Otaku Fever Fansite

 ลืมรหัสผ่าน
 สมัครสมาชิก
ค้นหา
เจ้าของ: tesstrossa

[PLAY] Noirceur World Chronicle

  [คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 4-12-2011 12:54:58 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 12-12-2011 10:34



-:- ช่วงเช้า

แกร๊ก เด็กสาวเปิดประตูห้องพักของเธอ
"ธรรมดากว่าที่คิดแหะ"นั้นเป็นความคิดแรกของเธอ
แล้วเดินเข้ามาในห้องพร้อมสัมภาระมากมายของเธอ ระหว่างที่กำลังจัดของอยู่นั้น
เธอมองไปเห็นซองสีขาวที่วางอยู่บนโต๊ะ จึงเดินไปหยิบขึ้นมาอ่าน  มันเป็นเอกสารเก็บกับภารกิจในครั้งนี้
"โรงเรียน งั้นหรอ ?" เธอพูดขึ้นลอยๆ
"ถ้ามีเพื่อนเยอะๆก็คงดีสิ" เธอพูดแล้วยิ้ม
หลังจากนั้นเธอก็รีบจัดข้าวของให้เรียบร้อย แล้วเตรียมตัวไปโรงเรียนด้วยความกระตือรือร้น

เวนโทร่าได้ออกเดินทางไปยังโรงเรียนด้วยความหวังเล็กๆที่จะมีความสุขกับเพื่อนๆทุกคนที่โรงเรียนแห่งใหม่นี้ บรรยากาศยามเช้าๆที่โล่งคนแบบนี้ทำให้เวนโทร่ารู้สึกประหม่าเล็กน้อย แต่แล้วหลังจากที่เธอออกเดินทางไม่นานนักเธอก็ได้หลงทางมาสู่สถานที่แปลกๆแทนโรงเรียนซะอย่างนั้น

- เวนโทร่าถูกย้ายมาด้านหน้า Profonde


เวนโทร่า::"เอ๊ะที่นี่ที่ไหนอะ ???" เธอเริ่มสังเกต ทิวทัศน์รอบตัวที่ผิดปกติ
เวนโทร่า::"แล้วจะกลับยังไงดีเนี่ย . . . มีใครให้ถามทางมั้ยเนี่ย ? " เวนโทร่าเริ่มเดินหาทางกลับไปรอบๆ

? ? ? : เอ๋ ? คนเหรอ

เสียงของชายหนุ่มคนนึงที่ได้ยินเสียของเวนโทร่าได้ขานรับมาพร้อมกับกระโดดออกมาจากจุดไหนซักแห่งในพื้นที่นี้พร้อมกับยืนตรงขึ้นมองมายังเวนโทร่า



? ? ? : ที่นี่มันอันตรายนะ

ชายหนุ่มได้เอ่ยเตือนขึ้นพร้อมกับจับข้อแขนของเวนโทร่าไว้เบาๆก่อนที่จะรีบพาตัวหญิงสาวออกไปด้านนอก

? ? ? : เธอเป็นใคร ? แล้วมาทำอะไรแถวนี้น่ะ ?


"ว้าย!! " เวนโทร่าอุทานด้วยความตกใจ
"ฉัน ชื่อ เวนโทร่า ค่ะ พอดีฉันหลงทาง ขอบคุณที่ช่วยฉันนะค่ะ คุณ ... เอ่อ ชื่อคุณชื่ออะไรค่ะ??" เธอพูดพร้อมยิ้มเพื่อเป็นการขอบคุณ

ชายหนุ่มได้ใช้หมวกปิดบังใบหน้าของเขาเล็กน้อยพร้อมกับเหลียวหลังไปมองด้านในก่อนที่จะหันกลับมาหาเวนโทร่าอีกครั้งนึง

? ? ? : ไม่เป็นไรหรอก อย่าหลงเข้ามาอีกแล้วกัน

ชายหนุ่มได้หันกลับมาแนะนำตัวพร้อมกับทำท่าเหมือนระวังอะไรซักอย่าง

เชน ไบนด์ : ผมชื่อ เชน ไบนด์ ถ้าเกิดว่าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวก่อนนะ

ว่าแล้วเขาก็ได้วิ่งกลับไปยังที่เดิมที่เพิ่งออกมาอย่างรวดเร็วโดยปล่อยให้เวนโทร่ายืนอยู่ด้านนอกเพียงลำพัง

-:- เวนโทร่าย้ายกลับมาที่บริเวณ S.E.E.S. Base


เวนโทร่าเดินกลับไปที่ห้องพักของเธอ เพื่อไปหยิบเอกสารหาแผนที่ทางไปโรงเรียน

"เอาล่ะ ครั้งนี้จะต้องไม่หลงทางแน่นอน" เวนโทร่าพูดเบาๆกับตัวเอง แล้ววิ่งเบาๆ

เดินทางไปโรงเรียนอีกครั้ง แต่ครั้งนี่ท่าทางรีบร้อนเพราะใกล้จะสายแล้ว

เวนโทร่าได้ออกเดินทางอีกครั้งพร้อมกับแผนที่ในมือ คราวนี้เธอจึงสามารถมาถึงโรงเรียนได้อย่างไม่ยากนัก แสงอาทิตย์ได้ฉายสูงขึ้นเล็กน้อย บ่งบอกว่าเป็นเวลาใกล้เที่ยง แต่ดูเหมือนว่าจะยังไม่ค่อยมีผู้คนมาที่โรงเรียนกันเยอะซักเท่าไรนัก จะเป็นเพราะอะไรกันนะ . . .

-:- เวนโทร่าเดินทางถึงโรงเรียน


เวนโทร่า รีบร้อนวิ่งเข้าโรงเรียนมาเพราะโรงเรียนมาสายตั้งแต่วันแรก พอมาถึงก็รีบต่อเชื่อมระบบ AI Cardที่โรงเรียน
เวนโทร่าเริ่มเรียน . . .

ดูเหมือนว่าเธอจะรีบร้อนเสียจนใส่เอกสารยืนยันการรับสมัครเข้าไปแทนทำให้ระบบไม่ทำงาน ดุเหมือนว่าเธอคงจะต้องไปเอาบัตรนักเรียนจากห้องผู้อำนวยการเสียก่อนถึงจะสามารถใช้การได้

รีปลิกก้า คนปาคุ : โรงเรียนนี้ใช้เป็นการดาวน์โหลดการบ้านเอานะ เดซึ ~ ส่วนเวลาว่างส่วนใหญ่จะเป็นชมรมหรืองานพิเศษนะ เดซึ ~

เสียงทูติโฮโรแกรมตัวเล็กได้เอ่ยบอกเวนโทร่าพร้อมกับแนะนำข้อมูลเบื้องต้น


เวนโทร่า เดินไปห้องผู้อำนวยการด้วยความรีบร้อน ระหว่างทางเธอคอยสักเกตสิ่งรอบข้างเพื่อเวลาหลงจะได้หาทางกลับได้

ดูเหมือนว่าเวนโทร่าจะเริ่มคุ้นเคยกับทางเดินโรงเรียนที่เธอผ่านมาบ้างแล้ว ไม่นานนักเธอก็มาถึงห้องของผู้อำนวยการโรงเรียน ดูเหมือนว่าระหว่างที่เธอจะเดินเข้าไปนั้นได้มีอาเจ๊ชุดม่วงหน้าตาเหมือนคนไม่ปกติเดินสวนออกมาอยู่จนเกือบชนเธอ แต่อาเจ๊คนนั้นก็ได้เดินจากไปอย่างรวดเร็ว

เวนโทร่าได้เดินเข้ามาด้านในและพบกับผู้หญิงคนนึงซึ่่งคาดว่าจะเป็นผู้อำนวยการโรงเรียน



ผู้อำนวยการโรงเรียน : สวัสดีค่ะ คุณมีธรุะอะไรกับโรงเรียนของเรางั้นหรือคะ ?


เวนโทร่า :: สวัสดีค่ะ  หนูมาสมัครเรียนโรงเรียนนี้ค่ะ (//เธอก้มหัวอย่างอ้อมน้อม พร้อมส่ง ''เอกสารยืนยันการมอบตัวเพื่อศึกษาต่อ'')
เวนโทร่า ::  หนู เวนโทร่า แอล ลาฮาทซา ค่ะ ~ (เธอกล่าวแนะนำตัวอย่างยิ้มแย้ม)

เมสเตอร์ เซอร์เซส : สวัสดีค่ะ เวนโทร่า แอล ลาฮาทซา ซัง  ยินดีต้อนรับเข้าสู่สถานที่แห่งนี้ล่วงหน้าเลยนะจ๊ะ เราคือ ผู้อำนวยการโรงเรียน มีนามว่า เมสเตอร์ เซอร์เซส ยินดีที่ได้ช่วยเหลือค่ะ

หญิงสาวได้เอ่ยตอบพร้อมกับยื่นบัตรนักเรียนคืนมาให้กับเวนโทร่า


"ขอบคุณค่ะ" เวนโทร่ากล่าว ด้วยนํ้าเสียงสุภาพพร้อมยื่นมือไปรับบัตรนักเรียน
"ถ้าอย่างนํ้นก็ขอตัวแล้วนะค่ะ" เวนโทร่ากล่างพร้อมโค้งคำนับ แล้วเดินออกจากห้อง

เวนโทร่าเดินออกมาจากห้องผูอำนวยการ
"วันนี้อากาศดีจังแฮะ หาที่เงียบๆเล่นไวโอรินดีกว่า" เวนโทร่าเดินเล่นสบายอารมณ์อยู่ในโรงเรียน~

-:- ช่วงกลางวัน

เวนโทร่าได้เดินแยกตัวออกมาจากห้องผู้อำนวยการและหาพื้นที่สงบๆเพื่อเล่นดนตรีด้วยตัวของเธอเอง รวมทั้งดูเหมือนว่าวันนี้จะเป็นวันอาทิตย์ด้วยทำให้บรรยากาศในสถานที่ต่างๆของโรงเรียนไม่ค่อยจะมีผู้คนรบกวนนัก

ไม่นานนักเวนโทร่าก็ได้เดินหลุดมายังสถานที่แห่งนึงซึ่งดูสงบเงียบและเหมาะกับการพักผ่อน


เวนโทร่าเดินดูรอบๆบริเวณนั้นสักพัก
จากนั้นเธอก็เดินไปใต้ต้นไม้ที่พอจะมีล่มเงาให้บังแดด แล่วเริ่มเล่นไวโอริน

เวนโทร่าได้เริ่มเล่นไวโอลินเพื่อเป็นการผ่อนคลายในยามว่างของเธอ เสียงดนตรีของเธอได้ดังเสนาะไปทั่วบริเวณนี้ทำให้บรรยากาศภายในสวนชวนให้น่าอยู่มากขึ้นเลยทีเดียว  เมื่อเวนโทร่าเล่นจบเพลงแล้วเวนโทร่าก็ได้ยินเสียงปรบมือดังขึ้นใกล้ๆ

? ? ? : เพราะมากเลยล่ะ



หญิงสาวในผมสีชมพูคนนึงได้เดินออกมาเอ่ยชมและยิ้มทักทายให้กับเวนโทร่า

? ? ? : เธอเป็นนักเรียนใหม่เหรอ ?


สวยจัง เวนโทร่าคิดอยู่ในใจ

''ขอบคุณที่ชมค่ะ ฉันชื่อเวนโทร่าค่ะ '' เวนโทร่า กล่าวตอบหญิงสาวคนนั้น พร้อมกับยิ้มให้

'' ถ้าไม่รังเกียจ อยากจะขอทราบชื่อของคุณได้มั้ยค่ะ '' เวนโทร่ากล่าวอย่างสุภาพ

คิอูอิ ลูกะ : อ๊ะ !! จริงด้วยสินะ เราฟังเสียงเพลงของเธอเพลินไปหน่อยเลยลืมแนะนำตัวไปเลย เราชื่อ คิอูอิ ลูกะ น่ะ

หญิงสาวได้เอ่ยแนะนำตัวพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้ๆกับเวนโทร่า

คิอูอิ ลูกะ : เสียงเพลงของเธอไพเราะมากๆจนทำให้เราเดินตามที่มาของเสียงมาเลยน่ะ เวนโทร่า เธอเป็นนักเรียนใหม่ที่นี่คงจะยังไม่มีชมรมสินะ สนใจจะเข้ามาที่ชมรมดนตรีรึเปล่าล่ะ ?


เวนโทร่า ยื่นมือจับมือของ คิอูอิ

เวโทร่า :: ชมรมดนตรี!? แน่นอนสิค่ะ เข้าแน่นอนค่ะ คุณคิอูอิ ~

เธอ แสดงความดีใจจนออกนอกหน้า
  
ลูกะได้อมยิ้มและหัวเราะเบาๆพร้อมกับจับมือของเวนโทร่าด้านนึงและจูงมือของเวนโทร่าออกไป

คิอูอิ ลูกะ : ดีจังเลยนะ ^^ งั้นไปกันเลยดีกว่าจ๊ะ

ยังไม่ทันที่เวนโทร่าจะเอ่ยอะไรลูกะก็ได้ลากตัวเธอไปยังชมรมดนตรีของโรงเรียนนี้เสียแล้ว

-:- เวนโทร่าถูกย้ายมายัง ชมรมดนตรี



คิอูอิ ลูกะ : ทุกคนเรามีสมาชิกใหม่ล่ะ !!

ลูกะได้ตะโกนเข้ามายังด้านในและดึงเวนโทร่ามาด้านหน้าเพื่อให้ทุกคนได้เห็น

ฮัตสึเนะ มิกุ : อ๊ะ !! ยินดีต้อนรับสู่ชมรมดนตรีค่ะ เราชื่อ ฮัตสึเนะ มิกุ ค่ะ

หญิงสาวผมสีเขียวคนนึงได้รีบลุกขึ้นแนะนำตัวเองทันทีที่เห็นเวนโทร่าเข้ามายังด้านในห้อง

คิชิ ไคโตะ : สวัสดีครับ ผมชื่อ คิชิ ไคโตะ อยู่ตำแหน่งมือกีร์ตาร์และคีย์บอร์ด รวมทั้งเป็นโวคัลลิสบางโอกาศนะครับผม



ชายหนุ่มผมฟ้าได้แนะนำตัวและตำแหน่งของตนประจำชมรมทันทีพร้อมกับยิ้มทักทายเวนโทร่า

คิอูอิ ลูกะ : ครบ 4 คนแล้ว !! งั้นพวกเราก็ใช้ชื่อวงศ์ K - ** แล้วกัน !!

ลูกะได้เสนอขึ้นในขณะที่กอดคลอเคลียเวนโทร่าจากด้านหลังอยู่

ฮัตสึเนะ มิกุ : อ่า . . . คงจะไม่ได้ล่ะมั้งคะ ชื่อนั้นมีคนตั้งไปแล้วนี่นา

เด็กสาวที่ถูกพามาชมรมที่ตนชื่นชอบกลับต้อง แปลกใจเมื่อสมาชิกในชมรมแนะนำตัวกัน เพราะเธอเคยได้ยินชื่อเหล่านี้จาก voca****

เวนโทร่า :: สวัสดีค่ะ Ventora L. Luharlza ค่ะ ถนัดไวโอริน ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ~
เด็กสาวยิ้มให้ทุกคนในชมรม
เวนโทร่า :: อาจจะเล่นไม่ค่อยเก่งแต่จะพยายามทำให้ดีที่สุด ค่ะ!
เธอพูดด้วยนํ้าเสียงร่าเริง แล้วยิ้มให้กับทุกคนอีกครั้ง

ดูเหมือนว่าเวนโทร่าจะได้รับการต้อนรับอย่างเป็นมิตรเข้ามาที่ชมรมแห่งนี้ แต่บางครั้งก็เหมือนจะรู้สึกว่าไคโตะได้แอบมองเวนโทร่าบ่อยๆด้วยเช่นกัน

คิอูอิ ลูกะ : ที่นี่มีสตูดิโอไว้ซ้อมเพลงจากเครื่องดนตรีไฟฟ้าด้วยล่ะ ห้องเก็บเสียงส่วนตัวก็มีนะ เวนโทร่า อยากจะทำอะไรก่อนล่ะ ~

Chain Link : พบผู้เล่น 1 คน



เวนโทร่ามองผู้ชายผมสีเหลืองออกส้ม ที่เดินเข้ามา ผู้ชายคนนั้นดูคุ้นๆเหมือนเคยเห็นอยู่ในกองกำลังS.E.E.S

"สวัสดีค่ะ "เวนโทร่า กล่าวกับผู้ชายคนนั้น

เธอเดินไปหา ไคโตะ กับ ลูกะ "อยากจะลองเล่นกับทั้งสองคนก่อนอะค่ะ ~ "

" ช่วยพาฉันไปห้องซ้อมหน่อยนะค่ะ ~ " เธอพูด อย่างร่าเริง

-:- ช่วงกลางวัน
คิอูอิ ลูกะ : อื้มลองซ้อมมือกันก่อนก็ดีเหมือนกันน้าๅ ~ ♥

ลูกะได้ควงแขนอีกด้านของเวนโทร่าและลากเวนโทร่านำไคโตะไปยังห้องอัดเสียงส่วนตัวก่อนทันที

ดูเหมือนว่าในห้องส่งนั้นชายหนุ่มผมสีเหลืองจะกำลังไมค์อยู่กับมิกุอยู่เช่นกัน แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ใช่ปัญหานักเพราะว่ายังมีห้องอัดเสียงอยู่ติดกันอีกถึงสองห้องด้วยกันนั่นเอง

ลูกะได้พาเวนโทร่าเข้ามายังห้องอัดเสียงที่อยู่ระนาบข้างๆกับสองคนนั้นและได้ส่ง Electric violin ตัวนึงให้กับเวนโทร่าเพื่อใช้ในการซ้อมมือ ทางด้านไคโตะนั้นก็ได้นั่งเซ็ท Equalizer ของเสียงต่างๆบน Mixer อยู่ครู่หนึ่งพร้อมกับใส่หูฟังนั่งฟังเสียงดนตรีจากเวนโทร่าและลูกะหลังกระจกห้องอัดเพราะว่าเสียงกีร์ตาร์ไฟฟ้าของเขาคงจะไม่เข้ากับเสียงไวโอลีนเป็นแน่

-:- เวนโทร่า : Expression กำลังเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

หลังจากที่ลองซ้อมเล่นกันได้ซักพักแล้วก็ดูเหมือนว่าจังหวะของแต่ล่ะคนนั้นยังไม่ค่อยตรงกันเท่าไรนักซึ่งอาจจะเป็นเพราะว่ายังไม่เคยเล่นด้วยกันนั่นเอง ถ้าเกิดว่าเวนโทร่ามาที่ชมรมบ่อยๆคาดว่าจังหวะบรรเลงจะค่อยๆดีขึ้นเรื่อยๆเอง

คิอูอิ ลูกะ : อ๊ะ !! เที่ยงแล้วล่ะ เวนโทร่า ออกไปหาอะไรทานกันก่อนเถอะ ~ ♥

ลูกะได้มากอดสะเอวเวนโทร่าจากด้านหลังและคลอเคลียอ้อนเพื่อให้เวนโทร่าไปกับเธอ

คิชิ ไคโตะ : ผมขอไปด้วยสิครับ !!! อ๊ะ . . . เอ่อ . . คือ . . . . แบบว่า . .

ไคโตะได้รีบพูดขึ้นอย่างลืมตัว ก่อนที่เขาจะกลับไปนั่งที่เก้าอี้เดิมพร้อมกับใช้นิ้วพันผมตัวเองเล่นด้วยความเขินอาย

Social Link 1 ~ Music Club ~
1) ไปกับลูกะสองคน
2) ไปกับไคโตะสองคน
3) ไปพร้อมกันทั้งสามคน
4) อื่นๆโปรดระบุ


3) ไปพร้อมกันทั้งสามคน
"จ้า~ลูกะ ไปทานข้าวกันน้า~ ♥" พูดพร้อมเดินจูงมือกับลูกะออกจากห้องไป
แต่พอเดินก้าวออกมาก็หันหลังกับไปหาไคโตะ "ไคโตะ เองก็รีบๆตามมานะ~ " เธอพูดพร้อมยิ้มให้กับเขา

ไม่นานนักลูกะและเวนโทร่าก็ได้เดินทางมาถึงโรงอาหาร ดูเหมือนว่าไคโตะจะเดินตามทั้งสองมาด้วยแต่เขาก็ได้เว้นระยะห่างในการเดินนิดหน่อยโดยไม่ให้ใกล้เกินไป

ภายในโรงอาหารนั้นดูเหมือนว่าจะเป็นระบบบริการตัวเอง รอบๆตัวห้องนั้มีอุปกรณ์การรับประทานอาหารพร้อมรวมถึงยังมีที่เก็บแยกจานชามแก้วช้อนซ่อมอีกด้วย

ลูกะได้พาเวนโทร่ามายังหน้าเครื่องกดอาหารตู้นึงซึ่งดูเหมือนว่ารายการอาหารจะเปลี่ยนไปทุกๆวัน

-:- รายการวันนี้
- มาโบโทฟุ : 10 money
- ราเมงเย็น : 10 money
- ข้าวแกงกระหรี่ : 10 money
- เบนโตะเซ็ทเพื่อสุขภาพ : 10 money

คิอูอิ ลูกะ : เวนโทร่า อยากกินอะไรล่ะ ? เดี๋ยววันแรกชั้นเลี้ยงก่อนก็ได้ ~ ♥


จะเต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
โลลิชุดแดง
โพสต์ 6-12-2011 00:03:42 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย robomaru เมื่อ 13-12-2011 23:39

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 12-12-2011 10:25



-:- ช่วงเช้า

ภาพทิวทัศน์ทางเข้าตัวเมืองกำลังวิ่งผ่านหน้าต่างรถโดยสารไปอย่างเอื่อยเฉื่อย  ภาพเบื้องหน้าคือเมืองที่เต็มไปด้วยตึกระฟ้า
ชายสวมหน้ากาก กำลังมองภาพทิวทัศน์เบื้องหน้าอย่างไม่ใส่ใจนัก ขณะที่ในหัวกำลังคิดถึงเรื่องเบาะแสที่บังเอิญได้มา  
ทำให้เขาต้องเดินทางมายังเมืองแห่งนี้ เพื่อเข้าโรงเรียน(?)  แต่แล้วไม่นานความคิดนั้นก็โดนขัดขึ้นด้วยเสียงบางอย่าง

"โครมมมม!!!"  เสียงดังเหมือนรถทะลวงท้ายกันดังขึ้นไกลออกไปไม่ห่างมากนัก พร้อมกับรถที่เขานั่งมาเบรกเต็มแรงจนของบนชั้น
กลิ้งตกลงมาเนื่องจากแรงเบรกจนระเนระนาดเต็มพื้นรถ

"ขอแจ้งให้ผู้โดยสารทุกท่านทราบ  ขณะนี้ด้านหน้าได้เกิดอุบัติเหตุขึ้น อาจต้องใช้เวลาเล็กน้อยเพื่อให้ทางเจ้าหน้าที่เคลียร์ทางนะคะ
ขออภัยในความไม่สะดวกค่ะ"  เจ้าหน้าที่สาวบนรถโดยสารประกาศขึ้นมา

". . .วันแรกก็ได้เรื่องเลยมั้ยเนี่ย. . .หวังว่าคงไม่สายนะ. . ."  ซาร์ลอสพูดพลางถอนหายใจก่อนจะเบือนหน้าไปทางกระจกมองทิวทัศน์
ที่หยุดนิ่งอย่างเซ็งในอารมณ์

เวลาผ่านไปไม่ถึงนาที ในขณะที่ซาร์ลอสได้หันเบือนหน้าตัวเองออกไปยางล้อรถบรรทุกสองอันก็ได้กลิ้งมากระแทกที่ชายหนุ่มและพาเขานั่งยาง(?)ตกถนนเมืองสูงลงไปยังทางลาดชันที่เชื่อมต่อกันยาวทันที

-:- ซาร์ลอสถูกย้ายมายัง T.S. Base


หลังจากถูกล้อรถปริศนาพานั่งยาง(?)ตกถนนลงมาตามทางลาดชัน ซึ่งดูท่าทางจะพาเขามาไกลพอส้มควร
จนมาถึงจุดที่ดูจะเป็นทางราบทำให้ล้อเริ่มช้าๆลงๆ และหยุดอยู่กับที่  ซาร์ลอสค่อยๆพยุงตัวขึ้นช้าๆแล้วมองไปรอบๆ
ทิวทัศน์รอบตัวเต็มไปด้วยต้นไม้สูง ถัดออกไปไม่ไกลนักมีกระท่อมเรียงรายอยู่เป็นกลุ่มๆ ดูราวเป็นแคมป์สำหรับพักอาศัยของกลุ่มคน. . .

