Otaku Fever Fansite

 ลืมรหัสผ่าน
 สมัครสมาชิก
ค้นหา
เจ้าของ: tesstrossa

[PLAY] Noirceur World Chronicle

  [คัดลอกลิงก์]
เจ้าหญิงคะงุยะ
โพสต์ 2-5-2012 03:49:43 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย nutchsnon เมื่อ 3-5-2012 23:42

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 3-5-2012 23:29



การาสึและมินาโตะเองได้แต่ยืนมองด้วยสภาพที่ไม่สู้ดีนักพวกเขาสามารถสัมผัสได้ถึงพลังที่ค่อนข้างต่างกันเป็นอย่างมากจนยอมลดอาวุธลงแต่โดยดี รวมทั้งฮารุเองที่เป็นหัวหน้ากลุ่มในคราวนี้ได้ออกเสียงก่อนเสียด้วยจึงทำให้พวกเขาไม่ขัดขืนใดๆ

รากิสเองก็ได้ลดดาบลงอย่างช้าๆก่อนที่จะค่อยๆลดตัวลงมายืนระดับเดียวกับฮารุและเริ่มพูดคุยกับชายหนุ่มอย่างสงบ

วัลคิวรี่ รากิส : เราเองก็ต้องขอโทษด้วยเช่นกันที่ปรากฏตัวขึ้นมาแบบนี้ แต่ว่าเราเองก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะปรากฏตัวขึ้นมาแบบนี้หากแต่ว่า . . .

เธอได้หันกลับไปมองที่ห้วงมิติแปลกๆทีได้เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ก่อนที่จะหันกลับมาคุยกับฮารุเช่นเดิม

วัลคิวรี่ รากิส : เราเองก็ไม่รู้ว่าจะกลับไปได้ยังไงเหมือนกันน่ะคราวนี้ . . .

- ให้ความช่วยเหลือวัลคิวรี่โดยการ . . .
- เจรจาข้อแลกเปลี่ยนกับการช่วยเหลือ
- อื่นๆโปรดระบุ


- อื่นๆ สืบหาวิธีการส่งเธอกลับไป

'' เอะ? หรือก็คือตอนนั้นเธอถูกอัญเชิญลงมาแล้ว ไม่สามารถกลับไปที่ๆเธอเคยอยู่ได้อย่างนั้นหรอ? '' เราเอ่ยถามด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อซักเท่าไหร่ เป็นไปได้ด้วยหรอการอัญเชิญ Summon ลงมาแล้วไม่มีการส่งตัวกลับเมื่อถึงเวลาหรือเงื่อนไขไม่สำเร็จ...

'' จะเป็นอะไรมั้ย ถ้าเราจะถามถึงสถานที่ๆเธออยู่? '' ไม่แน่ ชาล็อตเต้อาจจะรู้วิธีก็ได้ ...  อย่างนี้นี่เอง เธออาจจะรู้อยู่แล้วสินะ ...

วัลคิวรี่ รากิส : ถ้าสามารถพบตัวหญิงสาวที่อัญเชิญเรามาในครั้งนั้นได้ล่ะก็เราคงจะพอบังคับให้นางส่งเรากลับไปได้ล่ะนะ

รากิสได้เกริ่นขึ้นนิดหน่อยก่อนที่จะตอบคำถามฮารุอย่างตรงไปตรงมา

วัลคิวรี่ รากิส : เรามาจากยอดเขาแห่งทวยเทพ Oros Olympos น่ะ

เธอได้ตอบฮารุถึงสถานที่อยู่เธอซึ่งฮารุเองน่าจะสามารถค้นหาจากภายในดาต้าเบสขององค์กรณ์ได้


Oros Olympos .... ถ้าอย่างนั้นไม่แปลกเลยที่เราจะสู้นางไม่ได้ . . .  เราถอนหายใจเฮือกใหญ่กับการต่อสู้อันไม่เจียมตัวเมื่อคราวที่แล้ว

'' อย่างนั้นหรอ? เข้าใจแล้ว เราจะพาจอมเวทย์ที่อัญเชิญเธอลงมาที่นี่เพื่อส่งเธอกลับไป ระหว่างนั้นคงต้องรบกวนให้ช่่วยอดทนรอหน่อยจะได้หรือเปล่า? '' เราอธิบายเงื่อนไขง่ายๆให้เธอฟัง อย่างน้อยต้องทำให้เธอวางใจก่อน เพราะตอนนี้เราพอจะรู้แล้วว่าจอมเวทย์นั้นชื่ออะไร และน่าจะเป็นคนของกลุ่มไหน

'' อีกอย่าง ถึงจะเป็นเรื่องหน้าอาย แต่การต่อสู้ที่ไม่เจียมตัวเองครั้งนั้น เราต้องขออภัยด้วย ... '' เรากล่าวขอโทษเธอพลางก้มหัวลงเล็กน้อย

'' เราคงหวังสูงเกินไปที่จะ ต้องการได้ท่านมาเป็นซัมม่อนของเรา ''

วัลคิวรี่ รากิส : ไม่หรอก . . . ถึงจะเป็นเพียงแค่มดตัวนึง หรือ เหล่าทวยเทพ แต่ทุกๆสิ่งก็มีสิ่งที่เรียกว่าชีวิต และ คุณค่าของชีวิตของทุกๆชีวิตนั้นเท่ากัน รวมทั้งทุกๆชีวิตสามารถที่จะเลือกที่จะทำอะไรในสิ่งที่ตนคิดได้ การที่ท่านได้มาต่อสู้กับเรานั้นก็คือประสบการณ์อย่างนึงของการมีชีวิตอยู่ และ เราเองก็ยอมรับการประลองตามกฏที่มีมาแต่ดั้งเดิมอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นเมื่อท่านพร้อมเมื่อไร เราก็จะพร้อมที่จะเป็นคู่มือให้กับท่านอีกซักครั้งเช่นกัน

รากิสได้เอ่ยขึ้นกับฮารุจนทำให้สองคนด้านหลังยืนมึนกับประโยคของเธอไปพักใหญ่ๆเลยทีเดียว . . .

มินาโตะ อาริซาโตะ : ถ้าอย่างนั้น . . . . ?

ชายหนุ่มได้เอ่ยขึ้นสั้นๆอย่างไม่เข้าใจเหตุการณ์ ซึ่งมันก็น่าจะเป็นแบบนั้นตั้งแต่แรกอยู่แล้ว . . .

วัลคิวรี่ รากิส : ข้าจะออกไปกับพวกเจ้าด้วยเพื่อที่จะได้ช่วยเรื่องการตามหาหญิงสาวคนนั้น โดยข้าจะอยู่ภายในการดูแลของชายผู้นี้

รากิสได้ชี้มาที่ฮารุก่อนที่จะได้สลายปีกของเธอออกและลงมายืนที่พื้นด้านล่าง


'' เอะ? '' ในขณะที่เรากำลังยืนคิดไปตามคำพูดของเธอยู่ เรายื่นมือไปรับมือของนางที่ค่อยๆสยายปีกลงมือสู่พื้นช้าๆ

แต่พอมามองใกล้ๆแล้ว นางเหมือนมนุษย์ทั่วๆไปเลยนะ เราเผลอพิจรณาวาคิลลี่ที่อยู่ใกล้ๆ แว่บหนึ่งก่อนจะหลบหน้าหนีความงามนั้น

'' แต่ว่าจะพาเธอเข้าไปยัง S.E.E.S วิธีไหนล่ะ? อย่างน้อยคงต้องไปรายงานเรื่องภาระกิจนี้หน่อย แต่จะทำยังไงถึงจะพา รากิส เข้าไปยังศูนย์ได้โดยที่ไม่มีคนเห็น? '' เราลองเอ่ยถามหาวิธีจากมินาโตะ

'' หรือ พวกเราจะบุกไปหาแม่มดคนนั้นเลยดี? ว่าไง มินาโตะ การาสึ? ''



รากิสได้ส่งมือให้กับฮารุอย่างนิ่งๆพร้อมกับค่อยๆเดินตามชายหนุ่มมาอย่างช้าๆ

มินาโตะ อาริซาโตะ : แม่มด ? แม่มดคนไหนเหรอ ?

ดูเหมือนว่ามินาโตะจะไม่ทันกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเสียแล้วพลางหน้าซีดและเหงื่อแตกพลั้กๆออกมา

การาสึ โยรุ : ผมว่ากลับไปที่ฐานก่อนดีกว่านะครับคุณฮารุ รวมทั้งถ้าวัลคิวรี่อยู่ในการรับรองของคุณฮารุล่ะก็ที่ฐานคงจะไม่มีปัญหาอะไรครับผม

การาสึได้แนะนำฮารุขึ้นพร้อมกับรีบปรับกลับตัวมาเป็นเช่นเดิมเสียก่อนที่จะทำให้วัลคิวรี่รู้สึกกังวลไปมากกว่านี้


'' รู้สึกจะชื่อ มาโดกะ เนี่ยแหละนะ รูปประพันธ์ ก็เป็น ผู้หญิง สูงประมาณ 160 กว่าๆ ผมสีชมพูด แล้วก็เคยอยู่กับชายคนหนึ่งที่ชื่อ กิลเบิร์ตน่ะ''

เราอธิบายรูปลักษณ์ภายนอกให้มินาโตะฟัง ก่อนจะหันมาฟัง การาสึอธิบาย

'' อ่า ถ้าหากว่าทางฐานไม่มีปัญหาอะไร ก็คงหายห่วงล่ะมั้งนะ '' เราพูดก่อนจะหันมาหารากิส

'' คืนนี้คงพวกเราคงต้องพักผ่อนกันก่อน คงไม่ว่าอะไรนะ ท่านรากิส?? '' เราบอกเธอพลางยิ้มแห้งๆ ให้ก่อนจะมุ่งหน้ากลับมายังฐานเพื่อรายงานภาระกิจให้เรียบร้อย

Social Link 1 ~ Oracle ~

รากิส : เรียกเราว่ารากิสก็ได้

เธอได้บอกกับฮารุพร้อมกับได้เดินตามฮารุออกมาตามที่ชายหนุ่มได้วางแผนไว้ว่าจะพักก่อนนั่นเอง

-:- ย้ายมายังฐานทัพ S.E.E.S.

ทันทีที่ฮารุได้เดินออกมาพร้อมกับวัลคิวรี่นั้นคนภายไหนฐานที่ได้รอการกลับมาของทั้งสามก็ได้ตกใจกันยกใหญ่รวมทั้งทำท่าทางกันไม่ถูกเลยทีเดียว

รากิส : . . . ถ้าอย่างนั้น

รากิสได้ค่อยๆเปลี่ยนรูปแบบร่างของตนและสลายเกราะบนร่างกายออกจนเป็นเสื้อผ้าธรรมดาๆ(?)ของเธอพร้อมกับได้ค่อยๆสลายหมวกวัลคิวรี่ที่แสดงถึงตัวตนหลักของเธอไปด้วยเช่นกัน



รากิส : งั้นเราจะฝากท่านด้วยแล้วกันนะ เราคงต้องขอไปเก็บตัวที่ที่พักของท่านเสียก่อนล่ะ

เธอได้ค่อยๆปล่อยมือของฮารุออกก่อนที่จะมองไปข้างๆฐานนี้อย่างช้าๆเช่นเดียวกับทุกครั้งที่เธอปรากฏตัวขึ้นในสถานที่ใหม่ๆ


'' อืม เดี๋ยวผมจะกลับมาในเร็วๆนี้แหละ  '' เราบอกรากิส ก่อนจะเดินเข้ามายังล็อบบี้ด้านในเพื่อส่ง รายงานการสำรวจกับโอเปอร์เรเตอร์ที่ประจำการอยู่

'' แล้วก็ รบกวนแจ้ง เบื้องบนให้ทีนะ ว่าคนที่มากับผม ไม่มีอันตรายใดๆ ต่อพวกเรา เพราะงั้นไม่ต้องเป็นห่วง หากมีอะไรเกิดขึ้นจากเธอผมจะรับผิดชอบเอง รบกวนด้วย '' เราฝากเรื่องยืนยัน รากิสให้เป็น [ พลเรือนที่อยู่ภายใต้การคุ้มครอง ] ของเราก่อนจะเดินกลับมาหารากิส

'' คอยนานรึเปล่ารากิส '' เราเรียกรากิส ดูท่าถึงเธอจะซ่อนอาวุธกับชุดเกราะไปแล้ว ก็ยังคงระมัดระวังตัวเองอยู่เสมอเลยสินะ?

'' มีอะไรหรอ? เห็นมองไปรอบๆอยู่พักนึงแล้วนะ? '' เราลองถามดูว่าความหมายในการมองของเธอตอนนี้คืออะไร ( ชวนคุย น่ะ )

? ? ? : ตอนนี้ทางเบื้องบนรับทราบแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ ทางเราเชื่อใจสมาชิกภายในองค์กรณ์อยู่แล้วล่ะ ถึงแม้จะเป็นหน้าใหม่ก็ตามล่ะนะ

เสียงประหลาดคล้ายๆหญิงสาวได้ตอบกลับที่ฮารุผ่านการติดต่อที่คอมพิวเตอร์จากจุดโอเปอเรเตอร์ก่อนที่จะได้ดับไป

รากิส : ปล่าวหรอก เราแค่ศึกษาสถานที่ใหม่ๆน่ะ

เธอได้ตอบกับฮารุสั้นๆก่อนที่จะยื่นมือให้กับชายหนุ่มอีกครั้งนึงเพื่อให้ฮารุพาเธอไปที่ที่พักของเขาเอง


'' อย่างนั้นหรอ แล้วเป็นยังไงบ้างล่ะ สำหรับสถานที่แห่งนี้น่ะ ? '' เรายื่นมือไปรับมือของเธอก่อนจะพาเธอเดินเข้ามายังด้านในพร้อมกับชวนคุยไปด้วยระหว่างทางไปห้องของเรา

-:- ห้องพักของฮารุ

รากิส : ก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษหรอกนะ

เธอได้เดินตามฮารุเข้ามาด้านใน เธอได้สอดส่องไปรอบๆห้องเช่นเดิมเหมือนกับที่ออกมาครั้งแรกที่ฐานก่อนที่จะค่อยๆปล่อยมือจากชายหนุ่มและนั่งลงที่เก้าอี้ตัวนึงภายในห้อง

รากิส : เรื่องการตามหาหญิงสาวคนนั้นคาดว่าจะเริ่มได้เมื่อไรล่ะ ?


เราจูงมือรากิสมานั่งตรงเตียงนอนก่อนจะ ปล่อยมือจากเธอ

'' พรุ่งนี้ ตอนช่วงผมกลับมาจากโรงเรียนน่ะ '' เราตอบรากิสอย่างตรงไปตรงมาพลางเดินมาหาเสื้อโค๊ดและชุดนอน

'' พวกเราไว้ใจเรื่องฐานข้อมูลขององกรค์นี้ได้มากทีเดียวนะ ผมส่งเรื่องค้นหาข้อมูลไปแล้ว พรุ่งนี้่น่าจะได้เรื่องกลับมาบ้าง '' เราหยิบเสื้อยืดออกมาพร้อมกับกางเกงขายาวและเสื้อโค๊ด

'' ว่าแต่ รากิสจะใช้ห้องน้ำ ก่อนมั้ย? หรือว่าวาคิลลี่ไม่จำเป็นจะต้องชำระล้างร่างกาย? '' เราเอ่ยถามรากิส

รากิส : ยังไงเราเองก็ยังเป็นสตรีอยู่เหมือนกับมนุษย์อย่างพวกท่านนั่นล่ะ . . .

วัลคิวรี่สาวได้เอ่ยออกมาอธิบายขณะที่เธอได้หลับตาไปด้วยระหว่างอธิบายกับฮารุอย่างสั้นๆ


'' ถ้าอย่างนั้น . . . '' เราเดินมาใกล้ๆ รากิสก่อนจะยื่นมือไปจับมือเธอแล้ววางผ้าขนหนูลงบนมือของเธอ

'' ในห้องน้ำ อาจจะไม่มีครีมอาบน้ำสำหรับผู้หญิงก็จริง แต่ว่าถ้าใช้น้อยๆ มันก็ช่วยได้ดีเลยนะ จะแช่น้ำนานๆ ก็ได้ ตามใจรากิสเลยก็แล้วกัน เรื่องที่นอนรากิสใช้เตียงของผมก่อนก็แล้วกัน คืนนี้ผมจะนั่งหาข้อมูลซักหน่อย ส่วนเรื่องชุดนอน รากิสมีติดตัวอยู่แล้วหรือเปล่า อย่างพวกเสกมาอะไรแบบนี้น่ะ? '' เราบอก พลางถามรากิสไปในตัว

'' ถ้าสงสัยเรื่องเครื่องทำน้ำอุ่นล่ะก็ ตะโกนออกมาถามผมก็ได้นะ  '' เราบอกรากิสก่อนจะปล่อยให้เธอใช้เวลาส่วนตัวของตัวเอง

รากิส : ขอบพระคุณท่านมากนะ

เธอได้รับผ้าขนหนูนั้นไว้พร้อมกับมองด้วยท่าทีแปลกๆก่อนที่จะแอบเดินเข้าไปภายในห้องน้ำอย่างเงียบๆ โดยดูเหมือนว่าฮารุจะไม่ได้เสียงล้อคกลอนประตู . . .

- เวลาผ่านไป 30 นาที -

เวลาได้ผ่านล่วงเลยไปซักพักนึงแล้ว แต่ทว่าเสียงน้ำก็ยังไม่เริ่มไหลเสียที . . .


'' ท่านอะไรกัน ทางนี้ต่างหากที่น่าจะใช้ศัพท์นั้นกับรากิไม่ใช่หรอ?'' เราตอบพลับยิ้มบางๆ ก่อนจะมานั่งตรงหน้าจอ PC เพื่อเปิดดูข้อมูลของ จอมเวทย์ในดาต้าเบส พลางใช้คำสั่งค้นหาในกลุ่มข้อความต่าง '' จอมเวทย์ '' '' ผมสีชมพู '' ในระหว่างรอเราหันมาอีกทีรากิสก็ได้หายไปแล้ว

เธอเข้าห้องน้ำไปแล้วมั้ง?

- หลังจากนั้น 29 นาที -

. . . ไม่มีเสียงน้ำไหลออกมาเลย .... ตั้งแต่รากิสเข้าไปในห้องน้ำนี่มันก็เลยมานานแล้ว ก็เข้าใจว่าผู้หญิงอาบน้ำนานแต่ว่า นี่ไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงน้ำจากฝักบัวหรือ อ่างน้ำแช่เลย? เธอคงไม่รู้วิธีใช้เครื่องทำอุ่นกับก็อกอาบน้ำสินะ . . .

เรารีบลุกขึ้นพลางเคาะประตูเรียกรากิสที่น่าจะอยู่ในนั้น

'' รากิส อยู่รึเปล่า? มีอะไรใช้ช่วยมั้ย? ''

วัลคิวรี่สาวได้ค่อยๆเปิดประตูออกมาด้วยชุดเดิมพร้อมกับหนังสือคู่มือวิธีใช้ ดูเหมือนว่าเธอกำลังพยายามอ่านและทำความเข้าใจกับมันอยู่นั่นเอง แต่ดูเหมือนว่าเธอจะตั้งใจอ่านซะทุกตัวอักษรเลยทำให้ยังไม่หมดเล่มเสียที . . .

รากิส : เรากำลังศีกษาวิธีใช้อยู่น่ะ

เธอได้ตอบฮารุในขณะที่ถือหนังสือคู่มือการใช้ห้องน้ำอยู่ในมือไว้อย่างนั้น . . .


กะแล้วเชียว เราถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเดินเข้าไปด้านในห้องน้ำ

'' มาสิเดี๋ยวผมจะสอนให้ '' เราบอกรากิสพลางยื่นมือไปเปิดก็อกน้ำในอ่างน้ำ

'' สังเกตุตรงสัญลักษณ์สีนะ สีน้ำเงินคือน้ำเย็น สีแดงคือน้ำร้อน ถ้าหากจะอาบน้ำนมล่ะก็ให้ใช้ก็อกสีขาวนี้เปิด '' เราอธิบายไปพลางก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วมาอธิบายเครื่องทำอุ่นต่อ

'' ส่วน อันนี้จะใช้ยากหน่อยนะเพราะเป็นระบบสัมผัส '' เรายื่นมือไปแตะหน้าจอมอนิเตอร์ก่อนจะเปิดระบบทำน้ำอุ่นขึ้น

'' ปุ่มที่จะใช้กดน้ำอุ่น กับ น้ำเย็นจะอยู่ประมาณนี้แหละ พอเข้าใจรึเปล่า? ''

รากิส : แบบนี้งั้นสินะ . . .

วัลคิวรี่สาวได้ค่อยๆยื่นมือไปแตะที่ปุ่มระบบสัมผัสนั่นทันทีทำให้น้ำได้ไหลออกมาจากฝักบัวนั่นอย่างรวดเร็วเพราะว่าเธอยังไม่ได้ปรับวาล์วน้ำกลับมาจากที่ลองเมื่อกี้นั่นเอง

รากิส : . . . .

เธอได้สัมผัสลงที่จุดเดิมเพื่อปิดน้ำเสียก่อน ก่อนที่จะรีบคลุมผ้าขนหนูนั่นทับที่เสื้อตัวเองที่เป็นสีบางจนเมื่อเปียกแล้วทำให้เหมือนกับชุดซีทรูไปเลยนั่นเอง

รากิส : เราขอรบกวนใช้ชุดนอนของท่านก่อนสิ . . .




'' เอ่อ อื้ม ... '' เรารีบหันหลังหนีรากิสทันทีก่อนจะได้ล่วงเกินเธอด้วยสายตา ไม่ได้ๆ เธอเป็นวาคิลลี่ผู้สูงส่ง จะไปมองเธอตอนเปียกแบบนี้ได้ยังไง . . . ถะถึงจะเห็นแค่แว่บเดียวก็เถอะ . . .

'' ถะถ้าอย่างนั้น ผมจะออกไปเตรียมชุดให้นะ '' เราเดินออกมาทั้งตัวเปียกๆแบบนั้น ก่อนจะรีบเดินไปหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดผมของตัวเอง  สงสัยคงต้องทนตัวเปียกแบบนี้ไปจนกว่ารากิสจะอาบน้ำเสร็จล่ะนะ
ราชินีงู
โพสต์ 2-5-2012 08:44:00 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 29-5-2012 09:30



หลงฟา : เคโกะ!!!!

เธอหยุดอย่างกระทันหันแล้วพุ่งตัวลงไปช่วยเคโกะ

หลงฟา : ขอให้ได้ผลทีเถอะ

USE : Liquide Control

ระหว่างที่อยู่กลางอากาศนั้น เธอเอาอาวุธข้างหนึ่งเจาะเข้าไปที่กำแพงเพื่อยึดเกาะ ส่วนอีกอันเอามากรีดแขนตัวเอง แล้วควบคุมเลือดที่กำลังไหลให้ของมาพอประมาณเท่าเชือกให้ไปพ้นตัวเคโกะไว้ไม่ให้ตกไปข้างล่าง

เคโกะได้รีบตั้งสติและเงื้อตัวกลับมาที่ขอบสิ่งก่อสร้างจากการช่วยเหลือของหลงฟาด้วยท่าทีทุลักทุเล

เคโกะ ซิกนั่ม : จะได้ผลไม๊น้า . . .

เธอได้ค่อยๆวิ่งขึ้นมาหาหลงฟาอย่างช้าๆก่อนที่จะทิ้งตัวให้กับหญิงสาวอย่างง่ายดาย

เคโกะ ซิกนั่ม : ชั้นว่าเราเผ่นกันก่อนดีกว่า หมอนั่นไม่ใช่คนแน่ๆเลยอะ


หลงฟา : ใช่ก็แปลกแล้ว .....

เธอเซเล็กน้อย เพราะเลือดที่ไหลออกมา เธอจึงฉีกเสื้อมาพันห้ามเลือดไว้ก่อน

หลงฟา : ไปที่โรงเรียนเถอะ ขืนกลับไห้องอาจจะเจอหมอนั่นก็ได้ เพราะมันขึ้นมาจากบ่อน้ำแถว ๆ ห้องพัก

เคโกะ ซิกนั่ม : ไปตอนดึกๆแบบเนี๊ยะนะ !!

เธอได้ถามหลงฟาขึ้นอย่างแปลกใจพร้อมกับช่วยกันกับหลงฟาในการพยุงร่างกันเองพร้อมกับค่อยๆกระโดดไปพร้อมๆกันบนสิ่งก่อสร้างเพื่อให้ห่างจากสถานที่ต่อสู้เมื่อกี้นี้มากที่สุด


หลงฟา : ยังดีกว่ากลับไปเจอตานั่นหนิ แถมอีกอย่างชั้นมีคนรู้จักอยู่นี่นั่น ถ้าไปตอนนี้น่าจะเจอนะ

เธอลึกขึ้นยืนแล้วยืดแขนไปมา

หลงฟา : ว่าไปทิวทัศที่ประหลาด ๆ แบบนี้ก็สวยดีนะ  หรือเธอมีที่ดีก่านี้

-:- ย้ายมายังบริเวณโรงเรียน

หลงฟาและเคโกะได้หลบหนีเข้ามาภายในเขตุของโรงเรียน และจากท่าที่แล้วเหมือนว่าชายคนนั้นจะไม่ได้ตามพวกเธอมาด้วยเช่นกัน

บรรยากาศภายในโรงเรียนขนาดนี้ดูผิดไปจากช่วงเช้าเป็นอย่างมาก ทั้งความเงียบและความมืดที่ปนกันเสียเหมือนกับว่าที่นี่เป็นสิ่งก่อสร้างร้างเลยทีเดียว

สึบาสะ อาการิ : . . . .

ดูเหมือนวาหลงฟาจะเดาได้ถูกต้องเกี่ยวกับช่วงเวลาที่จะเจอเด็กสาวคนนี้ได้ด้วยเช่นกัน ทันทีที่เคโกะและหลงฟาเข้ามายังเขตุของโรงเรียนอาการิก็ได้ตรงเข้ามายังหลงฟาและจูบลงที่หน้ากากของหลงฟาทันที


หลงฟา : งัยอากา...อุ๊บ ......  

