Otaku Fever Fansite

 ลืมรหัสผ่าน
 สมัครสมาชิก
ค้นหา
เจ้าของ: tesstrossa

[Role Play V. 2][Start !!] The world ~ Celestia ~

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 20-8-2010 22:41:25 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขล่าสุด tesstrossa เมื่อ 27-8-2010 05:42


Information
Skill

สถานะปัจจุบัน :
สภาพ : ปกติ ( เครื่องแต่งกายปกติแล้ว )
AS : 40 / 40

Status


Personality


Item


- เวลาค่ำ -

"........"

"ไปทำอะไรมากันแน่น่ะ....." เด็กสาวเงียบไปครู่นึงเมื่อเธอเปิดประตูออกมา และคำพูดแรกของสเตล่าก็ไม่ใช่คำขอบคุณแต่เป็นคำถามซะงั้น

"แต่ก็เอาเถอะ เอานี่คืนไปด้วย.." สเตล่าหยิบถุงไส่เสื้อผ้าของเธอมาจากฮาเซโอะพลางยื่นถาดอาหารที่ว่างเปล่าวคืนให้ ก่อนที่เธอจะปิดประตูไส่ชายหนุ่มทันที

ปึง !!! เสียงเปิดประตูดังขึ้นตามมาในเวลาไม่กี่วินาที พร้อมกับสเตล่าที่มีสีแดงน้อยๆปรากฏขึ้นที่ใบหน้าของเธอ

"นายมันแย่จริงๆ" เด็กสาวยัดเยืยดถุงเสื้อผ้าคืนให้กับชายหนุ่มแบบที่เขาไม่ทันตั้งตัว[ยัดไส่หน้า]ก่อนจะปิดประตูไส่หน้ารูมเมทคนใหม่ของเธออย่างแรง

"ไอ้เจ้าบ้า บราพวกนั้นน่ะ.... มันใหญ่เกินไปแล้วนะ......" สเตล่าพึมพัมออกมาเบาๆในห้องอันเงียบกริบของเธอ.....

ฮาเซโอะที่ได้ยืนอยู่ด้านนอกได้อมยิ้มเล็กๆและกระซิบออกมาเบาๆที่หน้าห้องสเตลล่าก่อนที่เขาจะเดินกลับไป

ฮาเซโอะ : ราตรีสวัสดิ์นะ ~ ถ้ามีอะไรล่ะก็มาเรียกชั้นได้ทุกเวลาเลยนะ สเตลล่า - ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นเบาๆก่อนที่เขาจะเดินกลับไปยังห้องของตัวเอง


วันใหม่

- เวลาเช้า -
ค่ำคืนแรกของการมายังโลกแห่งใหม่นี้ได้ผ่านพ้นไปด้วยดี[รึปล่าว ?] สเตล่าค่อยลุกจากที่นอนของเธอโดยที่ยังงัวเงียอยู่

"จริงด้วยสิตั้งแต่มาที่นี่ ก็ไม่รู้เลยว่าเวลาผ่านไปเท่าไหร่... วันนี้มันวันอะไรกันล่ะ ?" เด็กสาวพึมพัม ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

"ช่างเถอะ เดี๋ยวค่อยออกไปสำรวจแถวๆนี้ก็แล้วกัน" พูดจบสเตล่าก็เริ่มอาบน้ำเพื่อเตรียมตัวออกไปข้างนอกทันที แต่เด็กสาวกลับเจอปัญหาใหญ่เข้าเสียแล้ว

"ถะ.... ถึงเมื่อคืนจะปล่อยเลยตามเลยได้ก็เถอะนะ[ไส่ชุดนอน]แต่จะให้ออกไปข้างนอกแบบนี้..... ได้ยังไงกันล่ะ....[โน บรา]" เด็กสาวในผ้าเช็ดตัวเอ่ยขึ้น และภายในห้อง ก็ตกลงสู่ความเงียบกริบอีกครั้ง.....

- ก๊อกๆ - เสียงเคาะประตูด้านหน้าเบาๆขณะที่หญิงสาวกำลังนุ่งผ้าเช็ดตัวอยุ่ในห้อง เสียงของชายหนุ่มดังขึ้นและกล่าวอรุณสวัสดิ์เข้ามาในห้อง

ฮาเซโอะ : อรุณสวัสดิ์สเตลล่าตื่นแล้วรึยังเอ่ย ? - ชายหนุ่มถามขึ้นโดยที่ไม่รู้ว่าคนด้านในกำลังทุกร้อนเรื่องส่วนตัวอยู่ - ชั้นเอาข้าวต้มมาให้ตอนเช้าน่ะ เธอยังไม่ได้ซื้ออาหารมาเก็บไว้สินะ ^^ วันนี้จะออกไปเดินซื้อของข้างนอกด้วยกันไม๊ ?


"อือ... นายลงไปรอก่อนเถอะ อาหารน่ะวางไว้หน้าห้อง กินเสร็จจะตามไป" สเตล่าตะโกนตอบ

"แบบนี้ยังไงก็ไส่ไม่ได้อยู่ดีไม่ใช่หรอ..." เด็กสาวหยิบบราที่ใหญ่เกินขนาดของเธอขึ้นมาดูอย่างหดหู่

"แต่ถ้าไม่ไส่ก็ไม่ได้อยู่ดีนั่นล่ะ เอาล่ะ..."

เวลาผ่านไปไม่นานนัก สเตล่าเดินลงมาจากบรรไดชั้นสองพร้อมกับถือถาดไส่อาหารและถ้วยชามที่ว่างปล่าวลงมา "ไปกันเถอะ" เด็กสาวเอ่ยเสียงเรียบ โดยที่ช่วงอกของเธอดูโตผิดจนผิดปกติ [ยัดไว้เพียบ]

หลังจากทีได้นำจานไปเก็บแล้ว ชายหนุ่มก็ได้เดินลงมาหาสเตลล่าที่ยืนอยู่ด้านล่าง เขายกมือขึ้นมาปิดปากเขาไว้เล็กน้อยก่อนที่จะเผลอหัวเราะออกมาเมื่อเห็นสเตลล่าที่เดินลงมาพร้อมกับรูปร่างแปลกๆของเธอ

ฮาเซโอะ : ฮะๆๆ ขอโทษนะ ก็ชั้นไม่เคยเลือกนี่นา - ชายหนุ่มหัวเราะออกมาเบาๆพลางยิ้มให้กับสเตลล่า - วันนี้ออกไปซื้อใหม่กันก็ได้ - ว่าแล้วเขาก็ได้เดินนำสเตลล่าออกไปยังชาญชะลาทันทีเพื่อต่อรถไฟและเดินทางเข้าไปยังตัวเมือง - ซื้อเสื้อผ้าก่อนสินะ คิกๆ - ชายหนุ่มแซวสเตลล่าขึ้นพร้อมกับเดินนำทางไปยังร้านขายเสื้อผ้าของผู้หญิงทันที - เลือกเสร็จแล้วเรียกล่ะชั้นคงไม่เข้าไปด้วยหรอก แหะๆ


- เวลากลางวัน -

"ก็ไม่ได้คิดจะให้ตามไปด้วยอยู่แล้วล่ะ" เด็กสาวเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะเดินเข้าไปในร้านอยู่พักใหญ่

"นายเคยได้ยินเรื่อง โศกนาฏกรรมของเมือง J [นามสมมุติ]ที่มีผู้ก่อการร้ายเพียงคนเดียวบ้างรึปล่าว ?" สเตล่าถามรูมเมทของเธอขณะที่เดินออกมาจากหน้าร้าน [ชุดตาม info ขนาดหน้าอกกลับมาเหมือนเดิม]

"อย่าโกหกชั้นนะ เพราะถ้าเพื่อหาเบาะแสของเจ้าปีศาจนั่น ต่อให้ต้องฆ่าคน ชั้นก็จะทำ" เด็กสาวเอ่ยเสียงเรียบ แต่ดวงตาของเธอไม่เป็นเช่นนั้น เนตรสีโลหิตที่เหมือนกับมองเห็นทุกสิ่ง ปรากฏขึ้นต่อหน้าฮาเซโอะ

ชายหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเด็กสาวจู่ๆก็ได้ตั้งคำถามแปลกๆแถมยังเป็นทางการขึ้นอย่างโจ่งแจ้งกับคนแปลกหน้าอย่างเขาที่เพิ่งเจอกันวันแรกแบบนี้ แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนักและตอบกลับสเตลล่า

ฮาเซโอะ : ชั้นไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนั้นหรอก . . . . แต่ถ้าเรื่องปีศาจก็พอจะมีอยู่บ้างนะ - ชายหนุ่มตอบสเตลล่าด้วยน้ำเสียงปกติของเขา - แต่การที่จะเข้าไปที่นั้นได้จะต้องมีคนนำทางไปก่อนในครั้งแรก ซึ่งดูเหมือนว่าจะมีประธานนักเรียน ริน เทสทารอสซ่า และ ประธานชมรม SoS โอคามิ เรียวโกะ ที่รู้เรื่องการไปยังอีกด้านหนึ่ง แต่ดูเหมือนว่าประธานนักเรียนจะมีอะไรปิดบังไว้มากกว่า . . . . . - ชายหนุ่มทำหน้าครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนที่จะกลับมาพูดต่อ - อ๊ะ !! ไม่ต้องสนใจหรอกนะ แหะๆ เอาเป็นว่ามีสองคนนี้ล่ะที่พอจะรู้วิธีการน่ะ


สเตล่าค่อยๆผ่อนพลังของเธอลง ดวงตาสีโลหิตเองก็คลายหายไป กลับเป็นสีน้ำเงินดังเดิม (นั่นสินะ เหตุการณ์นั่น มันตั้งกี่สิบปีแล้วก็ไม่รู้)

"งั้น ขอซื้อของกลับบ้านหน่อยนะ" สเตล่าถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเดินไปหาร้านสะดวกซื้อแถวๆนั้น

ซื้อสเบียง : ขนมปัง ยากิโซบะ 10 ชิ้น Apple gel 5 ขวด Orange gel 5 ขวด Hot dog 1 ชิ้น

เด็กสาวเดินกลับมาหาฮาเซโอะอีกครั้งพลางเคี้ยว Hot dog ไปด้วย

"แล้วก็.... ประธานนักเรียนที่นายว่าน่ะ ช่วยพาชั้นไปพบเค้าหน่อยสิ" สเตล่าพูด โดยยังมีเศษอาหารติดอยู่เต็มปาก [นิสัยนี้ ยังไงก็แก้ไม่หาย]

*

ฮาเซโอะได้เดินเข้ามาข้างๆสเตลล่าเล็กน้อยก่อนที่จะค่อยๆหยิบเศษอาหารที่ติดอยู่ตรงปากของเธอออกและกินมันเข้าไป

ฮาเซโอะ : ตอนนี้ประธานนักเรียนคงยังนอนอู้อยู่ที่หอพักล่ะมั้ง - เขายิ้มให้กับสเตลล่าเล็กน้อยก่อนที่จะหยิบขวดน้ำแร่ของตัวเองขึ้นมาดื่มเล็กน้อย - จะลองเดินดูในเมืองก่อนหรือจะกลับไปที่หอพักเลยดีล่ะ ? - ชายหนุ่มเอ่ยถามหญิงสาวขึ้นขณะที่พวกเขากำลังเดินกลับโดยผ่านเส้นทางหน้าร่านคาเฟ่แห่งหนึ่งในเมือง -


"ก็ไปสิ ฉันอยากคุ้นกับที่นี่เอาไว้เหมือนกัน" เด็กสาวพูด ก่อนจะไปสะดุดเข้ากับร้านคาเฟ่แห่งนึงเข้า

"หิวแล้ว" สเตล่าหันมาพูดไส่ฮาเซโอะ พลางใช้สายตาที่ไร้อารมณ์นั่น บอกเป็นนัยๆว่า {เลี้ยงด้วยนะ}
ชายหนุ่มหัวเราะออกมาเบาๆก่อนที่จะเดินนำสเตลล่าเข้าไปในร้านคาเฟ่ด้านใน เขาเลือกนั่งตรงมุมที่เงียบสงัดและไม่ค่อยจะมีผู้คนมากมายซักเท่าไรนักเพื่อที่จะไม่เป็ฯการรบกวนสเตลล่าเองด้วย เขาได้ยื่นใบเมนูสั่งอาหารให้กับสเตลล่าก่อนที่จะนั่งดูเพื่อสั่งของตัวเอง - ฟุบ !! - บรรยากาศรอบด้านเปลี่ยนไปอย่างกระทันหัน ท้องฟ้าโดยรอบเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานพร้อมกับแสงสะท้อนสีเขียวเต็มไปทั่วทั้งเมือง ฮาเซโอะได้รีบวางเมนูนั่นลงทันที ยังไม่ทันที่เขาจะได้เคลื่อนที่ไปไหนนั้นก็ได้มีหญิงสาวคนหนึ่งพุ่งตัวผ่านหน้าของสเตลล่าและฮาเซโอะไปอย่างรวดเร็ว



- เพร้ง !! - เสียงเขี้ยวบินขนาดกลางจำนวนมากไล่ตามหญิงสาวคนนั้นไปติดๆระยะเผาขนพร้อมกับพลังแห่งอัศนีย์ที่มืดมิด แต่ดูเหมือนว่าจะยังไม่สามารถสร้างรอยแผลถลอกให้กับเป้าหมายได้เลย



? ? ? : ถุด !! โล่แห่งความมืดทำได้แค่หนีเอาตัวรอดงั้นรึ ? กระจอกสิ้นดี !! - เสียงของชายหนุ่มที่คุ้นหูสเตล่าซัดพลังแห่งความมืดออกโดยไม่สนใจเด็กสาวและชายหนุ่มที่ยังอยู่บริเวณนั้นเลย -

ฮาเซโอะ : สเตลล่า !! - สายลมได้โบกพัดร่างของชายหนุ่ม เขาเคลื่อนที่ออกโดยรอยร่างเดิมยังคงค้างอยู่ตรง ณ จุดเดิมอย่างนั้น และกระโดจนร่างหลักโอบตัวของสเตลล่าหลบออกนอกระยะพลังนั่นทันที - ไม่เป็นไรนะ . . . - ชายหนุ่มปล่อยร่างของเด็กสาวออกและหันกลับมายังลานต่อสู้ที่เพิ่งเกิดขึ้นชั่วพริบตา -


เสียงหัวใจของสเตล่าดังขึ้นอย่างถี่รัว ดวงตาเบิกกว้าง เศษกระจกที่แตกบนพึ้น ระเบิดแตกซ้ำจนเป็นผง กระแสไฟฟ้าจำนวนมหาศาล ล้นทะลักออกมาจากร่างกายของเด็กสาวอย่างไร้การควบคุม พร้อมๆกับร่างทั้งร่างที่กำลังสั่นเทาด้วยแรงโทสะ

ซูม !!!! กระสุนสายฟ้าขนาดกลางพุ่งเข้าไปแทรกกลางการต่อสู้ของหญิงสาวปริศนากับชายที่สเตล่าชิงชังที่สุด โดยที่พลังนั้นก็สลายตัวไป ก่อนที่จะไปกระทบกับข้าวของในร้านเข้า ดูเหมือนว่ากระโจมตีของสเตล่านี้ จะเป็นแค่การเรียกให้ชายหนุ่มหันมาหาเจ้าของการโจมตีเมื่อครู่เท่านั้น

"ชั้นไม่เคยเชื่อในพระเจ้า แต่วันนี้ก็คงต้องขอขอบคุณพระเจ้า..... ที่ทำให้ชั้นได้มาพบกับนาย !!!!" สิ้นเสียง สเตล่าก็พุ่งเข้าไส่โดมินิคทันที โดยมีมือขวาที่ชโลมไปด้วยสายฟ้าง้างไปด้านหลังจนสุดแขน !!

- หมับ !! - เสียงฝ่ามือของชายหนุ่มเบื้องหน้าบีบข้อแขนเล็กๆของสเตลล่าลงอย่างง่ายดายด้วยพลังที่เหนือกว่าโดยที่เขาไม่ได้หันมามองทางสเตลล่าเลยแม้แต่น้อย สายฟ้าสีดำทมิฬแผ่กระจายไปทั่วบริเวณและสกิดร่างของสเตลล่าเป็นการทักทายขึ้น

? ? ? : ชั้นไม่มีอะไรต้องการจากเธออีกแล้ว จะไปไหนก็ไปซะ ชั้นยังต้องออมพลังไว้เพื่อเป้าหมายต่อไปในวันนี้อยู่ - ชายหนุ่มสะบัดแขนของสเตลล่าออกไปอย่างแรงและหันกลับไปที่หญิงสาวผมสีเงินด้านหน้าทันที - พร้อมที่จะตายแล้วสินะ !! - ชายหนุ่มเก็บมือที่โยนตัวของเด็กสาวออกไปเข้ากระเป๋ากางเกง ( ในชุดเกราะ ? ) และใช้เขี้ยวบินระดมแทงโล่แห่งความมืดมิดนั้นซ้ำอีกหนึ่งครั้งทันที !! - ซูม - สวบๆ - เสียงของเขี้ยวที่ถูกดูดกลินลงด้วยความมืดมิดได้สลายหายไปพร้อมๆกันในขณะที่โล่กำลังหายไปนั้นร่างของจอมมารก็ได้หายไปจากสายตาของสเตลล่าและไปโผล่ด้านหลังอลิซทันที - รุกฆาต . . . . - ชายหนุ่มพูดขึ้นพร้อมกับซัดฝ่ามือลงที่ด้านหลังของอลิซทันที พลังนั้นช่างรุนแรงกว่าเมื่อครั้งก่อนที่สเตลล่าได้เจอกับชายหนุ่ม ณ สะพานแห่งแสงอย่างมาก และดูเหมือนว่ามันจะยังไม่ใช่ขีดสุดของชายหนุ่มเองเสียด้วย -

อลิซ : ใครบอกว่าชั้นมีแต่โล่ป้องกันล่ะ !! - กริ๊ง !! - เสียงโซ่ล่ามได้กระจัดกระจายออกดึงร่างของโดมินิคไว้ทีเผลอทันทีในระยะใกล้พร้อมกับพร้อมที่จะฉีกร่างของจอมมารออกเป็นชิ้นๆ -

- เพร้ง !!! - เศษโซ่ล่ามวิญญาณได้แตกกระจายออกพร้อมกับเขี้ยวบินนับล้านตัวที่พุ่งเข้าแทงอลิซจากทุกทิศทางทันที !!

? ? ? : แล้วใครบอกว่าชั้นจะใช้การโจมตีพื้นๆนั่นโจมตีแกล่ะ !! - ชายหนุ่มสบถน้ำลายลงพื้นก่อนที่จะหัวเราะขึ้นอย่างบ้าคลั่ง - สวะ อย่างแกน่ะคงจะใช้ต่อบรรไดให้ชั้นได้ซักครึ่งขั้นล่ะมั้ง ?

แววตาของมารร้ายได้เผยออกมาจากขอบหมวกนั่นด้วยสภาพสะอาดเอี่ยมของเขาซึ่งไม่มีแม้แต่สเก็ดฝุ่นเกาะที่ตัวอยู่เลย



"อย่ามาดูถูกกันนะ !!" สิ้นเสียง พลังไฟฟ้าจำนวนมหาศาลก็พวยพุ่งออกมาจากร่างกายของสเตล่า จนมันได้ระเบิดทำลายร้านคาเฟ่รวมถึงฝูงเขี้ยวบินนับไม่ถ้วนนั่นจนแหลกเละ... แต่ดูเหมือนผู้คนที่อยู่ภายในร้านคนอื่น จะได้รับบาดเจ็บแค่จากการถูกวัสดุก่อสร้างกระเด็นไส่เท่านั้น

"มองทางนี้สิ ไอ้เจ้าฆาตกร !! คนที่จะฆ่าแกน่ะ มันชั้นตังหากเล่า !!" สเตล่าตะโกนออกมาพลางเร่งพลังของเธอให้สูงมากขึ้นไปอีก

ตูม !!! ในขณะที่กระแสไฟฟ้ายังคงพวยพุ่งออกมาอย่างบ้าคลั่ง หนวดโลหะกว่าสิบเส้น ก็กระโจนขึ้นมาจากพื้นดิน พุ่งเข้าล้อมร่างของชายในชุดเกราะทันที

"เพื่อทุกๆคนที่ถูกแกช่วงชิงชีวิตไป !! ชั้นจะกำจัดแกซะ !! ด้วยมือคู่นี้นี่แหละ !!!" เด็กสาวพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่มีแต่ความโกรธแค้นและคลุ้มคลั่ง !! สิ้นเสียง หนวดโลหะอีกสองเส้น ก็พุ่งขึ้นมาจากพื้นดินด้านหลังสเตล่า ก่อนที่พวกมันจะเข้ามาเลี้อยพันไปรอบๆแขนบางๆของเด็กสาว ปลายของมันเปิดอ้าออกเหนือฝ่ามือของสเตล่าเล็กน้อย พร้อมกับกระแสไฟฟ้าที่ถูกถ่ายไปยังหนวดโลหะสองเส้นนั้นในระยะเผาขน

กึกๆๆๆๆ กลุ่มก้อนพลังงานขนาดยักษ์กำลังหมุนวนอยู่ที่แขนทั้งสองของสเตล่าที่ยื่นเล็งมายังร่างของโดมินิค ด้วยพลังที่มหาศาลจนล้นทะลักออกมาจากปลายของหนวดโลหะคู่ ทำให้แผ่นดินโดยรอบเมืองสั่นสะเทือนไปด้วย

"ชั้นจะแก้แค้นให้ เซ็ตสึโบ !!!!!"

ซูมมมม !!!!!!!!!! หนวดโลหะกว่าสิบเส้นที่รายล้อมมารร้ายอยู่ พากันกระโจนเข้าไส่ชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว[Berserker Tentacle] พร้อมๆกับ กระสุนสายฟ้าขนาดมหึมาที่ถูกยิงออกมาจากปลายของหนวดโลหะคู่ที่รับพลังจากฝ่ามือของสเตล่าเข้าไปอย่างมหาศาลในระยะใกล้ และนั่น.....



AS : 36 / 40

- ตูม !!! - เสียงพลังปะทะลงอย่างสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ หมอกควัญที่ฟุ้งกระจายออกไปทั่วทำให้สเตลล่าไม่สามารถมองเห็นสถานการณ์สู้รบด้านหน้าในตอนนี้ได้เลย

? ? ? : - ฝ่ามือประจุอัศนีย์ทมิฬได้ทะลวงกลุ่มควัญออกและคว้าคอของสเตลล่าไว้แน่นพร้อมกับแรงบีบที่ค่อยๆเพิ่มขึ้นทีล่ะน้อย - สวะอย่างแกไม่จำเป็นที่ชั้นจะต้องลดสายตาลงไปก้มมองหรอก ถ้าอยากจะแก้แค้นให้เจ้าขยะนั่นก็ทำให้มันสนุกกว่านี้ซักหน่อยสิ !! - ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเหยียดหยามพร้อมกับค่อยๆบิดคอของสเตลล่าลง !! -

- ฟุบ !! - กระแสลมเคลื่อนย้ายตัวของฮาเซโอะมาปรากฏตัวเบื้องหน้าของจอมมารและปะทะหมัดของเขาลงทันที !! - บึ้กก !! - เสียงรับหมัดด้วยฝ่ามือธรรมดาๆของโดมินิคดังขึ้นเล็กน้อยก่อนที่มันจะกดร่างขอฮาเซโอะลงกับพื้นโดยไม่ให้ขยับไปไหนทั้งสิ้นด้วยพลังใหม่ของมันนั่นเอง

? ? ? : โห ? . . . . . - ชายหนุ่มเงียบลงพร้อมกับหันมามองที่สเตลล่าในกุมมือของเขา - สงสัยว่าคนเดียวมันคงจะไม่พอทำให้แกแข็งแร่งขึ้นสินะ ชั้นจะอนุเคราห์ให้เอง !!! - ว่าแล้วโดมินิคก็ได้ใช้เขี้ยวบินเล่มหนึ่งพุ่งลงที่กลางหัวด้านหลังของฮาเซโอะทันที !! -

- วืด !! - เสียงพลังแห่งสายลมได้ห่อหุ้มตัวของชายหนุ่มไว้และเอี้ยวหลบออกเพื่อไม่ให้เข้าที่จุดตายได้ไปอย่างเฉียดฉิว ก่อนที่เขาจะชิงตัวของสเตลล่าออกมาจากโดมินิคอย่างรวดเร็ว

ฮาเซโอะ : Wind palm !! - ชายหนุ่มได้ใช้หมัดความเร็วสูงของเขาต่อยไปที่ร่างของโดมินิคโดยตรงในขณะที่ช่วยสเตลล่าออกมา แต่มันถูกปัดออกอย่างง่ายดายโดยที่จอมมารเองยังไม่ได้ขยับนิ้วมือเลยแม้แต่น้อย -

ระยะของพวกเขาได้ออกห่างจากโดมินิคพอสมควรแล้ว และดูเหมือนว่าโดมินิคเองก็จะไม่ได้สนใจพวกเขาซักเท่าไรด้วยนัก

ฮาเซโอะ : สเตลล่าไม่เป็นไรนะ !! - ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นและวางร่างของหญิงสาวที่เขาได้ช่วยมาจากข้อมือนั่น เลือดสีแดงสดจากหัวของเขาไหลย้อยลงมาเล็กน้อยเท่านั้น -

- ซูม !!! - ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะคิดคำตอบของเธอออกภาพแห่งความทรงจำของการเสียคนรักของเธอไปก็ได้หวนกลับมาอีกครั้งพร้อมกับลำแสงขนาดมหึมาที่ถูกยิงมาทางพวกเขาทั้งสองทันที !!!

