Otaku Fever Fansite

 ลืมรหัสผ่าน
 สมัครสมาชิก
ค้นหา
เจ้าของ: tesstrossa

[Play][V.1][Start !!] Role : The world

  [คัดลอกลิงก์]
น้องสาวเซะซี่
 เจ้าของ| โพสต์ 6-5-2010 14:29:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขล่าสุด tesstrossa เมื่อ 6-5-2010 21:55
Special ACTION ALERT !! ชิกิ & สเตล่า

+ + + + VS

ชิกิ FIRST ACTION !!

" เจ้าตัวนั้นอีกแล้ว!? เอ๋? มีใครเข้ามาด้วย? " เมื่อชิกิลุกขึ้นโดยที่แอลพยุงช่วย ก็ได้เอ่ยขึ้น
ไม่ไหวต่อกรกับมันยากแฮะ...บางทีเราควรจะหนีกันก่อน...แต่จะทิ้งผู้หญิงตรงนั้นอย่างนั้นเหรอ?...
" ช่วยซัพพอร์ทชั้นทีนะแอลชั้นจะเข้าไปช่วนเธอ " เธอกระซิบข้างๆหูของรูมเมท
แล้วชักมีดออกมาพุ่งเข้าไปหาเป้าหมาย  Death Eyes... เนตรมรณะก็ได้ถูกเปิดขึ้น พร้อมกับความเร็วของชิกิก็มุ่งหน้าเข้าใส่ ชายปริศนาที่กำลังทำร้ายหญิงสาวตรงนั้น
Shadow Phase... เธอสไลด์ข้างวิ่งอ้อมด้วยความรวดเร็วไปอยู่ข้างหลังของชายปริศนาในเสี้ยววินาที พร้อมกับชักมีดออกมา
" ยิงเวทย์เลยแอล! " พูดจบเธอก็ทำการเพิ่มสะสารของมีดตัวเอง Brad Rail... และวาดมีดของเธออย่างรวดเร็ว   
" MU...GEN! " เสร็จสิ้นคำพูดชายปริศนาก็โดนฟันจากด้านหลังนับไม่ถ้วน

สเตล่า FIRST ACTION

"เสียงอะไรอ้ะ!!"สเตล่าพูดขึ้น เสียงที่ดังสนั่นจากด้านนอกนั่นบ่งบอกถึงระดับความสามารถที่ห่างชั้นเหลือเกินและหนึ่งในนั้นก็เป็นพลังของคนที่เธอรู้จักดีซะะด้วย เด็กสาวเองก็รับรู้ได้ทันทีว่า มันเกินกว่าที่กำลังของเธอจะทำอะไรได้แล้ว เธอค่อยๆหันไปมองหน้าของเซ็ตสึโบ เขายังคงส่งยิ้มมาให้กับเธอเช่นเคย ดูเหมือนคู่หูของเธอจะรู้ว่า สิ่งที่สเตล่าจะทำตอนนี้คืออะไร

อีกด้านหนึ่ง การปะทะของผู้ถือถือครองความสามารถระดับห้านั้น มันทรงพลังและอันตรายเหลือเกิน โบสถ์กำลังถูกทำลายล้างจากด้านใน ไฟฟ้ากับความมืดกำลังปะทะกันอย่างบ้าคลั่ง สาวไฟแรงสูงที่เริ่มจะเสียเปรียบคู่ต่อสู่ ได้ออกตัววิ่งหนีไปยังห้องโถง

ภาพทั้งหมดถูกบันทึกอยู่ในสายตาของสเตล่าที่ขี่หลังเซ็ตสึโบอยู่ "ว้ายย ไอ้บ้า นี่นายรวมประสาทสัมผัสทั้งหมดไปอยู่ที่หลังแล้วใช่มั้ยยะ!!"สเตล่าโวยวายพลางทุบหัวของรูมเมทเธอไม่ยั้ง "ชะ...ชั้นยอมให้นายแบกเพราะชั้นต้องเก็บแรงไว้โจมตีครั้งสุดท้ายหรอกนะยะไอ้บ้า อย่าเข้าใจผิดเชียวนะ" สเตล่าพูดเขิลๆก่อนที่ทุบหัวของเซ็ตสึโบให้วิ่งตามทั้งสองไปเหมือนกับควบม้ายังไงอย่างงั้น

เมื่อมาถึงห้องโถงใหญ่ เธอก็เห็นผู้หญิงสองคนกำลังตั้งท่าต่อสู้กับเจ้าอสูรกายนั่นอยู่ "สองคนนั้นที่เคยเจอในป่านี่นา เสียแรงปล่าวน่า การโจมตีทางกายภาพใช้กับเจ้าหน้าขนนั่นไม่ใด้หรอก"สเตล่าพูดขึ้นเมื่อเห็นหนึ่งในผู้หญิงสองคนพุ่งเข้าโจมตีเจ้าสัตว์ร้ายนั่น "เธอคงจะเล็งไอ้นั่นไว้สินะ ถึงได้หนีมาที่ห้องนี้น่ะ ยัยอิเลคตรอน" สเตล่าพูดพลางเงยหน้าขึ้นไปยังหลังคาของห้องโถง ที่มีร่างของสาวไฟแรงสูงยืนห้อยหัวอยู่ !!

เปิดฉาก !!

ชิกิ Death Eyes > Shadow phase + Mugen + Brad Rail = Dex ชิกิ 15 / Luck หนุ่มแว่นปริศนา ? * 2 เคลื่อนที่ลอบไปข้างหลัง Dex ชิกิ 15 / Int หนุ่มแว่นปริศนา ?*2 Death Eyes + Mugen * 6 + Brad Rail ^ 10 % = โอกาศใช้ Death eyes สำเร็จ ^ 10 % * 6 ( Mugen ) = 60 % ( เปอร์เซ็นส่งผลอาจไม่แน่นอน? ? ? )
Shadow phase ล้มเหลว ศัตรูรู้ตัวก่อน

นายแว่นปริศนา : หึหึ !! ในเมื่อรนหาที่นัก - เขากลับหันตัวมาเพื่อที่จะโจมตีสวนชิกิทันที แต่แล้วแขนของเขาก็ได้อ่อนแรงลงและแข็งตัวกลายเป็นน้ำแข็งไป -

เวียเซกิ แอล : ในเมื่อทำลายไม่ได้ก็จัดการชงักมันเอาไว้แทนแล้วกัน !! - หญิงสาวได้อัดไนโตรเจ้นจากน้ำในชั้นบรรยากาศโดยรอบไปที่แขนข้างนั้นทันที -

ปลายมีดของชิกิกำลังพุ่งเข้าไปที่ตัวของชายแว่นปริศนาแล้ว . . . . แต่ว่าก็มีเสียงเตือนจากสาวน้อยดังขึ้นมา !!

? ? ? ( สเตล่า ) : " เสียแรงปล่าวน่า การโจมตีทางกายภาพใช้กับเจ้าหน้าขนนั่นไม่ใด้หรอก " - หญิงสาวตะโกนพูดบนหลังของชายหนุ่มอับโชค -

- เปรี๊ยะ - เสียงสปาร์คของไฟฟ้าดังขึ้น กระแสไฟกระจายไปทั่วโบสถ์สะท้อนโดนกระจกแตกเป็นเสี่ยงๆ ทันใดนั้นไฟโคมกลางโบสถ์ ( ยังไม่ร่วงไปอีกเหรอ !! ) ก็ได้ทำงานขึ้นมาแสงไฟเจิดจ้าส่องสว่างกระทบเศษแก้วไปทั่ว ร่างอวาตาร์นั้นดูเหมือนจะค่อยๆถูกแสงฉีกสลายไปในพริบตาจนเขากลับกลายเป็นร่างคนเหมือนเดิม



นายแว่นปริศนา : อ้ากก !! หนอยแน่ยัย LV 5 !!!! - เขาตะโกนออกมาด้วยความเจ็บปวด แต่อาวุธเขาก็ยังครบมือเหมือนเดิมเพียงแต่ดูไม่ทรงอาณุภาพเท่าร่างอวาตาร์ของเขา ปืนพลังทำลายสูงกระบอกยาวและดาบต้องสาบที่แขนของเขาได้เผยโฉมออกมา นี่คงจะเป็นอาวุธที่แท้จริงใต้ร่างอวาตาร์นั่นสินะ -

? ? ? ( มิซากะ มิโคโตะ ) : ตอนนี้ล่ะ !! - เธอพุ่งตัวเข้าไปก่อนคนแรก พลังประจุไฟฟ้ามากกมายรวมตัวกันที่มือข้างขวาของเธอ -

- ตูม - เสียงซัดพลังอิเล็กตรอนขนาดใหญ่เข้าไปที่ตัวชายหนุ่มผู้นั้น เขายังสามารถรับมันไว้ได้และมีแค่รอยไหม้จากไฟฟ้านิดหน่อยเท่านั้นเอง

? ? ? ( มิซากะ มิโคโตะ ) : บ้าน่า !! ย . . แย่แล้ว !!

หญิงสาวพลังไฟฟ้ากระโดดหลบกระสุนปืนที่แหวกพื้นดินที่มันแค่ยิงผ่านมาเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่ พลังทำลายหยุดลงที่สุสานหลังโบสถ์และเกิดเป็นการระเบิดรุ่นแรงทำให้สุสานหายไปถึง 1 / 4 เลยทีเดียว แต่ . . . พลังของมิโคโตะทำให้กลางตัวของชายปริศนามีคอร์อะไรแปลกๆออกมา รึว่านั่นจะเป็นจุดอ่อนของเขา !! หรือว่ามันจะเป็นกับดักกันแน่ !!



HP ? ? ? / 1 2 0 0 ( สถานะ : ติดชาผู้เล่นสามารถโจมตก่อนได้เมื่อเริ่มต้นเทิร์น )


- Player Reaction : ชิกิ : Kona & บอส Boss ขึ้น Reply ใหม่กันเลยจะบู้อย่างเดียวแล้ว ~
- เริ่มได้ -
โพสต์ 7-5-2010 00:15:10 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขล่าสุด tesstrossa เมื่อ 8-5-2010 19:59

Stella Hiling : BoSs-KuNg~


Stella Item
Stella Recovey skill
Stella Passive skill
Stella Active skill
Stella Special ability
Room mate :


โอกาศมาแล้ว สัญชาตญาณของสเตล่าบอกกับเธอว่า ถ้าไม่โจมตีตอนนี้โอกาศชนะคงไม่เหลืออีกเป็นแน่ "ยัยกิโมโนตรงนั้นน่ะ ถอยออกมาเร็ว"เด็กสาวตะโกนลั่นก่อนที่เธอจะกระโดดลงมาจากหลังของเซ็ตสึโบ

"ไปเลยริคคุง คุณเซชิเลีย!!" หนวดโลหะสองเส้นพุ่งออกมาจากพื้นโบสถ์ด้านหลังของชายปริศนาด้วยความเร็วเช่นเดิม พวกมันทั้งคู่เข้ารัดชายปริศนาทันที "ทันเดอร์เซ็ท" กระแสไฟฟ้าจำนวนนึงพุ่งออกมาจากร่างของสเตล่า คราวนี้มันช่างดูเบาบางเหลือเกิน การโจมตีนี้คงจะฝืนร่างกายของเด็กสาวเอาการ สเตล่าวางมือทั้งสองลงพื้น กระแสไฟฟ้าพุ่งเข้าหาหนวดโลหะสองเส้นนั้นด้วยความเร็ว ทำให้มันช๊อดร่างของชายปริศนาที่ถูกตรึงไว้เต็มๆ

"จัดการมันเลย!!!" สเตล่าตะโกนออกมาด้วยแรงที่เหลือของเธอ การเข้าพันธนาการเป้าหมายเป็นสิ่งสุดท้ายที่คนบาดเจ็บหนักอย่างเธอจะทำได้...

เซ็ทสึโบ ซาโยนาระ : ยังจะเปรี้ยวได้อีกนะ - เขาพูดเยาะเย้ยรูมเมทของตัวเอง และหยิบหนังสือติดมือขึ้นมาเล่มนึง -

เขายืนมองเฉยๆจากด้านข้างของเด็กสาว เสียงไฟฟ้ากระทบร่างของชายหนุ่มปริศนาดังกังวาลเป็นจังว่ะเดียวกับเสียงมีดที่เฉือดเฉือนบั่นทอนร่างนั้น เลือดของเขาแข็งเกาะเป็นตัวทันทีเมื่อตกลงสู่พื้น และก็แข็งไปตามทางเพราะว่าไอเย็นจากไนโตรเจ้นรอบด้าน ทำให้สเตล่ารู้สึกถึงความแตกต่าง( ของคู่หู )ทันที ทว่า . . . ก่อนที่เธอจะทำการใดต่อคู่หูของเธอ ชายแว่นปริศนาก็ได้หุ้มตัวด้วยความมืดสีดำ ดูเหมือนเขาจะพยายามหนีไปแล้ว !!


"ชิ !"สเตล่าพยายามจะควบคุมหนวดโลหะของเธอเพื่อจะโจมตีซ้ำ แต่ดูเหมือนการควบคุมของเธอจะส่งไปไม่ถึง เด็กสาวได้แต่กัดฟันอย่างโกรธแค้นเพราะเป้าหมายค่อยๆลับสายตาของเธอไปแล้ว "ถึงเจ้าหน้าขนนั่นจะหนีไปได้ แต่เธอน่ะมันอีกเรื่อง!!"

ตูม !! หนวดโลหะทั้งสองเองก็เหมือนกำลังรอคำพูดนี้ของผู้เป็นนายของมันอยู่เช่นกัน พวกมันทั้งคู่พุ่งเข้าล้อมสาวไฟแรงสูงที่สิ้นอาวุธในมือทันที ปลายของพวกมันเปิดออก กระแสไฟฟ้าจำนวนนึงประจุอยู่เป็นกลุ่มก้อน เตรียมพร้อมจะยิงออกไปได้ทุกเวลา รอคอยแต่เพียงคำสั่งของผู้เป็นนายเท่านั้น !!

"กับเธอน่ะ ชั้นว่าเราคงต้องคุยกันอีกเยอะนะ ยัยอิเล็กตรอน" เด็กสาวพูดไปพลางหอบไปพลาง ขอบตาของเธอดำคล้ำ ร่างกายของเธอถึงขีดจำกัดแล้วแน่นอน ระหว่างสเตล่ากับแม่สาวไฟแรงสูงระดับห้านั้น มีความเป็นมายังไงกันแน่นะ ??

เศษทรายเหล็กจากการพังทลายของสิ่งก่อสร้างหุ้มตัวของหญิงสาวเอา้ไว้ และปัดหนวดเหล็กออกไปอย่างไม่เป็นท่า เธอกระโดดออกมาจากวงล้อมและค่อยๆหันมาทางเด็กสาว

? ? ? : อะไรกันน่ะ ชั้นอุส่าห์ช่วยเธอไว้แท้ๆ มีอะไรค้างคาใจก็พูดออกมาเลยจะดีกว่านะ เพราะว่าไฟฟ้าของเราน่ะมันคนล่ะโวลเทจกัน

กระแสไฟฟ้าแลบแว้บขึ้นมาที่หัวของเธอแววตาแน่นิ่งที่เชื่อมั่นในตัวเองจัจ้องมายังสาวน้อย แต่ว่าเซ็ทสึโบก็เข้ามาขวางสายตาของสาวไฟฟ้าแรงสูงไว้

เซ็ทสึโบ ซาโยนาระ : เดี๋ยวก่อน !! - สะดุดรองเท้าแตะตัวเองข้างนึงดังผลักแล้วก็ลุกขึ้นมาพูดต่อ - สเตล่ารู้จักเขาด้วยเหรอ ?

ชายหนุ่มสี่ตาถามคู่หูของเขาด้วยความสงสัย เขาคงจะไม่อยากให้เรื่องมันเกินเลยมากไปกว่านี้ซักเท่าไร เพราะว่าอาการบอบช้ำของสเตล่าเองก็หนักเอาการเหมือนกันทีเดียว


"หนอย... แก!!" เด็กสาวที่ร่อแร่ใกล้ตายพยายามส่งกระแสไฟฟ้าไส่เข้าไปในหนวดโลหะของเธออีก แต่ก็ไร้ผล เธอพยายามทำซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่อย่างนั้น จนร่างของเธอล้มลง เซ็ตสึโบที่พยายามจะประคองเธอก็ถูกสะบัดมือทิ้งไป "ทำไม.... ทำไมล่ะ.... ทำไมวันนั้นแกถึงปล่อยชั้นไปกันเล่า!!!!" สเตล่าตะคอกไส่สาวมั่นไฟแรงสูงที่อยู่เบี้องหน้าเธอ ดวงตาข้างซ้ายของสเตล่ากลายเป็นสีฟ้าสลับกับสีแดงดำไปมา

"แฮ่กๆๆ ไม่ยอมฆ่าชั้น แถมยังมาช่วยชั้น นี่แกคิดอะไรของแกอยู่" เด็กสาวพาร่างกายที่บาดเจ็บไปทั้งตัวของเธอเดินกะเผลกๆเข้าไปหาแม่สาวไฟฟ้าอย่างเชื่องช้า หมับ !!! สเตล่ากระชากคอเสื้อของสาวไฟแรงสูงลากเข้าหาเธอ "แกน่าจะรู้ดีนี่นา ราชันย์แห่งอัสนีบาตน่ะ มีได้แค่คนเดียวเท่านั้น!!(เครดิตจาก กั๊ซเบลนะจ๊ะ)"สเตล่าพูดพร้อมกับร่างซ้อนของชายหนุ่มที่ปรากฏตัวออกมาข้างๆเธอ

"และคนที่จะได้นามนั้นมาครองคือชั้น ไม่ใช่แก จำไว้ให้ดีๆล่ะ" ร่างซ้อนของสเตล่า(ชาย)พูดขึ้นก่อนที่ร่างของเขาจะค่อยๆเลือนหายไปอีกครั้ง ร่างบางๆของสเตล่าก็ค่อยๆทิ้งตัวลงซบอกของมิซากะ (คนเขียนรอจังหวะนี้อยู่!! ) ทั้งคู่ต้องเคยเจอกันมาก่อนเป็นแน่ ความเป็นมาของสองอิเล็กตรอน ตำแหน่งราชันย์ที่มีได้เพียงหนึ่งเดียว ปริศนาของแกรนด์ฟอล มิซากะ มิโคโตะ คนนี้ อาจจะมีข้อมูลบางอย่างก็เป็นได้...

หญิงสาวทำหน้าสงสัยเพียงชั่ววูบเธอก็นึกอะไรได้บางอย่าง ดูเหมือนว่าเธอจะจำความหลังบางอย่างได้ เธอแบกร่างเล็กๆของสาวน้อยขึ้นมาบนหลัง

? ? ? : โอ๋ . . . ชั้นคิดว่าชั้นจำหน้านายได้ลางๆนะ แต่ก็เอาเถอะเด็กผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่นาย เขาคงจะแตกต่างกับนายเหมือนกับเหรียญสองด้านล่ะนะ นายแว่นคนนั้นน่ะตามชั้นมาสิ

เซ็ทสึโบได้อึ้งกับเหตุการณ์ทีเ่กิดขึ้น ทั้งคำพูดแปลกๆจากหญิงสาวในชุดกิโมโนกับแฟนสาวของเธอ ( ในความคิดของเซ็ทสึโบ ) และยังสเตล่าร่างสมแมนอีก เขาก้าวเท้าเดินตามแม่สาวพลังไฟฟ้าของเราไป เธอนำทางทั้งสองผู้ไร้ที่อยู่มาที่คฤหาศของเธอที่นี่ดูเหมือนสวรรห์บนดินเมื่อเทียบกับบ้านเก่าของเซ็ทสึโบแล้ว เธอพาสเตล่าไปนอนบนเตียงในห้องนอนของเธอโดยให้เซ็ทสึโบรอข้างนอก เธอเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าของตัวเองให้เด็กสาวที่กำลังหลับปุ๋ยไม่ได้สติ

? ? ? : อืม . . . ถ้าเจ้าหมอนั่นเป็นคนเดียวกับเด็กคนนี้น่าจะไม่เป็นอะไรล่ะมั้ง . . .

เธอเดินไปที่โต๊ะในห้องของเธอและนั่งลงเปิดสมุดโน้ตขึ้นมาเขียน


เปลวไฟที่กำลังเผาคร่าชีวิตชาวเมืองและบ้านเรือนจนวายวอด เสียงหัวเราะของมารร้ายที่กำลังเสพสุขกับการสังหารเพื่อนมนุษย์อย่างเลือดเย็น เด็กสาวร่างเล็กที่ได้แต่นั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ในความมืด "ฮือๆๆ ได้โปรด.... หยุดเถอะ... โฮๆๆ"แม้เธอจะอ้อนวอนกี่ร้อยกี่พันรอบ แม้จะอ้อนวอนจนคอแห้งเป็นทราย ก็ไม่อาจจะหยุดการฆาตกรรมหมู่นี้ได้ ภาพทุกอย่างถูกบันทึกเข้าสู่ความทรงจำของเธอ ไม่ว่าเธอจะหลบภาพตรงหน้าอย่างไร มันก็ยังถูกส่งตรงมายังสมองของเธอ เสียงร้องขอความช่วยเหลือ เสียงที่ร้องขอชีวิต เสียงกรีดร้องทรมานของผู้คน ถูกฝังลงไปยังความทรงจำของสเตล่าโดยไร้ทางหลีกเลี่ยง

"ไอ้พวกสวะเอ๊ย ถ้าให้ข้อมูลดีๆ ก็ไม่ต้องจบแบบนี้หรอกว่ะ ถุด" ชายหนุ่มในเสื้อแขนยาวสีดำไส่ทับเสื้อยืดสีเลือดหมู กางเกงยีนส์สีดำ พูดกับผู้ชายคนนึงที่นอนจมกองเลือด โดยที่ยังเหยียบหัวของชายคนนั้นเอาไว้ก่อนที่เขาจะถมน้ำลายไส่ผู้ชายคนนั้น "ราชันย์น่ะมีได้เพียงหนึ่งเท่านั้นและคนที่จะเป็นราชันย์ก็คือชั้นคนนี้ ตามหาแทบแย่ไม่นึกเลย ว่าจะมาร่อนไปร่อนมาในเมืองแบบนี้นะ เจ้าแห่งอิเล็กตรอน" ชายหนุ่มคนนั้นพูดพลางหันไปมองผู้หญิงคนนึงที่กำลังตรวจชีพจรของเด็กผู้ชายที่นอนจมกองเลือด

"อยากจะได้มันมากนักหรอ ไอ้ตำแหน่งราชันย์อะไรนั่นน่ะ !!" เสียงที่เปี่ยมไปด้วยความโกรธของผู้หญิงคนนั้นดังขึ้นก่อนที่จะมีคลื่นพลังไฟฟ้าแผ่กระจายไปทั่วบริเวณ "ก็เออสิ คนที่ควรจะถูกเรียกว่าราชันย์อย่างชั้น กลับถูกไอ้พวกเศษสวะมันหาว่าเป็นแค่ไฟฟ้าสั่วๆ" กระแสไฟฟ้าสีดำพวยพุ่งออกมาจากร่างของชายหนุ่ม ก่อนที่กระแสไฟฟ้าของทั้งคู่จะพุ่งเข้าไส่กันอย่างบ้าคลั่ง เปรี้ยง !!! เสียงจากการปะทะดังสนั่นไปทั่วเมือง "อัสนีบาตสองขั้วมันอยู่ร่วมโลกเดียวกันไม่ได้หรอกเว้ย!!! ฆ่ามันเลย แฟรงค์ !!!!"

"ไม่น้าาาาาาาาา" สเตล่ากรีดร้องออกมา พลางหันไปมองรอบๆตัว เหงื่อเธอแตกพลั่กแถมยังหายใจถี่่รัว "ฮึก.... ฮือๆๆๆ" เด็กสาวร้องไห้ออกมาอย่างแผ่วเบา มันคือฝันจากเหตุการณ์ที่เธออยากจะลืมมากที่สุดและนั่นทำให้เด็กสาวกระหายน้ำขึ้นมา สเตล่าค่อยๆลุกจากเตียงและเดินไปเปิดประตูเพื่อหาน้ำดื่ม ประตูค่อยๆเปิดออกอย่างช้าๆ "นี่ นาย"

ชายหนุ่มรูมเมทของเธอนั่งหลับตาพริ้มอยุ่บนโซฟาเขาคงจะเหนื่อยกับเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ แน่ล่ะ เรื่องที่เกิดขึ้นแต่ล่ะซีนมันไม่ใช่ธรรมดาเลยทีเดียว แต่ดูเหมือนบาทแผลจากตัวเขาจะรักษาเองได้อย่างว่องไวผิดปกติ ตอนนี้เขาเพียงแค่อ่อนเพลียจากเหตุการณ์และงีบหลับไปเท่านั้น

? ? ? : โย่ ~ ตื่นแล้วเหรอ ? พวกเธอเนี่ยอึดกันจริงๆเลยนะ โดนเข้าไปขนาดนั้นแล้วยังลุกขึ้นมาได้อีก - หญิงสาวลุกขึ้นมายืนท้าวขอบประตูไว้ -

เธอชี้นิ้วขึ้นมาที่ปากของเธอและชี้บอกสเตล่าไปยังเซ็ทสึโบที่นอนพักอยู่บนโซฟา

มิซากะ มิโคโตะ : ชั้นชื่อ มิซากะ มิโคโตะ ยินดีที่ได้รู้จักนะสาวน้อย ที่นี่เป็นบ้านของฉันเองเธอจะพักไปก่อนก็ได้นะ จนกว่าพวกเธอจะหายดีกัน

หญิงสาวยื่นแก้วน้ำเปล่าให้กับเด็กสาวที่ทำหน้าเหมือนขาดสารอาหารที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนของเธอ


"ชะ... ชั้นไม่ขอบคุณหรอกนะยะ" สเตล่าหยิบเอาแก้วน้ำออกไปจากมือของมิโคโตะ เธอยกดื่มอึกเดียวจนหมดเพื่อจะไม่ให้สาวไฟแรงสูงมองเห็นใบหน้าที่แดงก่ำของตัวเอง ก่อนที่เธอจะส่งแก้วน้ำคืนให้มิโคโตะ "บ้านเธอนี่เยี่ยมไปเลยนะ สมกับเป็นคุณหนูเลเวล 5 จริงๆ" สเตล่าพูดประชด "นี่ยัยอิเล็กตรอน" เด็กสาวเรียก "พรุ่งนี้ ช่วยพาชั้นเข้าเมืองหน่อยได้มั้ย" สเตล่าพูดอายๆโดยหลบสายตาของมิโคโตะไปด้วย "แล้วก็นะ ยัยอิเล็กตรอน ชั้นไม่มีเงินเลยล่ะ..." คำพูดของสเตล่า ทำให้ภายในบ้านกลับมาเงียบกริบอีกครั้ง...