ไม่ทันที่หลงฟาจะทักเสร็จ ก็โดนจู่โจมทันที

หลงฟา : บอกกี่ทีแล้วว่าอย่าทำแบบนี้  เอ่อ นี่เคโกะ เพื่อนชั้นเอง เคโกะ นี่ อาการิ เพื่อนชั้นเหมือนกัน

เธอรีบแนะนำทั้งคู่ให้รู้จักกันก่อนที่เคโกะจะเข้าใจผิดและยิงมุกแปลก ๆ ออกมา

เคโกะได้มองหลงฟาด้วยสายตาแปลกๆก่อนที่จะค่อยๆหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอขึ้นมาอย่างช้าๆและโทรไปที่ไหนซักแห่ง

เคโกะ ซิกนั่ม : สวัสดีค่ะนี่ตำรวจรึเปล่าคะ ?

เธอได้ทำหน้าซีเรียสขึ้นมาประกอบฉากและรายงานผ่านโทรศัพท์ทันที แต่ว่าในช่วงเวลานี้เครื่องใช้งานไฟฟ้ามันทำงานซะที่ไหนเล่า !!

สึบาสะ อาการิ : เป็นอะไรรึเปล่า ?

เด็กสาวได้ถามหลงฟาขึ้นด้วยเสียงเรียบและนิ่งๆของเธอและรักษาบาดแผลของเคโกะและหลงฟาด้วยเวทย์มนต์แปลกๆบางอย่าง


เธอได้กระโดดดรอปคิกใส่เคโกะก่อนที่จะเล่นมุกมากกว่านี้

หลงฟา : พวกเราถูกคนโรคจิตตามมาน่ะ แต่หนีพ้นแล้วล่ะ   แล้วอาการิล่ะ เป็นงัยมั่ง ไม่เจอตั้งนาน

เธอได้สำรวจร่างกายตัวเองที่ถูกรักษาอย่างมหัศจรรย์

เคโกะได้ลงไปนอนกองกับพื้นพลางชักแถมให้ด้วยพักนึงก่อนที่จะลุกขึ้นมาอย่างช้าๆ

สึบาสะ อาการิ : สบายดี

เด็กสาวได้ตอบหลงฟาด้วยสีหน้านิ่งๆก่อนที่จะยื่นหน้าไปทักทายหลงฟาทางหน้ากากอีกครั้งและลดตัวลงมาอย่างช้าๆ

สึบาสะ อาการิ : เธอล่ะ ? มาทำอะไรเหรอ ?


หลงฟา : หยุดเลยย่ะ  หยุดเลย

เธอรีบถอยออกมา  ก่อนที่จะหยิบ HDD ออกมา

หลงฟา : พอจะดูข้อมูลที่อยู่ข้างในนี้ได้มั๊ย

สึบาสะ อาการิ : มันคืออะไรเหรอ ?

อาการิได้ถามหลงฟาขึ้นด้วยเสียงเรียบๆ ดูเหมือนว่าเธอจะไม่รู้จักพวกอุปกรณ์ไอทีเลย . . .

เคโกะ ซิกนั่ม : อืม . . . แบบนี้คงไม่มีทางเลือก ให้ชั้นจัดการให้ไม๊ ?

เคโกะได้ถามขึ้นพลางยิ้มจมูกแหลมทันที แต่จากที่ดูแล้วเธอไม่น่าจะใช้เป็นหรอก


หลงฟา : ... ช่างเถอะ   ส่วนเธอไม่ต้องเลยย่ะ  เด๋วจะพังปล่าว ๆ

เธอรีบเก็บ HDD ทันทีก่อนทีเคโกะจะเอาไปทำมิดีมิร้าย   

หลงฟา : ว่าไปโรงเรียนตอนกลางคืนนี่เงียบไปนะ    ไม่ค่อยชอบเลยความเงียบแบบนี้ มันให้ความรู้สึกว่าจะมีตัวอะไรโปล่มาตลอดเวลางั้นแหละ

สึบาสะ อาการิ : แถวๆนี้ไม่มีอะไรหรอก . . .

อาการิได้ตอบเสียงเนือยๆตามปกติของเธอกับหลงฟาขึ้นมา

ทางด้านเคโกะก็ได้แต่เงียบลงพลางค่อยๆหันมาด้วยรีแอคชั่นช้อคกับคำพูดนั้นเล็กน้อย


หลงฟา : หรอ ก็ดีแล้วล่ะ  เอางัยดีเคโกะ  ดูท่าที่นี่จะปลอดถัยนะ หรือเราจะกลับไปหอ

เธอหันไปถามเคโกะ

เคโกะ ซิกนั่ม : แปลกนะ ทำไมที่โรงเรียนถึงปลอดภัยในขณะที่ด้านนอกเป็นงั้นอะ

เคโกะได้สงสัยขึ้นเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรต่อไปพร้อมกับค่อยๆเดินเข้ามาหาหลงฟา

เคโกะ ซิกนั่ม : นอนกันที่นี่เลยดีไม๊ ยังไงก็ต้องมาพรุ่งนี้อยู่แล้ว

เธอได้ถามหลงฟาขึ้น เพราะว่ายังไงซะหลงฟาก็ต้องมาถอดรหัสของ HDD อยู่ดีนั่นเอง รวมทั้งพอจะมีคนรู้จักที่โรงเรียนด้วย หลงฟาอาจจะขออาศัยอยู่กับอาการิก่อนซักคืนนึงก็ได้ . . .


หลงฟา : จะดีหรอ . . . ถ้าจะนอนที่นี่อาจจะได้ไปเกิดใหม่เลยนะ    เฮ้อ. . . ช่างเถอะ

ว่าแล้วเธอก็เดินไปหาอาการิ

หลงฟา : ที่นี่มีที่ให้นอนมั๊ยอ่ะ  คืนนี้พวกเราว่าจะนอนที่นี่อ่ะ

สึบาสะ อาการิ : มีสิ

เด็กสาวได้ตอบขึ้นด้วยเสียงเรียบๆของเธอและพาหลงฟากับเคโกะขึ้นไปยังดาดฟ้าของโรงเรียน เธอได้เดินนำพวกหลงฟาผ่านมุมสวนบนดาดฟ้ามาซักพักนึงจนถึงสวนดอกไม้ด้านหลังที่ตั้งอยู่ในที่อับสายตา

-:- ย้ายมายัง สวน ? ? ?



สึบาสะ อาการิ : ที่นี่ล่ะ . . .

หลังจากที่เด็กสาวได้เอ่ยบอกสถานที่เคโกะเองก็ได้ล้มตัวลงไปเกลือกกลิ้งบนพื้นหญ้านั่นทันที

เคโกะ ซิกนั่ม : หลงฟา ~ หยิบผ้าห่มให้หน่อยสิ


หลงฟา : นะ...นี่เธอ

เธอมองไปทางเคโกะที่กำลังกลิ้งเกลือกอยู่กับพื้น

หลงฟา : หาที่นอนให้มันดีดีเซ่      ขอบใจมากนะอาการิ

เธอพูดขอบใจอาการิ พลางลางเคโกะขึ้นมาบนพื้นปูน

เคโกะ ซิกนั่ม : ก็แหม ~ พื้นปูนมันแข็งนี่นา . . .

เธอได้บ่นอุ้บอิ้บขณะที่โดนหลงฟาลากมาที่พื้นที่ด้านบนข้างๆกับอาการิ

สึบาสะ อาการิ : ถ้าอย่างนั้นวันนี้พักกันที่นี่ไปก่อนละกันนะ

อาการิได้เอ่ยบอกหลงฟาและเคโกะพร้อมกับนั่งลงที่ม้างนั่งในบริเวณและหลับไปในทันที



หลงฟา : งั้นก็ราตรีสวัสดิ์นะ

ว่าแล้วเธอก็นอนหลับทันที

.
.
.

??? : อีกไม่นนเราคงได้เจอกัน

แล้วร่างลึกลับก็หายไปกลับคงามมืดยามค่ำคืน

~ DAY 2 ~

-:- ช่วงเช้า

หลังจากที่หลงฟาได้นอนหลับไปพักใหญ่ๆยามค่ำคืนนั้น บรรยากาศยามเช้าก็ได้หวนกลับมาอีกครั้งนึงและดูเหมือนว่าหลงฟาเองจะยังอยู่รอดครบ 32 ส่วนดีอยู่

เคโกะ ซิกนั่ม : อรุณสวัสดิ์ ♪ My Darling ~

เคโกะได้ค่อยๆพยุงตัวของหลงฟาขึ้นในอ้อมแขนของเธอพร้อมกับยิ้มมาดเข้มทักทายหญิงสาวยามเช้า


หลงฟา : ค่ะ ที่ ระ....... อะไรกันย๊าาาาาาาาาาา

เธอได้ผลักเคโกะออกไปด้วย 2 ขา

หลงฟา : ให้ตายซิ  เล่นอะไรแผลง ๆ อยู่เรื่อย  เช้าแล้วนี่ไปกันเถอะ ไปห้องคอมพ์  ไปมั๊ยอาการิ

เมื่อพูดจบเธอก็ลากเคโกะที่กำลังมึนจากการโดนผลัก(?)ออกไปจากสวนทันที

เคโกะ ซิกนั่ม : มะ- มันไม่ใช่ผลักแล้วล่ะมั้ง . . .

เธอได้บ่นออกมาเบาๆในขณะที่นอนหน้าทิ่มอยู่กับพื้นแบบนั้นก่อนที่จะค่อยๆดีดตัวลุกขึ้นมา

เคโกะ ซิกนั่ม : เหมือนอาการิของเธอจะไปไหนก่อนหน้านี้ก็ไม่รู้อ่า สงสัยต้องไปกันสองคนตามเดิมแหละนะ

หญิงสาวได้บอกกับหลงฟาพร้อมกับเปิดแผนผังที่เธอแอบไปขโมยมาเมื่อไรก็ไม่รู้ในโรงเรียนขึ้นมาและให้หลงฟาดูสถานที่ภายในโรงเรียน

- ไปยังห้องคอมพิวเตอร์
- ไปยังห้องชมรม ( ระบุ ) ก่อน
- ไปยังโรงอาหาร
- เปลี่ยนใจออกภายนอกโรงเรียน
- อื่นๆโปรดระบุ


หลงฟา : มีของแบบนี้ด้วยหรอ . . .    ไปห้องคอมพ์เลยล่ะกัน เช้า ๆ แบบนี้น่าจะยังไม่มีคนจะได่เสร็จ ๆ ไป ถ้าที่ได้มาไม่มีอะไรจะได้เอาไปทำปุ๋ย

ว่าแล้วเธอก็ช่วยเคโกะดูแผนผังหาตำแหน่งของคอมพ์ฯ  แล้วเดินทางทันที

-:- ย้ายมายังห้องคอมพิวเตอร์ ของโรงเรียน

ไม่นานนักหลงฟาและเคโกะก็ได้เดินทางมาถึงที่ด้านหน้าห้องคอมพิวเตอร์ของโรงเรียน ซึ่งดูเหมือนว่ามันจะล้อคไว้และจำเป็นต้องเป็นสมาชิกของโรงเรียนด้วยถึงจะเข้าใช้งานได้

- พังเข้าไปเลย !!
- สะเดาะกุญแจ
- ไปหาคนปล้นบัตรนักเรียนก่อน
- อื่นๆโปรดระบุ


- สะเดาะกุญแจ

หลงฟา : บัตรนักเรียนหรอ   วันแรกดูเหมือนชั้นจะลงทะเบียนเรียนแล้วนะน่าจะใช้ได้   ตอนนี้ก็ . . . เคโกะ จัดการทีนะ

เธอหยิบเคโกะมาวางไว้หน้ากุญแจห้องที่ล็อคอยู่

หลงฟา : เด๋วดูต้นทางให้

เคโกะ ซิกนั่ม : นะ- หนอยแน่ !! เธอกะจะให้รอยนิ้วมือชั้นเปื้อนความผิดคนเดียวสินะ !!

เธอได้หยิบบัตรนักเรียนของหลงฟามาก่อนที่จะได้รีบเข้าไปภายในห้องและลองแกะข้อมูลดูด้วยระดับความรู้บ้านๆของเธอ . . .

ตึกๆๆ ในระหว่างที่หลงฟากำลังยืนดูต้นทางอยู่นั่นเองก็ได้มีชายหนุ่มคนนึงเดินผ่านมาในช่วงเวลานั้นพอดี !!

-:- พบ Fantom Gure

? ? ? : เอ่อ . . . ขอทางให้ผมหน่อยจะได้ไม๊ครับ ?

ชายหนุ่มได้ถามหลงฟาขึ้นอย่างสุภาพ ดูเหมือนว่าเขาจะต้องการใช้ห้องคอมพ์ในตอนนี้ . . .


หลงฟา : เอ่อ..... คือ อีกครึ่งชั่วโมงค่อยมาใหม่ได้มั๊ยคะ   พอดีกำลังทำความสะอาดกันอยู่อ่ะค่ะ  พอดีโดนอาจารย์ทำโทษ  แหะ ๆ

เธอพูดพลางเอามือไผลหลังส่งซิกให้เคโกะ

? ? ? : ถ้าอย่างนั้นก็รีบหน่อยนะครับ เดี๋ยวนักเรียนคนอื่นๆคงทะยอยกันมาแล้วล่ะ

ชายหนุ่มได้ตอบหลงฟาสั้นๆก่อนที่จะเดินไปทางอื่นแทนอย่างว่าง่ายซะงั้น

ทางด้านเคโกะเองเหมือนว่าจะกำลังทำการดำเนินการอยู่อย่างต่อเนื่อง แต่หลงฟาคงไม่สามารถรู้ได้เลยว่าจะเสร็จเมื่อไรกัน . . .


พอ ชายหนุ่มคนนั้นได้เดินไปไกลพอสมควรเธอจึงรีบเข้ามาดูว่าเคโกะทำอะไรอยู่

หลงฟา : เป็นงัยมั่ง ได้เรื่องอะไรหรือป่าว เราต้องรีบแล้วนะ

เธอถามพลางหันกลับไปดูที่ประตูเป็นระยะ ๆ

เคโกะ ซิกนั่ม : ใจเย็นๆเสะ กำลังโหลดอยู่เนี่ย ~

เคโกะได้ตอบหลงฟาในขณะที่นั่งเล่มเกมส์คอมพิวเตอร์อยู่อย่างสบายใจเฉิบ


หลงฟา : กะลังโหลดอยู่หรออออออออออออออออ

เธอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบถึงขนาดจะแช่แข็งเคโกะได้เลยทีเดียว  แล้วเธอก็ล๊อคคอเคโกะออกมาจากหน้าจอคอมพ์

หลงฟา : ไปเฝ้าประตูไว้เลยย่ะ

แล้วเธอก็มานั่งหน้าคอมพ์แทนเคโกะ  เธอ login เข้าระบบ นัเรียนของตัวเอง แล้วนำ HDD เสีบเข้ากับสายลิงค์ข้อมมูลที่มีอยู่บนโต๊ะ

หลงฟา : เอาล่ะทีนี้ก็เปิดดูข้อมูล.....

เคโกะ ซิกนั่ม : คะ- เข้าใจเลี้ยว . . .

หญิงสาวได้รีบเดินออกไปดูต้นทางให้กับหลงฟาอยากว่าง่ายทันที

ทางด้านหลงฟาทีได้เปิดข้อมูลขึ้นมานั้นเธอก็ได้พบว่าข้อมูลภายในฮาร์ดดิสนั้นถูกล้อคด้วยรหัสบางอย่างไว้อยู่อีกขั้นนึง แต่ดูเหมือนว่าเธอจะสามารถย้ายพวกข้อมูลต่างๆออกมาจากฮาร์ดดิสลูกนั้นเพื่อเก็บไว้ที่อื่นได้ แต่ยังไงซะเธอก็จำเป็นที่จะต้องหารหัสบางอย่างมาเปิดฐานข้อมูลนี้เสียก่อนที่จะสามารถใช้งานมันได้อย่างเต็มที่

- โอนย้ายข้อมูล
- ถอดและเก็บ HDD
- ใส่รหัสมั่ว
- อื่นๆโปรดระบุ


-โอนย้ายข้อมูล

หลงฟา : ย้ายที่เก็บดีกว่าปลอดภัยกว่า

เธอได้โอนข้อมูลทั้งหมดลงระบบฝากข้อมูลของโรงเรียนในIDของเธอ

หลงฟา : นี่แหละจะได้ดูไม่น่าสงสัย

เมื่อเสร็จแล้วเธอก็เก็บของแล้วเดินไปหาเคโกะเพื่อจะเผ่น

ข้อมูลทั้งหมดได้ถูกย้ายออกจาก HDD ลูกนั้นจนหมดและฝังติดไว้กับบัตรนักเรียนของหลงฟาเสียแทน

หลังจากที่เธอเดินออกมาสมทบกับเคโกะและเตรียมที่จะเผ่นกันแล้วเธอก็ได้แว้บไปเห็นชายหนุ่มคนนึงซึ่งกำลังค่อยๆเดินเข้ามายังพวกเธออยู่ !!

-:- พบ Safety Guard

- ทำเนียนเดินไปทางอื่นกับเคโกะ
- พวก SEES นี่ !! รุมเลย !!
- อื่นๆโปรดระบุ


จะเต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
ปล ไม่เป็นไรเน่อท่านพ่อสื่อ เราต่อเรื่อยๆไม่รีบๆ
โพสต์ 2-5-2012 12:08:48 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 5-5-2012 22:04



อ๊ะ อยู่นั้นไง เอาล่ะไปเปลี่ยนเสื้อดีกว่า

ยูเรก้าทําการจัดแจงเปลี่ยนเสื้อผ้าจนทุกอย่างเรียบร้อย

เขาวอมร่างกายตั้งแต่ในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า เมื่อเสร็จเขาก็วิ่งรวดเร็วกระโดดลงสระทันทีเลย

" ฮะฮะ ชั้นมาแล้วว !!! "

? ? ? : เหหหหหห ?!!!

เธอได้ร้องตกใจขึ้นเมื่อเห็นยูเรก้าปรากฏตัวขึ้นอย่างกระทันหันพร้อมกับกระโดดลงมาอย่ามิได้บอกกล่าวก่อนเลยเช่นนั้น

Social Link 3 : ~ ตามที่ได้นัดไว้ ~

? ? ? : มาช้าจังเลยนะ ~

เธอได้แกล้งบ่นยูเรก้านิดหน่อยในขณะที่ค่อยๆว่ายเข้ามาหาตัวชายหนุ่ม


" ขอโทษที ตะกี้ชั้นไปทําธุระนิดหน่อย "

จากนั้นเขาก็ดําลงไปใต้นํ้าแล้วค่อย ๆ ผุบขึ้นมาด้วยความสดชื่น

มันเหมือนเป็นการพักผ่อนอย่างนึงเลยแหละ... แต่เอ๋ ชั้นอยู่ชมรมดนตรีไม่ใช่เหรอ ?

? ? ? : ยังอุส่าห์มีเวลามาหาเราอีกนะ

เธอได้ยื่นหน้าเข้ามาหายูเรก้าใกล้ๆในขณะที่ชายหนุ่มได้โผล่ขึ้นมาจากใต้น้ำ

? ? ? : อย่าฝืนเกินไปล่ะ เดี๋ยวหมดหล่อไม่รู้ด้วยนะ

หญิงสาวได้ค่อยๆใช้นิ้วชี้ที่เรียวยาวของเธอพันผมของยูเรก้าเล่นก่อนที่จะถอยห่างออกไปและลอยตัวนิ่งๆอยู่บนผิวน้ำอย่างอารมณ์ดี


" อะไรของเธอ แกล้งกันรึไง ! "

ผมว่ายนํ้าไปหาเธอคนนั้นก่อนที่ จะไปลูบผมของเธอคืน

" เอาคืน ๆ ๆ "

? ? ? : ทะ . . . ทำอะไรของนายน่ะ !! นี่แน่ะ !!

เธอได้แสดงท่าทางเขินยูเรก้าออกมาก่อนที่จะวักน้ำใส่หน้าของชายหนุ่มซะอย่างนั้น

-:- ได้รับค่าสถานะจากการว่ายน้ำเล่นกับหญิงสาวปริศนา
Endurance : 3 / 15 // E > D
Diligence : 3 / 20 // D > C

ดูเหมือนว่ายูเรก้าจะรู้สึกได้ว่าความเหนื่อยล้าของเขานั้นหายไปอย่างหมดสิ้น เขาได้กลับมากระปี๊กระเป่าขึ้นอย่างน่าแปลกใจหลังจากที่ได้พักผ่อนและเล่นน้ำในสระน้ำแห่งนี้

-:- ความเหนื่อยล้าทั้งหมดถูกลบออก


พอรู้สึกสบายขึ้นแล้ว ก็ปิ๊งขึ้นมาได้เลยแฮะ ยามิจะทําอะไรอยู่นะ

" อ๊ะ จริงด้วย เดี่ยวชั้นขอตัวกลับที่พักก่อนนะ ไม่ได้กลับมา 2 วันได้แล้วล่ะมั้ง "

ยูเรก้าขึ้นจากนํ้า ที่จริงแล้วห่วงยามิต่างหาก แต่จะให้บอกได้ยังไงว่ามีผู้หญิงอยู่ที่ห้องอ่้ะ มันดูไม่ดี

" งั้นเดี่ยว ไว้เจอกันใหม่นะ "

? ? ? : เอ๋ ~ ไปแล้วเหรอ ธุระเยอะจังเลยนะนายน่ะ ขนาดไม่ได้กลับบ้านตั้งสองวันเชียว

หญิงสาวได้พูดขึ้นขณะที่เกยขอบสระและเงยหน้าพูดกับยูเรก้าอยู่อย่างนั้น

? ? ? : ถ้าว่างๆจะมาหาเราอีกรึเปล่าล่ะ ?


" แน่นอนสิ !! "

เขาพูดไปอย่างงั้น ก่อนที่จะวิ่งไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วมุ่งตรงกลับที่พักของเขา ที่ไม่ได้กลับมา 2 วัน

-:- ตัดมายังช่วงกลางคืน

ยูเรก้าได้เดินทางมาถึงบ้านพักที่ได้ปล่อยร้างไว้ถึง 2 วันเต็มๆ ของเขาภายในฐาน N.O. ดูเหมือนว่ามันจะถูกล้อคอยู่ด้วยในตอนนี้ . . .

- เคาะประตู
- พังประตูเข้าไป
- หาคนแถวๆนั้นถามเรื่องประตู
- อื่นๆโปรดระบุ


- เคาะประตู

" โอยยย ยามิ ชั้นกลับมาแล้วววว เปิดประตูหน่อย ~ "

ยูเรก้าทําการเคาะประตู กล่าวถามหาถึงผู้ที่อยู่ด้านใน

เขารู้สึกดีใจเล็กน้อย ที่ไม่ได้เข้าไปในมิตินั้นอีกในคืนนี้

ประตูบ้านได้ค่อยๆเปิดออกช้าๆพร้อมกับกลิ่นอาหารที่ได้ฟุ้งออกมา

ยามิ เครเซนท์ : ยินดีต้อนรับกลับมานะ เจ้าไอดอล

ดูเหมือนว่าเธอจะได้จัดเรียงอาหารวางไว้บนโต๊ะเสร็จเมื่อครู่นี้ก่อนที่ยูเรก้าจะกลับมาถึงที่บ้านทันที



ยามิ เครเซนท์ : พอดีเราแวะไปที่ Cafeteria น่ะ เลยได้อาหารกลับมาด้วย ยังร้อนๆอยู่เลย


" เห ~ สุดยอดไปเลย แล้วของเธอล่ะ ทานอะไรมารึยัง "

ยูเรก้ากระโจนไปที่โต๊ะอาหารพร้อมหยิบตะเกียบขึ้นทันทีก่อนที่จะถามยามิแบบนั้น

" น่าอร่อยจัง รู้สึกไม่ได้กินอะไรแบบนี้มานานแล้วนะ กินแล้วล่ะน้าาา "

Social Link 2 ~ ยามเย็นที่สงบสุข ~

ยามิ เครเซนท์ : ก็จะทานด้วยกันอยู่นี่ไงล่ะ ~

เธอได้นั่งลงที่โต๊ะด้านตรงข้ามของยูเรก้าพร้อมกับจับตะเกียบขึ้นเช่นกันก่อนที่ทั้งคู่จะได้นั่งทานอาหารเย็นกันอย่างสงบสุขภายในบ้าน


" อ๊ะ จริงสิวันนี้ชั้นทําเรื่องที่โรงเรียนให้เธอเข้าไปเรียนด้วยล่ะ เธอมีบัตรประชาชนอะไรเทือก ๆ นั้นไหมอ่ะ "

เขาถามเธอด้วยท่าทางมีความสุขจากการที่ได้ทานอาหารที่เขาไม่ได้ทานมานาน

" ล่ะ ทีนี้จะได้ไปโรงเรียนด้วยกันยังไงล่ะ ! "

ยามิ เครเซนท์ : เอ๋ ?! นี่รู้รึเปล่าว่าชั้นอายุเท่าไรยังจะให้ชั้นไปเรียกอีกเรอะเนี่ย

หญิงสาวได้พูดหงุดหงิดพลางขบขันตอบกลับไป แต่เธอก็อดที่จะหัวเราะออกมาอย่างสดใสไม่ได้เมื่อได้ยินยูเรก้าเอ่ยถึงโรงเรียน

ยามิ เครเซนท์ : คงต้องทำบัตรใหม่ล่ะนะ เพราะว่าถ้าใช้ของเก่าเดี๋ยวเรื่องจะยาวอะ

เธอได้บอกกับชายหนุ่มขึ้นเพราะดูเหมือนว่าเวลาของข้อมูลเก่านั้นมันจะล่วงเลยมานานจนไม่น่าจะใช้ได้แล้ว

ยามิ เครเซนท์ : ว่าแต่ไหวเหรอแบบนี้น่ะ ? ไปทั้งโรงเรียนทั้งทำงานพิเศษที่มิตินั่นน่ะ ?


" ถ้าเป็นเมื่อก่อนน่ะ ไม่ไหวแน่ ๆ แต่ตอนนี้ชั้นมีเธออยู่ด้วย เพราะงั้นต้องไม่เป็นไรแน่นอน "

เขาพูดออกไปแบบนั้น พลางคลีบปลาเข้าปาก

" แล้วก็นะ ถ้าเธอไปโรงเรียนกับชั้น ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น จะได้หากันเจอได้ง่าย ๆ ยังไงล่ะ "

จริงดิ... พูดถึงยามิเธออายุเท่าไหร่กันนะลองถามดูดีกว่า

" จริงสิ เธออายุเท่าไหร่เหรอ ? "

ยามิ เครเซนท์ : หึ !! ควาามลับของผู้หญิงก็คืออายุและน้ำหนักนะ ถ้ารู้ไปแล้วชั้นอาจจะต้องปิดปากในซะก็ได้

เธอได้พูดทีเล่นทีจริงขึ้นมาตอบกับยูเรก้าพลางทานอาหารในจานของเธอไปด้วย

ยามิ เครเซนท์ : ถึงชั้นจะไปโรงเรียนด้วย แต่ชั้นไม่ช่วยนายทำการบ้านหรอกนะ ฮิ ~ ฮิ ~


อุง่ะ โดนจับได้เรื่องจุดประสงค์ที่แท้จริงแล้วอย่างงั้นเหรอ !!!