? ? ? : นั่นคือบทลงโทษของคนที่ต่อต้านราชันย์ จำไว้ด้วยซะล่ะ !! - ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมกับตามเด็กผู้หญิงผมสีเงินออกไปด้านนนอกทันที -

ดูเหมือนว่าฮาเซโอะเองจะได้พาร่างสเตลล่าหลบออกทันอย่างเฉียดฉิวไปได้ เสื้อผ้าของเขาที่ได้รับแรงเฉี่ยวจากเลเซอร์นั่นขาดกระจุยกระจายพร้อมกับแผลเหวอะตามผิวหนัง

ฮาเซโอะ : อุ้บ . . . . แย่แฮะ . . ชายหนุ่มอุทานออกมาเบาๆก่อนที่จะหันมาฝืนยิ้มให้กับสเตลล่า - ไม่เป็นไรนะ ? สเตลล่า


Player Reaction : เต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
โพสต์ 21-8-2010 00:30:21 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขล่าสุด Eureka_GL_World เมื่อ 26-8-2010 20:53




Information
Skill


สภานะ :
สภาพ : Asia : ต้องรู้เรื่องหลาย ๆ เรื่อง
          Xsia : . . .
AS : 39 / 40

Item


" ขอบคุณมากครับ งั้นผมขอไปสํารวจโรงเรียนหน่อยนะครับ "

ผมลุกแล้วเดินออกไปจากห้องทันที
ที่จริงถ้าปกติ อยู่ ๆ ได้มาเรียนแบบนี้ผมคงต้องตกใจแน่ ๆ
แต่นี้เล่นตื่นขึ้นมาเจอแต่เรื่องแบบนี้นินะ คงไม่มีอะไรน่าตกใจไปมากกว่านั้นแล้ว

" ว่ า ไ ง ๆ รู้ สึ ก ยั ง ไ ง บ้ า ง "

อยู่ ๆ คุณ Xsia ก็โผล่มาเดินข้าง ๆ ผม แต่รู้สึกเหมื่อนผมจะเห็นเขาคนเดียว

" รู้สึกดีขึ้นมากแล้วครับ... แต่ยังสับสนอยู่เลยครับ "
" น่ า ๆ เ มื่ อ กี้ ล ม บ อ ก ช่ อ ง ท า ง แ ล ะ คู่ หู ที่ น า ย เ ลื อ ก ไ ด้ ม า ใ ห้ ชั้ น แ ล้ ว น ะ เ ป็ น ค น ที่ น่ า ส น ใ จ ดี ฮิ ฮิ "

ผมจ้องมองรอยยิ้มของ Xsia อีกครั้งหลังจากตอนนั้น
ทําให้่ผมรู้สึกว่าการได้เห็น Xsia ยิ้ม มันไม่น่าเบื่อเลยสักนิด

" ฟั ง ห น่ อ ย ๆ "
" อ๊ะ ขอโทษครับ... เอ่อ... "
" มี อ ะ ไ ร เ ห ร อ ? "
" คุณ Xsia เป็นผู้ชายหรือผู้หญิงเหรอครับ ? "
" . . . "

เขาทําท่าคิดอะไรสักอย่างอยู่ครู่นึงก่อนตอบ

" แ ล้ ว แ ต่ จ ะ คิ ด ฮ ะ ฮ ะ "
" "
" อ ย่ า ทํ า ห น้ า แ บ บ นั้ น สิ แ น ะ นํ า น ะ ไ ป ห า ค น ชื่ อ ริ น ก่ อ น จ ะ ดี ก ว่ า "
" ทําไมรึครับ ? "
" เ อ า น่ า ถ้ า อ ย า ก รู้ อ ะ ไ ร ก็ ไ ป ห า เ ธ อ สิ ข้ อ มู ล ก็ อ ยู่ ใ น I D แ ล้ ว "
" ครับ "
" อ ย่ า ค รั บ สิ พู ด ต า ม ป ก ติ สิ พ ว ก เ ร า เ ป็ น ค น ๆ เ ดี ย ว กั น ไ ม่ ใ ช่ เ ห ร อ ที่ จ ริ ง น่ ะ น ะ น า ย ไ ม่ ต้ อ ง มี คู่ หู ก็ ไ ด้ เ พ ร า ะ มี ชั้ น อ ยู่ แ ล้ ว ยั ง ไ ง ล่ ะ "

เขายิ้มอย่างอ่อนโยนให้ผมอีกครั้งนึงก่อนที่จะหายไป
ถึงจะบอกว่า คน ๆ เดียวกัน ก็เถอะ แต่ผมกับไม่รู้สึกอย่างนั้นเลย
คุณประธานนักเรียนอยู่ไหนนะ...

จากบัตรข้อมูลนักเรียนทั่วไปนั้นไม่ได้แสดงตำแหน่งที่แน่ชัดของประธานนักเรียนออกมาเสียด้วยการหาตัวของเธอคงจะยากลำบากซักหน่อยเสียแล้ว ทว่าชายหนุ่มเองอาจจะได้ข้อมูลบางอย่างก็ได้ถ้าไปยังห้องของคณะประธานนักเรียนในตอนนี้


แต่พูดถึงคุณรินเป็นประธานนักเรียน ก็คงต้องอยู่ห้องคณะกรรมการนักเรียนสินะ
ส่วนห้องกรรมการ เอ่อ... ไปทางนั้นมั้ง
จะว่าไปโรงเรียนนี้ก็ใหญ่ดีนะ แต่เพราะใหญ่แบบนี้จึงไม่รู้จะเริ่มจากไหนก่อนดี

" คุณ Xsia ครับ "
" ห๊ า ? "

ผมลองเรียกคุณ Xsia ดู เขาก็โผล่ออกมาข้าง ๆ ผมทันที
สะดวกจริง ๆ แฮะ แค่คิดว่าจะสื่อไปก็สามารถสื่อไปได้

" คุณ Xsia รู้เรื่องในอดีตของผมหรือเปล่าครับ "
" รู้ สิ รู้ ดี เ ล ย ด้ ว ย ก็ เ พ ร า ะ ชั้ น อ ยู่ กั บ น า ย ม า น า น ก็ ค ง ต้ อ ง ข อ บ คุ ณ ไ อ บ้ า นั้ น ด้ ว ย "
" ไอบ้านั้น ?? "
" เ ป็ น ผู้ ช า ย แ ป ล ก ๆ น่ ะ อ ย่ า ไ ป ส น ใ จ เ ล ย "
" เอ่อ... ช่วยเล่าเรื่องของผมหน่อยได้ไหมครับ "
" . . . "

Xsia เงียบลงไปอีกแล้ว พร้อมทําหน้าเคลียด ๆ แปลก ๆ

" ข อ โ ท ษ น ะ ชั้ น ค ง บ อ ก ไ ม่ ไ ด้ เ พ ร า ะ มั น เ ป็ น เ งื่ อ น ไ ข "
" เงื่อนไข ? อะไรรึครับ ? "
" ที่ ชั้ น จ ะ ช่ ว ย น า ย ไ ด้ ยั ง ไ ง ล่ ะ เ พ ร า ะ งั้ น ชั้ น จึ ง ม า แ น ะ นํ า ห า ค น ที่ จ ะ ช่ ว ย น า ย ไ ด้ แ ท น ที่ จ ะ บ อ ก เ อ ง อ ยู่ นี้ ไ ง "
" ???? "

ผมไม่เข้าใจเลยว่า Xsia พูดอะไรอยู่
เงื่อนไข ? เพื่อช่วยผม ?
แล้วทําไมต้องเป็นความทรงจําของผมด้วยล่ะ...

" เ อ า เ ถ อ ะ ถึ ง แ ล้ ว น ะ ห้ อ ง นี้ ล่ ะ "

หลังจากสิ้นเสียงใส ๆ เขาก็จางหายไปดุจสายลม
แต่ดูแล้วเขาคงหวังดีกับเรา คงเชื่อถือได้

" เอ่อ... ขอโทษนะคร้าบ ขอเข้าไปหน่อยนะครับ !! "

ผมค่อย ๆ เปิดประตูเข้าโดย ลืม เคาะประตู...




ดูเหมือนว่าภายในห้องจะมีคู่หนุ่มสาวนั่งทำงานที่เป็นกองเผนิญอยู่จนไม่ได้ทันหันมาสังเกตุขณะที่เอเซียเดินเข้ามา ชายหนุ่มที่นั่งทำรายงานบนโต๊ะอยู่นั้นได้ค่อยๆวางปากกาลงและหันมาทางเอเซียที่เพิ่งเดินเข้ามาช้าๆ

มินาโตะ อาริซาโตะ : อ๊ะ !! สวัสดีครับมีอะไรต้องการจะปรึกษาเกี่ยวกับโรงเรียนเหรอครับ ? ถ้าต้องการพบกกับประธานนักเรียนคงจะต้องเป็นพรุ่งนี้แล้วล่ะนะครับผม หรือไม่ก็ไปดักที่หน้าห้องเขาที่หอพักเลยก็ได้ เพราะวันนี้รู้สึกเขาจะโดดไปที่อื่นนอกเหนือจากโรงเรียนซะแล้ว - ชายหนุ่มยิ้มขึ้นแห้งๆพลางยกมือขอโทษเอเซีย -

มินาโกะ อาริซาโตะ : ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ~ ถ้าเป็นเรื่องทั่วๆไปถามพี่มินาโตะเอาก็ได้ ยังไงซะรุ่นพี่รินเองก็ไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับโรงเรียนเท่าพี่มินาโตะอยู่แล้ว ^^ ~

ชายหนุ่มได้นั่งเงียบไปครู่หนึ่งพร้อมกับมองมาที่เอเซียอยู่อย่างนั้นก่อนที่จะเอ่ยขึ้นมาว่า

มินาโตะ อาริซาโตะ : ถ้าเป็นเรื่องธรรมดานะครับ . . . . . แต่ถ้าเป็นเรื่องที่ไม่ใช่เรื่องทั่วๆไปผมอาจจะยังให้คำตอบไม่ได้เป็นบางเรื่อง


พูดยํ้าเหมือนรู้ว่าผมจะถามเรื่องไม่ธรรมดาเลยแฮะ...
แต่ก็นะก็กะจะถามเรื่องไม่ธรรมดาจริง ๆ นั้นแหละ ถ้างั้น...

" เอ่อ... ผมเป็นนักเรียนใหม่น่ะครับ เอเซียครับ ขอถามเรื่องความเป็นมาของโลกนี้ และโรงเรียนนี้หน่อยได้ไหมครับ ? "
" จ ะ ดี รึ ม า เ สี ย เ ว ล า อ ยู่ ต ร ง นี้ น่ ะ "

ผมคิดในใจถึงประโยดที่จะสื่อไปให้คุณ Xsia รับรู้

" ไม่เป็นไรหรอกครับ คงไม่นานเท่าไหร่ แล้วเดี๋ยวค่อยบินไปดักรอก็ได้นะครับ "
" แ ต่ ก ร ะ แ ส ล ม ร อ บ ตั ว ห ล่ อ น น่ ะ มั น ปั่ น ป่ ว น ม า ก น ะ ชั้ น จั บ ตํ า แ ห น่ ง ที่ แ น่ น อ น ไ ม่ ไ ด้ ค ง ต้ อ ง ไ ป ดั ก ร อ ที่ ห อ "
" ครับตามนั้นล่ะกันครับ "
" เ ร็ ว ๆ เ ข้ า ล่ ะ "

" เอาล่ะครับ ช่วยเล่าให้ผมหน่อยนะครับ "

ชายหนุ่มได้นิ่งไปซักพักหนึ่งจากคำถามของชายหนุ่ม ก่อนที่จะค่อยๆตอบคำถามกลับไปที่เอเซีย

มินาโตะ อาริซาโตะ : ตัวผมเองก็ยังไม่รู้เรื่องราวของโลกนี้มากนักเหมือนกัน และหลายๆเรื่องที่เป็นความลับจากประธานนักเรียนเองที่ผมยังบอกไม่ได้ด้วย - ชายหนุ่มทำสีหน้าซีเรียสและถามเอเซียต่อไปอีก - ขอผมทราบเป้าหมายในการเดินทางของคุณก่อนจะได้ไม๊ครับ ?


เป้าหมาย ? ...
จริงสิ ...
เป้าหมายของผมคืออะไรกัน ?
ผมอยากรู้ไปเพื่ออะไร ผมต้องการอะไรกันแน่ อั๊ก !
ปวดหัว อะไรกันทําไม !?

อยู่ ๆ ผมก็ปวดหัวขึ้นมา ภาพของผมที่กําลังคุยกับผู้หญิงคนนึงและยื้นแหวนให้กับเธอ
มองไม่เห็น... ไม่เห็นหน้า... เธอเป็นใครกันน่ะ ?

" A s i a ! A s i a ! ! ! "
" อ๊ะ "

เสียงของคุณ Xsia ดังขึ้นจากภายในตัวของผม
ทําให้ภาพที่ผมเห็นนั้นจางหายไป อาการปวดหัวก็หายไปด้วยเช่นกัน

" เ ป็ น อ ะ ไ ร ไ ป น่ ะ ? "
" ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมสบายดี "

ผมค่อย ๆ ตั้งสติตอบคําถามของชายหนุ่มที่ถามถึงเป้าหมายของผม

" ผมก็ไม่ค่อยรู้หรอกครับ เป้าหมายของผมคืออะไรผมก็ไม่รู้ แต่ผมรู้สึกได้ว่าต้องทํา... ผมน่ะอยากได้ความทรงจําของผมคืนมา ! "

ชายหนุ่มนิ่งเงียบด้วยสีหน้าที่เคร่งเหมือนเคยของเขาและตอบชายหนุ่มกลับไป

มินาโตะ อาริซาโตะ : อืม . . . . . .  - ชายหนุ่มแสดงสีหน้าที่จริงจังของเขา - ชั้นคงจะให้คนที่ความจำเสื่อมที่ยังไม่แน่ใจตัวเองไปเสี่ยงอี่อันตรายไม่ได้หรอกนะ - เขาพูดขึ้นพลางยื่นหนังสือเกี่ยวกับโรงเรียนให้กับเอเวียเล่มนึง - นี่คือประวัติความเป็นมาของโรงเรียนเอาไปก่อนสิ

- ได้รับ หนังสือประวัติความเป็นมาของโรงเรียน * 1 เล่ม ( อนุสร )


" ขอบคุณมากครับ ถ้าเป็นไปได้ละก็ ผมก็อยากจะสมัครเข้ากรรมการนักเรียนนะครับ ผมน่ะอยากช่วยทุก ๆ คนเท่าที่ผมจะทําได้ "

สิ้นเสียงผมก็โค้งขอบคุณ และเดินออกจากห้องไป

" ต่อไปก็ไปดักรอคุณรินสินะ "
" ต า ม นั้ น แ ห ล ะ "
" คุณ Xsia ผมมีอะไรอยากจะถามหน่อยครับ "
" อ ะ ไ ร เ ห ร อ ? "
" ถ้าเป็นผมตอนที่ยังมีความทรงจํา... ผมจะตอบไปยังไงเหรอครับ ? "

คุณ Xsia ยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะหายไป

" เ รื่ อ ง นั้ น น่ ะ น า ย น่ ะ รู้ ดี ที่ สุ ด อ ยู่ แ ล้ ว รี บ บิ น ไ ป เ ถ อ ะ นี้ ก็ จ ะ เ ย็ น แ ล้ ว น ะ มี ผู้ ห ญิ ง สุ ด น่ า รั ก ค อ ย น า ย อ ยู่ น ะ อ ย่ า ลื ม ซ ะ ล่ ะ "

นั้นสินะ ผู้หญิงคนนั้น ถ้าตื่นขึ้นมาแล้วไม่เห็นใครคงจะเหงาน่าดู
เพราะอย่างงั้นคงต้องรีบหน่อยซะแล้ว

ผมนึกถึงตอนที่ผมบินเมื่อเช้า ผมค่อย ๆ รวบรวมสมาธิและเริ่มลอยตัวขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกครั้งนึง

บินแล้ว ... ชอบจริง ๆ ความรู้สึกแบบนี้น่ะ การที่ได้ลอยไปที่ไหนก็ได้ที่อยากไป
ตัวผมตอนยังมีความทรงจําอยู่จะรู้สึกยังไงนะ ตอนที่ได้บินแบบนี้

พระอาทิตย์ที่กําลังลับขอบฟ้าส่งประกายแสงสีแดงอมส้มไปทั่วทุกที่
ผมจ้องมองมาด้านล่าง ภาพของผู้คนมากมาย บ้านเรือน ทุกอย่างสวยงามเหลือเกิน

นั้นสินะ... ถึงผมจะไม่มีความทรงจํา แต่นี้คงเป็นเป้าหมายของผมตอนนี้
ผมน่ะอยากจะรักษาภาพบรรยากาศแบบนี้ไว้ตลอดไป จะปกป้องความงดงามนี้ไว้ !!

ผมค่อย ๆ ลงมายังหอพักของคุณรินตามที่ ID บอกไว้
แต่รู้สึกเหมื่อนเธอจะยังไม่กลับมา

... ระหว่างรอเปิดหนังสืออ่านดูก่อนดีกว่า
ผมค่อย ๆ หยิบหนังสือที่คุณคนในห้องกรรมการนักเรียนให้มา และเริ่มอ่านเนื้อหาด้านใน

- เวลาเย็น -

ประวัติความเป็นมาในหนังสืออนุสรนั้นก็เหมือนกับข้อมูลตามโรงเรียนทั่วๆไป ดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยมีอะไรต่างออกไปมากมายนัก นอกเสียจากการปกปิดรูปและชื่อของอาจารย์ใหญ่และจากในรายชื่อกลุ่มประธานนักเรียนนั้นก็ได้มีชื่อและรูปของบุคคลหนึ่งที่เอเซียเองไม่ได้พบที่ห้องตอนไปหาประธานนักเรียนด้วย . . . . . .



ระหว่างที่ชายหนุ่มกำลังนั่งอ่านหนังสืออนุสรอยู่นั้น บรรยากาศรอบด้านก็ได้เปลี่ยนสลับสีไปมาจากโลกแห่งความจริงกับโลกด้านใดด้านหนึ่งที่เขาไม่เคยพบมาก่อน ดูเหมือนว่ารังศีฆ่าฟันจากโลกอีกมิติหนึ่งนั้นจะแผ่กระจายรุนแรงออกมาอย่างชัดเจน แต่ทว่าซักพักหนึ่งบรรยากาศรอบตัวของเขาก็ได้กลับมาสงบนื่งเหมือนเช่นเดิม

- ตึกๆ - เสียงคนเดินมายังด้านที่ชายหนุ่มกำลั่งนั่งอยู่ดูเหมือนว่าเสียงเดินนั้นจะเบาบางและเฉื่อยๆเล็กน้อย



ไม่นานนักเจ้าของเสียงก็ได้เดินผ่านหน้าของเอเซียไปด้วยใบหน้าครึ่งหลับครึ่งตื่นของเธอ ดูเหมือนว่าเธอจะหลับตาและเดินเอ้อละเหยโดยที่ไม่สนใจคนรอบข้างเสียเท่าไรนัก ภาพเบื้องหน้าของเอเซียนั้นเหมือนกับว่าเธอกำลังเดินละเมอผ่านไปอย่างช้าๆ แต่ว่าด้านของ X sia นั้นกลับตรงกันข้าม ภาพในแววตาของ X sia เบื้องหน้านั้นมีแต่รัศมีฆ่าฟันจากวิญญาณแห่งความตายที่ได้เคลื่อนที่ตามประธานนักเรียนไปติดๆ ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้หันมาสนใจเอเซียและ X sia ที่อยู่ข้างในของชายหนุ่มซักเท่าไรนัก หญิงสาวยังเดินต่อไปโดยไม่สนใจชายหนุ่ม เธอเปิดประตูห้องของตัวเองขึ้นช้าๆและหยุดนิ่งลงชั่วขณะ รินค่อยๆหันหน้าของเธอกลับมาทางเอเซียและยกมือขึ้นมา

ริน เทสทารอสซ่า : อ๊ะ !! สวัสดีจ้า ~ มายืนทำอะไรแถวนี้เหรอ ? - ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นพวกความรู้สึกช้าเสียด้วย -


" เ พ ร า ะ แ บ บ นี้ นิ เ อ ง ก ร ะ ส ม ร อ บ ๆ ตั ว ห ล่ อ น ถึ ง ไ ด้ ปั่ น ป่ ว น "
" ??? "

ผมงงเล็กน้อยกับสิ่งที่คุณ Xsia พูดมาลอย ๆ

" เอ่อ... สวัสดีครับ คุณประธานนักเรียน ริน ใช่ไหมครับ ? ผมมีเรื่องจะสอบถามหน่อยน่ะครับ "

ใช่แล้ว นิแหละจุดประสงค์ของเรา บุคคลที่น่าจะรู้ถึงพลังของผมและเรื่องราวต่าง ๆ มากที่สุด

" โ ย่ ว คุ ณ วิ ญ ญ า ณ ร ะ ดั บ สู ง ส่ ง จิ ต สั ง ห า ร ไ ป ทั่ ว แ บ บ นี้ มั น น่ า ก ลั ว น้ า ~ "

ทางด้านของ Xsia ก็คิดจะสนทนากับวิญญาณที่อยู่ใกล้ ๆ ตัวริน

" จะต้องรู้เรื่องเกี่ยวกับตัวเองให้ได้ ! "
" จ ะ ต้ อ ง รู้ เ รื่ อ ง เ กี่ ย ว กั บ พ ว ก มั น ใ ห้ ไ ด้ ! "

ทั้งคู่คิดในใจในเรื่องที่ต่างกันอย่างสุดขั่ว

หญิงสาวได้ปิดประตูห้องลงไว้และลงกล่อยเสียก่อนและจากนั้นเธอก็ได้หันมาที่เอเซียแทน

ริน เทสทารอสซ่า : มีอะไรจะถามเรางั้นเหรอ ? - หญิงสาวเอ่ยถามชายหนุ่มขึ้นช้าๆโดยที่ตาของเธอยังคงปิดอยู่ ( แบบโคนาตะ ) - ถ้าเราตอบได้จะลองช่วยดู ก็ได้

ดูเหมือนว่าตัวหญิงสาวเองแล้วอาจจะไม่รู้การมีตัวตนอยู่ของ X sia ในร่างของเอเซียเลยก็เป็นได้ ดูเหมือนว่าพลังส่วนใหญ่ในตอนนี้ของหญิงสาวแทบจะมาจากวิญญาณประจำตัวทั้งสิ้น

ทานาทอส : . . . . ? หืม มีอะไรเด็กน้อย ? - วิญญาณหลักของรินพูดขึ้นโดยมองมาที่ X sia ด้วยความที่ตัวของ X sia นั้นเล็กกว่าเอเซียมากจึงทำให้ทานาทอสได้เรียกสรรพนามของ X sia แบบนั้น - ถ้าไม่มีอะไรอย่ามาคุยกับพวกเราจะดีกว่านะ


เ ต็ ม ค รั บ ข อ ขึ้ น ใ ห ม่
โพสต์ 22-8-2010 12:12:56 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขล่าสุด tesstrossa เมื่อ 27-8-2010 05:46

ความเดิมตอนที่แล้ว


Information
Skill

สถานะปัจจุบัน :
สภาพ : ปกติ ( ติดเงินค่าประตูรถ , กระจกอีกหลายบาน , รถไฟ , ประตูเข้าหอพัก , BM 1 คัน เพราะเงินเดือนยังไม่ออก )
AS : 36 / 40

Status


Personality


Item


- เวลาค่ำ -

(โอกาส !!!!! ถึงเมื่อกี้จะพลาดไป !! แต่โอกาสที่จะโชว์ให้เห็นถึงความเท่ของเรามาถึงแล้ว !!! ถ้าหากเราเข้าไปอุ้มสาวน้อยคนนี้ด้วยท่าเจ้าหญิงเพื่อไม่ให้เธอล้มลงล่ะก็ รับรองว่า.....)

คำเตือน : นี่เป็นภาพในจินตนาการของผักแว่นล้วนๆ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

ชิโอริจัง : "ดีโน่ซามะ เพราะคุณแท้ๆ ทำให้ชั้นรอดชีวิตมาได้ คุณคือเจ้าชีวิตของชั้นค่ะ นับแต่นี้ไปชั้นจะขอเป็นทาสหัวใจของคุณจะได้มั้ยคะ นายท่าน ? [ตาเป็นประกายระยิบระยับ]"

ดีโน่ : "บ้าน่า ชิโอริจัง เธอก็พูดเกินไป... แต่เธอรู้มั้ย ? ว่าชั้นน่ะ รักคนที่บ้าแบบเธอจนหมดหัวใจเลยล่ะ ~ [หน้าเข้มตาคมเสียงหล่อสุดๆ]"

ชิโอริจัง : "ตายแล้ว ดีโน่ซามะ นี่ล่ะก็ พูดอะไรก็ไม่รู้ ~ [วิ่งเข้ามาซบอก]"

ดีโน่ : "อ่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า งั้นหรอๆ [สวมกอดแบบแนบแน่น]"

ขอย้ำ นี่เป็นภาพในจินตานาการของผักแว่นล้วนๆนะจ๊ะ

(สุดท้ายเธอก็ต้องยอมเป็นของเราทั้งกายและใจ !!!! เคี้ยกๆๆๆๆๆ) เด็กหนุ่มใช้ความคิดเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปหาร่างเล็กๆนั่นด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ [Use Skill High Speed] โดยที่ใบหน้าของเขาได้เปลี่ยนสภาพไปจนกลายเป็นใบหน้าของพวกโจรผู้ร้ายไปเสียแล้ว....

AS : 36 / 40


แต่ด้วยความเร็วที่มากเกินไปทำให้ร่างของดีโน่พุ่งเข้าประชิดตัวเด็กสาวคนนั้นจนจะกลายเป็นการพุ่งชน "แย้กกกกกกก !!!!"

โครม !!!!!! เสียงกระดูกศรีษะกระทบกันอย่างแรง แต่ความแรงของหนุ่มแว่นนั้นยังไม่สิ้น ความรุนแรงของการพุ่งชนนั้นยังพาร่างของทั้งคู่พุ่งเข้าไส่ประตูทางเข้าหอพักอีกด้วย

"เวรแล้วไง ฮึ่ยยยย !!" เด็กหนุ่มสบถออกมา ก่อนที่เขาจะกอดร่างของสาวเจ้าเอาไว้แน่นพลางพลิกตัวเพื่อเปลี่ยนตำแหน่งให้เขานั้นรับแรงกระแทกไปเพียงคนเดียว

ตูม !!!! ด้วยความเร็วและน้ำหนักตัว ทำให้ร่างของทั้งสองพุ่งทะลุประตูหน้าจนพังพินาจ แถมยังกระเด็นไปอัดเข้ากับรถ BM สุดหรูที่จอดอยู่ด้านนอกเข้าอย่างจัง จนฝาครอบล้อหลุดกระเด็นออกมา

เมื่อควันจางลงก็ปรากฏร่างของเด็กสาวคนเดิม นั่งอยู่บนร่างของหนุ่มแว่นสุดเท่ ที่กำลังนอนนับดาวอยู่อย่างมีความสุข.....
หญิงสาวหลับตาปี๋ด้วยความตกใจในเหตุการณ์แปลกๆที่จู่ๆก็เกิดขึ้นมาอย่างกระทันหัน เธอค่อยๆยันตัวขึ้นมาจากดีโน่ที่กำลังนอนนับดาวอยู่ในท่าคร่อมช่วงลำตัวของชายหนุ่มไว้จากนั้นเธอเองก็ได้ขยับตัวออกไปอย่างรวดเร็วพลางก้มหน้าลงมองดีโน่ที่นอนสภาพโทรมใต้ท้องรถยนต์สุดหรูคันนั้น

โมโมโนะ ชิโอริ : . . . . . . - หญิงสาวยกมือจับหน้าผากของตัวเองที่ถูกกระแทกและทำสีหน้าบูดบึ้งออกมาเล้กน้อย แก้มของเธอแดงขึ้นเล็กๆพร้อมกับเตะซ้ำที่ขาของดีโน่เบาๆด้วยความอารมรืเสีย - เจ้าบ้า . . . . - ว่าแล้วหญิงสาวก็ได้เดินกลับไปในหอพักทันทีโดยทิ้งให้ชายหนุ่มนอนนับดาวอยู่ตรงนั้น -


เวลาผ่านไปนานพอสมควรหลังจากเกิดเหตุการณ์ไม่สงบ เด็กหนุ่มเองก็ได้สติกลับคืนมาแล้ว ดีโน่ค่อยๆยันตัวขึ้นยืนอย่างงัวเงีย ก่อนที่เขาจะทำท่าเหมือนฉุกคิดอะไรบางอย่างได้

เพล้ง !! ภาพในจินตนาการของดีโน่แตกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับใบหน้าที่ซีดเป็นไก่ต้มของเด็กหนุ่ม

"โนวววววววววววว !!!" ดีโน่กรีดร้องออกมาอย่างสิ้นหวัง จากแผนการความประทับใจครั้งแรกเลิฟๆ กลับกลายเป็นหายนะแรกพบไปซะงั้น

"บ้าที่สุดๆๆๆๆ มันเกิดขึ้นได้ยังง้ายยยยยยยย !! " รีแอคชั่นสุดสิ้นหวังประกอบกับเสียงร้องโหยหวนของเด็กหนุ่มดังไปทั่วลานจอดรถ

ตูม !!! ดีโน่โน่ผู้สิ้นหวังและไร้ซึ่งที่ระบายอารมณ์ ชายหนุ่มชาจพลังไว้เต็มขาขวา ก่อนจะซัดรถ BM สุดหรูคันนั้นลอยโด่งเข้าไปในเมือง

"แง้ๆๆๆ" น้ำตาลูกผู้ชายเทออกมาเป็นน้ำตก พร้อมกับหนุ่มแว่นความเร็วเหนือมนุษย์ ที่วิ่งร้องไห้กลับไปนอนซมอยู่ในห้องของเขา
- ช่วงพิเศษ !!!!! ระหว่างหัวค่ำ - รุ่งเช้า

ดีโน่เองที่ได้นอนหลับกลบความเศร้าหมองของลูกผู้ชายได้ซลึมซลือตื่นมาเล็กน้อย ( ด้วยเหตุผลอะไรก็ตามแต่ ) ดูเหมือนว่าท้องฟ้าช่วงนี้กำลังเปลี่ยนสีไปเป็นฟ้าใสช่วงเช้าจากช่วงค่ำ หรือเรียกว่า Dawn นั่นเอง ( ช่วงฟ้าสาง ) ด้านล่างที่สวนด้านหลังนั้น นางฟ้าของเขาได้ตื่นขึ้นมาจากนิทราแล้วและกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่สวนด้านหลังหอพักนั่นตามลำพังใต้บรรยากาศที่สงบเงียบ


(นะ... นี่มัน.... โอ้ พระผู้เป็นเจ้า ท่านทรงมอบโอกาสให้มนุษย์ผู้ต่ำต้อยเยี่ยงผมอีกครั้งงั้นหรือ ?) "ถ้าเช่นนั้น ผมก็จะไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไปอย่างเด็ดขาด !!"