"อย่างน้อยก็คงไม่สาย. . .ล่ะมั้ง. . ."  ซาร์ลอสพูดแต่จู่ๆ ภาพที่มองก็เริ่มพล่าเลือน แล้วไม่นานภาพก็วูบดับไป พร้อมกับร่างของซาร์ลอส
ที่ล้มลงบนพื้นหญ้า. . .

-:- ช่วงกลางวัน
ซาร์ลอสได้หลับ(อู้)บนสนามพื้นหญ้าในกลุ่ม T.S. Base อยู่นานจนเวลาผ่านไปถึงเที่ยง ลมเย็นๆพัดโบกผ่านชายหนุ่มทำให้บรรยากาศน่านอนขึ้นไปอีก ดูเหมือนว่าเขาจะสามารถนอน(อู้)อยู่แถวๆนี้ได้ทั้งวันเลยทีเดียว

ขณะที่ซาร์ลอสกำลังหลับเคลิ้ม เขาก็รู้สึกแปลกๆเหมือนมีใครกำลังยืนจ้องเขาอยู่ในระแวกนั้น


เปลือกตาภายใต้หน้ากากค่อยๆลืมขึ้นเมื่อรู้สึกเหมือนมีใครกำลังมองมาที่เขา เขามองหน้าจอคล้ายเรดาห์ที่อยู่ภายในหน้ากาก
จุดสีแดงเล็กๆที่มุมด้านซ้ายกรพพริกช้าๆในหน้าจอนั้น แสดงให้แห็นถึงตำแหน่งของคนที่ กำลังจ้องมาที่เขาอยู่

"...มีธุระอะไรกับชั้นรึเปล่า..." เสียงเยียบเย็นนั้นลอดผ่านออกมาจากหน้ากากของซาร์ลอส  มือข้างหนึ่งที่อยู่ใต้เงาของโล่ที่เป็นอาวุธนั้น
กำลังกำด้ามจับไว้แน่นบงบอกถึงความเตรียมพร้อมตลอดเวลา แม้ตัวเขาจะยังคงนอนอยุ่ในท่าเดิมก็ตาม

"...นับถึงสาม...ถ้าไม่พูด...ชั้นจะถือว่าเป็นศัตรู..."  ซาร์ลอสพูดด้วยเสียงเยียบเย็นอย่างเคย พร้อมกับนิ้วที่เลื่อนไปยังสิ่งที่ดูคล้ายไกปืนที่อยุ่ตรงด้ามจับของโล่

"...หนึ่ง..."  ยังไม่มีเสียงตอบกลับมาของผู้ที่จ้องมองเขา

"...สอง..."  นิ้วที่อยุ่บนไกปืนนั้นกดลงเล็กน้อยฝาของโล่ด้านหนึ่งเปิดออกช้าๆ

"...สาม..."  ฝาของโล่ด้านหนึ่งเปิดออกจนสุดเผยให้เห็นลำกล้องขนาดใหญ่ พร้อมกับนิ้วของซาร์ลอสที่กำลังจะกดลงหมาย
เหนี่ยวไกปืนนั้น...

? ? ? : เดี๋ยวก่อน !!



เสียงของชายหนุ่มวัยรุ่นผู้นึงร้องห้ามขึ้นและได้ยกมือชูบนอากาศทั้งสองข้างพร้อมกับค่อยๆเดินออกมาจากต้นไม้ ในมือด้านขวาของชายหนุ่มปริศนานั้นแสดงบัตรนักสืบราชการลับ 001 อยู่ในมือ

? ? ? : ผมเป็นนักสืบ ไม่ได้จะมาทำอะไรคุณหรอกนะ


"...นึกว่าจะอยากเจาะรู..." ซาร์ลอสพูดพร้อมหยุดนิ้วที่กำลังจะเหนี่ยวไกปืน ก่อนจะค่อยๆถอนนิ้วออกจากไกปืนช้าๆ

ซาร์ลอสลุกขึ้นนั่งช้าๆ พร้อมกับยกโล่มาปักที่พื้นแล้วใช้ยันตัวลุกขึ้นยืน  ก่อนจะหันไปมองทางชายหนุ่มผู้ที่บอกว่าตัวเองเป็นนักสืบ
ซาร์ลอสมองไปที่บัตรนักสืบที่นักสืบคนนั้นชูขึ้นมา  เขายกโล่มาปักไว้ที่ด้านหน้าของตัวเอง มือยังคงกำด้ามจับไว้แน่น
บงบอกถึงการระวังตัวเป็นพิเศษ

"...นักสืบ?...หวังว่านายคงไม่ใช่นักสืบ...ที่พวกนั้นจ้างมาหรอกนะ..." ซาร์ลอสพูดด้วยเสียงเยียบเย็นเช่นเคย พร้อมกับเลื่อนนิ้วกลับ
มาที่ไกปืนอีกครั้ง  คราวนี้ฝาของโล่ที่มีลายสัญลักษณ์ประหลาดนั้นไม่ได้เปิดออกเพียงช่องเดียวอีกแล้ว  แต่กลับเปิดออกทั้งสี่ช่อง!

"...และชั้นหวังว่า...คำตอบคือไม่ใช่..."  ซาร์ลอสพูดพลางมองตรงไปยังชายหนุ่มยักสืบตรงหน้า  เสียงเยียบเย็นที่ดังขึ้นพร้อม
กับแสงสีแดงสว่างวาบขึ้นที่สัญลักษณ์บนหน้ากาก  ทำให้บรรยากาศโดยรอบดูน่ากลัวและชวนเสียวสันหลังในเวลาเดียวกัน

นักสืบปริศนาได้ยินนิ่งเงียบพร้อมกับไม่ตอบคำถามใดๆกลับมายังซาร์ลอส

? ? ? : ผมเป็นนักสืบ และ ผมก็ต้องเก็บความลับและข้อมูลตัวตนของตัวเองไว้ให้มากที่สุด เพราะฉะนั้นคำตอบที่ไม่สำคัญ ผมก็ไม่จำเป็นที่จะต้องตอบคุณ

นักสืบคนนั้นยังคงชูมือบนอากาศแสดงให้เห็นว่าปราศจากอาวุธและตอบกลับมายังซาร์ลอสด้วยน้ำเสียงแน่นิ่ง

? ? ? : นอกจากจะเป็นการแลกเปลี่ยนข้อมูลน่ะนะ . . .


"...เฮ้อ..."  ซาร์ลอสถอนหายใจอย่างเซ็งๆ พร้อมกับถอนนิ้วออกจากไกปืน  ถึงจะยังไม่ไว้ใจ แต่การยิงคนไม่มีอาวุธก็ยังไม่ใช่วิสัยของเขา
อยู่ดี  ซาร์ลอสเอาโล่มาสะพายพาดหลังไว้ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้นักสืบหนุ่มช้าๆ

"...แลกเปลี่ยนข้อมูลสิ่นะ..."  ซาร์ลอสพูดพลางหยุดตรงหน้านักสืบหนุ่ม พร้อมกับยื่นมือออกไปเพื่อขอดูบัตรแสดงตัวนั่นอีกครั้ง
นักสืบหนุ่มจึงส่งมาให้เขาโดยไม่พูดอะไร

"...งั้นข้อมูลแรก...ที่ชั้นจะแลกเปลี่ยนคือ...ซาร์ลอส ดี.เซเรนทีร่า...นั่นคือชื่อชั้น..."  ซาร์ลอสพูดพลางส่งบัตรนักสืบคืนให้เจ้าของ

"...แล้วต่อจากนี้...หวังว่านายคงจะมี...ข้อมูลที่สำคัญ...ที่ชั้นต้องการพอ...เพื่อจะแลกเปลี่ยนนะ...คุณนักสืบ คุโร...."  ซาร์ลอสพูดเสียง
เรียบขณะที่สัญลักษณ์บนหน้ากากเกิดแสงสีแดงสว่างวาบอีกครั้ง

ทันเท คุโร : มันก็ขึ้นอยู่กับข้อมูลที่ผมต้องการด้วยว่ามีค่าเท่ากันรึเปล่านะครับ คุณซาร์ลอส ดี เซเรนเทร่า

คุโรได้ยื่นบัตรคืนซาร์ลอสพร้อมกับเก็บบัตรของตัวเองลง จากนั้นเขาก็ได้ยื่นมือมาแสดงการทักทายแบบเช้คแฮน

ทันเท คุโร : แบบนี้ เป็นยังไงล่ะ ?

Social Link 1 ~ คนร่วมงาน เพื่อเป้าหมายของตน ~
1) ตกลง
2) ขอเก็บไปคิดดูก่อน
3) ไม่รับข้อเสนอในการแลกเปลี่ยนข้อมูลใดๆด้วย
4) อื่นๆโปรดระบุ


"...หึหึ..."  ซาร์ลอสหัวเราะเบาๆพร้อมรอยยิ้มปรากฏขึ้นภายใต้หน้ากาก  เขายื่นมือออกไปจับมือของชายหนุ่มตรงหน้า

'...หมอนี่...ฉลาดใช้ได้...ถึงจะยังไม่รุ้จุดประสงค์ที่แน่ชัดก็ตาม...แต่น่าจะมีประโยชน์ไม่น้อย...' ซาร์ลอสคิดพลางมองชายหนุ่มตรงหน้า
ที่กำลังยิ้มน้อยๆอยู่

"...ตกลง...ต่างฝ่ายต่างก็ต้องการใช้ประโยชน์...จากอีกฝ่ายสิ่นะ...หึหึ..."  ซาร์ลอสตอบพร้อมเสียงหัวเราะที่ฟังดูน่ากลัวมากกว่าสนุก. . .

ทันเท คุโร : ใช่แล้วล่ะ เหมือนคุณจะเข้าใจอะไรง่ายดีนะ

คุโรได้ยิ้มขึ้นก่อนที่จะปล่อยมือของเขาออกและหยิบคอมพิวเตอร์พกพาขึ้นมาแทนและเปิดอะไรบางอย่าง

ทันเท คุโร : ตัวคุณเองที่พึ่งมาที่นี่ได้ไม่นานนักคงจะยังไม่รู้ข้อมูลอะไรบ้าง แต่สำหรับผมแล้วมันก็จำเป็นที่จะต้องแสดงความน่าเชื่อถือไว้ก่อน เพื่อทำให้การเจรจาของพวกเราสะดวกขึ้น

คุโรได้แสดงแผนผังของตัวเมืองให้ซาร์ลอสดู และดูเหมือนว่าบรรยากาศนั้นจะเงียบร้างและมีรอยเลือดแห้งๆเต็มไปหมดทุกๆที่ด้วย ไม่นานนักบรรยากาศเงียบสงั่นก็ได้ถูกทำลายลงพร้อมกับภาพของตัวเมืองที่ถล่มลงไป



ผู้หญิงผมชมพู (Majorin madoka) : กะอีตัวแบบนี้จะใช้งานมันได้ยังไงล่ะกิล ?

ผู้ชายผมเหลือง (Nighray Gilbert) : ไม่ต้องห่วงหรอกคร้าบ ~ หืม . . .

ชายหนุ่มปริศนาผมเหลืองได้หันมาทางมุมกล้องและจากนั้นภาพก็ได้ดับไป

ทันเท คุโร : เข้าใจอะไรบ้างแล้วสินะ ?


"...เจ้าตัวนั้นมัน..."  ซาร์ลอสมองภาพมอนเตอร์ที่คุโรเปิดให้ดู หลังจากภาพดับลงซาร์ลอสมองไปทางคุโรที่กำลังยืนยิ้มอยู่

"...หึ...ท่าทางเบาะแส...ที่ได้จากเมืองก่อน...ดูท่าจะไม่ใช่ของปลอมซะแล้ว..."  ซาร์ลอสพูดขึ้นเสียงเรียบ พร้อมกับหยิบแผ่นอะไร
บางอย่างที่ดูเหมือนจอภาพ เขากดนิ้วลงไปสองสามครั้งแล้วภาพๆหนึ่งก็ถูกฉายออกมากลางอากาศ

ภาพของสิ่งที่เหมือนกับมอนเตอร์ที่คุโรได้เปิดให้ดูก่อนหน้านี้ไม่มีผิดเพี้ยน เว้นแต่สภาพแวดล้อมที่อยู่เบื้องหลังของมอนเตอร์ตัวนี้
ที่แตกต่างกันออกไป ภาพของหมู่บ้าน หมู่บ้านหนึ่ง ที่เต็มไปด้วยเศษซากของร่างที่ไร้ซึ่งลมหายใจ นอนเกลื่อนกลาดบนพื้นดิน
กับบ้านเรือนที่ปรักหักพัง. . .

คุโรได้มองภาพบนหน้าจอของซาร์ลอสพร้อมกับเก็บคอมพิวเตอร์พกพาของเขาและหันหลังเดินกลับไปจากซาร์ลอส

ทันเท คุโร : สองคนในหน้าจอนั้นมาจากกลุ่ม Noirceur Organization แต่ว่าก็ยังมีข้อมูลบางอย่างที่บ่งบอกว่ากลุ่ม S.E.E.S. นั้นเกี่ยวโยงกับเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานั้นด้วย ถ้าคุณอยากรู้ข้อมูลเพิ่มเติมล่ะก็คุณสามารถค้นหาเองได้ แต่คงจะเสี่ยงน่าดูล่ะนะ ถ้าคุณไม่ใช่พวกเดียวกับพวกเค้า หรือไม่ก็หาข้อมูลที่น่าสนใจมาแลกเปลี่ยนกับผมแล้วกันนะ

คุโรได้พูดทิ้งท้ายไว้ก่อนที่เขาจะเดินจากซาร์ลอสไปอย่างเงียบๆ


ซาร์ลอสมองคุโร ที่กำลังเดินห่างออกไป  ขณะที่ในใจกำลังครุ่นคิดถึงสิ่งที่คุโรได้พูดเอาไว้ กลุ่มคนสองกลุ่มที่อาจมีความเกี่ยวพันกับ
เรื่งที่เกิดขึ้นที่หมู่บ้านของเขา  ภัยธรรมชาติ(?)  นั่นคือเหตุผลที่ถูกประกาศออกมาหลังจากที่หมู่บ้านของเขาได้พังพินาศลง  แต่ความ
จริงแล้วสิ่งที่เขาเห็นในวันนั้นจะยังคงเรียกว่าภัยธรรมชาติ(?)ได้อยู่อีกหรือเปล่า

"...หึ...ข้อมูลงั้นเหรอ..."  ซาร์ลอสพูดเบาๆกับตัวเอง แล้วมองคุโรที่เริ่มไกลออกไป

"...หสังว่าเราคง...ได้เจอกันอีกนะ...คุณนักสืบ..."  ซาร์ลอสเอ่ยเสียงเรียบ แต่มันดังพอที่จะให้คนที่เดินห่างออกไปแล้วได้ยิน  คุโรหยุดชะงักแต่ไม่ได้หันกลับมา

"...แต่บอกไว้อย่าง...ข้อมูลทุกอย่างที่ชั้นหามา...ไม่มีข้อมูลไหนที่ได้มาโดยไม่เสี่ยง...คุณนักสืบ..."  ซาร์ลอสพูดทิ้งท้ายไว้
เช่นนั้นก่อนจะหันหลังไปอีกทางหนึ่ง  โดยมีเป้าหมายในใจที่จะไปต่อคือ"โรงเรียน"

'...ที่นั่น...ท่าทางจะต้องเริ่มหา...ข้อมูลที่นั่น...ซะแล้วสิ่...'  ซาร์ลอสคิดในใจก่อนจะก้าวเดินออกไป...

ซาร์ลอสได้เดินทางมาถึงด้านหน้าโรงเรียน ดูเหมือนว่าเวลาจะสายมาแล้วเช่นกันโดยสามารถสังเกตุได้ที่ท้องฟ้าสีแสดและดวงอาทิตย์ที่ใกล้จะลับขอบฟ้า รวมทั้งบรรยากาศที่โรงเรียนนั้นยังเงียบสงั่นอีกด้วย


-:- ช่วงเย็น

"...อืม...ที่แรกที่ต้องไป...ห้องผู้อำนวนการ...ไปรับบัตรนักเรียน...สิ่นะ..."  ซาร์ลอสพูดกับตัวเองเบาๆ พลางมองไปที่แผ่นใสๆในมือ
ที่มีตัวอักษรเต็มหน้าจอ

"...อ่ะ..."  ซาร์ลอสร้องขึ้นเหมือนตกใจ แต่น้ำเสียงกลับราบเรียบไร้อารมณ์ขัดกับคำที่อุทานออกมา

"...แผนที่...แย่ชะมัด...มัวแต่คคิดเรื่องที่นักสืบนั่นพูด...จนลืมไปหยิบแผนที่...ที่ห้องพักเลย..."  ซาร์ลอสบ่นขึ้นด้วยเสียงเรียบอย่างเซ็งๆ

ซาร์ลอสละสายตาจากจอในมือ พลางมองไปรอบๆ เพื่อที่จะหาใครหรืออะไรสักอย่างที่จะพอช่วยบอกทางไปยัง 'ห้องผู้อำนวยการ' ได้บ้าง
แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้จะเย็นเกินจนหาคนที่จะให้เข้าไปถามทางไม่ได้เลย แถมป้ายแผนที่ก็ไม่มีซะอีก

"...คงต้อง...ลองเดินเข้าไปในตัวอาคาร...ดูซะแล้ว..."  ซาร์ลอสบ่นเสียงเรียบ พร้อมจะเก็บจอเข้าไปในกระเป๋า แล้วยกโล่ยักษ์ขึ้น
สะพายอีกครั้ง  ก่อนจะก้าวเท้าเดินตรงไปยังตัวอาคารที่อยุ่เบื้องหน้า

ไม่นานนักเมื่อซาร์ลอสรู้สึกตัวอีกทีก็เหมือนว่าเขาจะหลงเสียแล้ว แต่ดูเหมือนว่าโชคของเขาจะยังไม่ตกอับนัก ขณะที่เขาเดินผ่านทางเดินกลางอาคารนั้นก็ได้พบผู้หญิงคนนึงเดินสวนทางกลับออกมา ( Meister Xerxes )


'...นับว่ายังพอมีโชค...อยู่บ้าง...'  ซาร์ลอสคิด ขณะมองไปที่ผู้หญิงคนที่เดินสวนออกมาจากทางนั้น  เขาเดินตรงเข้าไปหาเธอทันที

"เอ่อ... ขอโทษนะครับคุณ  พอดีผมหลงทางน่ะครับ"  ซาร์ลอสพูดขึ้นด้วยนำเสียงคนละแบบจากเสียงเวลาพูดปกติ  ผู้หญิงคนนั้น
หยุดเดินพร้อมกับหันมามองเขา

"คือว่า...ผมจะต้องไปรับบัตรนักเรียนที่ห้องผู้อำนวยการน่ะครับ  แต่พอดีเกิดหลงทางขึ้นมาซะก่อน"  ซาร์ลอสพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
ต่างจากปกติ  ซึ่งเป้นการทำตัวให้ไม่ดูโดดเด่นหรือแปลกแยกจากสภาพรอบตัวจนเกินไป  เพื่อให้ไม่เป็นที่สงสัย

"ไม่ทราบว่า คุณพอจะช่วยบอกทางให้ผมได้หรือเปล่าครับ" ซาร์ลอสยังคงพูดด้วยเสียงนุ่มนวลต่อ พลางยกมือเกาศรีษะเบาๆ

เสร็จสิ้น
เจ้าหญิงคะงุยะ
โพสต์ 6-12-2011 17:54:33 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 10-12-2011 05:57



ฮารุได้ยืนพิงกำแพงและพยายามทำความเข้าใจกับหันงสือ แต่ดูเหมือนว่าฮารุจะไม่สามารถทำความเข้าใจกับเทคโนโลยีได้เลยแม้ว่าจะอ่านออกก็ตาม

? ? ? : อาโน . . .

เสียงเล็กๆปนเกรงใจได้เอ่ยเรียกฮารุเบาๆใกล้ๆกับตัวเขา



? ? ? : เราขออนุญาติหยิบหนังสือตรงนี้หน่อยนะคะ ?


'' หือ? คะ...! '' ร่างของผมเกิดกระตุกขึ้นมาพลางถอยออกไปก้าวหนึ่งอย่างกระทันหันแล้วก็ไม่ได้ตั้งใจ เมื่อหันมาเจอเด็กผู้หญิงใกล้ๆ

'' ขะขอโทษ! ... เชิญเลย ... - เรารีบเอาหนังสือนั่นมาบังหน้าเอาไว้ เอาเถอะ ถึงไอ้หนังสือพวกนี้จะแสบตาเรายังไงก็ ต้องปิดหน้าตัวเองไว้ก่อน

อ๋า บ้าที่สุด!!! หายแดงซักทีสิ เป็นบ้าอะไรเนี่ยก็แค่เด็กผู้หญิงคนเดียวเอง!!! ใจเย็นๆไว้ ... ก็แค่หันไปเจอกระทันหันเกินไป เท่านั้นเอง ...

ถึงจะทำให้ใจสงบได้แล้วก็เถอะ แต่ว่าหนังสือพวกนี้มันเข้าใจยากจริงๆ ....

'' เฮ้อ ... ไม่เข้าหัวซักนิด ...'' เสียงบางเบาพลางถอนหายใจสั้นๆ วันนี้คงหมดหวังเรื่องลงทะเบียนแล้วล่ะมั้ง ในใจคิดพร้อมกับหยิบแผ่นอิเล็กทรอนิกซ์ขึ้นมาดูอย่างเหนื่อยใจ ... (เข้าโลกส่วนตัวไปแล้ว)

? ? ? : ขอบคุณค่ะ

หญิงสาวได้เอ่ยบอกพร้อมกับหยิบหนังสือออกมาหนึ่งเล่ม ดูเหมือนว่าหนังสือนั้นจะเป็นหนังสือรวมเพลงและขอดการเล่นของเครื่องดนตรีชนิดต่างๆ หลังจากที่เธอเสร็จธรุแล้วเธอก็ได้ถอยออกมาและกำลังจะเดินออกไป แต่ดูเหมือนว่าท่าทางฮารุจะแปลกๆทำให้เธอต้องหยุดลงเสียก่อน

? ? ? : มีอะไรให้ช่วยรึเปล่าคะ ?