" อะไรกันเธอเนี้ย ใจดําสมชื่อชะมัด "

เนียนไว้ก่อนคุณย่าเคยบอกไว้อ่ะนะ

" ชั้นทําเองได้อยู่แล้วล่ะ ชั้นแค่อยากให้เธออยู่ใกล้ ๆ ไว้ต่างหากล่ะ "

เนียนพอไหมฟระ เจ้าตัวจะจับได้ไหมล่ะเนี้ย

ยามิ เครเซนท์ : จริงเหรอ ~ ถ้างั้นฝากทำของชั้นด้วยแล้วกันนะ

เธอได้หัวเราะออกมาเบาๆก่อนที่จะเริ่มเก็บจานและอุปกรณ์การกินที่ทั้งคู่เพิ่งทานอาหารเสร็จไปเมื่อครู่ไปและได้เริ่มทำความสะอาดเสียก่อน

ยามิ เครเซนท์ : งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ตอนนายไปโรงเรียนชั้นจะไปทำบัตรประชาชนแล้วกันนะ


" ถ้าอย่างงั้นก็ได้นะ "

เขาตอบเธออย่างเรียบร้อย ก่อนที่จะเดินไปหยิบกีต้าร์ที่มีอยู่ในห้อง

มาดีดสร้างบรรยากาศภายในห้อง

โชดดีจริง ๆ ที่วันนี้ไม่มีไอมิติบ้านั้นออกมา

เขาคิดอย่างงั้นในขณะที่กําลังเล่นกีต้าร์

หลังจากที่ได้เก็บจานไว้บนที่คว่ำแล้วเครเซนท์ก็ได้เดินมานั่งที่ห้องเดียวกับยูเรก้าพร้อมกับนั่งฟังเพลงที่ยูเรก้ากำลังเล่นไปด้วย

ยามิ เครเซนท์ : เป็นไอดอลเน็ทนึกว่าจะเล่นกีร์ตาร์ไฟฟ้านะเนี่ย ~ แต่เสียงแบบนี้ก็เพราะไปอีกแบบนะ ~

เธอได้เอ่ยขึ้นขณะที่นั่งฟังอยู่อย่างนั้นพร้อมกับค่อยๆเงียบลงและนั่งฟังยูเรก้าบรรเลงบทเพลงไปเรื่อยๆ


หลังจากบรรเลงเพลงไปได้สักพักนึงยูเรก้าก็เริ่มรู้สึกง่วงขึ้นมา

" โอยย... ยามิ ชั้นขอพักหน่อยดีกว่า เดี๋ยวชั้นจะนอนข้างล่างเอง เธอไปนอนบนเตียงนะ "

เขานํากีต้าร์ไปวางพิงกับกําแพงไว้ ก่อนที่จะหาที่เหมาะปูผ้านอน

" พรุ่งนี้ ถ้าชั้นจะชั้นตื่นก่อน เด่ะจะปลุกนะ "

ยามิ เครเซนท์ : ยังไม่ทันดึกเลยนะ แต่ก็ . . . ราตรีสวัสดิ์แล้วกัน

หญิงสาวได้เอ่ยขึ้นเบาๆขณะที่ยูเรก้าได้ค่อยๆผลอยหลับไปอย่างช้าๆ

~ DAY 4 ~

-:- ช่วงเช้า

เช้าอันสดใสของยูเรก้าได้มาเยือนอีกครั้ง ดูเหมือนว่าเขาจะได้นอนพักในห้องของตัวเองอย่างปกติสุขบ้างเสียที !!

ยามิ เครเซนท์ : ตื่นแล้วงั้นเหรอ ? รีบลุกขึ้นมาเสียก่อนที่จะสายล่ะ

เสียงของหญิงสาวที่เขาคุ้นเคยได้เรียกชื่อของเขาขึ้นพร้อมกับได้พาดผ้าขนหนู้ไว้ที่บ่าของชายหนุ่ม

ยามิ เครเซนท์ : ชั้นทำอาหารเช้าให้แล้วล่ะนะ พอทำธุระในห้องน้ำเสร็จแล้วก็รีบออกมากินซะ ~

เธอได้เชิดขึ้นเล็กน้อยระหว่างพูดก่อนที่จะได้เดินกลับไปที่ห้องครัวภายในห้องพัก



" อ๊ะ ... ขอโทษทีนะ ทั้ง ๆ ที่บอกจะปลุกแท้ ๆ "

ยูเรก้ายังรู้ัสึกมึนอยู่เล็กน้อย ก่อนที่จะทําตัวว่าง่ายเดินเข้าไปจัดการธุระส่วนตัวในห้องนํ้า

แล้วออกมาทานอาหารที่ยามิจัดไว้ให้

" อร่อยแฮะ เธอนิเก่งจังเลย ~ "

เขาพูดตามที่คิดอย่างไม่โลเล

ยามิ เครเซนท์ : ไม่เป็นไรนี่ ไหนๆก็ตื่นขึ้นมาแล้วไม่ต้องคิดมากหรอก

เธอได้เอ่ยบอกกับยูเรก้าหลังจากที่ชายหนุ่มออกมาจากห้องน้ำและนั่งลงที่โต๊ะอาหาร

ยามิ เครเซนท์ : ถ้าชอบชั้นจะทำให้ตลอดตั้งแต่นี้ไปล่ะนะ

หญิงสาวได้ขยิบตาให้กับยูเรก้าพร้อมกับนั่งดื่มเครื่องดื่มธัญพืชไปด้วยเช่นกัน


" จริงเหรอ !!! ดีใจสุด ๆ เลยล่ะ !!! "

ยูเกร้าพูดดังขึ้น ทั้ง ๆ ที่ยังกินไข่ดาวบนจานอยู่

" จริงสิ ชั้นยังไม่เห็นเธออาบนํ้าเลย เธออาบรึยังอ่ะ "

เขาถามเธอไปแบบโง่ ๆ

ยามิ เครเซนท์ : ตาบ๊อง ~ ชั้นก็ต้องอาบแล้วสิแหม ~

หญิงสาวได้ตอบกับยูเรก้าพลางหัวเราะออกมาเบาๆกับคำถามของชายหนุ่ม

ยามิ เครเซนท์ : ระวังจะสายขึ้นมาจริงๆล่ะ

เธอได้เตือนยูเรก้าเรื่องเวลาอีกครั้งก่อนที่จะเก็บจานบนโต๊ะไปทำความสะอาด


" อ๊ะ จริงด้วย งั้นชั้นไปล่ะนะ อย่าลืมไปทําบัตรประชาชนล่ะ ! "

เขารีบลุกแล้ววิ่งออกไปเปิดประตูแต่ก่อนออกจากห้อง เขาได้หันมาหายามิก่อน

" ขอบคุณนะ "

เขายิ้มหน้าบาน แล้วก็วิ่งออกไปยังโรงเรียนทันที

ยามิ เครเซนท์ : หึ !! ไม่ต้องให้นายมาคอยเตือนหรอกน่า

เธอได้ยิ้มให้กับยูเรก้าบางๆและโบกมือน้อยๆให้กับชายหนุ่มที่ได้วิ่งออกไปแต่เช้า

ระหว่างทางเดินสันจรทั่วๆไปที่ยูเรก้าได้เดินผ่านทุกวันนั้นกลับมีบรรยากาศที่สงบเงียบและปลอดโปร่งไปเสียกว่าทุกๆวัน ร่างกายของยูเรก้ารู้สึกได้เลยว่าวันนี้มันช่างสดใสขึ้นมากว่าทุกวันเสียจริงๆ ไม่มีมิติที่แปรปรวน หรือ ร่องรอยการต่อสู้ได้ทิ้งไว้ให้เขาได้เห็นเลยแม้แต่น้อย

-:- ตัดมายังบริเวณโรงเรียน


เอาล่ะ !!! วันนี้ถือว่าเป็นวันแรกที่ชั้นมาโรงเรียนแล้วได้เรียนสินะ ต้องพยายามหน่อยแล้วล่ะ

ผมรีบวิ่งตรงไปยังห้องเรียนเพื่อเตรียมตัวเรียนหนังสือทันที โดยไม่สนใจสิ่งรอบข้างแม้แต่น้อย

ดูเหมือนว่าจะมีนักเรียนไม่ถึงสามคนเท่านั้นที่อยู่ในห้องเรียนขณะนี้เพราะว่าการศึกษาที๋โรงเรียนนี้จะเป็นระบบการเรียนและดาวน์โหลดการบ้านผ่านบัตรประจำตัวนักเรียนเพื่อกลับไปศึกษาต่อเองนั่นเอง

แว้บ ~ ภาพโฮโลแกรมขนาดจิ๋วได้ปรากฏขึ้นที๋โต๊ะของยูเรก้า ดูเหมือนว่าน่าจะเป็นหุ่นยนต์ที่ช่วยแนะนำเรื่องทั่วๆไปของโรงเรียนนี้นั่นเอง



? ? ? : มาใหม่วันแรกเหรอ ? มีอะไรให้ช่วยไม๊ล่ะ ?


" เอ่อ... ปกติโรงเรียนนี้เขา เรียนเขาสอนกันยังไงอ่ะ "

เขาถามอะไรไม่รู้ตัวเล็ก ๆ นั้น

" ชั้นมาโรงเรียนหลายวันล่ะ แต่ไม่เคยได้เรียนเลย หลับตลอด 5555 "

? ? ? : มิน่าล่ะถึงได้เจอกับชั้นน่ะ

เธอได้ทำหน้าอึ้งๆขึ้นมาเล็กน้อยก่อนที่จะเริ่มอธิบายตามตารางในจอคอมพ์ที่วางอยู่บนโต๊ะของยูเรก้า

รีปลิก้า มาริสะ : เราชื่อ ริปลิก้า มาริสะ เรียกว่ามาริสะก็ได้ เป็นหนึ่งในกลุ่มพี่น้องโฮโลแกรมผู้ช่วยอำนวยความสะดวกและการติดต่อของนักเรียนภายในโรงเรียนน่ะ เราเป็นแค่ข้อมูลเท่านั้นล่ะ

เธอได้อธิบายขึ้นพร้อมกับเปิดตารางการบ้านภายในคอมพ์ของยูเรก้าที่ดองยาวมาตั้งแต่วันจันทร์ให้ชายหนุ่มได้ใจเต้นกับกองงานที่รออยู่เพียบ

รีปลิก้า มาริสะ : ที่โรงเรียนนี้จะเป็นการเรียนด้วยตัวเองนะ เวลาส่วนใหญ่จะใช้กับชมรมมากกว่า ส่วนที่เห็นยาวๆนี่ก็การบ้านของนายนั่นล่ะ โหลดไปทำให้เสร็จภายในอาทิตย์นี้แล้วส่งผ่านคอมพิวเตอร์ด้วยนะ


... อะไรฟร้าาาา ไม่อยากทําเลยสักนิ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

แต่ก็ต้องจําใจโหลดมันมาทําให้หมด เพราะถ้าหากบุคคลของประชาชนทําตัวไม่ดีล่ะก็ มันจะดูไม่ดี

โหยยยยยยยย มันมันเยอะงี้ว๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

สงสัยได้นั่งทําทั้งวันแหง ๆ ฮือ ๆ

-:- ได้รับสถานะเพิ่มจากการทำการบ้าน
Knowledge : 3 / 10 // F > E

-:- ตัดสู่ช่วงกลางวัน

ดูเหมือนว่าการบ้านนั้นจะยังไม่หมดลงภายในเวลาที่ยูเรก้าได้บากบั่นทำและเสียไป คาดว่าชายหนุ่มจะต้องเก็บไว้ทำต่อหรือนั่งทำตอนอีกซักพักใหญ่เลยล่ะ

-:- พบ Vangris Eirykla

? ? ? : เอ๋ ? วันนี้มาโรงเรียนตอนเช้าด้วยเหรอ ~

หญิงสาวคนเดิมที่ได้พบกับยูเรก้าบ่อยๆนั้นได้เดินเข้ามาทักชายหนุ่มขึ้นพร้อมกับย่อตัวและเอียงใบหน้าของเธอมาใกล้ๆกับชายหนุ่มพลางมองการบ้านของยูเรก้าที่รออยู่เป็นขบวนรถไฟ

? ? ? : เยอะขนาดนี้ ~ ไปทำด้วยกันไม๊ล่ะจะได้หาอะไรทานไปด้วย


จะเต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
โพสต์ 3-5-2012 02:37:11 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 5-5-2012 00:36



สถานะ : ปกติ
Hp : ปกติ
Mp : เล็กน้อย

ฟุริสึ อันเดร์ : ค- ครับ !!

ชายหนุ่มได้รีบเปลี่ยนกระแสพลังตัวเองเป็นการแช่แข็งสเก็ดเลือดที่ได้ตกลงเลยไปยังส่วนพื้นเท่านั้น โดยปล่อยให้เลือดที่กระเซ็นไปบนตัวของปีศาจนั่นได้ละลายเนื้อหนังของมันจากภายนอก !!

ฟุริสึ อันเดร์ : เอ๋ ? คุณนัวร์ ? มีอะไรงั้นเหรอครับ !!!

อันเดร์ที่ปรับอารมณ์ไม่ทันได้รีบมองมาที่ริเอน่าที่วิ่งเข้ามาเกาะเขาอย่างรวดเร็วโดยคิดว่าเป็นนัวร์ในแว้บแรก แต่ก็กลับต้องเหงื่อตกเล็กน้อยเมื่อได้ยินริเอน่ายืนเถียงกับนัวร์เสียอย่างนั้น . . .

ฟุริสึ อันเดร์ : ริเอน่าจัง ?! ยืนหลบอยู่ด้านหลังพี่ไว้ก่อนนะ เดี๋ยวพี่จะจัดการเจ้าตัวนี้เอง !!

ชายหนุ่มได้รีบบอกริเอน่าขึ้นถึงความคิดแรกที่เขาคิดได้ออกมาก่อนทันที พร้อมกับเริ่มร่ายเวทย์อีกบทเสริมขึ้นมา !!


"ริเอน่า เลิกกลัวแล้วตั้งใจสู้หน่อย" นัวร์พยายามบังคับร่างริเอน่าให้ขยับออกมา

"ก็ ก็ มันนะ น่ากลัวอ่ะ" ริเอน่ายังคงเกาะอันเดรไม่ปล่อย ท่าทางเวลาริเอน่าตื่นนัวร์จะไม่สามารถควบคุมร่างกายริเอน่าได้เท่าที่ควร

"คิดให้เหมือนตอนฝึกซ้อมกับคนอื่นที่โรงเรียนเซ่"

"ก็นั่นมันฝึกด้วยกันแล้วมันจะสนุกน่ะแต่แบบนี้มัน..." ริเอน่ายงคงอยู่ในอาการกลัว

"ฟังน่ะ ที่ผ่านมาชั้นใช้ร่างกายของเธอสู้มาให้ตลอดถ้าไม่ทำอย่างนั้นเธอคงตายไปนานแล้วก็ได้ แต่ว่าชั้นก็อยู่คุ้มครองเธอไม่ได้ตลอดหรอกน่ะ เธอต้องฝึกปกป้องตัวเองให้ได้ด้วย" นัวร์พยายามอธิบายแบบใจเย็นาก

"..........เข้าใจล่ะ........" ริเอน่าปล่อยมือจากอันเดรและตั้งท่าแบบกล้าๆกลัวๆ

"ไม่ต้องห่วงชั้นจะคอยเป็นตาให้เธอแต่คอยขยับร่างกายหลบให้เวลาฉุกเฉินเอง" นัวร์พยายามปลอบริเอน่าให้หายกลัวให้ได้

"อันเดร เวทย์ที่นายจะใช้นี่ไว้ทำอะไรหรือ บอกชั้นก่อนค่อยปล่อยน่ะ!!!!" นัวร์เห็นว่าอันเดรเริ่มร่ายอีกอย่างเลยถามไว้ก่อน เผื่อจะเกิดข้อผิดพลาดได้

ฟุริสึ อันเดร์ : ผมกำลังจะใช้ Ice Strom ในขณะที่มันกำลังดิ้นพร่านอยู่อย่างนั้นเพื่อแช่แข็งทั้งตัวและเลือดของมันไปพร้อมๆกันน่ะครับ !! แต่ว่าเวทย์นี้จะส่งผลต่อคนอื่นๆที่ไม่ได้ร่ายด้วยเช่นกัน คุณนัวร์คงจะต้องใช้จังหวะที่พายุน้ำแข็งหยุดล่ะนะครับ !!

เมื่อกล่าวจบแล้วอันเดร์ก็ได้ร่ายเวทย์พายุเยือกแข็งออกไปยังเป้าหมายทันที !!!

ซูมมม !!! เสียงกระแสลมเยือกแข็งที่ได้พัดรวมกันไปยังจุดหมายด้านหน้าจุดเดียวได้เริ่มเปลี่ยนกระแสจนกลายเป็นพายุหิมะที่หนาวเหน็บทันที !! รวมทั้งความเย็นนั่นยังได้กัดแผลสดของปีศาจด้านหน้าและค่อยๆแช่แข็งเลือดและลำตัวของมันเรื่อยๆจนมันได้กลายเป็นเหมือนกับรูปปั้นน้ำแข็งไป !!


"แช่แข็งรอบนอกแล้วปล่อยให้เลือดกัดเซาะร่างกายมันเอาเองสิน่ะ แผนใช้ได้นิ" นัวร์อยากจะโผล่เป็นร่างวิญญาณมายกนิ้วให้แต่เพราะอยู่ในร่างกายริเอน่าเลยโผล่ออกมาทำไม่ได้

"แต่ว่า.....รู้สึกน่าสงสารยังไงไม่รู้สิ" ริเอน่ารู้สึกเศร้ากับเหตุการณ์นี้แบบแปลกๆ

"จะเศร้าไปทำไม เจ้านั่นมันปิศาจตัวขนาดเครื่องบินที่ไล่เขมือบเราน่ะ" นัวร์พยายามพูดติดเสียงตลกๆเล็กน้อยพยายามให้ริเอน่ารู้สึกผ่อนคลายแต่ริเอน่าก็ดูท่าทางไม่ค่อยดีเท่าไหร่

"แล้วให้เผด็จศึกอีกครั้งไหม อันเดร หรือว่าปล่อยไว้แบบนี้ได้" นัวร์หันมาถามอันเดรอีกทีเพราะเค้าไม่รู้ว่าเวทย์ของอันเดรมีผลและรายละเอียดยังไงขนาดไหน

ฟุริสึ อันเดร์ : ถ้าปล่อยไว้แบบนี้มันคงจะแข็งทั้งตัวและค่อยๆสลายไปเองอย่างช้าๆล่ะครับ

ชายหนุ่มได้ตอบกับนัวร์(?)พร้อมกับได้ใช้ไม้เท้าเวทย์ของเขาควบคุมระอองในอากาศด้วยเพื่อไม่ให้อากาศนั้นกลายเป็นพิษต่อเนื่องจากเลือดนั่น

ฟุริสึ อันเดร์ : ขนาดนี้แล้วเธอคนนั้นยังไม่ยอมออกมาเลย ถ้าวันนี้ไม่ได้คุณนัวร์และริเอน่าช่วยไว้ล่ะก็คงจะงานหนักเหมือนกันนะครับเนี่ย

อันเดร์ได้เอ่ยขึ้นพร้อมกับหันมาลูบหัวริเอน่าอย่างอ่อนโยนก่อนที่จะค่อยๆจูงมือและพาเธอเดินกลับไปภายในฐานด้วยกัน


"เอ้อ เสร็จงานแล้วชั้นขอนอนล่ะกัน" และแล้วเสียงของนัวร์ก็เงียบหายไป

"ฮ้าว.... ขอโทษน่ะค่ะหนูเริ่มง่วงแล้วล่ะค่ะ แต่ก็ยังมีเรื่องอยากจะถามอีกเยอะเลย" ริเอน่าเดินตามอันเดรที่จูงมือเธอมาอย่างว่าง่าย

ฟุริสึ อันเดร์ : ไปนอนพักซะก่อนเถอะ พี่อยู่ที่ฐานนี่อยู่แล้วมีอะไรก็มาคุยกันได้เสมอนะ

ชายหนุ่มได้ยิ้มให้กับริเอน่าเล็กๆก่อนที่จะส่งริเอน่าที่หน้าบ้านของเด็กสาวและได้แยกตัวออกไป


"อืม ง่วงจัง" ริเอน่าเดินเข้ามาในห้องแล้วฟุบตัวลงนอนทันที แต่นัวร์ยังคงตื่นเฝ้าระวังไว้จนกว่าจะผ่าน Dark Hours ไป

'หลังๆนี่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเยอะแยะจัง......' ริเอน่ารู้สึกคิดมากอยู่ในใจ

"......พ่อค่ะ........แม่ค่ะ........" ริเอน่านอนน้ำตาไหลอยู่อย่างนั้น ส่วนนัวร์ก็ได้แค่มองด้วยความสงสารและสมเพชตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้เลย

~ Day 4 ~

-:- ช่วงเช้า

ริเอน่าที่ได้ผลอยหลับไปจากเมื่อคืนได้ค่อยๆตื่นขึ้นรับเช้าวันใหม่อีกครั้งจากการต่อสู้ที่เหน็ดเหนื่อยเมื่อวาน แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่รู้สึกเหนื่อยมากเท่าไรเพราะพลังกายของเธอนั่นเอง

อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันหยุดแล้ว ริเอน่าคงจะพักยาวๆก็ครั้งนีล่ะนะ แต่ยังไงวันนี้ก็คงจะต้องขยันเรียนไปก่อนล่ะ

- ไปยังโรงเรียน
- พักอยู่บ้าน
- ไปภายในเมือง
- อื่นๆโปรดระบุ


"อืม เช้าแล้วหรือเนี่ย" ริเอน่าขยี้ตาแล้วมองแสงที่ลอดผ่านหน้าต่าง ก่อนจะเดินไปอาบน้ำ

'หืม ตื่นแล้วเหรอ' ท่าทางนัวร์เองก็ตื่นอยู่แต่ค่อนข้างสลึมสลือ

"อ๊ะ อย่าแอบดูน่ะ!!!" ริเอน่ากลัวว่านัวร์จะมาถ้ำมอง

'ชั้นไม่ใช่พวกพิศวาสเรือนร่างของเด็กนาเหวย!!! ไปเตรียมตัวให้เสร็จได้แล้วเดี๋ยวก็สายหรอก'

"ค่า ค่า" ริเอน่ายอมไปอาบน้ำแต่โดยดีและนัวร์ก็ไม่ได้แอบดูตามที่บอก พอริเอน่าทำข้าวกล้องและเตรียมตัวเสร็จก็ตรงไปยังโรงเรียนทันที และก็เข้าไปที่โดโจแบบไม่รอช้า

"มาแล้วค่า!!!" ริเอน่าเข้ามาในโดโจอย่างร่าเริงท่าทางเธออยากจะเจอพวกรุ่นพี่มาก

ริเอน่าได้ออกเดินทางแต่เช้ามายังที๋โรงเรียนแห่งนี้ ดูเหมือนว่าวันนี้จะอากาศปรอดโปร่งและไร้ซึ่งร่องรอยของอีกมิตินึงที่ได้โผล่มากวนใจริเอน่าในระยะแรกเสียด้วย

-:- ย้ายมายังชมรมเคนโด้ภายในโรงเรียน

ภายในโดโจนั้นเหมือนว่าจะยังเงียบๆอยู่ในช่วงเช้าๆแบบนี้ แต่เซเบอร์นั้นก็ได้มารอริเอน่าที่ชมรมก่อนหน้านี้แล้วตามสัญญาของเธอ

ลิลลี่ เซเบอร์ : อรุณสวัสดิ์จ้า ริเอเนี๊ยว ตื่นเช้าจังเลยนะ


พรืด!!! พลั่ก!!! ริเอน่าสะดุดล้มทันทีที่เซเบอร์เรียกด้วยชื่อแปลกๆ

"ริเอน่าต่างหากค่า แง้ว!!! อุ๊บ..." ไม่รู้เพราะอะไรแต่พอริเอน่าอยู่กับเซเบอร์สองต่อสองแล้วจะหลุดอะไรแปลกๆแบบควบคุมไม่ได้

"แล้วก็สวัสดีค่ะ รุ่นพี่เซเบอร์" ริเอน่าโค้งทำความเคารพตามปกติของตัวเอง

"วันนี้ก็ฝึกเป็นเพื่อนหนูหน่อยน่ะค่ะ รบกวนด้วยค่าเนี้ยว อุ๊บ" ริเอน่ารีบวางของลงแล้วหยิบดาบไม้มาขยับวอร์มอัพก่อนแบบอายๆ

Social Link 2 : ~ การฝึกซ้อมกับนักดาบเวทย์ 2 ~

ลิลลี่ เซเบอร์ : จ้า ~ ริเอน่าจัง งั้นมาเริ่มกันเลยแล้วกันนะ

เซเบอร์ได้เดินไปหยิบดาบไม้ขึ้นมาเล่มนึงก่อนที่จะเดินเข้ามาข้างๆริเอน่าและสอนการควบคุมพลังเวทย์ทั่วๆไปในอาวุธเสียก่อน ซึ่งดูเหมือนว่าริเอน่าเองจะยังทำได้ไม่ดีเท่าไรนักเนื่องจากไม่ใช่ด้านถนัดของเธอนั่นเอง

-:- ได้รับสถานะจากการฝึกซ้อมที่โดโจ
Endurance : 35 / 50 // A > Ex
Courage : 5 / 20 // D > C

Mental : 3 / 15 // F > E

-:- ตัดมายังช่วงเที่ยง

ริเอน่าได้ฝึกฝนพลังเวทย์กับเซเบอร์อยู่พักใหญ่ๆจนกระทั่งคลาวด์มาถึงที่โดโจ ดูเหมือนว่าตอนนี้จะเป็นเวลาช่วงเที่ยงแล้วเช่นกันริเอน่าเองก็สามารถที่จะไปพักก่อนได้เช่นกัน

- ไปโรงอาหารกับเซเบอร์
- ไปโรงอาหารกับคลาวด์
- ไปโรงอาหารคนเดียว
- อื่นๆโปรดระบุ


"งือ ยากจังเลย" ริเอน่านั่งพักด้วยท่าทางเหนื่อยๆหน่อย

"อ๊ะ รุ่นพี่คลาวด์สวัสดีค่ะ" ริเอน่ากล่าวทักทายคลาวด์ทันทีที่เห็น

'คลาวด์ ได้ยินไหม ถ้าได้ยินตอบแบบคิดในใจส่งมาเลย เดี๋ยวค่อยอธิบายต่อ แล้วก็ทำตัวตามปกติคุยกับริเอน่าไปก่อนน่ะ' นัวร์เห็นคลาวด์ปุ๊บก็ส่งกระแสจิตทันทีโดยที่ปิดไม่ให้ริเอน่ากับเซเบอร์สัมผัสได้ แต่ลืมไปว่าเซเบอร์เป็นนักดาบเวทย์อาจจะสัมผัสพลังส่วนนี้ได้

ดูเหมือนว่าเซเบอร์นั้นจะไม่ได้ยินที่นัวร์พูดในขณะนี้พร้อมกับกำลังช่วยกันกับริเอน่าเพื่อเก็บอุปกรณ์การซ้อมอยู่นั่นเอง

สตรีฟ คลาวด์ : . . .