เพล้ง !! สิ้นเสียงของดีโน่ หน้าต่างห้องนอนของเขาก็หลุดกระจุยออกมาพร้อมกับร่างของเด็กหนุ่มที่กระโดดลงมาจากชั้นสอง

"คุณโมโมโนะ ชิโอริ !! ผมต้องขอโทษด้วยนะครับสำหรับเรื่องเมื่อวาน !! ผมชื่อดีโน่ สไตเกอร์ จะมาเป็นรูมเมทของคุณตั้งแต่วันนี้" เด็กหนุ่มตะโกนลั่น[กลัวชาวบ้านไม่ได้ยิน]ก่อนที่ร่างของเขาจะหล่นถึงพื้นอย่างแรงเช่นเคย

"จากนี้ไปก็ขอรบกวนด้วยนะครับ เจ้าหญิงของผม ~" ดีโน่นั่งขุกเข่าข้างนึงพลางจับฝ่ามือเรียวเล็กของชิโอริจังมาจุมพิศอย่างอ่อนโยน โดยมีเศษกระจกหน้าต่างจากห้องของดีโน่ โปรยปรายลงมาราวกับหิมะ (สมบูรณ์แบบ !! นี่แหละที่ผมเล็งเอาไว้ล่ะ ด้วยบรรยากาศที่งดงามขนาดนี้ คุณโมโมโนะจะต้องเริ่มมีใจให้กับผม 100 เปอเซ็....)

โป๊ก !!!! ท่ามกลางบรรยากาศสุดโรแมนติก ความคิดของเด็กหนุ่มก็หยุดลง หน้าต่างบานใหญ่ที่ไร้ซึ่งแผ่นกระจก ได้หล่นทับหัวของดีโน่เข้าอย่างจัง....

หญิงสาวนั่งอึ้งไปชั่วขณะ มันไม่ใช่เพราะว่าชายหนุ่มจุมพิศที่ฝ่ามือของเธอขึ้นมาหรือคำพูดนั่นแต่อย่างใด แต่คงเป็นเพราะกระจกบานยักที่หล่นลงไปทับเขาเสียมากกว่า

โมโมโนะ ชิโอริ : . . . . . - หญิงสาวไม่ได้เช็ดมือของเธอด้วยท่าทีรังเกียจแต่อย่างใด พลางก้มลงมองดีโน่ที่กำลังนอนค้างอยู่ใต้หน้าต่างนั่น - รูมเมทชั้นงั้นเหรอ ? - หญิงสาวแอบยิ้มขึ้นเล็กน้อยในขณะที่ชายหนุ่มกำลังติดอยู่ใต้หน้าต่างนั่น ก่อนที่จะเปลี่ยนสีหน้ากลับมาเป็นปกติเช่นเคย - อืม . . . - เธอพูดขึ้นเสียงเรียบด้วยสีหน้าปกติก่อนที่จะเดินนำดีโน่ที่โดนทับอยู่นั้นไป - จะไม่รอล่ะนะ


ดีโน่สปริงตัวลุกขึ้นมาอยากรวดเร็ว ก่อนจะรีบแจ้นตามชิโอริจังไป

วันใหม่

- เวลาเช้า -

"รอด้วยสิครับ คุณโมโมโนะ !!" เสียงของดีโน่แว่วตามหลังชิโอริจังมาแต่ไกล พร้อมกับร่างของเด็กหนุ่มที่กำลังวิ่งมาด้วยความเร็วสูง

(จริงด้วย ถ้าเป็นเด็กคนนี้ อาจจะพอรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับ เป็าหมาย ของเราบ้างก็ได้) ดีโน่คิด พลางหยุดวิ่งลงข้างๆเด็กสาว

"เอ่อ... ต้องขอโทษด้วยจริงๆนะครับ แต่รบกวนช่วยดูนี่หน่อย" เด็กหนุ่มพูดพลางยื่นรูปถ่ายของ เด็กผู้ชายอายุราวๆ 16 - 18 ปี [โดมินิค สติลเลอร์ ก่อนจะถูกควบคุม] ให้กับชิโอริจังดู

(ความจริงเราอยากจะถามเธอ เรื่องโรงเรียนแห่งนี้ด้วย แต่ถ้าพลาดพลั้งไป อาจจะทำให้เด็กคนนี้ต้องมารับเคราะห์ไปด้วย)

"รู้อะไรเกี่ยวกับคนในภาพนี้บ้างรึปล่าวครับ เรื่องเล็กๆน้อยๆก็ได้" ดีโน่ถามเด็กสาวตรงหน้า โดยมีสายตาที่จริงจังสะท้อนผ่านกรอบแว่นตานั้นออกมา
ชิโอริได้หยุดลงก้มมองบนรูปภาพที่ดีโน่ยื่นให้ดูซักครู่หนึ่ง แต่ดูเหมือนว่าเธอเองก็จะไม่รู้เรื่องราวเกี่ยวกับชายหนุ่มคนนี้เลยแม้แต่น้อย

โมโมโนะ ชิโอริ : ไม่รู้ - เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบและสั้นๆ - แต่ ถ้าเกิดเป็นเรื่องแปลกๆล่ะก็ประธานนักเรียนหรือหระธานชมรม SoS น่าจะพอรู้บ้าง - เธอแนะนำดีโน่และเริ่มออกเท้าเดินต่อทันทีไปยังหน้าประตูโรงเรียน -

- แกร๊ก !! - เสียงดันช่องอิฐบนกำแพงของโรงเรียนเข้าไปเล็กน้อยทำให้ทางลับใต้ดินนั้นเปิดออก ดูเหมือนว่าจะยังไม่มีคนคนรู้ช่องทางลับนี้มากนัก

โมโมโนะ ชิโอริ : อย่าไปบอกใครล่ะ - เธอเอ่ยกับดีโน่ก่อนที่จะเดินนำออกไปก่อนทันที -

- ตัวละครดีโน่สามารถแอบเข้ามาที่โรงเรียนวันเสาร์-อาทิยต์ได้แล้ว แต่ยังไม่สามารถโดดเรียนโดยใช้เส้นทางนี้ได้

* ชิโอริแยกตัวไปห้องสมุด


ดีโน่โบกมือส่งชิโอริจังจนแผ่นหลังของเด็กสาวลับตา ทันใดนั้นใบหน้าที่ยิ้มระรื่นของเขาก็เปลี่ยนไปทันที

"ได้เข้ามาหาข้อมูลในโรงเรียนเร็วกว่าที่คิดไว้ซะอีกนะ" เด็กหนุ่มพูดพลางขยับแว่นตาของเขาให้เข้าที่ ก่อนจะเดินขึ้นตึกเรียนไปอย่างเร็ว

(ถ้าจะให้รู้เรื่องเร็วที่สุด คงต้องเล่นงานคนที่เกี่ยวข้องกับประธานนักเรียน หรือชมรม SOS ที่ว่า แต่เรายังไม่รู้ฝีมือเจ้าพวกนั้นซะด้วย) ดีโน่คิด พลางกดดูข้อมูลที่ตั้งของห้องกรรมการนักเรียนตามข้อมูลที่อยู่ในบัตรมหัศจรรย์

"ยังไงก็ตาม ต้องหาข้อมูลเฉพาะหน้าซะก่อน เทคโนโลยีขององค์กรเรา มันไม่เป็นสองรองใครอยู่แล้ว...." เด็กหนุ่มหยุดเดินที่หน้าห้องกรรมการนักเรียนพลางพูดขึ้น ก่อนที่เขาจะหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านใน

"ด้วยสิ่งนี้ !! จะทำให้เรารู้ว่าภายในห้องมีคนอยู่หรือไม่ และถ้ามี พวกเขากำลังสนทนาในเรื่องใดอยู่ !!" ดีโน่ชูแก้วน้ำเปล่าๆขึ้นมาอย่างภาคภูมิใจ ก่อนที่วางมันลงที่ประตูห้องและแนบหูฟังอย่างจริงจัง !!

- ฟิ้ว ~ - เสียงลมพัดอ่อนๆเย็นๆผ่านตัวของดีโน่และใบหูของเขาไปดูเหมือนว่าข้างในห้องนั้นจะไม่มีใครอยู่แม้ว่าดีโน่จะไม่ได้ใช้อุปกรณ์สุดไฮเท็ค !! นั่นก็ตาม ดูเหมือนว่าวันหยุดแบบนี้จะไม่มีคนอยู่ที๋โรงเรียนเลยแม้แต่ยามเฝ้าโรงเรียนเองซักคนก็ไม่มีวี่แวว ทว่าห้องของประธานนักเรียนถูกล้อกไว้อย่างแน่นหนาเหมือนกับห้องพักครูของโรงเรียนเลยทีเดียว ดูเหมือนว่าที่ทำอย่างนั้นเพราะว่าการเก็บข้อมูลต่างๆของกิจกรรมและนักเรียนที่ส่งกันเข้ามา แต่ว่ามันจะเก็บไว้เพียงของแบบนั้นรึเปล่านะ . . . .


"ดูเหมือนห้องนี้จะไม่มีคนอยู่สินะ..." ดีโน่พูดขึ้นพลางเก็บอุปกรณ์ดักฟังของเขากลับที่เดิม ก่อนที่ชายหนุ่มจะเริ่มขยับแว่นตาของเขาให้เข้าที่ด้วยความเท่ห์

"อยากลองทำแบบนี้มานานแล้วเหมือนกัน จะได้ถือโอกาศนี้ ลองอุปกรณ์สะเดาะประตูรุ่นใหม่ล่าสุดขององค์กรซะเลย !!" เด็กหนุ่มแสยะยิ้มเล็กน้อยพลางหัวเราะในลำคอ ก่อนที่เขาจะควักเอา เข็มหมุดกับคลิบหนีบกระดาษ ออกมาจากกระเป๋ากางเกง

"ด้วยอุปกรณ์ที่มีเทคโนโลยีสุดล้ำสองชิ้นนี้ ต่อให้เป็นประตูแบบไหน ก็ชิวๆ วะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า !!" ดีโน่หัวเราะออกมาอย่างภาคภูมิใจในผลิตภัณท์ขั้นเทพของเขา ก่อนจะเริ่มลงมือสะเดาะประตูห้องทันที !!

- เปรี๊ยะ !! - ระบบป้องกันไฟสองต่อของห้องประธานนักเรียนนั้นได้ทำงงานขึ้น !! กระแสไฟฟ้ากลางๆได้ส่งผ่านเครื่องมืออันสุดยอดเกินกว่าจะบรรยาออกมาเป็นตัวอักษรได้ของชายหนุ่มและช๊อตเข้าที่ร่างของดีโน่จนหัวหยิกหยองทันที !! ดูเหมือนว่าทางคณะกรรมการนักเรียนเองก็จะได้วางกับดักแปลกๆไว้ที่ห้องเช่นกัน ซึ่งมันทำให้ภารกิจของชายหนุ่มดูยุ่งยากขึ้นกว่าที่คิดซะแล้ว


"หึ....... ไอ้เจ้าบ้า !!!! มีไอ้โรงเรียนบ้าที่ไหนเขาวางกับดักไส่ประตูเข้าห้องแบบนี้ฟระ !!![แล้วนักเรียนที่พยายามจะงัดห้องคณะกรรมการนักเรียนล่ะ] แถมไอ้นี่น่ะ ถ้าไม่ใช่คนที่ถูกฝึกมาอย่างดีแบบผมแล้วล่ะก็ คงได้ไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มไปแล้วเฟ้ย !!" ดีโน่สบถออกมาเป็นชุดๆ พลางเตะไส่ประตูเจ้าปัญหานั่นเป็นจังหวะเดียวกับคำพูดเขา

"เฮอะ แต่ยิ่งระวังภัยไว้ขนาดนี้ก็ยิ่งน่าสงสัย.... ปริศนาของที่นี่น่ะ.... ผมคงจะเมินเฉยไม่ได้อีกแล้วล่ะนะ" เด็กหนุ่มขยับแว่นของเขาให้เข้าที่ ก่อนจะจับจ้องไปยังประตูนั่นด้วยแววตาของนักล่า มือขวาพลางเลื่อนไปจับคาตานะยาวเฟี้อยที่ด้านหลัง และ

ชิ้ง !!! อากาศถูกตัดขาดเป็นรอยดาบจนมองเห็นได้ในชั่วพริบตา ท่าทางของดีโน่เปลี่ยนไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ก่อนจะมีเสียงของการเก็บดาบเข้าฝักตามมา และเมื่อดาบเข้าฝัก ประตูของห้องคณะกรรมการนักเรียนก็ขาดกระจุยออกมาคนละทิศคนละทาง ก่อนที่เศษชิ้นส่วนเหล่านั้น จะแหลกเละจนกลายเป็นเพียงฝุ่นผง

"เท่านี้.... ก็ไม่เหลือหลักฐานไว้เอาผิดผมได้แล้วล่ะ...." เด็กหนุ่มพูดด้วยไปหน้าสุดเข้มพลางขยับแว่นตาให้เข้าที่อีกครั้ง ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องอย่างสง่าผ่าเผย

- วิ้งๆ - ปิ๊งๆ - เมื่อชายหนุ่มหันหน้ามาอย่างเก๊กหล่อก็ได้พบประตูเหนือประตูอีกบานคู่หนึ่งด้านหลังประตูที่เขาเพิ่งทำลายสถิติโลกไปเมื่อครู่นี้ ดูเหมือนว่าลูกโทษของเขาจะไม่คมพอที่จะลับศัตรูได้ ประตูหลังดูเหมือนว่าช่างแน่นเหนียวกว่าเดิมเสียจริงๆ และเวลาก็ใกล้หมดแล้วเสียด้วย ( ใกล้เที่ยง ) ถ้าเกิดถึงเวลาเมื่อไรน่าจะมีคนเข้ามาตรวจความเรียบร้อยของสนาม ( โรงเรียน ) เป็นแน่ ยิ่งทำให้ดีโน่ของเรากดดันหนักไปกว่าเดิมเสียอีก ชายหนุ่มเองคงจะเหลือโอกาศครั้งสุดท้ายเพื่อเพื่อนๆร่วมทีม ( ? ) และตัวเขาเองในการทำแต้มครั้งสำคัญนี้ซะแล้ว


Player Reaction : เต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
เจ้าหญิงคะงุยะ
โพสต์ 22-8-2010 12:44:24 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขล่าสุด nutchsnon เมื่อ 24-8-2010 04:37


สภาพร่างกาย :
สถานะ : บาดเจ็บสาหัส
AS : 16/40

Infomation
Skill


Status:


Posonality



Item



แรน : เอะ? - แรนชะงักพลางจะหลบแต่ท่าทางจะไม่ทันเสียแล้ว เมื่อเสียงปืนดังขึ้น ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวชายหนุ่มเปลี่ยนไปหมด ภาพทุกอย่างค่อยๆแปลเปลี่ยนไปดวงอาทิตย์ที่ฉายแสงลงมาอยู่กลายเป็นพระจันท์สีเขียวไปเสียแล้ว ทิวทัศน์ที่สงบสุขเมื่อศักครู่เปลี่ยนไปแบบหน้ามือเป็นหลังเท้าเลยทีเดียว แรนพยายามพยุงตัวเองขึ้นมา แต่ยังมีอาการมึนๆตกค้างอยู่บ้าง

แรน - อะอุ  . . .  - ชายหนุ่มกุมขมับตัวเอง ตาพร่ามัวไปหมด
ริวโค - ... รน ...น ..แรน? แรน!? - เสียงของริวโคที่อยู่ในร่างของเค้าเรียกให้สติของแรนกลับคืนมา - ดูรอบๆสิ - ชายหนุ่มพยายามเพ่งสายตามอง บริเวณรอบๆที่เปลี่ยนไปนี่
แรน - อุ๊บ ปวดหัว . . . - ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกไม่มีเรี่ยวแรงขึ้นคงเป็นเพราะกระสุนที่อัดเข้ามาและเสียงที่ดังก้องในหูของเขาไปหมด

เฟี้ยว!! - ริวโค : ระวัง!! - ริวโคบังคับร่างของแรนให้หลบบางอย่างที่พุ่งเข้ามาใส่เขาแบบฉิวเฉียด
แรน : อุ๊บ ! แรนเซไปข้างๆพลางพยุงร่างของตัวเองไว้  - มะเมื่อกี้นี้ ? - ชายหนุ่มจ้องไปที่ทิ้งทางที่มีดพุ่งเข้ามา ทั้งแบบนั้น
ริวโค : อะไรของเจ้านั้นกัน! อยู่ซัดมีดใส่กันแบบนี้จะหาเรื่องกันงั้นเรอะ
แรน : ดะเดี๋ยวก่อน ริวโค อุ๊บ - มือของแรนเรียกดาบออกโดยริวโคพลางตั้งท่าเหมือนจะรับมือกับบางสิ่งตรงหน้า
เรย์อิเซน : แรนเดี๋ยวเราจะประสานจิตด้วยนะ! - เรย์อิเซนเปลี่ยนดวงจิตของตัวเองเข้าไปในร่างของแรนเช่นกัน - Double Soul link - ผมและดวงตาของแรนกลายเป็นสีน้ำเงินอ่อนทันทีที่เรย์อิเซนเข้าไปในร่างของชายหนุ่ม พร้อมกับเรียกดาบประจำตัวอีกเล่มออกมาเช่นกัน
ริวโค : ไม่เป็นไร พวกข้าจะคอยขยับร่างของแรนให้ พยายามตั้งสติให้ได้แล้วคอยสนับสนุนเรื่องพลังเวทให้ด้วย
เรย์อิเซน : ไม่ต้องห่วง พวกเราไม่ยอมให้เจ้านั่นทำอะไรแรนได้หรอก

แรน : มะไม่ใช่แบบนั้น ถ้าเกิดอยู่ๆเค้นพลังออกมาแบบนั้นมันจะ ... - ฟูม!! ร่างของริวโคแระเรย์อิเซนหลุดออกมาจากร่างของแรนทันที - Soul link down -
ริวโค : แย่แล้ว!  - เรย์อิเซน : อะไรกัน ประจุพลังดันมาปิดตอนเวลานี้น่ะหรอ!

(เนื่องจากเกิดความผิดพลาดร้ายแรงในการประสานวิญญาณทำให้สูญเสียพลังชีวิตไปปริมาณมาก)


AS: 20/40
สภาพร่างกาย : Break,Weak (ไม่สามารถใช้ Soul link ได้จนกว่าอาการ Break และ Weak หายไป)


แรนสำรอกเลือดออกมาพลางยันตัวเองขึ้นด้วย B.katana
ริวโค : แรน! บ้าที่สุด ไม่คิดว่าปืนนั่นจะทำให้ร่างกายรับภาระหนักในการข้ามมิติด้วย (เพราะมาครั้งแรกและกระทันหัน) ยัยหนูนั่นคิดอะไรอยู่นะ
เรย์อิเซน : มาแล้ว!! - เรย์อิเซนตะโกนพร้อมกับสิ่งที่กำลังพุ่งมาที่แรนอีกครั้ง!!
แรน : !! - แรนลุกขึ้นมาตั้งดาบรับอย่างกระทันหัน แต่ท่าทางแรงกระแทกนั้นจะรุนแรงเกินกว่าร่างกายของเขาในตอนนี้จะต้านไว้ได้จนกระเด็นติดกำแพงไป
ตูม! ร่างของชายหนุ่มอัดเข้าไปในกำแพงคอนกรีดทันที ก่อนจะค่อยๆหลุดออกมาช้าๆ

แรน : แค่กๆๆ!! - เลือดค่อยๆไหลออกมาจากริมฝีปากนั่นเป็นจำนวนมาก ริวโคและเรย์อิเซนรีบวิ่งตรงมาที่แรนอยู่
เรย์อิเซน : แรน!! เป็นอะไรรึเปล่า!
ริวโค : แย่แล้ว แบบนี้อัญเชิญร่างของพวกเราลงมาไม่ได้แล้ว - ชายหนุ่มมองไปที่ร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้าเค้านิ่งๆ และยังมีทีท่าว่าจะพุ่งเข้ามาหาแรนอีกแน่ - ไม่ดีแน่ ท่านอันดิเน่ก็ไม่อยู่กับพวกเราด้วย แบบนี้แรนแย่แน่ ทำไงดี!!? - ริวโคมองไปยังชายชุดดำนั่น พลางกำมือแน่น เพราะตอนนี้ตนและเรย์อิเซนนั้นเป็นเพียงแค่ร่างวิญญาณอยู่ จึงไม่สามารถปกป้องแรนได้ในเวลานี้

แรน : อึก . . .แฮกๆ - ชายหนุ่มค่อยๆพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นมาอีกครั้ง พลางจับดาบในรูปแบบตั้งรับแทน -  อึก .  .  มะไม่เป็นไร . . . คิดว่ายังพอไหวอยู่. . . - ถึงปากจะพูดแบบนั้น แต่วิสัยทัศของชายหนุ่มนั้น พล่ามัวไปหมด  ขนาดมือที่จับดาบอยู่นั้นยังสั่นเล็กน้อย ขาเองก็เช่นกัน ชายหนุ่มพยายามเพ่งสายตาให้วิสัยทัศของตัวเองเห็นเป้าหมายที่เข้ามาทำร้ายเค้าให้ชัดเจนมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ' ลงแบบนี้ . . . คงต้อง . . .ขยับเท่าที่จำเป็นเท่านั้นแฮะ ' ชายหนุ่มคิดพลางพยายามกำดาบไม่ให้สั่น
แต่ดูท่าว่าชายชุดดำนั่นเองก็คงจะไม่ยอมปล่อยให้ชายหนุ่มได้ฟื้นร่างกายเป็นแน่ . . .



ดูเหมือนว่าจะเป็นอย่างที่เขาสันนิษฐานไว้ปลายเส้นจากตัวของปีศาจเบื้องหน้าที่คมกริบเหมือนกับมีดพุ่งเข้าโจมตีแรนอย่างไม่หยุดยั้งทันที ปลายที่คมกริบได้กระทบลงอย่างรวดเร็วที่ขอบดาบของแรนที่ตั้งรับไว้แต่ดูเหมือนว่าสภาพร่างกายของชายหนุ่มเองจะทนรับไม่ไหวซักเท่าไรนักเนื่องจาการโจมตีที่รวดเร็วและจำนวนมากนั้น ถึงพลังทำลายจะไม่สูงมากนักแต่มันก็รวดเร็วจนร่างกายของแรนในตอนนี้ขยับตามไม่ค่อยจะทันเลยทีเดียว - ฉัวะ !! - คอมคมกริบปาดแขนของแรนไปจนเกิดแผลเป็นเล็กๆขึ้นและดูเหมือนว่าการโจมตีจากปีศาจนั่นจะยังไม่หยุดลงง่ายๆเสียด้วย


แรน : !! - แรนพยายามปัดจุดที่เล็งจุดตายของตัวเองไว้ พยายามกันไม่ให้เส้นพวกนั้นเข้ามาโจมตีจุดตายของตัวเอง แต่ว่ายิ่งรับการโจมตีมากเท่าไหร่ บาดแผลก็เริ่มเกิดขึ้นบนร่างกายของชายหนุ่มากขึ้นเท่านั้น - ไม่ดีแน่ ถ้าไม่เข้าใกล้ล่ะก็ . . . - ชายหนุ่มยังคงพยายามปัดการโจมตีไปเรื่อยๆ และค่อยๆขยับตัวเข้ามาใกล้เป้าหมาย แต่ว่ายิ่งเข้ามาใกล้ควมเร็วของเส้นปลายแหลมนั่นก็ยิ่งเพิ่มสูงมากขึ้น  ฉั้ว!! - เสียงของมีคมทิ่มอัดเข้าไปที่มือที่ถือดาบของชายหนุ่มจนดาบของตัวเองหล่นลงกับพื้น ชายหนุ่มรีบดีดตัวเองออกมาจากตรงนั้นทันทีก่อนที่จะยิ่งเลวร้ายขึ้นกว่าเดิม แต่ทางด้านชายชุดดำนั่นก็ไม่ปล่อยโอกาศยังคงส่งเส้นพวกนั้นเข้ามาโจมตีแรนกลางอากาศ ฉั้ว !!
แรน: อั่ก!!!- ปลายแหลมคมเสียบทะลุร่างของชายหนุ่มตามส่วนต่างๆของร่างกาย (ขาแขนและหัวไหล่) ร่างของชายหนุ่มหล่นลงมาสู่พื้นอย่างแรง



ริวโค : แรน! - ริวโคพยายามเรียกสติของแรนให้กลับมา พลางพยายามใช้ไฟค่อยๆสมานแผล แต่ท่าทางบาดแผลที่เกิดขึ้นในที่แห่งนี้จะใช้เวทมนต์รักษาไม่ได้เหมือนกับในโลกแห่งความเป็นจริง
เรย์อิเซน : ริวโคนั่น!! - เรย์อิเซนตะโกนทำให้ชายหนุ่มต้องหันไปมองตาม ร่างที่กระโดดสูงขึ้นและทำท่าเหมือนจะโจมตีมาอีกระรอก
ริวโค : แย่แล้ว! - ไม่ทันสิ้นเสียง เหล่าเส้นปลายแหลมจำนวนมากก็ถูกปล่อยออกมาทางร่างของชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว
แรน : อึก.! - เคร้ง! ฉัวะ!! - เสียงเสียดสีของของมีความกระทบกัน แรนใช้ B.katana เข้ามากันหัวและหัวใจของตัวเองไว้ ฉึบ! ปลายแหลมพวกนั้นถูกถอนออกไปช้าๆและกลับสู่เจ้าของส่วน แรนที่ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลนั้นก็ค่อยๆทรุดตัวลงคุกเข่าแต่ยังคงพยายามใช้ดาบของตัวเองยันการทรงตัวไว้
แรน : ฮะ. . . ฮะๆ ทะ ท่าทางงานนี้ แฮก . . . จะรอดยากแฮะ . . . อึก . . - แรนสำลักเลือดออกมาอีกครั้ง -
เรย์อิเซน :แรน! ทำใจดีๆไว้! - เรยอิเซนพยายามเข้ามาพยุงร่างของแรนไว้ แต่คงจะไม่ช่วยอะไรมากเท่าไหร่
แรน : อือ . . ไม่เป็นไร . . . อย่างน้อย  ตะตอนนี้ก็พอจะรวบรวมพลังเวทได้แล้วล่ะ - ชายหนุ่มค่อยๆ ร่ายมนต์ขึ้นช้าๆ เรียกเรย์อิเซนและริวโคออกมาถือไว้บนมือ

สถาณะ : Break และ Weak หมดระยะผลเอฟเฟค
สกิล Lion Protection กลับมาใช้งานได้อีกครั้ง


แรนรวบรวมเวทมนต์ทั้งหมดประสานเข้ากับร่างกายของตัวเองให้สามารถพยุงตัวเองขึ้นมาได้ พลางเปลี่ยนรูปแบบการตั้งท่าเป็นพร้อมโจมตีแทน
แรน : คะคงจะลุยได้แค่ 5-10 นาทีล่ะมั้ง . . . - ชายหนุ่มกำมือแน่นพลางจ้องมาที่ชายชุดดำ ก่อนจะยกดาบทั้งสองเล่มขึ้นมาสร้างกงล้อไฟสองสีขึ้น

Rule : Flame Stiker!! สิ้นเสียงร่าย ชายหนุ่มฟาดกงล้อเพลิงสีน้ำเงินและแดงออกไปพร้อมกัน พลางรีบวิ่งตามหลังไปกงล้อนั่นไปติดๆ แต่ท่าทางชายชุดดำเองก็ใช้อาวุธของตัวเองสร้างขึ้นมาเป็นโล่เหมือนกัน บรึ้ม เมื่อกงล้อนั้นกระทบกับโล่ของเป้าหมายก็เกิดระเบิดขึ้น แรนรีบพุ่งตัวเอาดาบทั้งสองเล่มฟันโล่นั่นทันที (\ _ l ) ชายหนุ่มตวัดดาบขึ้นเพื่อทำลายโล่นั่นก่อนจะพุ่งเรย์อิเซนไปยังร่างนั้นทันที

- ฉึบ !! - ปลายคมนั่นได้พุ่งมาจากด้านล่างส่วนหนึ่งเพื่อปัดวิถีดาบสีน้ำเงินนั่นจากมือชายหนุ่มออกไปพร้อมกันกับแทงลงที่หลังมือดาบอัคคีของเขาด้วยคมหอกจำนวนมากนั่นทันทีเพื่อเป็นการแน่นอนของความแม่นยำในการโจมตีนั่น - เคร้ง !! - เสียงเหล็กปะทะโล่กำบังเวทย์มนต์บนตัวของชายหนุ่มจนกระเด้งออกไปตามแรงปะทะ - Lion Protection Activated !! - แต่ดูเหมือนว่าร่างกายของปีศาจตรงหน้าจะเคลื่อนที่แปลกไปกว่าเดิมเสียด้วย Chain skill Activated !!- กึ้ด !! - เสียงคมหอกนั่นหักลงและกระจายออกราวกับระเบิดหนาม เข็มเหล็กที่เกิดจากคมที่ปีศาจตนนั้นได้ใช้ต่อสุ้ได้กระเด็นเข้าใส่แรนจากทั่วทิศทางทันที !!