ขณะที่กำลังกลุ้มอยู่ เด็กสาวที่ขอร้องให้เราหลีกทางเมื่อครู่เอ่ยถามขึ้น ทำให้สายตาของตัวเองที่กำลังจิตตกอยู่หน่อยไปจ้องเธอเข้า

ถะถึงจะหน้าอาย ... แต่เด็กคนนี้คงไม่หัวเราะเราหรอกมั้ง? แต่ก็ไม่มีเวลามาลังเลแล้วด้วย ... งั้นถามเลยก็แล้วกัน

'' คือ ว่าเจ้านี่น่ะ ใช้ยังไงหรอ? '' เสียงพูดสั่นเล็กๆ พลางหลบสายตาไปทางอื่นด้วยความอายของตัวเอง แต่ก็ยื่นบัตรนักเรียนกับสมุดคู่มือที่อ่านอยู่ให้เธอดู

'' พะพอดีอ่านเท่าไหร่ก็ไม่เข้าใจ ... ก็เลย อยากให้ช่วยแนะนำวิธีใช้ง่ายๆให้หน่อย ... '' น่ะน่าอายชะมัด ...

หญิงสาวได้มองมายังบัตรนักเรียนของฮารุก่อนที่จะจับมือของชายหนุ่มเล็กน้อยพร้อมกับพาตัวเขามาที่คอมพิวเตอร์ในห้องสมุดนั้น

? ? ? : ตรงนี้ค่ะ

หญิงสาวได้ใช้บัตรของฮารุใส่เข้าไปยังสล้อตบนเครื่องพร้อมกับเริ่มทำการดาวน์โหลดการบ้านและข้อมูลพื้นฐานในโรงเรียน

? ? ? : ไม่ยากเลยใช่ไม๊ล่ะ ? บัตรนี้สามารถใช้ได้กับคอมพิวเตอร์ทุกเครื่องงในโรงเรียนนี้นะคะ

หญิงสาวได้อธิบายและปล่อยมือของฮารุออกพร้อมกับโบกมือลาและเดินจากไป แต่ดูเหมือนว่าเธอจะลืมหนังสือดนตรีที่เธอมาหาทิ้งไว้ข้างๆคอมพิวเตอร์ที่ฮารุกำลังใช้งานอยู่

Social Link : 1 ~ หนังสือที่ถูกลืม ~

เป้าหมาย : ค้นหา NPC "หญิงสาวปริศนา" ให้พบและนำหนังสือดนตรีไปให้เธอ


อืมมมมม ถึงเด็กคนนี้จะทำให้ดูแบบช้าๆก็เถอะ .... แต่ก็ไม่ค่อยจะเข้าใจอยู่ดีๆ ... เราพยายามทบทวนทุกขั้นตอนในการใช้ เจ้าลูกกลิ้ง? ที่มือเรียวนั้นจับลากไปมาว่าเธอลากไปกี่องศาและระยะเท่าไหร่ๆบ้าง (ไม่ได้สนใจหน้าจอเลยซักกะติ๊ด) จนกระทั่งเธอหันมาคุยด้วย แต่เราดันจดจ้องอยู่กับมือคู่นั้นอยู่จนแทบจะไม่ได้สนใจเลยว่าเธอเอ่ยอะไรไว้บ้างและในที่สุดสติก็ถูกดึงกลับมา เมื่อเห็นมือโบกลาเบาๆพร้อมกับรอยยิ้ม ก่อนที่เธอจะเดินจากไป โดยที่เรายังไม่ทันขอบคุณเธอเลยซักคำ (มัวแต่อยู่ในโลกส่วนตัวนานไปหน่อย)  

'' อืมม .... รู้สึกผิดนิดๆ ... แฮะ หือ? '' พอจะมานั่งทำตามที่เด็กคนเมื่อกี้สอนบ้างแต่ก็ ... นะ ไม่ประสบผลสำเร็จซักเท่าไหร่ เพราะลองเลื่อนไปตามทุกอย่างแล้วไหงมันไม่เห็นจะมีอะไรขึ้นมาเลย (ก็ยังไม่ได้เสียบบัตรนักเรียนเข้าไปในสล็อต)

เฮ้อ ไม่ไหวๆ เราไม่ถูกกับของพวกนี้จริงๆ ... ถอนหายใจพลางเอื้อมมือไปดึงบัตรนักเรียนออกมาจากช่องใส่บางอย่าง ก่อนจะเก็บเข้าไปในกระเป๋าขณะที่กำลังลุกขึ้นยืนสายตาก็มองไปเห็นหนังสือเล่มหนึ่งเข้า?

หือ หนังสือดนตรี? ของเด็กคนเมื่อกี้หรอ? ตายล่ะ มาสอนให้เราจนลืมทิ้งไว้แบบนี้ท่าทาง เด็กคนนั้นเองก็รีบเหมือนกันสินะ ... ไม่ได้การ คงต้องหาให้เจอแล้วเอาไปคืนก่อน ... ว่าแต่หนังสือดนตรี ชมรมดนตรี จะมีรึเปล่านะ? ลองเดินหายดูก่อนดีกว่า

(เริ่มเดินออกตามหา ก่อนอื่นไปยังอาคารกลางเพื่อไปดูแผนผังเพื่อหาห้องชมรมก่อน)

ฮารุได้เดินเท้ามาจนถึงหน้าแผนผังใหญ่ของโรงเรียน ซึ่งดูเหมือนว่ามันจะไม่บอกว่าในโรงเรียนมีชมรมอะไรบ้าง จะมีบอกก็แค่ห้องหลักทั่วๆไปที่ใช้ภายในโรงเรียนเท่านั้น ส่วนสถานที่อื่นๆนั้นเหมือนจะไม่มีชื่อห้องกำกับไว้อย่างเด่นชัดเลย

ขณะที่ฮารุกำลังยืนดูอยู่นั่นเองในระแวกนั้นก็มีผู้ชายอีกคนนึงที่ได้คาดหน้ากากแปลกๆไว้ข้างๆกระหม่อมยืนดูแผนที่อยู่เช่นกันและดูเหมือนว่าในมือของเขาจะถือชี้ตดนตรีเพลงอยู่แผ่นนึงด้วย



อืมมม แบบนี้ท่าจะแย่แฮะ ... ไม่มีกำหนดเป็นหลักๆเลยว่าห้องไหนชมรมอะไร จะมีก็แต่แถวๆนี้ ที่เป็นชมรมชงชาสินะ .... จะให้หาสุ่มสี่สุ่มห้ากลัวว่าเด็กคนนั้นจะกลับบ้านซะก่อน .... หือ? (สายตาเหลือบไปเห็น คนๆหนึ่งเข้า) ถือชีทอะไรไว้ด้วย? โน็ตรึเปล่านะ?

'' นี่ คุณ ... '' เราเอ่ยเรียกคนที่อยู่ใกล้ๆ พลางเข้าไปถาม หือ? หน้ากาก? ช่างเถอะ ไม่ใช่เวลามาสนใจ

'' คุณอยู่ชมรมเกี่ยวกับดนตรีรึเปล่า? พอจะรู้เด็กผู้หญิง สูงราวๆนี้ (เตี้ยะกว่าตัวเองนิดหน่อย) ผมเขียวอ่อน มัดผมเป็นหางสองข้างบ้างมั้ย? ''

เราอธิบายรูปประพันธ์ของเด็กที่เจอที่ห้องสมุดพลางหยิบสมุดที่เธอลืมเอาไว้มาพูดประกอบ

'' พอดีเด็กคนนั้นลืม สิ่งนี้ไว้ที่ห้องสมุดน่ะ? พอจะรู้จักเธอบ้างมั้ย? ''

? ? ? : อื้อ . . . ถ้าผมเขียวอ่อนมัดเป็นสองหางก็น่าจะมีอยู่คนเดียวในโรงเรียนนี้ล่ะนะ

ชายหนุ่มได้หันกลับมาตอบฮารุพร้อมกับมองลงมาที่หนังสือที่ฮารุได้แสดงขึ้น

? ? ? : น่าจะไม่ผิดคนล่ะนะ ชมรมดนตรีอยู่ทางเหนือออกไปทางตะวันออกของอาคารเรียนหน่อยน่ะ อาจจะหายากหน่อยเพราะอยู่ด้านนอกเขตุโรงเรียน


'' อืม ... ถ้าอย่างนั้นรบกวนอะไรหน่อยได้รึเปล่า? '' ขณะที่กำลังจะล้วงกระเป๋าเสื้อเพื่อหยิบสมุดโน๊ทของตัวเองมือก็ได้แตะไปโดนบัตรนักเรียนเข้า ... ช่างเถอะมันคงทำอะไรอย่าง มีแผนที่ในตัวได้หรอกมั้ง ...

'' พอดีผมพึ่งจะเข้ามาที่นี่เป็นใครแรกน่ะ อาจจะไม่ค่อยชินทางซักเท่าไหร่ ยิ่งอยู่นอกเขตโรงเรียน ถ้าหากไม่รบกวนเวลามาก ช่วยเขียนจุดสังเกตุคร่าวๆ ได้รึเปล่า? '' เราบอกกล่าวพร้อมกับยื่นสมุดโน๊ทและปากกาด้ามเล็กให้

? ? ? : . . . .

ชายหนุ่มได้นิ่งเงียบไปซักพักก่อนที่จะหยิบสมุดโน้ทและปากกาที่ฮารุส่งให้มาเขียนรูปแผนที่ให้และส่งคืนให้กับฮารุไป

? ? ? : จริงๆแล้วถ้าใช้บัตรนักเรียนก็สามารถทำได้นะ . . .

ชายหนุ่มอธิบายเสียงอ่อยๆและเดินจากฮารุไปทางห้องสมุด


'' อึ่ก '' เหมือนมีดพันเล่มระดมเข้ามาอัดร่างของเราก็ไม่ปาน ก่อนจะหยิบเจ้าตัวปัญหาใหญ่ของเราขึ้นมามองสายตาเนือยๆ

'' .... ถ้ามันง่ายอย่างที่หมอนั่นบอกทางนี้คงไม่กลุ้มหรอก ... '' เราพูดลอยๆ ก่อนจะส่ายหน้าและเก็บทั้งสามอย่างเข้ากระเป๋าเสื้อตามเดิม

เอาล่ะ พอจะจำโครงสร้างได้แล้ว ต้องรีบแล้ว ... เมื่อคิดได้จึงรีบเดิน(เร็ว) เพื่อไปยังจุดมุ่งหมายที่ถูกเขียนไว้ในสมุดโน็ท

(อย่างน้อยๆก็ไม่วิ่งรักษากฏห้ามวิ่งบนทางเดินของโรงเรียน)

ไม่นานนักฮารุก็ได้เดินทางมายังชมรมดนตรี เมื่อเข้ามายังด้านในเขาก็ได้พบกับหญิงสาวผมสีเขียวคนที่เขาตามหาอยู่ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่แค่นั้น เพราะยังมีชายหนุ่มปริศนาคนนึง(คิชิ ไคโตะ)และผู้หญิงผมสีชมพู(คิอูอิ ลูกะ)อีกคนนึงด้วยในห้องนี้ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเป็นสมาชิกในชมรมนี้เช่นกัน ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังแนะนำสมาชิกใหม่กันอยู่พอดีด้วย

Chain Link : พบผู้เล่น 1 คน



'' อ๊ะ นั่นไง '' เมื่อกวาดสายตาไปรอบๆ จนพบเด็กคนนั้นก่อนจะเดินมาหาเธอโดยที่จังหวะนั้นเผลอเหลือไปเห็นเด็กผู้หญิงอีกคน เอ ... เด็กคนนั้น? ใช่สมาชิกของ S.E.E.S รึเปล่า? ถ้าจำไม่ผิด .. ช่างเถอะ ตอนนี้เรามาเอาหนังสือมาคืนนี่นะ เราหลบสายตานั้นไปก่อนจะมาหยุดอยู่ข้างๆคนที่เราตามหา

'' อ่ะ นี่ เธอลืมไว้ที่ห้องสมุดน่ะ '' สิ้นเสียงเรียก พร้อมกับหนังสือที่เธอ ยื่นให้ทันทีไปพร้อมๆกัน

'' อืม ... แล้วก็ขอบคุณสำหรับเรื่องที่สอนใช้เจ้านี่นะ ... ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แต่ก็ช่วยได้มากเลย '' ถึงแม้สีหน้าของเราจะเหมือนเดิมก็ตามแต่ก็ไม่ได้เสียมารายาทถึงกับไม่กล่าวขอบคุณที่ได้เด็กคนนี้ช่วยไว้

'' ชั้นชื่อไซออนจิ B. ฮารุ เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนจะมาเรียนที่นี่ในปีแรก  ยินดีที่ได้รู้จัก''

ฮารุเองได้เดินแทรกเข้ามาภายในชมรมและตรงไปหาหญิงสาวผมเขียวคนนั้นทันทีพร้อมกับยื่นหนังสือให้กับเธอ ตอนแรกๆก็ดูเหมือนว่าเธอจะงงๆอยู่ซักนิดแต่เมื่อได้รับหนังสือมาแล้วก็ทำให้เธอนึกออกขึ้นมาทันที

ฮัตสึเนะ มิกุ : คุณคนที่ห้องสมุดนี่นา !! ขอบคุณมากนะคะ เราชื่อ ฮัตสึเนะ มิกุ เพิ่งจะเริ่มเรียนที่นี่ปีแรกเหมือนกัน ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ

หญิงสาวได้เอ่ยขอบคุณและแนะนำตัวเองบ้างก่อนที่จะหันกลับไปและเอาหนังสือเล่มนี้ไปวางไว้บนโต๊ะภายในห้อง

ฮัตสึเนะ มิกุ : ว่าแต่ยังไม่เข้าใจวิธีใช้บัตรนักเรียนอีกเหรอคะ ? เราจะช่วยอธิบายเพิ่มเติมให้ก็ได้

มิกุได้เดินกลับมาหาฮารุและเอ่ยถามขึ้นด้วยรอยยิ้ม


'' อ่ะอื้ม ถ้าอย่างนั้นขอคร่าวๆก็แล้วกัน ...'' อ่าให้ตายสิ สู้รอยยิ้มนั่นตรงๆไม่ได้เลยแฮะ เราเผลอหลบสายตาและรอยยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ พลางยื่นบัตรนักเรียนให้เธออีกครั้ง

'' พอดีไม่ค่อยจะถูกถนัดเรื่องนี้ซักเท่าไหร่ก็เลย ฮะๆ อะแฮ่ม .. '' พะพูดอะไรอยู่เนี่ย? ทำไมถึงรนรานกับเด็กคนนี้นักล่ะ สงบไว้ก่อนสิ เด็กคนนี้ก็แค่จะช่วยสอนไอ้ของยากๆนี่อีกรอบแค่นั้นเอง แถมดูท่าจะอ่อนกว่า(อายุ)เราด้วย จะลนลานทำไมเนี่ย?

'' ยะยังไงก็ รบกวนด้วยครับ! '' ตะตายล่ะ เผลอพูดดังไป!! = A ='''!! แย่แล้ว เวลาเครียดๆ หรือคิดหนักไม่ก็จิตตกทีไรจะพูดออกมาเองตลอดเลย!!   สุดท้ายก็ได้แต่พยายามก้มหน้าที่เริ่มแดงนิดๆ ไม่ให้เธอสังเกตุเห็น

เมื่อได้ยินดังนั้นมิกุก็ได้เดินนำฮารุเข้ามายังด้านในห้องและนั่งลงที่โต๊ะที่เธอนั่งอ่านโน้ตเพลงอยู่เมื่อครู่นี้พร้อมกับหันกลับมาเชื้อเชิญให้ฮารุนั่งข้างๆกับเธอ

ฮัตสึเนะ มิกุ : เชิญนั่งตรงนี้ก่อนสิคะ แล้วเราจะช่วยสอนให้เอง

ขณะที่ฮารุกำลังเดินในห้องนั้นอยู่นั้น ก็เหมือนกับว่าเขาจะสังเกตุเห็นชายหนุ่มในห้องนั้นได้มองสายตาผ่านเขาไป ดูเหมือนว่าเขากำลังจะนั่งมองหญิงสาวที่ได้เข้ามาใหม่ในชมรมเมื่อครู่นี้กับไวโอลีนอยู่นั่นเอง


'' !? '' จู่ๆตอนกำลังเดินผ่าน ชายที่อยู่ในห้องนั้นที่กำลังคุยกับเด็กผู้หญิงอีกสองคน ก็ดันรู้สึกว่าสายตาคู่นั้นมองผ่านเราไปทั้งแบบนั้น จนเผลอมองสวนไปหาหมอนั่นเหมือนกัน ... หรือวานี่สินะ การประกาศสงครามน่ะ? (คิดไปไกลโพ้น)

(หาเรื่องเรอะ?)

แต่แล้วศึกประชันสายตาก็พลันหายไปเมื่อเสียงของมิกุซังทำลายบรรยากาศนั้นไปจนหมด

'' อ่ะ อื้อ '' ไม่ทันไร เราก็ถูกพาตัวมานั่งตรงที่ๆเธอนั่งซะแล้ว แถมยังได้นั่งข้างๆอีก อืม... แบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ ห๊ะ ไม่ได้ๆ ต้องฟังที่เธอสอนสิ เราส่ายหัวไล่ความคิดไร้สาระ พลางพยายามเว้นระะยห่างไม่ให้ใกล้เธอมากเกินไป พร้อมกับตั้งใจดูวิธีการใช้งานของเจ้าการ์ดใบนี้ให้มากขึ้น (เท่าที่ชั้นพอจะรับได้ล่ะนะ)

มิกุได้นั่งอธิบายหลักการใช้งานของการ์ดทั่วไปผ่านทางคอมพิวเตอร์บนโต๊ะในห้องชมรมดนตรีนั้นตั้งแต่การเปิดไปถึงการดาวน์โหลดข้อมูลผ่านตัวบัตร ดูเหมือนว่าฮารุจะฟังเข้าใจทุกอย่างที่มิกุได้พยายามพูดแต่ว่าเขาไม่ค่อยจะเข้าใจเครื่องจักรตรงหน้านี้เสียมากกว่า

ฮัตสึเนะ มิกุ : เป็นยังไงบ้างคะ ? พอเข้าใจบ้างรึเปล่าเอ่ย ?


เสร็จสิ้น
โพสต์ 6-12-2011 23:02:16 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 17-12-2011 16:56



ชาน ได้ถามกับนานะจัง ที่โรงเรียนนี้มีชมรมอะไรบ้างเหรอ ถ้าจะให้บอกว่าสนใจนี่ก็ไม่ค่อยรู้สิ

เพราะยังไม่รู้เลยว่ามีชมรมอะไรบ้าง นานะจังมีชมรมที่แนะนํามั้ยล่ะ ชานถามนานะด้วยสีหน้าที่สงสัย

ดูเหมือนว่านานะเองนั้นก็จะไม่ค่อยรู้เรื่องชมรมซักเท่าไรนัก นานะได้ทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและหันกลับมาตอบคำถามชาน

นานะ วาเลน : เราเองก็ไม่รู้จักชมรมในโรงเรียนนี้ดีเหมือนกันน่ะ . . . เพราะว่าเราจะอยู่ในบริเวณห้องพยาบาลซะส่วนใหญ่

นานะได้อธิบายชานวังพร้อมกับกระโดดถอยหลังออกมาก้าวหนึ่ง

นานะ วาเลน : ชานจังคงต้องไปสำรวจดูเองแล้วล่ะจ้า เราขอตัวกลับไปที่ห้องพยาบาลก่อนล่ะนะ


ชานยืนโบกมือ นานะจังจนนานะจังเดินลับตาไปตามทางเดิน ชานเริ่มเดินไปตามทางเดินต่างๆ เพื่อพอที่จะ

หาคนแนะนําเส้นทางในโรงเรียน และ ข้อมูลของโรงเรียนได้ จึงพยายามเดินไปที่มีๆคนเยอะๆในโรงเรียน

ดูเหมือนว่าในโรงเรียนแห่งนี้จะไม่ค่อยมีนักเรียนมาประจำการนัก สงสัยว่ามันน่าจะเป็นเพราะว่ามาจากมันเป็นวันอาทิตย์นั่นเอง ชานได้พยายามเดินหาคนในโรงเรียนที่เธอคิดว่าน่าจะสามารถช่วยแนะนำข้อมูลโรงเรียนให้เธอได้อญู่พักใหญ่ๆ จนใกล้เวลาเย็นเธอก็ได้พบกับหญิงสาวผู้นึงซึ่งถือแลคเชอร์ยืนจดอะไรซักอย่างอยู่บริเวณรอบนอกอาคารเรียน



ชานได้วิ่งเข้าไปหาด้วยฝีเท้าแบบธรรมดา และทักทายเข้าไป เอ่อ ขอโทษนะค่ะ ไม่ทราบว่าพอจะว่างที่จะ

พาฉันเดินเที่ยวชมโรงเรียน หรือ แนะนําข้อมูลของโรงเรียนนี้ให้ได้หรือเปล่าค่ะ ?

สาวแว่นปริศนาได้ขยับแว่นตาขึ้นมากระชับหน้าพร้อมกับเก๊กเล็กน้อยก่อนที่จะค่อยๆสบัดผมหันมาทางชานที่ได้วิ่งเข้าไปถามเธอ

? ? ? : ได้อยู่แล้ว !! รองประธานคณะกรรมการนักเรียนจะช่วยเหลือนักเรียนใหม่อย่างเธอเอง !!

หญิงสาวได้พูดขึ้นอย่างมั่นใจในท่าเก๊กเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะจับแว่นเก๊กอีกครั้งพร้อมกับเริ่มถามคำถามชาน

? ? ? : ต้องการให้ชั้นแนะนำอะไรละ


ชาน ตอบคําถามกลับไปสู่ รองประธานคณะกรรมการนักเรียน อยากจะขอทราบเรื่อง ชมรม น่ะค่ะ

? ? ? : เธอถามได้ถูกคนแล้ว !!

สาวแว่นยังไม่เลิกที่จะขยับแว่นเก๊กพร้อมกับตอบชานไปด้วยขณะที่กำลังโชว์เท่อยู่

? ? ? : ที่โรงเรียนนี้มีชมรมหลายอย่างแตกต่างมากมาย ไม่ว่าจะเป็น เคนโด้ ยิงธนู ยิมนาสติก ว่ายน้ำ ชงชา บาสเก็ต ไศยาศาษตร์ ห้องสมุด ห้องพยาบาลก็มีชมรม และ อื่นๆอีกมากมาย ฯลฯ ว่าแต่เธอสนใจชมรมแบบไหนล่ะ

รองประธานคณะกรรมการนักเรียนได้ขยับแว่นถามชานอีกครั้งด้วยท่าทีสุดเก๊ก


ชานตกใจเล็กหน่อย ในตอนที่ รองประธานคณะกรรมการนักเรียน บอกชื่อชมรมอย่างรวดเร็ว

ชานเอ่ยตอบรองประธานออกไป สนใจชมรม ว่ายนํ้าน่ะค่ะ พอดีร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง เท่าไหร่ก็เลย อยากจะออกกําลังกาย

? ? ? : มีชุดว่ายน้ำรึยังล่ะ !!