ชายหนุ่มได้หยุดนิ่งลงพักนึงก่อนที่จะค่อยๆหันมาทางริเอน่าพร้อมกับทำท่าครุ่นคิด ดูเหมือนว่าเขาจะพยายามเรียงประโยคเมื่อครู่นี้อยู่

สตรีฟ คลาวด์ : ' แบบนี้ . . รึเปล่า ? '


'โอเคเข้าเรื่องเลยแล้วกัน ชั้นชื่อนัวร์เป็นวิญญาณผู้พิทักษ์ให้กับริเอน่าน่ะ ช่วง Dark Hour ชั้นจะยืมร่างริเอน่าใช้เอาตอนเจ้าตัวหลับ คือว่ามีเรื่องจะวานหน่อย อยากให้ช่วยไปสำรวจพื้นที่เป็นเพื่อนช่วง Dark Hour น่ะ พอดีพลังของยัยริเอน่าคนเดียวอาจจะไม่ไหวด้วย เจอกันในฐาน T.S. ช่วง Dark Hour ได้ไหม แต่อย่าพึ่งไปบอกยัยริเอน่าล่ะ' นัวร์อธิบายรายละเอียดให้คลาวด์ฟังทันทีที่ตอบรับกลับมา

"รุ่นพี่คลาวด์ รุ่นพี่เซเบอร์ ไปทานข้าวด้วยกันไหมค่า" ริเอน่าที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวถามทั้งสองคนชวนไปทานข้าวเพราะเจ้าตัวเริ่มหิวแล้ว

สตรีฟ คลาวด์ : ' ได้สิ ผมเองก็พยายามรักษาความปลอดภัยของกลุ่ม T.S. จากประตูมิติจากมิตินั้นอยู่เหมือนกัน '

เขาได้ตอบรับนัวร์พร้อมกับเดินเข้ามาหาริเอน่าอย่างช้าๆพร้อมกับเซเบอร์ที่ได้เดินอยู่อีกข้างนึงของริเอน่าเช่นกัน

ลิลลี่ เซเบอร์ : ได้สิจ๊ะ ~

ทางด้านคลาวด์เองก็ได้ยิ้มรับเด็กสาวอย่างเงียบๆพร้อมกับเดินไปกับริเอน่าที่ห้องอาหาร

-:- ย้ายมายังโรงอาหารของโรงเรียน


เสร็จสิ้น
โพสต์ 3-5-2012 03:47:05 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Blue_Moon เมื่อ 5-5-2012 03:17




-:- use skills :: Shadow Traveller
เวนโทร่าโผล่ไปยังเงาของวานิลเลีย เป็นภาพที่เวนโทร่าหันหลังชนกับวานิลเลียโดยที่เธอยังเอานิ้วเชิดค้างของเวนโทร่า
"มีธุระนะ โทษทีนะ~ คนขององค์กรณ์.... แล้วนี้ก็คือพลังที่องค์กรณ์ที่เธอทำงานให้อยากได้ไงละ...ขอให้โชคดีวานิลเลียแล้วค่อยเจอกันใหม่"
เวนโทร่าพูดเสร็จก็วิ่งไปทางหน้าต่าง
แสงสว่างจากหลอดไฟทำให้เกิดเงาขึ้นข้างนอกหน้าต่างซึ่งทับกับเงาของหน้าต่างเวนโทร่าจึงใช้เงานั้นเคลื่อนที่ผ่านไป

-:- use skills :: Shadow Traveller
เวนโทร่าทะลุหน้าต่างทิ้งให้หญิงสาวคนนั้นงงต่อไป....
เวนโทร่าตรงไปยังห้องพยาบาลเพื่อไปหาหญิงสาวที่สลบไปและเพื่อเรียนรู้การรักษา

อัวราบา วานิลเลีย : เอ๋ ?!?!

เสียงของหญิงสาวได้ร้องออกมาอย่างตกใจจากด้านของห้องชมรมดนตรีจากการเล่นพิเรนของเวนโทร่านั่นเอง . . .

-:- ย้ายมายังห้องพยาบาล

-:- พบ Nana Valen

ดูเหมือนว่าอาจารย์หนุ่มที่เวนโทร่าได้เจอเมื่อเช้านี้นั้นจะไม่ได้อยู่ภายในห้องขณะนี้แต่ว่ากลับมีเด็กผู้หญิงคนนึงซึ่งกำลังนั่งดูแลห้องพยาบาลนี้และหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงคนนั้นอยู่

เมื่อเวนโทร่าได้เดินเข้ามาถึงนั้นเธอก็ได้ค่อยๆลุกขึ้นมาและได้วิ่งมาหาเวนโทร่าที่ด้านหน้าห้องพยาบาลนั้นอย่างรวดเร็วทันที

? ? ? : สวัสดีค่ะ มีอะไรให้ช่วยรึเปล่าคะ ?


"......นี้คือนักเรียนที่ชายผมสีดำที่ใส่เชิ้ตสีดำซึ่งน่าจะเป็นอาจารย์ประจำห้องพยาบาลพูดถึงสินะ "เวนโทรร่าวิเคราะห์อยู่ในใจ "ไม่สิ  อาจจะไม่ใช่ก็ได้อาจจะเป็นคนขององค์กรณ์อีกก็ได้... แล้วจะพิสูจน์ยังไงดีละ...คงต้องลองถามตรงๆแล้วละมั้ง.......แล้วจะถามว่าไรดีละ" คำถามเกิดขึ้นในใจของเวนโทร่าอย่างต่อเนื่อง อาจจะเป็นเพราะอารมณ์ยังค้างจากที่คุยกับ วานิลเลีย

"A. หึๆๆๆๆๆ องค์กรณ์ส่งมาสินะ ชายชุดดำ บอกฉันหมดแล้วละ!!! บอกความจริงมาซะแล้วฉันอาจจะไว้ชีวิตเธอก็ได้นะ"
"B. โชคชะตาแห่งStein Gateถูกกำหนดมาแล้ว เธอคือผู้ที่จะมาสอนวิชาการปฐมพยาบาลให้กับฉันสินะ!!!"
"C. มองเห็นฉากจบแล้ว!!! ฉันมาที่ไม่ใช่อะไรแค่จะมาเอา Event พิเศษในห้องพยาบาล!!! ไงละ!!"
"D. เอ่อ.... คือแวะมาดูอาการของคนที่สลบอยู่แล้วก็ .... ช่วยสอนวิธีการปฐมพยาบาลให้หน่อยได้มั้ยค่ะ"
"E.  คือว่าอาจารย์ห้องพยาบาลบอกว่าให้มาตอนช่วงกลางวัน แล้วจะมีคนช่วยสอนการปฐมพยาบาลให้อะค่ะ"

ผัวะ !! เด็กสาวได้เขย่งตัวสับฝ่ามือลงที่กลางหัวเวนโทร่าอย่างกับว่าเธอรู้ว่าเวนโทร่ากำลังคิดอะไรอยู่อย่างนั้นล่ะ

? ? ? : นี่แน่ะ !! คิดอะไรอยู่คะตั้งหลายอย่างแล้วเราจะไปตอบยังไงเล่า

เดจาวู !! เหมือนว่าเธอจะดันรู้เข้าเสียจริงๆเสียอย่างนั้น !!!


" ......ดะ.....เดจาวู......!!! " เวนโทร่าพูดออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ สีหน้าของเวนโทร่าแสดงถึงความตกใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด เวนโทร่าพยายามความคุมสติ แต่ดูเหมือนสติของเวนโทร่าจะหลุดลอยออกไปไกลเสียแล้ว.....

"ไม่สิ.....นี้อาจจะเป็นผลของความสามารถ Reading Steiner ที่ทำให้มองเห็นโลกคู่ขนานก็ได้ แสดงว่าเหตุการณ์นี้เคยเกินขึ้นในโลกคู่ขนานอีกแล้วสินะ... งั้นนี้ก็แสดงว่าการเล่นดนตรีกับวานิลเลีย ไม่ได้เป็นคีย์ในการเบี่ยงเบนเส้นแกนการเวลาของโลกคู่ขนานสินะ   "

"ไม่นะ ไม่จริงน่า......."

เวนโทร่า ล้มลงมาอยู่ในสภาพคุกเข่า ราวกลับไม่มีเรี่ยวแรงเหลือแล้ว   ตัวของเวนโทร่าค่อยๆโน้มไปข้างหน้าจนต้องเอามือยันพื้นไว้ เวนโทร่าค้างอยู่ในท่านั้นซักพัก ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง " หึๆๆๆๆๆ ว๊าก ก๊ากกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ " เวนโทร่าหัวเราะออกมาโดยไม่สนใจว่านั้นยังอยู่ในห้องพยาบาล  

เวนโทร่าค่อยๆลุกขึ้นมา " งั้นแกเองก็เป็นคนขององค์กรณ์อีกแล้วสินะ !!! คราวนี้มาจากองค์กรณ์ไหนอีกละเนี่ย!! ไว้ว่าจะเป็นองค์กรณ์ไหนก็เถอะยังไงความสามารถของฉันก็ยังเหนือกว่าอยู่ดีแหละ . . . . "

เวนโทร่าเริ่มเปลี่ยนนิสัยอีกครั้ง " เมื่อเผชิญหน้ากับความ Big ของฉัน มันทำให้สามัญชนอย่างแกรู้สึกตัวเล็กลงไปเลยใช่มั้ยละ ไม่ต้องห่วงกรี๊ดร้องออกมาได้เลย ความรู้สึกนี้ชั้นก็เป็นบ่อยๆตอนส่องกระจกอะนะ" เวนโทร่าพูดขึ้น

? ? ? : ก็หนูเองยังไม่ถึงวัยเลยอะค่ะ ถ้าถึงวัยเดียวกับพี่แล้วคงจะ Big เหมือนกันล่ะนะคะ

เด็กสาวได้เอื้อมมือขึ้นมาจับลงที่หน้าอกของเวนโทร่าสองสามครั้งด้วยสีหน้านิ่งๆก่อนที่จะปล่อยมือออกและยืนมองเวนโทร่าเช่นเดิม

? ? ? : สงสัยจะอาการหนักแฮะ . . . คงต้องรอให้อาจารย์กลับมาแล้วล่ะสิเนี่ย

เธอได้ค่อยๆจูงมือเวนโทร่าไปที่เตียงนอคนไข้ภายในห้องอีกเตียงหนึ่ง พร้อมกับมิวเชสกี้ที่เดินมาติดๆโดยอาการที่เป็นห่วงเจ้านายของมัน

? ? ? : นอนนิ่งๆเชื่อฟังคุณหมอนะ อย่าไปก่อเรื่องที่ไหนล่ะ

เธอได้บอกกับเวนโทร่าขึ้นพร้อมกับยืนแก้วน้ำและยาแปลกๆให้เม็ดนึง ดูเหมือนว่าตอนนี้เวนโทร่าจะโดนสลับอายุไปแล้วสิเนี่ย . . .


" ขอบคุณค่ะ .... เดี่ยวต้องนอนพักผ่อนเยอะๆใช่มั้ยค่ะ... " เวนโทร่าพูดขณะกำลังจะรับยาจากผู้หญิงคนนั้น

"!!!!เอ้ยไม่ใช่แล้ว!!!! ..... ฉันปกติดีค่ะ ....คือว่าอาจารย์ห้องพยาบาลบอกว่าให้มาตอนช่วงกลางวัน แล้วจะมีนักเรียนช่วยสอนการปฐมพยาบาลให้อะค่ะ แล้วนักเรียนคนนั้นคือเธอใช่หรือเปล่าค่ะ "เวนโทร่าพูดอย่างปกติ

"ถ้าหากใช่ก็ช่วยสอนด้วยค่ะ . . . " เวนโทร่าพูดเสริม

นานะ วาเลน : หนูชื่อนานะ วาเลนค่ะ คุณคนจากองค์กรณ์ . . .

นานะได้ทดสอบเวนโทร่าดูอีกครั้งว่าหายเป็นปกติจริงๆรึเปล่าด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยเชื่อเท่าไรนัก . . .


"พี่ชื่อ เวนโทร่า นะยินดีที่ได้รู้จักจ่ะ วาเลนจัง~" เวนโทร่าพูดพล่างลูบหัวของวาเลนอย่างอ่อนโยน

"ขอบใจที่เป็นห่วงนะ แต่พี่ไม่เป็นไร(ตั้งแต่แรกอยู่)แล้ว" เวนโทร่ายิ้มให้กับเด็กสาวคนนั้น

นานะ วาเลน : จะเชื่อก็ได้ค่ะ

เด็กสาวได้ปล่อยให้เวนโทร่าลูบหัวเธออย่างนั้นก่อนที่จะค่อยๆกลับหลังหันและพาเวนโทร่ามาที่โต๊ะอีกฝั่งนึงซึ่งดูเหมือนมันจะเป็นที่เก็บชุดปฐมพยาบาลเบื้องต้นนั่นเอง

-:- ได้รับค่าสถานะจากการร่วมกิจกรรมที่ห้องพยาบาล
Knowledge : 7 / 25 // B > A

เวนโทร่าได้เรียนวิธีปฐมพยาบาลบาดแผลเบื้องต้นในระดับนึงแล้วในวันนี้ ดูเหมือนว่าเธอคงจะพอปฐมพยาบาลกับคนที่บาดเจ็บได้ระดับนึงโดยไม่ต้องพึ่งเวทย์มนต์แล้วล่ะนะ


เวนโทร่าเหลือบไปมองที่เตียงอีกฝั่งก่อนจะเดินออกไปดูเหมือนหญิงสาวที่เธอพามาจะยังไม่ฟื้น

"'งั้นไว้วันหลังจะมาหาใหม่นะจ๊ะ วาเลนจัง~"
เวนโทร่าจึงตัดสินใจที่ออกจากห้องพยาบาลไป
"ว่าแต่การปฐมพยาบาลที่เราอยากจะเรียนรู้คือการปฐมพยาบาลที่นอกเหนือจากการใช้เวทย์มนตร์นิ . . . ช่างมันเถอะเอาไว้คราวหลังก็ได้มั้ง"เวนโทร่าคิดในขณะก้าวออกจากห้องไป

เวนโทร่าเดินไปโรงอาหารที่เคยกินกับลูกะ โดยคิดว่าอาจจะเจอกับลูกะที่นั้นก็ได้

-:- ย้ายมายังโรงอาหาร

ดูเหมือนช่วงเวลาจะล่วงเลยมาจนเป็นช่วงบ่ายแล้วในขณะที่เวนโทร่ามาถึงที่โรงอาหาร จึงทำให้ไม่ค่อยมีคนเท่าไรนักดูเหมือนว่าเวนโทร่าน่าจะยังกลับไปที่ชมรมดนตรีทันอยู่ในตอนนี้


เวนโทร่ากวาดสายตามองไปรอบๆ
" . . . . . . ดูเหมือนว่าพวกคนในชมรมจะไม่ได้อยู่ตรงนี้สินะ งั้นกลับไปชมรมก่อนเลยดีกว่า" เธอตัดสินใจได้แบบนั้นจึงหนุมตัวเหมือนจะเดินกลับ แต่เมื่อเธอกล่วไปเพียงก้าวเดี่ยว

โครกกกก~ เสียงเดิมที่คุ้นเคยได้กลับมาอีกครั้ง เป็นเหมือนคำสั่งโดยเด็ดขาดให้เวนโทร่าตรงไปซื้ออาหาร

"โทษทีนะ . . . อยากจะตรงไปชมรมอยู่หรอกนะแต่คงไม่ได้แล้ว . . " เวนโทร่าหมุนตัวกลับอีกครั้งแล้วเดินไปแวะซื้อของที่สามารถถือกลับไปกินที่ชมรมได้ ก่อนที่จะไปชมรม

เวนโทร่าเดินไปยังชมรมท่ามกลางแสงแดดตอนบ่ายๆที่ร้อนแรง . . .

-:- ย้ายมายังชมรมดนตรี

ไม่นานนักเวนโทร่าก็ได้มาถึงที่ชมรมดนตรี ดูเหมือนว่าสมาชิกคนอื่นๆจะกำลังซ้อมเครื่องดนตรีไม่ก็นั่งเขียนโน้ตเพลงกันอยู่ในตอนนี้ ทันทีที่เวนโทร่าเดินเข้ามาสมาชิกคนอื่นๆก็ได้เอ่ยทักทายเวนโทร่าขึ้นเล็กน้อยก่อนที่จะกลับไปทำกิจกรรมขอตัวเองต่อไป

- เข้าไปหา Hatsune Miku
- เข้าไปหา Kiui Luka
- เข้าไปหา Kishi Kaito
- เข้าไปหา Oaerba Vanille


เวนโทร่ากวาดสายตามองไปรอบๆห้องพบเห็นสมาชิกชมรมที่เธอรู้จักอยู่ครบ
"ในที่สุดเราก็ข้ามเส้นแกนเวลาของโลกคู่ขนานมาได้แล้วสินะ!!! ในที่สุดฉันก็ทำสำเร็จแล้ว!!! ฉันสามารถก้าวข้ามเส้นการเวลามาได้แล้ว!!!  เป็นไงละเจ้าพวกคนขององค์กรณ์ พวกแกนะพ่ายแพ้แล้ว พวกแกนะไม่ได้อ่อนแอหรอกแค่โชคร้ายเองที่คู่ต่อสู่ของแกคือฉัน!!!! เท่านี้ฉันก็ไม่ต้องเปลี่ยนแกนเวลาของโลกคู่ขนานแล้วสินะ ในที่สุดสงครามกับองค์กรณ์ก็จบลงแล้ว!!! ในที่สุดฉันก็ชนะ เพราะฉันนั้นคือ โอวโฮม** เคียวม* นักวิทยาศาสตร์ผู้บ้าคลั่งยังไงละ !!!! ว๊าก ห๊าๆๆๆๆๆๆๆ "เวนโทร่าคิดและหัวเราะอยู่ในใจ

"เอาละกลับมาตั้งสติใหม่ . . . เฮ้อออ~ " เธอคิดในใจอีกครั้งก่อนที่จะผ่อนคลายเพื่อให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม

- เข้าไปหา Kishi Kaito

" . . . . . ไคโตะคุง . . . . . พอจะมีเวลาว่างบ้างมั้ยค่ะ ? ? ? " เวนโทร่าพูดด้วยท่าทีเขินอายเล็กน้อยเพราะกลัวว่าจะเป็นการรบกวนไคโตะ
" คือว่า ไคโตะคุงถนัดคีย์บอร์ดใช่มั้ยค่ะ งั้นก็คงจะถนัดด้วยเปียโนสินะค่ะ . . . . งั้นช่วยเล่นเพลงนี้คู่กับฉันได้มั้ยค่ะ . . . " เวนโทร่าพูดพร้อมยื่น เพลง j'ai perdu mon amant ของ Wolfgang Amadeus Mozart
" นี้ค่ะ  . . .  ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไรค่ะ . . . . "

คิชิ ไคโตะ : เอ๋ !! ได้สิครับ ถึงจะเล่นไม่ได้เพอร์เฟ็คตามที่ให้โน้ตมาแต่ผมจะพยายามฝึกให้เล่นกับคุณเวนโทร่าให้ได้นะครับ

ชายหนุ่มได้รีบตอบขึ้นทันทีและได้รับโน้ตเพลงนั้นมานั่งดูคร่าวๆอยู่ครู่นึง

คิชิ ไคโตะ : คงจะพอได้ล่ะครับผม แต่ผมคงต้องขอเวลาซ้อมให้เพอร์เฟ็คหลังจากนี้ด้วยแล้วกันนะครับ

เขาได้ยิ้มบางๆให้กับเวนโทร่าก่อนที่จะเดินนำเวนโทร่าไปที่ห้องอัดเสียงส่วนตัวภายในชมรมและนั่งลงเตรียมพร้อมที่จะลองเล่นคู่กับเวนโทร่า


"ค่ะ ~ ฉันเอาก็จะพยายามสุดฝีมือเหมือนกันค้าา~" เวนโทร่ายิ้มให้กับไคโตะอย่างร่าเริง

"ดีจังเลย ~ ตอนแรกนึกว่าไคโตะคุงจะไม่ว่างพอจะมาสนใจฉันซะอีก . . . . " เวนโทร่าพูดเบาๆเหมือนจะมองโลกแง่ร้ายไปนิดหน่อย

" ว่าแต่ ไคโตะคุงจะซ้อมเดี่ยวก่อนมั้ยค่ะ ? หรือว่าจะเริ่มซ้อมคู่เลย ??? " เวนโทร่าถ้าไคโตะ

คิชิ ไคโตะ : นั่นสินะ . . . . ถ้าซ้อมกันเองก่อนซักรอบน่าจะพอเล่นได้ล่ะ

ชายหนุ่มได้ค่อยๆลดอาการตื่นเต้นของเขาลงก่อนที่จะค่อยๆสูดหายใจเข้าและเล่นเนื้อเพลงตามโน้ทที่เวนโทร่าให้ในจังหวะช้าๆ

เมื่อเขาได้ลองซ้อมเพลงอยู่ซักพักนึงก็ดูเหมือนว่าเขาจะพอเล่นได้บ้างถึงจะยังไม่เหมือนทุกจังหวะเลยก็ตามทีเถอะนะ

คิชิ ไคโตะ : น่าจะพอได้แล้วล่ะครับ

เขาได้หันมาบอกเวนโทร่าจากที่นั่งเล่นอิเล็คโทนพร้อมกับกำหนด Tempo ในจังหวะช้าๆเสียก่อน


"ค่ะ งั้นเริ่มเลยนะค่ะ . . . " เวนโทร่าพูดด้วยความตื่นเต้นแล้วให้จังหวะแล้วเริ่มเล่น
เวนโทร่าพยายามปรับจังหวะให้เข้ากับไคโตะ เพราะดูเหมือนว่าเวนโทร่าเคยแอบซ้อมเพลงนี้อยู่หลายครั้งแล้วดังนั้นเวนโทร่าจึงเป็นฝ่ายปรับจังหวะให้เข้ากับไคโตะในตอนแรก

คิชิ ไคโตะ : ครับ !!

ไคโตะได้บอกกับเวนโทร่าพร้อมกับเริ่มบรรเลงดนตรีนั้นขึ้น ดูเหมือนว่าชายหนุ่มจะเล่นได้ค่อนข้างตรงกับโน้ตที่เวนโทร่าให้มา ถึงจะมีบางคีย์ที่ยังหลุดไปบ้างแต่เขาก็พยายามเล่นให้ตรงจังหวะกับเวนโทร่าได้มากที่สุด

Social Link 2 : ~ Mix the Rhymt ~

-:- ได้รับค่าสถานะจากการซ้อมดนตรีที่ชมรม
Expression : 10 / 15 // E > D
Charm : 10 / 50 // A > Ex

คิชิ ไคโตะ : อืม . . . เหมือนว่าผมเองคงจะต้องฝึกซ้อมอยู่นะครับ แหะๆๆ

ชายหนุ่มได้หัวเราะแห้งๆกับเวนโทร่าพร้อมกับค่อยๆลุกขึ้นมาหาหญิงสาวหลังจากที่เขาได้เล่นดนตรีเสร็จแล้ว

คิชิ ไคโตะ : คราวหน้าผมจะเพอร์เฟ็คจังหวะให้ได้นะครับ


"ค่ะ~ ฉันเองก็จะฝึกซ้อมให้มากกว่านี้ด้วยเช่นกันค้า~ " เวนโทร่าพูดพร้อมกับยิ่มให้กับชายหนุ่มที่เดินมา

"แต่ไคโตะคุงเองก็สุดยอดมากเลยนะค่ะ เพิ่งเล่นเป็นครั้งที่ 2 หลังจากได้โน็ตก็เล่นได้ขนาดนี้แล้ว " เวนโทร่าแอบชื่นชมในความสามารถของไคโตะเล็กน้อย

" แล้วมาเล่นเพลงนี้ให้สมบูรณ์ จนคนในชมรมต้องอึ้งไปเลยดีกว่าค่ะ!!!! สัญญานะ ~ " เวนโทร่ากล่าวกับไคโตะด้วยรอยยิ้มที่ร่าเริง

เสร็จสิ้น
เจ้าหญิงคะงุยะ
โพสต์ 4-5-2012 00:05:35 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 7-5-2012 03:05



รากิส : ถ้าอย่างนั้นรบกวนด้วยล่ะ . . .

วัลคิวรี่สาวได้ค่อยๆปิดประตูลงหลังจากที่ฮารุออกไปเพื่อไม่ให้ชายหนุ่มเห็นใบหน้าและร่างกายของเธอในตอนนี้

ซ่าๅ ~ ไม่นานนักเสียงน้ำก็ได้เริ่มไหลอีกครั้งดูเหมือนว่าทุกอย่างน่าจะเป็นปกติแล้ว แต่ฮารุก็ยังไม่ได้ยินเสียงล้อคประตูอยู่ดี . . .

ไม่นานนักเสียงน้ำนั่นก็ได้เงียบลงไปพร้อมกับเสียงของวัลคิวรี่สาวที่ได้เรียกหาฮารุขึ้นที่หลังประตูนั่น

รากิส : เราชำระล้างร่างกายสะอาดแล้วล่ะ . . .