- พรึบ !! - ฝูงค้างคาวดำสนิทที่ก่อตัวจากพลังความมืดบางอย่างได้ล้อมรอบตัวของแรนไว้พร้อมกับการปรากฏกายของหญิงสาวคนหนึ่งที่ได้ใช้กรงเล็บสะบั้นมอนสเตอร์ตรงหน้าของชายหนุ่มนั่นจนสลายไปในการข่วนเพียงครั้งเดียว !!



- ตุ้บ !! เสียงของหญิงสาวคนดังกล่าวตรงหน้าล้มลงหน้าคว่ำพื้น แต่จากที่ริวโคและเรย์อิเซนเห็นแล้วเธอจะไม่มีบาดแผลใดๆบนร่างเลย -

? ? ? : หะ หะ หิวเหลือเกิน . . . . . - เธอค่อยๆพูดขึ้นเบาๆและหันมาทางแรนที่กำลังโซเซจากการปะทะเมื่อครู่นี้ - นี่ ชั้นช่วยนายแล้วนะขอเลือดหน่อยสิ - เธอทำหน้าอ้อนวอนพร้อมกับอาการหิวโซจนเห็นได้ชัดเจนเลยว่าใบหน้าของเธอนั้นซีดลงอย่างมาก -

Gain : ชิ้นส่วนประหลาดจากมอนสเตอร์ * 1


ริวโคได้ยินดังนั้นจึงรีบมายืนปังหน้าแรนทันที ริวโค : จริงอยู่ที่ท่านช่วยแรนเอาไว้แต่ว่า ทางนี้เองก็เสียเลือดมากแล้ว ขืนให้เลือดกับท่านที่ไม่รู้ว่าต้องการในปริมาณเท่าไหร่แบบนี้ เดี๋ยวแรนก็จะยิ่งแย่ลงน่ะสิ! - ชายหนุ่มพูดเสียงเรียบ แรนที่กุมมือที่เป็นแผลของตัวเองอยู่ก็พยายามยันตัวเองขึ้นมา
แรน : ไม่เป็นไร . . . นางอุส่าช่วยชีวิตเราไว้นี่นา - ชายหนุ่มยิ้มพลางค่อยๆเดินไปหาหญิงสาวตรงหน้าอย่างยากลำบาก ชายหนุ่มนั่งชันเข่าพลางยื่นมือไปหาเธอ
แรน : เป็นอะไรรึเปล่า? ถ้าต้องการเลือดของเราล่ะก็ เรายินดีจะให้นะ ก็เธอช่วยเราไว้นี่นะ - ชายหนุ่มยิ้มทั้งร่างกายที่ชโลมไปด้วยโลหิตสีแดง (แต่เลือดหยุดไหลแล้วเพราะผลของ Lion Protection) แต่แรนเองก็ท่าทางจะไม่ค่อยมีแรงเท่าไหร่ จึงเผลอทิ้งตัวเองให้หญิงสาวพยุงเค้าไว้ด้วยการเอามือดันไว้ที่อกของชายหนุ่ม แรนหายใจแรงขึ้นกว่าปรกติเพราะร่างกายเองก็กำลังฟื้นตัวอยู่เช่นเดียวกัน แต่เขาก็ไม่อยากจะแร้งน้ำใจกับคนที่เพิ่งช่วยชีวิตเขามาหยกๆด้วย

แรน : ขะขอโทษนะ ถ้ายังไงก็ช่วย. . . รีบหน่อยก็แล้วกัน . . . - แต่ท่าทางกลิ่นหอมของเลือดของชายหนุ่มที่เลอะไปทั้งตัวนั้นกลับเชิญชวนให้หญิงสาวตรงหน้าแทบจะอดใจที่จะดื่มมันไม่ไหวเสียแล้ว
เธอค่อยๆรีบคว้าแขนที่แรนยื่นให้อย่างอ่อนแรง ตาของเธอลุกขึ้นกว้างกว่าเดิมเล็กน้อย คงจะเป็นเพราะว่าตอนนี้เธอเองก็ไม่ค่อยจะมีแรงอย่างสมบูรณ์เต็มที่ซักเท่าไรนัก - หงับ !! - หญิงสาวอ้าปากงับแขนของชายหนุ่มแต่จากความอ่อนแรงของเธอทำให้เธอตาลายและงับลงที่แก้มข้องชายหนุ่มแทน ดูเหมือนเธอจะยังไม่รู้ตัวนักว่าตัวเองกำลังทำอะไรต่อหน้าทูติสาวแถวๆนั้นอยู่ หญิงสาวเองยังคงตั้งหน้าตั้งตาดูดเลือดของแรนกินอย่างสบายใจเฉิบ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะดูดนานเกินไปซักหน่อยแล้วล่ะมั้งเนี่ย

จากบนตึกด่านฟ้าในห้วงเวลานี้ริวโคเองที่กำลังห่วงเรื่องของแรนอยู่ก็ได้เหลือบไปเห็นเงาสีดำๆแว้บผ่านไปอย่างรวดเร็วจากยอดตึกนั่น



เต็มแล้ว
เจ้าหญิงคะงุยะ
โพสต์ 23-8-2010 08:13:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขล่าสุด tesstrossa เมื่อ 1-9-2010 04:20


สภาพร่างกาย : (สูญเสียพลังเล็กน้อย)
สถานะ : ปรกติ
AS : 40/40

Information
Skill

Stauts:


Posonality



Item



หือ? ชายหนุ่มค่อยๆพยุงร่างของตัวเองขึ้นมาเพราะมีกลิ่นหอมบางอย่างเตะมาที่จมูกแดงๆนั่น
ไซเซอร์ : ใครน่ะ? - ชายหนุ่มหันไปตามกลิ่นที่ลอยมาก็เห็น ใครก็ไม่รู้กำลังใช้ครัวของเขาอยู่ คนๆนั้นเดินมาทั้งทายชายหนุ่มเมื่อเห็นว่าเขาลุกขึ้นจากที่นอนและยังไม่วายแอบแซวที่เรื่องห้องของเขาพลางยื่น ชุดเนื้อทอดให้
ไซเซอร์ : โทษทีนะที่ห้องของชั้นมันแร้นแค้นไปหน่อยน่ะ - ชายหนุ่มประชดพลางรับจานมา ก่อนจะตัดเนื้อนั่นออกโดยไม่สนใจคนตรงหน้า แต่เขาก็ต้องสำลักออกมาเมื่อโดนแซวอีกชุด
ไซเซอร์ : ยะยุ่งน่า! ชะชั้นไม่ได้ละเมอถึงยัยนั่นซะหน่อย . . . เอะ? - ชายหนุ่มรีบหันไปมองรอบห้อง ก็ไม่เจอโซฟี (อีกแล้ว) - โอ้ววว จิ้ด!!! ยัยนั่นหายไปไหนอีกแล้วเนี่ย!! - ชายหนุ่มกุมขมับพลางส่ายไปส่ายมาด้วยความโมโห ก่อนจะรัวตัดๆๆเนื้อทอดใส่ปากตัวเองด้วยความเร็วสูง (โมโหหิว) แต่เขาก็ต้องหยุดมือลงเพราะคนตรงหน้าจ้องเขาทั้งรอยยิ้มอยู่นานพอสมควรแล้ว
ไซเซอร์ : โอ้ดอีอะ (โทษทีนะ) อึก . . . นายน่ะบ้าไปแล้วรึเปล่า? เป็นชายแท้ๆ ไหงถึงใส่ชุดผู้หญิงล่ะ? - ชายหนุ่มชี้ซ่อมไปที่ ชายตรงหน้า พลางถามด้วยสายตาจับผิด - แล้วก็ขอเถอะนะเสียงที่เหมือนจะเป็นผู้หญิงแบบนั้นน่ะ ฟังแล้วรู้สึกปวดหัว - อ่าร่ะ ท่าทางไซเซอร์จะแพ้ทางคนๆนี้นะเจ้าคะ~
ไซเซอร์ : ถ้าจะดัดเสียงก็ต้องประมาณนี้ต่างหาก - ชายหนุ่มพูดออกมาเป็นเสียงของรีเน่ ก่อนจะรีบจ้วงเนื้อจนหมดจาน - นี่นายน่ะ? เห็นเด็กผู้หญิงใส่ชุดสีชมพูดหัวสีม่วงทวินเทลบ้างรึเปล่า? - เขาถามถึงโซฟีพลางยกแก้วน้ำดื่มช้าๆ - แล้วก็ นายเป็นใคร? ทำไมถึงมาบุกห้องของคนอื่นแบบนี้? - ชายหนุ่มถามอีกครั้ง ท่าทางเขาจะยังไม่ได้เปิดอ่าน ID Card ที่อัพเดทข้อมูลใหม่ เพราะมัวแต่กำลังยุ่งๆกับการตามหาตัวโซฟี ซึ่งตอนนี้เธอก็หายตัวไปอีกแล้ว (วันนี้ท่าทางจะไม่ได้นอนดี)

หญิงสาว ( ? ) หัวเราะออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะตอบกลับคำถามที่ชายหนุ่มยิงมาเป็นชุดๆ

มาริยะ ชิโด้ : ก็มันดัดเสียงมากจนเสียงกลับเป็นผู้ชายไม่ได้แล้วอะ ชั้นจะทำเสียงให้อ่อนโยนลงกว่านี้ก็ได้แต่คงไม่ดีกว่าเพราะยังไงซะชั้นก็น่ารักแบบนี้อยู่แล้ว - ดูเหมือนว่าเธอจะตอบเลี่ยงๆคำถามของชายหนุ่มเกี่ยวกับการแต่งตัวของเธอไป - อีกอย่างชั้นชื่อ มาริยะ ชิโด้ เป็นคนที่อาจารย์ฝากให้คอยแนะนำสถานที่และโรงเรียนยังไงล่ะ - เธออธิบายพลางทำท่าครุ่นคิดซักครู่หนึ่ง - ตอนที่ชั้นเข้ามาก็เห็นนายนอนอยู่บนเตียงคนเดียวน้า เป็นห่วงเธอคนนั้นขนาดนั้นเลยเหรอ ~ - หญิงสาว ( ? ) ลากเสียงยาวก่อนที่จะแซวไซเซอร์ต่อ -


ไซเซอร์ : ปละเปล่า! ขะข้าแค่กลัวว่ายัยนั่นจะหลงทางต่างหาก บะแบบว่า ใช่! ผู้ปกครองไงล่ะ ผู้ปกครอง! - ชายหนุ่มพูดตะกุกตะกักพร้อมกับใบหน้าที่อายๆเล็กน้อย แต่ท่าทางโชคจะเข้าข้างชายหนุ่มที่ตอนนี้มีคนมาหาเค้าที่ห้อง
ไซเซอร์ : โอ้ มีคนมาๆ~ - ชายหนุ่มพูดพลางลุกขึ้นไปเปิดประตู และคนที่มาหาเขาก็คือ . . . ริวโค . . .
ไซเซอร์ : มีธุระอะไร? ! - ชายหนุ่มต้องตกใจเล็กน้อยเพราะโซฟีเองก็มากับริวโคด้วย
ริวโค : เจ้าเนี่ยนะ ปล่อยให้โซฟีหิวได้ยังไงฟะ? เป็นอย่างที่แรนว่าจริงๆด้วยว่าตอนนี้เจ้าคงไม่ได้ซื้ออะไรมาติดตู้ไว้เลยสิท่า เอ้า! - ชายหนุ่มผมแดงยื่นถุงกระดาษให้กับไซเซอร์

(ในถุงบรรจุ)
Apple Gel 5
Orange Gel 5
Healling Potion 1
Powder 1
Raw Egg
Vegetable
Raw Meat

แล้วนี่สลัดของโซฟี - ริวโคยื่นกล่องสลัดให้กับไซเซอร์อย่างไม่เต็มใจนัก  - เจ้าก็มีความทรงจำของแรนอยู่ ก็หัดใช้ๆสิ่งนั้นทำสลัดให้โซฟีทานบ้างสิฟะ แล้วก็ หอพักนี้เค้าไม่ให้ผู้หญิงมาพักไม่ใช่เรอะ? พอโซฟีกินเสร็จแล้วก็พาไปหาที่ห้องรีเน่ซะสิ - ชายหนุ่มออกความเห็นแบบหูหลับตับไหม้ไม่ให้คนฟังพูดเลย (แต่ก็แย้งไม่ได้อยู่ดี)


ไซเซอร์รับถุงนั่นมาแต่ก็ไม่ได้กล่าวอะไรแม้แต่คำขอบคุณ
ไซเซอร์ : โฮ่นายของเจ้านี่ก็เป็นห่วงคนอื่นไม่เข้าเรื่องแหะ แต่ก็จะรับน้ำใจไว้ก็แล้วกัน~ แต่ว่านะ แทนที่เจ้าจะให้โซฟีกลับมาอยู่ในห้อง ไหงเจ้าไม่พาโซฟีไปหารีเน่ซะด้วยเลยล่ะ? ข้าเองก็รู้สึกเหนื่อยๆแล้วด้วย แถมโดนยัยนี่ทุบซะอ่วมอีก = =''' เอาเถอะวันนี้ข้าฝากเจ้าไปส่งโซฟีหน่อยก็แล้วกัน - ชายหนุ่มพูดพลางนั่งลงใกล้ๆโซฟี - ข้าว่าก็ดีเหมือนกันนะ อยู่กับรีเน่กับอันดิเน่ เจ้าจะได้มีเพื่อนด้วยรีเน่คงจะพาเจ้าทำนู่นนี่ได้ล่ะนะอีกอย่างอยู่กับข้าเจ้าคงจะเบื่อล่ะสิ~ - ชายหนุ่มลูบศรีษะโซฟีเบาๆ ผลั่ก! หมัดพุ่งใส่ท้องของไซเซอร์อัตโนมัติอีกครั้งหนึ่ง

ริวโค : ฮะๆ! ไม่เปลี่ยนเลยนะ เอาเถอะ เดี่ยวข้าไปส่งโซฟีเองก็ได้ เจ้าก็หน้าซีดๆ กินเจ้า Apple Gel ซักอันหน่อยก็แล้วกัน อาการจะได้ดีขึ้น อ๊ะ แล้วข้าจะเป็นห่วงเจ้าทำไมฟะเนี่ย . . . - ชายหนุ่มหลบหน้าไซเซอร์ไปครู่หนึ่งก่อนจะจับมือโซฟีข้างหนึ่งพร้อมกับรับกล่องสลัดของโซฟีคืนจากไซเซอร์ - เอาเป็นว่าเดี๋ยวโซฟีข้าจะเป็นธุระให้ ส่วนเจ้าก็รีบๆจัดแจงของพวกนี้เก็บใส่ที่ๆมันควรอยู่ซะเดี๋ยวมันจะบูดเข้าใจไหม?


ไซเซอร์อุดหูตัวเองกับเสียงบ่นฉอดๆของริวโคพลางตอบเนือยๆ
ไซเซอร์ : เออๆ รู้แล้วน่า เดี๋ยวข้าจัดการเอง พวกเจ้าน่ะไปได้แล้ว = =''' - ชายหนุ่มพูดพลางหน้าซีดลง ก่อนจะโบกมือให้โซฟีเล็กน้อยก่อนจะปิดประตูห้องลง เดินเอาถุงมาวางไว้บนโตะ
ไซเซอร์ : เฮ้อ ให้ตายสิ บ่นเก่งไม่เปลี่ยนเลยนะเจ้าบ้าริวโค - ชายหนุ่มนั่งลงพลางบ่นอุบอิบต่อหน้ามาริยะที่จ้องเค้าตาไม่กระพริบเช่นกัน

หญิงสาว ( ? ) นั่งมองชายหนุ่มโดยยิ้มกระหยิ่มอยู่นิดๆโดยไม่กระพริบตาลงเลยแม้แต่น้อย

ชิโด้ มาริยะ : โลลิค่อน - หญิงสาวแอบกระซิบขึ้นเบาๆที่ข้างหูของไซเซอร์ก่อนทีจะหัวเราะคิกๆออกมา - เฮ้อ ~ ไม่ไหวเลยนะนายเนี่ย ปล่อยให้เธอไปกับเพื่อนซะแล้ว และดูเหมือนว่าโซฟีของนายจะไม่ดื้อเท่าตอนอยู่กับนายด้วยนา - หญิงสาวยิ้มออกมาล้อเลียนไซเซอร์ที่กำลังนั่งบ่นอยู่ ณ ตอนนี้ - ชั้นว่านะ ~ โซฟีของนายน่าจะโตกว่าร่างกายของเธอล่ะมั้ง จากที่ดูแล้วเธอน่าจะชอบผู้ชายที่พึ่งพาได้และ Cool ~ หน่อยล่ะมั้ง - หญิงสาวพูดขึ้นอย่างต่อเนื่องและค่อยๆเอ่ยต่อไปอย่างช้าๆที่ข้างๆหูของไซเซอร์ - แต่มันก็ต้องมีวิธีที่จะชนะใจเธอได้ จริงไม๊ล่า ~ - มาริยะเริ่มทำการเป่าหูไซเซอร์ทันทีโดยใช้จุดอ่อนแรกของเขาที่เธอค้นพบในวันที่พบกันครั้งแรก -


เหมือนมีดาบของแรนจำนวนมากพุ่งเข้ามาทิ่มแทงชายหนุ่มเป็นคอมโบ้ใหญ่ เล่นเอาชายหนุ่มต้องกุมขมับและมานั่นคิดที่มาริยะพูดมา พึ่งพาได้กับ Cool งั้นหรอ งะงั้นโซฟีก็ชอบ แรน กับ ริวโคอ่ะดิ Q - Q  ใช่สิใครมันจะไปหล่อหน้าตายอย่างเจ้าสองตัวนั้นหล่ะ . . .สิ้นหวังแล้วสินะชั้น . . . ชายหนุ่มสลดไปพักหนึ่งปล่อยให้มาริยะเป่าหูอยู่แบบนั้นแต่ก็ต้องตาเบิกกว้างเมื่อมาริยะพูดเกี่ยวกับ วิธิชนะใจของโซฟี

ไซเซอร์ : จะ อะแฮ่ม เจ้ารู้อะไรรึไง . . . - ชายหนุ่มพูดติดๆขัดๆ - มะไม่ใช่นะ ขะข้าก็แค่อยากทำให้ยัยนั่นดีใจในฐานะผู้ปกครองบ้างยังไงล่ะ! - ชายหนุ่มซึนกลบเกลื่อนออกมาแต่ท่าทางมาริยะเองจะจับทางเขาได้ เพราะใบหน้าของหญิงสาว(?) เริ่มมีรอยยิ้มเพิ่มมากขึ้นเข้าไปทุกขณะ

รอยยิ้มแสยะอย่างชั่วร้ายของหญิงสาวได้ผุดขึ้นมาและหลิ่วสายตามองมาที่ไซเซอร์ที่กำลังนั่งแก้ตัวให้ตัวเองอยู่

ชิโด้ มาริยะ : จุดอ่อนยังไงล่ะ . . . . . - เธอพูดขึ้นพลางหยิบเศษกระดาษยาวๆอันหนึ่งขึ้นมา - ต้องเริ่มตั้งแต่ตารางเวลาของเจ้าตัวซะก่อน !! ขนาดเธออยู่ที่ไหนบ้างนายเองยังไม่ค่อยรู้เลยนี่นา ใช้ไม่ได้เลยนะเนี่ย ~ - ดูเหมือนว่าเธอจะยังไม่หยุดแซวชายหนุ่มลงซักเท่าไรนัก - จากที่ดูแล้วเธอน่าจะมีบางส่วนที่เป็นผู้ใหญ่และบางส่วนที่ยังไม่ค่อยจะโตซักเท่าไรนัก โซฟีของนายน่าจะชอบพวกเครื่องประดับนา ~ ( ประดับระยิบระยับเพียบบนริวโค ) เขาคงไม่ค่อยสนใจพ่อหนุ่มผ้าคลุมขาดเท่าไรล่ะมั้ง ~ - มาริยะพูดพลางเหล่ตามาที่ไซเซอร์ - ส่วนเรื่องจุดอ่อนก็คือวิธีโบราณเลย มันต้องมีของที่เขาไม่ถูกด้วยอยู่อย่างน้อยๆ 2 - 3 อย่างแหละน่า ~ นายคงไม่ใช่พวกลอบกัดสินะอีกอย่างถ้าเขาจับได้คงหมดหวังอย่างแน่นอนเลยทีเดียว นายคงจะต้องเริ่มจากสลัดผักก่อนล่ะมั้ง - มาริยะอธิบายขึ้นโดยยังแฝงไปด้วยการนินทาไซเซอร์ทุกตารางนิ้ว - . . . . แล้วก็จากที่ดูแล้วเพื่อนนายคนมะกี้ท่าทางจะสนิทกับโซฟีมากกว่านายอีกนะเนี่ย จะมีหวังไม๊น้า  ~ - เธอพูดขึ้นพร้อมกับให้ตารางบันทึกข้อมูลของเป้าหมายไซเซอร์ - ชั้นไม่ค่อยจะรู้เรื่องเขาเท่าไรเหมือนกับนายล่ะมั้ง ^^ คงต้องใช้เวลกับดวงหน่อยล่ะนะ ฮ่าๆๆ


ชายหนุ่มนั่งฟังคำแนะนำที่เหมือนจะเป็นดาบกับหอกคอยทิ่มแทงเขาอยู่ตลอดเวลาอย่างตั้งใจ และพลางคิดตามไปด้วย แต่ยิ่งคิดเท่าไหร่รู้สึกว่าจะยิ่งทำให้เขารู้สึกสิ้นหวังเข้าไปอีก

ไซเซอร์ : ก่อนอื่น . . . คงต้องทำไอ้ที่เรียกว่า สลัด ให้ได้ก่อน . . . ส่วน พวกเครื่องประดับ . . . คงต้องหาทางทำอะไรซักอย่างให้ได้มาสินะ . . . - ชายหนุ่มนั่งคิดก่อนจะเปิดกระเป๋าเงินตัวเอง = _ = มีอยู่แค่นี้ แค่อาหารให้อยู่รอดทั้งเดือนยังแย่กระมั้ง ชายหนุ่มหันมามองหญิงสาวที่ยิ้มระรื่นตรงหน้า
ไซเซอร์ : ว่าแต่ เจ้าพอจะแนะนำให้ชั้นได้ไหม? ว่าต้องทำยังไงถึงจะไปหาไอ้ของๆที่เรียกว่าเพรชกับเครื่องประดับน่ะ. .  . - ชายหนุ่มถามด้วยสีหน้าจริงจัง ด้วยความหวังที่จะสร้างคะแนนให้โซฟีหันมาสนใจเขาได้ซักหน่อยก็ยังดี

หญิงสาวยิ้มขึ้นพลางยัดเยียดแบงค์ปึกหนึ่งมาตรงหน้าของไซเซอร์พลางยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย ( 20 , 000 G )

ชิโด้ มาริยะ : สินบน จะว่าไงล่ะ . . . . . - เธอยิ้มขึ้นพลางใช้ปลายนิ้วเกยคางไซเซอร์ขึ้นแต่ว่าช่างน่าแปลกที่ขนาดผิวพรรณของเธอ ( ? ) ก็ยังเหมือนผู้หญิงจริงๆเสียเหลือเกิน - นายทำภารกิจลับให้ชั้น ส่วนชั้นก็จะช่วย Support เรื่องความรักของนาย - หญิงสาวเอ่ยขึ้นพร้อมกับเริ่มแนะนำตัวเองทันที - การค้าต้องโปร่งใสถึงจะไปด้วยกันได้รุ่ง ชั้นชิโด้ มาริยะ เป็นผู้ถืออภิสิทธิ์ในการดำเนินการบนโรงเรียนนี้ต่อจากท่านทวดของชั้น ง่ายๆก็คือชั้นเป็นว่าที่ประธานของโรงเรียนนั่นเอง ที่ยังทำไม่ได้ตอนนี้เพราะว่าอายุในใบสัญญาของชั้นยังไม่ถึง จึงมีคนอื่นถือหน้าที่นั้นแทนอยู่ เป้าหมายของชั้นในตอนนี้คือข้อมูลจากสถานที่แห่งหนึ่ง . . . . . . . ถ้านายยอมทำงานให้ชั้นล่ะก็นอกจากจะได้เงินไว้เลี้ยงท้องตัวเองแล้วยังได้ข้อมูลของเด็กผู้หญิงคนนั้นอีกด้วยนา ~ ♫ - หญิงสาวได้รีบยัดเยียดข้อเสนอที่ยากแก่การปฏิเสธให้กับไซเซอร์ทันที -