มิโคโตะรู้สึกหมั่นใส้ในการพูดจาของเด็กสาวคนนี้เสียจริงๆ เธออยากจะจับสปาร์กซักทีสองทีแต่คงไม่ได้เพราะว่าเธอยังบาทเจ็บอยู่เดี๋ยวจะตายซะก่อน คงต้องรอให้หายก่อนถึงจะลงมือได้ แต่แล้วเธอก็ต้องแปลกใจเมื่อเด็กสาวมีท่าดื่มน้ำแปลกๆ . . . .

มิซากะ มิโคโตะ : เป็นอะไรไปน่ะ ? ไม่สบายเหรอ ? - เธอเอามือทาบหน้าผากของสาวน้อย - เอ . . ก็ไม่ได้มีไข้นี่นา แล้วก็ชั้นชื่อมิซากะ มิโคโตะนะไม่ใช่บิริบิริหรืออิเล็กตรอนด้วย !! - กระแสไฟฟ้าแล้บบนหัวของเธอเล็กน้อยขณะพูด -

เธอยืนมองเด็กสาวที่พูดไปพลางพยายามหลบสายตาของเธอไป

มิซากะ มิโคโตะ : ไปในเมืองเหรอ ? ก็ได้อยุ่หรอกนะเรื่องเงินชั้นก็พอมีอยู่แต่ก็ไม่ได้มากมายอะไรหรอก อืม . . . เธอจะไม่ไปกับหมอนั่นแทนรึไง ? เป็นคู่หูกันไม่ใช่เหรอ ?

มิโคโตะถามต่อด้วยความสงสัย . . .


เด็กสาวหน้าแดงแป๊ด พอใด้ยินแบบนั้น "ทะ... ทำไมชั้นจะต้องไปกับไอ้ผู้ชายโง่ๆ พึ่งพาไม่ได้ แถมยังพกดวงซวยสุดๆด้วยล่ะ" สเตล่าพูดตะกุกตะกักพลางชมคู่หูของเธอไปพลางๆ "ละ... แล้วก็ที่จริง ชะ... ชั้นก็ไม่ได้ตั้งใจจะชวเธอหรอกนะ ค...แค่คิดว่าถ้าเป็นผู้มีความสามารถระดับห้าไปไหนมาไหนด้วย อะไรๆมันจะง่ายกว่าตังหากล่ะ ชั้นไม่ได้คิดว่า เธอเท่หรอกนะ ว้ายยย เอาเป็นว่าให้เจ้าแว่นสิ้นหวังนั่นช่วยถือของก็แล้วกัน เจอกันพรุ่งนี้นะยัยอิเล็กตรอน" สเตล่าพูดกลับไปกลับมาด้วยความเร็วจนฟังแทบไม่ทัน พอเธอสบตาเข้ากับมิโคโตะ หน้าของเธอก็แดงก่ำขึ้นมา จนสุดท้ายเธอก็วิ่งเข้าห้องไป โดยที่ยังพึงหลังกับประตูอยู่

ด้วยความเงียบภายในห้อง ทำให้สเตล่าได้ยินเสียงหัวใจของเธอเต้นรัวเป็นกลองชุดอย่างชัดเจน "อย่าคิดอะไรโง่ๆดีกว่านะนังหนู ยัยนั่นน่ะเป็นเหยื่อของชั้น" เสียงของสเตล่า(ชาย)ดังก้องในหัวของเด็กสาว ดวงตาข้างซ้ายของเธอค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีฟ้า

"ชะ.... ชั้นรู้หรอกน่า นายไม่ต้องมาสั่งเลยนะ แล้วชั้นก็ไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้นแหละ" สเตล่าเอามือข้างนึงปิดตาข้างซ้ายของเธอเอาไว้แล้วพูดออกมา ดวงตาของเธอค่อยๆเปลี่ยนสีกลับมาเป็นสีน้ำเงินเช่นเดิม ก่อนที่เด็กสาวจะทิ้งตัวลงนอนอีกครั้ง

เช้าวันใหม่ที่สดใส เสียงนกร้องเพลงยามเช้า แสงแดดอ่อนๆที่สาดเข้ามาในห้องนอนที่สเตล่านอนอยู่หลังจากที่หญิงสาวลืมตาขึ้นมาข้างๆเธอก็ได้มีหญิงสาวอีกคนนอนอยู่ข้างๆ มิโคโตะนั่นเองเธอนอนหลับปุ๋ยอยู่ข้างสเตล่า นี่มันเตียงของเขานี่นาก็ไม่น่าแปลกเท่าไร เธอคงจะไมไ่ด้คิดอะไรเพราะเตียงที่ใหญ่และทั้งคู่ก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน เข็มนาฬิกาตีเวลาประมาณใกล้จะสองโมงเช้า หญิงสาวอยุ่กันในห้องที่เงียบสงัดเพียงลำพังสองต่อสอง มิโคโตะนอนกลิ้งไปอีกทางนึงหันหลังให้สเตล่าเธอดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มไว้เหมือนเดิมและมุดลงไปข้างใต้ เหมือนจะไม่อยากตื่นขึ้นมา


Player Reaction : ขึ้น REPLY ใหม่ของเก่าเต็มแล้ว
โพสต์ 7-5-2010 00:29:35 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขล่าสุด KonaKona เมื่อ 9-5-2010 02:19

AS : [ - - - - l - - - - l - - - - l - - - - l - - - - ]
Ryougi .S. Shiki : KonaKona


Shiki Item
Shiki Recovery skill
Shiki Passive skill
Shiki Active skill
Shiki Special ability
Room mate :


สีดำ : บรรยาย
สีแดงเข้ม : การพูด
สีส้มเข้ม : ความคิด
สีเขียวเข้ม : ใช้สกิล

" นี่ บิริบิริ...คุณหนูตรงนั้นให้โอกาศแล้ว...ควรจะโจมตีนะ เดียวชั้นจะเข้าไปฟันคอร์ของมัน เธอชาร์จยิงแรงๆเลยนะเข้าใจเปล่า? " ชิกิพูดกับหญิงสาวไฟแรงสูงตรงนั้น
" แอลหลังจากชั้นฟันมันแล้ว สร้าง หอกในโตรเจนโจมตีรอบตัวด้วยนะ ช่วยหน่อยล่ะ! " พูดเสร็จ เธอก็ตั้งท่า
เบิกเนตร... Death Eyes... Brad Rail... มีดของชิกิเพิ่มสะสารมากขึ้น คมมากขึ้น และแข็งแกร่งมากขึ้นพร้อมกับนัยต์ตาของเธอที่เปลื่ยนแปลง..มันเริ่มดำขึ้นและมีวงสีแดงอยู่ด้านใน
แสงจันทร์ส่งผ่านจากทางช่องที่กระจกแตก เงาของชิกิ พุ่งเข้าไปยังชายปริศนาคนนั้น ด้วยความเร็วที่สูงจนมองเห็นเป็นเงาลากไป
" MU...GEN.." เธอวาดมีดจำนวนนับไม่ถ้วยใส่เป้าหมายอย่างรวดเร็วในขณะที่วิ่งผ่าน และไปหยุดอยู่ข้างหลังของชายผู้นั้น
" ในโลกนี้น่ะถ้าเป็นกายเนื้อล่ะก็ ไม่มีอะไรที่ชั้นจะตัดไม่ขาด! "


Death eye ของชิกิพุ่งเข้าหาชายหนุ่มอย่างจัง มีด6เล่มนั้นพุ่งเข้าใกล้ชายหนุ่มปริศนา เขาไม่สามารถหลบหนีไปไหนได้เพราะว่าหนวดเหล็กที่พันธนาการร่างไว้ - ฉัวะ - เสียงมีดผ่าเนื้อสดๆของชายหนุ่มปริศนาเลือดสีดำของเขาเริ่มไหลรินออกมาแล้วแต่มันก็แห้งทันทีที่ตกลงสู่พื้น !! เขายังดิ้นรนเพื่อให้หลุดจากหนวดเหล็กของเด็กสาวคนนั้นอยู่ ( ทำไมไม่ตายล่ะ ? ก็ Death Eye . . . ) ด้วยความโชคช่วยของชายหนุ่มปริศนา ( เซ็ทสึโบร่วมสู้ Luck - 50 ^^ ~ ) ทำให้เขายังมีลมหายใจต่อไป

? ? ? ( บิริบิริ ) : ชั้นมีชื่อนะย๊ะ !! - เธอตอบกลับไปหาหญิงสาวในชุดกิโมโนที่กำลังนัวเนียกับชายแว่นปริศนา เธอพยายามเล็งจุดที่คาดว่าจะไม่โดนตัวของชิกิ เสียงยิงพลังไฟฟ้าเฉี่ยวตัวชิกิไปเล็กน้อยซัดเข้าที่กลางตัวของชายหนุ่มปริศนาคนนั้นทันที ชั้นบรรยากาศสั่นสะเทือนไปทั่วกำแพงโบสถ์เป็นรูโหว่โดยที่ไม่ตกสะเก็ดร้าวรอบๆด้านช่องนั้นแต่อย่างใด - สำเร็จไม๊นะ ? - เธอหยิบเหรียญขึ้นมาเพิ่มทำท่าจะดีดนิ้วใส่ชายปริศนาผู้นั้นแต่แล้วเหรียญของเธอก็ตกหล่นหายไป ( Luck - 50 ) - อะไรเนี่ย !! เหรียญหมดซะแล้ว โถ่เอ้ย !!

หอกน้ำแข็งความเย็นสูงล้อมรอบชายหนุ่มผู้นั้นรอจังว่ะการโจมตีที่เหมาะสม แอลได้ใช้ไฮโดรเจ้นช่วยควบคุมช่วงตัวด้านล่างของชายปริศนาไว้ด้วย เธอแช่แข็งร่างด้านล่างจนดูเหมือนน้ำแข็งที่ห่อหุ้มนั้นจะสามารถแตกได้ทุกเมื่อ

ชายหนุ่มปริศนา : อ้ากกก !! ท่าทางจะเสียเปรียบด้านจำนวนจริงๆ - ค่อยๆมีพลังความมืดขนาดใหญ่พุ่งขึ้นมาล้อมตัวของชายหนุ่มปริศนาไว้ทีล่ะนิดเขาคงกำลังคิดจะหนีเป็นแน่ !! -


"เอ่อ เสร็จเรื่องแล้ว กลับกันเถอะ แอล" ชิกิหันหลังไปยิ้ม ให้กับรูมเมท และ โอบเอวของเธอ เดินออกจากโบสถ์ ปล่อยให้บุคคลทั้งสามยืนคุยกันต่อไป
ในขณะที่เดินไป ก็ได้ทัก ชายที่ใส่กิโมโน
" ระวังล่ะ ผู้หญิงวัยกำลังโต เอาใจยากนะ " เธอยิ้มเล็กๆให้กับชายตรงหน้า และเดินต่อไป
เอี๊ยด ~  เสียงประตูซ่อมซ่อของโบสถ์ดังขึ้น
อา..แสงจันทร์สวยจังเลยนะ...ท้องฟ้าก็ปลอดโปร่งซะด้วย... เธอเงยหน้าขึ้นไปมอง แล้วหันไปหาแอล
" คืนนี้ทำอะไรทานดีล่ะ? " พูดเสร็จก็ได้เริ่มเดินต่อและมองหน้ารูมเมทของตนที่กำลังคิดถึงมื้อเย็นของวันนี้...   


หญิงสาวไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใดเธอเดินในอ้อมแขนของชิกิแก้มของเธอเป็นสีชมพูอ่อนๆ เธอค่อยๆเอนหัวลงซบไหล่ของชิกิ แสงจันทร์สาดส่องไปทั่วทางเดินระหว่างขากลับ บรรยากาศเงียบสงัดยามค่ำคืนที่ต่างจากการต่อสู้ที่วุ่นวายตอนแรก

เวียเซกิ แอล : อืม . . . อยากจะกินอะไรล่ะ ? ชิกิ - หญิงสาวแหงนหน้ามองใบหน้าของเธอยิ้มแย้มสดใสอยู่ตลอดเวลาที่เธอมองชิกิ -


"ชั้นทานได้ทุกอย่าง ถ้าเป็นฝีมือเธอน่ะ" ชิกิหยุดเดินและยิ้มให้กับแอลเมื่อถึงสวนสาธณะที่ไม่มีใคร ที่นี่เงียบสงบ แต่ก็ยังได้ยินเสียงลม...เธอหันหน้าหาหญิงสาวตรงข้ามที่ซบไหล่ของตน จับมือของเธอ แล้วประทับจุมพิศลงบนริมฝีปากของเธอ อย่างเบาๆ... แสงที่สาดส่องลงมา ทำให้ เห็นใบหน้าของทั้งสองได้ชัดมากขึ้น... พร้อมกับเสียงหัวใจ....

เสียงหัวใจของหญิงสาวเต้นแรงขึ้นจนทำให้ชิกิได้ยินเลยทีเดียวเธอหลับตาลงเคลิ้มไปกับบรรยากาศใต้แสงจันทร์นี้ เธอยกแขนทั้งสองข้างขึ้นกอดคล้องไว้ที่รอบคอของรูมเมทของเธอ ริมฝีปากของทั้งคู่ปกบกันแนบแน่น ทว่า . . . แอลค่อยๆถอนลิ้นออกมาซักครู่หนึ่ง เธอสบตามองไปยังดวงตาของชิกิ

เวียเซกิ แอล : ชั้น . . . เอ่อ . . . ชิกิ . . ชั้น . . .

เสียงของเธอเบาบางและดูกร่อยๆหน้าของเธอเป็นสีแดงขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดเธอพูดอึกๆอักๆโดยส่ายมองไปรอบด้าน


" อะไรเหรอ? เธออายอย่างนั้นเหรอ? " ชิกิยิ้มให้แล้วเอามือเสยผมข้างๆของรูมเมท
" ชั้นชอบเธอนะ " พูดเสร็จ เธอก็สวมกอดรูมเมทของเธอโดยไม่ลังเล
" กลับบ้านกันเถอะเจ้าหญิง " และเธอก็อุ้มรูมเมทในท่าเจ้าสาวแล้วค่อยๆเดินไปยังบ้าน ให้เวลาค่อยๆผ่านไปช้าๆ ....  


แอลยิ้มออกมาอย่างลืมตัว น้ำตาของเธอไหลเอ่อล้นออกมาอีกครั้งนึง เธอกอดชิกิไว้แน่น ประโยคที่เธออยากได้ยินที่สุดแต่เธอไม่กล้าบอกกับโดยตรงด้วยตัวเองหลุดออกมาจากปากของชิกิเองแล้ว เธอกอดคอของชิกิไว้แน่นขณะที่แฟนสาวของเธอกำลังอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขน เธออยากจะให้เวลานั้นหยุดอยุ่แค่ตรงนี้ซะเลยทีเดียว

เวียเซกิ แอล : บ . . . บ้าเหรอ !! นี่มันทางเดินสาธารณะนะ เดี๋ยวคนอื่นก็เห็นหรอก - เธอพูดขึ้นมาพร้อมทั้งแก้มแดงไปทั้งหน้า ถึงเธอจะพูดเช่นนั้นแต่ก็ไม่ได้มีท่าทีขัดขืนอะไรเลย -


" อายเหรอ? ฮะฮะ " เธอยิ้มให้น้อยๆกับรูมเมท
" งั้นเราไปทางหลังคาแทนก็ได้นะ " ชิกิ กระโดด ขึน บทหลังช้าอย่างชำนาญ ค่อยๆกระโดดยาวๆ สายลมตอนกลางคืน พัดให้เส้นผมของทั้งคู่ปลิวสะบัด แสงจันทร์สาดส่องทำให้เห็นเงาที่ทะยานออกมา เธอกระโดดอย่างนุ่มนวลและไม่มีเสียงเพื่อที่ไม่ให้แฟนสาวของตนสะเทือน ในเวลาไม่นานก็ได้มาหยุดอยู่บนคลังคาของที่พัก แล้ว
" นี่ไง คนอื่นไม่เห็นแล้วนะ " เธอยิ้มให้อีกที แล้วค่อยๆ เลื่อนลงมาโดยการใช้สริงติดกับมีดที่เธอโอบเอวของแฟนสาวไว้ไม่ให้ล่วงลงไป
" ฮึบ! " เธอกระโดดตอนที่ใกล้ถึงพื้น แล้วกระตุกสริงกิโมโนให้มีด กลับมา แล้วเก็บเข้ากระเป๋าอย่างรวดเร็ว แบบที่ไม่มีใครเห็นแม้แต่แฟนสาวของเธอ
" เข้าบ้านกันเถอะ " ชิกิเปลื่ยนมาจับมือ แล้วค่อยๆเดินเข้าไปพร้อมกัน  

[ Info : ชิกิใช้ใยกิโมโนที่สั่งทำขึ้นพิเศษทำให้มีความเหนียวแน่นมากกว่าเอ็น,ชิกิใช้ Brad Rail ในการให้มีด เจาะกับผนังได้ไม่หลุด ]


หญิงสาวทั้งสองได้กลับมายังบ้านพักของพวกเธอ แอลปลีกตัวออกมาจากชิกิก่อนเพื่อลงมือทำอาหารไว้ก่อน เธอไม่อยากมีกลิ่นเหม็นอาหารติดตัวหลังจากอาบน้ำก็เลยหันมาจับตะหลิวซะก่อน เธอทอดเทมปูระและทำน้ำจิ้มวางเสิฟไว้บนโต๊ะอาหาร

เวียเซกิ แอล : ชิกิ เธอจะไปอาบน้ำก่อนก็ได้น้า ~ - เธอพูดพร้อมกับคีบกุ้งขึ้นมากินตัวนึง เธอหันมองไปทางอื่นและพูดต่อด้วยเสียงเบาๆ - หรือจะรอชั้นก่อนก็ได้นะ . . . .

แอลก้มหน้าก้มตากินต่อโดยพยายามไม่ให้ชิกิเห็นหน้าที่แดงก่ำของเธอในตอนนี้


" เดียวชั้นค่อยอาบก็ได้ " ชิกิ เดินมานั่งแล้วหยิบตะเกียบขึ้นมา หยิบกุ้งที่เป็นเหยื่อตรงหน้า แล้วเข้าปากไปในที่สุด.. ( อาเมน )
" อื้อ~ นี่ก็อร่อยไปเลยเธอใช้แป้งอะไรทำเหรอ?~  " มือของเธอเริ่มหยุดไม่ได้ หยิบกินทีละตัว ทีละตัว และ กุ้งที่โดนทอดจนกรอบ ก็โดนกิน(สวาปาม) โดยชิกิเป็นส่วนมาก
ก็เริ่มลดลงอย่างเห็นได้ชัด... และได้สังเกตุเห็นบางอย่าง บนในหน้าของรูมเมทของเธอ ชิกิค่อยๆเดินเข้าไป ใกล้ๆ และค่อยเลียเศษเท็มปุระที่ติดข้างแก้มของแอลอย่างช้าๆ
" ตรงนี้ล่ะอร่อยที่สุดเลยนะ " เธอโค้งตัวมองรูมเมทของเธอด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้ม
" อาบน้ำกันเถอะแอล! " พูดเสร็จก็จับแขนแฟนสาวของตนเดินเข้าห้องน้ำ และทำการค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าของเธอ เมื่อเสร็จแล้วก็จึงได้เข้าห้องอาบน้ำไป
" อาบทีละคนช้าจะตาย พร้อมกันเนี่ยละดีแล้ว " เธอเดินเข้าไปเปิดฝักบัว น้ำค่อยๆสาดลงมาบนเรือนร่างของเธอ น้ำที่ได้กระทบกับผิวหนังก็แตกเป็นละอองแล้วกระจายไปรอบๆด้าน...
" นี่...แอล... คำตอบน่ะ... ชั้นยังไม่ได้ยินเลยนะ... ชั้นชอบเธอนะแอล.. แล้วเธอ... ชอบฉันรึเปล่าล่ะ...? " เธอหันยิ้มให้แฟนสาวอย่างอ่อนโยนด้วยใบหน้าที่เปียกชื้นไปทั่วใบหน้า เธอได้แต่เงียบเพื่อรอคำตอบ... จากหญิงสาวข้างๆ...


เสียงสายน้ำจากฝักบัวกระทบพื้นเบาบางกว่าเสียงหัวใจของหญิงสาวมาก เธอเงยหน้าขึ้นมองชิกิและพูดกล่าวความในใจของเธอออกมา

เวียเซกิ แอล : ชั้นก็ชอบเธอเหมือนกันนะชิกิ - ว่าแล้วเธอก็ยื่นหน้าเข้ามาประกบริมฝีปากของชิกิทันที เสียงจุมพิศของทั่งคู่ดังเป็นระยะในห้องสี่เหลี่ยมที่เงียบสงัดและไรอาพรปกปิด เธอค่อยๆถอยหน้าออกมาและสบตาแฟนสาวของเธอ . . . . . . . -


" ชั้นดีใจนะที่เธอชอบชั้น " ชิกิลูบใบหน้าของแฟนสาวอย่างนุ่มนวลและเข้าสวมกอดเธอ
" ต่อจากนี้... ขอให้ชั้นได้ปกป้องเธอ... ตลอดไปได้ไหม? " เธอหลับตาลงสัมผัสถึงร่างกายของของแฟนสาวที่ไร้สิ่งปิดกาย เสียงน้ำจากฝักบัวกระทบกับพื้นและกระเซ็นใส่ขาเป็นละออง น้ำก็เริ่มจับตัวกันและไหลลงผ่านท่อน้ำทิ้งไปในที่สุด ทั้งคู่กอดกันเป็นเวลาซักพัก และ เธอก็ได้เริ่มลืมตาขึ้น... เมื่อได้ยินคำตอบจากแฟนสาว...  


หลังจากทั้งสองได้อาบน้ำชำระร่างกายเสร็จแล้วก็ได้แต่งตัวและแยกไปที่ห้องนอนของตัวเอง แอลเดินมาเคาะประตูห้องของชิกิเธอหยิบหมอนข้างในห้องตัวเองมาด้วยพร้อมกับชุดนอนแสนบางเบาของเธอ เธอยืนกอดหมอนข้างแล้วก็ยิ้มเล็กน้อยให้กับชิกิ

เวียเซกิ แอล : ขอนอนด้วยคนสิ . . . ได้รึเปล่า ? - เสียงเธออ้อนชิกิและมองไปยังสายตาของแฟนสาวของเธอ -


" ไม่ได้หรอก... " เธอพูดในขณะที่จัดที่นอน หมอนกับผ้าห่ม ชุดนอนของเธอก็ยังคงเป็นกิโมโนสีขาวมีลายดอกซากุระตรงชายด้านล่าง
" เพราะว่าชั้นกำลังจะไปนอนกับเธอพอดีน่ะสิ! งี้ชั้นก็จัดเก็บที่นอนฟรีน่ะสิ! โธ่..  " เธอทำหน้าบึ้งตึงเล็กน้อย และ ขึ้นเตียง เข้าไปในผ้าห่มชิดผนังแล้วนั่งบนเตียงของตน
" เธอจะนอนไม่ใช่เหรอ เข้ามาสิ " ชิกิเรียกแอลมายังเตียงของตัวเอง เนื่องจากเตียงนี้ไม่ได้มีไว้นอนสำหรับสองคน มันจึง แคบไปนิดนึง แต่ชิกิก็พยายามลดเนื้อที่เพื่อที่จะไม่ไปเบียดแฟนสาวของตน
" หมอนข้างน่ะไม่ต้องใช้หรอกเพราะเธอจะใช้ชั้นแทนหมอนข้างทั้งคืนก็ได้อยู่แล้ว.. นะ " เธอยิ้มให้กับหญิงสาวตรงหน้า และ ได้จูบก่อนนอนกับแฟนสาว
" ราตรีสวัสดิ์นะ... " และทั้งคู่ก็กอดกันในผ้าห่มไปตลอดทั้งคืนอย่างอบอุ่น...