หญิงสาวได้ขยับแว่นเก๊กถามชานพร้อมกับลากราวแขวนชุดว่ายน้ำออกมาหลากสีเพื่อให้ชานเลือกใช้

Social Link 1 ~ ท่านรองผู้มั่นใจ ~
1) ให้ท่านรองเลือกให้
2) ขอเลือกชุดที่ท่านรองเสนอให้เอง
3) จะบ้าเหรอ !! ใครจะไปใส่ !!
4) อื่นๆโปรดระบุ


อืม~ มีชุดหลากหลายจนลายตาเลยแหะ ชานทําหน้ามึนงงนิดๆ แล้วจึงหันไปทาง รองประธานคณะกรรมการนักเรียน

ท่านรองเลือกชุดว่ายนํ้า น่ารักๆ ให้หน่อยสิ ชานหันไปยิ้มกับ รองประธานคณะกรรมการนักเรียน

? ? ? : ถ้าอย่างนั้น !!

รองประธานคณะกรรมการนักเรียนได้ดันแถวเสื้อเก็บเข้าไปยังที่ไหนซักแห่งเหมือนในการ์ตูนและหยิบชุดว่ายน้ำชุดนึงออกมาให้กับชาน

? ? ? : ชุดนี้น่าจะน่ารักเหมาะกับเธอดีนะ !!



รองประธานคณะกรรมการนักเรียนได้เลือกชุดว่ายน้ำชุดนึงให้กับชานด้วยท่าทีมั่นใจสุดขีด สงสัยจะเป็นเพราะรศนิยมแบบเด็กๆของเธอเองด้วยถึงได้หยิบชุดนี้ออกมา


ชานมองไปที่ชุดว่ายนํ้าแปปนึงจึงหันมาถามกับ รองประธานคณะกรรมการนักเรียนว่า มีห้องให้ลองเปลี่ยนมั้ยค่ะ

ฉันคิดว่าชุดตัวนี้น่าจะรัก เข้ากับตัวฉันเลย ชานหันไปมอง รองประธานคณะกรรมการนักเรียนด้วยความตื่นเต้นนิดหน่อย

? ? ? : ถ้าที่ชมรมว่ายน้ำก็มีห้องเปลี่ยนชุดนะ หรือไม่ก็คงต้องเปลี่ยนในห้องน้ำของโรงเรียนล่ะ

รองประธานคณะกรรมการนักเรียนได้อธิบายพร้อมกับแสดงแผนที่ห้องน้ำและชมรมว่ายน้ำผ่านบัตรนักเรียนให้ชานเห็น


ก่อนที่ชานจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดว่ายนํ้าที่ ห้องนํ้า ชานได้จับมือรองประธานคณะกรรมการนักเรียน

ด้วยท่าที่เขินอายแล้วบอกว่า ตอนที่เปลี่ยนใส่น่ะอยากให้ดูให้หน่อยว่าเข้ากับชุดหรือเปล่า ก่อนจะวิ่งเข้าไปเปลี่ยนในห้องนํ้า ...

? ? ? : ได้สิชั้นจะดูให้เธอเอง !!

รองประธานคณะกรรมการนักเรียนได้โบกมือเอื่อยๆให้ชานขณะที่ชานวิ่งเข้าไปเปลี่ยนชุดและใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดเลือดกำเดาของเธอที่ไหลออกไม่หยุดไปทีล่ะน้อยๆเพื่อไม่ให้ชานเห็น


ชานได้ค่อยๆแง้มประตูออกมาด้วยท่าทีที่เขินอาย ชานบิดตัวไปบิดมาอยุ่ตรงหน้า รองประธานคณะกรรมการนักเรียน

แล้วจึงเอ่ยปากขึ้นด้วยท่าทีที่อายกว่าเดิม ดูเป็นยังไงบ้างหรอค่ะ ?

? ? ? : โอ้ววววววววววว !!!

ท่านรองได้กำมือขวาและชูขึ้นอย่างดีใจสุดขีดพร้อมกับเลือดกำเดาของคุณเธอว์ที่ได้พุ่งออกมาเป็นน้ำพุ แต่ว่าท่านรองก็ได้หันกลับไปเสียก่อนพร้อมกับเช็ดเลือดกำเดาของตัวเองจนสะอาดก่อนที่จะหันกลับมาชูนิ้วโปงให้กับชาน

? ? ? : เหมาะกับเธอดีนะ แต่ว่าถ้าเป็น 2 pie . . . เอ้ย !! ไม่ใช่ !!

ท่านรองได้ใช้มืออีกข้างมาต่อยหน้าตัวเองเพื่อให้หยุดการกระทำอันล่วงละเมิดเด็กและกลับมาขยับแว่นเก๊กต่อแทน

? ? ? : น่ารักเหมาะกับคนน่ารักๆแบบเธอดีนะ


ชานบอก น่ารักอย่างงั้นเหรอค่ะ ชานทําท่าเขินอายและดีใจหน่อยๆ ชานก็ได้บอกต่อมีแบบอื่นอีกหรือเปล่าค่ะ

ฉันอยากจะลองใส่ หลายๆแบบดูน่ะค่ะ รองประธานกรรมการเรียน ชานเข้าไปจับมือทั้งสองข้างของ ท่านรอง ....

? ? ? : งะ . . . งั้นเหรอ !! ถ้างั้น !!

ยังไม่ทันทีรองประธานคณะกรรมการนักเรียนจะได้หยิบชุดว่ายน้ำที่เธอแอบเอาไว้ขึ้นมาก็ได้มีเสียงๆนึงดังขึ้นเสียก่อน

ชายหนุ่มปริศนา : คุณรองประธาน ทำอะไรอยู่เหรอครับ ?



ชายหนุ่มได้ชะโงกหน้ามองผ่านมาและพบกับชานที่กำลังใส่ชุดว่ายน้ำยืนอยู่ที่หน้าห้องน้ำ ชายหนุ่มคนนั้นก็ได้ตกใจสุดขีดพร้อมกับลากตัวรองประธานคณะกรรมการนักเรียนออกมาห่างจากชานทันที

ชายหนุ่มปริศนา : ระวังตัวไว้นะ !! เธอรีบใส่ผ้าคลุมปกปิดตัวเร็วเข้า !! อย่าให้สาวแว่นคนนี้แตะตัวเธอได้นะ !!

ชายหนุ่มได้รีบเปลี่ยนรีแอคชั่นพร้อมกับลากตัวรองประธานคณะกรรมการนักเรียนออกมาห่างๆชานไปเรื่อยๆทุกทีๆในทันที

? ? ? : มะ . . ไม่นะ !! ชั้นไม่ได้ทำอะไรซักหน่อย !! ชั้นแค่ช่วยเขาเลือกชุดว่ายน้ำเอง !!!! ไม่ได้คิดจะจับกดเลยนะ !!!

เสียงของท่านรองได้เบาลงเรื่อยๆตามระยะทางที่ชายหนุ่มปริศนาได้ลากตัวไปและหายไปในที่สุด


ชานได้โบกมือลาท่านรองก่อนที่จะหายไป พร้อมกับตะโกนไปว่า ครั้งหน้าช่วยมาเลือกชุดว่ายนํ้าอีกนะค่ะ

ชานได้แบกชุดไปที สระว่ายนํ้าแล้วคิดขึ้น ลองว่ายนํ้าซักครั้งละกัน ก่อนที่จะโดดลงไปในสระนํ้า ...

ชานได้ทดสอบชุดว่ายน้ำใหม่และลงไปเล่นน้ำในสระของชมรมว่ายน้ำอย่างสบายใจ ดูเหมือนว่าที่ตัวสระจะแบ่งความลึกของตื้นเป็นแนวเฉียงลง และส่วนที่ชานยืนอยู่นั้นดูเหมือนจะเป็นส่วนที่ค่อนข้างตื้น

ระหว่างที่ชานกำลังเล่นน้ำอยู่นั้นก็รู้สึกเหมือนว่ามีคนกำลังแอบมองเธออยู่


ชานรู้สึกได้แต่ทําเป็นไม่สนใจ และลงไปดํานํ้า กั้นหายใจและ หายลงไปในสระว่ายนํ้า  ...

-:- ช่วงกลางวัน

ดูเหมือนว่ามันจะได้ผล เพราะว่าคนที่แอบหลบๆซ่อนๆแถวๆนั้นได้รีบวิ่งออกมาจากหลังต้นไม้ในระแวกอย่างรวดเร็วทันที !!



ชายหนุ่มปริศนา : ยะ แย่แล้ว !! ว่ายน้ำไม่เป็นเหรอนี่ !?

ชายหนุ่มได้รีบถอดเสื้อฮูดของตัวเองออกพร้อมกับเสื้อผ้าด้านบนจนเหลือแต่กางเกงบอกเซอร์ด้านล่างและทำท่าจะกระโดดลงไปอย่างรีบเร่งที่ขอบสระทันที !!


ชานลืมตาในนํ้าแล้วดูชายหนุ่มที่ใส่แต่เพียงกางเกงบอกเซอร์เพียงตัวเดียวนอกสระ ชานมองจากภายในนํ้าในสระนํ้า

ชานคิดขึ้นว่า ชายหนุ่มคนนี้คือใคร จึงดํานํ้ารอดูสถานการณ์ต่อไป .......

ตูม!! ชายหนุ่มปริศนาคนนั้นได้กระโดดลงมาในน้ำเพื่องมดำหาชานที่เขาคิดว่าจมน้ำเมื่อครู่นี้ แต่พอเขาเห็นชานใต้น้ำที่กำลังแอบมองเขาอยู่นั้นก็ทำให้เขาตกใจสุดขีดจนเกือบจะขึ้นมาเก็บชุดตัวเองไม่ทันเลยทีเดียว

ชายหนุ่มปริศนา : นะ นี่เธอหลอกชั้นเร๊อะ !!


ชานปืนขึ้นมาบนสระนํ้า ก่อนที่จะสะบัดผมที่เปียกนํ้าแล้วเช็ดหน้าเช็ดตานิดหน่อย แล้วจึงถามกับชายหนุ่ม

ฉันสังเกตเห็นนายมาแอบตามมาน่ะ เลยคิดว่าอยากจะลองทดสอบอะไรหน่อย ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดตัวของตัวเอง

และผ้าเช็ดตัวสํารอง ยื่นให้กับ ชายหนุ่ม ....

ชายหนุ่มได้แต่แน่นิ่งพร้อมกับเหงื่อแตกซิกๆ เขาได้ปีนตามขึ้นมาและรับผ้าขนหนูสำรองของชานมาไว้ในมือก่อนที่จะรีบคุกเข่าตรงหน้าชานลงไปอย่างรวดเร็ว

ชายหนุ่มปริศนา : ผมไม่ได้ตั้งใจสโต้กเกอร์คุณนะครับ !! อย่าเอาไปบอกใครเลย


ชานเช็ดผมแล้วจึงถามขึ้น แล้วนายตามฉันมาทําไมอย่างงั้นเหรอ เหมือนจะสังเกตเห็นฉันตอนว่ายนํ้าอยู่ด้วย

ชานยิงคําถามใส่ ชายหนุ่มปริศนา ว่างๆก็มานั่งคุยกันก่อนสิ ชานยิ้มให้กับชายหนุ่มปริศนาที่กําลังนั่งคุกเข่าอยู๋

ชายหนุ่มปริศนา : คือว่า . . . ผม . . ผม . . . .

ชายหนุ่มได้อึกๆอักๆในขณะที่ก้มหน้ามองผ้าขนหนูที่ชานให้ในมือตัวเองก่อนที่จะได้ตอบกลับชานไป

ชายหนุ่มปริศนา : คุณเป็นผู้หญิงในอุดมคติของผมเลย !! ผมจะขอทำความรู้จักคุณให้มากกว่านี้ได้รึเปล่าครับ !!

Social Link 1 ~ สารภาพ ~
1) จะค่อยๆทำความรู้จักกันก็ได้นะ
2) ขอชั้นคิดดูก่อนแล้วกัน
3) ชั้นไม่ชอบสโต้กเกอร์
4) อื่นๆโปรดระบุ


ชานตอบกลับไปด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม จะค่อยๆทําความรู้จักกันก็ได้นะ ดูจากภายนอก

นายก็ไม่น่าใช่ คนไม่ดี ซักเท่าไหร่ ชานยิ้มตอบกลับไปขณะที่กําลัง เช็ดนํ้าตามตัว ...

ชายหนุ่มได้แต่อึ้งไปเล็กน้อยก่อนที่เขาจะสบัดหัวไปมาเพื่อไม่ให้คิดไปไกลเสียก่อน

บับเบิ้ล กัน : ผมชื่อ บับเบิ้ล กัน นะครับ ขอบคุณที่ให้โอกาศผมนะครับ

ชายหนุ่มได้ยิ้มกลับมาให้ชานด้วยท่าทีดีใจสุดๆพร้อมกับหยิบเสื้อผ้าตัวเองขึ้นมา

บับเบิ้ล กัน : ผมขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะครับ แต่งตัวแบบนี้ต่อหน้าผู้หญิงแล้วมันรู้สึกแปลกๆ แหะๆๆ

กันได้วิ่งไปในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าชายที่สระว่ายน้ำแต่ดูเหมือนว่ากำแพงที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าจะแหว่งไปจุดหนึ่งซะแล้ว ไม่นานนักเขาก็ได้วิ่งกลับมาหาชานในสภาพเดิมตอนก่อนที่จะกระโดดลงน้ำ

บับเบิ้ล กัน : แล้วเธอล่ะ ? เธอเป็นนักเรียนใหม่ที่นี่เหรอ ?


ชานตอบกลับไปหลังจากที่ บับเบิ้ลวิ่งกลับมา ฉันชื่อ ชาน ชาน ดาร์ก เป็นนักเรียนใหม่ที่นี่วันนี้เนี่ยล่ะ

สภาพห้องเปลี่ยนสภาพเป็นอะไรหรอ ไปใช้ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าหญิงก่อนมั้ยล่ะ น่าจะไม่มีคนอยู่ ชาน

บอกคําแนะนําให้กับ บับเบิ้ลด้วยรอยยิ้ม อย่างไร้เดียงสา ...

กันได้แต่อ้าปากค้างและตกตะลึงในคำเชื้อเชิญของชาน แต่เขาก็ได้ส่ายหัวไปมาพร้อมกับดันชานเข้าไปคนเดียวทันที

บับเบิ้ล กัน : ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเปลี่ยนหลังกำแพงแล้วล่ะ แหะๆๆ ชานจัง เปลี่ยนเสื้อผ้าไปเถอะ

หลังจากเอ่ยเสร็จกันก็ได้ปิดประตูห้องน้ำหญิงลงทันที


ชานได้เข้าไปในห้องเปลี่ยนชุดว่ายนํ้าแล้วเริ่มปลดเชือกของชุดว่ายนํ้าออกลงเผยให้เห็นหลังขาวๆเนียนๆใสๆ

ที่มีความชื้นของนํ้าประกบอยู่ แล้วค่อยถอดออกมา จนสภาพปัจจุบันชานได้เปลือยอยู่ในห้องเปลี่ยนเสื้อภาพ

และจึงค่อยๆบรรจงใส่เสื้อปกติของตัวเองตามเดิม ...

-:- ช่วงเย็น

หลังจากที่ชานได้เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว ดูเหมือนว่ากันจะยืนรออยู่ด้านนอกใต้ฮูดสีขาวตลอดจนอาจจะทำให้ดูเหมือนพวกโรคจิตเล็กน้อย

บับเบิ้ล กัน : อ๊ะ !! ชานจัง จะกลับบ้านรึยังเหรอ ?


ชานตอบกลับ บับเบิ้ล ด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม อืม และเอ่ยปากถามเชิญชวนแก่บับเบิ้ล

กลับด้วยกันมั้ยล่ะ ?

บับเบิ้ล กัน : ไปสิ !!

กันได้รีบตอบกลับมายังชานอย่างรวดเร็วพร้อมกับวิ่งมาเดินข้างๆชาน

บับเบิ้ล กัน : จะว่าไปชั้นยังไม่รู้เลยว่าชานอยู่ที่ไหน คือ . . . แบบว่า . . . จะได้ไปหาถูกน่ะ แหะๆๆ


อืมชานทําสีหน้าเหมือนกําลังคิดอะไรบางอย่างจึงบอกกับ บับเบิ้ล ว่า ที่จริงก็ยังไม่รู้สถานที่อ่ะนะ

เดินไปส่งถึงที่้เลยสิจะได้รู้สถานที่เลย ชาน กล่าวเชิญชวนแก่บับเบิ้ล

บับเบิ้ล กัน : เอ๋ !!

กันได้ตกใจค่อนข้างมากกับคำเชิญชวนของชาน แต่เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไรพร้อมกับได้แต่พยักหน้าและเดินตามชานไป


จะเต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
โพสต์ 8-12-2011 02:39:19 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Eureka_GL_World เมื่อ 9-12-2011 04:17



-:- ช่วงเช้า

" Ai ~ kotoba ~ " ตัวชั้นที่กําลังนั่งดื่มเครื่องดื่มหวาน ๆ เพื่อรับรุ่งอรุณพร้อมกับร้องเพลง

ที่ตอนนี้กําลังอยู่ในระหว่างประกวด รู้สึกว่าเพลงที่ชั้นร้องจะเริ่มเป็นที่รู้จักกันแล้ว ไม่มากก็น้อย

" วันนี้ต้องไปโรงเรียนงั้นเหรอ ไปสักหน่อยดีกว่า " ชั้นยกนํ้าซดจนหมดแล้ว ลุกขึ้นเดินนอกห้องทันที

บานประตูที่พักของยูเรก้าเปิดออกรับแสงแดดครึ้มอ่อนๆภายใต้เวลาเช้า เมืองนั้นยังเงียบสงบและดูเหมือนว่าจะไม่มีผู้คนตื่นเช้าช่วงเวลาเดียวกับยูเรก้านัก

ยูเรก้าได้ออกเดินทางไปยังสถานที่ที่เรียกว่าโรงเรียนทันทีที่เขาออกตัวจากที่พัก แต่ดูเหมือนว่าระหว่างที่เขากำลังเดินลงมายังชั้นล่างนั้นมิติเวลาก็ได้บิดเบือนแปลกๆและดูดเขาเข้าไปยังสถานที่แห่งหนึ่งเสียแทน



-:- ยูเรก้าถูกย้ายมายัง ส่วนกลางของ "เมืองแห่งเครื่องจักรที่ถูกลืม"


นี้ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกนะ ที่เกิดเรื่องแปลก ๆ แบบนี้กับตัวชั้น แต่แบบนี้มันออกจากมากเกินไปหน่อย
เล่นย้ายสถาณที่เลยอย่างงี้ก็แย่ดิ แล้วที่นี้มันที่ไหน คิดไปก็ปวดหัว

ชั้นมองไปรอบ ๆ บริเวณนี้ ในนี้มันทั้งเงียบ และรู้สึกว่าไม่มีอะไรเลยในที่แห่งนี้

" เฮ่อ ~ ยุ่งยากชะมัด " ชั้นถอดหายใจด้วยความรู้สึกรําคาญ เสียงพูดของชั้นดังก้องไปทั่ว

ชั้นสังเกตุทางเดินรอบ ๆ แล้วตัดสินใจเดินตรงไปตามทางเดินนั้น

ดูเหมือนว่ายูเรก้าจะถูกปล่อยเกาะเสียจริงๆ ไม่มีวี่แววของผู้คนหรือสิ่งมีชีวิตรอบๆบริเวณเขาเลยแม้แต่น้อย แต่ไม่นานนักก็มีเสียงเหมือนกับอะไรระเบิดดังสนั่นออกมาจากจุดที่เขายืนอยู่ไม่ไกลนัก กลุ่มควัญจางๆได้ตกเสก็ดมาถึงจุดที่เขายืนอยู่เลยทีเดียวซึ่งมันบ่งบอกว่าน่าจะเป็นการระเบิดที่รุนแรงพอสมควร


หึ ดูมีสีสันขึ้นมาหน่อยนะที่นี้น่ะ ถ้าเงียบเป็นป่าช้าแบบเมื่อกี้มันก็่น่าเบื่อแย่เลยน่ะสิ

ตัดสินใจล่ะ เข้าไปดูหน่อยดีกว่า

เมื่อตัดสินใจได้ ชั้นก็เดินเข้าไปยังที่เกิดเหตุระเบิดนั้นทันที โดยไม่คิดอะไรมากมายให้เสียเวลา

ยูเรก้าได้ตัดสินใจเดินเข้าไปดูสถานการณ์ใกล้ๆระแวกนั้น ไม่นานนักเขาก็ได้เห็นสภาพของพื้นที่ด้านหน้า โดยดูเหมือนว่าตึกเครื่องจักรข้างๆนั้นจะพังลงมาทั้งแถบเลยทีเดียว

ปัง !! ปัง !! เสียงกระสุนปืนดังขึ้นไม่ไกลจากจุดที่เขายืนอยู่นักแต่ดูเหมือนว่ายูเรก้าจะยังมองไม่เห็นที่มาของกระสุนนั้นเลย

ตึก . . . ตึก . . . เสียงฝีเท้าของใครบางคนเดินใกล้เข้ามาใกล้ยังยูเรก้าขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับเสียงปืนที่ยังดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ไม่นานนักร่างของหญิงสาวคนนึงก็ได้เดินออกมาจากซากเศษเหล็กนั้นในแบบขนาบกำแพง ซึ่งดูเหมือนว่าเธอกำลังพยายามซ่อนตัวจากอะไรอยู่



? ? ? : อ๊ะ !! คนนี่นา

เธอได้อุทานตกใจขึ้นพร้อมกับวิ่งมาทางที่ยูเรก้าได้เดินเข้ามาได้ไม่นานนัก

? ? ? : คุณคะ !! เราขอร้องล่ะช่วยเราด้วยเถอะ !!


" ปฏิเสธ " ชั้นตอบกลับอย่างรวดเร็วเมื่อเธอพูดจบยังไม่ถึงวินาที

อะไรกันเด็กผู้หญิงคนนี้ ดูเหมือนกําลังหนีอะไรสักอย่างมาอยู่เลยแฮะ

" อยู่ ๆ มาขอร้องแบบนี้ใครจะไปตอบตกลงกัน ถ้าเธอบอกให้ชั้นไปตายชั้นก็ต้องทํา่รึไง ! บอกมาก่อนสิว่าจะให้ช่วยเรื่องอะไร "

ชั้นทําหน้าตายตะโกนถามเธอ

หญิงสาวได้หยุดคร่ำครวญลงและพยายามอธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้กับชายหนุ่มเพื่อให้เขาช่วยเหลือเธอ

? ? ? : ขะ ขอโทษค่ะ . . . คือว่าเรากำลังหนีหุ่นยต์ตัวนึงที่กำลังตามไล่ล่าเราอยู่ เราแค่ต้องการออกไปจากที่นี่ คุณพอจะมีทางช่วยเราได้รึเปล่า ?

ไม่ทันที่ยูเรก้าจะตอบคำถามก็ได้มีเสียงไอพ่นลอยเข้ามาใกล้กับจุดที่เขายืนอยู่ซึ่งดูเหมือนว่าเสียงนั้นจะเป็นที่มาของเสียงกระสุนปืนในตอนแรก



หุ่นยนต์ปริศนา : Target . . . Lock on . . . . . พบผู้ไม่เกี่ยวข้องในสนามรบ 1 จำนวน . . .