ชายหนุ่มได้ยินเช่นนั้นก็เริ่มมาคิดหนักทันที่เพราะรู้ว่าตัวเองไม่ค่อยจะได้สุงสิงกับเรื่องความรักเท่าไหร่และงานที่มาริยะเสนอมาให้นั้น ท่าทางจะเหมาะกับตัวเขามากกว่า
ไซเซอร์ : . . . ตกลง ชั้นรับข้อเสนอนี้  ตะแต่อย่าลืมล่ะ ชะชั้นแค่อยากจะให้นายช่วยชั้นทำให้โซฟีดีใจในฐานะผู้ปกครองเท่านั้นนะ อย่าคิดไปไกลเข้าใจไหม! - ชายหนุ่มหลบหน้าเขินๆออกไปจากมาริยะ - แล้ว. . . รายละเอียดที่ของงานนี้ล่ะ? - ชายหนุ่มเข้าประเด็นทันทีที่หน้าของตัวเองหายแดง
ชิโด้ มาริยะ : Dark Maze . . . . . - หญิงสาว ( ? ) เอ่ยขึ้นเบาๆดว้ยสีหน้าที่จริงจังของเธอ - ชั้นอยากได้ข้อมูลภายในสถานที่นี้น่ะ - เธอแสดงสีหน้าที่บ่งบอกว่าเธอนั้นจริงจังกับเรื่องนี้มาก - Deal ~ ♫ - มาริยะได้หัวเราะขึ้นเบาๆก่อนที่จะตบบ่าไซเซอร์เบาๆ พร้อมกับยื่นข้อมูลวิธีเข้าไปยัง Dark Maze และ อัญมณีบางส่วนในนั้นให้กับเขา รวมทั้งแผนที่ระบุร้านค้าต่างๆในเมืองรวมทั้งร้านลับด้วยสองตำแหน่ง - ฝากตัวด้วยแล้วกันนะ - เธอยิ้มขึ้นและยื่นมือมาหาไซเซอร์ -


ชายหนุ่มมองสิ่งที่มาริยะให้มาก่อนจะยื่นมือไปจับมือของหล่อน(?) เช่นกัน
ไซเซอร์ : เออน่า ต่อให้ยากแค่ไหนชั้นก็จะทำ (เสียงเบา) ขอแค่ให้ยัยนั่นสนใจชั้นบ้างก็ยังดี . . . - ชายหนุ่มก้มหน้าลงก่อนจะปล่อยมือของมาริยะออก - ตอนนี้ก็ดึกแล้ว นายกลับไปพักซะเถอะ เดี๋ยวชั้นจะลองออกไปหาข้อมูลตามที่นายให้มาดู - ชายหนุ่มพูดพลางทำท่าจะเดินออกไปข้างนอก - ถ้าอยากจะอยู่ต่อก็ตามใจแต่ถ้าออกไปแล้วฝากปิดห้องให้หน่อยก็แล้วกัน - ชายหนุ่มว่าพลางเดินออกไปจากห้องของตัวเองขณะที่ตัวเองกำลังเดินออกมาก็ก้มลงดูแผนที่ๆมาริยะส่งมาให้ใน Id-Card
ไซเซอร์ : ถ้าจะไปหาข้อมูลที่ท่าทางจะเป็นข้อมูลลับพวกนี้.  . . น่าจะได้ฉากกันซักตั้งล่ะน่า~ ดีเหมือนกันจะได้ยืดเส้นยืดสายกับร่างกายใหม่นี่ด้วย ~ - ชายหนุ่มว่าพลางแอบขึ้นรถไฟ (นั่งบนหลังคา) เข้า Center และทำการเดินทางไปยังร้านค้าลับที่ใกล้ที่สุดเพื่อหาข้อมูลจากที่นั่นเป็นแห่งแรก

หลังจากที่ชายหนุ่มได้เดินตามแผนที่มายังเส้นทางลับในการเข้าสู่สถานที่ลับแห่งที่ใกล้ที่สุดผ่านทางตู้โทรศัพท์นั่นเอง ดูเหมือนว่ามันฟังดูเหมือนหลักฐาน Fake หลอกให้ชายหนุ่มมาติดกับยังไงยังงั้นแต่ทว่าเขาก็ได้ผ่านทางใต้ดินของตู้โทรศัพท์นั้นมายังสถานที่ลับจริงๆตามข้อมูลทีได้รับมา



กลุ่มผู้คนจำนวนปานกลางได้เดินเวียนกัน ณ สถานที่นี้ ซึ่งดูแล้วไม่ต่างกับตัวเมืองด้านบนเสียเท่าไรนัก ดูเหมือนว่าจากข้อมูลแล้วไซเซอร์จะต้องไปรับงานนี้อีกต่อหนึ่งจากร้านขายอาวุธเถื่อนในสถานที่ด้านล่างนี้


Player Reaction : เต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
เจ้าหญิงคะงุยะ
โพสต์ 23-8-2010 12:29:25 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขล่าสุด nutchsnon เมื่อ 26-8-2010 13:47


สภาพร่างกาย :
สถานะ : ปรกติ
AS : 16/40

Infomation
Skill


Status:


Posonality



Item




เรย์อิเซน : = //// = - ราชสีห์สาวเดินมาแยก ทั้งสองคนออกจาก กัน - นี่! เธอจะดูดอีกนานไหมยะ!!- เรย์อิเซนหันมามองตำแหน่งที่โดนหญิงสาวดูดเลือดไปเมื่อซักครู่จนเผลอช็อคไปแว่บหนึ่งก่อนจะโวยวาย - กรี๊ด ผีดูดเลือดบ้านไหนเค้ากัดกันที่แก้มเนี่ย!!!! - แต่เธอก็ต้องหยุดเมื่อแรนจับแขนของหญิงสาว
แรน : มะไม่เป็นไรๆ ถึงจะตกใจนิดหน่อย (นึกว่าจะโดนจูบ)  - ชายหนุ่มหันมายิ้มให้กับหญิงสาวที่เพิ่งมอบเลือดให้เมื่อซักครู่ - เป็นยังไงบ้าง? . . .  รู้สึกดีขึ้นรึยัง - ชายหนุ่มถามหญิงสาวพลาง ช่วยพยุงร่างของเธอขึ้นมา แต่เพราะต่างคนต่างไม่คอ่ยมีแรงเลยดูเหมือนกำลังกอดกันมากกว่า ยิ่งทำให้เรย์อิเซนเข้าใจผิดเข้าไปอีก
เรย์อิเซน - !! . . ? มีอะไรหรอริวโค? - เธอสังเกตุเห็นราสีห์หนุ่มกำลังมองอะไรบางอย่างอยู่พลางถาม
ริวโค : มีคนกำลังมองมาทางเราอยู่ . . .  แรน . . .- ชายหนุ่มมีสีหน้าจริงจังพลางถาม
แรน : อือ มะไม่เป็นไร ถึงจะโดนดูดเลือดเยอะไปนิด ถ้าหาตู้น้ำเจอ น่าจะช่วยได้ล่ะนะ - แรนที่ประคองร่างของหญิงสาวเมื่อครู่ยิ้มแห้งๆพลางพูดขึ้น
ริวโค : . . . เอาเงินมาซิตอนที่โดนเจ้านั่นเล่นงานข้าเห็นตู้น้ำใกล้ๆบริเวณนั้นเหมือนกัน ( ก่อนที่แรนจะโดนดีดกระเด็นออกมา ) - ชายหนุ่มแบมือรับเงินจากแรนพลางวิ่งตรงมาที่ตู้น้ำก่อนจะกดน้ำออกมา * ซื้อ เฮลบลูบอยน้ำแดงผสมโซดาเข็มเข้น 1 กระป๋อง  ริวโครีบนำกระป๋องน้ำมาให้กับแรนทันที - เอ้าดื่มซะ - เขาเปิดกระป๋องพลางยื่นให้แรน
แรน : ขอบคุณ . . .! หวาน . . . - แรนรับและดื่มมันทันที แต่ก็แอบบ่นเล็กน้อยก่อนจะพยายามดื่มให้หมด เพื่อบำรุงเลือดภายในตัว



ท่าทางน้ำนั่นจะช่วยฟื้นกำัลังให้กับแรนได้ดีทีเดียว (หวานเจี๊ยบบำรุงเลือด)
แรน : นี่ . . . ไหวรึเปล่า ต้องการเลือดเพิ่มอีกไหม? - ชายหนุ่มถามหญิงสาวที่ท่าทางจะยังไม่ดีขึ้นเท่าไหร่ (ทั้งๆที่ดื่มเข้าไปตั้งเยอะ)

หญิงสาวค่อยๆยันตัวจากแรนช้าๆด้วยใบหน้าที่ยังไม่ค่อยดีขึ้นเท่าไรของเธอนัก ดูเหมือนว่าเธอจะยังงัวเงียๆอยู่เล็กน้อยเสียด้วย

? ? ? : ขอบคุณมากน้า ~ แต่ยังไม่พอเลยขอดูดอีกหน่อยได้รึเปล่า ~ ? - ใบหน้าของเธอยิ้มแย้มขึ้นและอ้อนชายหนุ่มเพื่อที่จะขอดูดเลือดต่ออีกซักหน่อยโดยไม่ได้สนใจทูติสาวที่ยืนหน้าแดงอยู่ข้างๆเลย - จริงด้วยเราชื่อ ยู . . . - ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะพูดจบร่างของแรนก็ได้ปรากฏตัวกลับมาที่โลกแห่งความเป็นจริงบนม้านั่งที่รินเคยนั่งอยู่แล้ว ดูเหมือนว่าตอนนี้เวลาก็จะล่วงเลยผ่านไปเป็นตอนเย็นเสียแล้วด้วย และดูเหมือนว่าบาดแผลทุกๆอย่างของเขาจะยังอยู่ครบเพื่อเป็นการบ่งบอกว่าเขาไม่ได้แค่ฝันไป -


- เวลาเย็น -

แรน : หืม? - มารู้สึกตัวอีกทีเขาก็กลับมาอยู่หน้าห้างฯอีกครั้งและก็ทำให้ตัวเค้ากลายเป็นเป้าสายตาไปทันทีเพราะบนร่างกายนั้นมีแต่คราบเลือดกับบาดแผลที่โดนเสียบจนพลุนไปหมดนั่นเอง ริวโคและเรย์อิเซนออกมายืนประกบแรนไว้พลางหันมาหาเขา
ริวโค - เห้อ นึกจะกลับก็กลับมาซะดื้อๆเลยแฮะ ยังไม่ได้ถามผู้หญิงคนนั้นเกี่ยวกับ Dark Hour เลย - ชายหนุ่มเกาหัวพลางพูดขึ้น
เรย์อิเซน : ฮึ! ดีซะอีก ยัยนั่นจ้องจะจับแรนชัดๆ! ผีดูดเลือดบ้านไหนกันเค้ากัดที่แก้ม! อ๊ายยย คิดแล้วแค้น! บังอาจมาสร้างรอยแผลให้กับหน้าสวยๆของแรนได้ยังไง! - เรย์อิเซนโวยวายพลางกระโดดมานั่งบนตักของแรน - ถ้างั้นเดี๋ยวเค้าจะรักษาแผลให้ตัวเองนะ~ - เธอแอบพูดพลางเผยเขี้ยวเล็กๆของเธอออกมาพร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆแรน
แรน : ? ได้เวลาอาหารของพวกเธอแล้วหรอ? อือ ได้สิ - ชายหนุ่มยื่นหน้าสวนกับเรย์อิเซนทันทีพร้อมกับประกบปากของเขาเข้ากับราชสีห์สาวตรงหน้าแบบไม่คิดอะไร
เรย์อิเซน : อื้ม!!! - หญิงสาวทั้งตกใจทั้งมีความสุขสลับไปมาจนหน้าของแดงแจ๊และควันขึ้นหัวออกมาเป็นระยะๆ ริวโคที่ยืนมองอยู่ก็ถึงกับกุมขมับเล็กน้อย แรนค่อยๆถอนริมฝีปากของตัวเองออกมาพลางแอบหัวเราะใบหน้าของเรย์อิเซนในตอนนี้
แรน : อะไรกัน เจ้าจะอายทำไมน่ะ? พวกเราก็ทำแบบนี้กันมาตั้งสามปีแล้วนี่? อ๊ะ ริวโค! - ชายหนุ่มโยนเม็ดเลือดให้กับริวโค ชายหนุ่มตรงหน้ารับมาไว้ พลางดูมันเล่นๆก่อนกินเข้าไป
ริวโค : . . . มานึกดูดีๆแล้ว รสชาติเลือดของแรนนี่ . . . พยายามอย่าไปอยู่ใกล้ๆพวกผีดูดเลือดจะดีกว่านะ . . . - ชายหนุ่มพูดขึ้น - แต่ก่อนอื่น . . . ทำอะไรกับแผลของท่านก่อนดีกว่า มันสะดุดตาคนรอบๆมาเลย - เขาพูดพลางมองมาที่ร่างของแรน ชายหนุ่มที่โดนเอ่ยถึงก็มองตัวเองพลางยิ้มแห้งๆ
แรน : นั่นสินะ โดนเสียบมาซะพลุ่นขนาดนี้ คนไม่มองก็ไม่แปลก แต่ถึงจะขยับลำบากนิดหน่อยแต่ก็ เข้าไปในห้องไปซื้อพวกเครื่องประฐมพยาบาลกันก่อนเถอะ - ชายหนุ่มไม่รอช้ารีบเดินเข้าไปในห้างฯทันทีเพื่อซื้อไอเท็มฟื้นพลังต่างๆ

Buy Total = 16500 G
Apple Gel 15 Ea
Orange Gel 15 Ea
Healling Potion 5 Ea
Powder 3 Ea


ริวโค : แรน ซื้อเยอะเกินไปรึเปล่า? - ริวโคทักนายของตัวเอง
แรน : อ้อ ไม่ได้ใช้เองคนเดียวหมดหรอก ซื้อไปเผื่อให้รีเน่กับไซเซอร์ด้วยน่ะ ^ ^~ - ชายหนุ่มยิ้มพลางจัดการพันแผลของตัวเองด้วยผ้าพันแผลที่ซื้อมา (ตอนนี้อยู่ในห้องน้ำของห้างฯ
เรย์อิเซน : ซื้อให้รีเน่ก็พอจะสนับสนุนอยู่นะ แต่ทำไมต้องซื้อให้เจ้าไซเซอร์ด้วยล่ะ? - เรย์อิเซนรู้สึกขัดๆกันกับการกระทำของแรนยังไงชอบกล
แรน : เอาเถอะยังไงซะหมอนั่นเองก็คงจะจุติกายแท้มาแล้ว ขืนไม่มีอะไรไว้รักษาตัวเองยามฉุกเฉินเดี๋ยวจะแย่เอา
ริวโค : นี่ท่านจะใจดีก็หัดแยกแยะศัตรูกับมิตรหน่อยก็ดีนะ
แรน : แต่เราเชื่อนะ ว่าเจ้านั่นต้องเปลี่ยนไปแน่ๆ ถ้าได้อยู่ใกล้ๆโซฟี
เรย์อิเซน : เราว่าแทนที่จะเปลี่ยนไปจะได้แผลเต็มตัวกลับมาอย่างท่านซะมากกว่ามั้ง? อย่าลืมซิโซฟีเกลียดไซเซอร์จะตาย
แรน : ฮะๆนั่นสินะ แต่เอาเถอะอยู่ด้วยกันไปนานๆเดี๋ยวก็ปรับตัวได้เอง แล้วถ้าหมอนั่นเข้ามางัดดาบใส่กันก็คงต้องสู้กันเหมือนเมื่อก่อนนั่นแหละ เราไม่ประมาทหมอนั่นหรอกนะ ^ _ ^
ริวโค : ว่าแต่ เรย์อิเซนที่นี่มันห้องน้ำชายนะ เจ้าเข้ามาทำไม? - (เออนั่นน่ะสิ)
เรย์อิเซน : อุ๊ยแหมตายจริง อยู่ในห้องน้ำชายกับหนุ่มหล่อสองคนคนแบบนี้~ บรรยากาศเป็นใจจังเลยน้า - หญิงสาวไปนั่งโพสท่าพลางทำเป็นค่อยๆถอดเสื้อของตัวเองออกเล็กน้อย
ริวโค : ปึด . . . - เสียเส้นเลือดกระตุกบนหน้าผากของราชสีห์หนุ่มก่อนจะสร้างระเบิดเล็กๆใส่เรย์อิเซน
เรย์อิเซน : ว๊าย!!! ขอโทษๆๆ ขอโทษค่า ไม่แกล้งแล้ว ฮือ T^T- หญิงสาววิ่งหลบลูกระเบิดนั่น (ถึงจะไม่ทำลายข้าวของแต่สำหรับทูติด้วยกันมันก็เจ็บน่ะนะ) พลางไปหลบหลังแรน
แรน : น่าๆ ริวโค เรย์อิเซนเค้าก็แค่ล้อเล่นนิดหน่อยเอง ยกโทษให้เค้าเถอะ - แรนพูดให้ริวโคสงบลงพลางแปะพลาสเตอร์ลงบนรอยเขี้ยวของหญิงสาวที่เค้าพบใน Dark Hour - เอาล่ะต่อไปก็ไปซื้อพวกของกินกันเถอะ - ชายหนุ่มที่จัดการเรื่องแผลของตัวเองเสร็จแล้วพูดขึ้นพลางเดินออกมาจากห้องน้ำและกลับออกมาจากห้างฯ เดินตรงไปที่ร้านสะดวกซื้อตามที่ ID-Card ได้บอกไว้ ชายหนุ่มเดินเข้าไปยังร้านสะดวกซื้อตามปรกติทันที
แรน : ' อืม . . . ไซเซอร์เองก็คงจะไม่ได้ซื้อไปเก็บไว้หรอกมั้ง อย่างเจ้านั่นคงไม่มาร้านที่มีคนแน่นๆแบบนี้หรอก ส่วนรีเน่เองก็คงจะสนุกอยู่กับอันดิเน่จนลืมแน่ๆเลย (อีกอย่างรีเน่ทำอาหารไม่เก่งเท่าไหร่ทำเป็นแต่ของว่างพวกเบเกอรี่มากกว่า)' ชายหนุ่มเลือกวัตถุดิบอย่างสะบายใจครู่หนึ่งโดยที่ไม่ได้ระวังตัวเลยแม้แต่น้อย . . .

ทันใดนั้นเสียงของหญิงสาวคนหนึ่งก็ได้ดังขึ้นมาอย่างกระทันหันพร้อมกับอาวุธอะไรบางอย่างที่จ่อหลังเขาอยู่ในระยะเผาขน

? ? ? : อย่าขยับ . . . นายคือ Lan Blado สินะ . . . รีเน่อยู่ที่ไหน? - มือของเธอยังคงเนี่ยวไกไว้แน่น พร้อมที่จะลั่นใส่แรนทุกเมื่อถ้าคิดจะตุกติก

แรน : . . . - ชายหนุ่มยืนนิ่งๆไม่ได้ตอบอะไรไป
ริวโค : 'แย่ล่ะสิ เก็บจิตสังหารเนียนมากจนไม่รู้สึกตัวเลย'
เรย์อิเซน : 'แต่เล่นเอาของแบบนี้มาจ่อกันกลางเมืองแบบนี้ใจกล้าไม่เบาเลย . . .  เอะ? เดี๋ยวก่อน'
แรน :' มีอะไรหรอเรย์อิเซน?'
เรย์อิเซน : 'คนๆนี้? ไม่จริงน่า โซฟีเรียนี่นา?'
แรน :' โซฟีเรีย? เธอรู้จักหรอ?'
เรย์อิเซน : 'จะไม่รู้จักได้ไงล่ะ ก็เธอเป็นพี่สาวแท้ๆของรีเน่นี่นา'
แรน : 'หา? เอะ . . . แต่เราไม่เคยได้ยินชื่อนี้ในตระกูลบราโ้ด้ . . .' - แรนเริ่มสงสัยในคำพูดของทูติสาว
เรย์อิเซน :' อะ อ้อ ไม่มีอะไรหรอกๆ ขะข้าแค่สลับกันน่ะ ฮะๆๆ อย่าใส่ใจเลยนะ '
ริวโค : '?  . . . เอาเป็นว่าจะทำยังไงก่อนดีกว่า ท่าทางเธอจะเอาจริงซะด้วย'
แรน : 'อันที่จริงก็ไม่ได้กังวลอะไรหรอกนะ แต่ว่า้ถ้าเธอยิงอัดเข้ามาโดนกำแพงเวทระยะเผาขนแบบนี้ กลัวว่ามันจะสะท้อนไปโดนเธอด้วยน่ะสิ'
ริวโค : 'เวลาแบบนี้ยังจะมาห่วงศัตรูอีกนะ . . .'

แรน : คุยกันดีๆเถอะนะ ถ้ามีเรื่องอะไรจะถามเกี่ยวกับรีเน่ล่ะก็ . . . เรายินดีจะตอบให้ เพราะงั้น เอาอาวุธนั่นออกไปดีกว่านะ - ชายหนุ่มพูดทั้งรอยยิ้ม แต่ท่าทางจะเธอจะไม่ยอมขยับออกจากท่านั้นเลยแม้แต่น้อย
แรน : . . . คงจะไม่สินะ . . . -  แรนพลิกตัวด้วยความรวดเร็วหันมาทางคนที่อยู่ด้านหลังและทันทีที่เค้าพลิกตัวกลับมาเสียงปืนก็ดังขึ้น ปัง! กระสุนวิ่งเข้ามาอัดที่ช่วงลำตัวของแรน แต่ชายหนุ่มใช้กำแพงเวทแค่ไม่ให้มันอัดเข้าไปในเนื้อลึกเกินไป (แค่ให้ถลอกพอ) ก่อนจะริบปืนกระบอกนั้นจากมือของหญิงสาว
แรน : เอาเป็นว่า . . . เดี๋ยวเราไปคุยข้างนอกกันก่อนดีกว่านะ~ - ชายหนุ่มรีบจูงมือของเธอตรงไปที่เคาท์เตอร์เพื่อจ่ายเงินก่อนจะรีบดึงแขนเธอหลีกไทยมุงที่มองมาทางพวกเขาอย่างรวดเร็ว

ซื้อ

Raw Egg 3 set
Raw Meat 3set
Vegetable 3 set


แรนลากหญิงสาวมาด้านนอกที่ไม่ค่อยมีผู้คนเดินผ่านเท่าไหร่ ก่อนจะหยุดและปล่อยมือเธอคนนั้น
แรน : อ่ะนี่ ของๆเธอ . . . - ชายหนุ่มโยนปืนกระบอกนั้นคืนเจ้าของ - แล้ว . . .  มีธุระอะไรกับเราหรอ?
ยังไม่ทันที่คำตอบจากออกมาจากปากของหญิงสาวก็ได้มีเพลงดาบสายลมขั้นกลางระหว่างทั้งสองเสียก่อน - ฟุบ !! - ชายในเสื้อยูกาตะพร้อมกับดาบไม้ได้ผละชิงตัวของหญิงสาวออกมาจากเหตุการณ์ตรงหน้านั้นเสียก่อนทันที !!



? ? ? : นายเป็นนักดาบเหมือนกันงั้นสินะ มีเหตุผลอะไรถึงตัองลักพาตัว โซฟีเรีย-โดโนะออกมาด้วย - ชายหนุ่มยื่นดาบไม้มาตรงหน้าของแรนและตั้งคถามขึ้นทันที ดูเหมือนว่าเขาจะยังพอมีเหตุผลอยู่บ้างและท่าทางจะไม่รู้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เสียด้วย -


ริวโคมองมาที่ชายหนุ่มที่ปรากฏตัวออกมาพลางพูด ริวโค : ชายคนนี้ท่าทางมีฝีมือนะ อย่าประมาทล่ะแรน
แรน : แล้วจะให้ประมาทอะไรล่ะโถ่ เราไม่ได้จะมาสู้ทั้งๆที่ร่างกายเป็นแบบนี้หรอกนะ - ชายหนุ่มพูดกับริวโค ท่าทางหญิงสาวที่ชื่อโซฟีเรียต้องการจะถามอะไรบางอย่างเกี่ยวกับรีเน่ซึ่งแรนเองก็ยังไม่หายสงสัยในสิ่งที่เรย์อิเซนพูดอยู่เช่นกัน เขาจึงมีเรื่องที่จะถามกับเธอมากกว่าที่จะสู้กันเสียแล้ว
? ? ? : ชั้นมีเรื่องจะถามนายก่อนที่จะทำภาระกิจของตัวเอง - หญิงสาวเว้นช่วงเพื่อดูท่าทีคนตรงหน้าแต่ท่าทางจะไม่ได้แผ่จิตสังหารมาหาชั้นเลยแม้แต่น้อย
? ? ? : ข้อแรก รีเน่ อยู่ที่ไหนและปลอดภัยรึเปล่า? ข้อ 2 ทำไมนายถึงมาอยู่ในเมืองนี้ได้ หรือนายมีแผนจะทำลายเมืองนี้? - เธอเว้นช่วงอีกและถามข้อสุดท้าย
? ? ? : และข้อสุดท้าย นายมีจุดประสงฆ์อะไรกันแน่? - หญิงสาวถามเสียงนิ่งพลางยกปืนขึ้นมาเล็งไปที่แรน บลาโด้อีกครั้ง

ทางด้านซามูไรหนุ่มเองก็ได้ยื่นนิ่งพร้อมรับสถานการณ์ด้านหน้าทุกเมื่อโดยไม่มีลูกเล่นสกปรกใดๆทั้งนั้น เขาเงียบกริบและตั้งสมาธิยังสิ่งรอบๆตัวของเขาเพื่อรอคำตอบจากปากของชายหนุ่มด้านหน้าเขาเช่นเดียวกับโซฟฟีเรีย


เต็มแล้ว~
โพสต์ 24-8-2010 21:11:53 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขล่าสุด tesstrossa เมื่อ 8-9-2010 06:06


Luka Information
Luka skill

สถานะปัจจุบัน :
สภาพ : ปกติ
AS : 40 / 40

Status


Personality


Item


ลูกะสะลึมสะลือและรู้สึกเบลอนิดๆ แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนการกระทำของแฟนสาวเธอแต่อย่างใด ภายใต้ผ้าห่มที่คลุมร่างกายของทั้ง 2 สาว ลูกะกอดรั้งเรนะเอาไว้อย่างแน่นไม่ยอมปล่อยให้โอกาศนี้หลุดลอยไป เธอประกบปากอยู่ซักพักก็ผลักแฟนสาวออกห่างจากตัวเธอเล็กน้อย

ลูกะ : อ รุ น ส วั ส ดิ์ จ้ า ~ เ ร น ะ จั ง ~

ลูกะลากเสียงยาวแสดงความน่ารักของตัวเธอออกมา ก่อนจะกอดเรนะเอาไว้แน่นเช่นเดิม

ลูกะ : วั น นี้ ไ ม่ ค่ อ ย มี แ ร ง เ ล ย อ่ า ~ ไ ม่ อ ย า ก ไ ป ไ ห น เ ล ย . . . . ~



ลูกะนอนเกร็งไปทั้งตัว เธอไม่สามารถกลั่นแกล้งอีกฝ่ายได้เลยในตอนนี้ อาจจะเป็นผลมาจากที่เมื่อคืนเธอเดินออกไปสำรวจภายในตัวเมืองจึงพักผ่อนไม่เพียงพอ

ลูกะ : เ ร น ะ ... อ ย่ า แ ก ล้ ง กั น สิ ...