เช้าวันใหม่อันแสนสดใสของหญิงสาวทั้งสองแสงไฟลอดเข้ามาทางรูม่านเล็กๆภายในบ้าน แอลยังคงนอนหลับปุ๋ยอยู่ใต้ผ้าห่มเธอนอนกอดชิกิไว้แน่น ดูเหมือนเธอจะเหนื่อยอ่อนและยังไม่อยากตื่นในตอนนี้ สภาพอากาศในเมืองก็ยังคงมืดครึ้มจะมีก็แค่แสงไฟจากตะเกียงไฟฟ้า วันนี้พวกเธอคงจะได้หยุดพักจาก( ? ) การต่อสู้อันดุเดือดแล้วล่ะมั้ง . . .


~เต็ม~
  
โพสต์ 8-5-2010 20:36:51 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขล่าสุด tesstrossa เมื่อ 9-5-2010 04:52

Stella Hiling : BoSs-KuNg~


Stella Item
Stella Recovey skill
Stella Passive skill
Stella Active skill
Stella Special ability
Room mate :


เด็กสาวที่กำลังจะกลับสู่นิทรา สะดุ้งโหยงเมื่อเธอพบว่าข้างๆเธอมีสาวสุดเท่นอนอยู่ข้างๆ ใบหน้าของเด็กสาวเปลี่ยนเป็นสีแดงทั้งหน้า "จะ... จะบ้าหรอ... ก็ผู้หญิงด้วยกันนี่ มันจะแปลกอะไรตรงไหนล่ะ"สเตล่าคิดในใจก่อนที่เธอจะหลับตาลงอีกครั้ง.....

ม่ายยยยยยย !!!

สเตล่าลุกพรวดขึ้นมาจากเตียง เพราะความกระทันหันทำให้เด็กสาวสะดุดร่างของมิโคโตะที่นอนสบายใจอยู่ข้างๆ แรงกระทบจากการลื่นล้มแรงเกินคาด สเตล่าพาเอาร่างของมิโคโตะล้มตกเตียงไปด้วยกัน โดยอยู่ในสภาพที่นอนทับร่างของมิโคโตะไว้ แต่เพราะส่วนสูงที่ต่างกันค่อนข้างเยอะ ทำให้ใบหน้าของสเตล่าฟุบติดอยู่ที่หน้าอกของมิโคโตะเข้าโดยบังเอิญ (นี่แหละที่เล็งไว้!!! )

สเตล่าค่อยๆยันตัวลุกขึ้นมาจากร่างกายของมิโคโตะ เด็กสาวก้มหน้าลงพลางลูบบริเวณท้ายทอยของตัวเองเบาๆก่อนที่เธอจะสัมผัสได้ถึงพลังไฟฟ้าขนาดมหึมาจากด้านหลัง !!! "มะ....ไม่ใช่นะ... นี่มันเป็นอุบัติเหตุน้า~" สเตล่าหันหลังกลับไปหามิโคโตะโดยพยายามอธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ว่า !!!
ถ้าเกิดว่าเป็นคุโรโกะหรือคนอื่นๆเธอคงจะปล่อยกระแสไฟฟ้านับล้านโวลท์ใส่จนชักดิ้นชักงอไปแล้วแต่ว่าร่างที่นอนทับเธออยู่เป็นแค่เด็กน้อยหน้าตาน่ารักวาจาน่าถีบกำลังตกใจจนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวอยู่ เธอเอามือลูบหัวของสาวน้อยแล้วยิ้มให้

มิซากะ มิโคโตะ : โถ ~ ไม่เป็นไรหรอกน่า ยัยเด็กบ้อง - เธอจับมือของสเตล่าและดึงตัวสาวน้อยขึ้นมา - เอาล่ะ วันนี้เธออยากจะไปในเมืองสินะ ไปอาบน้ำแต่งตัวซะก่อนล่ะยืมชุดชั้นไปก่อนก็ได้ค่อยไปซื้อเปลี่ยนในเมืองเอานะ แล้วก็ให้คู่หูของเธอเตรียมตัวล่ะ เดี๋ยวเราค่อยไปหาอะไรในเมืองกินกัน

ว่าแล้วเธอก็หยิบชุดที่คิดว่าขนาดน่าจะไม่ใหญ่ไปกว่าตัวของสเตล่ายิ่นให้เธอแล้วโยนผ้าขนหนูให้


เด็กสาวหน้าแดงเป็นลูกตำลึง สัมผัสที่มือของเธอมันช่างนุ่มนิ่มอะไรอย่างนี้ เธอรีบชักมือกลับแล้วหยิบเสื้อผ้าของมิโคโตะมากอดเอาไว้ "ชะ... ชั้นไม่หลงกลหรอกนะ... ชั้นจะ... ชั้นจะยอมไส่เสื้อผ้าของเธอก็ได้ แต่ขอบอกเลยนะ ว่าชั้นไม่ได้อยากจะไส่นักหรอก" สเตล่าพูดโดยหลบสายตาของมิโคโตะ เสื้อผ้าของมิโคโตะที่บังหน้าของเด็กสาวเอาไว้ครึ่งนึง คงจะปกปิดใบหน้าแดงๆของเธอได้นะ เด็กสาวรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว

"บ้าๆๆๆๆๆๆ อย่างยัยนั่นน่ะ อย่างยัยนั่นน่ะนะ" เด็กสาววิ่งไปตามทางเพื่อหาห้องน้ำ จนเธอไปเห็นเจ้าเซ็ตสึโบที่นอนอยู่บนโซฟาอย่างสบายใจเฉิบ "อย่ามาหลับสบายต่อหน้าชั้นน้า ย้ากกกก" เด็กสาวกระโดดเตะคู่หูของเธอจนกระเด็นไปไกล แล้ววิ่งไปกระทืบซ้ำอย่างเมามัน

"ไอ้บ้า ไอ้งี่เง่า ไอ้กระจอก ไอ้ตัวซวย ทั้งหมดนี่เป็นความผิดนาย" สเตล่าบ่นไปพลางเอาเท้าขยี้หน้าของเซ็ตสึโบไปพลาง จบด้วยการเตะส่งท้ายจนเซ็ตสึโบกระเด็นติดกำแพง ก่อนที่เธอจะเดินอารมณ์เสียไปอาบน้ำ ทิ้งร่างของบุรุษสิ้นหวังนอนจมกองเลือดอยู่ตรงนั้น

ประตูคู่ของคฤหาสน์หลังงาม(ของจริง)ถูกเปิดออก แสงไฟระยิบระยับจากในเมืองส่องสว่างเตะตาของสาวน้อยในชุดแบบเด็กๆ(ของมิโคโตะ) แม้จะเป็นเมืองที่ไม่มีแสงสว่างจากดวงอาทิตย์ แต่แสงไฟเทียมๆเหล่านี้ ก็งดงามไม่แพ้กัน "ก่อนอื่นก็ต้องไปช้อปปิ้ง ช้อปปิ้ง ช้อปปิ้ง ทำผมใหม่ กินข้าว ไปเที่ยว ซื้อขนมแล้วค่อยไปส่งเควส" เด็กสาวเอ่ยอย่างร่าเริงพลางชี้ไปที่เมืองราตรีที่เต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับ ปล่อยให้คนจ่ายเงินและคู่หูของเธอยืนเหงื่อแตกอยู่ด้านหลัง~

เซ็ทสึโบรู้สึกสับสนกับชีวิต เขาไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมเขาถึงโดนถีบทุกวี่ทุกวันจนชินกับขนาดเท้า้ของหนูสเตล่าซะแล้ว เขาเดินหิ้วถุงพลาสติกขนาดใหญ่ด้านหลังพร้อมกับกระเป๋าลากอีกหนึ่งใบไว้รับสถานการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นเมื่อหนูสเตล่าจะลงสนามรบ ( ห้างสรรพสินค้า ) พร้อมกันกับมิโคโตะที่เดินตามนั้นเอง เธอก็ไม่ค่อยแน่ใจว่าจะคะนามือกับบัตรเครดิตและกระเป๋าเงินของเธอหรือไม่

เซ็ทสึโบ ซาโยนาระ : โอย . . . ช้านผิดอะไรเนี่ยสเตล่า ~ มันก็ไม่ใช่ทุกฉากที่ชั้นจะนำโชคร้ายมาให้ไม่ใช่เหรอ ? มันแค่ฉากเดียวเองที่ชั้นได้แสดงพลังโชคดีของชั้นน่ะ เธอน่าจะภูมิใจนะ !! - เขายืนยิ้มอย่างมาดเข้มพร้อมทั้งขยับแว่นเก๊ก -

หญิงสาวทีเ่ดินไปด้วยถึงกับทำหน้าซี้ด เธอจินตนาการไม่ออกว่าฉากไหนที่ทำให้เขาแสดงพลังนั้นออกมาได้ เซ็ทสึโบเดินตามด้านซ้ายของสเตล่าและมีมิโคโตะเดินตามด้านขวามันเหมือนกับฉากพ่อแม่พาลูกออกมาเดินซื้อของเลยทีเดียว เด็กสาวจะเริ่มจากที่ไหนก่อนน้า ?


"ดีล่ะ ยังไงซะก็ต้องเริ่มจากสนามรบของเลดี้ซะก่อน" สเตล่าพูดขึ้นพลางมองหาตึกสูงๆ จนไปพบรักกับห้างสรรพสินค้าแห่งนึง ไม่รอช้าเด็กสาวรีบวิ่งไปที่ห้างเป้าหมายอย่างกระตือรือร้น สองพี่เลี้ยงจึงจำ้ต้องวิ่งตามเด็กสาวไปติดๆเพื่อไม่ให้หลงทาง

แต่เมื่อมาถึงก็พบกับผู้คนมากมายพากันเดินเข้าไปในห้างที่ว่ากันอย่างคับคั่ง "อะไรเนี่ย ทำไมคนเยอะงี้อ้ะ ชั้นไม่ชอบแบบนี้เลยนะ อึดอัดจะตาย" สเตล่ายืนกอดอกแก้มป่องตบเท้าอย่างเสียอารมณ์ เธอสังเกตุเห็นคนแจกใบปลิวกำลังส่งใบปลิวให้กับเซ็ตสึโบ เด็กสาวจึงวิ่งเข้าไปกระโดดเตะเซ็ตสึโบจากด้านข้าง ก่อนที่เธอจะดึงใบปลิวจากคนแจกมาดูเอง

"ห้างนี้มีคอนเสิร์ตหรอกหรอ มิน่าล่ะคนถึงได้เยอะนัก ว้า แบบนี้ก็ไม่เอาแล้วอ้ะ ไปกินข้าวแทนดีกว่า" เด็กสาวพูดอย่างเอาแต่ใจ เธอเดินเข้าไปหาเซ็ตสึโบที่ยังนั่งขยับแว่นเช็คสภาพร่างกายอยู่ ก่อนที่เด็กสาวจะปาใบปลิวที่ว่าไส่หน้าคู่หูเธออย่างแรง "แอบเหล่ สาวแจกใบปลิวคนนั้นอยู่ล่ะสิ ไอ้แว่นลามก" สเตล่าวิ่งไปหามิโคโตะก่อนจะหันมาแลบลิ้นไส่เซ็ตสึโบที่ยังนั่งงงกับคำพูดของเธออยู่

ก่อนจะถึงร้านอาหาร สเตล่าก็ได้แวะเข้าร้านขายของที่พึ่งจะซ่อมเสร็จ เธอหยิบเอาApple Gel 2 ขวด กับ Life Bottle 1 ขวบจากแผงขายไส่ตะกร้าที่เซ็ตสึโบถือให้ เมื่อถึงเคาเตอร์สเตล่าก็กระซิบข้างหูของพนักงานงานเบา "ชั้นขอเซ็นจ่ายในชื่อของ... มิซากะ มิโคโตะ นะ" เด็กสาวนึกชื่อของมิโคโตะอยู่พักนึง และบอกพนักงานขายออกไปพลางชี้แอบๆไปที่มิโคโตะที่ยืนดูของอยู่...

ขอใช้เป็นจุดอัพสเตตัสเพิ่มนะครับ Dex+2 Str+1 - รอการอั้พเดท -

ชายหนุ่มยิ่งงุนงงเพิ่มไปอีกเขาไม่เข้าใจ ไม่เข้าจ๊าย !! บทเพลงมากมายของนักร้องสมัยยุคเหล็กตอนต้นผุดขึ้นมาบนหัวเขามากมาย " ฆ่าฉัน ฆ่าฉันให้ตายเสียดีกว่า ~ " "ใจร้ายทำไมเธอทำได้ลง คงเห็นว่าชั้นเป็นแค่ตัวทดลอง ~ " และอื่นๆอีกมากมาย แต่กระนั้นเขาก็ยังคงลุกขึ้นมาเก๊กหล่อได้

เซ็ทสึโบ ซาโยนาระ : อะไรกัน ! ? ชั้นจะไปเหล่คนแจกใบโฆษณาได้ยางง๊าย ~ ในเมื่อต้องคอยจับตาดูคุณหนูอยู่ตลอดเวลาแบบนี้ - เขาขยับแว่นตาเก๊กอีกครั้งหนึ่ง -

ณ ร้านขายของชำร่วยทั่วไปหลังจากที่สาวน้อยได้พลาดโอกาศเดินช้อปปิ้งไปแล้วก็ได้ใช้ชื่อของเรลกันพาดพิงในการซื้อของ พนักงานรีบห่อของในถุงสวยหรูและยื่นให้เธอทันทีมิโคโตะจึงต้องจ่ายเงินให้สาวน้อยตามระเบียบ

มิซากะ มิโคโตะ : อย่าเอาชื่อคนอื่นไปใช้เล่นเซ่ !! เฮ้อ ~ เอาล่ะพวกเธอคงหิวแล้วสินะไปหาร้านอาหารแถวนี้กินกันแล้วกัน


Player Reaction : เชิญจ้า

เด็กสาวเผยยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย นี่น่าจะเป็นวิธีใช้ชีวิตของเธอตอนที่เธอยังอยู่คนเดียวล่ะมั้ง สเตล่าเดินตามหลังมิโคโตะที่กำลังนำทางไปยังร้านอาหารเจ้าประจำของเธอ ทันใดนั้นเองเงาเล็กๆสีดำก็พุ่งมาขวางสเตล่า สิ่งนั้นทำให้เด็กสาว "กรี๊ดดดดดดด"เด็กสาวกระโดดเข้าไส่เซ็ตสึโบที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอจนพากันล้มทั้งคู่ "ไม่ๆๆๆๆๆ ไม่เอาๆๆๆ ชั้นเกลียดแมวววววว !!!" ชัดเป๊ะ ตัวจริงของเงาปริศนาคือเจ้าเหมียวตัวอ้วนกลมสีขาวน่ารักน่าชัง สเตล่ากอดเซ็ตสึโบแน่น

"เอามันออกปายๆๆ เอามันไปใกลๆเลยนายสิ้นหวัง" เด็กสาวโวยวายลั่นพลางรับมือทั้งคู่ไส่หน้าอกของเซ็ตสึโบนับไม่ถ้วน เจ้าเหมียวตัวเดิมกระโดดเข้าไส่ใบหน้าของสเตล่าหวังจะเล่นด้วย(ล่ะมั้ง) "ม่ายยยยยยยยย" เด็กสาวกรี๊ดออกมาลั่น เธอวิ่งวนไปมาอย่างไร้การควบคุมโดยที่ยังมีแมวเกาะอยู่บนหน้า พี่เลี้ยงทั้งสองพยายามวิ่งตามเด็กสาว แต่เพราะความกลัวสุดขีดของเด็กสาวนั้นทำให้ Agi+1000 สเตล่าวิ่งออกไปอย่างอย่างไร้ทิศทาง ผู้คนจำนวนมากหลีกทางให้กับเธอเพราะเสียงกรีดร้องโหยหวนสุดหวีดสยองของเด็กสาวตัวเล็กๆ

เธอวิ่งเข้าไปในห้างสรรพสินค้าอีกแห่งที่กำลังอยู่ในพิธีเปิดห้างวันแรก เด็กสาววิ่งชนฝูงรปภ.ซะกระเจิงจนเธอสะดุดล้มลงน้องแมวเจ้าปัญหาดีดดี้นไปมาที่หน้าอกของสเตล่าเนื่องจากร่างกายของเด็กสาวล้มทับมันอยู่ "กรี๊ดดดดดดดด" กระแสไฟฟ้านับล้านโวลต์พวยพุ่งออกมาจากร่างของเด็กสาวทำลายล้างตัวตึกขนาดใหญ่จากด้านล่างพุ่งขึ้นด้านบนอย่างไร้การควบคุมใดๆ จนมันพังทลายลงมาอย่างช้าๆ ตึกที่เคยสูงกว่า20ชั้น บัดนี้ เหลือเพียงเศษวัสดุจากการก่อสร้างนับแรมปี

กรรไกรขนาดใหญ่สำหรับตัดริบบิ้นเปิดงานร่วงหล่นลงมาจากมือที่สั่นเทาของผู้จัดการห้าง ควันจากการทำลายล้างบางตาลง เด็กสาวตัวน้อยนั้งห้องไห้อยู่ในซากตึกกับเจ้าแมวตัวเดิมที่คลอเคลียเธออยู่ สองพี่เลี้ยงที่วิ่งตามมาได้แต่ยืนอ้าปากค้างต่อวินาศภัยที่ถูกกระทำโดยเด็กสาวตัวเล็กๆกับแมวอีกหนึ่งตัว ดูเหมือนโรคกลัวแมวของสเตล่าคงจะหายได้ก็วันนี้แหละน่อ

ร่างของสาวน้อยที่มีแมวเกาะหัวนั่งอยู่ท่ามกลางเศษก่อสร้างที่สมควรจะเป็นห้างชื่อดังได้ถล่มลงมาเป็นที่เรียบร้อยในเวลาเพียงไม่กี่เสี้ยววินาที มิโคโตะเห็นท่าไม่ดีเป็นแน่เธอจึงรีบปล่อยมุขแป้กของเธอออกมาทันที

มิซากะ มิโคโตะ : ดูนู่นสิ !! คนวางระเบิดวิ่งไปทางนู้นแล้ว !! - เธอชี้นิ้วขึ้นเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของร.บ.ภ.และเซียเคียวริตี้ทั้งหลายไปยังทิศทางที่ไม่มีอะไรเลย -

ดูเหมือนจะได้ผลเพราะว่าเธอเป็นหนึ่งในคนดังอยู่แล้วพวกตำรวจต่างพากันวิ่งไปยังทิศทางนั้นทันที มิโคโตะรีบคว้าตัวของสเตล่าออกมาจากเหตุการณ์ทันที เซ็ทสึโบได้รออยู่ที่ต้นทางเพื่อที่จะหลบหนีจากพวกยามที่กำลังอึ้งอยู่กับสถานที่ทำงานวันแรกของพวกเขา พวกเขาเห็นแววจะต้องหางานทำใหม่ทั้งที่เงินเดือนแรกยังไม่ออกเลย !! ทั้งสามได้หลบหนีออกมาจากระบบรักษาความปลอดภัยที่แน่นหนาได้แต่โชคไม่ค่อยดีนัก ( Luck - 50 ) เพราะว่าแมวตัวนั้นยังเกาะสเตล่าแน่นไม่ปล่อยดูท่าทางมันคงจะชอบสเตล่าเอามากๆเลยล่ะ

เซ็ทสึโบ ซาโยนาระ : แหม ~ เธอเองก็มีด้านที่มันเหมือนผู้หญิงกับเขาเหมือนกันนะ - เขายืนเก๊กแต่ไม่ขยับแว่น -

มิโคโตะพาสเตล่าไปสงบสติอารม์ที่สวนสาธารณะแห่งนึงในเมือง ดูท่าทางแมวมันจะไม่ยอมไปไหนซะด้วย ( แมวรอดจากการช้อทครั้งยิ่งใหญ่ได้ )

มิซากะ มิโคโตะ : เฮ้อ ~ เกือบไม่รอดแล้ว นี่เธอทำอะไรของเธอเนี่ย ! ? แค่แมวน่ารักๆตัวเดียวเอง - มิโคโตะพยายามจะเอาแมวออกจากตัวของสเตล่าแต่ท่าทางมันจะไม่ยอมออกไปง่ายๆ -


สเตล่ายังคงจับสั่นอยู่อย่างนั้น จนมิโคโตะดึงเจ้าแมวตัวปัญหานั่นออกไปจากหัวของเด็กสาวได้ "ฮึกๆ แง้ๆๆๆๆๆ" เด็กสาวโผเข้ากอดมิโคโตะเธอปล่อยโฮออกมาด้วยความกลัวปนหวีดสยอง เจ้าแมวนั่นทำให้เธอพึ่งจะทำลายสถาปัตยกรรมมูลค่านับร้อยล้านไปเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว เด็กสาวเย็นลงเธอค่อยๆปาดน้ำตาของเธอออกพลางล้วงกระดาษส่งเควสออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วยื่นให้มิโคโตะที่นั่งลูบหัวเจ้าเหมียวตัวนั้นอย่างเอ็นดู ท่าทางสเตล่าจะยังอยู่ในสภาพที่พูดอะไรไม่ได้ เธอคงอยากจะส่งเควสให้เสร็จๆแล้วกลับบ้านไปอาบน้ำแล้วล่ะ~

ทางด้านคุณผู้จัดการห้างที่นั่งคุกเข่าพลางมองไปยังเศษห้างของตนอย่างเหม่อลอยท่ามกลางเสียงไซเร็นจากรถดับเพลิงและรถพยาบาลหลายคัน เสียงวอของเจ้าหน้าที่ตำรวจดังไปทั่วบริเวณที่เกิดเหตุ ห้างสรรพสินค้าที่พึ่งเปิดได้ไม่ถึงนาทีกลับต้องปิดตัวลงอย่างโหดร้าย และนั่นทำให้ผู้จัดการกู่ร้องทั้งน้ำตาออกมาว่า..."Setsuboshita!!!!!!!"

มิโคโตะปล่อยแมวตัวนั้นวิ่งไปยังที่ชอบที่ชอบเธอโอ๋สเตล่าพร้อมทั้งลูบหัวของเธอ เธอหยิบกระดาษส่งเควสเก็บไว้และจูงมือทางขวาของสเตล่า เซ็ทสึโบยื่นอมยิ้มเล็กๆให้สเตล่าพร้อมกับจูงมือด้านซ้าย พวกเขาทั้งสองคนหัวเราะขำขันกันถึงสาวน้อยเจ้าปัญหาคนนี้ มิโคโตะพาสเตล่าเดินมาถึงหน้าร้านขายเครปแห่งนึงเธอซื้อเครปช้อกกาแลท สตอเบอรี่ให้หญิงสาวกินเพื่อเป็นการปลอบขวัญของเธอเมื่อกี้นี้

มิซากะ มิโคโตะ : แหม ~ เธอเนี่ยขี้แยจังเลยนะ - มิโคโตะยิ้มให้เด็กสาวพร้อมทั้งหัวเราะเบาๆ

เซ็ทสึโบ ซาโยนาระ : นั่นสินะถึงจะเป็นปีศาจปากจัดหัวรุนแรงแต่ก็มีสิ่งที่ตัวเองกลัวเหมือนกัน - หนุ่มแว่นเก๊กหล่ออีกครั้งโดยถอดแว่นออกมาเช็ดและยิ้มเล็กน้อย -

หลังจากกินเครปเสร็จมิซากะก็พาหนุน้อยสเตล่าไปส่งเควสและซื้ออาหารกลับมาเก็บไว้ทำกินที่บ้าน ~


Player Reaction : เชิญจ้า
โพสต์ 8-5-2010 23:13:40 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขล่าสุด Eureka_GL_World เมื่อ 12-5-2010 04:24

ต่อจาก LINK

Asia : Eureka_GL_World


Asia Item
Asia Recovery skill
Asia Passive skill
Asia Active skill
Asia Special ability
Room mate :


อ๊าก เจ็บชะมัด... ขนาดพื้นที่ที่ยืนอยู่ได้ถูกกําลายย่อยยับไปชั่วพริบตาพร้อมกับมีแรงระเบิดมหาศาล พุ่งออกมาโดน ยังไม่เจ็บได้ขนาดนี้เลย
แย่ล่ะสิ ทํายังไงดี... รู้สึกว่าแสงแดดจะมีผลกับมันแฮะ อย่างงี้ต้องถ่วงเวลา... เอาวิธีนี้ล่ะกัน !
แกล้งตายมันซะเลย !!!
ผมนอนควํ่าลงกับพื้นเพื่อแกล้งทําเป็นตาย แต่ไอแผนการแบบนี้มันจะไปได้สักกี่นํ้ากันล่ะฟระนิ ถ้าหากอยู่ ๆ มันเดินมาดมศพ แล้วนึกอยากกินตูขึ้นมาทําไงล่ะนิ
ใช่แล้ว ก็ต้องหลบ แล้ววิ่งหนีไปแกล้งตายต่ออีกที รอให้ UV เผามันไปเรื่อย ๆ ... สุดยอดจริง ๆ แผนการของฉันสุดยอดไปเลย...