หุ่นยนต์ปริศนาที่ปรากฏออกมาได้เอ่ยอะไรพึมพำซักอย่างก่อนที่จะยกกระบอกปืนขึ้นมาจ่อไว้ด้านหน้าของตัวมันเอง

หุ่นยนต์ปริศนา : คุณผู้ที่ไม่เกี่ยวข้อง กรุณาออกจากสถานที่แห่งนี้ด้วย เป้าหมายของเราอันตรายเกินกว่าจะปล่อยให้หลบหนีไปได้


" อีกคนขอให้ช่วยหาทางออก อีกคนก็ขอให้ช่วยออกจากที่นี้ งั้นเหรอ " ชั้นพูดลอย ๆ ออกมา

แล้วอย่างงี้จะช่วยใครดีล่ะ แต่เอาจริง ๆ ชั้นช่วยใครไม่ได้เลยนินา ก็ไม่รู้ทางออกเหมือนกันนิ แต่ดูเหมือนหุ่นผมสวยจะรู้นะ

" นิยัยผมชมพู ชั้นช่วยเธอไม่ได้หรอกชั้นก็หลงอยู่เหมือนกัน " ชั้นหันหน้าไปตอบผู้หญิงผมชมพูด้วยนํ้าเสียงเรียบ ๆ

" เฮ้ หุ่นยนต์ผมสวย ชั้นไม่รู้จักทางออกของที่นี้น่ะ ถ้าอยากให้ชั้นออกจากที่นี้ ช่วยพาชั้นออกไปหน่อยได้ปะ "

ชั้นตะโกนถามหุ่นยนต์ผมทองตัวนั้นด้วยนํ้าเสียงเรียบ ๆ เหตุการ์ณทั้งหมดเป็นเรื่องเล่น ๆ

? ? ? : อะ อ้าว !! นี่นายไม่รู้ทางออกหรอกเหรอ !!

หญิงสาวได้อ้าปากค้างตกใจอึ้งโลกในคำตอบเสียงเรียบของยูเรก้าและมองยูเรก้าด้วยความมึนงงสุดขีด

หุ่นยนต์ปริศนา : คำขอร้อง สถานะ-ยินยอม แต่ว่ามีเงื่อนไข-คือเราขอร้องคุณให้หลบไปยังจุดอื่นก่อนได้หรือไม่ ? หลังจากทำการจัดการเป้าหมายแล้ว เราจะนำทางคุณออกไปจากสถานที่แห่งนี้เอง

หุ่นยนต์ปริศนาได้ตอบกลับมายังคำถามของชายหนุ่มพร้อมกับล้อคเป้าหมายแน่นิ่งไว้ในสายตาของเธอ


" ก็อย่างที่เขาบอกนั้นแหละคุณผู้หญิงผมชมพู รีบ ๆ ถูกกําจัดซะหุ่นยนต์เขาจะได้บอกทางออกไง "

ชั้นแตะไหล่ของสาวผมชมพูเบา ๆ แล้วค่อย ๆ เดินออกห่างมาพอสมควร

" ชั้นจะนั่งรอดูอยู่ตรงนี้ล่ะ จะให้ร้องเพลงสร้างบรรยากาศไหม "

ชั้นนั่งลงกับพื้นเอาแขนซ้านขึ้นมาเท้าคาง แล้วตะโกนถามหญิงสาวทั้งคู่

? ? ? : นี่นายยังจะร้องเพลงได้หน้าตาเฉยอีกเหรอ !! ขอแค่ให้ช่วยพาออกไปก็ทำไม่ได้ คนใจร้าย !!

หญิงสาวผมชมพูได้บ่นเล็กน้อยมายังทางยูเรก้า แต่ยังไม่ทันที่เธอได้เริ่มบ่นต่อกระสุนปืนกลและมิซไซล์จำนวนมากก็ได้กรูกันเข้ามาหาตัวเธอทันที โดยดูเหมือนว่ากระสุนทั้งหมดนั้นจะไม่อยู่ในเขตุที่ทำอันตรายมาถึงยูเรก้าได้

ฟุบ !! ร่างของผู้หญิงผมสีชมพูนั้นได้หายไปทันทีที่กระทบกับหัวมิซไซล์เข้า ดูเหมือนว่านั่นจะเป็นร่างมายาของเธอ ซึ่งตัวจริงของเธอน่าจะหลบซ่อนอยู่ไม่ไกลจากบริเวณนี้ ท่าทางว่าการต่อสู้นี้จะยืดเยื้อเสียแล้ว


" ชิ อย่ามาโทษชั้นสิ ก็ชั้นไม่รู้ทางออกนิ "

ชั้นบ่นเบา ๆ ก่อนที่จะนั่งดูการต่อสู้ของทั้งคู่ ในความคิดของชั้นรู้สึกได้เลยว่าคงต้องนั่งกันอีกยาว

หุ่นยนต์ตัวนั้นไม่ทําอัตรายตัวเราสินะ ถ้างั้นไปยื่นข้อเสนอง่าย ๆ ดีกว่า

ชั้นลุกขึ้นอย่างช้า ๆ แล้วค่อย ๆ เดินเข้าไปกลางวงสนามรบของทั้งคู่

" นิพวกเธอถ้าสู้กันแบบนี้คงอีกนาน ชั้นจะไปโรงเรียนนะเฟ้ย ! มาเป่ายิงฉุบ ตัดสินแพ้ชนะเลยดีกว่าไหมง่ายดี "

ชั้นตะโกนบอกทั้งสองฝ่าย ข้อเสนอนี้ชั้นคิดว่าไม่เลวนะ จะได้ไม่มีใครต้องเจ็บตัว ข้าวของไม่พังด้วย เจ็บเร็วอีกต่างหาก

? ? ? : นี่นายจะบ้าเหรอ !!! เป่ายิ้งฉุบแพ้โดนยิงตายเนี่ยนะ !! ชั้นไม่ออกมาให้โดนยิงหรอก !!

หญิงสาวผมชมพูได้บ่นผ่านร่างลวงตาของเธอที่กำลังล่อหุ่นยนต์ปริศนาที่คอยตามเธอไปรอบๆฉาก

หุ่นยนต์ปริศนา : ตอบรับความคิดเห็น-วิธีนั้นเสี่ยงต่อการโดนนรอบทำร้ายเมื่อเผจิญหน้าในระยะใกล้ เราคิดว่าคุณสมควรจะคิดวิธีใหม่ที่ระบบยอมรับ . . .

หุ่นยนต์ปริศนาได้ตอบกลับมายังยูเรก้าพร้อมกับยังไล่ตามร่างลวงตาของหญิงสาวผมชมพูคนนั้นอยู่


" ชิ น่ารําคาญชะมัด " ถ้าหุ่นยนต์ตัวนั้นไม่รู้ทางออกนะ ตูจะเดินไปหาเองแล้วจริง ๆ

ทํายังไงดีล่ะ ที่จะสามารถทําให้เราออกจากที่นี้ได้เร็ว ๆ ... ลองแบบนี้ดูล่ะกัน !

" นิ ทั้งคู่หยุดสู้ก่อนดิ หุ่นยนต์ผมสวย บอกทางออกชั้นที ชั้นจะเดินออกไปเอง "

ชั้นยื่นข้อเสนอง่าย ๆ ให้คุณหุ่นยนต์ผมสวย

" ชั้นจะได้ไม่ไปเกะกะอารมณ์ของทั้งคู่ไง จะได้สู้กันอย่างสบายใจ แล้วก็นะยัยผมชมพูก็ตามมาด้วยก็ได้อยากออกเหมือนกันนิ

แล้วก็คุณหุ่นยนต์ก็คอยขวางยัยผมชมพูไม่ให้ออกไปให้ได้ก่อนที่ชั้นจะเดินถึงทางออกเอามะ พอดีชั้นเดินช้าด้วย สู้กันให้เต็มที่นะ

ถ้าชั้นเดินถึงทางออกแล้วแต่คุณหุ่นยนต์ผมสวยยังเอาชนะยัยขี้โวยวายผมชมพูไม่ได้ ถือว่ายัยบ้าเสียงดังผมชมผูชนะเอามะ "

ชั้นอธิบายกฏง่าย ๆ ที่เอื้อประโยชน์ให้ตัวชั้นมากไปสุดไป

? ? ? : กรี๊ดดดด !! นี่นายหาว่าชั้นบ้าเหรอ !! เจ้าโรคจิต !! เจ้าเครื่องจักร !! เจ้าคนไร้หัวใจ !!

หญิงสาวผมชมพูได้ต่อว่ายูเรก้าผ่านทางร่างแยกเช่นเคยพร้อมกับยังใช้ร่างมายานั้นลองเชิงบนสนามอยู่เช่นเดิม

หุ่นยนต์ปริศนา : การยื่นข้อเสนอ-ตกลงตามคำของผู้ที่ไม่เกี่ยวข้อง ทางออกอยู่ทิศใต้ของที่นี่เมื่อข้ามสะพานไปแล้วจะเข้าสู่ด้านหน้าของดันเจี้ยน "เมืองแห่งเครื่องจักรที่ถูกลืม" [ Noirceur ] แทน และ จำเป็นที่จะต้องข้ามสะพานทางทิศใต้ของสถานที่นั้นอีกครั้งนึงเพื่อออกไป

เมื่อหุ่นยนต์ปริศนาได้อธิบายเสร็จเธอก็ได้ Stand by เครื่องยนต์ตัวเองพร้อมๆกับเตรียมต่อสู้กับหญิงสาวผมชมพูที่ยังแอบซ่อนตัวจริงอยู่ในเงามืดและทำตามคำแนะนำของยูเรก้า


" โอเครู้ทางออกแล้ว เอาล่ะพร้อมนะยัยหัวชมพู ถ้าอยากออกไปจากที่นี้ก็ตามชั้นให้ดี ๆ ล่ะ รักษาความปลอดภัยให้ด้วยนะ

ถ้าชั้นตายไป เธอคงไม่รู้ทางออกแน่ ๆ และอีกอย่างถ้าไม่อยากให้ เรียกไอ งี่เง่า ขี้โวยวาย หยาบคาย หัวชมพู ก็บอกชื่อมาสิ

คุณหุ่นยนต์ผมทองก็ด้วย ชั้นชื่อ ยูเรก้า จีแอล เวิร์ด ยินดีที่ได้รู้จัก "

ชั้นยิ้มให้ทั้งคู่เล็กน้อย ที่ยิ้มนั้นก็เพราะตอนนี้ชั้นดีใจเล็กน้อยที่จะได้ออกไปจากที่นี้แล้ว

" เอาล่ะ ถ้าพร้อมแล้วก็เริ่มกันเลยดีกว่า คุณผู้หญิงทั้งสอง "

เมื่อพูดจบ ชั้นก็ก้าวเท้าขวาไปข้างหน้าเป็นก้าวแรกทันที เอาล่ะมุ่งตรงไปที่สะพานทางทิศใต้ !

? ? ? : ชั้นไม่บอกชื่อคนอย่างนายหรอก !! เจ้าคนไร้น้ำใจ !! เห็นชีวิตคนเป็นผักปลา !!

หญิงสาวผมชมพูได้บ่น บ่น บ่น ยูเรก้าซักพักใหญ่ๆก่อนที่จะเงียบหายไป

ทางด้านหุ่นยนต์ปริศนาก็ได้สแกนพื้นที่โดยรอบๆทางที่ยูรูก้าได้เดินรวมทั้งค้นหาตำแหน่งพิกัดของหญิงสาวผมชมพูคนนั้นไปด้วย

ดูเหมือนว่าการเดินครั้งแรกนั้นจะสงบผิดปกติ ซึ่งดูเหมือนว่าหุ่นยนต์ปริศนานั้นจะยังสแกนร่างของหญิงสาวผมชมพูคนนั้นไม่เจอ


เอาล่ะทีนี้ก็แค่เดินไปให้ถึงทางออกก็พอ ยังไงซะยัยชมพูต้องคอยรักษาความปลอดภัยให้เราอยู่แล้วล่ะ

แต่ว่าเสียมารยาทชะมัดอุส่าแนะนําตัวไปแล้ว แต่ดันไม่บอกชื่อตัวเองกลับมาเนี้ย ถ้างั้น

ชั้นได้หยุดเดินที่หน้าสะพานทางทิศใต้ที่เพิ่งเดินมาถึง

" เฮ่อ เหนื่อยจังเลย ~ ขี้เกียจเดินแล้วอ่ะ เซ็งชะมัด แต่ถ้าได้รู้ชื่อของผู้หญิงผมชมพูรึผมทองแถว ๆ นี้อาจจะมีแรงเดินต่อก็ได้ "

ชั้นพูดลอย ๆ ด้วยนํ้าเสียงกวนประสาทนิด ๆ

? ? ? : นายนี่มันแย่จริงๆเลย !! ชั้นไม่น่ามาเจอนายเข้าเลย แย่ที่สุด !!

หญิงสาวผมชมพูยังบ่นต่อไม่หยุด โดยดูเหมือนว่าเธอจะไม่ใส่ใจตอบคำถามของยูเรก้าซักเท่าไรนัก

เปรี้ยง !! เสียงมิซไซล์ยิงไปชนกับกำแพงเศษเหล็กในระแวกนั้นเข้า ซึ่งดูเหมือนว่าจะเป็นที่มาของเสียงเมื่อกี้นั่นเองทำให้เธอเงียบไปอีกรอบหนึ่ง

เท็ทสึ ไอกิส : ระบบแนะนำตัว - เราเป็นไซบอร์ที่ออกแบบมาเพื่อการต่อสู้ชื่อรุ่น เท็ทสึ ไอกิส

หุ่นยนต์ปริศนาได้ตอบกลับมายังยูเรก้าพร้อมๆกับสแกนหาพื้นที่รอบๆ ดูเหมือนว่ายิ่งยูเรก้าอยู่นิ่งๆนานๆเท่าไรทางไอกิสก็จะได้เปรียบในการค้นหามากยิ่งขึ้นเท่านั้น


" เป็นหุ่นยนต์ที่พูดกันรู้เรื่องดีนะเนี้ย น่ารักดีแฮะ ไม่เหมือนกับผู้หญิงผมชมพูที่เกิดมาเป็นคนทั้งทีแต่พูดไม่รู้เรื่องเลยแฮะ "

ชั้นทําหน้าอึ้งเล็กน้อย เพราะไม่ได้คิดว่าจะได้รับคําตอบจากหุ่นยนต์หัวทองเลยสักนิด

" เอาล่ะ ไอกิส ชื่อของเธอทําชั้นมีพลังเต็มร้อยที่พร้อมจะก้าวเดินแล้ว "

ชั้นยิ้มพร้อมกับก้าวขาขวาไปบนสะพานแต่ก็ หยุดนิ่งด้วยท่าก้าวขาขวา...

" แต่มันเต็มแค่ขาขวา ถ้ามีผู้หญิงผมชมพูที่ไม่รู้จักมารยาทให้การแนะนําบอกชื่อตัวเอง ขาซ้ายอาจจะเดินไปข้างหน้าได้ก็ได้นะ "

ชั้นพูดลอย ๆ พร้อม ๆ กับหันหน้าไปทางยัยหัวชมพูที่มันน่าจะเป็นตัวปลอมร้อยเปอร์เซน

เท็ทสึ ไอกิส : ขอบพระคุณสำหรับคำชื่นชม

ไอกิสได้ตอบกลับยูเรก้าในขณะที่ตนเองกำลังสแกนเป้าหมายอยู่เรื่อยๆ

ทางด้านหญิงสาวผมชมพูในร่างมายานั้นได้แต่ดิ้นพราดๆพลางขว้างปาก้อนเศษเหล็กใสยูเรก้าด้วยอาการหงุดหงิด

? ? ? : ชั้นไม่บอก ไม่บอก ไม่บอก นายหรอก !!!! ถ้านายไม่ไปต่อล่ะก็ เราก็ติดตายกันทั้งคู่ที่นี่แหละ !!


จะเต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
โพสต์ 8-12-2011 19:37:59 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 9-12-2011 03:55

-:- ช่วงเช้า
     เมื่อผมได้เดินทางมาถึงหน้าห้องพักของตัวเอง ที่ทาง S.E.E.S ได้จัดเตรียมไว้ให้ และอารมณ์ตอนนี้ของผมกําลังเหนื่อยมาก
ไม่ใช่เพราะการเดินทางหรอกนะที่ทําให้ผมเหนื่อย แต่มันเป็นเพราะเอกสารภารกิจของทาง S.E.E.S ต่างหากที่ทําผมปวดกบาล

     " นิตูอายุ 31 แล้วนะ... จะให้ตูแฝงตัวไปเป็นนักเรียน... โคตรเนียนเลยท่าน... "

     แต่ยังไงมันก็เป็นงานคิดในแง่ดีเข้าไว้อย่าคิดในแง่ร้าย... ผมเดินเข้าไปในห้องที่ถูกจัดเตรียมไว้ และวางข้าวของไว้กับพื้น
พร้อมถอดเสื้อผ้าเข้าไปชําระล้างร่างกายในห้องนํ้า ก่อนที่จะไปโรงเรียนตามภารกิจที่ได้รับมอบหมายมา...

ดูเหมือนว่านอกจากเอกสารภารกิจแล้วจะมีเอกสารอีกอันนึงที่ถูกส่งมาให้โอโตนาชิด้วยโดยมีข้อความว่า

" ตอนนี้คุณคงจะอยู่ที่ห้องพักแล้วสินะเมื่อได้เห็นจดหมายฉบับนี้
ทาง S.E.E.S. เรามีหน้าที่ลับเฉพาะที่จำเป็นจะต้องให้คุณไปทำในครั้งนี้โดยการลักลอบเข้าไปในโรงเรียนในเมือง Noirceur ในฐานะนักเรียนคนนึง
โดยเป้าหมายของภารกิจในครั้งนี้มีอยู่ 3 อย่างด้วยกัน
1) จับตัวคนๆนึงมายังกลุ่มของเรา โดยจะต้องจับเป็นมาเท่านั้น
ภาพที่แนบมาด้วย :
หมายเหตุ : ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นต้นเหตุที่ทำให้ห้วงเวลาแห่งความมืดเกิดความปั่นป่วนขึ้น รายละเอียดอื่นๆยังเป็นความลับ

2) ค้นหาความจริงเบื้องหลังโรงเรียน
หมายเหตุ : ภารกิจนี้คุณจะต้องสืบเสาะต้นเหตุที่มาของการเปิดโรงเรียนและแผนการที่แท้จริงของผู้อำนวยการ รายละเอียดอื่นๆยังเป็นความลับ

3) ภารกิจสังหาร
ภาพที่แนบมาด้วย :
หมายเหตุ : นับสืบคนนี้ได้เข้ามาในเมืองได้ไม่นานนักและดูเหมือนว่าเป้าหมายของเขาจะเกี่ยวโยงกับข้อมูลภายในของกลุ่มของเราและ N.O. ด้วย ให้จัดการปิดปากเสียก่อนที่เขาจะรู้เรื่องมากไปกว่านี้

ทั้งนี้นั้นภายในโรงเรียนจะมีคนในกลุ่มของเราที่จะให้ความร่วมมือกับคุณได้คือ




ให้คุณทำการแสดงบัตรประจำตัวนักเรียนให้พวกเขาเห็นและร่วมมือกับพวกเขาทำภารกิจให้สำเร็จให้จงได้ ขอให้คุณโชคดี

จาก : หัวหน้าลับสมาคม S.E.E.S.

อื่นๆ : เราได้ทำการเตรียมชุดนักเรียนไว้ให้คุณเรียบร้อยแล้ว ให้คุณใส่มันเพื่อปกปิดตัวตนที่แท้จริงของตัวเองภายในโรงเรียนด้วย



เสร็จสิ้น ( ชุดไม่ต้องเปลี่ยนก็ได้นะ )
โพสต์ 9-12-2011 04:21:45 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 10-12-2011 05:12



" ชิ ก็ได้ ! เดินก็ได้ !! " ยัยหัวชมพูเสียมารยาทสุด ๆ กับอีแค่บอกชื่อตัวเองมันยากนักรึไง

ชั้นค่อย ๆ เดินตามทางไปเรื่อย ๆ รูปแบบในการเดินคือก้าวขาขวาไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว

รอ 10 วิ แล้วค่อยก้าวขาซ๊าย แต่เมื่อขาซ๊ายก้าวแล้วขาขวาจะก้าวตามอย่างรวดเร็ว

" ยังไงซะชั้นก็ไม่ตายอยู่แล้ว ไอกิสจัง เขาไม่ทําร้ายชั้นอยู่แล้ว แต่ขาซ๊ายเดียวเดินช้าจริง ๆ นะเนี้ย "

ชั้นพูดลอย ๆ พร้อมมองไปที่ขาซ๊ายของตัวเอง

? ? ? : เฮอะ !! ต่อให้นายคลานไปชั้นก็รอได้อยู่แล้ว !! ชั้นอยู่กับนายได้ทั้งวันนั่นแหละ !!

หญิงสาวผมชมพูได้ตะโกนบอกยูเรก้าอีกครั้งแต่ดูเหมือนว่าคราวนี้จะออกมาจากมุมเศษเหล็กที่ล้มอยู่ด้านหน้าของเขา

? ? ? : ถ้านายไปโรงเรียนสายขึ้นมาชั้นจะตามไปหัวเราะเยาะถึงหน้าโรงเรียนเลยคอยดูเถอะ !!

ตูม !! ทันใดนั้นกองเศษเหล็กตรงที่มาของเสียงก็ได้ระเบิดออกด้วยน้ำมือของไอกิส แต่ดูเหมือนว่านั่นก็จะยังคงเป็นร่างมายาอยู่ดี

เท็ทสึ ไอกิส : เก็บข้อมูลการต่อสู้ . . . . เป้าหมายสามารถใช้ร่างมายาได้หลายรูปแบบ

ไอกิสได้บันทึกข้อมูลการต่อสู้ไปด้วยขณะนั้นและดูเหมือนว่าเธอกำลังจะส่งสัญญาณเรียกกำลังเสริมมาช่วยเช่นกัน . . .