เธอได้แต่กอดแฟนสาวเธอเอาไว้แน่น เล็บของเธอก็จิกลงที่แผ่นหลังของเรนะ



ลูกะไม่เอ่ยคำใดๆออกมา หน้าของเธอเริ่มแดงกล่ำขึ้นเรื่อยๆ มีเพียงแค่เสียงหอบออกมาเล็กน้อยจากปากของเธอ



เรนะเองยังคงได้เร่งจังว่ะถี่อยู่อย่างนั้นอีกซักพักหนึ่ง เสียงครางของเธอดังออกจากลำคอเป็นระยะๆจนกระทั่งเรนะเองก็ได้ล้มตัวลงมานอนกอดกับลูกะไว้เนื่องจากอ่อนแรงจากเมื่อครู่นี้เช่นกัน

เรนะ : ลูกะเนี่ย น่ารักจังเลยนะ ~♥ - เมื่อกล่าวจบเธอก็พลางเขยิบตัวขึ้นมานอนข้างๆลูกะเช่นเคยและรอให้ลูกะหลับลงไปด้วยความเหนื่อยอ่อน -


- เวลากลางวัน -

ดูเหมือนว่าตัวของลูกะเองจะได้ถูกทำความสะอาดเบื้องต้นไปส่วนหนึ่งแล้วพร้อมกับผ้าปูที่นอนและผ้าห่มที่เปลี่ยนใหม่

เรนะ : ตื่นแล้วเหรอจ๊ะ ~ ♥ เจ้าหญิงของชั้น ♫ - หญิงสาวยิ้มให้พลางกระโดดมาข้างๆลูกะบนเตียงทันที - พอดีชั้นลืมตัวไปหน่อยเลยไม่ได้คำนึงถึงเรื่องความสะอาดเท่าไรเลยต้องเอาส่วนอื่นไปทำความสะอาดเสียก่อนน่ะ ใช้อันใหม่ก็ไปก่อนแล้วกันเนอะ ♫ - หญิงสาวพูดขึ้นพร้อมทั้งยื่นแก้วน้ำเย็นๆให้กับลูกะที่ตื่นขึ้นมาก่อนเป็นอย่างแรก - วันนี้คงไม่ได้ไปที่ร้านคาเฟ่นั่นซะแล้วล่ะมั้ง ~ ไม่เป็นไรหรอก ถ้าชั้นได้อยู่กับลูกะก็พอแล้วล่ะ ♥ - เรนะเอ่ยขึ้นพลางจูบลงเบาๆที่หน้าผากของลูกะ จากนั้นเธอเองก็ได้ลุกขึ้นและเก็บอาหารที่ได้ทำเตรียมไว้เข้าตู้เย็น -


ลูกะยังคงงัวเงียตื่นขึ้นมาจับแก้วที่ใส่น้ำเย็นเอาไว้ แต่เธอไม่ได้ดื่มมันแต่อย่างใด ได้แต่ถือคาเอาไว้แบบนั้น

ลูกะ : กี่ โ ม ง แ ล้ ว อ่ า เ ร น ะ . . . .

น้ำเสียงของเธอยังคงงัวเงียไม่แพ้กับตาของที่ยังไม่สามารถลืมขึ้นมาได้ ลูกะค่อยๆเลื่อนแก้วน้ำเย็นๆใบนั้นมาแตะที่ใบหน้าของเธอเพื่อทำให้เธอตื่นขึ้นมาให้ได้
เมื่อหญิงสาวเห็นแฟนของเธองัวเงียดังนั้นเธอจึงรุดเข้าไปอุ้มลูกะขึ้นและพาตัวไปยังห้องน้ำทันที

เรนะ : ยังงัวเงียอยู่อีกเหรอ ~ ♥ - เรนะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงร่าเริงและปล่อยลูกะลงในอ่างฟองฟอดที่เธอได้เตรียมไว้ พลางเกาะขอบอ่างมองดูลูกะที่ซลึมซลืออยู่นิดหน่อย - ตื่นได้แล้วนา ~ พรุ่งนี้เธอจะต้องใส่ชุดเมดอีก ><" - เรนะพูดพร้อมกับวนไปถูหลังให้กับลูกะอย่างรวดเร็ว -


ลูกะ : อืม ...... ห๊ะ !!!

ลูกะรีบหันมาทางเรนะทันทีที่ได้ยินคำพูดเมื่อกี้

ลูกะ : มะ ... หมายความว่าไง ... เรนะ ......

ดูเหมือนว่าเธอเองจะไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลยกับเรื่องที่แฟนสาวของเธอพูดขึ้นมา

หญิงสาวยิ้มขึ้นอย่างมีเลศนัยพลางงับหูลุกะเบาๆก่อนที่จะกระซิบบอกหญิงสาว

เรนะ : ก็ชุดเมดไงล่ะ ~ >_< ชุดเมดที่ร้านคาเฟ่ ~ นั้นไงล่ะ ♫ ชั้นแอบสมัครให้ลูกะไว้แล้วก็เลยอยากจะเห็นลูกะใส่ชุดเมดซะหน่อย ~ ♥ ไม่ต้องห่วงหรอกชั้นจะตามไปดูไปถ่ายรูปมาไว้เป้นที่ระลึกด้วยน้า ~ - เรนะหัวเราะออกมาเบาๆอย่างมีความสุขก่อนที่จะถูหลังของเรนะต่อ -


เธอนั่งนึกทวนคำพูดของแฟนสาวของเธอ จนจินตนาการไปไกล นึกถึงภาพตัวเองในชุดเมด ก่อนที่หันกลับมาหาเรนะทันที ด้วยใบหน้าที่แดงกล่ำ แสดงถึงความเขินอายอย่างเห็นได้ชัด

ลูกะ : นี่ไปแอบสมัครไว้ตอนไหนเนี่ย !!!

เธอโวยวายเสียงดังลั่นห้องน้ำ พลางจับไหล่เรนะทั้ง 2 ข้าง

หญิงสาวได้แต่ยิ้มหน้าระรื่นก่อนที่จะทำหน้าเหมียว~ และเลียแก้มของลูกะเบาๆ ดูเหมือนว่านิสัยขี้เล่นและขี้แกล้งของเธอจะยังไม่ลดดีกรีลงเลยแม้แต่น้อย

เรนะ : ก้ . . . แหม ~ ชั้นเห็นลูกะน่าจะน่ารักเข้ากับชุดดีก็เลยลงใบสมัครกรอกไว้ก่อน ~ ♥ - เธอเอ่ยขึ้นพร้อมกับดันลูกะกลับไปลงอ่างอาบน้ำ - ชั้นไปรอข้างนอกน้าเสร็จแล้วรีบออกมาล่ะ ~ ♥

เมื่อเอ่ยจบเรนะเองก็ได้เดินออกไปด้านนนอกทิ้งไว้แต่ความงุนงงให้กับแฟนสาวของเธอทันที


ลูกะได้แต่เอามือขยี้หัวตัวเอง รู้สึกหงุดหงิดกับความขี้เล่นของแฟนสาวของเธอ ก่อนจะรีบทำความสะอาดร่างกายอย่างรวดเร็วและเดินออกไปหาเรนะ ทั้งๆที่ตัวเปียกเฉกเช่นทุกครั้ง

ลูกะ : เอาเถอะๆ ... ชั้นยอมแล้วหละ ถ้าชั้นลองใส่แล้วมันดูไม่น่ารักอย่างที่เธอคิด ชั้นจะเขียนใบลาออกทันทีเลยนะ ...

เธอบ่นพึมพำก่อนจะเดินไปหยิบเครื่องนมสดในตู้เย็นมาดื่ม และนั่งตัวเปียกอยู่บนเก้าอี้ตัวหนึ่งภายในห้อง ดูเหมือนว่าวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่เธอได้ใช้ชีวิตอย่างปกติซะแล้ว
- แปะ - ผ้าเช็ดขนหนูผืนใหญ่ได้มาคลุมร่างที่เปียกปอนของเธอไว้

เรนะ : เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก ~ ♥ - หญิงสาวใช้แก้มของเธอถูกับแก้มของลูกะเบาๆพลางห่อคลุมตัวของแฟนสาวเธอไว้ - ชั้นล้อเล่นน่ะ ~ ♫ ชั้นจะมีเวลากรอกใบสมัครให้ลูกทันได้ยังไงล่ะ - หญิงสาวเอ่ยขึ้นพร้อมแลบลิ้นเล็กๆออกมา - ชั้นแค่อยากออกไปข้างนอกกับลูกะเร็วๆก็แค่นั้นเอง ~


ลูกะถอนหายใจออกมาฟอดใหญ่ ก่อนจะใช้มือข้างหนึ่งลูบหัวแฟนสาวเธออย่างนุ่มนวล

ลูกะ : งั้นวันนี้เราไปเดินเล่นในเมืองกันไหมหละ ? ~

เธอรีบเช็ดตัวด้วยผ้าขนหนูผืนใหญ่ที่เรนะเอามาคลุมร่างกายไว้เมื่อซักครู่และเลือกชุดใหม่สำหรับใส่ไปเที่ยวกับแฟนสาวของเธอในวันนี้



ลูกะ : ไปกันเลยไหมเรนะ ?

หญิงสาวเองได้แต่ยืนเคลื้มกับชุดที่ลูกะได้เลือกใส่แทนชุดลำลองที่จะออกไปเดินเล่นกับเธอในวันนี้ เรนะได้แต่ยืนยิ้มอยู่อย่างนั้นพักหนึ่งก่อนที่จะรีบโอบเอวของลูกะไว้และยิ้มดีใจขึ้นมาอย่างออกนอกหน้า

เรนะ : สวยจังเลย ~ ลูกะเหมือนเจ้าสาวเลยล่ะ ~ ♥ - หญิงสาวเอ่ยชมขึ้นและพาลูกะไปยังชาญชลาเพื่อไปเดินเที่ยวต่อในเมืองทันที -


- เวลาพิเศษ * ช่วงบ่าย * -
เรนะและลูกะเองได้มาถึงตัวเมืองเมื่อเวลาใกล้ๆเย็นแล้วเนื่องจากพวกเธอใช้วเลาส่วนใหญ่กันที่หอพักเสียมากกว่าเรนะเองได้พาลูกะไปยังบ่อน้ำศักสิทธิ์ในเมืองซึ่งเป็นสถานที่ที่คู่ัรกส่วนใหญ่จะไปเสริมดวงตัวเองกัน หรือไม่ก็จะไปเดทกันแถวๆนั้น ซึ่งดูเหมือนว่าบริเวณนี้จะเป็นที่นิยมของพวกผู้คนที่นี่เสียด้วย

เรนะ : แค่อฐิษฐานแล้วก็เปลี่ยนที่กันทีหลังแล้วกันนะ ~ - เรนะเอ่ยบอกแฟนสาวของเธอ เพราะดูเหมือนลูกะเองจะชอบเวลาของการเป็นส่วนตัวมากกว่าสถานที่ที่มีผู้คนชุกชุมแบบนี้ หลังจากที่ทั้งคู่ได้อฐิษฐานเสร็จแล้วเรนะเองก็ได้หันมายิ้มให้ลูกะพร้อมกับเอ่ยถามแฟนสาวของเธอขึ้น - นี่ๆลูกะขอพรว่าอะไรเหรอ ?

Action : 1 ) ตอบเรนะ 2 ) ไม่บอก ~ 3 ) ตอบเป็นนัยๆ 4 ) อื่นๆโปรดระบุ


Action : 1 ) ตอบเรนะ Selected

ลูกะ : ชั้นขอให้มายูมิปลอดภัยหนะ ... สีหน้าที่เธอตอบออกมานั้นดูเศร้าต่างจากเมื่อตอนก่อนอยู่มาก ก่อนจะหันมายิ้มให้กับแฟนสาวของเธอแล้วเอ่ยคำพูดอีกอย่างขึ้น

ลูกะ : แล้วชั้นก็ขอให้เรนะเป็นแฟนชั้นตลอดไปด้วย ... เราจะไปหาอาหารเย็นทานกันในเมืองกันเลยดีไหม จะได้ไม่ต้องกลับไปทำกับข้าวด้วย ~

เรนะ : ลูกะ ♥ >.<" - หญิงสาวพูดขึ้นและจุ้บลงเบาๆที่ริมฝีปากของลูกะ เรนะได้ยิ้มออกมาอย่างปิติ ดูเหมือนว่าเธอจะแอบกุมอะไรบางอย่างไว้แต่ก็ไม่ได้เผยมันออกมาและเดินควงแขนลูกะไปยังร้านคาเฟ่ในเมืองเพื่อหาอะไรทานในช่วงเย็นกัน - ( Npc เลี้ยง @__@ )


- เวลาเย็น -

เรนะและลูกะได้มาหยุดลงที่ร้านคาเฟ่เดิมดั่งเช่นเคยและเลือกโต๊ะมุมที่อับคน เรนะเองได้ยื่นเมนูสั่งที่จัดวางไว้บนโต๊ะให้กับเรนะและนั่งดูของตัวเอง


ลูกะ : อืมม ... อาหารเย็นขอเป็นของว่างๆเบาๆดีกว่าแหะ ... ขอสตอเบอรี่ซันเดย์ 1 ที่นะ ส่วนเครื่องดื่มขอเป็นชานมละกัน

เธอพูดออกมาในขณะที่ยังนั่งมองเมนูอยู่ ก่อนจะวางเมนูลงบนโต๊ะและยิ้มให้สาวเมดที่ยืนรอรายการอาหารจากโต๊ะของพวกเธอ ก่อนจะหันหน้าไปหาทางเรนะ ที่นั่งอยู่ข้างๆตน

ลูกะ : เรนะก็ด้วย อาหารเย็นแบบนี้กินอะไรแบบเรียบๆง่ายๆไม่หนักท้องดีกว่านะ หรือ ตอนกลางคืนอยากจะใช้พลังงานเยอะๆหละ ชั้นจะได้สั่งอะไรที่เพิ่มพลังงานเข้าไปเยอะๆ แทนเมนูเมื่อกี้

ลูกะยังคงยิ้มให้แฟนสาวของเธอเช่นเดิม แต่ดูเหมือนรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอจะมีเล่ห์เหลี่ยมอะไรอยู่ซักอย่าง

เรนะได้รีบหยิบกระดาษในร้านมาปิดจมูกเพื่อไม่ให้กิเลษของเธอแสดงออกมาอย่างโจ่งแจ้งนัก หญิงสาวค่อยๆเปิดเมนูขึ้นมาและสั่งอาหารทานเล่นเบาๆยามเย็นเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศที่แฟนสาวของเธอแซวออกมา

เรนะ : มะ . . .  แหม ~ ♥ ลูกะพูดแบบนั้นในที่โจ่งแจ้งแบบนี้ได้ยังไงกัน - หญิงสาวได้ยิ้มขึ้นเล็กน้อยพลางถูแก้มของเธอเบาๆที่หน้าของแฟนสาวของเธอ - ถ้าช่วงเวลาที่นี่ได้พักผ่อนตลอดอย่างนี้จนกลับไปอีกฝั่งหนึ่งและช่วยมายูมิได้สำเร็จก็น่าจะดีไม่น้อยเลยนะ - เรนะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อยๆและพิงเบาะที่นั่งในร้าน

ไม่นานนักของหวานที่พวกเธอสั่งก็ได้มาเสิร์ฟบนโต๊ะ ( เชิญกินก่อน >_<" กินเสร็จแล้วเราจะมาต่อ )


เมื่อลูกะได้ยินเรนะพูดอย่างนั้น สีหน้าที่เคยยิ้มอยู่ก็ดูเศร้าหมองลงในทันที เธอนั่งก้มหน้าอยู่ซักพักไม่ได้แตะของหวานบ่นโต๊ะแต่อย่างใด

ลูกะ : นั่นสินะ ... ถึงยังไงชั้นจะหาทางกลับไปโลกเก่าให้ได้ ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ...

ลูกะพูดขึ้นมาก่อนจะนั่งกินของหวานที่เธอสั่งไว้และนั่งคิดเพลินๆ " สาวปริศนาที่ชื่อว่า ซุยกินโตะ ซึ่งเธอเองก็มาที่โลกแห่งนี้เหมือนกันไม่แน่เธออาจจะรู้วิธีกลับไปโลกแห่งนั้น แต่ถึงยังไงก็ตามยัยนั่นคงต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยนแน่ๆ "

เรนะได้ยิ้มออกมาบางๆพลางตักไอซครีมในถ้วยแก้วเล็กๆของเธอป้อนให้กับแฟนสาว

เรนะ : อย่าทำหน้าเศร้าแบบนั้นสิ ~ ♫ อ้าม ~ - หญิงสาวเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มและง้อลูกะ -

- วูบ !! - ยังไม่ทันที่ลูกะจะได้อ้าปากรับ เรนะเองก็ได้ปัดถ้วยไอศครีมบนโต๊ะอาหารออกไปจากโต๊ะพร้อมกับคว้าตัวลูกะไว้ด้วยความเร็วระดับสูงที่แม้แต่เก้าอี้ที่เธอนั่งเองไม่ได้ขยับไปไหนจากที่เดิมเลย เรนะได้กอดลูกะไว้แน่นพร้อมกับพลิกตัวลงกับพื้นในคาเฟ่นั้น

- ตูมมมมมม !! - เสียงระเบิดออกตามอากาศพร้อมกับสีของฉากที่ค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีแห่งความมืดมิด ปลายดาบสีดำสนิทได้พุ่งมายังตัวของลูกะที่อยู่ในอ้อมแขนของเรนะอย่างต่อเนื่องทันที !!

- ฉัวะ !!! - เสียงลูกธนูจำนวนมากได้พุ่งออกไปโจมตีเป้าหมายด้านหน้า ดูเหมือนว่าพลังจากศรนั้นจะเกิดจากเวทย์มนต์ทำให้เรนะเองไม่จำเป็นต้องถือคันธนูในการแผลงลูกดอกออกไป และดูเหมือนว่าลูกธนูของเธอจะคลาดเคลื่อนอย่างมากที่สุดก็แค่การเฉี่ยวบนผิวเนื้อของศัตรูเท่านั้น



เรนะ : มารบกวนตอนที่ชั้นกำลังมีความสุขอยู่กับคนัรกแบบนี้ ท่าทางจะปล่อยไปโดยไร้เหตุผลไม่ได้เสียแล้วล่ะมั้ง - เรนะได้รวบเอวของลูกะไว้และพยุงขึ้นพร้อมๆกับตัวของเธอ - อย่าขยับนะเจ้าอกเสือธนูทุกดอกปะจุพิษระเบิดเซลล์เอาไว้ แค่ลมพัดอ่อยๆร่างเนื้อของแกก็จะระเบิดออกเป็นผุยผงได้ทันทีเลยล่ะ - เรนะค่อยๆหยิบคันธนูไม้ธรรมดาๆของเธอ ออกมาถือไว้ก่อนที่จะยืนข้างหน้าลูกะ 1 ก้าว -

? ? ? : ข้าต้องการมีดเล่มนั้น . . . . และข้าต้องการพบหญิงสาวคนหนึ่งที่ได้ตามหญิงสาวคนนั้นมาด้วย - เสียงของมันได้เอ่ยกล่าวขึ้นและดูเหมือนว่ามันจะรู้เรื่องเกี่ยวกับซุยกินโตะเสียด้วย - พลังของมีดเล่มนั้นแข็งแกร่งขึ้นดั่งจิตวิญญาณและพลังจิตสังหารของผู้ใช้ข้าคงจะต้องเก็ฐนางไปด้วยเช่นกัน - แววตามุ่งร้ายนั่นได้ส่อแววมาทางลูกะทันที -

เรนะเองได้ยืนขั้นตัวลูกะไว้ด้านหน้าและจับตาเล็งที่ศัตรูของเธออย่างไม่ล่ะเว้น


Player Reaction : เต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า

ขออภัย! โพสต์นี้มีไฟล์แนบหรือรูปภาพที่ไม่ได้รับอนุญาตให้คุณเข้าถึง

คุณจำเป็นต้อง ลงชื่อเข้าใช้ เพื่อดาวน์โหลดหรือดูไฟล์แนบนี้ คุณยังไม่มีบัญชีใช่ไหม? สมัครสมาชิก

x
เจ้าหญิงคะงุยะ
โพสต์ 26-8-2010 13:49:19 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขล่าสุด tesstrossa เมื่อ 29-8-2010 23:02


สภาพร่างกาย :
สถานะ : ปรกติ
AS : 16/40

Infomation
Skill


Status:


Posonality



Item



ริวโค / แรน / เรย์อิเซน :' เล่นถามมาเป็นชุดเลย! = _ =''' / = - ='' / _ '' _ '
แรน : อืม . . . ถ้างั้นจะตอบทีละข้อก็แล้วกันนะ ~  ข้อแรกเลย รีเน่ปลอดภัยดี ตอนนี้อยู่กับ . . . เพื่อนร่วมทางของเราอยู่ เรื่องความปลอดภัยนั้นหายห่วงได้ - แรนพูดพลางยิ้มอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะกระพริบตาให้หญิงสาวตรงหน้า - ส่วนข้อสอง ทำไทถึงมาอยู่ที่เมืองนี้ได้ อันนี้บอกสาเหตุไม่ได้หรอกนะ แต่ว่าที่เรามาอยู่ที่นี่ก็เพื่อจุดหมายของเราแล้วก็ไม่ได้คิดจะทำร้ายหรือทำลายเมืองนี้เลยแม้แต่น้อย เพราะงั้นสะบายใจได้ - ชายหนุ่มเท้าสะเอวพลางถอนหายใจ หวังว่าคำตอบของเค้าคงจะแก้ความเข้าใจผิดของเธอได้นะ

ริวโค : 'แรนที่เอวของเจ้า ' ริวโคสังเกตุเห็นเลือดที่เกิดจากรอยกระสุนเมื่อซักครู่ค่อยๆซึมออกมาจากเสื้อของเขาเล็กน้อย
แรน : ' อ๊ะ เดี๋ยวก่อน มันไม่น่าจะไหลได้นี่นา . . . เราหยุดกระสุนเม็ดนั้นไม่ให้ปั่นเข้าไปในเนื้อ หรือว่ากระสุนนั่นจะเป็นแบบ Hot load  ( กระสุน ที่มีน้ำหนักและหัวกระสุนมากกว่ากระสุนที่ใช้ปรกติ สามารถยิงได้ต่อเนื่องตามอัตราความเร็วปืนทั่วๆไป แต่ตัวปืนจะได้รับภาระหนัก จนทำให้ปากลำกล้องระเบิดได้) แรนค่อยๆยื่นมือมาใช้พลังเวทอุดแผลนั่นก่อนจะหันมายิ้ม
แรน : ถ้ายังไงก็คงจะพอเข้าใจแล้วสินะ เรื่องรีเน่น่ะสะบายใจได้ เราคอยดูแลเด็กคนนั้นเป็นอย่างดี เราเองก็อยากจะถามเธอบ้างเหมือนกัน แต่ตอนนี้คงจะไม่ได้แล้วล่ะ ต้องรีบกลับไปทำอาหาร~ ^  ^- ชายหนุ่มพยายามรีบจบบทสนทนา เพราะป่านนี้ ทั้งโซฟี อันดิเน่ แล้วก็รีเน่คงจะหิวกันแล้ว จึงรีบกระโดดจากพวกเค้าไปยังสถาณีรถไฟด้วยความรวดเร็ว ตามมาด้วยทูติทั้งสองตน

ริวโค : เห้อ ข้านึกว่าจะได้ฉากกันตรงนั้นซะแล้ว .  . .
เรย์อิเซน : ~ ข้าเองก็ไม่ได้อยากจะสู้กลางเมืองแบบนั้นหรอกนะ~
แรน : เอาเถอะยังไงก็ขอบใจที่ดึงความสนใจให้เรื่องมันจบง่ายขึ้นนะ เอาล่ะก่อนอื่นเรากลับไปที่หอพักกันก่อนเถอะ - พูดพลางตอกบัตรเข้าไปใช้บริการรถไฟกลับไปยังหอพักของตัวเอง ชายหนุ่มเดินไปตามทางพลางเปิดประตูห้องของตัวเองออก
แรน : . . .  จะดูกี่ที .  . .  มันก็เหมือนกับห้องของเด็กผู้หญิงจริงๆนั่นแหละนะ . . . - แรนเดินตรงเข้าไปในห้องพลางเรียกดาบทั้งสี่เล่มออกมาวางพิงไว้ตรงหัวเตียง (แบกไว้นานๆมันเมื่อยไหล่ > w <'')
เรย์อิเซน : แรน เดี๋ยวข้าเปลี่ยนผ้าพันแผลให้นะ~ - เรยอิเซนเดินมาควงแขนของชายหนุ่มอย่างอารมณ์ดี
แรน : ได้สิ .  .  . ก่อนอื่นของเราอาบน้ำก่อนนะ ริวโคกับเรย์อิเซนช่วยกันจัดของพวกนี้ใส่ตู้ให้ทีนะ อ้อแล้วก็ นี่ - แรนยื่นกระดาษโน๊ตให้เรย์อิเซน - ช่วยแบ่งของตามนี้ให้หน่อย-นะ - เรย์อิเซนรับมาพลางหยิบอ่าน
เรย์อิเซน : เอ๋? . . . ทำไมของไซเซอร์เท่ากับของรีเน่จังเลยล่ะ . . . - หญิงสาวบ่นพลางจ้องมาที่แรน -
แรน : น่าๆ อย่าคิดมากเลยน่ะ เดี๋ยวเราขออาบน้ำก่อนนะ อ๊ะจริงสิ . . . - แรนรวบเอวของเรย์อิเซนพลางประกบปากจูบหญิงสาวโดยไม่คิดอะไร
เรย์อิเซน : !! อื้อ! - ทูติสาวหน้าแดงแจ๋ก่อนจะปล่อยตัวให้ชายหนุ่มที่จูบเธออยู่แบบนั้นโดยไม่ขัดขืน
ริวโค : . . . แล้วเจ้าจะเคลิ้มทำซากอะไรห๊ะ? - ริวโคสับฝ่ามือใส่หัวของเรย์อิเซนจากด้านหลังดังปึกใหญ่ๆ
เรย์อิเซน : อะอะอะไรเล่า กะก็ข้าตกใจนี่นา! @ /// _ /// @
แรน : ? ตกใจ? ก็ตอนนี้มันถึงเวลาเติมประจุเวทแล้วไม่ใช่หรอ? - แรนเป็นงงกับท่าทีที่แปลกไปของเรย์อิเซน หรือเป็นเพราะเค้านึกขึ้นได้แล้วอยู่ทำแบบนั้นโดยที่หญิงสาวยังไม่ทันได้ตั้งตัวกันนะ? - ส่วนริวโคก็เหมือนเดิมสินะ เอ้า - แรนโยนผลึกสีน้ำเงิน ด้านในบรรจุโลหิตสีแดงไว้ 3 ก้อน
ริวโค : ? ทำไมให้เราเยอะกว่าปรกติล่ะ? - ชายหนุ่มสงสัยเพราะปรกติแค่สองก้อนก็เพียงพอแล้ว
แรน : เอาเถอะ วันนี้พิเศษให้ก็แล้วกัน เราขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะ ฝากจัดการที่เหลือด้วย - แรนปลีกตัวเองเข้าห้องน้ำไป พลางชำระร่างกายของตัวเอง  เลือดของชายหนุ่มค่อยๆไหลลงไปตามสายน้ำและเข้าสู่ท่อระบายน้ำอย่างช้าๆก่อนจะค่อยใช้พลังเวทสมานแผลตัวเอง
แรน : . . . เอายังไงกับรอยกัดนี่ดีล่ะ . . . - ชายหนุ่มจับที่แก้มของตัวเอง เพราะไม่ว่าจะรักษายังไงแผลก็ไม่สมานตัวซักที (ถึงเลือดจะไม่ออกก็เถอะ) - ยู? สินะ . . . ชื่อของผู้หญิงคนนั้น . . . - แรนมองไปที่ฝักบัวพลางหลับตาลงส่ายหน้าสลัดความคิดของตัวเองออก ก่อนจะเดินออกมาจากห้องน้ำและเช็ดร่างกายให้แห้งพร้อมกับเดินออกมาจากห้องน้ำทั้งผ้าขนหนูที่โพกหัวของตัวเองอยู่แบบนั้น