เอเซีย
Hp 9 / 18 : Mp 2 :

แมงมุมโดนแสงแดดเลือดลดเทิร์นละ 10 :
HP 190 - 10 = 180 / 300

ดุเหมือนแผนการแกล้งตายอันสิ้นคิดของเขาจะไม่ได้ผลซะแล้ว แมงมุมวิ่งกรูเข้ามายังตัวเขาพร้อมกับน้ำลายไหลหกเิยิ้มเป็นทางเหมือนหมาบ้ากำลังจะตะครุบเหยื่อ ระยะและความเร็วของมันที่พุ่งมายังพอมีเวลาให้เอเซียทำอะไรก่อนหน้านั้นได้

ACTION : 1 ) โจมตีสวน 2 ) กระโดดหลบก่อน 3 ) ใช้ลมปัดแมงมุมให้เสียหลักล้มบนพิษของตัวเอง 4 ) อื่นๆโปรดระบุ


ไม่ได้ผลอย่างงั้นรึ !? ทําไงดีล่ะ จะโจมตีสวนกลับไป หรือโดดออกมาตั้งหลักก่อนดี อ๊ะ... นั้นมัน !
ผมสังเกตุไปเห็นบ่อพิษสิ่งน่าจะเกิดจากนํ้าลายของแมลงมุมเอง ผมจึงปิ๊งไอเดียออก
เอาล่ะ ! ผมลุกขึ้นยืนและตะโกนขึ้น

" คุณคังโดริ ช่วยผมหาก้อนหินขนาดเท่ากํามือให้ด้วยนะครับ ! "

ผมใช้ลมที่เกิดจากพายุลูกเล็ก ๆ เมื่อสักครู่ พัดใส่แมงมุมจนเสียหลักล้มลงไปบนพิษของตัวมันเอง
ตอนนี้ล่ะ ! ผมใช้พลังลมอีกครั้งคราวนี้ ผมใช้ลมทําให้ต้นไม้ล้มลงมาทับตัวของมันไว้ ไม่ให้หนีไปจากบ่อพิษได้
หลังจากนั้น คุณ คังโดริ ก็โยนก้อนหินมาให้ผม ผมรวบรวมพลังลมอัดแน่นไว้รอบ ๆ หิน แล้วมาใส่หัวของแมงมุมทัน
ความเร็วของก้อนหินนั้น อยู่ราว ๆ 600 กิโลเมตรต่อชั่วโมง

" เอาล่ะ แค่นี้คงพอทําให้สลบไปแล้วล่ะมั้ง "

แมงมุมโดนแสงแดดเลือดลดเทิร์นละ 10 :
HP 190 - 10 = 180 - 10 - พิษตัวเอง 20 - ต้นไม้ทับ 5 - ก้อนหินพลังลม - 5 = 140 / 300
หัวของแมงมุมตัวนั้นแตกออกเศษผิวหนังกระจายไปตามพื้นจนเห็นสมองด้านในแต่มันยังไม่หลับลงไปง่ายๆท่าทางฉุนเฉียวของมันแบกต้นไม้ที่ทับตัวลงไปขึ้นมาและคำรามก้องและข่วนขาหน้ามายังชายหนุ่มเป็นทางดูท่าทางมันจะคลุ้มคลั่งและกำลังจะพ่นยัยซ้ำเพื่อห่อร่างของเอเซียที่บอบช้ำอยู่

เอเซีย
Hp 9 - 8 = 1 / 18 : Mp 2 :

คังโดริเห็นว่าเอเซียท่าทางอาการหนักมาก ถึงเขาจะเป็นมืออาชีพในด้านต่างๆแต่การสู้กับแมงมุมยักด้วยมือเปล่าก็หนักหน่วงมากทีเดียว เธอได้วิ่งออกมาจากหลังต้นไม้และเว้นระยะห่างระยะหนึ่งเพื่อร่ายเวทย์สนับสนุนชายหนุ่มจากระยะไกล

คังโดริ มิทสึ : - Activated : Fast Aid - เธอได้ใช้สกิลรักษาแบบรวดเร็วไปที่ตัวของเอเซียถึงมันจะไม่ส่งผลดีนักแต่ก็สามารถช่วยเหลือชายหนุ่มได้ระดับหนึ่ง

เอเซีย
Hp 1 + 9 / 18 = 10 : Mp 2 :


ก่อนที่ คุณคังโดริ จะเข้ามาช่วยผมไว้ สีผมของผมก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป พลังที่ผมกลัวมาแต่ไหนแต่ไรกําลังจะตื่นขึ้น สติของผมเริ่มเลือนลาง
แต่โชดดีที่คุณคังโดริ มาช่วยไว้ทันทําให้สติของผมกลับมาเป็นปกติ ผมใช้กระแสจากภายนอกทําให้ใยที่ห่อร่างผมอยู่ขาดออกเป็นเสี่ยง ๆ

" ขอบคุณมากครับ คุณคังโดริ "

ตอนนั้นผมขอบคุณออกมาจากใจจริง ถ้าไม่ได้เธอ " เจ้าหมอนั้น " คงได้ออกมาทําเรื่องงี่เง่าแน่ ๆ
ถ้าไม่ใช่ " ไอนั้น " " หมอนั้น " ก็จะออกมา ถ้าอย่างงั้น... เลือกใช้ " ไอนั้น " ดีกว่า

" คุณคังโดริครับ คอยสนับสนุนผมด้วยนะครับ "

ผมตะโกนบอกคังโดริ ก่อนที่จะตัดสินใจใช้ลมทําให้แมงมุมยักนั้นลอยขึ้นไปบนฟ้า " ย่นระยะขั่นสูง... " ตัวผมหายไปจากตําแหน่งเดิมที่ตัวผมยืนอยู่
แมงมุมจ้องมองผมบนอยู่ฟากฟ้าคงงงน่าดู ผมไปอยู่ด้านบนของตัวมันโดยที่มันไม่รู้ตัว ผมรวบรวมกระแสลมให้หมุ่นอยู่ที่ฝ่ามือด้วยความเร็วสูง
" ระเบิดลม ! ( กระสุนวงจักร ) " ผมซัดเข้าไปกลางลําตัวของมันจนทําให้มันพุ่งตัวลงไปกระแทกกับพื้นดินด้วยความเร็วสูง แต่ไม่ใช่แค่นั้น
กระแสลมที่ระเบิดออกได้มาก่อตัวตรึงร่างของแมงมุมไว้กับพื้นดิน

" ในนามของข้า " เอเซีย " จะขอทําการปลดผนึกดาบแห่งสายลม ณ บัดนี้ "

อยู่ ๆ ดาบขนาดใหญ่ก็ได้ลอยลงมาจากฟากฟ้า ลงสู่มือของผู้เป็นเจ้าของที่กําลังลอยอยู่กลางอากาศ

" GL Swords "

ดาบขนาดใหญ่สีดําที่มีคมดาบสีขาว มีกระแสลมเบาบางอยู่รอบ ๆ ซึ่งทําให้ผู้ใช้งานรู้สึกว่ามันเบา และอยู่ ๆ ก็เกิดกระแสลมออกมาจากตัวดาบ
ส่องประกายแสงสีแดงรอบ ๆ ตัวดาบ

" Super Cyclone "

หลังจากใช้พลังเสริมพลังให้กับดาบ ผมก็พุ่งลงไปหาแมงมุมยักด้วยความเร็วสูง พร้อมใช้ดาบที่เสริมพลังแล้วแทงเข้าไปกายลําตัวของแมงมุมยัก

ซัดเสียหลัก 1 , เปิดบ้าน 1 , กระสุนวงจักร 1 , เคลื่อนที่พริบตา 1 , ดีดก้อนหิน 1 , ล้มต้นไม้ 1 = 6 / 2 = 3 ขีดย่อย

AS : [       - l - - - - l - - - - l - - - - l - - - - ]

เอเซีย
Hp 10 / 18 : Mp 0 :

แมงมุมโดนแสงแดดเลือดลดเทิร์นละ 10 :
HP 140 - 10 = 130 / 300

เอเซีย ATK 44 * 2 ( Super Cyclone ) = 88 - แมงมุมยัก DEF 49 = 39 Damage

แมงมุมยัก :
HP 130 - 39 = 91 / 300

แมงมุมยักล้มลงกับพื้นด้วยความอ่อนล้าของร่างกาย มันกำลังพยายามลุกขึ้นมาเพื่อทำการโจมตีอีกครั้งหนึ่ง ( จังว่ะตีฟรีอีก 1 ครั้ง ) ขณะเดียวกันคังโดริก็ได้ใช้สกิลฟื้นฟูให้กับเอเซียอีกรอบ ถึงเอเซียมีแววจะสามารถล้มแมงมุมได้แล้วแต่เธอก็อยากให้มันชัวร์มากกว่า 100 % ว่าเอเซียจะไม่เป็นอะไร

เอเซีย
Hp 10 + 9 = 19 > 18 / 18 : Mp 0 :


ยังอีกงั้นเหรอ... ถ้างั้น...
ผมหยิบก้อนหินอัดพลังลม แล้วปาใส่มันอีกครั้งนึงแล้วใช้ต้นไม้มาทับอีก 2 ต้น
คงต้องหยุดการเคลื่อนไหวของมันก่อน จะทําให้สู้ได้ง่ายขึ้น
ผมรวบรวมกระแสลมไว้รอบ ๆ ดาบขนาดใหญ่ ให้กลายเป็นพายุเล็ก ๆ และพุ่งตัวขึ้นไปฟันขาทั้งหมด ของมันทันที
ยังไม่พอหวังชัวร์ หลังจากนั้นผมก็เดินไปตรงจุดที่ผมปาก้อนหินใส่ครั้งแรก ใช่แล้วสมองของมันนั้นเอง
ผมใช้ดาบแทงเข้าไปตรงจุดนั้นและดึงดาบออกมา พร้อมพุ่งตัวออกห่างจากแมงมุมเพื่อตั้งหลัก

ก้อนหิน 1 , ต้นไม้ 2 , เพิ่มพลังลมที่ดาบ 1

AS : [         l   - - - l - - - - l - - - - l - - - - ]

แมงมุมโดนแสงแดดเลือดลดเทิร์นละ 10 :
HP 91 - 10 - ต้นไม้ทับ 2 ต้น 5 * 2 > 10 - ก้อนหิน 5 - แทงเขาจุดอ่อนของร่างกาย บริเวณส่วนหัว ( สมอง ) - 44 = 22  / 300

แมงมุมยักร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ดาบของเอเซียตวัดเลือดสีเขียวและสมองของมันติดหลุดออกมาด้วยเป็นชิ้นส่วน มันชักดิ้นชักงอกับพื้นและกลับตัวขึ้นมาอีกครั้งนึงมีแสงวาบๆขึ้นมาจากตัวมันและค่อยเปล่งประกายขึ้นมากกว่าเดิม รึว่านี่จะเป็นวิชาระเบิดตัวเองที่เลื่องลือ !!

Action : 1 ) กระโดดหลบออกจากที่เกิดเหตุ ( ไม่ได้ EXP & ของ ) 2 ) พุ่งเข้าไปทำอะไรซักอย่าง ( ถ้าแมงมุมตายได้ EXP & ของแต่ถ้าไม่ตายละก็ . . . ) 3 ) อื่นๆเชิญระบุ


ระเบิดตัวเองงั้นเหรอ !! ผมตกใจกับการตัดสินใจของแมงมุมตนนั้น ผมโยนดาบทิ้งทันที แล้วรีบพุ่งตรงเข้าไปหาแมงมุมตนนั้น

" เจ้าบ้า !!! "

ผมตะโกนออกไปโดยไม่สนว่า มันจะฟังรู้เรื่องหรือเปล่า เพราะผมหงุดหงิดกับสิ่งที่มันกําลังกระทํา

" ถึงสิ่งที่แกกระทําลงไปมันไม่น่าให้อภัยก็เถอะ ถึงแม้แกจะเป็นแมงมุม แต่ชีวิตก็คือชีวิต อย่าเอามาทิ้งขว้างแบบนี้นะเฟ้ย !!! "

ขอล่ะ ขอเถอะ ! ขอแค่ไม่ให้มันระเบิดตัวเองได้ก็พอ !!

" ฉันเชื่อว่า ถ้าแกไม่ไปกินคนเข้า แกคงได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขแน่นอน ! "

" ย่นระยะขั่นสูง " ผมพุ่งตัวเข้าไปใกล้ตัวมันด้วยความเร็วสูง

ขอแค่ทําให้มันสลบไปได้ก็พอแล้ว !

" กระสุนoงจักร V e r . 1 !!! " กระแสลมที่รวบรวมมาไว้ที่มือข้างขวาซัดเข้ากลางลําตัวของแมงมุมเข้าไปเต็ม ๆ

ไม่ทันเสียแล้วร่างของแมงมุมได้ระเบิดกระจายแรงออกเป็นวงกว้าง ชายหนุ่มที่เลือกที่จะช่วยแมงมุมยักส์ตัวนั้นแม้มันจะพยายามฆ่าเขาก็ตาม แรงระเบิดซัดร่างของชายหนุ่มกระเด็นชนกับต้นไม้ที่คังโดริซ่อนอยู่ด้านหลังจนล้มลงไป ประสาทสัมผัสของเขาได้ชาซะจนขยับไม่ได้ แววตาของเขาเริ่มพร่ามัว เขาไม่สามารถได้ยินเสียงของหญิงสาวที่กำลังอ้าปากตะโกนเรียกชื่อของเขาข้างๆแค่ไม่กี่เซนติเมตร

เอเซีย : ตาย
Hp 18 - 99 = - 81 > 0  / 18 : Mp 0 :

ชีวิตหลังความตายของเขา เขาจะไปยังสวรรห์หรือปล่าวนะ อย่างน้อยๆตัวเขาเองก็พยายามช่วยเหลือผู้อื่นมาตลอดและได้รับแต่โชคร้ายสุดๆมาเป็นของตอบแทน รอบด้านนั้นเป็นสีขาวไปหมด เสียงหญิงสาวที่เขาคุ้นหูได้ดังก้องกังวาลในหัวของเขาทว่าเขาไม่สามารถที่จะลืมตาตื่นขึ้นมาเพื่อมองหาที่มาของเสียงได้

? ? ? : คุณเอเซียเนี่ยเป็นคนดีจังเลยนะค่ะ . . . แม้กระทั่งศัตรูที่จะเอาชีวิตของคุณก็ยังเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเหลือเขาแทนที่จะปลิดชีวิตของเขาลงซะเพื่อรักษาชีวิตตัวเองไว้ . . . คุณเอเซีย ความจริงแล้วทางเดินของชีวิตของคุณยังคงอีกยาวไกลแต่คุณสามารถที่จะเลือกมันเองได้ . . . คุณอยากจะใช้ชีวิตที่เหลือของคุณทนลำบากบนโลกมนุษย์ต่อไปหรืออยากจะไป ณ ดินแดนแห่งความสงบสุขชั่วนิรัณซึ่งปราศจาก จากความทุกข์และความเศร้าโสกกันค่ะ ?

เสียงของหญิงสาวกล่าวถามเอเซีย การตัดสินใจนี้จะเป็นการลิขิตชีวิตและชะตาของชายหนุ่มที่ไม่มีวันจะเปลี่ยนแปลงได้อีกเลย . . .


ขนาดตายแล้ว... ยังมีตัวเลือกมาให้เลือกอีกงั้นเหรอ... แย่จัง...
นั้นสินะ... ถึงจะตายแล้วก็ไม่ได้แย่อะไรนิ... รู้สึกดีอีกต่างหาก... คงเลือกที่จะไป ดินแดนแห่งความสงบสุขล่ะนะ...
ไหน ๆ ก็เป็นที่ ๆ ผมโหยหามาตลอด... แต่...
คุณ คังโดริ จะเป็นอะไรหรือเปล่า... เกิดระเบิดขนาดนั้นจะบาดเจ็บตรงไหนไหม...
ผลการต่อสู้ที่มี " เรลกัน " ร่วมต่อสู้ด้วย จะเป็นยังไงนะ... มีใครบาดเจ็บหรือเปล่า...
ผู้หญิงขาวคนนั้น... จะหายดีแล้วหรือยัง...
แล้วก็หนี้ก้อนโต ที่ผมต้องทํางานชดใช้... อันนี้ช่างมันเหอะ
และตอนนี้ "เขา" กําลังทําอะไรอยู่นะ... ผู้ที่ใช้สายลมเช่นเดียวกับผม...
และ แกรนด์ฟอล คืออะไร... จะเกิดอะไรขึ้นบนโลกใบนี้...

จริงสิ... เรายังไปไม่ได้... ยังมีผู้คนอีกตั้งมากมายที่ร้องขอความช่วยเหลือ ผมยังตายไม่ได้...
ถึงแม้ผมคนเดียวจะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงโลกด้วยตัวคนเดียวได้... แต่ผมก็อยากเป็นอีก 1 กําลังที่จะช่วยเหลือผู้คน
ใช่แล้ว... เรายังตายไม่ได้ !!

" ผมขอเลือกที่จะกลับไปยังโลกมนุษย์ครับ !! "

ผมตะโกนดังลั่นด้วยความตั้งใจที่หนักแน่่น

ตาของเขาค่อยๆมองเห็นแสงสว่างข้างหน้า บรรยากาศรอบข้างเหมือนเขานอนลอยอยู่บนท้องฟ้า ขนปีกของเทพธิดาในชุดวัลคิรี่สีขาวอยู่ตรงหน้าเขาและมีหน้าตาคล้ายคลึงกับคังโดริเหมือนเธอมาลอยกางปีกตรงหน้าเขาเลยทีเดียว ก่อนที่เขาจะได้อ้าปากพูดอะไรแสงสว่างก็ขาวจ้าไปทั่ว เขาได้ตื่นฟื้นขึ้นมาในจุดที่เขาชนกระแทกต้นไม้ล้มลงไป บาดแผลและความเจ็บปวดบนร่างกายได้หายสิ้นไปหมด หญิงสาวนั่งอยู่ข้างๆชายหนุ่ม เธอจับมือเอเซียไว้แน่น น้ำตาของเธอหยดลงมาทีล่ะนิด ละนิด และเพิ่มขึ้นมากเรื่อยๆ เสียงซะอื้นของเธอดังทุ้มต่อหน้าร่างของชายหนุ่มที่น่าจะตายไปแล้ว

คังโดริ มิทสึ : คุณเอเซีย . . . ทำไมกัน . . . ทั้งที่ชั้นยังไม่ได้ . . . - เสียงเธอสะอื้นพร้อมทั้งจดจ้องมองที่หน้าของเอเซีย -


นํ้าตา... ทําไมคุณคังโดริถึงต้องร้องไห้กันนะ...
เธอเป็นอะไรหรือเปล่า... บาดเจ็บตรงไหนไหม... ตอนนี้ผมคิดอยู่แค่นั้น...
ผมยื่นมือขึ้นไปเช็ดนํ้าตาของเด็กสาว... ผมเอ๋ยประโยดสั้น ๆ ด้วยนํ้าเสียงราวเสียงกระซิบ

" ไม่เป็นไรนะครับ... "

หญิงสาวสะดุ้งโหยงเธอทั้งตกใจและดีใจ เธอรีบเช็ดน้ำตาออกและจับมือชายหนุ่มไว้แน่น เธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไรก่อนดีหลังจากที่เห็นเอเซียฟื้นขึ้นมาจากสภาพที่ไม่น่าจะมีชีวิตอยุ่ต่อไปได้

คังโดริ มิทสึ : คุณเอเซีย - เธอพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม เธอพยุงมือเอเซียขึ้น -


เอเซีย :
Hp 18 / 18 : Mp 2 / 2


รู้สึกว่าคุณคังโดริจะไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลย... โชดดีจริง ๆ

" คุณคังโดริช่วยพาผมไปตรงซากแมงมุมตัวนั้นหน่อยได้ไหมครับ "

คุณคังโดริจึงพยุงผมไป ผมใช้พลังลมนําซากของแมงมุมมารวมกันและทําการฝั่งมันเอาไว้

" ขอโทษนะ... ที่ฉันช่วยอะไรแกไม่ได้ สิ่งที่ฉันพอจะทําได้ตอนนี้ก็คงมีแค่นี้ "

และจู่ ๆ เีสียงประหลาดก็ดังขึ้นมาจากภายในร่างกายของผม นั้นก็คือเสียงท้องร้องนั้นเอง

" อ๊ะ... หิวข้าวจัง... "

หญิงสาวอมยิ้ม เธอค่อยๆเหล่ไปที่ชายหนุ่มด้วยสายตากลั่นแกล้ง เธอค่อยๆหยิบเบนโตะที่ทำติดมือมาก่อนออกจากบ้านวางไว้และยื่นตะเกียบให้ชายหนุ่ม

คังโดริ มิทสึ : แหม ~ ไม่หิวก็แปลกแล้วล่ะค่ะ แต่งานคราวนี้คงจะไม่ได้ค่าตอบแทนล่ะนะค่ะ คุณเอเซีย ~ - เธอยังแซวชายหนุ่มเล่นด้วยท่าทางร่างเริงและคีบอาหารป้อนเอเซีย -

Player Reaction : เต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า


ต่อได้ที่ LINK
โพสต์ 9-5-2010 02:19:10 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขล่าสุด tesstrossa เมื่อ 27-5-2010 23:46

AS : [ - - - - l - - - - l - - - - l - - - - l - - - - ]
Ryougi .S. Shiki : KonaKona


Shiki Item
Shiki Recovery skill
Shiki Passive skill
Shiki Active skill
Shiki Special ability
Room mate :


สีดำ : บรรยาย
สีแดงเข้ม : การพูด
สีส้มเข้ม : ความคิด
สีเขียวเข้ม : ใช้สกิล

เช้าวันใหม่อันแสนสดใสของหญิงสาวทั้งสองแสงไฟลอดเข้ามาทางรูม่านเล็กๆภายในบ้าน แอลยังคงนอนหลับปุ๋ยอยู่ใต้ผ้าห่มเธอนอนกอดชิกิไว้แน่น ดูเหมือนเธอจะเหนื่อยอ่อนและยังไม่อยากตื่นในตอนนี้ สภาพอากาศในเมืองก็ยังคงมืดครึ้มจะมีก็แค่แสงไฟจากตะเกียงไฟฟ้า วันนี้พวกเธอคงจะได้หยุดพักจาก( ? ) การต่อสู้อันดุเดือดแล้วล่ะมั้ง . . .


แสงแดดที่ส่องผ่านรูผ้าม่านทำให้ชิกิรู้สึกตัวขึ้นมาแต่พอจะขยับตัวแต่ก็ไม่สามารถขยับได้เนื่องจากแอลกำลังกอดเธอไว้แน่นทีเดียว...
คงจะเหนื่อยมากสินะ...เธอทำได้ดีมากเลยล่ะ... ชิกิลูบหัวรูมเมทของเธออย่างค่อยๆเพื่อไม่ให้เธอตื่นขึ้นมา และเธอก็ได้หยิบสิ่งของมาจากใต้หมอน'กล้องดิจิตอลขนาดเล็ก15ล้านพิกเซล' ที่ใช้ติดตัวมา ถ่ายรูปรูมเมทที่กำลังหลับปุ๋ยไม่รู้เรื่องแม้แต่น้อย
" ตอนนอนนี่น่ารักดีนะ... " เธอยิ้มออกมาโดยไม่ตั้งใจและคิดว่าควรจะทำมื้อเช้า ไว้รอเธอตื่นซะหน่อยจะดีกว่า หลังจากคิดเสร็จจูบที่หน้าผากแอลและใช้วิชาสลับร่างกับหมอนข้างโดยที่เธอไม่รู้สึกตัว
หลังจากที่ชิกิ ทำธุระส่วนตัวเสร็จแล้วก็ได้เริ่มที่จะทำมื้อเช้า แต่ ชั้นทำอะไรไม่เป็นนอกจากพวกเส้นแฮะ เธอกุมหัวเล็กน้อย และเธอก็เริ่มที่จะลงมือทำ เธอวางหม้อที่เต็มไปด้วยน้ำ ลงบนเตา รอจนน้ำเดือด และก็ใส่เส้นเฟตตูชินีลงไป ช่วงเวลารอน้ำเดือด เธอต้มน้ำเครื่องต้มน้ำ
" มีอะไรบ้างหว่า... " เธอลองหาก็ได้พบกับชาเอิร์ลเกรย์ของแอลจึงได้หยิบมา
" เช็ตแก้วอยู่ไหนหว่า " เธอลองเดินเปิดตู้ต่างๆก็ได้พบ เธอเตรียมไว้บนโต๊ะอาหารทั้งหมดแต่ยังไม่ได้เทน้ำร้อนลงไป เมื่อได้ยินเสียงน้ำเดือดก็จึงได้เดินไป คนเส้นไปซักพักแล้วรอจนกว่าเส้นจะนุ่ม เมื่อเธอเปิดตู้เย็นก็พบกับเนื้อต่างๆ และได้หยิบเบค่อนออกมา วางกระทะลงบนเตาเปิดไฟไม่ให้แรงมาก แล้วใส่เบคอนลงไป น้ำมันก็เริ่มออกมาจากมันของเบค่อนและค่อยๆแข็งตัวขึน ชิกิก็ได้ เทซอสชีสที่ซื้อมาเมื่อวาน( ตอนไหน? ) และอุ่นไปเรื่อยๆ รอเวลาที่เส้นจะสุกได้ที่... หันหลังมองไปยังรูมเมทของเธอก็ยังไม่มีท่าทีจะตื่นขึ้นมา


ซักพักนึงหญิงสาวก็ได้ตื่นขึ้นมาจากนิทราเธอเดินงัวเงียไปหาชิกิที่กำลังทำอาหารอยู่ในชุดนอนของเธอตาของเธอยังเปิดไม่สนิทซักเท่าไรนัก

เวียเซกิ แอล : อรุณสวัสดิ์จ้า ~ ชิกิ ทำอะไรอยู่เหรอ ? ให้ชั้นช่วยอะไรไม๊ ? - เธอเงื้อหน้ามองเส้นเฟตตูชิที่ต้มอยู่ในหม้อและดมกลิ่นเบค่อนที่หอมฟุ้งไปทั่วห้อง -


" อรุณสวัสดิ์ ไม่เป็นไรหรอก นี่ก็จะเสร็จแล้ว เธอไปรอเถอะ " ชิกิเดินไปยังโต๊ะกินข้าวพร้อมกับแฟนสาวแล้วยกเก้าอี้ให้ด้วยความห่วงใย เสร็จแล้วเธอก็เดินไปยงเครื่องต้มน้ำ หยิบเช็ตชามาวาง แล้วเทน้ำใส่กา รอเพียงไม่นานนัก เธอก็รินใส่แก้วของแอล
" ดื่มชาตอนเช้าช่วยให้ร่างกายดีขึ้นนะ " เธอยิ้มให้แล้วกลับไปทำอาหารต่อ ดูเหมือนเส้นจะสุกได้ที่แล้ว เธอจึงได้เทน้ำร้อนลงอ่างล่างจาน แล้ว หยิบจานสองใบที่เตรียมไว้ ตัดส้นใส่ลงไป พร้อมกับราดซอสเบค่อนชีส ก่อนกลับมายังโต๊ะแล้วเสิร์ฟให้กับแฟนสาวของตน
" หวังว่าฝีมือชั้นจะทำให้เธอพอใจนะ " เธอยิ้มให้เล็กๆแล้วนั่งลง เทชาเอิร์ลเกรย์ลงบนแก้วของตน แล้วค่อยๆจิบทีละนิดกับมองหน้าหญิงสาวคนข้างหน้าไปด้วยอย่างมีความสุข...  