บอกตามตรงฟิวขาดครับ นิชั้นกําลังถูกยัยหัวชมพูไร้สารยาทดูถูกอยู่งั้นเหรอ... หงุดหงิดเว้ย

" คอยดูเถอะยัยหัวชมพูงี่เง่า ถ้าหากชั้นไปโรงเรียนทันล่ะก็ ชั้นจะให้เธอทําหน้าอายแบบไม่มีวันลืมได้ กลางโรงเรียนเลย !!!! "

ชั้นตะโกนดัง ๆ ใส่ยัยผู้หญิงหัวชมพูนั้น

" คอยดูเถอะยัยหัวชมพูงี่เง่า "

ชั้นเริ่มเร่งความเร็วในการเดิน แต่ด้วยความหงุดหงิดที่มีมากขึ้น จากเดินจึงกลายเป็นวิ่งแทน

เท็ทสึ ไอกิส : คุณกำลังเคลื่อนที่เร็วขึ้นเรื่อยๆแล้ว กรุณาระวังเศษเหล็กตามทางด้วยค่ะ

ไอกิสได้เอ่ยเตือนยูเรก้าพร้อมกับเคลื่อนที่ตามยูเรก้าไปเรื่อยๆพร้อมกับสอดส่องหาผู้หญิงผมชมพูคนนั้น

ดูเหมือนว่าเสียงบ่นกังวาลของเธอจะได้เงียบลงไปแล้ว แต่ที่น่าแปลกใจก็คือแม้ว่ายูเรก้าจะไปทางไหนก็ตามก็ไม่เคยจะได้ยินเสียงฝีเท้าของผู้หญิงผมชมพูคนนั้นเลย

ไม่นานนักยูเรก้าก็ได้วิ่งมาถึงด้านหน้าของ ดันเจี้ยน "เมืองแห่งเครื่องจักรที่ถูกลืม" [ Noirceur ] ดูเหมือนว่าแค่ข้ามสะพานออกไปนั้นเขาก็จะสามารถกลับสู่โลกเดิมได้แล้ว

ฟึ้บ !! เสียงผ้าคลุมโบกกระทบลมของชายผู้หนึ่งดังขึ้น ดูเหมือนว่าด้านหน้าของยูเรก้านั้นจะมีชายหนุ่มผมสีเหลืองคนนึงกำลังยืนสังเกตุการณ์อะไรอยู่ที่อีกด้านนึงของฝั่งที่ยูเรก้าอยู่ตอนนี้



ไอหน้าหล่อนั้นใครฟระ แต่ช่างเหอะถ้าไม่มาขวางทางกันล่ะก็จะไปเป็นเทวดาที่ไหนก็ไป

เอาล่ะใกล้ถึงแล้ว เตรียมตัวใจไว้ให้ดี ! ยัยหัวชมพู

แต่พูดถึงตั้งแต่วิ่งมานี้ เหมือนวิ่งอยู่กับไอกิสแค่สองคนแฮะ ยัยหัวชมพูสงบปากเป็นด้วยงั้นเหรอ ?

เมื่อคิดได้แบบนั้นชั้นก็หยุดวิ่งแบบยืนอยู่กับที่ พร้อมตะโกนดังลั่นขึ้น

" เฮ้ย !!! ยัยหัวชมพูงี่เง่า อกไข่ดาว ยังอยู่ไหม !!!! ไอกิสช่วยเช็ดด้วยว่า ยัยหัวชมพูมันตายรึยัง "

เมื่อยูเรก้าตะโกนหัวชมพูออกมานั้นชายหนุ่มปริศนาผมเหลืองก็ได้หันมาเล็กน้อยและมองมายังจุดที่ยูเรก้าและไปกิสอยู่ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรและหันกลับไปดูลาดลาวต่อ

? ? ? : ใครอกไข่ดาวเจ้าปากเสีย !! นายนั่นแหละเจ้าขาเป๋ !!

เสียงตะโกนต่อว่ายูเรก้าได้ดังออกมาบ่งบอกว่าคุณเธอยังมีชีวิตอยู่อย่างแน่นอนล้านเปอร์เซ็น

ทางด้านไอกิสนั้นได้ลดตัวลงมายืนข้างๆกับยูเรก้าพร้อมกับโค้งก้มบอกลา

เท็ทสึ ไอกิส : ตอนนี้พวกเราได้มาถึงหน้าทางออกแล้ว เมื่อคุณเดินออกไปด้านนอกก็จะเป็นสถานที่ของกลุ่ม S.E.E.S. วึ่งเชื่อมต่อระหว่างเมืองและโรงเรียน เราคงต้องขอให้คุณย้ายไปยังสถานที่ปลอดภัยเสียก่อนเพื่อความปลอดภัยของตัวคุณเอง

ไอกิสได้อธิบายกับยูเรก้าถึงความปลอดภัยของตัวเขาเองและสถานที่แห่งนี้ ไม่นานนักก็ได้มีชายหนุ่มปริศนาอีกคนนึงเดินสวนเข้ามาจากทางออกและเดินเข้ามาหาไอกิส

ชายหนุ่มปริศนาผมขาว(Chain bind) : มาแล้ว . . . เป้าหมายล่ะ ?

ชายหนุ่มปริศนาผมขาวได้เข้าสู่เรื่องงานทันทีที่มาถึง แต่เมื่อเขาเห็นยูเรก้าก็ได้ออกสีหน้าสงสัยเล็กน้อย

ชายหนุ่มปริศนาผมขาว(Chain bind) : สถานที่นี้มันอันตรายนะ นายน่ะออกไปซะก่อนเถอะ


" ขอบใจมากนะไอกิส... แต่ขอโทษนะ ชั้นตัดสินใจได้แล้วล่ะ... สิ่งที่ชั้นต้องทําน่ะ "

ชั้นตบไหล่ไอกิสเบา ๆ ก่อนที่จะพูดต่อไปว่า

" ชั้ันจะเอายัยหัวชมพูกลับไปด้วย !!! ชั้นจะลงโทษหล่อนเอง !!!!! ยัยนั้นน่ะเป็นของชั้น !!!!!! "

สิ้นเสียงของยูเรก้านั้น ดูเหมือนว่าชายหนุ่มปริศนาผมเหลืองจะแอบอมยิ้มและหัวเราะเบาๆในขณะที่หันหลังให้ทั้ง 3 ที่ยืนกันอยู่หน้าทางเข้า

? ? ? : ใครเป็นของนายย๊า !! เจ้าบ้า หลงตัวเอง !! ชั้นไม่มีวันให้นายมาแตะตัวชั้นหรอก !!

หญิงสาวได้ตะโกนโหวกเหวกบ่นยูเรก้าเช่นเคยพร้อมกับสลายร่างมายาออกไปด้วยพร้อมๆกัน

ชายหนุ่มปริศนาผมขาว(Chain bind) : ทางกลุ่ม S.E.E.S. เรามีภารกิจที่ต้องจับตัวผู้หญิงคนนั้นไป เราคงส่งตัวเธอให้นายไปทำเรื่องไร้สาระแบบนั้นไม่ได้หรอกนะ

ชายหนุ่มผมขาวอธิบายพร้อมกับจับหมวกบนหัวของเขาไว้อย่างกระชับและหาที่มาของเสียง

เท็ทสึ ไอกิส : สื่อสารข้อความ-พวกเราไม่ได้จะลงโทษเธอคนนั้นแต่เป็นการจองจำและเค้นความลับของเธอน่ะค่ะ

ดูเหมือนว่าไอกิสจะเข้าใจผิดเรื่องที่ยูเรก้าพูดพร้อมกับอธิบายในความเข้าใจของเธอ


" เรื่องของพวกเธอจะยังไงก็ช่าง แต่ถ้าชั้นยังไม่ได้เอาไอคนไร้มารยาทนั้นมาลงโทษให้่สาแก่ใจแล้วชาตินี้คงตายตาไม่หลับ ! "

ชั้นพูดกับไอกิสด้วยนํ้าเสียงจริงจัง

" ชั้นขอยัยบ้าหัวชมพูนั้นมาก่อนล่ะกันนะ ไอกิสจัง ถ้าชั้นจับยัยแก้ผ้าประจานกลางโรงเรียนได้เมื่อไหร่เด่ะเอามาคืน "

และก็ยังพูดต่อด้วยสีหน้าจริงจังต่อ พร้อมนํามือทั้งสองข้างแตะไปที่ไหล่ทั้งสองของเธอ

" เฮ้ยยัยหัวชมพูออกมาได้แล้ว กลับไปพร้อมกับชั้นนิ คําพูดของชั้นน่ะถือเป็นคําขาดห้ามใครขัดเด็ดขาดนะเฟ้ย !! "

? ? ? : นายเป็นใครชั้นไม่สนหรอก!! ชั้นจะบอกนายไว้เลยว่ายังไงชั้นก็ไม่ไปกับนาย !!! แบร่ !!!!!!!!!!!!!!!

หญิงสาวผมชมพูได้ตะโกนออกมาพร้อมกับตอบคำถามของยูเรก้าอย่างรวดเร็วเหมือนกับไม่ต้องใช้เวลาคิดเลยทีเดียว

ในขณะเดียวกันชายหนุ่มปริศนาผมขาวก็ได้ยกไม้เท้าของเขาขึ้นและกำลังจะทำการโจมตีแต่ก็ต้องหยุดลงเสียก่อนเมื่อได้ยินไอกิสที่ยืนคุยกับยูเรก้าอย่างแปลกๆตรงนั้น

Social Link 1 ~ ข้อสรุปอันสมบูรณ์แบบ ~

เท็ทสึ ไอกิส : แสดงความเห็น-โอ้ !! การทำให้เกิดความอับอายจะทำให้เป้าหมายรู้สึกประหม่าและยอมทำตามที่เราบอกแต่โดยดีสินะคะ สมกับเป็นความคิดอันสมบูรณ์แบบจริงๆ

ไอกิสได้ประกบมือสองข้างของเธอเข้าหากันและส่งสายตาเป็นกระกายเหมือนกับว่าเข้าใจอะไรบางอย่างที่ยูเรก้าพยายามจะสื่อในรูปแบบของเธอเอง

เป้าหมาย : อธิบายเหตุผล หรือ แสดงความคิดเห็นให้ระบบของไอกิสทำความเข้าใจแบบเดียวกับยูเรก้า

ชายหนุ่มปริศนาผมขาว(Chain bind) : เอ่อ . . . มันไม่ใช่แบบนั้น . . . .


" ใช่แล้วล่ะ ไอกิส !! มนุษย์น่ะถ้าหากได้รับความอับอายถึงขีดสุดแล้วล่ะก็ ไม่ว่าอะไรก็จะทําเพื่อลบล้างความอับอายทั้งนั้น "

ชั้นเอามือทั้งสองของตัวเองไปประสาทกุมมือของไอกิสเอาไว้ แล้วจ้องตาเธอ

" ถ้าจะเค้นความลับเธอแบบง่าย ๆ ล่ะก็ มาช่วยชั้นพาหล่อนออกไปข้างนอกและไปสร้างความอับอายให้ยัยหัวชมพูกับชั้นเถอะ "

ผมจ้องตาไอกิสด้วยสายตาที่แน่วแน่ และจริงจังก่อนที่จะหันไปตะโกนใส่ผู้หญิงอีกคน

" ยัยหัวชมพูที่เธอขอร้องชั้นน่ะ ให้ชั้นพาเธอออกไปจากที่นี้ใช่มะ ... เดี่ยวชั้นจะช่วยเธอเอง !!!! "

ชายหนุ่มปริศนาผมขาว(Chain bind) : มันก็ใช่อยู่แต่ว่า . . .

ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มผมขาวจะได้อธิบายให้เสร็จไอกิสก็ได้เริ่มเดินเครื่องของเธอเต็มที่พร้อมกับเริ่มโจมตีรอบๆจุดบริเวณโดยรอบเพื่อทำให้ที่หลบซ่อนนั้นค่อยๆเลือนหายไป

เท็ทสึ ไอกิส : ดำเนินการค้นหาขั้นสูงสุด . . .

ตูม !! ไม่นานนักสภาพพื้นที่โดยรอบก็ถล่มลงเหลือแต่ซากเหล็กเต็มไปหมดทั่วบริเวณนั้น

ตึก !! เสียงฝีเท้าของหญิงสาวผมชมพูได้แตะลงบนซากเหล็กแถวๆนั้นก่อนที่จะกระโดดขึ้นมาจากด้านล่างทีล่ะน้อยแต่มันจะเป็นภาพลวงตารึเปล่านะ ?


" เดี๋ยวชั้นจัดการเอง !!! "

ชั้นรีบวิ่งไปยังที่ ๆ ยัยหัวชมพูนั้นโผล่หัวออกมาทันที ใช่แล้วถ้าจะเป็นภาพลวงตาก็ได้กําไร ถ้าเป็นตัวจริงก็ล้านแตก !!

มีแต่ผลประโยชน์ทั้งนั้น เพราะงั้นไม่จําเป็นที่จะต้องลังเลเลยแม้แต่น้อย

ชั้นวิ่งด้วยความเร็วสูงสุด และเมื่อถึงระยะที่เหมาะสม ชั้นก็ง้างแขนขวาไปด้านหลัง แล้วก็แขนขวานั้นแหละพุ่งเข้าสู่ร่างของ

ยัยงี่เง่าผมชมพู

" เคล็ดวิชาเช็ดร่างจริงรึปลอม !!!!!!!!!! "

และมือขวาของผมก็ไปหยุดลงที่หน้าอกของยัยผมชมพู แต่ด้วยความแปลกใจเล็กน้อยผมเริ่มคําหาสิ่งที่ผมอยากจะจับ

" ยัยนี้เป็นผู้ชายนิหว่า ไม่เห็นมีหน้าอกเลย "

? ? ? : จะ . . . เจ้าบ้า !!

หญิงสาวได้ตะโกนโหวกเหวกพร้อมกับตีหัวของยูเรก้าเข้าเต็มแรงแต่ดูเหมือนว่าจะไม่โดนเพราะว่านี่เป็นร่างมายานั่นเอง

ทางด้านชายหนุ่มผมขาวได้แต่ยืนมึนกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นและมองทั้งสองที่กำลังไล่จับเป้าหมายอย่าง งงๆ

เท็ทสึ ไอกิส : รายงานการต่อสู้-เป้าหมายอยู่ที่บริเวณชั้นล่าง

ว่าแล้วไอกิสก็ได้บินลงไปด้านล่างนำหน้ายูเรก้าไปทันที


" ไอกิสรอด้วย !! "

ชั้นรีบวิ่งตามเธอไปทันที โดยไม่สนใจหัวขาวที่อยู่ข้างหลังแบบแต่น้อยนิด พูดถึงตูก็ไม่สนใจมันอยู่แล้วนิหว่า..

เอาเถอะ จะว่าไปยัยผมชมพูนิดื้อชะมัด อย่าให้จับได้นะเฟ้ย เดี๋ยวพ่อจะสั่งสอนซะให้เข็ด !!!

ไอกิสได้รับคำสั่งและลดระดับการบินลงมาให้อยู่ในระยะสายตาของยูเรก้าพร้อมกับบุกลงไปยังด้านล่างเรื่อยๆ ไม่นานนักทั้งสองก็ได้ลงมาถึงด้านล่างใต้สะพานที่ยืนกันอยู่เมื่อครู่นี้และเห็นผู้หญิงผมสีชมพูคนนั้นกำลังวาดอะไรบนเศษเหล็กด้านล่างอยู่

? ? ? : ชิส์ !! ตื้อชะมัดเลยนะพวกนายเนี่ย !! Alter Appearance !!

หญิงสาวผมชมพูได้สะบัดมือออกและร่ายเวทย์จากสิ่งของที่เธอวาดวงเวทย์ลงไปทำให้มันกลายเป็นร่างมายาขึ้นมา แต่ดูเหมือนว่าคราวนี้จะไม่ได้ผลเสียแล้วเนื่องจากระบบของไอกิสได้ล้อคเป้าหมายตัวจริงของเธอเอาไว้ทันทีที่เจอหน้ากัน

ฉึบ ~ ไอกิสได้ส่งสเกาเตอร์ให้กับยูเรก้าเพื่อให้เขาสามารถมองเห็นภาพที่เธอมองเห็นได้ไปพร้อมๆกันด้วย!!


" ใจมากไอกีส ! "

ชั้นรับสเกาเตอร์ที่ไอกีสส่งมาให้ แล้วสวมใส่ทันที ตอนนี้ชั้นเห็นร่างจริงของยัยหัวชมพูนั้นชัดเจนมาก

" ยัยหัวชมพูงี่เง่า ตอนนี้หล่อนกําลังโดนรุมนะเฟ้ย มากับชั้นซะดี ๆ เถอะ ! "

ชั้นยิ้มตะโกนโชว์เหนือ ถามยัยผมชมพู

" ถ้ายอมตามมาดี ๆ ล่ะก็จากจับแก้ผ้าหมด อาจจะใจดีเหลือชุดชั้นในไว้ให้ก็ได้นะเฟ้ย !! "

? ? ? : เจ้าบ้ากาม !! หื่น !! ลามก !! วิตถาร !! ให้ตายชั้นก็ไม่ยอมโดนนายจับตัวไปหรอก !! ถึงแม้ชั้นจะตาย ชั้นก็ไม่มีวันไปกับนายหรอก !!

หญิงสาวผมชมพูยังคงต่อว่ายูเรก้าอยู่ในด้านตรงข้ามเช่นเคย แต่ดูเหมือนว่าไอกิสเองจะไม่ได้รอช้าซักเท่าไรนักและเริ่มโจมตีไปทันที

ปัง !! ปัง !! ปัง !! เสียงปืนกลบนข้อมือของไอกิสได้กระหน่ำยิงลงที่เป้าหมายเหมือนจะเอาชีวิตกันเลยทีเดียว แต่ดูเหมือนว่าเธอจะยิงไม่โดนหญิงสาวผมชมพูตรงหน้านั้นเลยแม้แต่น้อย มันจะเป็นเรื่องบังเอิญรึเปล่านะ . . .

เท็ทสึ ไอกิส : เป็นไปได้ที่ฝ่ายตรงข้ามจะใช้ภาพมายาซ้อนกันสองร่าง

ไอกิสได้พึมพำขึ้นมาและเริ่มสแกนพื้นที่โดยรอบอีกครั้ง แต่ดูเหมือนว่าเธอจะพบจุดความร้อนที่น่าสงสัยถึงสองจุดพร้อมกัน


คลื่นความร้อนสองจุดอย่างงั้นรึ ! ไม่จริงน่า ! หมายความว่า !!!

" ยัยผมชมพูนิหล่อนแตกหน่อได้ด้วยอย่างงั้นเหรอ !!! หล่อนเป็นตัวอะไรกันแน่ฟระ ! "

ชั้นพูดพร้อมวิ่งไปยังจุดคลื่นความร้อนน่าสงสัยนั้นจุดแรก

" ไอกิสเธอไปดูอีกจุดนึงนะ เดี่ยวอันนี้ชั้นดูเอง ! "

ไอกิสได้ตอบรับคำสั่งของยูเรก้าผ่านทางสเกาเตอร์และมุ่งหน้าไปที่อีกด้านนึงทันที

? ? ? : ใครแตกหน่อกันยะ !! เจ้าบ๊อง !! ชั้นแค่ใช้เทคนิคของชั้นหลอกตาพวกนายต่างหากล่ะ !!

ผู้หญิงผมสีชมพูได้พูดตอบกลับไปยังยูเรก้าผ่านร่างปลอมก่อนหน้านั้น

ตึก !! ยูเรก้าได้มาหยุดเบรคด้านหน้าคลื่นความร้อนอีกฝั่งนึงที่เขามองเห็นผ่านทางสเกาเตอร์ ในอีกด้านนึงนั้นเหมือนว่าไอกิสจะกำลังต่อสู้กับผู้หญิงสีชมพูคนนี้อยู่เหมือนกันแต่ยังไม่ได้ส่งคำยืนยันใดๆว่าเป็นร่างปลอมหรือไม่

ผลั้ก !! ทันทีที่ยูเรก้าหยุดลงตรงด้านหน้าจุดความร้อนนั้นก็ได้มีช้อคสีขาวๆปาใส่หน้าของเขาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัวพร้อมกับใบหน้าที่ตกใจเหวอเล็กน้อยของผู้หญิงสีชมพูคนนั้น

? ? ? : หะ . . . โฮ่ ~ นายนี่มันตื้อจริงๆเลยนะ คุณหนู


เต็มแล้วต่อใหม่เลยจ้า
โพสต์ 9-12-2011 22:11:32 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย BoSs-KuNg~ เมื่อ 10-12-2011 01:00

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 10-12-2011 00:40



"!!!!!!" สายตาของชิกิพุ่งเป้าไปยังสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนั้นด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ ที่ทำได้แบบนี้เพราะการใช้สายตาเก็บทุกช็อต ทุกเฟรมของภาพยนต์ที่เขาเสพติดมันอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันนั่นเอง

'ถะ. . . ถึง 3D จะไม่เจ๋งเท่า 2D ก็เถอะนะ ตะ. . . แต่ว่าพอคิดว่าหลังคอนกรีดทรงสี่เหลี่ยมนั่นมีอย่างนั้น อย่างนี้ แล้วก็อย่างโน้น ซ่อนอยู่แล้วมันก็. . . .'

"-///////////-" ภาพเรือนร่างเปลือยปล่าวของสาวๆมัธยม ที่ถูกเสื้อผ้า และชุดชั้นในบดบังส่วนที่ไม่สามารถออกอากาศได้ลอยละล่องอยู่ในดวงตาชองชิกิ เสียงหัวเราะคิกๆของสาวๆในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าที่หยอกล้อกันเรื่องสัดส่วน ใบหน้าตกใจสุดขีดที่ถูกเพื่อนร่วมชั้นสัมผัสซาลาเปาแฝดขนาดพอเหมาะจากด้านหลัง เสียงร้อง ว้าย ที่ดังขึ้นตามมาเมื่อมือที่พุ่งเข้ามาสัมผัสเริ่มทำการขยำเล่นอย่างเมามันส์ บวกกับใบหน้าที่เขิลอายจนแดงก่ำเป็นลูกตำลึง

ภาพเหล่านั้นทำให้ร่างกายเด็กหนุ่มสูบฉีดเลือดขึ้นใบหน้า แทนที่จะเอาไปเลี้ยงสมองและหัวใจ

"หึ หึ หึ สิ่งนี้คือภารกิจที่ผมได้รับมาตั้งแต่เกิดสินะ ขนาดยังไม่ได้เห็นของจริง ออร่าแห่งความสุขชั่วนิรันดร์ก็พวยพุ่งออกมาได้ถึงเพียงนี้ แบบนี้น่ะ "วันพีช" ยังล้ำค่าไม่เพียงพอด้วยซ้ำ !!!" ชิกิพูดจบ ก็วิ่งเข้าไส่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้านั่นทันที !! เด็กหนุ่มหลับตาข้างขวาลง พลันตาข้างซ้ายก็เปลี่ยนจากสีเทาหม่นเป็นสีน้ำเงินเข้ม มือของเขาล้วงเข้าไปในเสื้อนอกเพื่อจะหยิบอาวุธของตนออกมา แต่ทว่า !

"ไม่มี !!! มีดสั้นของผมหายไปไหนแล้ว !!!! บัดซบ !! หรือว่านี่คือการทดสอบจาก "Stein Gate" ถ้าอย่างนั้น ผมจะฝ่าฟันมันไปให้ดู !!!" แม้ไม่มีอาวุธแต่ผลจากพลังพิเศษของชิกิก็ปรากฏแล้ว "เส้น" เล็กๆปรากฏขึ้นบนผนังห้องเปลี่ยนเสื้อ และการ ตัดหรือทำลาย "เส้น" นั้น ก็หมายถึงการทำลายตัวตนของสิ่งๆนั้นไปในทันที

"ฉึบ !!!"

รอยยิ้มอย่างผู้ชนะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชิกิ หลังจากที่เด็กหนุ่มกระชาก "เส้น" ของผนังห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าจนขาดสะบั้น ไม่นานนักผนังที่ถูกทำลาย "เส้น" ก็ค่อยๆปรากฏรอยร้าว ก่อนจะแตกสลายเหมือนกับกระจก และลอยคว้างหายไปจนไม่เหลือแม้แต่เศษซากบนอากาศ

และตอนนี้ เบื้องหน้าของเด็กหนุ่มผู้ที่ดวงตาส่องประกายวิ๊งวับและใบหน้าเปี่ยมสุขล้นผู้นี้คือ !!!!!!!!!!