เรย์อิเซน : ~ แรน เราจัดของให้เรียบร้อยแล้วนะ - เรย์อิเซนยิ้มให้พลางโบกมือเรียกให้แรนมาหา ชายหนุ่มยิ้มบางๆพลางเดินมาหาเธอเช่นกัน
แรน : Okay~ ครบตามที่เขียนไว้ ดีมากเรย์อิเซน -ชายหนุ่มพูดพลางลูบศรีษะของหญิงสาว เรย์อิเซน : แฮะๆ~
แรน : ริวโค?  - แรนหันไปทางริวโคที่ตอนนี้กำลังจ้อง ดาบที่อันดิเน่มอบให้มาตาไม่กระพริบ - มีอะไรหรอ?
ริวโคหันมาหาชายหนุ่มพลางพูด ริวโค : ข้าสงสัยน่ะ เพราะดาบที่จะสามารถเก็บเข้าไปในร่างกายของแรนนั้นต้องเป็นจิตทูติถึงจะเข้าไปในร่างกายของแรนได้ แต่ถึงอย่างนั้น ดาบที่ท่านอันดิเน่มอบให้มา ท่านอันดิเน่เองก็ไม่ได้เปลี่ยนร่างกายตัวเองเป็นจิตทูติเข้ามาสิงในร่างของท่าน ข้าก็เลยสงสัยว่า ดาบเล่มนี้มีทูติหลับไหลอยู่รึเปล่า เพราะข้าเองก็จับสัมผัสได้อยู่เหมือนกัน แต่ลองพยายามปลุกดูแล้ว ไม่มีการตอบสนองอะไรเลย - ชายหนุ่มอธิบายให้แรนฟัง แรนเองก็รู้สึกเอะใจกับเรื่องนี้เหมือนกัน
แรน : นั่น . . สินะ . . ตอนที่สู้ด้วยดาบเล่มนี้ อันดิเน่ก็ยืนข้างๆเราเสมอเลย เราเองก็ไม่ได้สังเกตุด้วยตอนเก็บดาบเข้าไปในร่างกาย เพิ่งจะมานึกได้ก็ตอนนี้แหละ- แรนเดินมาที่ดาบพลางนั่งลงมองมัน - ถ้ามีทูติหลับไหลอยู่ในเล่มนี้จริงๆ ก็น่าสงสารแย่น่ะสิ . . . ป่านนี้คงจะหิวแล้วล่ะมั้ง . . . - แรนยื่นมือไปสัมผัสดาบเบาๆ ก่อนจะค่อยๆเลื่อนมือกลับมา
แรน : เอาเป็นว่าเรื่องเด็กคนนั้นเอาไว้ก่อน เราขอไปทำอาหารก่อนก็แล้วกัน~ - แรนรีบใส่ชุดพลางเดินตรงไปที่ครัวทันทีเพื่อทำอาหาร ไม่นานนักแรนก็จัดอาหารออกเป็นสองชุด

ริวโค : โห ทำซะเยอะเชียว . . . - ริวโคพูดพลางมองอาหารที่ถูกบรรจุในกล่อง
แรน : ก็นะ อ่ะนี่ริวโค - แรนยื่นกล่องสลัดกับกล่องเนื้อทอดให้กับริวโค - ฝากเอานี่ไปให้ไซเซอร์กับโซฟีหน่อยนะ ส่วน นี่เรย์อิเซน . . . - แรนยื่นกล่อง สลัดผัก เนื้อทอดและผลึกเวทให้ - อันนี้ของอันดิเน่กับรีเน่ พยายามให้อันดิเน่ทานผลึกเวทนี้ให้ได้ด้วยนะ เดี๋ยวจะไม่ยอมทานเพราะห่วงเราอีก - แรนพูดพลางถอนหายใจเบาๆ
เรย์อิเซน : แล้วแรนล่ะ? - เรย์อิเซนถามขึ้น
แรน : เราว่าจะไปทักทายรูมเมทคนใหม่หน่อยน่ะ ห้องของเค้าอยู่ใกล้ๆนี้เอง - แรนพูดพลางหยิบ ID - Card ให้เรย์อิเซนดู - เอาเป็นว่าพอพวกเจ้าสองคนทำธุระให้เราเสร็จแล้วก็รีบกลับมารอเราที่ห้องนะ
เรย์อิเซน / ริวโค : รับทราบ! - ทั้งสามคนเดินออกไปจากห้องและแยกย้ายกันไปตามหน้าที่ของตัวเอง

- ช่วงค่ำ เนื้อเรื่องของริวโค -
ชายหนุ่มเดินลงมายังด้านล่างของหอพักก่อนเพื่อออกมาดูว่าชั้นที่เค้าต้องไปนั้นอยู่ชั้นไหน (จะวาปข้ามไป) แต่ระหว่างนั้นเอง ชายหนุ่มก็ต้องชะงักเมื่อเห็นโซฟี เดินออกมาจากหอพักเช่นกัน
ริวโค : โซฟี ! - ชายหนุ่มเรียก สาวน้อยพลางวิ่งไปหา - ทำไมถึงออกมาข้างนอกตอนนี้ล่ะ? แล้วไซเซอร์ไม่ได้อยู่กับเจ้าหรอ?

โซฟี : หิว . . . . - หญิงสาวเอ่ยขึ้นเบาๆพร้อมกับเดินเขเามาหาริวโคช้าๆ ดูเหมือนว่าไซเซอร์เองจะทำอาหารไม่เป็นเสียด้วย -


ริวโค : เอาเถอะ ยังไงก็กลับขึ้นไปที่ห้องของเจ้านั่นก่อนเถอะนะ ชั้นมีสลัดของแรนมาให้น่ะ - ริวโคพูดพลางรีบจูงมือโซฟีวาปไปหยุดอยู่หน้าของไซเซอร์พอดี
ริวโค : ขอโทษนะที่อยู่ๆพาขึ้นมาแบบนี้ - ชายหนุ่มพูดเสียงเรียบตามแบบฉบับของตัวเอง ก่อนจะเคาะประตู

-ช่วงค่ำ เนื้อเรื่องของเรย์อิเซน -
ทูตสาวยิ้มระรื่นกับหน้าที่ที่แรนได้มอบหมายมาให้ เธอรีบตรงไปยังห้องพักของรีเน่และอันดิเน่ทันทีตามแผนที่ที่เธอได้ดูเมื่อซักครู่
เรย์อิเซน : ป่านนี้ ทั้งสองคนคงจะหิวกันแล้วสินะ~ อาหารที่แรนทำก็น่าอร่อยด้วย ทานด้วยกันเยอะๆ น่าจะอร่อยกว่า~ - เธอยิ้มอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะรีบวิ่งปี่มาหยุดที่หน้าห้องของรีเน่

ก๊อกๆ เรย์อิเซนเคาะประตูพลางพูดด้วยน้ำเสียงสดใสตามภาษาคนอารมณ์ดี
เรย์อิเซน : รีเน่~ เปิดประตูหน่อยจ้า~
เสร็จสิ้น

-ช่วงค่ำ เนื้อเรื่องของแรน -
หลังจากจัดการเรื่องแผลของตัวเองเสร็จ แรนก็เดินออกมาพร้อมกับกล่องเนื้อทอดและสลัดเพื่อเอาไปทักทายรูมเมทคนใหม่ตามมารยาท
แรน : ' อืม . . . ท่าทางจะเป็นคนประเภทเดียวกับโซฟีแฮะ . . . จะรับมือไหวรึเปล่านะ . . .' ชายหนุ่มคิดพลางเดินไปตามทางที่ ID-card ได้ระบุห้องไว้ ก่อนจะมาหยุดหน้าประตูห้องของ โมริมิยะ โอโนะ ก็อกๆ ชายหนุ่มเคาะประตูห้อง ตามมารายาท
แรน : แรน บลาโด้ ขอรบกวนหน่อยได้รึเปล่า โมริมิยะ . . . - ชายหนุ่มพูดหลังจากเคาะประตูและรอจนกว่าคนด้านในจะมาเปิดให้
- แอ้ด. . . - เสียงประตูเปิดออกช้าๆจนชายหนุ่มมองเห็นห้องที่ออกสลัวๆด้านใน ดูเหมือนว่าจะมีแค่แสงจากตะเกียงเล็กๆตามทางเท่านั้น - ตึก . . . - เสียงประตูแง้มกลับเบาๆและกลอนก็ได้ล้อกตัวลงเองโดยทันที

โมริมิยะ โอโนะ : แรน บลาโด้ ? - เสียงนิ่งๆของเธอได้เอ่ยถามขึ้นพร้อมกับร่างของหญิงสาวที่มีผิวขาวซีดผิดปกติเล็กน้อย - มีอะไรงั้นเหรอ ?


แรน : อือ ก็นิดหน่อยน่ะ เรามาทักทายน่ะ ขอโทษนะที่มาช้าไปหน่อย - แรนยิ้มบางๆให้ อืม . . . ก็จัดว่าเป็นคนสวยล่ะนะ สีผมก็เข้ากับสีร่างกายด้วยแต่รู้สึกเหมือนเธอคล้ายๆกับ ยู ที่เจอใน Dark Hour แฮะ ชายหนุ่มคิดไปพลางยื่นกล่องอาหารสองกล่องให้กับหญิงสาว - ส่วนนี่ คิดว่าอาจจะช้าไปซักหน่อย แต่เราทำมาให้ทานน่ะ

Player Reaction : ดูที่ Reply ใหม่เลยละกาน
โพสต์ 26-8-2010 18:48:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขล่าสุด tesstrossa เมื่อ 13-9-2010 05:36


Information
Skill

สถานะปัจจุบัน :
สภาพ : ปกติ
AS : 40 / 40

Status


Personality


Item


เมล่อนคิดจะพาอาสะจังไปเดินเล่นกันที่ห้างสรรพสินค้าก่อนแล้วจึงไปที่ร้านสะดวกซื้อและกลับโดม

แต่แล้วก็คิดขึ้นได้ว่า จึงหันมาถามฮิเดโยชิว่า ห้างสรรพสินค้า กับ ร้านสะดวก ซื้อ + โดม น่ะอยู่ที่ไหนเหรอ?

ฮิเดโยชิเองได้กลับมามีสปิริตอีกครั้งหลังจากได้พ้นข้อครหาชั่วคราวแล้ว

คิโนชิตะ ฮิเดโยชิ : ได้เลยครับ !! ให้ผมเป็นคนนำทางไปเอง - ชายหนุ่มพูดขึ้นอย่างเชิดชูและเดินนำพวกเมล่อนนเข้าไปทันที -

ดูเหมือนว่าอาสะจังเองก็จะชอบตากแอร์ในห้องมากกว่าบรรยากาศที่โรงเรียนเสียด้วย

ชิงุเระ อาสะ : ทำม๊าย !! ทำมายที่นี่ไม่มีตู้คาราโอเกะขายง้า !! - หยิงสาวยืนนื่งพร้อมเอาหน้าถูกับกระจกร้านขายอุปกรณ์ดนตรีด้วยความเศร้าใจ -

Action : 1 ) สัญญาว่าถ้ามีมาขายแล้วจะซื้อให้ 2 ) ลากโซฟีไปทำอย่างอื่นแทน 3 ) ซื้อของอย่างอื่นมาปลอบใจไปก่อน 4 ) แกล้ง หิ้วตัวออกไปจากร้านทันที 5 ) อื่นๆโปรดระบุ


เมล่อนก็ให้ สัญญาว่าถ้ามีมาขายแล้วจะซื้อให้ เมล่อนจึงเอ่ยขึ้น หนุ่มน้อย คิโนชิตะ ฮิเดโยชิ

ห้างนี้มีร้านคาราโอเกะมั้ย ?

ฮิเดโยชิได้หยิบแผนที่เล็กๆใน ID card ขึ้นมาและมองหาร้านคาราโอเกะที่เมล่อนถามขึ้น

คิโนชิตะ ฮิเดโยชิ : อ่า . . . . ตอนนี้ยังไม่มีนะครับ แต่ว่าในประกาศบน ID card บอกไว้ว่าอีกหนึ่งอาทิตย์จะมีร้านเครื่องดนตรีเปิด ผมเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะมีตู้คาราโอเกะขายรึเปล่า สว่นร้านนี่ไม่มีวี่แววเลยนะครับ

เมื่อได้ยินดังนั้นอาสะจังก็ได้เริ่มอารมณ์ดีขึ้นมาบ้างดูเหมือนว่าเธอจะเริ่มมีความหวังเล็กๆขึ้นมาบ้างแล้ว เด็กสาวได้วิ่งมาจูงมือของเมล่อนและลากเจ้าตัวไปตามร้านๆต่างๆทันทีก่อนที่จะกลับมากันที่หอพักพร้อมกับฮิเดโยชิ


- เวลาเย็น -

เมล่อนเดินกลับมาพร้อมกับอาสะจังและฮิเดโยชิ อืม วันนี้จะทําอะไรกินดี เมล่อนเดินมาถึงโดมที่เป็นหอพัก

และถามขึ้นกับฮิเดโยชิ ห้องพักนี่อยุ่ตรงไหนอย่างงั้นเหรอ? ( เอ๋อ จนลืมไปเรียบ )

คำถามเรื่องแรกของเมล่อนทำให้อาสะจังเกิดฉุกใจคิดขึ้นมาเรื่องการกินของพวกเธอ เพราะดูเหมือนว่าทั้งเมล่อนและอาสะจะเดินเล่นเพลินจนไม่ทันได้ซื้ออาหารติดตัวกลับมาเลย

ชิงุเระ อาสะ : อ๊ะ !! แย่แล้ว . . . . . . . - หญิงสาวอุทานออกมาเบาๆพลางส่งสายตามองไปทางฮิเดโยชิ - ขอพวกเราไปอาศัยก่อนได้ไม๊อ่าคืนนี้ ~♫

ชายหนุ่มเองได้แต่ทำหน้าสลดและนำพวกเมล่อนและอาสะไปยังห้องของตัวเองเพื่อหาอะไรรองท้องก่อนทันที

คิโนชิตะ ฮิเดโยชิ : ช่วยไม่ได้นะครับผม งั้นไปหาอะไรทานที่ห้องผมก่อนก็ได้

ฮิเดโยชิได้พาพวกเมล่อนและอาสะมายังห้องของตน และเข้าไปเก็บข้าวของของตัวเองพร้อมกับเปลี่ยนเสื้อผ้าเสียก่อน

คิโนชิตะ ฮิเดโยชิ : วัตถุดิบในตู้เย็นใช้ได้เลยนะครับ


เมล่อนตรวจค้นในตู้เย็น ก็พบว่ามีวัตถุดิบพอที่จะทําอาหารได้ เลยทําอาหารตามที่มีในตุ้เย็น

ให้กับอาสะจัง และเริ่มถามฮิเดโยชิขึ้นว่า ช่วงเวลากลางคืนนี่ออกไปไหนได้มั้ย ฮิเดโยชิคุง ?

เมล่อนพบ Raw Meat ( Set ) *1 ชุด , Vegetable ( Set ) *1 ชุด , Raw egg * 4 ฟอง , และเครื่องปรุง + อุปกรณ์ทำครัว อื่นๆตามที่ผู้เล่นกำหนด

คิโนชิตะ ฮิเดโยชิ : จะออกไปมันก็ได้นะครับ แต่ว่ามันไม่มีอะไรให้ทำข้างนอกตอนกลางคืนนี่นา ? ห้างทั้งเมืองปิดลงหมดเหลือแต่ร้านสะดวกซื้อแค่นั้นเอง

ชายหนุ่ม ( ? ) ได้เดินออกมาพร้อมกับชุดลำลองของเขาและเข้ามาช่วยเมล่อนทำอาหารในห้องครัวทันที ทางด้านอาสะจังเองก้ได้ไปนั่งเล่นรอบนโซฟาในห้องรับแขกแล้ว


เมล่อนเริ่มย่างเนื้อ จัดเรียงผัก และทําไข่ดาว ( อาหารทั่วไปเลย ) หลังจากทําเสร็จจึงตั้งโต๊ะไว้

โต๊ะอาหารให้ฮิเดโยชิกับอาสะจัง เมล่อนขึ้นไปบนหลังคาหอพักและนั่งรินเหล้าจาก ขวดเหล้าของตน

ชิงุเระ อาสะ : ไม่มากินด้วยกันเหรอ ? เมล่อน ~ - เด็กสาวตะโกนเรียกเมล่อนที่กำลังจิบสาเกอยู่บนหลังคา -

Action : 1 ) ลงไปนั่งกินกับอาสะจัง 2 ) เข้าป่าไปตามสายลมนั่น 3 ) อื่นๆโปรดระบุ

- แว้บ - ทันใดนั้นเองเมล่อนก็ได้สังเกตุเห็นอะไรบางอย่างในป่า ดูเหมือนว่าจะเป็นสายลมที่พัดผ่านไป แต่ดูเหมือนว่ามันจะทำให้เมล่อนคุ้นๆยังไงชอบกล เหมือนกับคนที่เคยถูกเธอปล้นเลยทีเดียว


เมล่อนตะโกนบอกกับอาสะจังว่าเห็นอะไรบ้างอย่างในป่า เดี้ยวจะลงไปกิน

แล้วก็กระโดดเข้าไปในป่าตามสายลม

เมื่อเดินทางออกมานอกเขตุหอพักได้นิดหน่อยนั้นเมล่อนก็ได้พบเงาปริศนาที่กำลังถ้ำๆมองๆมาทางโดมทันที ใช่แล้วมันคงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากบุคคลที่เมล่อนได้เคยไปปล้อนและปล่อยกลางป่านั่นเอง !!



หน้ากากจิ้งจอก : เห้ย !! ไอ้เด็กผีนั่นอีกแล้ว !!


เมล่อนตกใจนิดหน่อย และถามขึ้น รับเหล้าซักจอกมั้ย เมล่อนเอ่ถยามกับหน้ากากจิ้งจอก

เมล่อนถามต่อไปแถวไหนมาละเนี่ยถึงมาโพล่แถวนี้ ?

หน้ากากจิ้งจอก : เฮอะ !! วิธีวางยาพิษแบบเดิมไม่ได้ผลแล้วล่ะ - ชายหนุ่มยังคงคิดว่าเมล่อนเป็นคงวางยาเขาและไม่ไว้ใจจอกกระชับมิดของหญิงสาวเช่นเคย - ชั้นก็ผ่านสะพานแห่งแสงมาเหมือนกันเลยมาโผล่ที่นี่ หึหึ !!


เมล่อนนึกขึ้นนั่นน่ะเหรอสะพานแห่งแสงอืม แล้วก็ตอบหน้ากากจิ้งจอก เหล้านี้ไม่ได้ใส่ยาพิษไว้ซักหน่อย

เมล่อนดื่มเหล้าที่อยู่ในจอกโชว์ให้กับหน้ากากจิ้งจอก . . .

หน้ากากจิ้งจอก : โกหกน่า !!! - ชายหนุ่มพูดขึ้นและเดินเข้ามาหาเมล่อนทันทีพร้อมกับหยิบจอกเหล้าของเธอมาจิบนิดหน่อย (ไม่เข็ด) - เฮือก !!!! - ชายหนุ่มแสดงสีหน้ามึนเมาของเขาออกมาทันทีพร้อมกับค่อยๆยื่นจอกเหล้าคืนให้กับเมล่อน - ยะ ยะ ยาพิษ !!! - พลั้ก . . . - เสียงของชายหนุม่ค่อยๆล้มตัวลงกองบนพื้นหญ้าด้วยสติขาดๆหายๆของเขาต่อหน้าเมล่อนทันทีหลังจากคืนจอกเหล้า -


เมล่อนขยี้ผมตัวเองนิดหน่อย ก่อนจะเอ่ยขึ้น คออ่อนจังน้า และเริ่มแบก หน้ากากจิ้งจอกกลับไปสู่ โดม

ที่มี ฮิเดโยชิ และอาสะจัง อยู่ . . .

เมื่อเมล่อนกลับมาถึงห้อง อาสะจังเองที่ได้นั่งกินอาหารอยู่ก็ได้ชะโงกหน้ามองร่างที่เมล่อนลากติดมือกลับมาด้วยอย่างสงสัย ดูเหมือนว่าเธอจะลืมหน้ากากจิ้งจอกไปเสียแล้ว

ชิงุเระ อาสะ : คนรู้จักเหรอ ? - หญิงสาวทำหน้างุนงงและลงมือทานอาหารของเธอต่อ -

ดูเหมือนว่าตอนนี้หน้ากากจิ้งจอกเองคงจะยังไม่ยอมตื่นขึ้นมาง่ายๆเสียด้วย

คิโนชิตะ ฮิเดโยชิ : อ๊ะ !! กลับมาแล้วเหรอ เมล่อน ตอนนี้น่าจะได้เวลาไปติดต่อกับพวกชมรม SoS ได้แล้วล่ะนะจะไปเลยไม๊ล่ะ ?


อืมหืมงั้นก็ไปเลย เมล่อนแบก หน้ากากจิ้งจอกขึ้นหลัง ( เชือกมัด ) และบอกงั้นก็ไปกันทั้งหมดนี่เลยสินะ

แถมหมอนี่ ( ทีอยู่บนหลัง ) ก็พาไปด้วยเลยละกัน เมล่อนเดินไปพร้อมเอาเหล้ากรอกปาก หน้ากากจิ้งจอกซํ้า

ไม่นานนักฮิเดโยชิก็ได้พาพวกเมล่อนนั่งรถไฟเข้ามาในเมืองและลงมายังฐานทัพลัพของกลุ่มสมาคมชมรม SoS ทันที



? ? ? : หืม ? ฮิเมะจัง มีอะไรเหรอลงมาเองแบบนี้เลย - หญิงสาวคนหนึ่งภายในห้องเอ่ยทักทายขึ้น ดูเหมือนว่าตอนนี้จะมีเธอเพียงคนเดียวที่อยู่ในฐานทัพลับแห่งนี้ -

คิโนชิตะ ฮิเดโยชิ : ฮิเดโยชิครับ !!

? ? ? : อ๊ะ ฮะๆๆ ชั้นล้อเล่นน่ะ เอาเป็นว่ามีธุระอะไรถึงลงมาที่นี่ล่ะ ?


เมล่อนถามขึ้น ที่นี่ที่ไสละเนี่ย ฮิเดโยชิจัง? หรือว่านี่คือ ฐานลับของชมรม SOS ที่ลํ่าลือกันสินะ

เมล่อนพูดขึ้นพร้อมกับที่ยังแบกหน้ากากจิ้งจอกไว้บนหลัง . . .

คิโนชิตะ ฮิเดโยชิ : ที่นี่นั่นล่ะครับ เมล่อน ส่วนเธอคนนี้คือ โอคามิ เรียวโกะ ประธานของชมรม SoS ครับ - ชายหนุ่มได้เอ่ยแนะนำหญิงสาวด้านหน้าและสถานที่กับพวกเมล่อน -

เมื่อได้ยินดังนั้นอาสะจังเองจึงได้หยิบบัตรนักเรียนของตนขึ้นมาและถามตรงประเด็นเข้าเรื่องเลยในทันที

ชิงุเระ อาสะ : จะโดดเรียนโดยไม่ให้บัตรนี่ร้องได้ยังไงเหรอ ? - เด็กสาวเอ่ยถามขึ้นข้างๆเมล่อนทันที -

โอคามิ เรียวโกะ : เราไม่ได้มีจุดมุ่งหมายให้ใช้โดดเรียนซักหน่อย แค่ป้องกันระบบรักษาความปลอดภัยบางอย่างจากบัตรนั่นที่จะส่อมาถึงตัวพวกเราจากใน ID card แค่นั้นเอง แต่ว่าถ้าอยากจะใช้ล่ะก็ต้องเข้าร่วมชมรมเดียวกับพวกเราก่อนล่ะนะ - หญิงสาวเอ่ยขึ้นและยื่นข้อเสนอให้กับพวกเมล่อน -

อาสะจังได้ทำหน้าเบื่อโลกขึ้นมาและหันมาหาเมล่อน ดูเหมือนเธอเองจะไม่อยากแม้กระทั่งทำกิจกรรมในชมรมอื่นๆเลยด้วย เพราะเธอเองก็ไม่รู้เช่นกันว่าจะต้องทำอะไรบ้างในชมรมนี้


งั้นก็ต้องเข้าร่วมสินะ เมล่อนพูดขึ้น งั้นก็ตกลงเข้าชมรมละนะ ถ้ามีงานไรให้ช่วยก็บอกได้เลย . . .