หญิงสาวยิ้มอย่างอิ่มใจเธอค่อยใช้ตะเกียบหนีบเส้นอาหารที่แฟนสาวของเธออุส่าห์ตื่นขึ้นมาทำให้กินอย่างมีความสุข ( จบบริบูรณ์ เอ้ย !! ยัง ) เธอหนีบเส้นกับเนื้อเบค่อนขึ้นมาคำนึงและป้อนให้กับชิกิ ใบหน้าของหญิงสาวตอนนี้สุขอย่างเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก

เวียเซกิ แอล : อ้าม ~ - เธอพูดพลางยื่นอาหารให้ชิกิหนึ่งคำขนาดกำลังพอดีปาก - แหม ~ ชั้นก็กลัวอ้วนน้าเธอเล่นทำชีสกับเบค่อนแบบนี้น่ะ ~ แต่มันอร่อยมากจนชั้นหยุดกินไม่ไ่ด้เลยล่ะ ~ - เธอค่อยๆจิบชาร้อนตามทีล่ะนิด ทีละนิด -

หลังจากที่ป้อนชิกิไปคำนึงแล้วเธอก็รีบกินต่อจนหมดและล้างจานเก็บคว่ำ เธอเตรียมตัวเข้าไปชำระร่างกายก่อนเพื่อที่ทั้งคู่จะได้ออกไปทำอะไรข้างนอกต่อไป


" เอาล่ะเช็คเว็ปซะหน่อยดีกว่า~ " ชิกิเดินไปเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อฆ่าเวลารอที่แฟนสาวกำลังอาบน้ำ ช่วงเวลา ที่คอมพิวเตอร์กำลังบูตเครื่องอยู่ เธอก็ได้เดินไปหยิบกล้องของตัวเองมา ที่คอมพิวเตอร์ แล้วต่อสายเข้าเครื่อง ทำอย่างชำนาญ และปริ้นรูป ออกมา รูปนั้นคือรูปที่ถ่ายตอนแอลหลับนั่นเอง เธอหยิบมามองแล้วยิ้มน้อยๆก่อนที่จะเขา เบราเซอร์ Firewolf พิมพ์ เอคเดรสลงไปยังเว็ปไซต์ที่ต้องการ.. แต่มันก็เหมือนกับครั้งแรกที่เธอดูก่อนหน้านี้
นานายะมันดองเว็ป... ชิกิกด ปิดเบราเซอร์และปิดการทำงานของคอมพิวเตอร์ เดินเข้าไปยังห้องของตัวเอง หยิบกิโมโนตัวอื่นมายังหน้าห้องน้ำ วางไว้บนชั้น แล้วเดินเข้าไปอาบพร้อมกับถือกล้องเข้าไปด้วย
" ชั้นอาบด้วยนะแอล " เธอพูดออกมาแล้วเริ่มปลดเสื้อของตัวเองอย่างง่ายดาย และค่อยๆพันผ้าที่พันรอบหน้าอกเอาไว้ ม้วนเก็บอย่างเรียบร้อย แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป เมื่อเข้าไปเธอก็ได้กดถ่ายรูป แฟนสาวของตน แล้วทำหน้ายิ้มระรื่นโดยที่ไม่ให้เจ้าตัวรู้ตัว และเดินออกไปเก็บไว้ตรงชุดที่พับไว้ ก่อนจะกลับเข้ามาในไม่กี่วินาที


หญิงสาวดูเหมือนจะไม่รู้ตัวว่าเธอถูกแอบถ่ายเธอตกใจเล็กน้อยขณะที่ชิกิเดินเข้ามาแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรชิกิแถมยังยิ้มให้อีกต่างหาก หลังจากทั้งสองทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำเสร็จก็ได้แต่งตัวและพร้อมที่จะออกไปภารกิจประจำวันนี้แล้ว ดูเหมือนชิกิจะลืมอะไรบางอย่างขณะที่เธอและแอลได้ไปยังโบสถ์

เวียเซกิ แอล : เอ . . . วันนี้เราจะไปทำอะไรกันดีล่ะชิกิ - เธอเกาะแขนของแฟนสาวเธอและยิ้มระรื่น -

Action : 1 ) กลับไปที่โบสถ์ 2 ) ไปเดินช้อปปิ้งในเมือง 3 ) ไปศาลเจ้าในเมือง


" วันนี้ว่างๆเราจะไปเดินเล่นในเมืองกันนะ " ชิกิเดินไปฮัมเพลงไปในขณะที่แฟนสาวก็ได้เกาะแขนของเธอไว้
ท้องฟ้าเริ่มแปรเปลื่ยนจากสีแสด ของช่วงเช้าเป็น สีฟ้าคราม เมฆค่อยๆลอยไปยังทิศที่สายลมพัดมา เสียงคนเดินในถนนมันชวนทำให้ครึกครื้น หญิงสาวที่กำลังเดินอยู่ใจกลางเมืองกำลังเดินอย่างมีความสุข เมื่อนั้น เธอก็ได้สังเกตุจะซื้อ ซอร์ฟครีมมาทานกัน หญิงสาวในชุดกิโมโนก็ได้เดินไปซื้อพร้อมกับแฟนสาวของเธอ หลังจากนั้น ทั้งคู่ก็ได้เดินไปหาที่นั่ง ค่อยๆมองผู้คนและทิวทัศน์ พร้อมกับค่อยๆละเลียด ซอร์ฟครีมไปอย่างช้าๆ   


หลายคู่รักเดินว่อนทั่วย่านค้ากลางเมืองซึ่งไม่ใช่เรื่องที่น่าแปลกใจอะไรนัก หญิงสาวและคู่รักของเธอคงจะเหนื่อย( ? )มาจากการต่อสู้ครั้งที่แล้วที่แสนหนักหน่วง พวกเธอนั่งละเลียดซอฟครีมไปทีล่ะนิดๆ ใช้เวลาพักผ่อนอันแสนสงบสุขกันสองต่อสอง หลังจากเล็มซอฟครีมหมดแล้วแอลก็ลากแขนแฟนสาวของเธอเดินดูของตามภาษาคนรัก ขณะเดียวกันชิกิก็ได้เหลือไปเห็นชายหนุ่มท่าทางไม่ชอบมาพากลขณะที่กำลังเดินเดทอยู่นั่นเอง ( โดนกีอัสทำให้ลืม )



หมอนั่น...หน้าตาเหมือนเคยเจอที่ไหน... ชิกิ เดินเข้าไปหาชายหนุ่มตรงนั้น พร้อมกับพา แฟนสาวที่กำลังงุนงงเล็กน้อย
เธอแตะไหล่ของเขา แล้วถามว่า
" นี่นายน่ะ... เราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนรึเปล่า? " เธอทำหน้าสงสัยเล็กน้อย  


- รอการอั้พเดท -
-Weapon Upgrade
Shiki Dagger No.3
Status-
Dex +2
Agi + 1
Atk +2 ( Auto )

~ Result ~
Pay Money 1000G For UPGRADE 'Shiki Dagger No.3'

ชายหนุ่มทำหน้าตกใจเล็กน้อย เขามองมาที่ชิกิแต่ว่าก็ยิ้มให้เรียบๆแบบคนทั่วไปที่บังเอิญพบกับหญิงสาว

? ? ? : อ๋อ ไม่หรอกครับผมเราไม่เคยเจอกันมาก่อนเลย คุณอาจจะจำคนผิดกระมังครับ - ชายหนุ่มค่อยๆหันตัวไปและเดินต่อไปทางอื่นทันที -

เวียเซกิ แอล : เอ . . . ชิกิ ชั้นก็คุ้นๆหน้าของเขาเหมือนกันน้า . . .  - หญิงสาวทำหน้าครุ่นคิด แต่เธอก็ลืมไปแล้วเหมือนกันว่าเคยเจอกันมาก่อน ณ ที่แห่งใด -


" ชั้นว่าหน้าคุ้นๆนะ... แต่ช่างเถอะ... นี่แอลเราจะไปไหนกันต่อดีล่ะ ดูหนังไหม? " ชิกิโอบเอวของแฟนสาวและมุ่งหน้าสู่โรงภาพยนต์ โดยที่ทิ้งให้ชายหนุ่มปริศนา เดินไปอีกทาง  

ทั้งสองได้มุ่งหน้ามายังโรงหนังแห่งนึงในเมืองหนังที่ออกฉายตอนนี้มีเรื่องตายง่าย4.0และเรื่องลิขิตรักให้ก้องโลกที่กำลังจะฉายใน20นาทีข้างหน้า ดูเหมือนตอนนี้จะไม่ค่อยมีคนที่โรงหนังซักเท่าไรนัก


มะ..ไม่มี... พระเจ้าหายตัว...ไม่มี! ชิกิยืนหดหู่อยู่หน้าจอที่โชว์รายการภาพยนต์อย่างเซ็งๆ หญิงสาวเริ่มกลับเป็นเหมือนเดิมเมื่อเห็นว่าแฟนสาวของตนกำลังงุนงงว่าเธอกำลังเป็นอะไร
" แอล เธออยากดูเรื่องไหนเหรอ? " หญิงสาวชุดกิโมโนที่มีแจ็คเก็ตสีแดงสดทับอยู่กำลังเอ่ยปากถามคนข้างๆ
" อีก 20 นาทีก็จะเริ่มแล้ว หรือเธอไม่อยากดูก็ได้นะ " เธอยืนมองรายชื่อหนังอย่างช้าๆ และ ยืนรออย่างไม่พูดอะไร เพื่อที่จะได้รับฟังคำตอบจากแฟนสาวของเธอ


หญิงสาวหลิ่วสายตาไปที่ป้ายเรื่องลิขิตรักให้ทะลักโลก เอ้ยไม่ใช่ ให้ก้องโลก แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ค่อยแน่ใจว่าแฟนสาวของเธออยากจะดูเรื่องไหนกันแน่ ( และแน่นอนว่าเรื่องราวของฮารูฮิที่ชิกิอยากจะดูนั้นได้ฉายไปก่อนหน้านี้แค่ 5 นาทีเท่านั้นทำให้เธออดดูไปตามระเบียบ )

เวียเซกิ แอล : ชิกิอยากจะดูเรื่องอะไรล่ะ ชั้นดูได้หมดนั่นล่ะถ้าได้นั่งกับชิกิน่ะ ~ - เธอยิ้มให้แฟนสาวของเธอ แต่สายตาเธอก็ยังคอยเหล่ไปที่เรื่องเดิมไม่ขาดสาย -

ระหว่างที่ชิกิและแอลยืนเลือกอยู่นั้นก็ได้เห็นกับชายหนุ่มคนเดิมที่เธอคุ้นหน้ายืนอยู่บริเวณนั้นด้วยดูเหมือนเขาจะคุยโทรศัพท์อยู่กับใครบางคน


หืม... หมอนั่นมัน... ชิกิ ครุ่นคิดในใจ
" เดียวชั้นมานะแอล พอดีจะไปเข้าห้องน้ำน่ะ  " ว่าแล้วเจ้าตัวก็วิ่งไปจนลับตา แล้วค่อยๆ กลับมาอีกครั้ง ใกล้ๆชายหนุ่มคนนั้น เผื่อว่าเธอจะจำผู้ชายคนนั้นได้ และก็ได้ยินเสียงสนทนาของเขาเข้า!


? ? ? : อืม . . . . คงต้องเป็นอย่างนั้น ถึงยัยนั่นจะเร็วเกินไปนิด แต่ยังไงซะก็ไม่เกี่ยวอะไรกับแผนการของพวกเรา เพราะฉะนั้น . . . . - เขาหยุดพูดอย่างกระทันหันและเหลือบสายตามามองที่ ที่ชิกิแอบฟังอยู่เขาวางโทรศัพท์อย่างกระทันหันแล้วทำท่าเดินออกไปทันที -


Player Reaction : จะเต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
โพสต์ 9-5-2010 02:51:48 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขล่าสุด tesstrossa เมื่อ 12-5-2010 02:14

Letas Mirrorline : matrix5246


Letas Item
Letas Recovery skill
Letas Passive skill
Letas Active skill
Letas Special ability
Room mate :


เลเตสลุกขึ้นด้วยท่าทีสบายๆ
"เอาจริงเหลือเกินนะ.. ตาชั้นมั่งหละ..."
เลเตสเหยียบอากาศพุ่งตัวเข้าหาชายหนุ่มปริศนาอย่างรวดเร็วพร้อมกับฟันดาบใส่อย่างรวดเร็วพร้อมกับขยับมือแล้วพึมพำ
Kaze no Stigma..
"ดูซิจะหลบได้มั้ย.."
เลเตสปล่อยคลื่นพลังลมจากฝ่ามือในระยะประชิด


? ? ?

เลเตส HP 10 / 10 : MP 2 - 2 = 0
ชายหนุ่มปริศนากระโดดหลบกลางอากาศอย่างหวุดหวิดเขาเตะคลื่นเพลิงสวนมายังเลเตสทันที พลังเพลิงเฉี่ยวเลเตสไปเล็กน้อยต้นไม้ด้านหลังเขากลายเป็นผงทุลีไปทันทีหลังจากสัมผัสโดนเปลวเพลิงนั่น

เลเตส Evade 50 + Earosuroa ( 8.3% ปัดลง 8% ) - Dex ชายหนุ่มปริศนา ? ? ? = ? + 8 % ( หลบสำเร็จ )

ชายหนุ่มปริศนารีบพุ่งมาทีเลเตสทันทีหมายจะชิงหนังสือในชายเสื้อของชายหนุ่ม เขารีบเตะอย่างต่อเนื่องจากทางขวาของเลตสทันที


เลเตสเอามือจับขาของอีกฝ่ายไว้อย่างทันท่วงที
"จับได้แล้วนะ..~"
พร้อมกับฟันดาบไปที่อีกฝ่ายอย่างแม่นยำ

ชายหนุ่มปริศนาใช้ขาอีกข้างนึกเตะแขนของเลเตสขึ้นเพื่อเบี่ยงทิศทางของดาบ เขาหมุนตัวเบียงเอนขึ้นและเตะเข้าที่ท้ายทอยของเลเตสอย่างจังจนเลเตสกระเด็นไปสองตลบ นิตตะรีบเข้ามาโจมตีต่อเนื่องทันทีหลังจากเลเตส แต่ดูเหมือนจะถูกชายหนุ่มปริศนาถีบกระเด็นออกมาเช่นกัน

เลเตส HP 10 - 2 / 10 = 8 : MP 0 / 2


เลเตสมองไปที่อีกฝ่ายพลางคิดในใจ
(ความคล่องตัวมันสูงมาก ถ้าไม่หยุดการเคลื่อนไหวของมันละก็จะโจมตีให้เกิดควา่มเสียหายแบบถาวรคงยาก ถ้างั้นก็...)
"นิตตะ พอจะหยุดการเคลื่อนไหวของมันได้ไหม?"
เลเตสหันไปถามอย่างหวังไว้เล็กๆ

หญิงสาวมองหน้าชายหนุ่มที่กำลังจริงจังกับการต่อสู้ เธอฝืนยิ้มแห้งๆออกมา

นิตตะ ยูฮิ : นะ .  . นี่นาย . . . จะเอาจริงเหรอ ? - เธอยิ้มฝืดๆออกมา - ชั้นคงจะไม่ถึงขนาดหยุดละนะคงจะพอรบกวนการเคลื่อนไหวได้นิดๆหน่อยๆ นายคงมีแผนอะไรสินะ เอาล่ะ !!

หญิงสาวไม่ทันฟังคำแนะนำจากรูมเมทของเธอ เธอวิ่งตรงดาหน้าเข้าไปหาชายหนุ่มปริศนาทันที - Pairobureika - เธอสาดไฟเป็นคลื่นโจมตีระยะไกลเข้าไปก่อน ชายหนุ่มปริศนากระโดดหลบออกได้อย่างง่ายดาย นิตตะพุ่งเข้าไปฟันอย่างต่อเนื่องทันทีเธอโบกดาบของเธอเป็นจังว่ะ ทันใดนั้นก็เกิดรอยฟาดฟันอย่างรวดเร็วสี่ครั้งเกิดขึ้นชายหนุ่มปริศนากระโดดหลบตีลังกาหันหลังมาทางจุดที่เลเตสอยู่ในทันที . . .


"ขอบใจมากนะ ช่วยได้เยอะเลย"
(ถือว่าคราวนี้จะไม่ถือโทษเรื่องกล่าวหาชั้นต่างๆนาๆละกัน)
เลเตสพูดทิ้งท้ายพร้อมกับฟันดาบที่ทุ่มกำลังทั้งหมดใส่หลังชายหนุ่มด้วยความเร็วสูงสุด

- เคร้ง - เสียงกระทบเหล็กกล้าของปลายดาบเสียดสีกัน มือซ้ายของชายหนุ่มปริศนาได้มีเปลวเพลิงออกมารับดาบของเลเตสไว้ทันใดนั้นเปลวเพลิงก็ได้กลายเปลี่ยนเป็นดาบที่มีลวดลายเวทย์มนต์สลักอยู่ เขาโต้ดาบของชายหนุ่มกลับคืนและฟันดาบสวนคืนมาที่กลางลำตัวของเขา - ฉัวะ - เสียงดาบฟันเฉี่ยวสะเอว . . . ของนิตตะไป 5 เซนติเมตรเธอใช้ดาบของเธอเบี่ยงระยะดาบของชายหนุ่มปริศนาออกไปแต่ทว่าคงจะเป็นเพราะเวทย์มนต์ของดาบที่เฉือนเข้าที่ร่างเนื้อของเธอ ด้วยการรวมทักษะพิเศษของเธอเข้ากับพละกำลังที่เธอมีฟันไปยังฝักดาบเพลิงนั้นของชายหนุ้มปริศนา ดาบกระเด็นออกจากมือชายปริศนาไปกลางอากาศมือข้างที่เขาจับดาบเซไปตามแรงกระทบของหญิงสาว เลือดซึมออกมาจากสะเอวของเธอ นิตตะเอามือจับสะเอวไว้และตะโกนไปยังรูมเมทของเธอ

นิตตะ ยูฮิ : ตอนนี้ล่ะ !!!


"ย้าก!!"
เลเตสเหยียบอากาศต่อเนื่องหลายทีทำให้ความเร็วในการพุ่งตัวไปหาชายหนุ่มปริศนาเพิ่มขึ้นพร้อมกับแทงดาบไปข้างหน้า!!!
(ขอเดิมพันกับการโจมตีครั้งนี้!!ดับซะเถอะเอ็ง!!)

- เฟี้ยว - เสียงฟันเฉี่ยวผิวหนังเพียงเล็กน้อยของชายหนุ่มทาบลงบนตัวชายหนุ่มปริศนา เขาหมุนตัวหลบไปได้อย่างเฉียดฉิว มีเพียงรอยบาดแผลเล็กๆบนลำตัวด้านหน้าของเขาเท่านั้น เขาตีลังกากลับหลังหันไปรับดาบกลางอากาศกลับมาที่มือของเขา และเข้ามาไล่ฟันเลเตสและนิตตะทันที พวกเขาได้ตั้งรับการโ๗มตีของชายหนุ่มจนเข้าไปใกล้เขตุพื้นที่ของหอคอยสูงแห่งหนึ่ง



หญิงสาวเสียเลือดไปมากขณะที่กำลังถอยหลักและตั้งรับไปด้วย ป่าโดยรอบถูกเผาเป็นจุล หญิงสาวล้มลงหอบกับพื้นตาของเธอพร่ามัวลงเรื่อยๆพิษบาทแผลและกาซคาร์บอไดออกไซด์จากการเผาไหม้คงเป็นตัวการใหญ่ที่ตัดทอนกำลังของเธอลง

นิตตะ ยูฮิ : อึ้ก . . . อา . . นะ. . . นี่ . . ล . . เล . . . เตส ถึ . . ง ชั้น. . . จ . . จะ . . . . . ไม่ ค่อยดี . . .กับนาย . . . นัก . . . ตะ . . แต่ ว่า . . . ค . .  ราว นี้ นาย ต . . ต้องหนีไปก่อน อั้ก . . . - เธอกระอักเลือดออกมากองเล็กๆบ่งบอกถึงอาการบาดเจ็บร้ายแรงขั้นต้น - ห . . นี . . .ไป ซะ

ชายหนุ่มปริศนามองด้วยสายตาที่เย็นชา

? ? ? : ผมลืมบอกไปบางอย่างว่าดาบเพลิงเผาผลาญของผมมีผลข้างเคียงสำหรับผู้ที่โดนฟันด้วย แผลไหม้จะลวนไปทั่วร่างกายทั้งภายในและนอก มันจะกัดกินเซลล์ทั่วร่างกายของผู้ที่โดนฟันจนตาย ถ้าอยากให้ผมช่วยก็จงมอบหนังสืออีกครึ่งเล่มมาซะ ผมเป็นคนรักษาศัจจะ ผมจะช่วยรักษาเธอทันทีเมื่อคุณมอบหนังสือให้ผม ชายหนุ่มค่อยๆเดินเข้ามาหาเลเตส


"เฮ้อ..แพ้แกซะแล้วแฮะ..อะนี่เอาไปหนังสือ"
เลเตสพูดอย่างปลงๆพร้อมกับโยนหนังสือให้
"แล้วช่วยรักษาเธอให้ด้วยหละ"

หญิงสาวนอนล้มอยู่ที่พื้นเธอไม่อยากจะให้เลเตสยื่นของสำคัญให้กับชายปริศนาคนนี้เลย เพราะว่าเขาพยายามรักษามันไว้ตั้งแต่ต้นแล้วดันมาเสียมันไปเพราะว่าฝีมืออันอ่อนหัดของเธอ

นิตตะ ยูฮิ : ข . . . ขอ . . โท . . ษ  . . .น . . นะ - เธอพูดติดๆขัดๆพร้อมกับร้องไห้ออกมาด้วยความที่ไม่เอาไหนในฝีมือของเธอ -

ชายหนุ่มปริศนาโยนขวดยาแก้พิษให้พร้อมกับหยิบหนังสือขึ้นมาเปิดตรวจสอบว่าเป็นของจริงแน่แท้ เขามองทั้งคู่ด้วยสายตาเย็นชาและกำลังจะจากพวกเขาไป - ผัวะ - เสียงดาบไม้ดังขึ้น จังว่ะซัดเปรี้ยงได้โดนเข้าที่หัวของชายปริศนาเต็มๆ เขาตีลังกากลับตัวขึ้นมาและจ้องมองมาทีเป้าหมาย

? ? ? : นายกำลังทำอะไรนักเรียนของโรงเรียนเราอยู่น่ะ !! ถึงนี่จะเป็นเขตุ Free PK ก็ตามแต่รังแกคนที่มีความสามารถต่ำกว่าอย่างเอาเป็นเอาตายน่ะมันไม่น่ายกโทษให้เลยนะ

เสียงของหญิงสาวผมสีชมพูดังขึ้น เธอถือดาบคาตาน่าที่ทำจากไม้มาช่วยเหลือนักเรียนที่กำลังรับเคราะห์จากชายหนุ่มปริศนา

? ? ? ( ชายหนุ่มปริศนา ) : เธอเป็นใคร ? และต้องการอะไรจากชั้น ? - ชายหนุ่มถามด้วยสายตาแน่นิ่งตอนนี้ภารกิจของเขาเสร็จเรียบร้อยแล้วและเขาคงจะไม่ทำการต่อสู้ต่อถ้าไม่จำเป็น -



คัตสึระ ฮินากิคุ : ประธานนักเรียน คัตสึระ ฮินากิคุ หนึ่งในหน้าที่ของประธานนักเรียนก็คือรับรองคนักเรียนทุกคนเพื่อให้พวกเขากลับบ้านได้อย่างปลอดภัย - เธอจับดาบไม้มั่นและหันมามองทางเลเตสและนิตตะเธอส่งซิกผ่านสายตาเหมือนอยากให้พวกเขาบอกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างสั้นๆและเข้าใจง่ายเพ่ือที่เธอจะได้ปรับตัวกับสถานการณ์นี้ถูกต้อง -


เลเตสเล่าเรื่องราวรวบๆให้ฟัง หลังจากเล่าให้ฟังแล้วเลเตสก็ยิงคำถามไป
"คุณคัตสึระ คุณจะทำยังไงกับเรื่องนี้ครับ?"
(ว่าแต่ประธานนักเรียนน่ารักขนาดนี้เลยรึเนี่ย...เกินคาดจริงๆ...)
เลเตสคิดในใจแบบตีสีหน้านิ่งเฉยจนไม่มีใครสามารถรู้ได้ว่าเขาคิดอะไร(สรุปที่แกคิดคือประเด็นหลักเลยสินะ...)