เธอได้ค่อยๆพูดขึ้นอย่างช้าๆและเบาๆ แต่ค่อนข้างที่จะชัดเจนที่หลังประตูห้องน้ำภายในห้องนั้น


'' อ่ะ โอ้ '' เราตอบรากิสพลางลุกขึ้นพลางเดินไปหยิบเสื้อยืดสำหรับใส่นอน และผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กคล้องแขนไปหารากิสที่หน้าประตูห้องน้ำ

'' ขอโทษนะ มีแต่เสื้อยืดสำหรับใส่ นอน ส่วนกางเกง มันออกจะ . . . เสียมารยาทกับรากิสไปหน่อย ระเราก็เลย ... หระหรือว่าถ้าไม่ถือสา จะใช้ของเราก่อนก็ได้นะ . . . '' เราพูดตะกุกตะกักกับความอายแปลกๆนี้

'' ผะผ้านี่เช็ดหน้ากับเช็ดผมเถอะนะ '' เรายื่นทั้งสองสิ่งให้กับรากิสพลางหลบหน้าหนีไม่มองเธอในตอนนี้

รากิส : ขอบคุณท่านมากนะ

วัลคิวรี่สาวได้เดินออกมาพร้อมกับเสื้อเชิ้ตตัวเดียว ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้ถามเรื่องส่วนชุดอื่นกับฮารุนักพร้อมกับส่งผ้าขนหนูคืนให้กับชายหนุ่ม

รากิส : ว่าแต่ ถ้าเรานอนบนที่นอนของท่านแล้ว ท่านจะนอนที่ไหนล่ะ ?


สวยจังเลย . . . เราเผลอจ้องรากิสนานไปหน่อยจนเสียงของเธอได้ดึงสติของเรากลับมา

'' เอะ ? เอ้อ เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอก '' เราพูดพลางเดินไปตากผ้าขนหนูที่รากิสพึ่งใช้ไป

'' เดี๋ยวเราจะนอนบนเก้าอี้ทำงานน่ะ ส่วนผ้าห่มก็มีเสื้อโค๊ดอยู่ เพราะงั้นไม่ต้องกังวลเรื่องจะหนาวเลยล่ะ '' เราบอกรากิสพลางเดินมาหยิบผ้าขนหนูอีกถือมาพาดคอไว้

'' ถ้าอย่างนั้น ผมของตัวอาบน้ำซักครู่นะ '' เราบอกรากิสก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ พลางเปิดน้ำเย็นโถมใส่ใบหน้าตัวเองให้หน้าตาร้อนๆนั้นในเย็นลงบ้าง

พออาบน้ำได้ซักพัก เราเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมชุดไว้ตรงที่นอนนี่นา! = A =!! หวาาา  รีบเข้ามามากไปหน่อยจนลืมทิ้งไว้ . . . เรายืนคิดสองจิตสองใจแต่ก็ช่วยไม่ได้ที่จะต้องเดินออกไปทั้งผ้าขนหนูนี้เพื่อไปหยิบชุดนอนมาใส่ในห้องน้ำอีกครา

เมื่อฮารุเดินออกมาด้านนอกนั้นเขาก็ได้พบกับรากิสที่ได้นั่งอยู่บนเตียงนอนของเขาอยู่ ดูเหมือนว่าเธอจะกำลังสำรวจสถานที่ตามเคยดังเช่นนิสัยของเธอ ก่อนที่เธอจะได้หันมาเห็นฮารุในสภาพนุ่งน้อยห่มน้อย

รากิส : . . . .

วัลคิวรี่สาวได้มองฮารุอยู่ครู่นึงก่อนที่เธอจะค่อยๆหลับตาลงและหันไปทางอื่นอย่างช้าๆ . . . ดูเหมือนว่าถ้าฮารุไม่อธิบายอะไรซักอย่างห้องพักของเขาอาจจะหายไปภายในคืนนี้ก็ได้


'' ดะเดี๋ยวก่อน ระรากิส คือนี่เป็นอุบัติเหตุนะ พอดี ผมลืมหยิบชุดนอนเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำด้วยเพราะความเคยชินน่ะ เพราะผมมักจะเปลี่ยนชุดข้างนอก ไม่ค่อยได้เปลี่ยนในห้องน้ำเท่าไหร่ '' เรารีบอธิบายก่อนที่เธอจะโกรธขึ้นมาจริงๆ  กะแล้วเชียวว่าเธอต้องมองสำรวจห้อง แต่จะให้อยู่แต่ในห้องน้ำยันเช้าก็คงไม่ได้หรอก . . .

'' ขะขอโทษนะ!! '' เรารีบคว้าชุดนอนแล้ววิ่งเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็วทำการเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อยดูสุภาพก่อนจะค่อยๆเดินออกมา

'' คะคือว่า เมื่อกี้นี้ขอโทษจริงๆนะ . . . ที่เสียมารยาทกับรากิสแบบนั้น ตะแต่ผมไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไรกับรากิสเลยนะ . . . เพราะงั้นยกโทษให้เถอะนะ . . . ''

รากิส : เราจะทำเป็นไม่เห็นก็แล้วกันนะ

วัลคิวรี่สาวได้ตอบฮารุสั้นๆก่อนที่จะค่อยๆโน้มตัวลงนอนบนเตียงนั้นอย่างช้าๆในขณะที่หันหลังให้กับฮารุ


หวา เธอโกรธเราจริงๆรึเปล่าน่ะ? เราช็อกไปครู่หนึ่งกับรีแอ็คชั่นของรากิสก่อนจะเดินมาใกล้ๆเธอ

'' นี่รากิส โกรธหรอ ขอโทษจริงๆนะ . . .''

รากิส : ปล่าวหรอก เราไม่ได้โกรธอะไรหรอก

เธอได้หันหลังพูดกับฮารุพร้อมกับแกล้งทำเป็นว่ากำลังนอนหลับอยู่


'' จริงหรอ? '' เราทำหน้าบึ้งเล็กน้อย คงเพราะสายตาและใบหน้าที่นิ่งเฉยของเธอเลยทำให้เราไม่รู้ว่าเธอหายโกรธจริงๆหรือเปล่า

'' เฮ้อ ถ้ารากิสบอกว่าไม่โกรธ ผมจะเชื่อแบบนั้นก็แล้วกันนะ '' เราถอนหายใจเบาๆด้วยความโล่งใจ

วัลคิวรี่สาวไม่ได้ตอบอะไรฮารุกลับมาและนอนอยู่นิ่งๆเช่นเดิม . . .

ดูเหมือนว่าเวลาจะผ่านไปนานมากแล้วเช่นกัน ฮารุเองก็คงจะต้องพีกผ่อนบ้างเสียก่อนจะถึงเช้าวันพรุ่งนี้ล่ะ


'' . . . โอยาสึมิ '' เรากล่าวราตรีสวัสดิ์รากิสก่อนจะเดินมาปิดไฟแล้วนั่งหาข้อมูลของมาโดกะเพิ่มเติม เพื่อให้สามารถยืนยันกับรากิสได้ว่าพวกเราจะหาเธอเจอแล้วส่งรากิสกลับไปยังที่ๆเธออยู่

ปี๊บๆ เสียงพิมพ์ แป้นซิมูลิแกรมดังรัวเบาๆ ด้วยความเร็วในการพิมพ์และเสริทหาข้อมูลต่างๆอยู่พักหนึ่งก่อนจะบีบดั้งของตัวเองเพื่อพักผ่อนสายตาช้าๆ

'' ดูท่า เธอจะเป็นคนของกลุ่มนั้นจริงๆด้วยสินะ ... '' เราเอ่ยเบาๆ แต่ว่าข้อมูลน้อยจังเลยนะ นอกจากสีผมชื่อ กลุ่มแล้วก็รูปประพันธ์แล้วไม่มีอะไรเด่นๆเลย เรายังคงพยายามพิมพ์ต่อไปเรื่อยจนกระทั่งมาสะดุดที่ภาพของสเตล่า

. . .  เด็กคนนั้นยังสบายดีอยู่รึเปล่านะ . . . เราวางมือจากคีย์บอร์ดช้าๆ ก่อนจะเอนหลังลง แล้วเอื้อมมือไปหยิบเสื้อโค๊ดมาสวมเอาไว้หลวมๆ

เหนื่อยแฮะ พักซักหน่อยก็แล้ว . . . กัน . . . เราปิดหน้าจอมอร์นิเตอร์ก่อนจะค่อยลดเปลือกตาลงช้าๆ แล้วหลับไป

~ Day 4 ~

-:- ช่วงเช้า

เสียงนกร้องเบาๆได้ส่งเสียงออกมาอย่างชุมบริเวณไปทั่ว ดูเหมือนว่าตอนนี้จะเป็นช่วงเวลาเช้าตรู่ของวันใหม่แล้ว

ทางด้านวัลคิวรี่ที่ได้นอนพักอยู่ในห้องของฮารุนั้นเหมือนว่าเธอจะไม่ได้อยู่ที่เตียงแล้วในตอนนี้ แต่ทว่าเหมือนฮารุจะรู้สึกได้ว่าตัวของรากิสนั้นไม่ได้ไปเถลไถลที่ไหนไกลเท่าไรนัก


'' อือ . . . อืม . . . เช้าแล้ว? '' เราลืมตาตื่นขึ้นมาช้าๆ พลางกระพริบตามสามถึงสี่หนเมื่อปรับสภาพตาได้แล้วเราจึงค่อยๆลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วยืนตัวช้าๆ

'' อื้มมมม . . . อรุณสวัสดิ์ รากิส . . ? '' เราเอ่ยชื่อของวาคิลลี่ที่พักอาศัยอยู่กับเรา แต่ตอนนี้เธอไม่อยู่แล้ว

'' เห!!!!? '' เราเผลอค้างและร้องเสียงหลงออกมา อย่างช่วยไม่ได้เมื่อเธอไม่อยู่ตรงเตียงแถมยังออกไปข้างนอกอีก

'' อะ ออกไปได้ยังไง? ระรหัสเสียง ไม่น่าจะทำงานผิดพลาดนี่? . . . '' เรารีบเดินมายังห้องน้ำเพื่อเช็คให้แน่ใจว่าเธอยังอยู่ในห้อง รึเปล่า

'' มะไม่มี . . . หายไปไหนน่ะ ? '' เรารีบล้างหน้าล้างตาและใส่เสื้อผ้าพัลวัน จนเสียงในห้องค่อนข้างดังอยู่พอสมควร

'' . . . '' เรารีบคว้า เสื้อโค๊ดก่อนจะรีบเดินหาโดยเร็ว เธอคงไม่ได้เดินออกไปทั้งชุดเสื้อยืดตัวเดียวนั่นหรอกนะ รากิส!!!

เมื่อฮารุได้วิ่งออกมาจากห้องพักตัวเองแล้วเขาก็ได้พบรากิสที่ยืนอยู่ที่ข้างๆห้องของเขานั่นเอง รวมทั้งใส่เสื้อเชิ้ตออกมาตัวเดียวจริงๆเสียด้วย !!!

รากิส : อรุณสวัสดิ์

เธอได้ทักทายฮารุที่วิ่งออกมาอย่างเร่งรีบด้วยน้ำเสียงเรียบและใบหน้าที่นิ่งๆของเธอ

อาริซาโตะ มินาโตะ : อรุณสวัสดิ์ ฮารุ พอดีผมมีเรื่องจะถามอะไรหน่อย . . . น่ะ . . . .

ชายหนุ่มที่ได้โผล่ขึ้นมาอย่างผิดเวลาได้เอ่ยทักฮารุขึ้นก่อนที่จะค่อยๆลดมือลงและมองไปทางวัลคิวรี่สาวอยู่พักนึงและรีบหันมามองทางฮารุด้วยหน้าตาตื่นตระหนกเป็นอย่างมากทันที . . .

อาริซาโตะ มินาโตะ : ผมมารบกวนผิดเวลา !!! ขอโทษด้วยคร้าบบ !!

ชายหนุ่มได้รีบหันหลังและทำท่าจะวิ่งหนีพวกฮารุไปอย่างทันทีที่เห็นภาพเบื้องหน้าโดยยังไม่ได้ถามตัวเจ้าของสถานที่เลย!!


กะ กะแล้วเชียว . . . เราช็อคอยอยู่ครู่หนึ่งเมื่อหันไปเจอเธอเข้า

'' คะคือว่ารากิส กลับเข้ามาในห้องก่อนเถอะนะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าจะ . . . ''

แต่ไม่ทันซะแล้ว เมื่อมินาโตะเดินมาทักเรา เราที่มองมินาโตะด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อว่าเกิดเรื่องบ้าๆแบบนี้ขึ้น

'' เฮ้ เดี๋ยวก่อน เข้าใจผิดแล้ว! '' เอะว่าแต่ทำไมเราต้องเรียกเหมือนว่าเราทำอะไรผิดด้วยล่ะ?

'' จะ . .. จะยังไงก็เถอะ!! '' เรารีบคว้าเสื้อโค๊ดที่ติดมือมาด้วยใส่ให้รากิสก่อนจะโอบไหล่เธอพากลับมาที่ห้อง

'' ขอโทษนะรากิส!! '' เราไม่วายกล่าวขอโทษก่อนจะพาเธอกลับมาในห้อง พร้อมกับปิดประตูทันที

. . . .

รากิส : อะไรเหรอ ?

วัลคิวรี่สาวได้เดินตามฮารุเข้ามาอย่างว่าง่ายและมองชายหนุ่มด้วยหน้างงๆ

รากิส : เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ ?


'' เฮ้ออออ คือว่านะ รากิส ''

เราถอนหายใจยาว ก่อนจะหยิบแว่นตาและคว้าดึงฉากสไลท์ลงมา(?) พร้อมกับใช้เลเซอร์นำล่องพูดประกอบ

'' ก่อนอื่นเลย  การอาศัยภายในห้องเดียวกันของชายหญิงนั้น ในมุมมองของคนทั่วไปเขาเรียกว่าคู่รักกันน่ะ ซึ่งความจริงของพวกเราจะไม่ใช่ก็ตามที แต่ด้วย ชุดของรากิสในตอนนี้ . . . มะมันออกจะไม่ค่อยเหมาะที่จะออกไปเดินนอกห้องเสียเท่าไหร่ ก็เลยทำให้เพื่อนร่วมห้องเข้าใจผิดอย่างเมื่อกี้นี้น่ะ . . . '' เราอธิบายไปก่อนจะ ดึงฉากเก็บแล้วโยนเลเซอร์นั่นทิ้งไป

'' แต่ก็ดีแล้วล่ะที่ไม่ได้เดินไปไหนไกล เกิดรากิสไปทั้งชุดหวาบหวิวแบบนี้ทั้งศูนย์ มีหวังผมถูกสวดยาวแน่ๆ . . . ''  แต่ก็ไม่ชินจริงๆนั่นแหละที่ต้องมาอยู่กับผู้หญิงสวยใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นแบบรากิส

ถ้าเป็นฮัตซึเนะซัง . . . เหวอออ อย่า ๆ อย่าคิดเชียว เรารีบส่ายหน้าไล่ความคิดฟุ้งซ่านนั้นทิ้งไปก่อนจะเข้าเรื่องที่จะคุย

'' คือว่าวันนี้ผมต้องไปโรงเรียนน่ะ แล้วผมจะกลับมาช่วงเย็นๆ รากิส อยู่ที่รอผมหน่อยได้รึเปล่า? ''

รากิส : นั่นสินะ ถ้าผู้หญิงใส่เสื้อผู้ชายไปด้านนอกมันคงดูไม่ดีเท่าไรสินะ

วัลคิวรี่สาวได้ทำท่าครุ่นคิดขึ้นอย่างเข้าใจพร้อมกับพยักหน้าตอบฮารุ

รากิส : ถ้างั้นก็ขอให้ท่านโชคดีแล้วกันนะ เราจะรออยู่ที่นี่แล้วกัน


เราพยักหน้าเบาๆก่อนจะเดินมาหยิบ ID-Card สำรองของเรายื่นให้รากิส

'' ก่อนอื่นพกบัตรใบนี้ไว้ก่อนนะ เวลาเดินออกไปไหนหลงหรือว่าอยากไปไหน พวกพนักงานที่อยู่ที่นี่น่าจะพอช่วยรากิสได้ อ้อ เดี๋ยวผมจะแวะร้านซักรีดก่อนก็แล้วกันนะ อืม . . . ไหนๆ ก็ต้องรออยู่แล้วจะอยู่ชุดนี้ไม่ได้แฮะ . . . '' ไม่เหมาะอย่างยิ่งเลยล่ะ เราคิด

'' ยังพอมีเวลาไปกลับได้อีกสองสามรอบแฮะ ถ้างั้นเดี๋ยวมานะ รอแป๊บเดียวเดี๋ยวกลับมาพร้อมมือเช้านะรากิส '' - เราบอกเธอก่อนจะหยิบ ID-Card หลักของเราใส่กระเป๋าเสื้อแล้วเดินมายังล็อบบี้ แล้วมองรอบๆ ว่ามินาโกะอยู่แถวนี้รึเปล่า

'' มินาโกะ? '' เราเอ่ยเรียกเธอพลางเดินมาหา

'' ขอโทษนะ พอจะรู้ร้านเสื้อผ้าในย่าน Town รึเปล่า ? พอดีแขกที่ผมพามาพัก เขาไม่ได้เตรียมชุดมาด้วยน่ะ '' เราเอ่ยถามเพราะเราไม่รู้หรอกว่าร้านเสื้อผ้าผู้หญิงอยู่ตรงไหน

อาริซาโตะ มินาโกะ : เอ . . . ถ้าร้านขายเสื้อผ้าก็คงจะเป็นที่ ห้างสรรพสินค้า ภายในเมืองน่ะค่ะ

เธอได้ตอบกับฮารุที่ได้เข้ามาถามแต่เช้าตรู่

อาริซาโตะ มินาโกะ : แต่ว่าให้ผู้หญิงไปเลือกด้วยดีกว่าล่ะมั้งคะ ? เพราะว่ามีเสื้อผ้าหลายชิ้นที่คุณฮารุเองก็เลือกให้ไม่ได้นี่นา


ก็ถูกอย่างที่มินาโกะพูดแฮะ แต่ว่า . . .

ให้พารากิสไปตอนนี้ทั้งๆที่มีแต่ชุดนั้น . . . ไม่ล่ะ ยังไงก็ไม่ผ่านกองเซนเซอร์แหงๆ

อืมม วันนี้เรามีนัดกับฮัตซึเนะซังด้วย . . . เธอจะพอช่วยแนะนำชุดได้รึเปล่านะ . . .  เรายืนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรู้สึกเสียวสันหลังวาบๆ

หวา ไม่ดีมั้ง เธอยิ่งดูแปลกๆ ไปอยู่ด้วย เดี๋ยวทำให้โกรธจะยิ่งแย่เข้าไปใหญ่

'' อ่ะ เอ้อ ขอโทษ เหม่อไปหน่อย ขอบคุณที่ให้คำแนะนำนะ มินาโกะ เราขอยืมมอร์เตอร์ไซไปใช้หน่อยก็แล้วกัน ฝากทำเรื่องขอยืมด้วยนะ '' เราวานเธอแบบไม่รอคำตอบพลางเดินมายังโรงเก็บยานพาหนะประจำศูนย์ฯ ก่อนจะใช้ ID-Card สแกนรหัสผ่าน พร้อมกับขับมันออกไปยังเขตการค้า

กริ๊กๆ เราเปิดจอมอนิเตอร์เพื่อดูระบบ GPS นำทางไปยังห้างฯ ก่อนจะขับไปถึงที่หมาย

'' เอาล่ะ แค่ซื้อเสื้อผ้า จะไปยากอะไร . . . เราก็เคยอ่านพวกแฟชั่นของผู้หญิงมาบ้าง เคยเห็นตอนไปลอบสังหารเจ้าพ่อในผับมาแล้ว ยังไงก็พอทนล่ะ '' เราพูดปลอบใจตัวเองพลางตั้งสติให้ดีก่อนจะมุ่งหน้าไปยังร้านขายเสื้อผ้าผู้หญิง

-:- ย้ายมายังห้างสรรพสินค้า

ดูเหมือนว่าช่วงเวลาเช้าๆแบบนี้จะทำให้บรรยากาศรอบๆนั้นค่อนข้างปลอดคนไปเสียหน่อย รวมทั้งร้านต่างๆก็ได้เริ่มเปิดแล้วเช่นกันเพียงแต่ว่ายังอยู่ในขณะจัดเตรียมนั่นเอง


จะเต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
โพสต์ 5-5-2012 03:19:39 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Blue_Moon เมื่อ 7-5-2012 15:16



-:- ตัดสู่ช่วงเย็น

คิชิ ไคโตะ : ไม่หรอกครับ แหะๆๆ คุณเวนโทร่าเองก็เล่นได้ไพเราะมากเลยล่ะ

ชายหนุ่มได้ยิ้มรับคำชมของเวนโทร่าพลางพันผมที่ด้านหน้าตัวเองไปมา

คิชิ ไคโตะ : จะว่าไปนี่ก็เย็นแล้ว คุณเวนโทร่าเองได้วางแผนจะไปทำอะไรรึเปล่าครับ ?


เวนโทร่า Processing . . . . เธอพยายามคิดทบทวนว่าวันนี้เธอต้องไปทำอะไรบ้าง
มีเรื่อง ผู้หญิงที่สลบไป กับ แหวนหินที่ละลายมาได้สินะ . .

"เดี่ยวจะแวะไปห้องพยาบาลเพิ่งดูอาการของผู้หญิงคนหนึ่งค่ะ แล้วก็อาจจะไปซื้อของนิดหน่อยค่ะ . . . " เวนโทร่าตอบชายหนุ่มที่ถามเธอไปตามตรง

"ทำไมหรอค่ะ มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าค่ะ . . . ? ? ? " เวนโทร่าถามกลับด้วยความสงสัย และเพื่อว่าไคโตะต้องการให้เธอทำอะไรในช่วงเย็น

คิชิ ไคโตะ : ไม่มีอะไรเป็นพิเศษหรอกครับ ฮะ ฮะ ฮะ

ชายหนุ่มได้หัวเราะแก้เก้อและเงียบตัดบทสนทนาออกไป

คิชิ ไคโตะ : ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ไว้เจอกันที่ชมรมนะครับ

ชายหนุ่มได้ส่งยิ้มบางๆของเขาให้กับเวนโทร่าและเก็บอุปกรณ์ดนตรีให้เรียบร้อยเสียก่อนที่จะออกจากชมรมไป


เวนโทร่าก็ส่งยิ้มบางๆให้กับเค้ากลับและเก็บอุปกรณ์ดนตรีให้เรียบร้อยเสียก่อนที่จะออกจากชมรมไปเช่นกัน

เธอเดินไปตามทางเพื่อไปพบกลับผู้หญิงที่เคยเป็นวิญญาณมาก่อน โดยหวังว่าเธอจะรู้สึกตัวแล้ว
เวนโทร่าเดินด้วยความเร็วที่ไม่ถึงกับรีบมาก

-:- ย้ายมายังห้องพยาบาล

ดูเหมือนว่าหญิงสาวคนนั้นจะได้ตื่นขึ้นมาซักพักแล้วแต่เธอก็ยังนั่งอยู่ที่บนเตียงเช่นเดิมอยู่ เมื่อเวนโทร่าได้เข้ามาภายในห้องก็ทำให้เธอเปลี่ยนความสนใจมายังหญิงสาวแทนและรีบลุกขึ้นมาจากที่นอนนั่นทันที !!

? ? ? : ทะ . . . เธอทำอะไรกับเรา !! บอกมาเดี๋ยวนี้นะ !!

เธอได้รีบคว้าไหล่ของเวนโทร่าทั้งสองข้างไว้พร้อมกับเขย่าตัวของเวนโทร่าไปมาด้วยแรงอันน้อยนิดทั้งหมดที่มีอยู่



"เหว้ย . . . . . . " ตัวของเวนโทร่าโดนเขย่าไปตามแรงของหญิงสาว

"ฉันก็แค่ . . . . ก็แค่ชุบชีวิตของคุณเอง . . . " เธอตามไปตามตรง

"หรือว่าคุณนั้นไม่ต้องการชีวิตนี้ . . . . . " เวนโทร่าตอบเสริมกลับไปอย่างเยือกเย็น

? ? ? : เราจะไปทำอะไรได้ในสภาพนี้เล่า !!

เธอได้ค่อยๆปล่อยเวนโทร่าและลดตัวขุกเข่าลงอย่างช้าๆที่ด้านหน้าของหญิงสาว

? ? ? : เราที่ไม่มีพลังแบบนี้ . . . .


" หากเธอคิดว่าชีวิตของเธอนั้นไม่มีค่า ฉันขอเอาไว้แล้วกัน! " เวนโทร่ากล่าวพร่างเอามิอเชิดคางของหญิงสาวของหญิงสาวขึ้นมามองหน้าเธอ " มากับฉันสิ . . . . แล้วฉันจะทำให้ชีวิตของเธอมีค่าเอง !!! " เวนโทร่ากล่าวต่ออย่างหนักแล้วค่อยๆยื่มมือเข้าไปหาหญิงสาวคนนั้น

"หากจะให้เดาเธอต้องการพลังจึงได้ยอมกลายเป็นวิญญาณแบบนั้นสินะ! หากเป็นเช่นนั้นก็จงมากับฉันสิเรามาค่อยๆก้าวเดินไปสู่หนทางที่เธอต้องการด้วยกันนะ" เวนโทร่าพูดพร้อมยิ้มอย่างอบอุ่นให้กลับหญิงสาวคนนั้น

หญิงสาวคนนั้นได้นิ่งไปซักพักนึงในขณะที่รับฟังเวนโทร่า แต่เธอก็ได้กลับหันหน้าหนีหลบออกไปเสียก่อนอย่างช้าๆเมื่อได้ยินคำชวนของเวนโทร่านั้น

? ? ? : เราจะเชื่อเธอได้ยังไงล่ะ . . .


" การที่เธอจะเชื่อฉันหรือไม่นั้นมันก็คือเรื่องของเธอที่เธอต้องตัดสินใจเอง ฉันไม่เคยต้องการให้เธอเชื่อฉัน แต่โปรดอย่าได้คิดว่าชีวิตของตนนั้นไร้คุณค่าเลยนะ . . . . " เวนโทร่ากล่าวด้วยท่าทางเศร้าๆ

"ฉันเชื่อว่า ชีวิตที่ไร้คุณค่านั้นไม่มีอยู่จริงหรอก ท้ายที่มันก็เป็นแค่การที่ยังไม่ค้นพบเอง " เวนโทร่ากล่าวเสริม

" หากยังคิดว่าชีวิตของเธอนั้นไร้ค่าก็โปรดส่งมาให้ฉันเสียเถอะ ชั้นจะขอพิสูจน์ความเชื่อของฉัน!!! "เวนโทร่ากล่าวอย่างหนักแน่น ท่าทางเศร้าๆของเธอได้หายไปโดยสิ้นเชิง เธอยื่นมือไปจับมือของหญิงสาวเอาไว้ อย่างอบอุ่น

? ? ? : เธอจะพิสูจน์ยังไงล่ะ ?