โอคามิ เรียวโกะ : เข้าใจง่ายดีนี่นา ~ ♫ - หญิงสาวยิ้มระรื่นพลางเอ่ยขึ้นกับเมล่อน และมอบวิธีการตัดอุปกรณ์เตือนภัยบน ID card ให้กับเมล่อนเป็นการแลกเปลี่ยน - พวกเรามีภารกิจหลายอย่างเลยล่ะนะ เอาเป็นว่าเริ่มจากภารกิจง่ายๆก่อนแล้วกันนะ รออยู่ที่นี่จนเที่ยงคืนแล้วเราจะเริ่มภารกิจกัน


งั้นตามตรงกลุ่มของพวกเราที่มีตอนนี้ก็คงมีฉัน อาสะจัง ฮิเดจัง ( ลากเข้าวง ) แล้วก็ หน้ากากจิ้งจอกสินะ ( หลับอยู่ )

เมล่อนก็ถามขึ้นกับ ประธาน SOS นี่หน้ากากจิ้งจอกคนนี้มีอะไรเกี่ยวข้องกับคนในโรงเรียนนี้หรือเปล่า?
คิโนชิตะ ฮิเดโยชิ : อ้าว !! ไหงลากผมเขาวงซะอย่างนั้นล่ะครับ !! อีกอย่างผมเป็นผู้ชายนะครับ !! - ชายหนุ่มรีบแก้ตัวให้กับตัวเองทันที แต่ดูเหมือนว่าเขาจะถูกเมล่อนจับมาร่วมชะตากรรมอยากมิอาจเลี่ยงได้เสียแล้ว -

โอคามิ เรียวโกะ : เอ . . . . หมอนี่หน้าตาไม่คุ้นเลยนะ อาจจะเป็นแค่พวกข้างถนนล่ะมั้ง - หญิงสาวเอ่ยขึ้นพลางตอบกลับเมล่อน -

ดูเหมือนว่าหน้ากากจิ้งจอกนั้นก็จะยังไม่ได้สติตื่นขึ้นมาแต่อย่างใดจนกระทั่งถึงเวลาที่หญิงสาวได้กล่าวไว้


- Dark hour - ( สามารถเลือกที่จะเข้าได้แล้วเพราะได้รับการเปิดทางเข้าจากการสมัครเข้าชมรม SoS แล้ว )

โอคามิ เรียวโกะ : เริ่มแล้วล่ะ !! - หญิงสาวได้เอ่ยขึ้นพลางโชวแผนผังแสดงแผนการของเธอในคืนนี้และระบุตำหน่องของสมาชิกในทีมแต่ล่ะคนขึ้น

- ทาจิบาน่า คานาเดะ
รูริ มัทสึริ
- ลูลูช แลมเพอรูจ
ซีทู
- คิระ ยามาโตะ
เซ็ทสึนะ เอฟ เซเอย์
- เอวาเจลีน เอเค แมคโดเวล
ชาช่ามารุ
- คุโระ
ฟาร่า ออร์สเตด

โอคามิ เรียวโกะ : แต่ล่ะกลุ่มจะแยกอยู่ตามจุดต่างๆนะ เธอคิดว่าเธอต้องการผู้แนะนำเบื้อต้นก่อนรึเปล่าล่ะ ? - หญิงสาวเอ่ยถามขึ้นพลางยื่นรายชื่อให้เมล่อนดู -


งั้นก็ขอเลือก คานาเด่ะจังละกัน เพราะเคยเจอแค่คนเดียวล่ะนะ แล้วก็แยกไปทําหน้าที่กันในจุด

ต่างๆสินะเนี่ย เมล่อน เลือกรายชื่อเสร็จ และ แบกจิ้งจอก ( นอนเมา ) ขึ้นอีกครั้ง . . .
โอคามิ เรียวโกะ : โอเค ~ ชั้นจะบอกคานาเดะให้ว่าให้คอยดูแลเธอด้วยแล้วกันนะ - หญิงสาวได้ติดต่อไปยังหญิงสาวและหันกลับมาหาเมล่อน - เอาล่ะเธอไปตามเส้นทางนี้แล้วกันนะ มือใหม่อย่างพวกเธอต้องเริ่มที่ปลอดภัยไว้ก่อนหน่อยอยู่แล้วล่ะ

หลังจากที่เธออธิบายเสร็จก็ได้ส่งข้อมูลแผนที่ในการเดินทางรอบๆบริเวณมาให้เมล่อนทันที ซึ่งดูเหมือนว่าตอนนี้ในกลุ่มของเมล่อนจะประกอบด้วย อาสะจัง ฮิเดโยชิจัง และ หน้ากากจิ้งจอก

Action : 1 ) เชื่อโอคามิไปตามทางที่แนะนำ 2 ) ไม่เชื่อหาทางอื่นเอง 3 ) อื่นๆโปรดระบุ


เมล่อนพูดขึ้นอืม ตอนนี้ ทิศทางเราก็คงไม่มีอะไรน่าเชื่อถือได้ ไปตามเส้นทางที่ โอกามิจังบอกละกันเนอะ

เมล่อนพูดกับ อาสะจัง และ ฮิเดโยชิ เมล่อนเริ่มเดินไปตามเส้นทางที่ได้มา พร้อมกับกลุ่มของตน . . .

ระหว่างทางเดินออกมานั้นพวกเมล่อนเองก็ได้สังเกตุเห็นกลุ่มปีศาจด้านนอก ซึ่งดูเหมือนพวกมันจะมองไม่เห็นพวกเมล่อนด้านในฐานทัพนี้เนื่องจากระบบป้องกันบางอย่าง

- แปะ - เสียงเท้าของเมล่อนสกิดเข้าที่ร่างของใครบางคนที่นอนอยู่กับพื้นในทางเดินภายในฐานทัพนี้ ซึ่งดูเหมือนว่าเธอจะมีอาการค่อนข้างน่าเป็นห่วงเลยทีเดียว



? ? ? : ขะ . . . . . . ขอเลือดเราหน่อยสิ . . . . - หญิงสาวเอ่ยขึ้นอย่างโหยหวนพลางยื่นมือสั่นๆของเธอออกมาด้านหน้าเมล่อน -


เมล่อนก้มลงดูสภาพของหญิงสาว และเอ่ยขึ้น มีแต่เหล้าน่ะเอาแทนเลือดได้มั้ย เอ่ย?
? ? ? : เราไม่ได้ล้อเล่นซักหน่อยนะย๊ะ !!! - หญิงสาวตะคอกขึ้นด้วยใบหน้าที่หมดแรงของเธอพลางฟุบหน้าลง อิด ออด เหมือนเดิม - หะ . . . หิวเลือด . . .

ชิงุเระ อาสะ : ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่เมล่อน เอาสัมภาระที่เธอแบกมาด้วยให้เธอกินไปก่อนก็ได้ - อาสะยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่พลางเสนอไอเดีย -

คิโนชิตะ ฮิเดโยชิ : เห !! จะดีเหรอครับ !!


Player Reaction : เต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
โพสต์ 26-8-2010 20:54:00 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขล่าสุด tesstrossa เมื่อ 10-9-2010 07:51




Information
Skill


สภานะ :
สภาพ : Asia : ต้องรู้เรื่องหลาย ๆ เรื่อง
          Xsia : . . .
AS : 39 / 40

Item


" เรื่องพลังที่หลับไหลอยู่ในตัวผมน่ะครับ คืออะไรมีวิธีควบคุมมันไหมครับ ? "

ผมค่อย ๆ สร้างพายุลมเล็ก ๆ ขึ้นบนฝ่ามือของผม
จากนั้นผมก็ค่อย ๆ กํามือลง สายลมบนฝ่ามือก็ได้หายไป
แต่กระแสผมก็ได้เกิดระเบิดขึ้นเบา ๆ

" อ๊ะ ขอโทษครับ ผมยังใช้มันไม่ค่อยคล่องเท่าไหร่ คือ... ผมความจําเสื่อมน่ะครับ "

ผมโค้งขอโทษรินเล็กน้อยก่อนที่จะพูดต่อ

" ตอนนี้น่ะผมรู้อย่างเดียว ผมน่ะชอบเมือง ๆ นี้ ครับ... ผมอยากจะปกป้องที่นี้ เพราะงั้นผมจึงอยากรู้ถึงพลังของผม และวิธีใช้มัน "

ผมค่อย ๆ เดินเข้าไปจับมือคุณรินไว้อย่างแรงโดยไม่รู้ตัว

" เพราะฉะนั้น ถ้าหากผมรู้ถึงความหมายของพลังในตัวผม ผมจะขอเข้าคณะกรรมการนักเรียนครับ !! "

ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้รินเพื่อให้เธอรับรู้ถึงนัยต์ตาที่จริงจังของผม

" แ ห ม ๆ ~ ถ้ า ไ ม่ มี อ ะ ไ ร จ ะ คุ ย ด้ ว ย ค ง แ ก ล้ ง ทํ า เ ป็ น ไ ม่ เ ห็ น ไ ป แ ล้ ว ล่ ะ พี่ "

Xsia เงยหน้ามองวิญญาญที่พูดกับเขา
ใบหน้ายิ้มเย้อของเขาดูยั่วโมโหเขาสุด ๆ

" ชั้ น น่ ะ อ ย า ก รู้ ถึ ง ค ว า ม ลั บ ข อ ง โ ล ก ใ บ นี้ ก็ เ พ ร า ะ ชั้ น ม า จ า ก อี ก โ ล ก นิ น ะ ข อ ข้ อ มู ล ห น่ อ ย สิ "

หญิงสาวยังคนยืนนิ่งเฉยและมองมาที่ชายหนุ่มด้วยใบหน้าเช่นเคยของเธอ

ริน เทสทารอสซ่า : นายหมายถึงพลังอะไรเหรอ ? - หญิงสาวถามกลับมาด้วยใบหน้าไร้เดียงสาของเธอ - ชั้นไม่ค่อยเข้าใจที่นายบอกซักเท่าไรนา . . . . . แต่ถ้าเป็นเรื่องคณะประธานนักเรียนชั้นก็คงจะไม่ตัดสินให้คนเข้ามาง่ายๆหรอกนะ แม้ว่าจะต้องการความช่วยเหลือก็ตาม - หญิงสาวอธิบายต่อชายหนุ่มและลดมือของเธอออกมาทันทีพร้อมกับหวนกลับเดินเข้าห้องไป -

ทางด้าน X sia ที่ได้ยืนคุยกับทานาทอสอยู่นั้นก็ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้อะไรคืบหน้ามากมายเท่าไรนัก

ทานาทอส : อยากรู้ก็ต้องขวนขวายเอาเองสิ ใครจะบอกข้อมูลให้กับคนแปลกหน้าง่ายๆล่ะ - ทานาทอสพูดขึ้นก่อนที่จะหันตัวกลับตามรินเข้าไปในห้องทันที -


" เดี๋ยวก่อน ! "

" เ ดี๋ ย ว ก่ อ น ! "

ทั้งพุ่งตัวไปข้างหน้าโดยที่ Asia พุ่งเข้าไปขวางทางรินไว้เพื่อที่จะคุยต่อ
แต่ Xsia พุ่งเข้าไปขวางวิญญาญเอาไว้พร้อมยกมีดขึ้นมาชี้

" ผมก็ไม่รู้เหมื่อนกันครับ... แต่ผมน่ะสามารถควบคุมลมได้น่ะครับ แต่ผมยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร คุณพอจะรู้ไหมครับ "

ผมถามที่ผมอยากรู้มากที่สุดก่อน

" ก็ ไ ด้ งั้ น จ ะ ข ว น ข ว า ย ใ ห้ พ ว ก แ ก ดู เ อ ง ! "

ทางด้านของ Xsia คงมีความคิดอะไรแปลก ๆ ขึ้นมาอีกซะแล้ว

ไม่ทันขาดคําของ Xsia อยู่ ๆ สีผมของ Asia ก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีดํา
ใช่แล้ว Asia ถูกแทรกแซกโดย Xsia เรียบร้อย
Xsia ไม่รอช้า เขาพุ่งเข้าไปกอดรินเอาไว้ ก่อนที่จะเอามีดจี้ไว้บริเวณท้องของเธอ...

" อ ย่ า ข ยั บ น ะ ข อ โ ท ษ ด้ ว ย ล่ ะ พ อ ดี มี ค น บ อ ก ใ ห้ ข ว น ข ว า ย น่ ะ น ะ ฮิ ฮิ ฮิ ~ "

เ สี ย ง ข อ ง X s i a ค่ อ ย ๆ พู ด อ อ ก ม า เ บ า ๆ ข้ า ง ๆ หู ข อ ง ริ น
ใ ห้ ถึ ง ค ว า ม รู้ สึ ก ที่ แ ต ก ต่ า ง กั บ A s i a ที่ ริ น คุ ย ด้ ว ย ม า ต ล อ ด

" เ อ า ล่ ะ ว่ า ไ ง ชั้ น ต้ อ ง ก า ร แ ค่ ข้ อ มู ล ม า แ ล ก กั น เ ถ อ ะ น ะ ฮิ ฮิ ~ "

หญิงสาวได้ยื่นนิ่งและไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับมีดที่จ่อใกล้ๆกับช่วงลำท้องของเธอ เพียงครู่เดียวเท่านั้น !! แววตาของเธอก็เปิดกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ( เพิ่งจะรู้ตัว ) และทำท่าเหมือนจะร้องออกมา แต่เธอก็ได้เก็บเงียบไว้พร้อมกับยืนสั่นเล็กน้อย

ริน เทสทารอสซ่า : ทะ ทำอะไรน่ะ . . . ก็เราบอกไปแล้วไงว่าเราไม่รู้จริงๆ - เสียงของเธอสั่นระริกพร้อมกับน้ำตาใสๆที่คลอเบ้าด้วยความกลัว - ปล่อยเราไปเถอะนะ . . . . - เธอค่อยๆเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเบาๆนั่นเพื่อของร้อง X sia ที่กำลังสิงร่างเอเซียอยู่ -

สถานการณ์นั้นกลับผิดคาดด้านหน้าเมื่อทานาทอสเองที่ได้เป็นวิญญาณหลักของรินในตอนนี้ไม่ได้ทำท่ารีบร้อนหรือกระวนกระวายใดๆเลยทั้งสิ้น

ทานาทอส : คิดดีแล้วเหรอที่จับยัยนั่นไว้เป็นตัวประกันน่ะ - วิญญาณตรงหน้าได้ยิ้มระรื่นขึ้นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น - จับตัวของข้าไว้ยังปลอดภัยกว่าจับตัวยัยนั่นเลยนะ . . . . - พรึบ !! - โลงศพขนาดกลางอันหนึ่งได้โผล่ขึ้นมาด้านหลังของ X sia และตรึงร่างของเขาไว้อย่างรวดเร็วทันที - ชิ้ง !! - แววตาสีแดงใสของรินได้เปลี่ยนกลายเป็นสีแดงสดขึ้นมาชั่วขณะพร้อมกับผมสีน้ำตาลของเธอที่เข้มขึ้นจนเกือบจะกลายเป็นสีดำ ดูเหมือนว่าเมื่อครู่นี้ทานาทอสเองจะยังไม่ทันได้ขยับตัวเลยแม้แต่น้อย แต่กลับมีร่างวิญญาณสีขาวตนหนึ่งที่ได้ปรากฏขึ้นมาลางๆชั่วขณะเท่านั้น -

- ตึก !! - หญิงสาวล้มคุกเข่าลงกับพื้นพลางสะอื้นออกมาเล็กน้อย ดูเหมือนว่า X sia เองก็จะถูกปลดลงจากโลงศพนั่นแล้วด้วย จากสถานการณ์เบื้องหน้านั้นรินเองก็คงจะไม่รู้ตัวจากเหตุการณ์เมื่อครู่นี้

ริน เทสทารอสซ่า : ฮือๆๆ อย่าทำอะไรเราเลยนะ เราไม่รู้จริงๆ - หญิงสาวยังคงอธิบายด้วยน้ำเสียงสะอื้นของเธอพลางวิ่งไปหลบหลังทานาทอส -


" แ ค่ ก แ ค่ ก อ ะ ไ ร กั น เ มื่ อ กี้ ยั ย นี้ เ ป็ น ค น ทํ า งั้ น รึ !? "

X s i a ทํ า สี ห น้ า ต ก ใ จ พ ร้่ อ ม ม อ ง ไ ป ที่ วิ ญ ญ า ญ ที่ ริ น ไ ป ห ล บ อ ยู่ ด้ า น ห ลั ง

" อ ย่ า ม า ดู ถู ก กั น น ะ ! ! ! "

X s i a ทํ า ท่ า จ ะ ป า มี ด ใ ส่ ริ น แ ต่ ทั น ใ ด นั้ น

" หยุดนะครับ ! Xsia ! "
" . . . "

Xsia ชะงักกับเสียงของผมที่ดังขึ้นจนทุกคนในห้องนั้นได้ยินกันหมด

" เ มื่ อ กี้ น า ย ว่ า ไ ง น ะ ? "
" หยุดนะครับ ? "
" ไ ม่ ใ ช่ นั้ น ห ลั ง จ า ก นั้ น สิ "
" Xsia ? "

อยู่ ๆ Xsia ก็ทําให้มีดสลายหายไปดุจสายลม แล้วก็ยิ้มออกมาเล็กน้่อย

" ฝ า ก ไ ว้ ก่ อ น ล่ ะ กั น ค ร า ว ห น้ า เ จ อ กั น ใ ห ม่ "

ผมของผมค่อย ๆ เปลี่ยนสีเป็นสีฟ้า

" ผมขอโทษนะครับ ที่เพื่อนของผมทําแบบนั้น ถ้างั้นผมไม่รบกวนแล้วนะครับ "

ผมโค้งขอโทษก่อนที่จะหันหลังเดินไปทางประตู

" ถึงจะไม่รู้ว่าพลังของผมคืออะไร... แต่ผมก็ยังจะไม่ตัดใจเรื่องคณะกรรมการนักเรียนหรอกนะครับ แล้วเจอกันนะครับ !` "

ผมยิ้มให้กับคุณรินอีกครั้งก่อนที่จะเอามือไปเปิดประตู

" เอ๋... เปิดไม่ออก... "

ดูเหมือนว่ารินเองจะกลัวชายหนุ่มเสียแล้วและไม่กล้าขยับออกมาหาเลยแม้แต่น้อย - แกร๊ก !! - เสียงกลอนได้บิดออกและเปิดขึ้นเอง ( ทานาทอสเป็นคนเปิดแต่เอเซียมองไม่เห็น ) พร้อมส่งชายหนุ่มกลับ ดูเหมือนว่าหญิงสาวจะไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาพร้อมกับวิ่งเข้าไปหลบที่ห้องนอนของเธอเสียแทน โดยทิ้งชายหนุ่มไว้หน้าประตูที่เปิดอ้าอยู่อย่างนั้น


ผมฝืนยิ้มให้คุณรินก่อนจาก ดวงตาของผมตอนนั้นคงเปี่ยมไปด้วยความเศร้าที่ต้องถูกกลัวล่ะมั้ง

" ไปก่อนนะครับ... "

ผมค่อย ๆ บินถึงสู่ท้องฟ้าและมุ่งหน้าไปทางโรงเรียน

" Xsia เพราะนายแท้ ๆ เลย ผมถึงได้โดนเกลียดแบบนี้ "
" โ ท ษ ที โ ท ษ ที "
" ทั้ง ๆ ที่บอกไปแล้วแท้ ๆ ว่าผมจะปกป้อง แต่ดันไปทําให้เขาเกลียดซะได้ "
" แ ต่ น า ย นิ พั ฒ น า ไ ด้ ไ ว นิ อ ยู่ ๆ ก็ ส า ม า ร ถ รั บ รู้ โ ล ก จ า ก ภ า ย ใ น ไ ด้ นิ "
" อย่าเปลี่ยนเรื่องสิ อย่าทําแบบนั้นอีกนะ "
" ก็ ไ ด้ ไ ห ง ๆ น า ย ก็ ทํ า ใ น สิ่ ง ที่ ชั้ น ต้ อ ง ก า ร แ ล้ ว ชั้ น ก็ จ ะ ทํ า ต า ม น า ย บ้ า ง "
" สิ่งที่ต้องการ ??? "
" เ อ า ล่ ะ ถึ ง แ ล้ ว รี บ ไ ป ห า ผู้ ห ญิ ง ค น นั้ น เ ถ อ ะ "

ผมค่อย ๆ ลอยตัวลงมาภายในโรงเรียน จากนั้นก็เดินไปยังห้องที่ผู้หญิงผมทองคนนั้นนอนอยู่ทันที
เมื่อชายหนุ่มได้กลับมาที่โรงเรียนก็ได้พบว่าเวลาได้ล่วงเลยมานานพอสมควรแล้ว จะมีแค่เหล่านักเรียนไม่กี่คนเท่านั้นที่ยังอยู่กันในระแวกนี้ เมื่อเขาได้มาถึงห้องพยาบาลก็พบว่าหญิงสาวผมสีทองคนนั้นได้ตื่นขึ้นมาแล้วและดูเหมือนว่าอาจารย์แอนนาเองจะได้อยู่ดูแลเธอไว้ให้กับชายหนุ่มตอนที่เขาไม่อยู่ตลอดเวลา

? ? ? : เอเซีย . . . . - เสียงของเธอกร่อยลงเล็กน้อยและมองมาที่ชายหนุ่มที่เพิ่งจะเปิดประตูเข้ามาเมื่อซักครู่นี้ -


" ไม่เป็นไรแล้วนะครับ... ? "

ผมเอ่ยถามขึ้นเบา ๆ แล้วค่อย ๆ เดินเข้าไปนั่งใกล้ ๆ

" ขอโทษนะครับ ที่ต้องให้รอ "

ผมยิ้มให้กับสาวผมทองก่อนที่จะถามชื่อ ( จะถามตั้งนานแล้ว ลืมตลอด ไม่ก็ถามไปแล้วไม่ได้คําตอบ )

" เอ่อ... ผมขอทราบชื่อคุณได้หรือยังครับ ? "

หญิงสาวได้ก้มหน้าลงน้อยๆ หยดน้ำใสๆเล็กๆได้หล่นลงจากดวงตาของเธอแต่ว่ามันก็เป็นเพียงหยดน้ำบางๆเท่านั้น เธอได้เงยหน้าขึ้นมาและตอบคำถามเอเซียด้วยใบหน้าปกติของคนทั่วไป

อาเธน่า เทนนอส : อาเธน่า เทนนอส . . . . - เธอเอ่ยขึ้นเบาๆก่อนที่จะลุกขึ้นมาจากที่นอนนั้น - มีอะไรจะถามชั้นอีกรึเปล่า ?


" คุณอาเธน่า สินะครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ... เอ่อ... ถึงแม้ผมจะเคยรู้จักมาแล้วก็เถอะ แต่ตอนนี้ ผมก็ดันเป็นซะแบบนี้ "

ผมเอามือขวาเกาหัวแล้วหัวเราะออกมาแฮะ ๆ
แล้วผมก็ได้ถามคําถามอีกข้อนึงไป

" คุณอาเธน่าเป็นคนรู้จักของผมสินะครับ ผมน่ะอยากรู้ว่าผมเป็นใคร เป็นคนยังไง และพลังที่อยู่ในตัวผมคืออะไร พอจะรู้ไหมครับ "

ผมเงยหน้ายิ้มให้กับอาเธน่าหลังถามคําถามจบ

อาเธน่า เทนนอส : นายเป็น . . . . - หญิงสาวเอ่ยขึ้นอย่างเบาบาง เธอได้หยุดคำพูดของเธอเอาไว้เสียก่อนและเงยหน้าขึ้นมา - เป็นพ่อบ้านหน้าตาแร้นแค้น อับโชค แถมยังติดหนี้อยู่มหาศาล ของตระกูลซันเซนอิน - หญิงสาวอธิบายเชิงบ่นๆเล็กน้อยพร้อมกับโบกพัดของเธอขึ้น - นายมีความสามารถพิเศษของพ่อบ้าน และ การใช้ลมอยู่ในตัวเอง ส่วนอื่นๆชั้นก็ . . . . - เธอได้นิ่งเงียบลงซักพักหนึ่งก่อนที่จะรีบเอ่ยต่อทันที - ชั้นก็ไม่รู้เหมือนกันนั่นล่ะ . . . . ถ้ามีอะไรที่นายอยากรู้และชั้นยังไม่ได้ตอบไปก็ถามมาแล้วกัน


" อย่างงี้นิเอง ฮะฮะ... ถ้างั้นก็ไม่มีอะไรแล้วล่ะครับ "

ผมลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วยื่นมือไปทางอาเธน่า

" วันนี้ยังไม่ได้ทานอะไรกันเลยนะครับ ไปหาอะไรกันทานด้วยกันเถอะครับ แล้วก็คุณมีที่พักหรือยังครับ ทานข้าวเสร็จแล้วไปเดินเล่นในเมืองด้วยเลยก็ดีนะครับ"

หญิงสาวได้ส่งยิ้มมาให้เอเซียเล็กน้อยและส่ายหน้าของเธอเบาๆและกล่าวต่อไปอีกหน่อยว่า

อาเธน่า เทนนอส : ไม่เป็นไรหรอกชั้นยังไม่ค่อยหิวเท่าไรน่ะอาจจะไปกินเวลาอื่นแทน ตอนนี้ก็เริ่มเหนื่อยๆแล้วด้วย นายไปก่อนเลยก็ได้นะ - หญิงสาวได้ลุกขึ้นออกจากเตียงและเดินออกทางประตูห้องพยาบาลไป - ขอบคุณที่ช่วยชั้นไว้นะ ไว้เจอกันครั้งหน้าแล้วกัน - ว่าแล้วหญิงสาวก็ได้เดินออกไปจาห้องพยาบาลนี้ทันที -


ผมมองแผ่นหลังของคุณอาเธน่าที่ค่อย ๆ ห่างออกไปเรื่อย ๆ
ทําไมกันนะ ผมถึงคิดว่า เธอกําลังเศร้าอยู่...
ถึงเธอจะเศร้าอยู่จริง ๆ ผมก็ไม่สามารถทําอะไรได้เลย...
ได้แต่มอง... ผมนิมันไร้พลังจริง ๆ

" เ อ า ไ ง ต่ อ ล่ ะ ผู้ ห ญิ ง ค น นั้ น ป ล อ ด ภั ย แ ล้ ว น ะ "
" ... งั้น ... ไปเดินเล่นรอบเมืองกันดีกว่านะครับ "

ผมเดินออกจากโรงเรียนไปตามสถานที่ต่าง ๆ ภายในเมือง
ผู้คนในเมืองช่างมากมายเหลือเกิน แบบนี้เมืองนี้คงไม่มีทางเงียบเหงาเป็นแน่แท้
อ๊ะ... มีร้านคาเฟ่เล็ก ๆ อยู่ตรงนั้นด้วยแฮะ... เข้าไปหาอะไรทานดีกว่า



เมด : ยินดีต้อนรับค่า ~ ♥ - หญิงสาวทั้งสองที่ดูเหมือนจะเป็นเมดส่วนหนึ่งของร้านได้เอ่ยต้อนรับายหนุ่มและพาเขาไปนั่งยังด้านในทันที - เชิญเลือกเมนูอาหารก่อนได้เลยนะค่ะ เดี๋ยวอีกซักครู่จะมีคนมารับออเดอร์ค่ะ - หญิงสาวเอ่ยขึ้นพร้อมกับกลับไปทำงานของพวกเธอต่อทันที -


" งั้นเอาเป็นข้าวแกงกระหรี่กับน้ำเปล่าสักแก้วล่ะกันครับ ฝากด้วยนะครับ "

... กินเสร็จแล้วกลับหอเลยดีกว่าไหมนะ ...

" กิ น เ รี ย บ ๆ ดี นิ "
" ก็นะ... ไม่อยากให้มันนุ่งยากนินะ "

จริงด้วยสินะ คงต้องหางานทํากันหน่อยแล้วล่ะมั้ง

" เอ่อ... คุณผู้หญิงทั้ง 2 ครับ ที่นี้ยังรับพนักงานเพิ่มหรือเปล่าครับ ? "

หญิงสาคนหนึ่งได้หยุดลงและตอบกลับมายังชายหนุ่มอย่างนอบน้อม

เมด (1) : ทางร้านยังคงรับสมัครผู้ที่จะมาทำงานเวลา Part time อยู่ค่ะ แต่ว่าถ้าจะทำเป็นงานประจำล่ะก็ก็ต้องอยู่ทำงานไปซักพักหนึ่งก่อนล่ะนะค่ะ


" อ่ะครับ ผมอยากสมัครงานหน่อยน่ะครับ ต้องมีการทดสอบอะไรหรือเปล่าครับ "

ผมค่อย ๆ เอ๋ยถามกับคุณเมดที่คุยกับผมอยู่

" ไม่ว่ายังไงผมจะพยายามทํางานให้เต็มที่ครับ แต่เอ๋ย... ขอเป็น Part Time ดูไปก่อนนะครับ "

เมดสาวได้ยิ้มรับและเดินนำชายหนุ่มไปยังเคาร์เตอร์เพื่อกรอกใบรับสมัครทำงานชั่วคราวที่นี่ทันที

เมด (1) : กรอกใบสมัครเข้ารับงานที่นี่ก่อนนะค่ะ ส่วนเรื่องเวลาก็ . . . .

Action : เลือก 3 วันประจำงาน เฉพาะเวลาเย็นเท่านั้น


Player reaction : จะเต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | สมัครสมาชิก

รายละเอียดเครดิต

รายชื่อผู้กระทำผิด|โทรศัพท์มือถือ|รูปแบบข้อความล้วน|Otaku Fever Fansite

GMT+7, 17-10-2019 10:33 , Processed in 0.384355 second(s), 24 queries .

Powered by Discuz! X3.2 R20150609, Rev.38

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้