ประธานนักเรียนหัวชมพูคิดหนัก เธอคิดว่าชายหนุ่มคนนั้นและรูมเมทของเขาคงจะไม่สามารถต่อกรกับชายปริศนาคนนี้ได้นัก เธอชี้นิ้วไปทางหอคอยสูงเฉียดฟ้าของเธอและตะโกนบอกขณะที่พุ่งตัวเข้าไปต่อสู้

คัตสึระ ฮินากิคุ : นายรีบพารูมเมทของนายไปรักษาตัวด้วยยาที่หมอนั่นโยนให้เมื่อกี้ก่อนเถอะชั้นจะลองชิงหนังสือซักแผ่นสองแผ่นกลับมาเอง - เสียงดาบไม้ของเธอประทะกับลูกเตะของชายหนุ่มคนนั้นเป็นจังว่ะเพื่อถ่วงเวลาให้ชายหนุ่มพารูมเมทของเขาหนีไปให้ไกลที่สุด -


เลเตสแบกนิตตะพาดบ่าไว้แล้วมุ่งตรงไปยังหอคอย(?) ณ ห้องประธานนักเรียน เลเตสวางนิตตะลงบนโซฟาในห้องพร้อมกับรินยาในขวดใส่ปากของนิตตะ ก่อนจะนั่งลงบนโซฟาตรงข้าม แล้วนั่งคิดเงียบ
(อืม.. ประธานนักเรียนคนนั้นดูจากฝีมือแล้วคงน่าจะพอแย่งหนังสือกลับมาได้แหละนะ ยังมีปริศนาที่ต้องรู้เกี่ยวกับหนังสือนั่นให้ได้ก่อน)
ก่อนจะเดินไปที่ระเบียงเพื่อดูทิวทัศน์จากที่สูง
"นี่ยังคงเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น.. ชักน่าสนุกขึ้นทุกทีว่าจะเป็นยังไงต่อไป"
เขาพึมพำเบาๆพร้อมกับยิ้มที่มุมปากในขณะที่สายลมพัดผมของเขาให้ปลิวไปตามลมทำให้สีหน้าจริงๆของเขาแสดงออกมาอย่างชัดเจน
"หืม..?"
เลเตสสังเกตุเห็นลำแสงเปรี้ยงปร้างแถวๆป่าที่อยู่ไม่ไกลจากจุดที่เขาหลบมาไม่มาก
"ที่นั่นก็มีเหตุการณ์เกิดขึ้นเหมือนกันสินะ ไปตรวจสอบสักหน่อยดีกว่า.."
พูดเสร็จก็เดินออกจากห้องประธานนักเรียนทิ้งให้นิตตะสลบอยู่บนโซฟาคนเดียวแล้วมุ่งหน้าสู่ป่้าที่เกิดเหตุนั้น
ในป่าที่กำลังลุกไหม้และกระจายเป็นผงทุลี ดูเหมือนว่าสถานที่ที่พวกเขาหยุดต่อสู้กันจะกลายเป็นลานกว้างที่แห้งกราดไปซะแล้ว ทันใดนั้นก็ได้มีเสียงเคลื่อนที่ความเร็วสูงเกิดขึ้น เสียงซัดหมัดเข้าที่ชายหนุ่มปริศนาอย่างจัง ดูเหมือนว่าบุคคลปริศนานั้นจะเคลื่อนที่เร็วมากจนเลเตสมองไม่เห็น ฮินากิคุเองก็เริ่มงุนงงว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่แต่ทว่าเธอคงต้องหาจังว่ะชิงหนังสือนั่นคืนมาให้ได้ก่อนที่คนอื่นจะชิงไป ขณะเดียวกันดวงตาของชายหนุ่มปริศนาข้างสีน้ำเงินก็เปลี่ยนเป็นสีแดงพร้อมทั้งมีลวดลายปรากฏขึ้นมา - เคร้ง - เขาสามารถรับมีดของเงาสีแดงที่เคลื่อนที่ไปมานั่นได้และทำการโจมตีสวนกลับไปทันที ทว่าเงาแดงปริศนานั้นก็สามารถรับดาบเพลิงไว้ได้ทันท่วงทีด้วยมีดสั้นของเขา รึว่าเขาก็มีเป้าหมายเหมือนกับหนุ่มปริศนานั่นกันนะ ?!?!

VS VS

STORY CONNECTION : MelloN : melontaro


"ป่าโล่งเลยแฮะ... แล้วเจ้าเงาสีแดงปริศนานั่นคุ้นๆแฮะเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน"
เลเตสที่เดินมาถึงเห็นเหตุการณ์เห็นเงาสีแดงหยุดอยู่ช่วงนึงตอนปะทะกับเจ้าตาสองสี
"เฮ้! คุณประธานนักเรียน!!ไม่ไหวก็ถอยกลับมาก่อนก็ได้นะ"
เลเตสตะโกนเรียกฮินะกิคุที่กำลังหาจังหวะเข้าไปแย่งหนังสือ แล้วสังเกตเห็นอีก2คนที่อยู่ไม่ห่างจากเหตุการณ์
(หืม นั่นมันเด็กนี่.. ทำไมถึงมีเด็กอยู่แถวนี้ได้ จะนิ่งดูดายก็กระไรแต่เจ้าเด็กมีเขาดูเหมือนจะไม่ธรรมดา คงไม่เป็นไรหรอก)

หญิงสาวหันหลังกลับมามองทางอัศวินหนุ่มในชุดสีขาว เธอกระโดดถอยออกมาจากการต่อสู้

คัตสึระ ฮินากิคุ : มาทำอะไรน่ะ ? ไม่ไปดูแลรูมเมทของนายเหรอ ? ตอนนี้สถานการณ์มันสับสนมากกว่าที่คิดเอาไว้น่ะชั้นพยายามที่จะตามจับผู้ชายตาสีน้ำเงินคนนั้นแต่ว่าดันมีใครไม่รู้เข้ามาเพิ่มอีกน่ะสิ ท่าทางหนังสือนั่นจะต้องมีอะไรแน่ๆเลยล่ะ

ขณะที่ฮินากิคุพูดกับเลเตสอยู่แผ่นดินก็ได้แยกออกด้วยฝีมือของเด็กสาวที่มีสว่านอยู่ที่มือได้ทำให้พื้นดินแยกออกเป็นเสี่ยงๆ เธอผลักชายหนุ่มออกไปและร่วงตกลงไปในหลุมซะเอง ดูท่าทางมันจะไม่ค่อยลึกมากนัก ขณะนี้มีเพียงอัศวินหนุ่มวิถีฮาเร็มยืนยนด้านบนเพียงลำพังกับป่าที่กำลังลุกไหม้ขึ้นเรื่อยๆ


"เฮ้ย!! คุณประธานนักเรียน!"
เลเตสพูดออกมาทันทีที่ฮินะตกลงไป
(ฮึ่ม..หนังสือนั่นก็ปล่อยไปไม่ได้ แต่ว่า.. ต้องช่วยผู้หญิงคนนี้ก่อน)
"โธ่ว้อย!! ทำไมมีแต่คนสร้างปัญหาให้จังฟะ!!"
เลเตสพูดพร้อมกระโดดตามลงไป

เมื่อเขากระโดดตามลงมาก็ได้พบเด็กสาวผมสีขาวคนนึงตาเป็นลูกอมและอาการไม่ค่อยดีนักเธอนอนสลบอยู่และอุทานคำแปลกๆออกมามากมาย

? ? ? : - ป๊อง ~ * - แมลง . . . แปดขา . . . สี่ขา . . . สามขา . . . เมล่อน . . .

ดูเหมือนว่าเลเตสจะพลัดหลงกับประธานนักเรียนคนนั้นซะแล้วทางเดินใต้ดินนี่ก็เหมือนจะเป็นทางเดินตรงๆบังคับเสียด้วย ทางข้างหน้าเขาจะเจอกับใครก่อนนะ . . .


"เฮ้! เป็นอะไรรึป่าว! ทำใจดีๆไว้"
เลเตสพูดพร้อมกับเดินไปทางเด็กน้อยหัวขาวแล้วช้อนตัวเธอขึ้นมาอุ้มไว้
(อ้าว.. ยังสลบอยู่แฮะ ยัยประธานนักเรียนตกไปตรงไหนหละเนี่ยต้องรีบหาละ!)
เลเตสคิดเสร็จก็รีบวิ่งไปข้างหน้าพร้อมกับอุ้มเด็กสาวไว้

หญิงสาวค่อยรู้สึกตัวระหว่างที่ชายหนุ่มอุ้มเธอและวิ่งไปข้างหน้า ใบหน้าแสนตลกของเธอที่ทั้งตาโตลุกวาวและอ้าปากค้างพร้อมทั้งเหงื่อแตกซี๊ด เธอตะโกนร้องออกมาดังจนหินเล็กๆในถ้ำตกลงมา

? ? ? : กรี๊ด !!!! เมล่อน !!! เมล่อนแปลงร่างเป็นผู้ชาย !!! - เสียงร้องแก่นแก้วของเธอดังออกมาไม่ขาดสายด้วยสีหน้าที่ตกใจ -


Player Reaction : เชิญจ้า
โพสต์ 9-5-2010 14:41:49 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขล่าสุด clubtime เมื่อ 21-5-2010 10:08

Reply : Four   (Read Reply Three Click!!)


Angel : clubtime


Angel Item
Angel Recovery skill
Angel Passive skill
Angel Active skill
Angel Special ability
Room mate :

ที่อยู่อาศัย :


เทนชิ : เมืองนี้มีแต่สงครามรึไงละนี่ เราไม่ชอบเลย เทนชิพูดแล้วมองไปทางการต่อสู้ที่เข้ามาหาตนเอง รูริได้มองไปที่หญิงสาวผมชมพู ได้สงสัยว่าเป็นหญิงสาวเมื่อตอนนั่น
" Guard Skill : Hard Sonic " เทนชิได้เรียกดาบออกมา แล้วพูดว่า "เตรียมพร้อมด้วยนะรูริ" เด็กสาวทั้ง2ได้วิ่งเข้าไปช่วยหญิงสาวผมชมพู และ หญิงสาวผิวสีแทน ทันที

รูริรั้งแขนของเทนชิไว้อย่างรวดเร็ว เสียงหัวเราะอย่างซาดิษของหญิงสาวปริศนาก้องกังวาลไปทั่ว สีเลือดที่สาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณจนเป็นสีแดงสด ถึงไซบอกจะไม่มีความรู้สึก แต่ตอนนี้ร่างกายของรูริก็สั่นคลอนไปด้วยความกลัว เธอไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อนเลย ถ้าไม่หนีออกจากสถานการณ์นี้คงจะไม่ดีเป็นแน่ เธอและเทนชิอาจจะต้องตายขึ้นมาจริงๆก็ได้ เธอจับมือของเทนชิไว้ เธอไม่สามารถห้ามร่างกายของเธอได้ จิตสังหารที่หมายปองชีวิตข้างหน้าของหญิงสาวคนนั้นทำให้เสียงของรุริสั่นคลอนไปด้วยความกลัว

รูริ มัทสึริ : เทนชิ . . . เรา . . หนีกันดีกว่านะ รูริร้องขอ ~ - หญิงสาวพูดเสียงเบาๆ มือไม้ของเธอสั่นเหมือนคน( ? )สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว -


เทนชิก็รู้สึกได้ถึงจิตสังหารอันรุนแรงเหมือนกัน แต่ดูเหมือนหญิงสาวผมสีชมพูท่าทางจะไม่ไหวแล้ว " งั้นรูริรออยู่ตรงนี้นะ เราขอไปช่วยผู้หญิงคนนั้นก่อน " รูริได้นึกถึงภาพที่เทนชิ สู้กับเด็กหนุ่มผมเงิน ขึ้นมา แต่รู้สึกถึงความแตกต่างของพลังมาก รูริพยายามจะห้ามเทนชิแต่ก็ไม่สามารถทำได้ เทนชิได้พุ่งไปหาหญิงสาวที่กำลัง บีบคอของหญิงสาวผมสีชมพู อย่างรวดเร็ว เทนชิได้ฟันมือที่กำลังบีบคอของหญิงสาวผมชมพูอย่างจัง มือของหญิงสาวปริศนาได้หลุดออกจากแขนทันที หญิงสาวผมสีชมพูได้ล้มลงไปที่พื้น แต่รู้สึกว่า หญิงสาวปริศนาไม่ได้กังวลอะไรกับมือของตัวเองที่หลุดออกไปเลย แล้วก็มองมาที่เทนชิ ด้วยสายตาที่มีจิตสังหารรุนแรง

เลือดสีแดงสดพุ่งออกมาเป็นสายน้ำ มือของหญิงสาวปริศนากระเด็นออกไปกลางถนน เลือดสีแดงสดหยดไหลเป็นกอง ไม่มีเสียงกรีดร้องใดๆทั้งสิ้นเธอค่อยๆหันมาทางเทนชิและมองด้วยสายตาที่เีสียอารมณ์

? ? ? : เกะกะ !! - มือของเธองอกออกมาจากรอยแผลฉีกขาดนั่นและข่วนเข้าที่กลางลำตัวของเทนชิทันที - ฉวก - เสียงกรงเล็บลากยาวเป็นทางผ่านร่างเนื้อของรูริที่พุ่งเข้ามาช่วยรูมเมทของเธอ ร่างของเธอสั่นกลัว . . . กระนั้น . . . ความทรงจำของเธอก็ยังไม่ได้หายไปความรู้สึกที่หุ่นยนต์อย่างเธอไม่สามารถประเมิณผลได้ทำให้ร่างกายของเธอกระโจนออกไปโดยอัตโนมัติ เธอล้อกเป้าไปยังหัวของหญิงสาวปริศนาและยิงเลเซอร์ออกมาจากมือของเธอทันที

เทนชิ :
Hp 4 - 2 = 2 ( เฉี่ยว ) : Mp 4 / 4

รูริ :
Hp 36 - 26 = 10 : Mp 24 - 8 = 16 / 24

รูริลากเทนชิออกมาในจังว่ะกระโจนตัวต่อเน่ืองหลังจากถูกโจมตีร่างของเธอกลิ้งลงบนพิ้นและคว่ำลงไป เสียงของเธอเงียบสงัดและนอนแน่นิ่งบนพื้น ไม่มีเสียงประเมิณผลหรือสอบถามใดๆจากเด็กสาวทวินเทลไปยังรูมเมทของเธอ เลือดของหญิงไซบอกค่อยๆไหลออกมาเป็นกองใหญ่จากใต้ลำตัวของเธอที่คว่ำอยู่ . . . .  

+ + VS

? ? ? : ฮว๊ากกก ฮ่าๆๆ - เสียงหัวเราะของเธอดังโรคจิตกว่าเดิม ปีกสีดำสนิทของเธอค่อยๆกางออกมาสองข้าง ท้องฟ้าเริ่มมืดมิดลงเรื่อยๆพร้อมกับสีโลหิตทั่วไปทุกหนแห่ง -


"รูริ!!" เสียงของเทนชิ ดังขึ้นมา แล้วรีบวิ่งไปหาสาวน้อยทวินเทลที่ล้มลงทันทีลมหายใจของรูริน้อยเต็มที่ "เราบอกแล้วว่าให้รอที่เควส เคาร์เตอร์" แต่ไม่มีเสียงตอบรับจากสาวน้อยทวินเทลแม้แต่น้อย
" Recovery Skill : Angel Heal " มีแสงสีขาวออกมาจากมือเทนชิ แล้วบาดแผลที่ตัวรูริก็เริ่มสมานตัวกัน เลือดค่อยๆหยุดไหล รูริเริ่มได้สติกลับมา แต่ในระหว่างนั่นหญิงสาวปริศนาก็ได้พุ่งเข้ามา หาทั้งคู่
" Guard Skill : Angel Wing " เทนชิได้สร้างปีกขึ้นมาแล้วอุ้มรูริบินขึ้นไปบนฟ้าหลบการโจมตีของ หญิงสาวปริศนา
เทนชิ : ตอนนี้ต้องหาทางพารูริไปที่ปลอดภัยให้ได้ก่อน เทนชิคิดในใจ แล้วเหลือบมองไปเห็น เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลยืนคุ้มกันหญิงสาวผิวสีแทนอยู่ เทนชิได้บินเข้าไปหาด้วยความรวดเร็ว
เทนชิ : นายช่วยถ่วงเวลาไว้ก่อนได้มั้ย เราขอพาเพื่อนของเราไปที่ปลอดภัย เทนชิพูดกับเด็กหนุ่ม เด็กหนุ่มเห็นเด็กสาวผมสีฟ้ามีเลือดเต็มตัว ก็ไม่สามารถที่จะปฏิเสธได้ เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลได้ตั้งรับพร้อมที่จะรับการโจมตีของ หญิงสาวปริศนาที่ำกำลังพุ่งมาทางเขา
เทนชิจึงได้อุ้มรูริไปทางเควส เคาร์เตอร์เพื่อขอความช่วยเหลือจาก หญิงสาวที่อยู่ที่เควสเคาร์เตอร์อย่างรวดเร็ว

เทนชิ :
Hp 2 / 4 : Mp 4 - 4 ( Angel heal ) = 0 / 4

รูริ : ติดสถานะ : Demon Bleeding > เลือดลดลงครั้งละ 4 ต่อการตอบกลับ 1 ครั้ง
Hp 20 / 20 (36) ( ผลจากสกิล Angel Heal ) : Mp 16 / 24

หญิงสาวที่เคาร์เตอร์ยืนแน่นิ่ง เหมือนไม่รู้สึกถึงเหตุการณ์ทีเ่กิดขึ้นและยืนนิ่งในท่าตรงท่าเดียว เทนชิที่วิ่งมาขอความช่วยเหลือคงจะโมโหที่ NPC ยังจะทำตัวเพิกเฉยต่อสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ทว่าความจริงแล้วมันไม่ใช่อย่างนั้น เมื่อเทนชิสัมผัสตัวของ Aqua ก็ได้มีเสียงเนื้อขาดออกจากกัน หัวของเธอค่อยๆเลื่อนออกจากบ่าและตกกระทบลงพื้นเลือดสีแดงสดพุ่งออกมาจากคอเธอเหมือนน้ำพุตามสวนสาธรณะทั่วไป ทางด้านของรูริที่ได้รับผลช่วยเหลือจากสกิลของเทนชิเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมาเล็กน้อยแผลของเธอไม่สามารถถูกปิดลงสนิทได้และเลือดยังคงค่อยๆซึมออกมาจากรอยบาดแผลนั้น หญิงสาวค่อยๆลุกขึ้นมายืนด้วยตัวเองเธอโซเซไปมาและล้มลงนั่งขุกเข่ากับพื้น

รูริ มัทสึริ : คุณเทนชิ ขออภัยจากการตัดสินใจโดยไม่สอบถามก่อน รูริขอโทษ ~ - เธอพูดพร้อมผงกหัวลงนิดนึง - รูริคิดว่าคุณเทนชิสมควรที่จะวิ่งหนีไปก่อน รูริติดคำสาบกรงเล็บปีศาจนั่น คงจะไม่สามารถไปกับคุณเทนชิได้อีกแล้ว ถึงจะแค่เพียงวันเดียวแต่รูริก็สนุกมากที่คุณเทนชิได้มาเป็นรูมเมทของรูริ รูริอธิบาย ~

หญิงสาวค่อยๆลุกขึ้นตัวของเธอเองในตอนนี้ยังไม่สามารถควบคุมแม้แต่การทรงตัวของตัวเองได้


ร่างที่ไร้หัวของหญิงสาวที่อยู่ตรงเควส เคาร์เตอร ได้ล้มลงไปต่อหน้าเทนชิ แล้วรูริก็พูดอะไรบางอย่างกับเทนชิแล้วสักพักเทนชิก็พูดออกมา
" ไม่ เราจะไม่ิ้ทิ้งรูริ ไว้ที่นี่เด็ดขาด" เทนชิพูดกับรูริ เทนชิก็ได้หยิบ Orange Gel ฟื้นฟูพลังเวทของตัวเอง แล้วก็พารูริบินหนีหญิงสาวปริศนาที่กำลังพุ่งเข้ามา ด้วยความรวดเร็ว แต่ได้เห็นหญิงสาวผมชมพูได้วิ่งไปหาหญิงสาวปริศนา แต่ความรู้สึกนี้แตกต่างจากที่เห็นในตอนแรก มีจิตสังหารอันรุนแรงออกมาจากหญิงสาวผมชมพูคนนั่นเธอดูเปลี่ยนไป หญิงสาวปริศนาได้หันมาทาง หญิงสาวผมชมพูทันทีทัน แล้วก็พูดเหมือนจะพอใจอะไรบางอย่าง แล้วก็เปลี่ยนเป้าหมายไปทางหญิงสาวผมชมพูทันที แต่ตอนนี้รูริรู้สึกไม่ดีมาก เทนชิจึงพยายามหาคนที่สามารถช่วยรูริได้ ภายในเมือง

รูริ : ติดสถานะ : Demon Bleeding
Hp 16 / 20 (36) : Mp 16 / 24

สภาวะไร้ผู้คนได้กลับมาอีกครั้งหนึ่ง แต่คราวนี้ตัวเมืองก็กลายสภาพเปลี่ยนสีเป็นขาวดำไปด้วย ไร้วี่แววของสิ่งมีชีวิตโดยรอบด้าน แววตาของรูริเริ่มกลับไปเป็นเหมือนตอนที่เธอยังไม่ได้มีชีวิตชีวาขึ้นมา ดังเศษเหล็กธรรมดา สีตาของเธอเริ่มมืดมัวลงทุกขณะที่หญิงสาวกำลังหาความช่วยเหลืออย่างสุดความสามารถถึงเธอจะเคลื่อนทีไ่ด้ไว ( AGI 10 ) แต่ร่างกายที่แสนเล็กของเธอก็ไม่สามารถแบกตัวของรุมเมทเธอได้นานนัก ( Vit 2 สถานะ : ตัวเล็ก )  ปีกของเธอค่อยๆหุบลงสภาพร่างกายที่อ่อนแอของเธอค่อยๆวิ่งช้าลงเรื่อยๆไปตามทางเดินใต้ผืนฟ้าที่แสนมืดมนนี้ไม่มีใครคนไหนจะสามารถมาช่วยคู่หูของเธอไว้ได้เลย รูริพยายามเรียกสติของเธอไว้เพื่อที่จะไม่หลับไหลไปชั่วนิรันต์

รูริ : เทนชิ . . . คงไม่มีคนในเวลาแบบนี้หรอก . . . รูริเองก็ไม่รู้ว่าจะมีใครรักษาคำสาบนี้ได้รึเปล่า . . . วางรูริลงเถอะยังไงซะรูริก็เป็นแค่หุ่นยนต์ . . . หลังจากรูริจากไปก็คงจะมีตัวใหม่มาอยู่ที่บ้านหลังเดียวกับเทนชิเอง . . . เทนชิยังคงรอดไปได้ตัวคนเดียวนะ . . . รูริอธิบาย ~

เด็กสาวพูดกับรูมเมทของเธออย่างสิ้นหวังเธอคงตัดสินใจชะตาของเธอที่กำลังจะเป็นไปแล้ว เธออยากให้รูมเมทของเธอมีชีวิตรอดต่อไป ยังไงซะเธอก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีชีวิตและจิตใจ และ . . . สิ่งที่เธอไม่สามารถประมวณผลออกมาได้ เธอยังค้างคาใจอยู่จนถึง ณ บัดนี้ เด็กสาวค่อยๆเอ่ยถามคำถามที่ค้างคาใจของเธอมาเนิ่นนานก่อนที่เธอจะสิ้นลมหายใจไป

รูริ : นี่เทนชิ . . . ครั้งก่อน . . . ในห้องน้ำน่ะ . . . เทนชิทำอะไรรูริงั้นเหรอ . . .