ชิกิได้พังประตูเข้ามาอย่างบ้าคลั่งเพื่อหวังจะได้ชมวิวอันแสนตระกาลตามหาเปี่ยมสุขให้ตราตรึงลูกตาของเขา

ซ่าๅ เสียงสายน้ำจากฝักบัวได้กระทบพื้นดังไปทั่วห้องและไอร้อนจากน้ำที่ยังใหม่ๆอยู่ไม่หายไป แสดงว่ายังมีคนที่ใช้ห้องนี้อยู่เป็นแน่ !! ไม่ทันที่ชิกิจะได้สอดส่องสายตาเขาก็พบกับคนๆนึงร่างเรียวบางเล็กใต้หยดน้ำที่เปียกแฉะ แสงแดดเวลาใกล้เที่ยงตัดกับผิวของเธอ(?)สะท้อนขาวเด่นเป็นสง่า เส้นผมสีชมพูอ่อนที่ยังเลอะแชมพูอยู่เล็กน้อยได้สะบัดขึ้นพร้อมกับมองหันมาทางชิกิอย่างช้าๆ



? ? ? : คะ . . . ครับ ?

ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะเป็นใจให้ชิกิอย่างมากเนื่องจากเขาและเธอ(?)นั้นได้อยู่กันสองต่อสองในห้องแห่งนี้ เพียงแต่ว่าสิ่งผิดแปลกของฉากนี้ก็คือขนาดอกที่แบนนาบเนื้อคล้ายกับของชิกิเองและหมอกศีลธรรมที่กำลังปกปิดสิ่งแปลกปลอมด้านล่างอยู่อย่างจางๆ


"!!!!!!!!!!!"

'หนะ. . . นี่มัน !!!! ถะ. . . ถึงจะผิดจากที่คิดไว้ก็เถอะ ตะ. . . . แต่แบบนี้ก็ไม่เลวไม่ใช่หรอ จริงด้วยๆ ถ้าเป็นไปตามที่ผมคิดล่ะก็ !!' ชิกกิตกอยู่ในห้วงความคิดอยู่หลายวินาที ใบหน้าของเด็กหนุ่มยังคงตกตะลึงกับภาพที่เห็น ตอนแรกเขาคิดว่าจะได้เห็นสาวๆที่กำลังเปลี่ยนเสื้อ อย่างมากก็คงสวมบราอยู่ แต่นี่มันมากกว่าที่คาดการเสียอีก ร่างเปลือยปล่าวของแท้ แถมยังมีหมอกศิลธรรมที่คิดว่าจะมีแต่ในหนังหรืออนิเมะ ผนังกั้นที่ชิกิทำลายไป ดันกลายเป็นผนังห้องอาบน้ำไปเสียได้

"คะ. . . คือว่าผม. . . " ชิกิหลบสายตาจากเด็กสาวตรงหน้าเพื่อลดความเขินอาย พลางเดินเข้าไปหาช้าๆ

"ว๊ากกกกกก !!!" แต่แค่ก้าวที่สอง เท้าของเด็กหนุ่มก็ไปลื่นกับคราบแชมพูบนพื้นเข้า จนเสียหลักล้มลงอย่างแรง

โครมมมม !!!!!

"จะ จะ เจ็บๆๆๆ หืม ~?" ชิกิพยายามควานหาพื้นที่ยังแห้งพอจะพยุงตัวเองขึ้นยืนได้ แต่กลับไปโดนอะไรบางอย่างเข้า

'นิ่มจังแฮะ อะไรกันล่ะเนี่ย ??' ควันจากไอน้ำค่อยๆจางลง เด็กหนุ่มเริ่มจับจ้องสิ่งที่อยู่ตรงหน้าของเขาและสิ่งที่เขากำลังจับมันอยู่ และ !!!

"!!!!!!!!!!!!!!!"

ร่างของชิกิกำลังคร่อมร่างบางๆของเด็กสาวผมชมพูเอาไว้ ดูเหมือนตอนที่ชิกิเสียหลักล้มลง คงจะไปทับเธอด้วยกระมัง และมือทั้งสองข้างของเด็กหนุ่มล่ะ ? ใช่ มันคือฉากที่พบเห็นได้บ่อยตามอนิเมะแนวเซอร์วิสหลายๆเรื่อง มือทั้งคู่ของชิกิกำลังทาบอยู่บริเวณหน้าอกของเด็กสาวเต็มฝ่ามือเลยทีเดียว สถาณการณ์นี้ทำให้เลือดที่สูบฉีดขึ้นมาบนใบหน้าของเด็กหนุ่มร้อนผ่าว จนลมระเบิด. . .

บรรยากาศรอบๆได้เงียบสงั่นลง เสียงสายน้ำที่ไหลไม่หยุดจากฝักบัวและไหลลงสู่พื้นดังเบาๆเป็นจังหวะเดียวกับการเต้นหัวใจของชิกิ ฝ่ามือของชายหนุ่มได้ทาบระนาบบนหน้าอกของหญิงสาว(?)ปริศนานั้นซึ่งดูเหมือนว่ามันจะเรียบแต้เหมือนของชิกิไม่มีผิดเพี้ยน สายตาของเธอ(?)ได้เคลิ้มมองสบตามายังชิกิที่กำลังคร่อมด้านบนตัวของเธอ(?)อยู่

? ? ? : เอ่อ . . . คือ . . . .

หญิงสาว(?)ได้เอนเอียงใบหน้าของเธอหลบสายตาของชิกิเล็กน้อยก่อนที่จะหันกลับมามอง และดันตัวของชิกิให้ขึ้นมานั่ง

แกร๊ก !! เสียงป้ายเหล็กได้หล่นลงมากระทบพื้นจากจุดที่ชิกิได้พังประตูและผนังเข้ามาแสดงให้เขาเห็นถึงอะไรบางอย่าง



ดวงตาของเด็กหนุ่มเบิกกว้าง เส้นเลือดนับไม่ถ้วยปูดโปนออกมาจากเนตรแห่งความตายข้างนั้น สีน้ำเงินเข้มจากตาข้างซ้ายค่อยจางลงจนกลับมาเป็นสีเทาหม่นเช่นเดิม ชิกิเปิดตาขวาของเขาออก พร้อมกับค่อยๆลุกขึ้นแต่ก็เซไปมาจนเกือบล้ม

"ต้องขอโทษด้วยนะค. . . รับ. . ." เด็กหนุ่มพยายามขอโทษด้วยรอยยิ้มแห้งๆ แต่คำพูดของชิกิกลับขาดไปเพราะสะอื้นไห้ น้ำไสๆค่อยๆไหลออกมาจากดวงตาที่เหม่อลอย ชิกิเริ่มสังเกตุเห็นจึงใช้แขนเสื้อเช็ดมันออก

"หึ. . . ฮึกๆๆ. . ."

"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก !!!!!!!!!!!!!!!" ไม่ต้องพึ่งเนตรแห่งความตาย ชิกิวิ่งชนผนังกั้นอีกด้านจนกระจุย น้ำตาไหลพรากๆเป็นก๊อกแตก กระทั่งมันเปลี่ยนเป็นสีแดงของเลือดสดๆ เด็กหนุ่มวิ่งขาดสติไปข้างหน้าจนตกสระว่ายน้ำ แต่เขาก็ยังไม่หยุด ชิกิยังคงวิ่งต่อไป วิ่งบนผิวน้ำไปซักพักจนร่างกายของเขาจำกฏของธรรมชาติได้ ก่อนจะจมลงไป. . .

'อาห์. . . . ชีวิตของคนเรามันสั้นจังเลยนะ หรือว่านี่คือความฝัน ? คงจะเป็นอย่างนั้นแน่ๆ ใช่แล้วล่ะ. . . เพียงแค่ผมลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง มันก็จะกลับไป. . . ยังห้องพักอันแสนจะอบอุ่นของผม. . . อืม. . . . เมฆที่มองผ่านใต้น้ำนี่สวยจัง ดีจังเลยน้า. . . ความฝันเนี่ย. . . .'

ความคิดของเด็กหนุ่มดับวูบลง พร้อมกับรอยยิ้มอันเปี่ยมสุขของเขา และการเดินทางอันยาวนานของ นารุคามิ ชิกิ วัย 17 ปี ก็สิ้นสุดลง. . .

ชีวิตของชิกิได้จบสิ้นลงเพียงเท่านี้โดยที่ไม่มีใครได้รับรู้หรือมีหลุมศพเป็นของตัวเองเลย ร่างกายของเขาได้เบาลงเรื่อยๆและกำลังลอยขึ้นสู่สวรรห์ชั้นบนเพื่อเสวยสุขชีวิตบั้นปลายของชีวิต ภาพสาวแท้ทั้งหลายในความฝันวัยเยาว์ของเขากำลังอ้าแขนต้อนรับเขาเพื่อเข้าสู่เมืองแห่งความสุขอันนิรันต์

โป้ก !! เหมือนกับว่าหน้าผากของเขาถูกอะไรเขกเข้าเสียก่อนทำให้ชิกิตกลงมาจากชั้นดาวดึงสู่โลกด้านล่าง ร่างของชิกิได้หนักอึ้งอีกครั้งรวมทั้งภาพด้านหน้าเขาที่ค่อยๆแสดงถึงบรรยากาศโลกมนุษย์โดยรอบอีกครั้ง

-:- ชิกิถูกย้ายมายัง สวนภายในโรงเรียน

ยังไม่ทันที่ชิกิจะพยุงตัวขึ้นนั้นก็ดูเหมือนว่าเขากำลังหนุนบนอะไรบางอย่างนิ่มๆอยู่



'ทำไมผมถึงยังรู้สึกเจ็บล่ะ ? ผมยังมีชีวิตอยู่งั้นหรอ ? แล้ว. . . ว่าแต่ทำไมรู้สึกนิ่มๆที่หัวจัง ~' ชิกิค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก แสงแดดอันร้อนแรงแยงตาของเด็กหนุ่ม ภาพที่เห็นยังคงเลือนลางและไม่ชัดเจน เขาค่อยๆยื่นมือออกไปสัมผัสใบหน้าของผู้ที่เขากำลังหนุนนอนอยู่

'นิ่มจัง. . .' มือของชิกิค่อยๆลูบไล้ใบหน้าที่เขามองไม่ชัดเจนนั้นอย่างแผ่วเบา จนเด็กหนุ่มคิดอะไรบางอย่างออก นั่นทำให้เขาออกแรงมหาศาลไปที่มือข้างนั้น ดวงตาเบิกกว้างจนเส้นเลือดปริ แถมยังใช้ความคล่องตัวจับร่างของคนที่เขานอนหนุนเมื่อครู่คว่ำลง มันเกิดขึ้นแค่ชั่วพริบตา ตำแหน่งของทั้งสองสลับกันไปเสียแล้ว

"หึ หึ หึ หึ ฮ่า ฮ่า ฮ่า คิดจะหลอกกันอีกล่ะสิ !!! ไม่มีทางๆๆๆๆๆ ผมคนนี้ไม่มีทางโดนหลอกซ้ำสองแน่ๆ ยกโทษให้ไม่ได้ บังอาจมาย่ำยีความบริสุทธิ์ของตรูแบบนี้ ยกโทษให้ไม่ได้ !!!!" ชิกิบีบคออีกฝ่ายแน่น ก่อนจะขึ้นคร่อมร่างนั้นเอาไว้ไม่ให้ดิ้นหนีไปไหน แถมหน้าตายังออกอาการจิตหลุดสุดๆ(นึกไม่ออกคิดถึง อ.โอนิสึกะเข้าไว้)

"อย่าอยู่เลยยยยยยยยยยยยย ไอ้พวกหลอกลวงงงงงงงงงง !!!!!!!! ฮย้ากกกกกกกกก !!!!!!!" ชิกิซัดมือข้างที่ว่างลงไปที่หน้าอกข้างซ้ายของเป้าหมาย หมายจะเล่นงานที่หัวใจ (ยังทำหน้าโอนิสึกะอยู่) แต่ทว่า

-หนึบ-

"!!!?"

'อะไรล่ะคราวนี้ เหมือนจะมีอะไรนูนๆด้วยแฮะ' ไวเท่าความคิด มือข้างที่โจมตีไปติดอะไรบางอย่างเข้าของชิกิก็ขยำไปมาบนวัตถุต้องสงสัยอย่างเมามันส์ กระทั่งมีความคิดนึงวิ่งพรวดเข้ามาในหัว

"หยะ. . . อย่าบอกนะว่า. . . ." เด็กหนุ่มหน้าซีดเผือก เหงื่อเม็ดโตๆผุดขึ้นทั่วทั้งใบหน้า พลัันจะฝืนยิ้มแห้งๆออกไปกรามเจ้ากรรมก็ค้างซะจนขยับไม่ได้ สิ่งที่ชิกิกำลังจะเจอต่อจากนี้ คงหาใช่สวรรค์ไม่ เสียแล้ว. . . .

ปึ้ด !! รอยหยักแสดงถึงความโมโหขั้นรุนแรงของหญิงสาวตรงหน้าได้ผุดขึ้นพร้อมกับแววตาที่จ้องจะกินเลือดเนื้อของชิกิสุดๆอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

? ? ? : Blinding Flash . . .

ซูม!! ภาพโดยรอบของชิกิได้มืดลงจนหมด ดูเหมือนว่าต้องขอบคุณพลังจากดวงตาของเขาที่ยังทำให้เขามองเห็นเส้นต่างๆบนสิ่งต่างๆได้ แต่ดูเหมือนว่าหญิงสาวตรงหน้าของเขาจะไม่มีเส้นชีพจรแสดงออกมาให้เห็นเลยแม้ว่ามือของชิกิจะยังคงจับอยู่ที่ตำแหน่งเดิมอยู่ก็ตาม

หมับ!! ไม่ทันที่ชิกิจะได้ตั้งตัว ร่างของเขาก็ถูกจับโยนออกไปจากบริเวณนั้นเสียก่อนและล่องลอยอยู่บนชั้นบรรยากาศที่อยู่ใกล้ๆกับชั้นแอร์โมสเฟียก่อนที่เขาจะตกลงสู่พื้นดินอย่างรวดเร็วและดังก้อง . . .

-:- ตัดมาช่วงเย็น
ชิกิได้ลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้งในห้องพยาบาลของโรงเรียน ดูเหมือนว่าบาดแผลบนตัวของเขาจะหายดีเป็นปลิดทิ้งวึ่งมหัศจรรย์กว่าในโลก2Dยังไงอย่างนั้น แต่ว่าไม่ทันที่เขาจะแสดงอาการใดๆใบหน้าแรกที่เขาได้มองเห็นก็คือ . . . หญิงสาวที่โยนเขาลงไปคอหักตายคนนั้นนั่นเอง


". . . . . . . ."

'เดี๋ยวๆๆๆ นี่มันอะไรกัน ก่อนหน้านี้เหมือนผมจะโดนอะไรซักอย่างเข้าไป. . .' ความคิดยังไม่ทันได้แล่นดีสายตาของเด็กหนุ่มก็พลันจับจ้องไปยังหน้า(อก)ของหญิงสาวที่ทำการฆาตกรรมเขาไปเมื่อไม่นานมานี้

'ขะ. . . ของจริงสินะ. . . . .' เม็ดเหงื่อจำนวนมหาศาลไหลรินออกมาแทบทุกส่วนของร่างกาย แขนขาด้านชาจนขยับไม่ได้

'เพราะเรายังไม่ตายเลยจะมาซ้ำให้ไม่เหลือซากไว้ให้หนอนไชงั้นสินะ' ความคิดหลากหลายต่างๆนาๆเข้ามาจ๊อกกิ้งในหัวสมองของเด็กหนุ่มนับไม่ถ้วน

'ยัยนี่เป็นผู้หญิง ?'
'ยัยนี่เกือบจะฆ่าตรูด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว'
'ตรูโดนหามส่งวัดไผ่ตัน ?'
'ยัยนี่จะเอายาพิษไซยาไนท์มากรอกไส่ปากตรูเพื่อซ้ำให้ตาย ?'
'แกล้งตายดีมั้ย ?'
'บอกว่าจริงๆแล้ว "เค้าเป็นผู้หญิงนะเคอะ อย่าคิดมากสิ" จะรอดรึปล่าว ?'
' "ผมทักคนผิดคร้าบบบบ" โดนฆ่าชัวร์ๆ'

". . . . . . เรื่องก่อนหน้านี้ ผมมีเรื่องที่จะต้องบอกกับเธอให้ได้" ชิกิกล้ำกลืนความหวาดกลัวเปล่งเสียงสั่นๆออกไปจนได้ แต่เด็กหนุ่มยังคงหลบสายตาของอีกฝ่ายที่อาจฆ่าเขาได้ทุกเวลา

"จริงๆแล้วก่อนหน้านี้ผม. . . ." เด็กหนุ่มพยายามฝืนขยับร่างกายที่แทบจะแข็งเป็นหินด้วยทุกอย่างที่เขามี ใบหน้าที่มุ่งมั่นจนเหมือนพระเอกแนวต่อสู้โดยไม่ได้เกิดจากการเก๊กเลยแม้แต่น้อย นี่อาจจะเป็นครั้งแรกและครั้งเดียว ที่เขาทำหน้าตาได้สมกับเป็นลูกผู้ชายอย่างแท้จริงในโรลนี้ !!!

-กึก-

เม็ดเหงื่อเล็กๆหยดลงจากปลายคางของเด็กหนุ่ม พร้อมกับร่างของกับที่ทะยานเข้าหาหญิงสาวตรงหน้า !!

"ท่าไม้ตายลับประจำตระกูลนารุคามิ !!!!!!" ชิกิคำรามลั่น มือและเท้าของเขากำลังขยับไปมาอย่างรวดเร็วจนเห็นเป็นมือเท้านับสิบกลางอากาศ

'ผมเองก็เป็นลูกผู้ชาย !!! จะขอรับผิดชอบเรื่องนี้ทั้งหมดให้ดู !!!'

"สไลด์ดิ้งงงงงง คำนับแบบจริงใจสุดๆ !!!!!!!!!!!!! ORZZZZZZZZZZZZZZZZZZZ"

"ขอประทานโทษด้วยครับ !!!!!!!!!!!"

. . . . . . . . . . . . . .

終わり
โพสต์ 10-12-2011 00:03:04 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 17-12-2011 19:20

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย g-zero เมื่อ 17-12-2011 18:59



-:- ช่วงเช้า

"อ้า เช้านี้ก็แจ่มใสดีจัง" เด็กสาวเดินไปโรงเรียนด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส และเด็กสาวก็เดินมาเรื่อยๆจนถึงโรงเรียน และเข้าไปดูว่าจะได้อยู่ชั้นเรียนไหนแต่ปรากฏว่า ไม่มีชื่อของเธออยู่
"อ๊ะ ได้ไงน่ะ มันหายไปหนายยยยยยยย" เด็กสาวร้องตกใจจนคนรอบๆหันมามอง พอเด็กสาวตั้งสติใหม่ได้ก็มาดูอีกทีพบว่า
"เอ๊ะ นี่มันแผนก ม.ปลายนี่นา ขอโทษค่าาาาา" เด็กสาวรีบวิ่งออกไปด้วยความอาย จนมาถึงแผนก ม.ต้น
"แฮ่ก แฮ่ก หน้าแตกเลยเรา" เด็กสาวยืนหอบแฮ่กๆอยู่หน้าอาคารแผนก ม.ต้น เรียบร้อย

ริเอน่าได้วิ่งกลับมาเบรคที่ด้านหน้าแผนกม.ต้นเพื่อหาห้องเรียนของตัวเองและดูเหมือนว่าเธอจะพบแล้วด้วย !! เพราะว่ามันมีห้องเรียนอยู่ห้องเดียวทั้งโรงเรียนนั่นเอง แต่ไม่ทันทีริเอน่าจะได้ตกใจมากไปกว่านี้บนนาฬิกาดิจิตอลที่วางไว้ภายในห้องเรียนก็ได้บ่งบอกเวลาและวันเอาไว้ให้เธอได้ช้อคถึงรอบสองด้วยนั่นเอง
" วันอาทิตย์ "


"เอ๋!!!!!! ไม่จริงงงงงงงงงงง" เสียงร้องของริเอน่าร้องดังลั่นโรงเรียนและแล้วริเอน่าก็หน้าเดินกลับมาที่หน้าอาคารเรียน

'เอ๊ะ แต่เป็นแบบนี้ก็ไปเที่ยวเล่นได้แล้วสิ งั้นไปโลด' คิดได้ดังนั้นริเอน่าก็ทะยานออกจากโรงเรียนด้วยความเร็วสูง นั่งรถไฟจนมาถึงในตัวเมือง และก็เดินเล่นดูตามร้านตุ๊กตาและของเล่นน่ารักๆและแล้วหลังจากเดินเล่นไปได้แปปเดียว

'เอ๊ะ แถวนี้ที่ไหนเนี่ย' ริเอน่าได้หลงทิศในเมืองซะแล้ว...

หลังจากที่ริเอน่าได้หลงทางในเมืองไปซักพักนึงเธอก็ได้มาหยุดลงตรงหน้าสถานที่แห่งนึง



ดูเหมือนว่าสถานที่แห่งนี้จะค่อนข้างร้างคนและเงียบเชียบมากเลยทีเดียว รวมไปถึงด้านหน้าทางเข้ายังส่งกลิ่นบรรยากาศน่าขนลุกออกมาด้วย


'ง่ะ น่ากลัวจัง' ริเอน่ายืนตัวสั่นอยู่หน้าสถานที่แห่งนี้

'กลับดีไหมเนี่ย แต่ว่าอยากรู้จังว่าข้างในมีอะไรอยู่ แต่ถ้ามันน่ากลัวล่ะ เอาไงดีๆ' ความคิดในหัวของเด็กสาวตอนนี้ปนมั่วไปหมด เพราะใจนึงก็อยากเผ่นแนบไปเลย แต่อีกใจก็อยากลองเข้าไปดู

'ไหนๆก็สว่างอยู่ ลองเข้าไปดูแล้วกัน' ริเอน่าหยิบดาบไม้ที่พกติดตัวไว้กับมือแล้วค่อยๆเดินไปประตู และเปิดออกแบบอ้าซ้าอย่างรวดเร็วเพื่อให้แสงส่องเข้าไปข้างในจะได้สว่างขึ้นมาบ้าง



ริเอน่าได้เปิดประตูเข้ามาด้านในพร้อมกับมองไปรอบๆ ดูเหมือนว่าสถานที่นี้จะมีไว้ขายสิ่งของแปลกๆเช่นยาพิษกับหัวกระโหลกและอุปกรณ์ที่เกียวกับร่างศพต่างๆ แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้จะไม่มีใครอยู่ด้านในบ้านหลังนี้ถึงอย่างนั้นริเอน่าก็รู้สึกเหมือนกับว่ามีคนจ้องเธออยู่จากด้านหลังตลอดเวลาตั้งแต่ที่ย่างขาเข้ามา


'น่ากลัว น่ากลัว น่ากลัว น่ากลัว' เสียงดังก้องไปทั่วหัวของริเอน่า จนเด็กสาวตัวสั่นและยืนเกาะอยู่ริมประตูไม่เดินเข้าไปต่อ

'ทำไมรู้สึกสันหลังวาบหยั่งงี้เนี่ย ที่นี่มันอะไรกันเนี่ย' ริเอน่าพยายามมองเข้าไปข้างในจากตรงประตู ตอนนี้เด็กสาวตัวสั่นงั่กๆไม่ขยับไปไหนแต่ยังถือดาบไม้ไว้แน่น

'ทำไงดีๆ กลับบ้านเลยดีไหมแต่ว่าอยากเข้าไปดูอ่ะ แต่มันก็น่ากลัวอ่ะ' ริเอน่ากำลังลังเลอย่างหนัก และจู่ๆเด็กสาวก็สัมผัสได้ว่ามีใครบางคนกำลังเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆมีเสียงฝีเท้าแผ่วเบาแต่ก็ดังขึ้นเรื่อยๆ

'เฮือก เหมือนใครกำลังเข้ามาใกล้เลย งั้น...' เด็กสาวที่เหงื่อเริ่มออกก็ตัดสินใจอะไรบางอย่าง

"มีใครอยู่ไหมค้าาาาาาาาาาาาาาาาาา!!!!!" เสียงประดุจเปิด Volume MAX ดังไปทั่วบริเวณนี้ลั่น เพราะความกลัวขึ้นสมองเด็กสาวเลยพูดออกมาลั่นแบบไม่ได้ตั้งใจ และเสียงที่ตอบรับมาคือ

โคร่กกกกกกก "อะเร๊ะ" เสียงท้องร้องของริเอน่าเอง...