เธอยังคงถามเวนโทร่าต่ออยู่อย่างนั้นแต่ก็ได้ยอมจับมือของเวนโทร่าไว้และค่อยๆลุกขึ้นมาแล้วเหมือนกัน

? ? ? : ชั้นน่ะผิดพลาดและสูญเสียอะไรไปตั้งหลายต่อหลายคราแล้ว ชั้นไม่อยากจะเชื่อคำพูดที่ไม่หนักแน่นหรอกนะ


" เธอนั้นไม่ต้องเชื่อในคำพูดของฉันก็ได้ แต่โปรดจงเชื่อในตัวฉันเชื่อในการกระทำของฉันแทน ฉันขอยืนยันสิ่งฉันที่จะทำด้วยชีวิตของฉัน!!! ฉันจะทำให้ชีวิตของเธอมีคุณค่าขึ้นมา ด้วยชีวิตของฉัน!!! " เวนโทร่ากล่าวอย่างนุ่มนวลและอ่อนแต่กลับหนักแน่น

Social Link 1 ~ หญิงสาวที่ไร้ตัวตน ~

Fiend Link 1 ~ การต่อสู้กับวิญญาณ ~

? ? ? : ก็ได้ . . .

เธอได้ตอบเวนโทร่าด้วยเสียงอ่อยๆและมองเวนโทร่าด้วยแววตาที่มืดมัวของเธอ ดูเหมือนว่าดวงตาของเธอนั้นจะเหม่อลอยหมกมุ่นอยู่แต่กับความคิดอะไรบางอย่างของตนรวมทั้งดวงตาของเธอยังมืดทึบและไม่สะท้อนอะไรออกมาจากแววตาของเธออีกด้วย

? ? ? : ถึงอย่างนั้นเราก็ยังจะต้องทำอะไรบางอย่างอยู่ดี เราคงยังไม่ยอมแพ้หรอกนะ

ดูเหมือนว่าเธอจะยอมเชื่อเวนโทร่าบ้างแล้ว แต่เหมือนว่าเธอเองคงจะยังไม่ปักใจเชื่อใจเวนโทร่ามากนัก

แสงสีส้มได้เริ่มมัวลงทั่วขอบฟ้าบ่งบอกว่าเป็นเวลาใกล้ค่ำแล้ว เวนโทร่าเองก็คงจะต้องออกจากโรงเรียนก่อนที่โรงเรียนจะปิดลงแล้วล่ะนะ


" . . . . . จะว่าไปเธอชื่ออะไรละ ? ? ? " เวนโทร่าถามถึงชื่อของผู้หญิงคนนั้น....แต่พูดกันมตั้งนานขนาดนี้ทั้งๆที่ชื่อยังไม่รู้เลยเนี่ยนะ

" จะว่าไปเธอยังไม่มีที่พักสินะ . . . . งั้นคงต้องมาพักกับชั้นสินะ จับมือชั้นไว้สิ " เวนโทร่ากล่าวขึ้น

มินัตสึ รูกะ : มินัตสึ . . . รูกะ . . .

เธอได้เอ่ยตอบเวนโทร่าเบาๆก่อนที่จะจับมือของหญิงสาวไว้ตามที่เวนโทร่าบอก

มินัตสึ รูกะ : เราเคยมีที่พักนะ แต่ตอนนี้ไม่มีแล้วล่ะ

เธอได้บอกเวนโทร่าเรื่องที่พักของเธอขึ้นด้วยเสียงที่เศร้าสร้อย


"อย่าเศร้าไปเลยนะ . . . . . รูกะต่อให้ตอนนี้เธอจะไม่มีที่พักแต่เธอก็ยังมีฉันอยู่นะ . . . "เวนโทร่าพูดแล้วโอบกอดอย่างอบอุ่น " แล้วฉันก็จะอยู่กับเธอเสมอ . . ."

"งั้นคงต้องพูดว่ากลับบ้านของพวกเรากันนะ ~ "เวนโทร่ายิ้มให้รูกะ ร่างของทั้ง2หายลงไปในเงาเพื่อกลับบ้าน
-:- Use Skills :: Shadow Traveller

มินัตสึ รูกะ : เธออยู่คนเดียวเหรอ ?

รูกะได้ถามเวนโทร่าขึ้นพร้อมกับมองไปรอบๆห้องอย่างประหม่า

มินัตสึ รูกะ : ถ้ามีธุระอะไรเราจะอยู่เฝ้าห้องให้ก็แล้วกัน เราตอนนี้ก็เหมือนกับคนธรรมดาๆทั่วไปนั่นล่ะ


"ค่ะ แต่จะพูดให้ถูกคือ1คนกับ1ตัว ค่ะ . . . " เวนโทร่ามองไปทางมิวเชสกี้
" . . . . แต่ยังไงตอนนี้ก็อยู่กัน2ต่อ2แล้วนะค่ะ ~" เวนโทร่ากอดคลอเคลียหญิงสาว

"แล้วก็นี้ค่ะ ~  . . . . . ใช้ได้ตามสบายเหมือนเป็นห้องของตัวเองเลยนะค่ะ " เวนโทร่ายื่นกุญแจสำรองให้กับหญิงสาว
"จะว่าไป รูกะจัง อยากไปโรงเรียนมั้ยค่ะ?? เดี่ยวน่าจะพอสมัครเรียนได้ ถ้าอยู่ว่างๆก็คงจะเบื่อแย่เลย" เวนโทร่าลองถามหญิงสาว

มินัตสึ รูกะ : โรงเรียนเหรอ . . . .

หญิงสาวได้เหม่อลอยกับคำเชิญชวนของเวนโทร่าเกี่ยวกับโรงเรียนไปพักนึงก่อนที่เธอจะได้ให้คำตอบกับเวนโทร่า

มินัตสึ รูกะ : เราไม่ใช่เด็กฉลาดหรอกนะ แล้วก็ยังเฉื่อยๆด้วย จะดีเหรอที่เราจะไปโรงเรียนน่ะ ?

เธอถามขึ้นด้วยท่าทีที่กังวล ดูเหมือนว่าชีวิตวัยก่อนหน้านี้ของเธอจะไม่สวยงามซักเท่าไรนัก


"ฉันไม่ได้ถามว่าเธอเหมาะกับโรงเรียนหรือเปล่านะ แต่ฉันถามว่าเธอต้องการไปโรงเรียนหรือเปล่า ? ? "
เวนโทร่าลองถามดูอีกครั้ง

" ยังไม่ต้องรีบให้คำตอบก็ได้นะ เดี่ยวขอออกไปทำธุระซักพัก รบกวนฝากดูแลห้องกับมิวเชสกี้ด้วยน้าาา~ " เวนโทร่าพูดแล้วโบกมือลาขณะเดินออกห้องไป เมื่อเวนโทร่าเดินออกมาจากห้องก็ได้หายลงไปในเงา

-:- Use Skills :: Shadow Traveller

เวนโทร่ามาตามแผนที่ ที่สึคาเระ คาเกะที่อยู่ที่ร้านสะดวกซื้อได้ให้ไว้ เพื่อมาหาชาล้อตเต้ที่คาเกะบอกว่ามีของแปลกๆขายอยู่เยอะ
เธอตั้งใจจะมาถามเรื่องหินที่ได้จากการทดลองและเรื่องสารเคมี

-:- ตัดสู่ช่วงกลางคืน

-:- ย้ายมายัง ร้านขายอุปกรณเวทย์มนต์

ไม่นานนักเวนโทร่าก็ได้มาพบกับร้านแห่งหนึ่งที่ตั้งไว้ห่างไกลจากตัวเมืองออกมานิดหน่อยและอยู่ในมุมที่เงียบสงัด หากสังเกตุดูแล้วเหมือนว่ามันจะคล้ายๆกับบ้านร้างเลยทีเดียว

แอ้ดดด ~ เวนโทร่าทีได้เปิดประตูฝืดๆเข้ามาภายในร้านก็พบว่าไม่มีใครอยู่ในร้านตอนนี้ แถมภายในร้านยังค่อนข้างมืดๆสลัวๆเสียด้วย ไม่ทันที่เวนโทร่าจะได้ก้าวเข้าไปในร้านมากนักบรรยากาศรอบๆก็เริ่มกดดันและน่ากลัวมากขึ้นเรื่อยๆราวกับว่ามีใครกำลังจ้องมองเธออยู่จากทั่วทุกสารทิศเลยทีเดียว

-:- Learn skills :: Create Light

เวนโทร่ากระตุกเมื่อรู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองอยู่รอบทิศ ทันทีที่เวนโทร่ารู้สึกถึงสิ่งนั้น
-:- use skills :: Catastrophic Light
วุ๊บ! รอบตัวของเวนโทร่าเต็มไปด้วยอาวุธแห่งแสงลอยอยู่กลางอากาศราวกับเตรียมพร้อมรบ

" โทษทีนะค่ะที่มารอบกวนตอนกลางคืน แต่มีใครอยู่มั้ยค่ะ !!~ " เวนโทร่าพูดขึ้นท่ามกลางความมืด
บรรยากาศมืดจนน่ากลัวเกินไปแล้ว . . . เวนโทร่าคิดในใจ
-:- use skills :: Create Light
เวนโทร่าพยายามลดความน่ากลัวของบรรยากาศในพื้นที่

ดูเหมือนว่าบรรยากาศจะเริ่มกดดันมากขึ้นไปทุกทีๆ แต่ทว่าบรรยากาศแปลกๆนั้นก็ได้ค่อยๆจางหายไปอย่างรวดเร็วเสียก่อนพร้อมกับแสงไฟจากตะเกียงเทียนไขที่ได้ส่องสว่างน้อยๆมาจากภายด้านในของร้าน

-:- พบ Magica Charlot

? ? ? : สวัสดียามดึกค่ะ ? มีอะไรให้ร้านเวทย์มนต์ของเราช่วยหรือเปล่าคะ ?

เด็กสาวผมสีชมพูท่าทางน่ารักคนนึงได้เดินถือตะเกียงนั้นออกมาในความมืด สงสัยว่าร้านนี้จะไม่มีไฟฟ้าใช้ซะล่ะมั้ง ?


อาวุธแห่งแสงที่ลอยอยู่รอบๆตัวเวนโทร่าค่อยๆหายไป

"เอ่อ . . . คุณชาล้อตเต้ ใช่มั้ยค่ะ ? ? ?" เวนโทร่าได้ชื่อมาจากคนขายของในร้านสะดวกซื้อ " การไฟฟ้าให้มาทวงหนี้ค่าไฟค่ะ.... เฮ้ยไม่ใช่!" เวนโทร่าเกิดอาการเวนโทร่าตื่นตกใจเล็กน้อยเพราะบรรยากาศ

"อะ . . . แปปนะค่ะ . . ." เวนโทร่าหาของในกระเป๋า

"อย่าไปสนใจเรื่องตะกี้เลยค่ะ คือพอจะช่วยเจียรไนสิ่งนี้ได้มั้ยค่ะ ? ? ?"  เธอยื่นหิน"เศษหินปริศนาที่รอการเจียรไน"ให้กับผู้หญิงปริศนาคนนั้นดู เธอยังคงสภาพของขอบเขตแสงเพื่อให้หญิงคนนั้นเห็นมันอย่างชัดเจน

? ? ? : เอ่อ . . . เราไม่ได้เป็นหนี้นะคะ ขอโทษทีร้านมันมืดแล้วกันค่ะ !!!

เด็กสาวเจ้าของร้านได้ตอบเวนโทร่ากลับพลางน้ำตาไหลพรากก่อนที่จะค่อยๆหยิบเศษหินจากเวนโทร่ามาดู

? ? ? : ได้สิคะ พรุ่งนี้เช้าจะเสร็จนะคะ ให้มารับได้ตอนรุ่งเช้าเลยค่ะ

เธอได้บอกระยะเวลาที่ต้องใช้ในการเจียรไนเศษหินนี้กับเวนโทร่าพลางยื่นกระดาษคิวให้กับเธอ


"โอ๊ๆ~ อย่าร้องนะอย่าร้อง ~ เด็กดีน้าเด็กดี . . . ."  เวนโทร่าพยายามปลอบเด็กสาวเจ้าของร้าน
"ถ้างั้นเดี่ยวพรุ่งนี้จะมาเอานะค่ะ ~" เวนโทร่าหายลงไปกับเงาอีกครั้ง แสงสว่างในร้านที่เคยมีอยู่ก็ได้หายไป
เวนโทร่ามาที่ร้านสะดวกซื้อ เพื่อซื้อของกลับไปฝากรูกะและมิวเชสกี้ที่อยู่ที่ห้อง

? ? ? : ง- ง่า !!!!

เด็กสาวได้มองเวนโทร่าด้วยสายตาแปลกๆก่อนที่จะได้โบกมือลาเวนโทร่าที่หายไปหลังจากลูบหัวเธอเล่นซะงั้น

-:- ย้ายมาที่ร้านสะดวกซื้อ

-:- พบ Tsukare Kage

สึคาเระ คาเกะ : โอ้ !! สวัสดีเจอกันดึกดื่นอีกแล้วนะ

ชายหนุ่มได้เอ่ยทักเวนโทร่าขึ้นก่อนพร้อมกับต้อนรับเธอเข้าสู่ร้านของเขา


เวนโทร่า : สวัสดีตอนดึก เช่นกันค่ะ คุณสึคาเระ~
เธอโค้งให้ชายหนุ่มเล็กน้อยตามมารยาท
ก่อนจะเดินไปหยิบข้าวปั้นเหมือนเดิม แต่ได้เปลี่ยนจาก2เป็น3 ก่อนที่จะเดินมาคิดเงินที่หน้าเคาเตอร์

"หึๆๆๆ คุณสึคาเระ รู้สึกมั้ย วันนี้ฉันพลังงานเต็มเปียมมากเลยถึงขนาดที่มองรอบๆสว่างขึ้นมากๆเลย!!!"
เวนโทร่าพูดอย่างภูมิใจโดนลืมไปว่าขอบเขตแสงสว่างจากสกิล Create Light ยังอยู่
"เป็นไงละค่ะ!!! วัยรุ่นอย่างฉันต้องแบบนี้ใช่มั้ยละ!!!  แต่ถ้ามีคนไม่ค่อยกระตือรือร้นเลยจะทำยังให้กลับมามีพลังแบบนี้บ้างค่ะ . . . ? ? ? " เวนโทร่าลองถามชายหนุ่มดูเพื่อจะให้คำตอบอะไรดีๆแก่เธอ

ชายหนุ่มได้คิดเงินและใส่ข้าวปั้นทั้งสามลูกลงไปที่ถุงพลาสติกพร้อมกับยื่นให้กับเวนโทร่าอย่างช้าๆ

สึคาเระ คาเกะ : เอ . . . วันนี้เหมือนพลังของเธอจะสว่างมากเกินไปรึเปล่า ?

ชายหนุ่มได้ถามขึ้นอย่างงุนงงก่อนที่จะตอบเวนโทร่าต่อ

สึคาเระ คาเกะ : ก็มันต้องรู้สาเหตุก่อนล่ะนะ แต่ว่าถ้าเธอเป็นเพื่อนที่ดีและจริงใจกับเขาล่ะก็ซักวันเขาเองก็คงจะตอบรับเธอเองล่ะ

ชายหนุ่มได้ชูนิ้วโป้งให้กับเวนโทร่าเช่นเดิมก่อนที่จะแถมข้าวปั้นให้เวนโทร่าอีกสองก้อน


"วัยรุ่นก็ต้องเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง จนเปล่งแสงเจิดจรัดได้(?)แบบนี้อยู่แล้วไม่ใช่หรอค่ะ ถึงแม้ออร่าพลังของฉันมันจะเหนือกว่าคนอื่นอยู่หลายขุมก็เถอะ ว๊าก ห๊าๆๆๆๆๆๆๆ " เวนโทร่าหัวเราะด้วยความภูมิใจ ก่อนที่สกิลจะหมดระยะเวลา แสงที่มาจากสกิลรอบตัวเวนโทร่าหายไป

" ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย  " เวนโทร่า ร้องลั่น
" ออร่าของฉันหายไปไหน เป็นไปไม่ได้นี้หรือว่าพลังงานของฉันหมดแล้ว . . . " เวนโทร่าพยายามคิด
" เอาเป็นว่าช่างมันเถอะ . . .   " เวนโทร่ากล่าวขึ้น

"แล้วก็ขอบคุณสำหรับคำแนะนำที่ดีนะค่ะ~" เวนโทร่ากล่าวแก่ชายเจ้าของร้าน

เสร็จสิ้น
โพสต์ 5-5-2012 22:20:25 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 11-5-2012 03:09



" อ๊ะ ได้สิ ช่วยได้มากเลยล่ะ "

เขายิ้มตอบรับเธอ พร้อมยื่นหน้าไปใกล้ ๆ เช่นเดียวกันด้วยความดีใจ

ก่อนที่จะลุกขึ้นยืน อย่างรวดเร็ว

" แล้วไปไหนกันดีอ่ะ ? "

? ? ? : สวนภายในโรงเรียนที่ดาดฟ้าค่อนข้าสงบนะ ไปที่นั่นกันไม๊ล่ะ ?

หญิงสาวได้เสนอขึ้นกับยูเรก้า ก่อนจะดาวน์โหลดการบ้านของตัวเองในขณะที่รอบ้าง


" แบบนั้นก็ได้ !!! ดีเลยล่ะ !!!! "

เขารีบจับแขนของเธอคนนั้นวิ่งขึ้นไปด้านบนด้านฟ้าเลย

เพราะความรู้สึกของเจ้าตัวตอนนี้คือ อยากทําไอการบ้านบ้า ๆ นิให้เสร็จเร็ว ๆ

-:- ย้ายมายังดาดฟ้า

เธอได้พายูเรก้าขึ้นมาที่ดาดฟ้าและหามุมเงียบๆนั่งทำการบ้านกันโดยดูเหมือนว่าเธอจะได้ทำเบนโตะมาด้วยเช่นกันแต่ว่าเหมือนมันจะมีเยอะมากกว่าสำหรับคนเดียวนะ

? ? ? : ทานอะไรไปด้วยทำไปด้วยในที่สงบๆแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ

หญิงสาวได้ยิมให้ยูเรก้าบางๆพร้อมกับส่งตะเกียบให้เขาคู่นึงพร้อมกับนั่งทำการบ้านด้วยกันอยู่พักใหญ่ๆ



-:- ได้รับค่าสถานะเพิ่มเติมจากการทำการบ้าน
Knowledge : 7 / 10 // F > E

ดูเหมือนว่าจะยังคงเหลือการบ้านอยู่เล็กน้อยที่ยูเรก้ายังไม่สามารถกำจัดมันให้สิ้นซากได้ คาดว่าเขาคงจะต้องเก็บไปทำต่อที่บ้านคืนนี้แล้วล่ะนะ

-:- ตัดสู่ช่วงเย็น


" เฮ่อ ~ "

ยูเรก้าถอดหายใจ อย่างเหน็ดเหนื่อย

" ขอบคุณมากนะ ที่ช่วยไว้วันนี้ เดี่ยวชั้นกลับไปทําต่อที่บ้านเองก็ได้ "

เขาโบกมือลาสาวน้อยที่คอยช่วยเขามาทั้งวัน

Social Link 4 : ~

? ? ? : เดี๋ยวสิ ~

เธอได้วิ่งมาหายูเรก้าพลางคว้าแขนไว้เบาๆก่อนที่จะส่งเบอร์โทรศัพท์ของเธอให้กับชายหนุ่ม

? ? ? : ถ้ามีอะไรเรื่องการบ้านล่ะก็โทรมาถามเราได้นะ

หญิงสาวได้ส่งแผ่นกระดาษนั้นให้กับยูเรก้าก่อนที่จะเดินกลับไปทางสระน้ำและโบกมือให้ลาชายหนุ่ม


" ขอบใจมากนะ "

เขาตอบขอบคุณไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสแบบคนไม่ได้คิดอะไรมาก

ก่อนที่จะรีบวิ่งกลับไปที่หอพักของตัวเอง

ดูเหมือนว่ายามิจะยังกลับมาไม่ถึงบ้านในขณะนี้พร้อมกับดูเหมือนว่าเธอจะได้ทำอาหารเย็นทิ้งไว้ให้ยูเรก้าด้วย

" วันนี้อาจจะกลับมาช้าหน่อยนะแต่ไม่ต้องห่วงล่ะ มีอะไรก็ทำไปก่อนล่ะกันนะ ส่วนอาหารเราทำทิ้งไว้ให้บนโต๊ะนี้แล้วล่ะถ้ายังไม่อิ่มล่ะก็หาเพิ่มได้ในตู้เย็นนะ แล้วเจอกันเย็นเจ้าไอดอล "
" ยามิ เครเซนท์ "


เห ~ ยัยนี้ ใจดีชะมัดเลย... ขอบใจนะ ยามิ

เขาเริ่มกางการบ้านของเขาออกมาทํา พลางรับประทานอาหารที่ยามิทําไว้ให้ด้วย

-:- ได้รับค่าสถานะเพิ่มเติมจากการทำการบ้าน
Knowledge : 1 / 15 // E > D

-:- ตัดสู่ช่วงกลางคืน

ดูเหมือนว่าหลังจากการบากบั่นพยายามของยูเรก้าก็ได้ทำให้การบ้านกองมโหรีของเขาเสร็จไปในที่สุดสำหรับอาทิตย์นี้ แต่ว่าก็ยังมีการบ้านรออยู่ทุกๆอาทิตย์อยู่ดี . . .

ไม่นานหลังจากที่ยูเรก้าได้ทำการบ้านเสร็จยามิก็ได้กลับมาที่บ้านพอดีเช่นกัน

ยามิ เครเซนท์ : กลับมาแล้ว ~


" อ๊ะ ยินดีต้อนรับ !!! "

เขารีบเก็บการบ้านทั้งหมดของตนลง แล้วรีบลุกขึ้นไปหายามิที่หน้าประตูทันที

" วันนี้เป็นยังไงบ้าง ทําไมกลับมาซะดึกเลยล่ะ "

ยามิ เครเซนท์ : ก็ไปดูบริเวณรอบๆมาด้วยน่ะ

เธอได้ตอบยูเรก้าก่อนที่จะถอดรองเท้าและเสื้อคลุมไว้ที่ชั้นวางและเดินเข้ามาภายในตัวบ้าน

ยามิ เครเซนท์ : ชั้นทำบัตรมาแล้วล่ะนะ แล้วนายล่ะ ไม่ได้ไปแกล้งเพื่อนที่โรงเรียนหรอกนะ ?

หญิงสาวได้ถามแบบติดมุขนิดหน่อยขึ้น


" ชั้นจะไปแกล้งใครได้ล่ะ วันนี้มีคนช่วยชั้นทําการบ้านด้วยต่างหาก "

เขาตอบเธอด้วยท่าทีร่าเริ่งตามปกติของเขา

" อาหารวันนี้อร่อยมากเลยล่ะ แล้วเธอทานอะไรมามั้งยังอ่ะ "

ยามิ เครเซนท์ : ทานแล้วสิ ขอบคุณที่อุส่าห์ถามนะ

เธอได้ยิ้มเล็กๆให้กับยูเรก้าพร้อมกับยื่นบัตรประชาชนใหม่ขึ้นมาให้เขาดูด้วยเช่นกัน

ยามิ เครเซนท์ : แล้วเรื่องอีกมิติล่ะ ? วันนี้นายคงจะไม่โดนดึงตัวไปสินะ ?


" ไม่ล่ะ วันนี้ชั้นทํางานทั้งวันเลย "

ผมรับบัตรประชาชนของเธอไว้ แล้วก็ลองจ้องไปที่บัตรประชาชน

" อายุ ๆ ๆ ๆ  "

ยามิ เครเซนท์ : ตาบ๊อง ~ ชั้นใช้ปีปลอมสมัครต่างหากล่ะ ถ้าอยากรู้ล่ะก็ตอนนี้ก็แค่ 16 ปีไงล่ะจ๊ะ

เธอได้ขยิบตาให้ยูเรก้าข้างนึงพร้อมกับตอบชายหนุ่มที่พยายามหาปีเกิดของเธอบนบัตร


" อี๊ "

ยูเรก้าเผลอทุอานเล็กน้อย ก่อนที่จะหันหลังเดินกลับมานั่งกลางห้องด้วยท่าทีผิดหวังนิด ๆ

" เวลาแบบนี้ช่างสงบสุขจริง ๆ ... ถ้าเป็นไปได้ก็อยากให้เป็นแบบนี้ตลอดไป "

เมื่อเขาพูดจบเขาก็หยิบกีต้าร์ตัวเดิม ขึ้นมาดีดแล้วร้องเพลงตามอารมณ์ของเขาไป

Social Link 2 : ~ หญิงสาว ? ~

ยามิ เครเซนท์ : แน่ะ !! ทำเป็นร้องไปได้

เธอได้เดินอุทานขึ้นเล็กน้อยก่อนที่จะตามยูเรก้ามาที่กลางห้องเช่นกันและได้นั่งฟังเพลงที่ยูเรก้าได้บรรเลงขึ้น

ยามิ เครเซนท์ : เล่นเก่งแบบนี้ ไม่สนใจไปทำงานพิเศษที่สตูดิโอเหรอ ?


" นั้นสินะ... แต่ว่าไม่รู้ว่าชั้นจะทําได้นานขนาดไหนนินะ... ไหนจะเรื่องมิตินั้นอีก "

เขาหยุดเล่นกีต้าร์ลง

" ไม่รู้ว่ามิติแบบนั้นจะโผล่ขึ้นมาเมื่อไหร่ เดี๋ยวเจ้าของร้านว่าชั้นตายเลย แต่ถ้าอยากไหมก็อยากนั้นแหละ "

เขาตอบพลางไล่โน๊ตเล่นไปพลาง ๆ

ยามิ เครเซนท์ : เหมือนว่ามิติที่เกิดขึ้นกับนายมันจะต่างออกไปจากคนอื่นอยู่นะ

เครเซนท์ได้เอ่ยตัดขึ้นเสียก่อนขณะที่ชายหนุ่มกำลังนั่งไล่โน้ตอยู่

ยามิ เครเซนท์ : เราคิดว่ามันต้องมีใครซักคนที่จ้องเล่นงานนายอยู่แน่ๆ เพราะว่าคนอื่นๆที่มีพลังพิเศษน่ะเขาไม่ถูกบังคับดึงเข้าไปในมิตินะ นายสงสัยใครบ้างรึเปล่าล่ะ ?