เทนชิ : ในห้องน้ำเราจำอะไรไม่ได้เลย (เพราะวูบไป) แต่ในตอนนี้เราจะไม่ให้รูริจากเราไปเด็ดขาด เราไม่อยากโดดเดี่ยวเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เทนชิทำหน้าเศร้าพร้อมหาทางที่จะช่วยรูริให้ถึงที่สุด แต่ด้วยร่างกายที่เหนื่อยล้า และ ตัวเล็กจึงไม่สามารถที่จะอุ่มรูริ แล้ววิ่งต่อไปได้ตลอดเทนชิได้ล้มลง "รูริเราขอโทษ ที่เราไม่สามารถช่วยอะไรรูริได้เลย ฮึกๆ" เทนชิพูดแล้วน้ำตาก็เริ่มไหลออกมา เทนชิได้กอดรูริ พร้อมกับที่ร้องไห้ออกมา

รูริ : ติดสถานะ : Demon Bleeding
Hp 12 / 20 (36) : Mp 16 / 24
หญิงสาวได้กอดรูริไว้แน่นและร้องไห้ออกมา รูริรู้ว่าเทนชิกำลังเสียใจอยู่แต่ว่าก็มีอกีความรู้สึกนึงที่ยังส่งไปไม่ถึง รูริไม่สามารถเข้าใจมันได้ เธอพยายามที่จะสัมผัสมัน ความรู้สึกที่ทำให้เธอรุ้สึกอบอุ่นนี้แม้กระทั่งเธอจะเป็นหุ่นยนต์ก็ตาม รูริกอดเทนชิไว้แน่น เธอไม่พูดอะไรออกมาและใช้นิ้วเช็ดน้ำตาของเทนชิออก เธอมองไปยังสายตาของเทนชิและพยายามคิด เธอต้องการจะบอกอะไรเทนชิบางอย่างแต่เธอไม่สามารถทำได้ เธอไม่แน่ใจตัวเองว่าเธอต้องการจะสื่ออะไรถึงเทนชิกันแน่ ในขณะเดียวกันก็ได้มีหยิงสาวผมสีเหลืองปรากฏตัวขึ้นตรงข้างของเทนชิ เธอแตะที่หลังของเด็กสาวและถามคำถามด้วยสีหน้าที่จริงจังของเธอ

? ? ? : เด็กน้อยเกิดอะไรขึ้นเหรอค่ะ ? - เสียงของเธอแน่นิ่งและเป็นงานเป็นการมาก -



!!! เทนชิแปลกใจ ที่ยังมีคนอยู่ในเมืองนี้ " ช่วยเพื่อนของเราด้วย " เทนชิพูดทั้งๆที่ยังร้องไห้อยู่ บาดแผลของรูริยิ่งเลวร้ายยิ่งขึ้น เมื่อเวลาผ่านไป สีหน้าของสาวน้อยทวินเทลเริ่มแย่ลงเรื่อยๆ เทนชิก็ได้แต่กอดรูริเพราะตัวเองไม่สามารถทำอะไรได้ แล้วหญิงสาวผมสีเหลือง ได้เข้าไปดูบาดแผลของรูริแล้วเหมือนจะพูดอะไรซักอย่าง

รูริ : เป็นปกติ
Hp 12 / 20 (36) : Mp 16 / 24
[quote]หญิงสาวผมสีเหลืองได้รีบวิ่งเข้ามาช่วยเหลือเทนชิเธอหยิบคธาสีดำของเธอออกมาและร่ายเวทย์มนต์บางอย่างลงไปที่ตัวของรูริ

? ? ? : เธอเนี่ยทำให้ชั้นนึกถึงอดีตของตัวเองเลยนะ ไม่ต้องห่วงไปหรอกชั้นจะช่วยเขาเอง - หญิงสาวยิ้มให้เทนชิเล็กน้อยขณะที่ร่ายเวทย์รักษาเพื่อนของเธอ -

รอยต้องสาบค่อยๆจางหายไปจากลำตัวของรูริทิ้งไว้แต่รอยแผลเป็นจากเวทย์รักษาของเทนชิเลือดของเธอหยุดสนิทไม่ไหลออกมาเหมือนครั้งก่อน เด็กสาวค่อยๆหลับตาลงและสลบไป

? ? ? : แค่นี้คงจะพอช่วยได้แล้วล่ะที่เหลือก็ต้องรักษาตัวพักผ่อนให้มากๆไปก่อนนะ เด็กน้อยเธอช่วยบอกทางไปที่เกิดเหตุให้ชั้นหน่อยได้ไม๊ ?


เทนชิ : ขอบคุณมากนะค่ะ ที่ช่วยเพื่อนเรา เทนชิพูดแล้วก็ปาดน้ำตาตัวเอง ที่เห็นรูริสีหน้าดีขึ้น เทนชิได้อุ้มรูริไปพักที่ร้านค้าแถวนั่น แล้วตัวเองได้นำทางหญิงสาวผมสีเหลืองไปยังสถานที่เกิดเหตุ
เทนชิ : ตามเรามานะค่ะ เทนชิได้วิ่งนำทางหญิงสาวผมสีเหลืองไปอย่างรวดเร็ว
เทนชิ : คุณชื่ออะไรค่ะ แล้วทำไมถึงได้มาที่เมืองนี้ได้ค่ะ?? สาวน้อยได้ถามหญิงสาวผมสีเหลืองด้วยความแปลกใจในขณะที่วิ่งนำทางไป เพราะชาวเมืองทุกคนได้หายไปหมด แต่ทำไมเธอคนนี้ถึงออกมาได้

- เต็ม ขึ้น Reply ใหม่ให้หน่อยจ้า -



ต่อได้ที่กดเลยงาฟ

ขออภัย! โพสต์นี้มีไฟล์แนบหรือรูปภาพที่ไม่ได้รับอนุญาตให้คุณเข้าถึง

คุณจำเป็นต้อง ลงชื่อเข้าใช้ เพื่อดาวน์โหลดหรือดูไฟล์แนบนี้ คุณยังไม่มีบัญชีใช่ไหม? สมัครสมาชิก

x
ราชินีงู
โพสต์ 9-5-2010 15:46:16 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขล่าสุด tourt0ur เมื่อ 27-5-2010 07:37

ความเดิมตอนที่แล้ว
Anna : tourt0ur
Action sloth [- - - - l - - - - l - - - - l - - - - l - - - - ]


Anna Item
Anna Recovery skill
Anna Passive skill
Anna Active skill
Anna Special ability
Room mate :

ที่อยู่อาศัย :


แอนนายังสลบแน่นิ่งอยู่ "ที่นี่มัน" ภาพที่อยู่ตรงหน้าของเธอคือ หญิงวัยกลางคนผิวแทน ซึ่งรูปร่างขัดกับอายุของหล่อนมาก "anna จำเอาไว้นะ เจ้าน่ะ ถ้าสมาะขึ้นจุดสูงสุดเมื่อไร ตาเจ้าจะกลายเป็นสีม่วง ศักยภาพเจ้าจะเพิ่มถึงจุดสูงสุด แต่ตอนนี้เจ้ายังคุมพลังนั้นได้ไม่ดีพอ ทำให้พลังออกมามากเกินไป เจ้าอาจจะควบคุมการออกอาวุธไม่ได้" "ค่ะอาจารย์"เบื้องหน้าคืออาจารย์ของเธอนั่นเอง"เอานี่ คราวนี้เจ้าจงไปอาศัยอยู่ที่เมืองนี้ จงตามหาผู้ที่มีพลังมากพอที่จะช่วยพวกเราหยุด grand fall ได้ " พอจบคำพูดของอาจารย์รอบ ๆ ก้อได้มืดดับลง
แอนนายังไม่ได้สติ ได้แต่พึมพำ ๆ ว่า "อาจารย์" (npc เชิญเดินเรื่องต่อไปเรื่อย ๆ เลยแอนนายังสลบอยู่)

ชายหนุ่มที่ยืนคุ้มกันแอนนาอยู่ได้รับคำไว่วานจากหญิงสาวตัวเล็กคนนึงที่กำลังถูกผู้หญิง ( ล่ะมั้ง ) ไล่ฆ่าอยู่เขานำหอกมารับการโจมตีนั้นหอกของเขาสั่นคลอนไปทั้งด้ามพร้อมกับสีที่บ่งบอกถึงอันตรายระดับสูงตรงหน้า แต่เขาก็ยังยืนยันไว้เพ่ือให้เด็กสาวช่วยเพื่อนของเขาได้ทันเวลา กรงเล็บของหญิงสาวปริศนาได้ถูกกางออกเธอตวัดเล็บของเธอลงที่ชายหนุ่มตรงหน้าเธอ เสียงของเล็บกระทบหอกเหล็กกล้าดังเอี๊ยด หอกปีศาจของโทโดเป็นรอยกงเล็บเป็นทาง ชายหนุ่มตกใจหน้าซีด ไม่เคยมีใครสามารถทำให้หอกของเขาเป็นรอยได้มากขนาดนี้มาก่อนเขากระหวัดปลายหอกขึ้นแทงมายังหญิงสาวปริศนาแต่เธอสามารถรับหอกของเขาไว้ได้ด้วยมือเดียวและผลักชายหนุ่มกระเด็นแถพื้นไป

โทโด : อะไรกัน !! - เขาค่อยๆลุกขึ้นมาและพยายามปลุกแอนนาเธอจะตืนไม๊นะ ? ชายหนุ่มนั่งคิดหาวิธีที่จะทำให้ทุกคนรอดพ้นจากสถานการณ์นี้ไปได้แต่มันช่างเลวร้ายเหลือเกินชายหนุ่มหน้าซีดเขาคิดอะไรที่จะมาหยุดนางมารร้ายคนนั้นได้เลย -


ช่วงนั้น anna ยังนอนน้ำลายยืด เฮ่ยไม่ใช่ซิ สลบอยู่ "การที่เห็นภาพในอดีตหมายถึงคน ๆ นั้นกำลังจะตายซินะ" เธอคร่ำครวญ (ในฝัน) แต่แล้วเธอก็ได้ยินเสียงมาจากที่ไกล ๆ "คุณแอนนา ๆ " เป็นเสียงที่คุ้นเคย เหมือนเคยได้ยินที่ไหนนะ "!!! โทโด" คำพูดคำนี้ได้ลอดออกมาเป็นคำพูดจริง  ๆ แต่แอนนายังขยับไม่ได้เธอพยายามรวมกำลังสุดฤทธิ์ "ย๊ากกกกกกกกกกกกก" เธอตะโกนสุดเสียง ในที่สุดเอก็ลุกขึ้นได้แต่อาการบาดเจ็บทำให้เธอขยับได้ไม่ถนัดนัก "ขอโทษที่ให้คอยนะ หือ? ช่วงที่สลบไปเกิดไรขึ้นหว่า" เธอมองไปยังเหตุการณ์การต่อสู้อันดูค่อนข้างยุ่งเหยิง "โทโดนายจะเอาจริงได้ยัง หรือว่าต้องได้ดูดเลือดก่อน จะเอาเลือดชั้นก็ได้นะ ไม่งั้นพวกเราไม่รอดแน่ถ้านายไม่เอาจริง" ถึงเธอจะพูดเสียงเนื่อย ๆ ทีเล่นทีจริง แต่แววตาเธอไม่เป็นเช่นนั้นเลย จริงจังมาก "พร้อมลุยยัง Zen!!" เธอใช้พลังรักษาอาการบาดเจ็บของตนเอง แล้วตั้งท่าต่อสู้

แอนนา
Hp 10 / 10 : MP 4 - 2 = 2 / 4

โทโด
Hp 14 / 14 : MP 20 / 20

โทโดหันมามองที่หญิงสาวรอยยิ้มของเขาผุดขึ้นมาจากใบหน้าหลังจากหญิงสาวได้อนุญาติให้เขาดูดเลือดเธอได้ แต่่ว่าเขาก็หันกลับไปที่การต่อสู้ข้างหน้าซะก่อนที่กายภาพของเขาจะทำอะไรมิดีมิร้ายรูมเมทของเขา

โทโด : ไม่เป็นไรหรอกครับคุณแอนนา ผมคงยังไม่ต้องการเลือดหรอกคร้าบ ( จริงๆนะ ) เอาเป็นว่าเราไปช่วยผู้หญิงผมชมพูตรงนั้นสู้กับยัยซาดิษนั่นกันดีกว่านะครับ อย่างน้อยๆผมก็ยังอยากเห็นวันพรุ่งนี้ - ว่าแล้วเขาก็จับหอกของเขาขึ้นมาควงและพุ่งนำแอนนาเข้าไปยังหญิงสาวปริศนาคนนั้นทันที -

เสียงลากทวนสไตล์ของโทโดดังเป็นเสียงเสียดสีราวกับเล็บขูดกับกระจก ณ พื้นที่ที่เขาลากทวนวิ่งไป หญิงสาวปริศนายิ้มอย่างวิตถารและก้าวเดินไปที่หญิงสาวผมชมพูเธอไม่ได้สังเกตุใครลอบข้างเลยเสียนอกจากหญิงสาวคนนั้น - ฉัวะ - โทโดใช้ปลายหอกซัดเข้าที่หัวของเธอหมายจะตัดชีวิตซะ ปลายหอกแทงทะลุหญิงสาวเป็นภาพที่น่าสยดสยองมากแต่แล้วเธอก็ค่อยๆเคลื่อนหัวออกมาจากคมนั่นและซัดคลื่นดาบสวนมายังโทโดทันทีร่างของชายหนุ่มนิ่งอยู่กับที่และล้มลงไปทันที เขาค่อยๆพยุงตัวโดยใช้หอกลุกขึ้นมาดูเหมือนหญิงสาวปริศนาคนนั้นจะไม่ได้สนใจเขาซักเท่าไรนัก

โทโด : อะไรกันน่ะ ถ้าเป็นคนธรรมดาคงจะตายไปแล้วล่ะมั้งเนี่ย - ชายหนุ่มค่อยๆลุกขึ้นมาและยกปลายหอกขึ้น -

"ไปไม่รอเลยแหะ - -" anna ทึ่งเล๊กน้อย แล้วรีบพุ่งทะยานตามไป "เฮ๊ย... ยัยโรคจิตนั่นมันใช่คนป่าวหว่า"เธอประหลาดใจที่หญิงโรคจิตคนนั้นโดนโทโดโจมตีแต่ไม่สะทบสะท้านแถมยังไม่สนใจอีก ยังจะพุ่งเป้าหมายไปเด็ดชีวิตเจ๊หัวชมพูอย่างไปแยแสโทโด "แย่ล่ะ เจ๊คนนั้นท่าจะไม่ไหวแล้ว" anna รีบไปขวางหน้าระหว่าง 2 คนนั้น "metamorphosis " เธอโจมตีเป้าหมายแล้วหลบฉากไปตั้งหลัก "wind slas!!!!" เธอกำดาบที่มือช๊ายเร่งพลังงานไปที่ดาบแล้ววาดดาบขึ้น คลื่นพลังถูกปล่อยออกมาเป็นทางยาว โดนเป้าหมายอย่างจัง "ชิส์..ไม่มีพลังพอจะใช้ strom blade เหร๊อะ"แล้วเธอก็หันมาพูดกัยอาเจ๊ผมชมพู "นี่เจ๊ ชั้นรู้ว่า เจ๊ ไม่สนใจคนอื่นเท่าไรแต่ ยัยโรคจิตนี่ ถ้าเราไม่ร่วมมือกันไม่รอดแน่ ว่างัย จะร่วมมือกะชั้นมั๊ย 3-1 ถ้าไม่ชนะก็ไม่รู้ว่างัยล่ะ?"

คลื่นดาบ Wind slash ของแอนนาพุ่งไปหยุดการโต้ดาบของหญิงสาวทั้งสองเข้าพวกเธอกระโดดหลบถอยหลังออกมา หญิงสาวปริศนารู้สึกเหมือนจะไม่พอใจที่แอนนาชอบมาขัดจังว่ะอยู่ตลอดเวลาแต่เธอก็ไม่ได้สนใจนัก เสียงของแอนนาได้ส่งไปถึงลูกะแต่ว่าการตัดสินใจของเธอ . . .

ระหว่างนั้นโทโดไม่รอช้ารีบใช้หอกทิ่มแทงไปที่ตัวหญิงสาวคนนั้นทันทีแต่ก็โดนดาบของเธอสวนปัดหอกของโทโดกระเด็นไป ชายหนุ่มล้มลงไปกลิ้งกับพื้นก่อนที่จะตีลังกากลับตัวขึ้นมาและควงหอกเตรียมพุ่งเข้าไปอีกครั้ง


anna ได้เห็นการตอบสนองจากเจ๊หัวชมพูแล้วก็ยิ้มแหย ๆ "ไมชีวิตเราเจอคนโรคจิตเนี๊ยะ" เธอบ่นพร้อมเอามือเกาหัว "เฮ่ย... เจ๊นั่นกะฟันเข้ามาโดนเราด้วยนี่หว่า" เธอรู้ดังนั้นจึงรีบสไลล์ หลบออกมา "จังหวะนี้แหละโทโด โจมตีเล็งจุดตายเลย" เธอตะโกนในขณะที่ เจ๊หัวชมพูกำลังโจมตีเจ๊โรคจิตอย่างบ้าครั่ง ส่วนเธอก็ไปพุ่งไปเอาดาบทั้งคู่ขัดอาวุธของเจ๊โรคจิตไว้เพิ่มให้เจ๊ผมชมพูโจมตีได้อย่างไม่ติดขัด "metamorphosis" ด้วยพลังของม่านบาเรียจึงช่วยลดแรงปะทะของเธอกับเจ๊โรคจิต ทำให้เจ๊คนนั้นเสียหลักจังหวะนั้น เจ๊หัวชมพูและโทโดก็โจมตีเข้ามาทันที

ดูเหมือนว่าสกิล Metamorphosis ของแอนนาจะช่วยอะไรไม่ได้มากนักหญิงสาวผมสีชมพูได้พุ่งเข้าไปยังหญิงสาวปริศนาและกระหน่ำดาบของเธอลงไปที่กลางตัวของหญิงสาวซาดิษคนนั้น - ฉัวะ - เลือดของหญิงสาวปริศนานองพื้นไปทั่วเธอกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด จังหวะนี้คงจะเหมาะสมที่จะเข้าไปซ้ำให้เธอหมอบลงไปได้อย่างง่ายดายแต่โทโดก็ได้ดึงตัวของแอนนาไว้พร้อมกับดึงให้เธอก้มลง รังศีอมหิตของเธอรุนแรงมากที่ขนาดซัดสิ่งก่อสร้างข้างๆตัวของแอนนาและโทโดพังทลาย เธอค่อยๆลุกขึ้มาด้วยร่างที่ไร้บาดแผล ทันใดนั้นเธอก็เริ่มใช้สกิลและพูดอะไรบางอย่างกับหญิงสาวผมสีชมพูนั่น ร่างของเธอได้หายไปชั่วพริบาตาและไปโผลตรงหน้าของหญิสาวผมชมพูคนนั้น เปลวดาบพลังทำลายมหาศาลกำลังจะทิ่มแทงลงไปที่กลางตัวของเธอ -เคร้ง เสียงเหล็กกระทบกันดังสนั่นผู้หญิงผมสีเหลืองได้ยืนบังอยู่ที่หน้าของลูกะคธาสีดำของเธอสั่นคลอนและมีรอยบิ่นเล็กน้อยจากการโจมตีที่แสนอมหิตนั้น

VS


"ใครโผล่มาอีกแล้วเนี๊ยะ... หวังว่าจะไม่โรคจิตอีกนะ" เธอเริ่มมึนกับเหตุการณืตรงหน้า+กับการที่เธอต้องต้านทานจิตสังหารของหญิงโรคจิตทั้ง2?? "แต่ทำไมจิตสังหารของทั้งคู่นั้นถึงดูอ้างว้างโดดเดี่ยวจังนะ เหมือนกับ....เหมือนกับ" เธอบ่นพึมพัม ๆ เบา ๆ คนเดียว แววตาเธอตอนนี้ดูเศร้ามาก อย่างเห็นได้ชัด ระหว่างที่หญิงโรคจิตผมเงินกับเด็กสาวผมสีทองกำลังประจันหน้ากันอยู่นั้น anna ได้เดินตรงไปที่หญิงผมเงิน เวลาในช่วงนั้นเหมือนกับหยุดนิ่ง เธอเดินเข้าใกล้หญิงผมเงินเรื่อย ๆ โดยไม่ปัดป้องการโจมตีของเธอคนนั้นเลย เธอยังคงเดินโซเซมาเรื่อย ๆ เมื่อมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอได้เข้าสวมกอดร่างนั้นอย่างแผ่วเบาแล้วพูดที่ข้างหูเบา ๆ ว่า "หยุดเถอะนะ.... ชั้นรู้หรอกว่าเธอไม่ต้องการทำแบบนี้หรอกไม่งั้นจิตสังหารเธอไม่แผงไปด้วยความเศร้า อ้างว้าง โดเดี่ยว แบบนี้หรอก แล้วก็ไม่รู้ว่าอดีตเธอเจออะไรมาบ้าง แต่ เธออย่ายอมแพ้กับโชคชะตาสิ เมื่อก่อนชั้นก็เคยเป็นแบบนี้มาก่อนชั้นเข้าใจดี......สักวันเธอย่อมเจอคนที่จะเติมเต็มและเข้าใจเธอได้แน่นอน อย่างน้อยก็ชั้นคนหนึ่งแหละ เพราะฉะนั้นหยุดเถอะ " แล้วเธอก็หันมาพูดกับสาวน้อยผมทอง "เธอคงมีฝีมือไม่น้อยแต่ว่าอย่ามาสู้กันที่นี้อีกเลย ให้มันจบตรงนี้เถอะนะ สงสารผู้ที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ " เธอยิ้มให้สาวทั้ง 2 อย่างอ่อนโยน แล้วก็สลบไป (อีกแล้ว - -)
หญิงสาวปริศนาค่อยๆลดจิตสังหารของตัวเองลง เธอเดินตรงเข้ามายังแอนนาทันที และเงื้อขาเตะไปที่แอนนา โทโดได้เข้ามารับไว้ทันและกระเด็นออกไปเล็กน้อย

? ? ? : แกจะมาเข้าใจอะไร !! อย่ามาพูดเหมือนเห็นใจคนอื่นนักนะ !! - เธอตะโกนใส่แอนนาด้วยความโกรธเกรี้ยวและซัดพลังลงที่ใจกลางพื้นจนเป็นควัญฟุ้งกระจายไปทั่วและก็ได้บินหนีไป -

โทโดได้เดินเข้ามาหาแอนนาและพยุงร่างที่หลับไหลของหญิงสาขึ้นมา

โทโด : อุ้บ . . . สะโพกชั้น . . . เฮ้อ ~ ตอนนี้ยังไงก็ต้องกลับไปตั้งหลักก่อนล่ะนะ - ชายหนุ่มก้มหน้าเดิน เขาพึมพำออกมาเล็กน้อยขณะก้าวเดิน - มันเกิดอะไรขึ้นนะ เฮ้อ . . .


anna ได้สลบไป 1 อาทิตย์เต็ม ๆ (พอดีคอมพ์คนแต่งมีปัญหาเล็กน้อย)เธอได้ตื่นขึ้นมาในห้องนอนในกลางดึก เธอเห็น โทโดนอนอยู่ข้าง ๆ แววตาเธอยังคงเศร้าสร้อยอยู่ไม่หาย เธอได้ลุกขึ้นอย่างช้า ๆ เพื่อที่จะไม่ให้รบกวนโทโด "หมอนี่ต้องมาลำบากก็เพราะเรา ....เพราะเรา" เธอนึก แล้วเธอก็เดินไปใกล้เด็กหนุ่ม เธอได้โน้มตัวลงเข้าหา ริมฝีปากของเธอประกบเข้ากับริมฝีปากของเด็กหนุ่มอย่างเป็นธรรมชาติ  แล้วเธอลงไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องน้ำด้านล่าง เธอได้เขียนโน๊ตไว้ที่โต๊ะกินข้างพร้อมกับข้างที่ทำไว้แล้วว่า "จากเหตุการณ์ครั้งนั้นเห็นได้ชัดว่าพวกเรายังอ่อนหัดอยู่มาก ชั้นจะไปฝึกวิชาทางนอกเมืองนะ ถ้านายยังสนใจอยู่ก็ตามมานะ จะรออยู่ที่ทางด้านนอกหมู่บ้าน" แล้วเธอก็หอบดาบแล้วเดินออกไปจากบ้าน
ชายหนุ่มตื่นขึ้นมาหลังจากที่หญิงสาวออกจากบ้านไปได้ซักพัก เขายกมือขึ้นเกาหัวเล็กน้อยและมองออกไปด้านนอกหน้าต่าง

โทโด : ฝันไป . . . . ล่ะมั้ง . . . ไม่หรอกน่า คุณแอนนาไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก ฮ่าๆๆ - ชายหนุ่มหัวเราะฝืดๆออกมาและเตรียมตัวทว่าเขาไม่เห็นหญิงสาวอยู่ในบ้าน เมื่อเขาเดินสำรวจจึงพบกับจดหมายที่แอนนาทิ้งไว้ เขาพับจดหมายเก็บและเตรียมข้าวกล่องและอาวุธของเขาออกไปทันที

โทโด : คุณแอนนาเนี่ยขยันฝึกซ้อมจริงๆเลยนะ - ว่าแล้วเขาก็ออกเดินทางไปนอกเมืองเพื่อไปหาแอนนาทันที -


ก่อนที่จะออกจากเมือง anna เธอได้เดินผ่านที่รับเควส "ไหน ๆ ก้อจะฝึกวิชากับมอนสเตอร์อยู่แล้ว รับเควสไปเลยดีกว่า .... รู้งี๊ปลุกหมอนั่นมาด้วยดีกว่า" เธอเกาหัวแล้วเดินไปเลือกเควสที่จะทำ "เอาหมดเลยล่ะกัน" ว่าแล้วเธอก็หยิบกระดาษลงทะเบียนมาเซ็นชื่อเธอกับโทโดไว้ แล้วเดินไปทางด้านนอกเมือง
ณ. ป่าด้านนอกเมือง "เฮ่อ.... อากาศดีจัง" เธอเดินบิดขี๊เกียจอย่างสบายอารมณ์ แล้วเฮก็เดินไปเจอแมลงกลุ่มหนึ่ง "เอาล่ะเจ้าตัวน้อยยกโทษให้ด้วยนะ" เธอตัดสิ้นใจเข้าต่อสู้กับแมลงฝูงนี้ แต่ในขณะนั่นเธอก็ได้ยินเสีงที่คุ้นเคยตะโกนเรียกเธออยู่....