- ไม่สงสัยใครเลย
- ต้องเป็นเธอแน่ๆ !!
- ยัยหัวชมพู(?)
- นายผู้ชายผมเหลือง
- ผู้ชายผมส้ม
- อื่นๆโปรดระบุ


- ไม่สงสัยใครเลย

" ก็... ไม่นะ ชั้นก็ไม่ได้ไปทําอะไรให้ใครเขาอยากมาฆ่าชั้นหรอกนะ "

เขาพูดพลางไล่โน๊ตต่อไปอย่างสนุกสนาน

" แต่ถ้าเป็นแบบนั้น จริงล่ะก็... คงต้องสืบกันหน่อยล่ะนะ "

เขาวางกีต้าร์ไว้ที่เดิมของมันแล้วลุกขึ้นยืนเท้าเอว

" ตัดสินใจล่ะ งั้นเดี๋ยวชั้นไปสมัครงานพืเศษที่สตูดิโอล่ะกัน เพราะงั้นวันนี้ขอพักก่อนนะ "

เขาพูดพร้อมกับค่อย ๆ ล้มลงไปยังที่นอนประจําของเขา แล้วหลับไปในทันที

ยามิ เครเซนท์ : แปลกคนจริงๆเลยนะนายเนี่ย

หญิงสาวได้เอ่ยขึ้นเบาๆก่อนที่ยูเรก้าจะคล้อยหลับไป . . .

~ DAY 5 ~

-:- เวลาช่วงเช้า

ในที่สุดยูเรก้าก็ได้มาถึงช่วงสุดท้ายของวันแล้ว !! วันหยุดกำลังรอเขาอยู่ในวันพรุ่งนี้โดยเหลือเวลาอีกเพียง 24 ชั่วโมงเท่านั้นก่อนที่ชายหนุ่มจะได้พักผ่อนอย่างเต็มที่แล้ว !!

ยามิ เครเซนท์ : อรุณสวัสดิ์ ~ ใกล้วันเสาร์เข้ามาเต็มที่แล้วนะ

หญิงสาวได้เอ่ยขึ้นบอกกับยูเรก้าและจัดวางอาหารเช้าสองที่ไว้บนโต๊ะ

- รีบไปโรงเรียน !!
- เข้าไปภายในตัวเมือง
- ตรงไปที่ร้านสตูดิโอก่อน
- พักอยู่บ้าน
- อื่นๆโปรดระบุ


- ตรงไปที่ร้านสตูดิโอก่อน

" วันนี้เธอต้องออกไปกับชั้นนะ เพราะชั้นจะให้เธอไปสมัครเรียนด้วยล่ะ "

เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นมานั่งทีี่โต๊ะอาหาร

" แต่ก่อนอื่นชั้นจะไปที่สตูดิโอก่อน สมัครงานน่ะ "

ยามิ เครเซนท์ : ขยันแต่เช้าเลยนะ ~ ก็ดีเหมือนกันชั้นจะได้ไปดูนายทำงานวันแรกด้วย

ทั้งสองได้นั่งทานอาหารเช้ากันซักพักและทำความสะอาดเก็บจนเรียบร้อยก็ได้ออกจากบ้านไปพร้อมๆกัน โดยได้มุ่งหน้าไปยังสตูดิโอก่อนเป็นที่แรกนั่นเอง

-:- ย้ายมายังสตูดิโอ

ไม่นานนักยูเรก้าและเตนเซนท์ก็ได้มาถึงสตูดิโอแห่งเดิมที่ตั้งอญู่ในเมือง แต่เหมือนว่าครั้งนี้เซรุจะไม่ได้มาด้วยทำให้ยูเรก้าสามารถติดต่อกับเจ้าของสถานที่เองด้วยตัวเองได้เลย



? ? ? : หืม ? มีธุระอะไรที่นี่ ?


" ชั้นมาสมัครงานนะ เล่นเครื่องดนตรีได้ทุกชนิด ร้อนเล่นเต้นรํา ได้หมด !! "

เขาตอบกลับอย่างรวดเร็ว

" รับเลย รับดิ คนดี ๆ แบบนี้หาไม่ได้แล้วนะ !! "

? ? ? : เดี๋ยวๆ นี่โม้ป่าวเนี่ย ?

ชายหนุ่มได้ถามยูเรก้าขึ้นในท่าท้าวคางตัวเองและมองในสายตาที่ไม่เชื่อซักเท่าไรนัก

? ? ? : แบบนี้มันต้องโชว์ออฟหน่อยเด้ ~ มีอะไรที่จะทำให้ให้ชั้นอึ้งได้มั่งป่าว ?


" ถ้างั้นชั้นขอพื้นที่หน่อย !!! "

เขารีบวิ่งที่หาที่วางที่อยู่ภายในสตูดิโอทันที

" Koi wo hajimeyo ! "

เขาเริ่มเต้นไปร้องเพลงในพื้นที่จนจบเพลง

" เป็นไงล่ะ ! "

ชายหนุ่มได้มองอย่างไม่เชื่อสายตา ดูเหมือนว่าเขาจะอึ้งไปพักใหญ่ๆเลยทีเดียวกับความสามารถของยูเรก้า

? ? ? : นายมันไอดอลบนเน็ทคนนั้นนี่นา !!

ชายหนุ่มได้อุทานขึ้นก่อนจะรีบวิ่งมากระชากคอเสื้อของยูเรก้าขึ้นอย่างรวดเร็ว

? ? ? : ตกลงเลย !! ที่สตูดิโอจะมีงานช่วงเย็นๆล่ะนะ แล้วถ้าใช้ชื่อนายติดไว้หน้าร้านจะเป็นไรรึเปล่า ?

ชายหนุ่มได้ถามขึ้นกับยูเรก้าถึงการเผยแพร่ลิขสิทธิ์ประจำโลกไซเบอร์ของยูเรก้าเอง รวมทั้งรีบรับชายหนุ่มเข้าทำงานอีกด้วย


" ตามใจเลยเซ่ะ ก็นี้มันร้านของนายนิ ชั้นน่ะตอนนี้เป็นลูกจ้างนายแล้ว !! "

เขาปัดมือของเจ้าของร้านออก

" ถ้างั้นเดี๋ยวมาใหม่ ล่ะกัน "

เขาเดินออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว เพราะยังมีเรื่องโรงเรียนของยามิที่ต้องทําอีก

" เป็นไงบ้างล่ะ ตะกี้น่ะ "

ยามิ เครเซนท์ : ยังบอกไม่ได้หรอกนะ ~ ไว้เย็นนี้ชั้นจะคอมเมนท์ให้ไอดอลก็แล้วกัน

หญิงสาวได้ชี้นิ้วขึ้นมาที่ยูเรก้าก่อนที่จะได้แอบอมยิ้มๆนิดๆและเดินตามยูเรก้าต่อไปยังโรงเรียน

-:- ย้ายมายังบริเวณโรงเรียน


เมื่อมาถึงโรงเรียนยูเรก้าพายามิไปยังห้องผู้อํานวยการทันทีโดยไม่รีรอ

" เอาล่ะ สมัครเลย เดี่ยวชั้นจะยืนรอเธอตรงนี้นิแหละ "

เขาเปิดประตูห้องให้ยามิ เพื่อให้เธอเข้าไปสมัครเรียน

ยามิ เครเซนท์ : ได้ไงเล่า !! นายก็ต้องมาด้วยสิ

เครเซนท์ได้ดึงแขนยูเรก้าตามเธอเข้ามาด้วยทันทีโดยไม่กะให้ชายหนุ่มได้รออู้อยู่ข้างนอกเลย

-:- พบ Meister Xerxes

ดูเหมือนว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่ยูเรก้าเปิดประตูห้องผู้อำนวยการมาแล้วจะไม่เจอป้าชุดม่วงคนนั้น แต่เป็นผู้อำนวยการจริงๆเสียแทน

ผู้อำนวยการโรงเรียน : ยินดีต้อนรับค่ะ มีธุระอะไรรึเปล่าคะ ?


" เอ่อ... พาป้ามาสมัครเรียนน่ะ "

เขาเห็นรูปร่างของผู้อํานวยการแล้วดูอายุไม่ห่างจากตัวเขาเท่าไหร่

ยูเรก้าจึงตอบไปด้วยภาษาสนิทชิดเชื้อแบบทุกที ที่คุยกับคนวัยเดียวกัน

ผู้อำนวยการโรงเรียน : เอ๋ ? แฟนคุณเพิ่งจะ 16 เองนี่คะ ?

เธอได้ทำหน้าสงสัยขึ้นในขณะที่นั่งมองบัตรประชาชนอยู่ ส่วนทางด้านเครเซนท์นั้นก็ได้แต่หลบหน้าหนีและหัวเราะออกมาจนน้ำตาไหลเลยทีเดียวกับคำตอบของผู้อำนวยการโรงเรียน


" ไม่ใช่แฟนครับ ! เป็นเพื่อนเฉย ๆ น่ะ "

เขาตอบผู้อํานวยการไปทันทีเลย

" ถึงยังอย่างงั้นก็เถอะ ผู้อํานวยการก็อายุประมาณนี้นิครับ "

ผู้อำนวยการโรงเรียน : หวาๅ !! ต้องขอโทษด้วยจริงๆค่ะ แหะๆๆ อย่างที่ยูเรก้าคุงพูดนั่นล่ะ เราเลยเข้าใจผิดเพราะว่าอยู่ด้วยกันน่ะค่ะ

เธอได้รีบขอโทษยูเรก้าและจัดเรียงเอกสารให้กับชายหนุ่มทันที

ผู้อำนวยการโรงเรียน : เสร็จแล้วล่ะค่ะ

หญิงสาวได้ยื่นเอกสารการศึกษาต่อให้กับยูเรก้าพร้อมกับบัตรประชาชนของเครเซนท์ที่ได้อั้พเดทข้อมูลให้ใช้เป็นบัตรนักเรียนด้วยเช่นกัน

เครเซนท์ได้รับเอกสารกับบัตรกลับมาถือไว้พร้อมกับยกแผ่นกระดาษปิดระดับจมูกและหลิ่วตามาทางยูเรก้าเล็กน้อยก่อนที่จะลุกขึ้นและเดินออกจากห้องไปด้วยกัน

ยามิ เครเซนท์ : ดีใจไม๊ล่ะ ที่ร้าก ~


" อย่ามาล้อกันเล่นน่ะ ! "

เขาพูดกับยามิก่อนที่บอกลากับผู้อํานวยการโรงเรียน

" ไปล่ะนะ ขอบคุณมากสําหรับเรื่องสมัครเรียน "

จากนั้นยูเรก้าก็เดินออกจากห้องไป

ยามิ เครเซนท์ : ฮะ ฮะ ฮะ นายนี่ตลกดีเหมือนกันนะเนี่ย

เครเซนท์ได้หัวเราะออกมาเบาๆและชวนยูเรก้าคุยระหว่างที่เดินกันอยู่ที่ทางเดินภายนอกหลังจากที่ออกมากันแล้ว

ยามิ เครเซนท์ : ว่าแต่จะไปร่วมวิชาไหนก่อนล่ะ ?


" เอ๋ รู้สึกว่าโรงเรียนจะต้องเรียนด้วยตัวเองน่ะนะ ถ้าจําไม่ผิดอ่ะ "

เขาพยายามอธิบายเรื่องของโรงเรียนที่เขาไม่ค่อยเข้าใจนักให้กับหญิงสาว

" แต่รู้สึกมันจะมีระบบอะไรไม่รู้โผล่มาบอกอยู่นะ "

ยามิ เครเซนท์ : เอ งั้นก็คงเข้าชมรมอะไรพวกนี้ประกอบเอาสินะ ? งั้นพาชั้นไปชมรมของนายก่อนสิ

เธอได้ตอบยูเรก้าขึ้นในขณะที่เดินอยู่ข้างๆชายหนุ่มอยู่นั้น


จะเต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
โพสต์ 6-5-2012 08:45:25 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 6-8-2012 10:35



" นายรู้ว่าโอนี่จังอยู่ที่ไหนงั้นหรือ !!!!! " สเตล่าได้ตกใจกับสิ่งที่ชายหนุ่มพูดออกมา
" แต่เราจะรู้ได้ไงว่านายพูดความจริง . . . " สเตล่ายังไม่ไว้ใจชายหนุ่มคนนั้นพร้อมกับตั้งท่าพร้อมรับมือตลอดเวลา เพราะนี่อาจจะเป็นแผนของชายหนุ่มคนนั้นก็เป็นได้

? ? ? : ถ้าแค่สถานที่น่ะไม่มีปัญหาหรอก ว่าไงล่ะ ?

ชายหนุ่มได้ส่งยิ้มหน้าตายของเขาบนใบหน้าให้กับสเตล่าพร้อมกับเชื้อเชิญเด็กสาว


" . . . " สเตล่าได้ก้มหน้าลงคิดอยู่ซักครู่
" ได้ . . . เราจะทำงานให้นาย " สเตล่าได้มองไปที่ชายหนุ่มพร้อมกับตอบตกลง
" แต่นายต้องบอกสถานที่ ที่โอนี่จังอยู่กับเราก่อน . . . " สเตล่าได้ยื่นดาบไปจอที่คอชายหนุ่ม เพราะยังไม่ไว้วางใจชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าซักเท่าไหร่

? ? ? : ถ้าอย่างนั้นผมจะให้ที่อยู่กับคุณก่อนแล้วกันนะ หลังจากนั้นเราจะค่อยเริ่มคุยกันเรื่องงานก็ได้

ชายหนุ่มได้โยนกระดาษแผ่นบางๆแผ่นนึงให้กับสเตล่า ซึ่งดูเหมือนมันจะแสดงแผนที่ของที่พักแห่งหนึ่งในฐานทัพของ S.E.E.S. นั่นเอง

? ? ? : ผมจะรอที่ในตัวเมืองพรุ่งนี้ช่วงเที่ยงๆนะครับ

เขาได้เอ่ยทิ้งท้ายกับเสตล่าไว้ก่อนที่จะได้หายไปกับเงาที่เกิดขึ้นในทางเดินอย่างช้าๆ


" . . . " สเตล่าได้ยื่นมือไปรับกระดาษแผ่นนั้นมา
แล้วสเตล่าได้ยืนดูกระดาษที่ชายหนุ่มคนนั้นให้มาสักครู่นึงก่อนที่จะเดินไปยังสถานที่ ที่เขียนไว้ในกระดาษ

-:- ย้ายมายัง S.E.E.S. Base

ยังไม่ทันที่สเตล่าจะได้เริ่มเดินค้นหาสถานที่อยู่ของพี่ชายตัวเอง เธอก็ได้พบกับชายหนุ่มคนนึงเข้าเสียก่อนตั้งแต่หน้าทางเข้าเลย

-:- พบ Safety Guard

? ? ? : เดี๋ยวครับ !! เด็กผู้หญิงตรงนั้นน่ะ !!

ชายหนุ่มที่ออร่าประจำตัวค่อนข้างจืดจางจนเกือบจะไม่มีได้ค่อยๆวิ่งเข้ามาหาสเตล่า พร้อมกับหยุดลงที่หน้าของเด็กสาวอย่างช้าๆ

? ? ? : คือว่าตอนช่วงเวลาแบบนี้ที่ฐานของเราไม่อนุญาติให้คนเข้านอกจากจะเป็นเรื่องสำคัญนะครับ !!


" งั้นหรอ . . . " สเตล่าได้ทำหน้าผิดหวังเล็กน้อย
(งั้นไว้มาพรุ่งนี้ตอนเช้าละกัน) สเตล่าคิดในใจ
ระหว่างเดินกลับที่พัก สเลต่าก็ได้แวะหาที่นั่งระหว่างทางเพื่อที่จะนั่งดูท้องฟ้ายามคำคืน
ก่อนที่จะเดินทางกลับ

-:- พบ Inazuma Violet

ขณะที่สเตล่ากำลังนั่งพักอยู่นั้นเองก็ได้มีเด็กสาวที่มีส่วนสูงพอๆกับรูริเดินเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ

? ? ? : อะ . . อา . . . ทำอะไรอยู่เหรอคะ ?


ยามคำคืนนั้นทำไมยังมีเด็กสาวเดินอยู่ข้างนอกอีก สเตล่าสงสัย
" . . .  " สเตล่าได้มองหน้าเด็กสาวคนนั้นด้วยหน้านิ่งๆ เหมือนปกติ
" เราแค่มานั่งดูดาวก่อนกลับที่พักนะ . . . "
" แล้วเธอมาทำอะไรแถวนี้ . . . " สเตล่าได้ถามกลับทันที

? ? ? : เราไม่มีที่อยู่อ่าค่ะเลยเดินไปทั่วเลยแหะๆๆ

เด็กสาวได้ตอบขึ้นพลางยิ้มแห้งเหมือนกับว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับเธอไปแล้ว


" ไม่มีที่อยู่ . . . " สเตล่าทำท่าทางตกใจเล็กน้อย
" ทำไมถึงไม่มีที่อยู่ละ . . . " สเตล่าได้ถามเด็กสาวกลับทันที
" งั้นมาพักที่ห้องเรามั้ย . . . " สเตล่าได้ชักชวนเด็กสาวคนนั้น ด้วยท่าทางเป็นห่วง

? ? ? : เอ๋ !? จะดีเหรอคะ ? เราทำอะไรไม่ค่อยจะเป็น แถมยังนำโชคร้ายมาให้ด้วย . . .

เด็กสาวได้เอ่ยออกมาเบาๆพลางคอตกลงขณะที่เอ่ยถึงเรื่องโชคร้ายขึ้นมา


" . . . โชคร้าย ? โชคร้ายยังไง " สเตล่าได้ถามถึงเรื่องที่เด็กสาวกำลังพูด
" เดินไปคุยไปละกัน ตามเรามาสิ . . . " สเตล่าได้ลุกขึ้นเพื่อที่จะเดินไปยังที่พัก

เด็กสาวได้เดินตามสเตล่ามาอย่างช้าๆพร้อมกับเริ่มเล่าเรื่องที่สเตลล่าได้ถามเธอขึ้น

? ? ? : ก็ . . . เวลาเราอยู่ที่ไหนแล้ว ที่นั่นมักจะมีบรรยากาศแปลกๆช่วงกลางคืนปรากฏออกมาน่ะค่ะ โดยดูเหมือนว่ามันจะกระทบกับคนที่อยู่ใกล้ๆด้วย แต่หลังจากนั้นเราก็ไม่เคยพบพวกเขาอีกเลย เราก็ได้แต่หวังว่าพวกเขาคงจะปลอดภัยล่ะนะคะ

เธอได้ยิ้มออกมาบางๆและอธิบายถึงเหตุการณ์แปลกๆที่เกิดขึ้นกับตัวเธอยามค่ำคืน แต่เนื่องจากสเตล่านั้นมีพลังพิเศษที่รับรู้ถึงช่วงเวลานี้ได้มันจึงไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับเธอเท่าไรนัก แต่ว่าถ้าหากมีคนธรรมดาๆอยู่ใกล้ๆกับสเตล่าและเด็กสาวคนนี้ด้วยแล้ว พวกเขาอาจจะถูกดึงเข้าไปยังมิตินั่นด้วยก็เป็นได้ . . .


" อืม . . . อยู่กับเราไม่เป็นไรหรอก " สเตล่าได้หันไปพูดกับเด็กสาว
" ที่สำคัญเราไม่อยากปล่อยให้เด็กสาวอยู่ข้างนอกตอนกลางคืนซักเท่าไหร่ "
" แล้วไม่ต้องห่วง . . . เรานอนคนเดียวนะ "

Social Link 1 : เด็กสาวผู้ไร้ที่อยู่

? ? ? : จริงเหรอคะ !! ถ้างั้นเราขอรบกวนด้วยนะคะ !!

เธอได้รีบวิ่งเข้ามาหาสเตล่าและเกาะแขนอีกข้างของเด็กสาวไว้แน่นเลยทีเดียวพร้อมกับได้เดินเกาะติดสเตล่าไปตามทางอย่างดีอกดีใจ

อินาสึมะ ไวโอเล็ต : เราชื่อ อินาสึมะ ไวโอเล็ต นะคะ ถึงจะยังทำอะไรไม่ค่อยเป็นเท่าไรแต่เราจะพยายามช่วยเหลืองานในบ้านนะคะ

เด็กสาวได้รีบบอกกับสเตล่าและแสดงความตื่นเต้นและดีใจออกมาอย่างมาก

-:- ย้ายมายัง T.S. Base

-:- ย้ายมายังบ้านพักของสเตล่า


ระหว่างทางเดินไปที่พักสเตล่าก็ไม่ได้สนใจที่เด็กสาวมาเกาะแขนซักเท่าไหร่
" . . . เราชื่อ ฮัตซึเนะ สเลต่า เรียกเราว่าสเลต่า เฉยๆ ก็ได้นะ "   สเตล่าได้บอกชื่อพร้อมกับถอดเสื้อคลุมออกไปแขวนตรงที่แขวนซึ่งทำให้เห็นบาดแผลตรง ท้อง เป็นบาดแผลเมื่อนานมาแล้ว
" อินาสึมะ . . . เธอนอนที่เตียงนี้นะ " สเตล่าได้หันไปชี้และพูดคุยกับเด็กสาว
" ส่วนเรื่องงานบ้าน . . . " สเตล่ามองไปรอบๆห้องตัวเองข้าวของก็ไม่มีอะไรมาก
" ถ้าเราไม่ติดธุระอะไรเราก็จะทำเองนะ . . . "
" จะอาบน้ำก่อนนอนมั้ย ถ้าไม่อาบก็นอนได้เลยนะ เราขอตัวไปอาบน้ำก่อน. . .  " กว่าจะเดินมาถึงที่พักก็ไกลอยู่ก็มีเหงื่ออยู่บ้างแต่ช่วงดึกอากาศเย็นก็ไม่น่ามีปัญหาอะไรมาก สเตล่าได้ถามเด็กสาวที่นั่งอยู่

อินาสึมะ ไวโอเล็ต : ถ้าอย่างนั้นเราไปอาบพร้อมๆกันเลยแล้วกันนะ ♪

เด็กสาวได้เสนอขึ้นพลางได้ลากสเตล่าเข้าไปในห้องน้ำเลยทันทีโดยไม่ได้ถามสเตล่าก่อนแม้แต่น้อย

- ขออาบคนเดียว
- อาบน้ำพร้อมๆกัน
- อื่นๆโปรดระบุ


" . . . " สเตล่าก็ไม่ได้ขันขื่นอะไร ปล่อยให้เด็กสาวลากเข้าห้องน้ำไป

หลังจากที่ทั้งคู่ได้เข้ามาในห้องน้ำเล็กๆภายในที่พักแล้วและถอดเสื้อผ้าพร้อมที่จะอาบน้ำกันอินาสึมะก็ได้ตรงดิ่งเข้าไปที่อ่างและเตรียมน้ำไว้เพื่อแช่หลังจากที่ทำความสะอาดร่างกายกันแล้ว

อินาสึมะ ไวโอเล็ต : ให้เราถูหลังให้น้า ♪

เด็กสาวได้รีบเดินกลับมาหาสเตล่าพร้อมกับสบู่เหลว แชมพู และไหมขัดตัวพร้อมมือด้วยท่าทางที่อยากจะช่วย(?)สเตล่าอย่างเต็มที่


" อะ . . . อือ " สเตล่าเหงื่อตกเล็กน้อยที่เห็นเด็กสาวท่าทางดีใจออกนอกหน้า
แล้วสเตล่าก็ได้นั่งลงบนเก้าอี้เล็กๆในห้องน้ำ หันหลังให้ อินาสึมะ

พรืดดด ~ ไม่ใช่เสียงฟองน้ำที่ขัดไปตามหลังของสเตล่าแต่อย่างใด แต่เป็นเสียงของอินาสึมะที่ได้ลื่นพรวดมาทางสเตล่าอย่างช้าๆในแบบสโลว์โมชั่นนั่นเอง !!

- รับตัวอินาสึมะไว้ก่อนที่จะล้มทั้งคู่
     - ดำเนินเนื้อเรื่องเรื่อยเปื่อยในห้องน้ำต่อ
- รับตัวอินาสึมะไว้และแนะนำให้อาบ้นำธรรมดาไปก่อนดีกว่า
     - ข้ามเนื้อเรื่องเรื่อยเปื่อยในห้องน้ำและสามารถตัดออกมาด้านนอกได้เลย
- อื่นๆโปรดระบุ


สเตล่าได้หันไปรับอิยาสึมะไว้ได้ แต่ได้ลื่นล้มเพราะฟองน้ำที่หล่นอยู่บนพื้น
โครม !!!! " ปะ . . . เป็นอะไรมากมั้ย . . . " สเตล่าลุกขึ้นมาพร้อมกับถามอินาสึมะที่ล้มอยู่
" ถ้าไม่เป็นอะไรมากเดี๋ยวเราถูหลังให้ อินาสึมะเองดีกว่า . . . จะได้รีบไปนอน "

อินาสึมะ ไวโอเล็ต : ด. . . ได้สิ แล้วก็ขอโทษด้วยนะ แหะๆๆๆ

เด็กสาวได้รีบนั่งลงพร้อมกับหันหลังหลบสเตล่าอย่างเขินอาย


" อือ . . . ไม่เป็นไร " สเตล่าได้หยิบฟองน้ำมาขัดหลัง อินาสึมะ เบาๆ
" . . . สบายตัวดีมั้ย " สเตล่าได้ถามอินาสึมะพร้อมกับขัดตัวให้

อินาสึมะ ไวโอเล็ต : อะ . . . อื้อ ~

เด็กสาวได้นั่งนิ่งๆแอ่นหลังตรงให้กับสเตล่าด้วยท่าทีเคลิบเคลิ้ม ดูเหมือนว่าไปๆมาๆสเตล่าคงจะมีภาระเพิ่มขึ้นอีกอย่างเสียแล้ว


" เสร็จแล้ว . . . " สเตล่าได้บอกกับอินาสึมะ แล้วก็เอาฟองน้ำมาขัดตัวเองเพื่อที่จะรีบไปนอน เพราะพรุ่งนี้ต้องไปเจอกับชายปริศนาคนนั้น
" ล้างตัวได้แล้วนะ . . . "

อินาสึมะ ไวโอเล็ต : ค- ค่า !!