ชายหนุ่มวิ่งตามหญิงสาวมาและตั้งท่าต่อสู้กับแมลงทันที

โทโด : มาแล้วครับผมคุณแอนนา - เขาหยิบทวนขึ้นมาพร้อมสู้กับฝูงแมลงตรงหน้า -



4 ตัว

จะเต็มแล้วขึ้นใหม่ได้เลยจ้า


ตอนต่อไป
โพสต์ 9-5-2010 18:03:23 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขล่าสุด tesstrossa เมื่อ 13-5-2010 19:49

ความหายนะครั้งก่อน



Stella Item
Stella Recovey skill
Stella Passive skill
Stella Active skill
Stella Special ability
Room mate :


สิ่งที่ชั้นปราถนาคือพลัง สิ่งที่ชั้นชิงชังคือความอ่อนแอ สิ่งที่ชั้นโหยหาคือความตาย และบัดนี้ผู้ที่ถือครองพลังอันสูงส่งก็ยืนอยู่ตรงหน้าและชั้นกำลังจะตาย ด้วยพลังที่ชั้นปรารถนา...

เขี้ยวบินนับสิบพากันระเบิดเป็นฝุ่งทรายทีละตัวๆ ร่างของชายหนุ่มยังคงนั่งพิงอยู่กับกำแพงที่ชโลมไปด้วยเลือดของเขาเอง "สายฟ้าไม่ได้เลือกชั้นอย่างงั้นรึ ชั้นถูกปฏิเสธสินะ เจ้าแห่งอิเล็กตรอน"ชายหนุ่มพูดพลางเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาเป็นสีแดงดำมีเลือดไหลออกมา ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยบาดแผลจากการต่อสู้ ผิดกับคู่ต่อสู้ของเขาที่กำลังยืนมองร่างของเขาอย่างเวทนาด้วยอาการบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

"ฆ่าซะสิ"ชายหนุ่มพูดขึ้นโดยที่สายตายังคงจับจ้องไปที่คู่ต่อสู้ของเขา "ถ้าเธอไม่ฆ่าชั้น ชั้นก็จะตามไปฆ่าเธอไม่ว่าจะที่ไหน ชั้นไม่มีวันยอมให้มีอัสนีบาตถึงสองในโลกนี้ ราชันย์มีได้เพียงคนเดียวเท่านั้น!!" พูดจบชายหนุ่มยกแขนของเขาขึ้นเล็งไปที่เด็กสาวตรงหน้า ประจุไฟฟ้าสีดำสนิทวิ่งมารวมกันที่ฝ่ามือข้างนั้น(พันปักษา) ทางเด็กสาวเองก็ดีดเหรียญขึ้นไปบนฟ้า ประจุไฟฟ้าร่วมสามเท่าของชายคนนั้นมารวมกันอยู่ที่ข้อมือขวาของเธอ และ....

ตูม !!!! พลังทั้งสองพุ่งปะทะกันอย่างรุนแรง พื้นที่โดยรอบมลายหายไปสิ้นด้วยพลังแห่งอัสนีบาต ท้องฟ้ากำลังส่งเสียงร้องให้แก่พลังที่ข้ามขีดจำกัดของปรากฏการใดๆทั้งสองที่กำลังห้ำหั่นกันอย่างบ้าคลั่ง ไม่นานนักอัสนีบาตสีดำก็ถูกประจุไฟฟ้ามหาศาลพุ่งแหวกว่ายผ่านแกนกลางไปได้โดยสิ้นเชิง มันพุ่งเข้าเสียบร่างของชายหนุ่มจนเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่กลางหน้าอก "หึ"ชายหนุ่มยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ก่อนเขาจะสำลักเอาเลือดสีดำแดงออกมา

เด็กสาวดีดเหรียญอีกเหรียญขึ้นไปบนฟ้าหวังจะปลิดชีพปีศาจร้ายตรงหน้าเธอ ทันใดนั้นเอง ร่างของชายหนุ่มก็ระเบิดเป็นฝุ่นทรายแล้วปรากฏร่างของเด็กหญิงตัวเล็กๆออกมาแทน และนั่นทำให้การโจมตีของเด็กสาวชะงักไป เธอปล่อยให้เหรียญนั้นหล่นพื้นโดยไม่โจมตี สายฝนได้เทลงมาชำระล้างโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นอย่างช้าๆ เด็กสาวคนเดิมเดินเข้ามาหาร่างเล็กๆที่นั่งทรุดอยู่ตรงนั้นก่อนที่จะยื่นมือเข้าไปหา

"ชั้นเดินเองได้ เวลาที่เจ้านั่นออกมานานพอที่ร่างของชั้นจะรักษาบาดแผล" เด็กผู้หญิงที่นั่งอยู่พูดขึ้นก่อนที่จะปัดมือของเด็กสาวคนนั้นออกไปเบาๆ เด็กสาวถอนหายใจอกมานิดหน่อยก่อนที่เธอจะเดินหายไปในสายฝนที่กระหน่ำลงมา ไม่นานนักเด็กผู้หญิงคนนั้นก็ค่อยๆลุกขึ้นมาและออกเดินไปอย่างไร้จุดหมายพร้อมกับแววตาที่เลื่อนลอย....

สเตล่าค่อยๆลืมตาขึ้นมา เธอคงจะเหนื่อยกับเรื่องวุ่นๆของวันนี้มากจนเผลอหลับไป ตอนนี้เธอถูกอุ้มอยู่บนหลังของมิโคโตะ โดยมีเซ็ตสึโบเดินหิ้วของอยู่ข้างๆ เธอกวาดสายตาไปรอบๆภาพที่เห็นคือผู้คนมากมายเดินสวนกันไปมาอย่างคับคั่ง แสงไฟหลากสีที่กระพริบไปมาอย่างสวยงามรอบเมืองราวกับงานเทศการ เด็กสาวมองไปมาอยู่นานก่อนที่เธอจะหลับตาลงและกลับสู่นิทราอันยาวนานอีกครั้ง...

มิโคโตะได้พาหญิงสาวที่เหนื่อยล้ากลับมาที่บ้านของเธอ เธอค่อยๆวางสเตล่าให้นอนพักผ่อนที่โซฟาในห้องรับแขกเสียก่อน ชายหนุ่มสี่ตาค่อยจัดวางข้าวของของสเตล่าไว้ในห้องนอนของเจ้าของบ้าน เขายิ้มเล็กๆเมื่อเห็นสเตล่านอนหลับปุ๋ย เซ็ทสึโบค่อยๆไปนั่งที่โซฟาริมห้องเช่นเคยเขาถอดแว่นออกและเอาหนังสือมาปิดหน้าไว้และนอนกลางวันเช่นกัน มิโคโตะได้จัดวางชุดเบนโตะและซูชิที่เธอซื้อมาจากในเมืองวางทิ้งไว้บนโต๊ะอาหารเผื่อสาวน้อยเจ้าปัญหาจะหิวและลุกขึ้นมาหาอะไรทานระหว่างที่เธอไม่อยู่บ้าน

มิซากะ มิโคโตะ : เฮ้อ ~ ภาระที่เธอต้องแบกรับนี่มันช่างนักอึ้งและยิ่งใหญ่เกินกว่าตัวของเธอจริงๆนะ - เธอพูดออกมาเบาๆและเดินออกไปจากบ้านพักของเธอ -


มิโคโตที่กำลังจะออกจากบ้านไป ต้องหยุดเดินกระทันหันเพราะสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเธอ "จะออกไปหาหนังสือนั่นรึไง เจ้าแห่งอิเล็กตรอน?"ร่างวิญญาณของสเตล่า(ชาย)ที่ยืนพึงกับประตูบ้านถาม "ไม่นึกว่าอย่างเธอจะมีมันอยู่นิดหน่อยนะ การไขว่คว้าตำแหน่งราชันย์น่ะ" ชายหนุ่มหลับตาลงพลางยิ้มที่มุมปาก ก่อนที่ร่างของเขาจะค่อยๆสลายไป

"เข้ามาทำไม ไอ้ฆาตกร"ภายในห้วงมิติที่มืดมิด สเตล่าที่นั่งอยู่อย่างโดดเดี่ยวเอ่ยขึ้นพลางหันไปมองข้างหลัง "นั่นมันคำพูดที่ใช้ทักทายคนที่อายุมากกว่างั้นหรอ ยัยเด็กปากเสีย" สเตล่า(ชาย)พูดเสียงเรียบ "กลับไปที่โบสถ์ซะ" ชายหนุ่มวาปมายืนตรงหน้าของสเตล่า นั่นทำให้เด็กสาวสะดุ้งโหยง "ทำไมชั้นจะต้องทำตามคำสั่งแกด้วยยะ" เด็กสาวเถียงกลับเสียงแข็ง

หมับ !!

"ที่สวะอย่างแกได้เป็นร่างหลัก มันก็ทำให้ชั้นแทบอาเจียนแล้ว อย่ามาต่อล้อต่อเถียง ทำตามที่ชั้นสั่งซะ" ชายหนุ่มบีบปากของสเตล่าแล้วยกขึ้นสุดแขน สเตล่าส่งเสียงอู้อี้ในลำคอพลางยกมือขึ้นจับแขนของชายหนุ่มเอาไว้ น่าแปลกที่นอกจากนั้นเธอไม่มีอาการขัดขืนอย่างอื่นเลย "ไปที่นั่นซะ ชั้นไม่ใช่ร่างหลักจึงไม่สามารถรวบรวมข้อมูลได้และชั้นก็ไม่มีเวลาว่างมาดูการเล่นปาหี่ไร้สาระของเธอด้วย"พูดจบชายหนุ่มก็เหวี่ยงร่างเล็กๆของสเตล่าออกไปอย่างไร้ความเมตตา

สเตล่าสะดุ้งตื่นขึ้นมา เธอเห็นอาหารชุดตรงหน้าที่จัดวางเอาไว้อย่างดี แต่นั่นก็ทำให้คู่หูของเธอตื่นขึ้นมาด้วย เด็กสาวโผเข้ากอดรูมเมทของเธอก่อนจะปล่อยโฮออกมา "ไม่เอาแล้ว อยากได้ร่างของชั้นนักก็เอาไปซะเลยซี่ อยากจะเป็นราชันย์บ้าอะไรก็เป็นไปเลย อย่ามายุ่งกับชั้น!!!" เด็กสาวตะโกนออกมาทั้งน้ำตาอย่างอดกลั้น

ความทะเยอทะยานของสเตล่า(ชาย)หนักหนาเกินไปสำหรับเด็กที่อายุยังน้อยอย่างเธอ สเตล่าร้องไห้ออกมาไม่หยุด จนเธอรู้สึกถึงความสั่นไหวอย่างรุนแรงในหัวของเธอ ร่างของเธอทรุดลงไปกับพื้น ตาซ้ายของเธอเปลี่ยนเป็นสีฟ้า "ชั้นจะไปโบสถ์ที่เราเคยสู้กับไอ้เจ้าหน้าขนนั่น รีบๆตามมาไม่งั้นก็ไปตายซะ" สเตล่าลุกขึ้นหยิบอาหารส่วนนึงไส่ถุงพลาสติกแล้วยัดมันลงกระเป๋าเป้เล็กๆที่วางอยู่บนโซฟา(มายังไง)ก่อนเธอจะออกเดินไปพร้อมกับเรียกคู่หูของเธอโดยไม่หันมามองแม้แต่น้อย....

มิโคโตะได้เดินมุ่งหน้าไปยังโบสถ์อย่างที่ร่างปีศาจชายของสเตล่าได้เดาไว้ แต่เธอเองไม่ได้สนใจเรื่องของลาภยศชื่อเสียงอะไรที่เขาเอ่ยเลย เธอเองคิดว่ามันไร้สาระแค่ระดับความสามารถไม่ได้ตัดสินทุกอย่างของคนๆนั้นซักหน่อย เธออยากจะให้ทุกคนสามารถอยู่บนโลกเดียวกันได้อย่างสงบสุข แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะเข้าไปช่วยทุกคนๆหรอกนะ หญิงสาวเริ่มลงมือหาข้อมูลในโบสถ์ด้านของโลกจริงทันที พื้นที่เวทย์มนต์ขณะสู้คงทำให้โบสถ์ไม่ได้รับการเสียหายใดๆ

มิซากะ มิโคโตะ : เฮ้อ ~ ทำไมถึงมีคนอย่างหมอนั่นอยู่ในเมืองนี้ได้น้า . . . - หญิงสาวถอนหายใจ เธอรู้สึกลำบากใจกับการกระทำของชายคนนั้นเหลือเกิน -

ทางด้านเซ็ทสึโบและสเตล่า ชายหนุ่มรู้สึกแปลกใจถึงการเปลี่ยนแปลงอย่างกระทันหันของเด็กสาว ถึงเขาจะไม่ค่อยฉลาดนักแต่ก็สามารถจับพิรุธของเด็กสาวได้แววตาของเธอช่างแตกต่างกันเสียเหลือเกิน แววตาของเด็กน้อยที่เอาแต่ใจและขี้แยกับแววตาที่เด็ดเดี่ยวและอมหิต . . . . . . เขาลุกขึ้นและเดินตามสเตล่า

เซ็ทสึโบ ซาโยนาระ : เห ? จะไปทำอะไรที่โบสถ์อีกน่ะ ? เมื่อวานยังไม่เข็ดอีกเหรอ ~ - ชายหนุ่มแซวเด็กสาวขณะที่กำลังเดินเท้าไปยังที่เกิดเหตุ -


เด็กสาวเมินคำถามของคู่หูเธอและมุ่งหน้าไปยังโบสถ์โดยไม่สนใจสิ่งรอบข้างใดๆ และเมื่อถึงหน้าโบสถ์หลังเมื่อวาน(หรือเมื่อวานซืน) "กะแล้วเชียว เธอเองก็ต้องการมันเหมือนใช่มั้ย เจ้าแห่งอิเล็กตรอน"สเตล่าเอ่ยเสียงเรียบ พื้นดินด้านหลังของเธอยุบตัวลงอย่างรวดเร็ว หนวดโลหะสามเส้นพุ่งขึ้นมาเข้าโจมตีประตูโบสถ์(มันมายังไงอีก)จนพังพินาส เมื่อควันจางลงร่างของมิโคโตะที่กำลังก้มๆหาๆสิ่งของที่น่าจะเป็นข้อมูลบางอย่างได้ก็ปรากฏขึ้นมา

"ข้อมูลที่เธอต้องการน่ะ ส่งมาให้ชั้นซะ เจ้าแห่งอิเล็กตรอน"เด็กสาวเอ่ยขึ้นสีหน้ายังคงเดิมไม่เป็นแปลง ตาซ้ายของเธอเปลี่ยนเป็นสีฟ้าสลับกับแดงดำไปมา กระแสไฟฟ้ามหาศาลพวยพุ่งออกมาจากร่างกายของเธอ มันสูงส่งมากพอๆกับตอนที่สเตล่าทำลายล้างห้างสรรพสินค้า แต่คราวนี้พลังนั้นดูสงบเยือกเย็นและเต็มไปด้วยจิตสังหาร ปลายของหนวดโลหะทั้งสามเปิิดออกจนสุดปุ่มตรงกลางปลายส่องแสงสีแดงออกมาเตรียมพร้อมโจมตีเป้าหมายตรงหน้าทุกเมื่อ

"วันนี้ชั้นอารมณ์ไม่ดี บอกทุกอย่างที่เธอรู้มาให้ชั้นซะ ไม่อย่างงั้นคงมีป้ายหลุมศพป้ายใหม่ ที่มีชื่อของเธอติดอยู่แน่"

เสร็จสิ้น : ขอใช้ 1000 G อัพค่าสกิล Go To Hell !! เป็นระดับ 2 - รอการอั้พเดท -

มิโคโตะค่อยๆหันมามองร่างเล็กๆของเด็กสาวที่ยืนจ้องมองด้วยสายตาของคนบ้าพลังคนนั้น เธอค่อยๆวางหนังสือลงกลับไปในชั้นวางและหันกลับมา เธอสบัดผมเล็กน้อยและมองลงที่เด็กสาวด้วยสายตาดูถูก ประจุไฟฟ้าขนาดปลานกลางพุ่งขึ้นมาจากตัวของเธอ แต่มิโคโตะก็ได้ระงับพลังของตัวเองเอาไว้

มิซากะ มิโคโตะ : วันๆ นายจะคิดแต่เรื่องแบบนี้เองงั้นเหรอ ? ชั้นน่ะไม่ได้ต้องการข้อมูลที่ไร้สาระเช่นเจ้าอิเล็กตรอนอะไรของนายหรอก สิ่งที่ชั้นกำลังค้นหาคือข้อมูลที่เกี่ยวกับแกรนด์ฟอลต่างหาก แล้วก็ชั้นไม่ใช่เจ้าแห่งอิเล็กตรอนอะไรนั่นด้วย ชั้นก็แค่คนธรรมดาที่มีพลังมากกว่าคนปกติทั่วไปแค่นั้นเอง ถ้าอยากจะได้ข้อมูลก็เข้ามาหาเองสิ ชั้นเองก็ยังไม่ได้อะไรเหมือนกันนั่นล่ะ - ว่าแล้วเธอก็ค่อยๆหันหลังเมินเสตล่าหนุ่มที่สิงร่างของสเตล่าหญิงทันที และค่อยๆหันไปหาข้อมูลในหนังสือต่อ -


"แกรนด์ฟอล?"สเตล่าพูดขึ้นอย่างสงสัยเด็กสาวทำท่าครุ่นคิดก่อนที่พลังไฟฟ้าจะค่อยๆลดจำนวนลงหนวดโลหะทั้งสามเส้นเองก็ค่อยๆถอยกลับมา "ถ้ายัยนี่ไม่ได้มาหาข้อมูลราชันย์ ชั้นก็ไม่มีธุระอะไรกับที่นี่อีกแล้ว" สิ้นเสียง ร่างของสเตล่าก็ล้มลง หนวดโลหะเส้นนึงตรงเข้ามารับร่างของเด็กสาวเอาไว้ก่อนจะถึงพื้น

สเตล่าค่อยๆลืมตาขึ้นมาเธอค่อยๆลูบปลายของหนวดโลหะที่เข้ามาช่วยเธอก่อนที่พวกมันจะเลี้อยกลับลงพื้นดินไป "นี่นายแว่น ชั้นเดินไม่ไหว ช่วยอุ้มเข้าไปข้างในทีสิ"เด็กสาวพูดขึ้นพลางหันมายิ้มน้อยๆให้กับเซ็ตสึโบ

ชายหนุ่มรับร่างของเด็กน้อยไว้เขาค่อยๆแบกเธอขึ้นมาและพาเธอไปนอนหลับที่ห้องรับรองคนทั่วไปของโบสถ์ เขาค่อยๆนั่งลงที่เก้าอี้ด้านตรงข้ามและจัดวางข้าวกล่องที่หญิงสาวหยิบติดมือมาลงที่บนโต๊ะ เขาขยับแว่นตาขึ้นเก๊กอีกครั้งและมองมาที่สเตล่าที่กำลังนอนพักบนโซฟา

เซ็ทสึโบ ซาโยนาระ : นี่เธอน่ะ . . . . . - เขาทำหน้าตาจริงจังและมองสบสายตามายังสเตล่า - เป็นผู้ชายสินะ !! - เขาขยับแว่นขึ้นเก๊กหล่อพร้อมกับทายอย่างมั่วซั่ว -

ทางด้านมิโคโตะเธอได้หยิบหนังสืออกมาสามเล่นและนั่งอ่านข้างๆชั้นวางหนังสือนั่นด้านนอก ท่าทางเธอคงจะเจออะไรบางอย่างเข้าแล้ว ไม่มากก็น้อย ~


เด็กสาวหน้าแดงขึ้นมาเมื่อเห็นใบหน้าอันจริงจังของคู่หูเธอ ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้นในสิ่งที่เซ็ตสึโบกำลังจะถาม (เป็นผู้ชายสินะ !!คำพูดเซ็ตสึโบ) สเตล่ายิ้มกว้างให้กับเซ็ตสึโบ "ไปตายซะเถอะไอ้บ้า!!!"เด็กสาววิ่งเข้าไส่คู่หูของเธอพร้อมกับบาทาคู่ใจที่ประเคนไส่ใบหน้าของเซ็ตสึโบ เด็กสาวเดินตามร่างนั้นไปขยี้ใบหน้าของคู่หูเธอซ้ำๆ "ไอ้บ้า ไอ้ชั่ว ไอ้โรคจิต แกกล้าถามคำถามแบบนี้กับเลดี้ได้ยังไงยะ!!"เด็กสาวรัวเท้าไม่ยั้งไส่ใบหน้าที่พึ่งจะเท่เมื่อกี้ด้วยความเร็ว4.2วิต่อ17ครั้ง

"ชั้นเป็นผู้หญิงย่ะ ผู้หญิง ต้องให้ชั้นสะกดให้ฟังมั้ยยะ ไอ้โง่ ไอ้ทึ่ม ชั้นมีส่วนไหนที่ไม่ใช่ผู้หญิงล่ะ หน่มน้มชั้นก็...."สเตล่าหยุดพูดเมื่อเธอพูดถึงเรื่องหน้าอกพลางก้มดูของตัวเอง เด็กสาวหน้าแดงขึ้นมาอีกครั้งน้ำตาเม็ดเล็กๆของเธอปริ่มๆออกมา "ไอ้แว่นบ้า เพราะนายคนเดียว แง้ๆๆๆๆ" เด็กสาววิ่งเข้ามาเตะคู่หูของเธอซ้ำอีกครั้งก่อนจะวิ่งร้องไห้เข้าไปหามิโคโตะโดยทิ้งศพของคู่หูขี้สงสัยของเธอนอนดิ้นอยู่บนพื้นโบสถ์อันศักดิ์สิทธิ์~

มิโคโตะทำสีหน้าแปลกใจเล็กน้อยแต่เธอก็ไม่ได้ว่าอะไรสเตล่าเธอกอดเด็กสาวไว้และลูบหัวของเธออย่างอ่อนโยน

มิซากะ มิโคโตะ : โอ๋ ๆ เป็นอะไรไปน่ะ ทะเลาะกับรูมเมทของเธออีกแล้วล่ะสิเนี่ย - เธออมยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับโอ๋เด็กสาว -

ชายหนุ่มดวงตกกระเด็นสามยอดไปนอนกลิ้งบนพรมที่ใจกลางห้องพักในโบสถ์เขาค่อยๆลุกขึ้นมาและขยับส่วนต่างๆที่เสียหายของร่างกายให้เข้ากัน

เซ็ทสึโบ ซาโยนาระ : อั้ก อ้อก แอ้ก . . . แหม ~ ชั้นแค่ล้อเล่นน่า ถึงเธอจะไม่ค่อยมีนิสัยเหมือนผู้หญิงก็เถอะ เอ้า !! มากินอาหารซะก่อนสิ - ชายหนุ่มถือข้าวกล่องออกมาพร้อมกับท่าทางสบักสะบอมจากการประเคนบาทาแสนสง่าจากเด็กสาว -

Player Reaction : เชิญจ้า
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | สมัครสมาชิก

รายละเอียดเครดิต

รายชื่อผู้กระทำผิด|โทรศัพท์มือถือ|รูปแบบข้อความล้วน|Otaku Fever Fansite

GMT+7, 9-12-2019 20:59 , Processed in 0.607021 second(s), 24 queries .

Powered by Discuz! X3.2 R20150609, Rev.38

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้