เด็กสาวได้รีบใช้ฝักบัวล้างตัวออกตามที่สเตล่าบอกอย่างรวดเร็วและประหม่าเล็กน้อย

อินาสึมะ ไวโอเล็ต : สเตล่า ดูเป็นผู้ใหญ่มากกว่าภายนอกมากเลยนะคะ แหะๆๆ

เธอได้เอ่ยขึ้นเบาๆพลางล้างสบู่ออก


" . . . งั้นเหรอ " สเตล่าได้ตอบอินาสึมะพร้อมกับล้างสบู่ออก
แล้วสเตล่าก็ลุกขึ้นนำผ้ามาเช็ดผม ใส่ชุดนอน เพื่อที่จะเตรียมตัวนอน

ทางด้านอินาสึมะเองก็ได้ค่อยๆเดินตามสเตล่าออกมาช้าๆพร้อมกับผ้าเช็ดตัวผืนเล็กที่ห่อตัวเองไว้และยืนแอบไว้ด้านหลังห้องน้ำ

อินาสึมะ ไวโอเล็ต : สเตล่า ระ- เราไม่มีเสื้อผ้าใส่ง่า


" . . . ลีมไปเลย "
แล่้วสเตล่าได้หันไปหยิบชุดนอนของตัวเองในตู้เสื้อผ้าให้อินาสึมะ
" น่าจะใส่ได้ละนะ เราตัวใหญ่กว่านิดหน่อยคงไม่เป็นไรหรอกนะ "
" ใส่แล้วเข้านอนเลยนะ ถ้าพรุ่งนี้เราเสร็จธุระแล้วจะพาไปซื้อเสื้อละกัน . . . " สเตล่าได้บอกอินาสึมะแล้วนั่งบนที่นอน

Special Link : Social Link 2

อินาสึมะ ไวโอเล็ต : อื้อ !!

เด็กสาวได้รีบใส่เสื้อของสเตล่าและวิ่งเหยียบชายขากางเกงมาหาเสตล่าอย่างว่าง่ายพร้อมกับได้ลงตัวนอนอำลาราตรีนี้ไปพร้อมๆกัน

~ DAY 2 ~

-:- ช่วงเช้า

ไม่นานนักพระอาทิตย์ก็ได้ทักขอบฟ้าขึ้นอีกครั้ง ดูเหมือนว่าช่วงเวลาจะได้ผ่านไปจนเช้าแล้วในตอนนี้ สเตล่าที่ได้ค่อยๆตื่นขึ้นจากที่นอนก็พบว่าอินาสึมะเองยังคงหลับปุ๋ยอยู่ที่ข้างๆเธอพร้อมกับได้รั้งแขนเธอไว้แน่นเสียด้วย


" . . . " สเตล่าได้พยายามแกะมือที่รั้งแขนตัวเองไว้โดนที่ไม่ให้อินาสึมะตื่น
" (เกาะแน่นจริงๆ . . .) "

ด้วยความสามารถเฉพาะตัวของสเตล่าทำให้เธอสามารถพลิกตัวออกมาจากอินาสึมะได้อย่างไม่ยากนัก

ดูเหมือนว่ายังมีเรื่องข้อมูลของพี่ชายของเธอที่ได้มานั้นและเรื่องที่โรงเรียนที่เธอจะสามารถไปทำได้ตอนนี้ วันนี้จะตัดสินใจทำอะไรก่อนดีนะ

- รออินาสึมะตื่นก่อน
- ออกไปที่(ระบุ)ตามลำพัง
- อื่นๆโปรดระบุ


เสร็จสิ้น
เจ้าหญิงคะงุยะ
โพสต์ 7-5-2012 03:12:28 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 10-5-2012 04:15



เราลองเดินมองรอบๆ ดูก่อนครู่หนึ่งก่อนจะมาหยุดอยู่หน้าร้านขายเสื้อผ้าผู้หญิงตามที่มินาโกะได้แนะนำไว้

เอาล่ะ มาถึงแล้ว . . . เราหยุดยืนพลางพิจารณาสภาพร้านด้านหน้าตัวเอง ใจระส่ำไม่กล้าเข้า แต่ก็ต้องเข้าไปเพื่อความรวดเร็วในการจบภาระกิจนี้!!

'' เอ่อ ขอโทษนะครับ ขอรบกวนอะไรหน่อยได้หรือเปล่า '' - เราก้าวเดินไปยังด้านในด้วยความลังเลเล็กน้อยจนต้องถามพนักงานขายที่อยู่ใกล้ๆ

'' คือ ผมอยากได้ชุดลำลองของผู้หญิง ตัวสูงประมาณผม น่ะครับ พอจะแนะนำให้หน่อยได้รึเปล่า? ''

-:- พบ Shounen Dansei

? ? ? : ได้สิครับคุณลูกค้า ถ้าอย่างนั้นรบกวนขอทรีไซส์หรือขนาดตัวของคุณผู้หญิงหน่อยนะครับ หรือว่าจะบอกเป็นขนาดไซส์ของเสื้อผ้าเลยก็ได้นะครับ

ชายหนุ่มหน้าสวยคนนึงได้รีบเข้ามาต้อนรับฮารุอย่างเรียบร้อยพลางสอบถามข้อมูลที่จำเป็นสำหรับการซื้อเสื้อผ้า


เราหน้าซีดลงทันทีที่โดนถามถึงขนาดทรีไซต์ของรากิส ถะถึงจะบอกว่า พอจะบอกคร่าวได้ก็เถอะ แต่พอนึกถึงภาพสถานการณ์เมื่อคืนแล้วมัน

เราหน้าแดงนิดๆ ก่อนจะเดินมาหาพนักงานชาย ก่อนจะกระซิบบอกเขา

'' คือว่า . . . . .  . . . . . . .   พะพอได้รึเปล่าครับ . . . '' เราอธิบายทรีไซต์ที่น่าจะเป็นไปได้ (เท่าที่ตาเราเห็น) แก่พนักงานคนนี้ก่อนจะหน้าแดงก่ำและพูดอะไรไม่ออก

ว๊ากกกก เลิก คิดเยอะได้แล้วว โถ่!

? ? ? : อ๊ะ !! ขอโทษด้วยนะครับ แหม . . . ผมก็ไม่รู้ว่าเพิ่งจะคบกันแบบนี้ ถ้าอย่างนั้นผมจะจัดการให้แล้วกันนะครับ

ชายหนุ่มได้ขอโทษฮารุถึงคำถามของเขา แต่ดูเหมือนว่าเขาจะขอโทษฮารุผิดเรื่องซะล่ะมั้ง . . .

ไม่นานนักชายหนุ่มก็ได้หยิบชุดน่ารักๆกลับมาให้ฮารุสองชุดด้วยกัน

? ? ? : นี่ครับ หวังว่าคงไม่วาบหวิวจนเกินไปนะครับ





อ่า น่าจะพอไหวนะ รองมองดูชุดก่อนจะพยักหน้า ตกลงซื้อกับพนักงานขาย

'' ขอซื้อตามนี้แหละครับ ''  เรารับชุดมาก่อนจะเดินมาจ่ายเงินผ่าน ID-Card หักจากบัญชีของเราที่หน้าเคาท์เตอร์ชำระเงิน

เมื่อซื้อเสร็จเราได้ขับรถกลับมายัง ฐานระหว่างนั้นเราเดินมายังโรงเลี้ยง ก่อนจะขอชุดเซ็ตเบโตะ ซูชิไข่ม้วนx3 ปลาแซลม่อนx3 ห่อสาหร่ายx3 และเกี้ยวซ่า กับสลัดถ้วยเล็ก ใส่ถาดเรียบร้อยเดินกลับมายังห้องที่รากิสรออยู่

'' กลับมาแล้ว '' เราส่งเสียงเรียกรากิสก่อนจะเดินเข้ามาในห้อง

รากิส : อื้อ ส่วนทางนี้ไม่มีใครมาที่ห้องเลยน่ะ

เธอได้เอ่ยอบกกับฮารุในขณะที่นอนเอียงระนาบอยู่บนที่นอนจนเสื้อเชิ้ตที่ฮารุให้นั้นหลุดรุ่ยไปตามไหล่ช่วงอกของเธอหมดแล้ว


'' อืม อย่างนั้นหรอ? '' เราตอบรากิสก่อนจะ กระแอมเบาๆ แล้วเดินมาใกล้ๆเธอ

'' นะนี่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยหมดแล้วนะ ... ร่ะ ระวังหน่อยสิรากิส . . .'' เรายื่นมือไปจัดคอเสื้อที่ลุ่ยลงมาให้เรียบร้อย

'' เราซื้อชุดกับ นำอาหารเช้ามาให้แล้วล่ะ '' เรายื่นห่อกระดาษกับถาดอาหารเช้าให้วาคิลลี่สาวพิจารณา

รากิส : ขอบคุณท่านมากนะ

เธอได้เอ่ยขอบคุณฮารุพร้อมกับค่อยๆหยิบเสื้อที่ได้มานั้นและเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ โดยที่ไม่ได้ล้อคประตูตามเดิม ไม่นานนักเธอก็ได้เดินออกมาพร้อมกับชุดแสกสีขาวที่ฮารุได้ซื้อให้

รากิส : ถ้าอย่างนั้นจากนี้เราก็ออกไปด้านนอกได้แล้วสินะ ?


เราเผลออึ้งไปพักหนึ่งเมื่อเธอเดินออกมาพร้อมกับสวมชุดเรียบร้อยแล้ว

'' อ่ะอื้อ ชุดเป็นยังไงบ้าง? คับมั้ย? หรือว่าหลวมรึเปล่า? '' เราเอ่ยถามรากิสเพื่อให้แน่ใจว่าไม่ทำให้เธอขยับตัวลำบากเวลาสวมใส่ชุดใหม่

'' ถ้าตอนนี้ล่ะก็หายห่วงแล้วล่ะ '' เราตอบคำถามที่ว่าสามารถออกไปด้านนอกได้แล้ว ก่อนจะหยิบกระเป๋าของเรามาถือไว้

'' ว่าแต่รากิสอยากออกไปไหนหรอ เผื่อเราแนะนำ สถานที่ได้นะ ''

รากิส : เสื้อผ้านี้ใส่ได้พอดีเลยล่ะนะ

เธอได้ยิ้มออกมาที่มุมปากให้กับฮารุก่อนที่จะเปลี่ยนสีหน้ากลับเป็นนิ่งๆเช่นเดิม

รากิส : เราเองคงไม่ได้ไปที่ไหนนอกจากเดินสำรวจรอบๆฐานนี้ล่ะนะ ท่านไม่ต้องเป็นห่วงหรอก


'' อื้ม เดี๋ยวเย็นๆ ผมจะกลับมา ถ้ามีอะไร ลองถาม เจ้าหน้าที่แถวๆนั้นดูนะครับ แล้วเจอกันนะ '' เราบอกลารากิสก่อนจะเดินออกจากห้องไปยังโรงเลี้ยง เพื่อหยิบแซนวิสปลาทูน่ามาสามชิ้น พื่อทานระหว่างนั่งรถไฟฟ้ามายังย่านการค้า เพื่อมารับฮัตซึเนะซังไปโรงเรียนพร้อมกัน

กริ๊กๆ เราพิมพ์ข้อความไปหาฮัตซึเนะซังดูเพื่อให้แน่ใจว่าเวลานี้เธอยังไม่ได้ออกจากที่พัก

' ฮัตซึเนะซัง ตอนนี้อยู่ที่บ้านรึเปล่าครับ ? ผมกำลังจะไปรับนะ ไปโรงเรียนด้วยกันนะฮะ '

เรานิ่งไปแป๊บหนึ่งกับข้อความน่าอายนี่ ระเราพิมพ์ออกมาได้ไงเนี่ย? มือที่สั่นระทวยเล็กๆในการกดส่งก่อนจะกดลงไปช้าๆแล้วถอนหายใจเบาๆ รอคำตอบจากเจ้าตัวต่อไป

ดูเหมือนว่าจะไม่มีข้อความใดๆส่งตอบกลับมาที่ฮารุเลย ไม่นานนักเมื่อรถไฟได้เทียบจอดที่ชาญชลาลงฮารุก็ได้พบกับมิกุที่ได้ยืนอมยิ้มอยู่ที่ด้านหน้าประตูก่อนที่เธอจะได้เดินเข้ามาภายในรถไฟฟ้านี้

ฮัตสึเนะ มิกุ : อรุณสวัสดิ์ค่ะ ไซออนจิซัง


เรายิ้มบางให้เธอก่อนจะเขยิบให้เธอนั่งใกล้ๆ

'' อรุณสวัสดิ์ ฮัตซึเนะซัง '' เรากล่าวทักทายเธอด้วยน้ำเสียงสะบายๆยามเช้า

'' ดูท่าทางร่าเริงเหมือนทุกวันเลยนะครับ ฮัตซึเนะซัง~ '' เราชวนเธอคุยระหว่างโดยสารรถไฟก่อนถึงโรงเรียน

'' นึกว่า จะถูกโกรธที่โดดชมรมแล้วซะอีก กังวลแทบแย่แน่ะ~ ''

ฮัตสึเนะ มิกุ : เอ๋ ?! ไม่หรอกค่ะ ทุกๆคนก็มีเรื่องสำคัญกว่าที่จะต้องไปทำด้วยในบางครั้งนะคะ

เธอได้ยิ้มให้กับฮารุและแสดงความคิดเห็นของเธอขึ้น

ฮัตสึเนะ มิกุ : แต่วันนี้คงจะไปกับเราสินะคะ ?


เราเผลอหลบตาเธอไปแป๊บหนึ่งตรงที่บอกว่ามีเรื่องสำคัญ

ขอโทษนะฮัตซึเนะซัง เพราะตอนนั้นเราพ่ายให้กับรากิสก็เลยเฮริทไปพักหนึ่ง . . . เราคิดในใจพลางหัวเราะแห้งๆ

'' อื้ม ก็สัญญากันแล้วนี่ '' เราตอบเธอด้วยรอยยิ้ม

มิกุได้ยิ้มเล็กๆอย่างดีใจก่อนที่จะนั่งข้างๆกับฮารุอย่างนั้นจนถึงที่โรงเรียน

เมื่อรถไฟได้เทียบท่าที่ชาญชลาแล้วทั้งสองก็ได้ลงสู่สถานีด้านข้างโรงเรียนและเดินไปพร้อมๆกันทันที

-:- ย้ายมายังโรงเรียน

มิกุกับฮารุนั้นได้ค่อยๆเดินผ่านตามทางเดินโรงเรียนมาเรื่อยๆจนถึงห้องของชมรมดนตรี ดูเหมือนว่าตอนเช้าๆแบบนี้นั้นน่าจะยังไม่มีนักเรียนมากมายนัก

-:- พบ Tsubasa Akari

ดูเหมือนว่าฮารุจะเหลือไปเห็นเด็กผู้หญิงคนนึงในบริเวณชมรมที่เหมือนว่าจะเป็นชมรมชงชาด้วย แต่ที่น่าแปลกใจที่สุดคือเธอมีปีกนั่นเอง !! แถมดูเหมือนว่าเธอจะยังคงเดินเล่นไปทั่วบริเวณเลยเช่นกัน . . .

-:- ย้ายมายังห้องชมรมดนตรี

-:- พบ Oaerba Vanille

ไม่นานนักฮารุและมิกุก็ได้เดินทางมาถึงชมรมดนตรี ดูเหมือนว่าห้องชมรมจะถูกเปิดไว้อยู่แล้วรวมทั้งวานิลเลียเองก็ได้มาถึงที่ชมรมนี้เป็ฯคนแรกอีกด้วยเช่นกัน

อัวราบา วานิลเลีย : อรุณสวัสดิ์จ๊ะทั้งสอง ~

เธอได้แกล้งลากเสียงยาวเล็กน้อยก่อนที่จะส่งยิ้มเล็กให้ทั้งฮารุและมิกุ


'' อรุณสวัสดิ์ วานิลเลีย '' เรากล่าวคำทักทายยามเช้า ด้วยใบหน้าเรียบๆแบบตั้งใจไม่สะทกสะท้านกับการแซวของเธอ

'' มีอะไรผิดปรกติรึเปล่า เห็นลากเสียงยาวเชียว? '' เราลองถามกลับไปบ้างเพื่อแกล้งเธอคืนบ้าง

อัวราบา วานิลเลีย : ผิดปกติตรงที่นายมากับมิกุจังไงล่ะ ~

เธอได้ยิ้มขึ้นเล็กๆก่อนที่จะหลิ่วตามองไปยังทั้งสอง

อัวราบา วานิลเลีย : หรือว่าทั้งสองจะ . . .

เธอได้หยุดพูดลงชั่วขณะก่อนที่จะทำสีหน้าตกใจขึ้นมาเหมือนกับว่านึกอะไรบางอย่างออกและหันมาที่ฮารุ

อัวราบา วานิลเลีย : อย่างนี้นี่เองสินะ ~

ฮัตสึเนะ มิกุ : พ- พอแล้วน่ารุ่นพี่คะ !! พวกเราไม่ว่างคุยด้วยแล้ว

มิกุได้รีบทักขึ้นและลากฮารุไปห้องอัดเสียงแทนเสียทันที


'' เห? ไม่เห็นจะผิดปรกติตรงไหนเลยนี่นา แค่มาโรงเรียนพร้อมกันเอง? '' เรายิ้มพลางตอบกลับไปบ้างจนกระทั่งเธอไม่ยอมลดละจะแซวเราอีก

'' สนใจหรอครับ? อ๊ะ!?  '' เราตอบเสียงเรียบทั้งรอยยิ้มนั้นแต่ไม่ทันไรก็ถูกฮัตซึเนะซังลากมายังห้องอัดเสียงซะแล้ว

'' เอ่อ ฮัตซึเนะซัง? '' เราเอ่ยถามเธอด้วยใบหน้าสงสัย พลางมองดูห้องนี้

ฮัตสึเนะ มิกุ : ก็ ~ แบบนั้นมันน่าอายจะตายไปนี่นา

เธอได้รีบยกโน้ทเพลงขึ้นมาบังที่หน้าของฮารุและรีบหมุนตัวกลับไปที่หลังไมค์ทันที

ฮัตสึเนะ มิกุ : แต่ตอนนี้เราก็อยู่กันสองคนแล้วนะ

หญิงสาวได้พูดผ่านไมค์เบาๆและมองกลับมาที่ฮารุ


เราเท้าสะเอวพลางยิ้มให้กับท่าทีนั้น ก่อนจะเดินมาใกล้ๆเธอ

'' จะเรียกว่าอ้อนหรืออะไรดีนะ แบบนี้น่ะ? ''  เราเผลอแซวเธอพลางหัวเราะเบาๆ แล้วเริ่มซ้อมร้องเพลงกับเธอ แล้วหยิบเพลงที่แอบแต่งเอาไว้อยู่สามวันแล้ว

' ทุกคืนวัน ทุกเวลา เธอนั้นได้ยืนข้างฉันเรื่อย เช็ดน้ำตาเอาใจใส่ ที่เธอฟังทุกทุกเพลงที่ชั้นได้ร่วมโห่ร้องบรรเลง  ฉันซึ้งใจ ตัวฉันก็ไม่คิดจะ ลืมเลือนทุกเรื่องนั้นที่เธอและฉันได้ ปลูกฝังทุกเรื่องนั้นเอาไว้ในส่วนลึก และเรีบบร้อยถ้อยคำเหล่านั้นให้เป็นบทเพลง ขอบคุณจริงๆ ที่ทำเพื่อฉัน

และแม้ว่ามัน คือฉันหรือเธอ ใจคิดจะเจอ หรือรักจริงๆ จะแค่ชอบแค่ชอบกัน และแม้ว่าเกลียด จะร้องออกมาเป็นเพลง~ '

มิกุได้ยืนฟังเพลงที่ฮารุได้ขับขานบรรเลงขึ้นอยู่ที่เดิมก่อนที่จะได้ปรบมือให้กับชายหนุ่มหลังจากที่เขาร้องเสร็จแล้ว

ฮัตสึเนะ มิกุ : ไปแต่งมาเมื่อไรน่ะคะ ? แบบนี้ไซออนจิซังเองก็คงจะเป็นโวคอลลิสให้วงศ์ได้เหมือนกันนะเนี่ย

เธอได้เอ่ยชมขึ้นพลางยิ้มหลบๆหน้าชายหนุ่มเล็กน้อยเพื่อซ่อนใบหน้าที่แดงก่ำของเธอในตอนนี้


เราสังเกตุกิริยานั้นออกอยู่บ้าง พลางหลับตาลงเบาๆและแตะไมค์เป็นจังหวะ 1 - 2 - 3  แล้วร้องท่อนต่อไปต่อ

' ณ ตอนนี้ คือฉันชอบเธอ ชั้นตั้งใจจะบอกชอบเธอ และฉันมั่นใจว่าจะบอกว่าชอบเธอ ถ้อยคำจากใจของคนบ้า บ้า คนนึง

ทุกเรื่องราวที่เธอ ให้กับฉันตั้งแต่แรกเจอ และที่ยอมฟังเพลงนี้เมื่อเธอ ร้องไห้เพื่อมัน ตอนนี้ฉันซึ้งใจจริงๆ~ '

หลังจากร้องจบลง เราค่อยหลี่เสียงตัวเองลงช้าๆ พลางหันไปมองฮัตซึเนะซังที่อยู่ข้างๆ

'' ฝากเก็บไปคิดหน่อยนะครับ กับคำพูดจากใจจากคนบ้าๆคนนี้น่ะ~ '' เราพูดพลางยิ้มและหน้าแดงเล็กน้อย

หญิงสาวไม่ได้ให้คำตอบใดๆกลับมายังชายหนุ่มเพียงแต่ได้ก้มหน้าหลบสายตาของฮารุอยู่อย่างนั้นจนเพลงจบลง

ตึก ~ เสียงรองเท้าผ้าใบของเธอได้กระทบลงที่พื้นด้านหน้าในจังหวะที่เธอได้กระโดดลงมาจากสแตนด์ที่วางไมค์อยู่และรีบวิ่งเข้ามาหาฮารุทันที

ฮัตสึเนะ มิกุ : เย็นนี้อย่าลืมที่สัญญาไว้นะคะ ~

เธอได้เอ่ยบอกกับฮารุเบาๆด้วยประโยคสั้นๆนั้นก่อนที่จะได้กุมมือของฮารุไว้เบาๆและได้ค่อยๆชูมือองเธอประสานขึ้นกับมือซ้ายของชายหนุ่ม

ฮัตสึเนะ มิกุ : แต่ต้องไปกันแค่สองคนนะ ~


เรากุมมือตอบรับเธอเบาๆ พลางยิ้ม

'' อื้อ แค่เราสองคนนะครับ '' เรายิ้มออกมาจากใจรู้สึกถึงความสุขเล็กๆ และความตื่นนเต้นที่ค่อยๆผุดขึ้นมาในใจเราทีละน้อยๆ

'' หน้าแดงแล้วนะครับ ฮัตซึเนะซัง~ ''

ฮัตสึเนะ มิกุ : ไซออนจิซังก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ ~

มิกุได้เอ่ยขึ้นเบาๆและได้จับจ้องมองฮารุด้วยสายตาที่ได้มองมาที่ชายหนุ่มแต่เพียงผู้เดียวในตอนนี้และได้ค่อยๆยื่นใบหน้าของเธอเข้ามาใกล้ๆจนปลายจมูกของทั้งคู่เกือบจะชนกัน

ก๊อก ๆ ๆ ~ เสียงประตูห้องอัดเสียงได้ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน พร้อมกับลูกะที่ได้ถือวิสาสะโผล่พรวดเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว แต่ดูเหมือนว่ามิกุเองก็จะได้รีบเปลี่ยนท่าทีเสียทันควัญเสียก่อนทำให้ทั้งคู่น่าจะไม่ถูกสงสัยอะไร . . .

คิอูอิ ลูกะ : มิกุจัง ~ ฮารุจัง ~ ใกล้จะเที่ยงแล้วนะ ไปทานข้าวด้วยกันไม๊เอ่ย ~

มิกุได้รีบหันมาตอบทันควัญพร้อมๆกับได้ยืนข้างๆฮารุอย่างปกติที่สุดเท่าที่เธอจะเนียนได้

ฮัตสึเนะ มิกุ : ด- ได้สิคะ พี่ลูกะ ถ้างั้นเราไปทานพร้อมๆกันเลยก็ได้

- ไปทานพร้อมกันกับทุกคนในชมรม
- ไปทานกับมิกุสองคน
- ไปทานคนเดียว
- อื่นๆโปรดระบุ


-ไปทานกับมิกุสองคน

ฮึๆ เป็นเด็กขี้อ้อนจริงๆ นั่นแหละนะฮัตซึเนะซังเนี่ย~ . . .  เรายิ้มเขินๆ ก่อนส่ายหน้าเบาๆให้เลือดบนใบหน้ากระจายตัวออกไปบ้าง

แต่ว่านะ ตอนนี้เราอยากอยู่กับเธอสองคนมากกว่านี้อีกจัง~ เมื่อคิดได้เช่นนั้นเราเดินออกมาด้านหน้าเล็กน้อย

'' ฮัตซึเนะซัง กลางวันนี้พวกเราต้องไปค้นหาเพลงๆนั้นกันต่อนี่ครับ? '' เราพูดขึ้นมาลอยๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปกุมมือเธอแล้วพาวิ่งผ่านลูกะซังไป

'' ถ้าอย่างนั้นพวกผมขอตัวไปหาข้อมูลเพิ่มเติมก่อนนะครับ ลูกะซัง ฝากบอกทุกคนด้วย~ '' ในขณะที่เราเดินผ่านลูกะซังไป เราขยิบตาให้เธอ อย่างน้อยอยากให้เธอเข้าใจว่าเราอยากอยู่กับฮัตซึเนะซังสองคน แล้วอยากรบกวนเธอให้หยวนๆ ให้ซักครั้ง ก่อนจะพาฮัตซึเนะซังแว่บมาที่โรงอาหาร

เต็ม รบกวนขึ้นใหม่ด้วยจ้า
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | สมัครสมาชิก

รายละเอียดเครดิต

รายชื่อผู้กระทำผิด|โทรศัพท์มือถือ|รูปแบบข้อความล้วน|Otaku Fever Fansite

GMT+7, 15-10-2019 00:05 , Processed in 0.304486 second(s), 23 queries .

Powered by Discuz! X3.2 R20150609, Rev.38

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้