ดูเหมือนว่าจะมีแต่เสียงสะท้อนของริเอน่าเท่านั้นที่ดังก้องกังวาลไปทั่วห้องมืดๆนี้ แต่ดูเหมือนว่าความรู้สึกเย็นสันหลังวาบๆยังไม่หายไปเลยแม้แต่น้อย

? ? ? : มีธุระอะไรที่นี่เหรอคะ ?



หญิงสาวผมสีชมพูที่มีส่วนสูงพอๆกับริเอน่าได้เดินออกมาจากมุมมืดหลังผ้าม่านสีแดงภายในบ้านหลังนี้ เธอได้ยิ้มให้กับริเอน่าและเอ่ยถามด้วยท่าทีที่เป็นมิตร และดูเหมือนว่าตอนนี้ความรู้สึกหลอนๆที่ริเอน่าสัมผัสได้ก่อนหน้านี้จะหายไปหมดแล้ว


'นะ น่ารักจังเลย' ริเอน่าคิดทันทีที่เห็นหญิงสาวข้างหน้า แต่ก็รีบสะบัดความคิดออกไปก่อนเริ่มสนทนา

"เอ่อ คือว่า... หนูหลงทางค่ะ... แฮะ แฮะ" ริเอน่าเกาหัวพร้อมหัวเราะแห้งๆเพราะที่เธอมาที่นี่ได้เพราะหลงทางจริงๆนั่นแหละ

'เดี๋ยวก่อนหยั่งงี้มันน่าเกลียดไปไหมเนี่ย เดี๋ยวเค้าจะโมโหไหมเนี่ย ทำไงดี ทำไงดี' ริเอน่าคิดในหัวให้วุ่น แต่ก่อนที่จะได้พูดอะไรมากกว่านั้น

โครกกกกกก เสียงท้องร้องของเด็กสาวดังกึกก้องไปทั่วห้องเป็นที่เรียบร้อย ริเอน่าหน้าแดงแจ๋ด้วยความเขินอาย ก้มหน้าลงแล้วตั้งสติใหม่ก่อนพูดออกไป

"เอ่อ หนูชื่อ ริเอน่า กราฟอร์ด ค่ะ ขอโทษน่ะค่ะที่มารบกวน พอดีหนูเป็นพวกหลงทิศง่ายน่ะค่ะ แฮะ แฮะ" ริเอน่ายิ้มแห้งๆให้โดยกลัวว่าหญิงสาวเบื้องหน้าจะโกรธเอา

มาจิกก้า ชาล้อตเต้ : เราชื่อ มาจิกก้า ชาล้อตเต้ เรียกเราว่า ชาล้อตเต้ ก็ได้นะ

หญิงสาวได้แนะนำตัวพร้อมกับยืนมองริเอน่าอยู่ซักพัก ก่อนที่เธอจะแอบอมยิ้มหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินเสียงท้องร้องของริเอน่าที่ดังออกมาจนได้ยินไปทั้งห้องแห่งนี้

มาจิกก้า ชาล้อตเต้ : เรามีเค้กอยู่ด้านในน่ะ จะมากินด้วยกันก่อนรึเปล่าล่ะ

ชาล้อตเต้ได้เชิญชวนริเอน่าเข้าไปด้านหลังของบ้านหลังนี้


ตาของริเอน่าเป็นประกายเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่ พยักหน้าอย่างรวดเร็วแล้วเดินตามชาล้อตเต้เข้าไปด้านใน

'คนๆนี้ใจดีจังแหะ แล้วก็ดูลึกลับจัง แต่ช่างเรื่องนั้นก่อนเถอะ เค้กจ๋า เค้ก' ตอนนี้ในหัวเด็กสาวมีแต่เค้กอยู่หัว

'แต่กินเยอะไม่ได้นี่นาเดี๋ยวจะเสียมารยาท ตั้งสติ ตั้งสติ' เด็กสาวรู้ตัวว่ากระเพาะของตนมันคือหลุมดำขนาดย่อส่วนจึงต้องตั้งมั่นว่ากินแต่พอประมาณหลังจากนั้นก็เดินมานั่งที่เก้าอี้ที่อยู่ด้านใน

'จะเป็นเค้กแบบไหนน้า อยากกินเร็วๆจัง' ริเอน่าคิดถึงแต่เค้กี่จะได้กินในระหว่างที่ชาล้อตเต้กำลังไปหยิบเค้กให้อยู่

ชาล้อตเต้ได้พาริเอน่าเข้ามาที่ด้านหลังบ้านหลังนี้ซึ่งดูเหมือนว่าสภาพด้านหน้ากับด้านหลังจะต่างกันราวฟ้ากับก้นเหวเลยทีเดียว ด้านหลังร้านนี้ดูเหมือนว่าจะเป็นห้องพักของชาล้อตเต้นั่นเอง ภายในนั้นดูเหมือนว่าจะทำจากขนมเค้กทั้งหมดเลยทีเดียว



มาจิกก้า ชาล้อตเต้ : อย่ากัดทุกอย่างที่เห็นว่าน่าอร่อยล่ะ มันไม่ใช่เค้กทั้งหมดหรอกนะ ^^

ชาล้อตเต้ได้ยิ้มอธิบายกับริเอน่าก่อนที่เธอจะนำเค้กจากในตู้เย็นออกมาจำนวนหนึ่ง



มาจิกก้า ชาล้อตเต้ : นี่จ๊ะ ♪ ว่าแต่เธอเพิ่งย้ายมาที่เมืองนี้เหรอ ?


"ใช่ค่ะ ย้ายมาได้ไม่นานเองค่ะ เลยหลงทางในเมืองแบบนี้" ริเอน่าพูดพลางตักเค้กเข้าปากอย่างบรรจง สัมผัสแรกที่เข้าปากความหวานที่นุ่มลิ้นกำลังดีเนื้อเค้กละเอียดนุ่ม

"อร่อยมากเลยค่ะ นานๆทีได้กินเค้กอร่อยแบบนี้ดีใจจัง ขอบคุณมากค่ะ" ริเอน่าก้มขอบคุณชาล้อตเต้อย่างรวดเร็ว และกลับไปมองเค้กในมือของตนด้วยแววตาเป็นประกายแบบเด็กๆ และแอบมีน้ำลายยืดเล็กน้อย

'อร่อยจัง อืม ขอเพิ่มดีกว่า อ๊ะ ไม่ได้น่ะเสียมารยาท อย่าๆๆๆๆๆ ค่อยๆกินเค้กที่เรามีอยู่ไปเรื่อยๆ' กิเลสกับสำนึกของริเอน่ากำลังตีกันอย่างรุนแรง แล้วริเอน่าก็นึกถึงของที่ตั้งอยู่ด้านหน้าทั้งหลายเลยถามไปว่า

"คุณชาล้อตเต้เปิดร้านอะไรหรือค่ะ" ริเอน่าถามพลางตักเค้กเข้าปากทีละนิด

มาจิกก้า ชาล้อตเต้ : เราจำหน่ายสิ่งของเวทย์มนต์ศาสตร์มืดน่ะ แล้วก็ตัวเราเองก็กำลังศึกษาเวทย์มนต์แขนงนี้อยู่ด้วย

ชาล้อตเต้ได้ตอบริเอน่าขณะที่ตนกำลังนั่งทานเค้กแบบเดียวกันอยู่ด้านตรงข้าม


หลังจากนั้นทั้งสองคนก็ต่างคนต่างทานเค้กกันไปได้สักพัก ตอนนี้ริเอน่ากำลังคิดอะไรอยู่ในหัว

'อึดอัดจัง บทสนทนาขาดช่วงแบบนี้ เอ่อ ต่อยังไงดีเนี่ย เอาไงดี เอาไงดี' ริเอน่ากำลังคิดในหัววุ่นไปหมดเพราะปกติไม่ค่อยถูกกับการอยู่กับคนอื่นแล้วเงียบสนิท

'อ๋อ ต้องถามทางกลับก่อนนี่นา' และแล้วก็นึกเรื่องสำคัญได้

"เอ่อ คุณชาล้อตเต้ค่ะ คือว่าพอจะบอกเส้นทางกลับไปที่ตัวเมือง หรือขอแผนที่เมืองประมาณนี้ได้ไหมค่ะ เอ่อ และก็ เอ่อ จะรบกวนไปไหมค่ะถ้าเกิดวันหลังหนูขอมาหาที่นี่อีก อ๊ะไม่ใช่มาจะกินเค้กฟรีน่ะค่ะ แต่ว่า เอ่อ แบบว่าอยากได้เพื่อนคุยเล่นด้วยน่ะค่ะ หนูพึ่งย้ายมาใหม่ๆเลยยังไม่รู้จักกับใครเลย ประมาณว่าเหมือนเป็นเพื่อนกับหนูได้ไหมค่ะ" ริเอน่าหน้าแดงเขินๆเล็กน้อยตอนขอเป็นเพื่อนกับชาล้อตเต้ตรงๆ และเด็กสาวพยายามมองสบตาหญิงสาวเบื้องหน้ารอคำตอบ

Social Link 1 ~ มิตรภาพกับจอมเวทย์(?) ~

เป้าหมาย : สำเร็จแล้ว

ชาล้อตเต้ได้ยิ้มรับพร้อมกับพยักหน้าตกลงกับริเอน่าที่ขอเธอเป็นเพื่อนและขอมายังสถานที่นี้บ่อยๆอย่างดีใจ

มาจิกก้า ชาล้อตเต้ : ได้สิ เราเป็นเพื่อนกันนี่นา

ชาล้อตเต้ได้ตอบกลับพร้อมกับแสดงบัตรแปลกๆของเธอขึ้นมาซึ่งดูเหมือนว่ามันจะเป็นบัตรประจำตัวบุคคลที่อาศัยอยู่ที่เมืองนี้

มาจิกก้า ชาล้อตเต้ : ถ้ามีบัตรแบบนี้ล่ะก็จะสามารถแสดงข้อมูลพื้นฐานภายในเมืองเช่นพวกแผนที่ได้น่ะ แต่ดูเหมือนว่าริเอน่ายังไม่มีสินะ ? ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้เราจะพาไปทำบัตรประจำตัวบุคคลแล้วกันนะ


ริเอน่าเองตอนนี้ก็ดีใจไม่แพ้กัน ตอนนี้ก็นึกเรื่องที่สำคัญกว่าได้

"งั้นวันนี้ขอหนูยืมแผนที่ไปใช้ก่อนได้ไหมค่ะ เพราะถ้าไม่มีแผนที่หนูได้หลงทางอีกแน่เลย แต่ถ้าไม่รบกวนอะไรคุณชาล้อตเต้ช่วยพาเที่ยวในเมืองเลยได้ไหมค่ะ" ริเอน่าในตอนนี้กำลังอยากเดินเล่นในเมืองต่อแล้วแต่ถ้าไม่มีแผนที่หรือคนนำทางก็มีหวังหลงทางหนักกว่าเก่าแหงๆ ตอนนี้จึงต้องพึ่งชาล้อตเต้ให้ช่วยเหลือเท่านั้นแล้ว

-:- ช่วงกลางวัน

มาจิกก้า ชาล้อตเต้ : แผนที่แบบแผ่นกระดาษคงไม่มีใครเก็บไว้แล้วล่ะนะ

ชาล้อตเต้ได้ลุกขึ้นเก็บจานบนโต๊ะพร้อมกับเดินนำริเอน่าออกไปด้านนอก

มาจิกก้า ชาล้อตเต้ : คงต้องเข้าไปเอาในเมืองแล้วล่ะ รีบไปกันก่อนที่จะมืดดีกว่านะ

ชาล้อตเต้ได้เดินนำริเอน่ามาที่ร้านสะดวกซื้อภายในตัวเมืองพร้อมกับซื้อแผนที่ของเมืองให้กับริเอน่า


"ขอบคุณมากค่ะ" ริเอน่ารับแผนที่มาจากชาล้อตเต้ แล้วเริ่มเปิดดูแผนที่

'เอ เราอยู่แถวนี้สิน่ะ เทียบกับจุดสังเกตุรอบๆ โอเครู้ตำแหน่งแล้ว งั้นเทียบระยะทางบ้านคุณชาล้อตเต้ก็ตรงนี้ และก็...' พอมีแผนที่อยู่ในมือปุ๊บ ระดับความสามารถริเอน่าเหมือนกับเป็นคนละคนเลยทีเดียว

"ขอบคุณอีกทีน่ะค่ะ คราวนี้จะได้ไม่หลงทางสักที ถ้าไม่ว่าอะไรหนูขอไปเที่ยวให้ทั่วเมืองก่อนน่ะค่ะ" ริเอน่าบอกลาชาล้อตเต้พอเห็นชาล้อตเต้โบกมือตอบรับก็วางแผนจะไปเดินเล่นที่ไหนต่อดี

'ลองสำรวจทั่วโรงเรียนดูดีกว่า แต่เดี๋ยวก่อน ทำไมเราไม่สำรวจไปตั้งแต่แรกเนี่ย แย่จริงต้องนั่งกลับไปอีกรอบแล้วสิ โธ่' ริเอน่าก้มหน้าจ๋อยกับความเป๋อของตนแล้วขึ้นรถไฟกลับไปที่โรงเรียน ในระหว่างที่อยู่บนรถๆฟก็คิดไปพลาง

'เอ ลองเข้าไปดูชมรมอะไรพวกนี้ดีไหนเนี่ย ลองหาชมรมเคนโด้ดูดีกว่าจะได้ฝึกดาบของเราไปพร้อมกันเลย' และแล้วริเอน่าก็กลับมาถึงโรงเรียนอีกครั้งหนึ่ง

ดูเหมือนว่าตอนนี้จะเริ่มมีคนบางแล้วแต่ดูเหมือนว่าก็ยังไม่เยอะเท่าไรนักอยู่เช่นกัน จากแผนผังของโรงเรียนแล้วดูเหมือนว่าริเอน่าจะไม่สามารถมองหาชมรมที่ตั้งอยู่จุดต่างๆได้เลยเพราะว่าไม่มีกำหนดไว้ในแผนผังโรงเรียนนั่นเอง ดูเหมือนว่าริเอน่าต้องเดินสำรวจเอาเองเสียแล้ว


ริเอน่าเริ่มเข้าไปในตัวอาคารหลัก และหลังจากเดินไปเรื่อยๆสักพักก็เจอตำแหน่งตรงที่มีป้ายบอกห้องชมรมต่างๆอยู่ ริเอน่าจึงลองมองหาห้องชมรมเคนโด้ดูเผื่อว่าจะอยู่แถวนี้

ดูเหมือนว่าชมรมต่างๆที่มีการอั้พเดทนั้นจะเป็นชมรมที่ไม่ค่อยตรงกับความต้องการของริเอน่านัก หลังจากไล่วนไปซักพักแล้วชมรมที่เธอพบบนกระดานก็มีแต่ ชงชา จัดสวน และ ทำอาหาร เท่านั้นเอง


เสร็จสิ้น
โพสต์ 10-12-2011 00:39:15 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 15-12-2011 01:09



เคร้ง !! เสียงกระสุนปืนของไฮเน่ที่ถูกฟันออกไปอย่างง่ายดายดังขึ้น ทันทีที่ไฮเน่ได้ก้าวขาขึ้นเหยียบพื้นที่ข้างๆดาบเล่มเรียวยาวของชายผมขาวก็ได้ปักลงที่ขากางเกงของไฮเน่และตรึงตัวชายหนุ่มเอาไว้ !! ชายหนุ่มผมขาวไม่ปล่อยจังหวะให้ขาดไปพร้อมกับพุ่งตัวเข้ามาในระยะตรงกับไฮเน่และหมายจะเสียบกลางร่างให้ทะลุไปเสียทีเดียวเลย !!

โครม !! เสียงคมดาบของชายหนุ่มผมเหลืองได้ฟันสวนกลับไปที่ชายหนุ่มผมขาว แต่ดูเหมือนว่าเขาจะป้องกันตัวเองไว้ทัน จากนั้นชายหนุ่มผมเหลืองก็ได้ดึงตัวของไฮเน่ออกจากจุดที่โดนดาบตรึงไว้ที่ขอบชายขากางเกงและวางไฮเน่ลงบนพื้นสนามต่อสู้


ไฮเน่รีบสปิรงตัวขึ้นและทิ้งปืนไว้1กระบอก   เขาวิ่งผ่านชายผมเหลืองที่เพิ่งจะช่วยชีวิตเขาไว้และเหนี่ยวไกปืนไม่ยั้งไปยังชายผมขาวอย่างบ้าคลั่ง ใบหน้าอันกระหายเลือดที่ไร้สติ  ไม่คิดถึงวิธีการต่อสู้ในสมองคิดเพียงแค่ว่า ต้องฆ่าอีกฝ่ายให้ได้ไม่ว่าจะเป็นยังไง

"ยังไม่ด้วยกันไม่ได้อีกซักทีน้า"  เสียงของชายคนหนึ่งพูดกับไฮเน่ในห้วงมิติมืด ภายในจิตใจของเขา
"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแก"  ไฮเน่พูดกลับ
"เกี่ยวสิ  ก็ในเมื่อ" ใบหน้าของชายคนนั้นสะท้อนมาในแววตาของไฮเน่ เผยให้เห็นผมสีขาว
"แกกับชั้นมันคนเดียวกัน"   ใบหน้าของชายคนนั้นเหมือนกับไฮเน่ไม่มีผิด มีเพียงแค่แววตาที่กระหายการต่อสู้เท่านั้นที่ไม่เหมือนกัน

แววตาของไฮเน่กลับมา เขารู้สึกตัีวว่ากำลังทำอะไรอยู่ ในขณะที่รู้สึกตัว สิ่งที่เขาเห็นข้างหน้าคือ คมดาบที่กำลังจะแทงเข้า เขาใช้ปืนป้องกันไว้และตีลังกากลับไปตั้งหลักใหม่

ชายหนุ่มผมเหลืองได้วิ่งผ่านตัวของไฮเน่ไปข้างๆพร้อมกับเข้าฟันระยะใกล้กับชายปริศนาผมขาวทันทีเพื่อรบกวนไม่ให้เขาเคลื่อนที่ได้สะดวกนัก

ชายหนุ่มผมเหลือง : ขา . . .

ชายหนุ่มผมเหลืองได้พูดอะไรลอยๆออกมาขณะที่กำลังปะดาบกับชายหนุ่มผมขาวตรงหน้านั้น และดูเหมือนว่าเขาจะต้านไว้ได้ไม่นานนักจนต้องดันดาบออกและกระโดดหลบถอยออกมา

จุดที่ไฮเน่กลับมาตั้งหลักนั้นคือจุดที่เขาทิ้งปืนเอาไว้ เขาหยิบมันขึ้นและระดมยิงใส่ชายผมขาวบริเวณขา ส่วนปืนอีกกระบอกหนึ่งเขาระดมยิงเข้าที่ลำตัวในจังหวะที่ชายผมเหลืองถอบห่างออกมา

เคร้ง !! ฉัวะ !! เสียงปัดกระสุนของชายหนุ่มขาวดังขึ้น แต่แล้วก็ดูเหมือนว่ากระสุนของไฮเน่ที่ได้ยิงเข้าไปยังบริเวณขาจะถากไปในวิถีที่เกือบจะเข้าเป้า

ชายหนุ่มผมขาวได้ตกใจเล็กน้อยและชะงักลง แต่ยังไม่ทันที่เขาจะเคลื่อนไหวใดๆชายหนุ่มผมเหลืองก็ได้สับดาบลงมาตรงๆที่ตัวชายหนุ่มผมขาวตรงนั้น

ตูม !! เสียงคมดาบประทะกันจนระเบิดชั้นบรรยากาศออกเป็นวงรอบๆโดยกว้าง ชายหนุ่มผมขาวได้รับดาบของชายหนุ่มผมเหลืองไว้ได้แต่ดูเหมือนว่าเขาจะทรุดตัวลงเล็กน้อยเนื่องจากพิษบาดแผล แต่กระนั้นเขาก็ยังฟันโต้กลับชายหนุ่มผมเหลืองกลับมาได้ด้วยการฟันต่อเนื่องด้วยดาบทั้งสองเล่มของเขา

ฟุ้บ ~ ชายหนุ่มผมเหลืองได้กระโดดหลบถอยออกมา บนเสื้อของเขาที่ช่วงท้องได้ขาดออกเล็กน้อยเหมือนแค่การโดนฟันเฉียดๆเท่านั้น ชายหนุ่มผมเหลืองได้วิ่งออกตัวไปด้านข้างเพื่อทำการเก็บดาบทั้ง 6 เล่มของตัวเองที่ได้แยกปักไว้บนฉากนี้เพื่อประกอบมันกลับ

ฟิ้ว ~ เสียงคมดาบแหลมที่ถูกปาออกจากมือชายหนุ่มผมขาวทั้งสองเล่มได้ตรงเข้าหาชายหนุ่มผมเหลืองและไฮเน่อย่างรวดเร็วทันที่ที่ชายหนุ่มผมเหลืองได้วิ่งออกตัวไปเก็บดาบ


ทันทีที่ไฮเน่เห็นดาบที่ถูกปามานั้น เขาใช้ปืนของเขายิงไปที่ดาบเพื่อให้ดาบนั้นกระดอนออกไป
แชะ แชะ
!!!!   ปืนทั้งสองกระบอกเขาเขา ไม่มีลูกกระสุนเสียแล้ว  อีกไม่นานดาบจะมาถึงชายผมเหลืองและตัวเขา
" อันตราย !! " ไฮเน่กระโดดถีบใส่ชายหนุ่มผมเหลืองทำให้รอบพ้นจากคมดาบไว้อย่างหวุดหวิด แต่ไฮเน่ถูกดาบปักเข้าที่ไหล่ซ้าย
เขารีบเปลี่ยนแม๊กกาซีนทันทีแต่เขาสามารถเปลี่ยนได้เพียงแค่กระบอกที่มือซ้ายถืออยู่เท่านั้นเพราะว่าแขนซ้ายของเขานั้นไม่สามารถขยับได้แล้ว

ชายหนุ่มผมเหลืองได้กลิ้งตัวต่อจากแรงถีบของไฮเน่และทรงตัวบนพื้นก่อนที่จะประกอบดาบทั้ง 7 ต่อกัน

ชายหนุ่มผมเหลือง : . . .

เขาได้หันมามองอาการของไฮเน่ก่อนที่จะรีบพุ่งตัวเข้าไปหาชายหนุ่มผมขาวที่ได้ปาอาวุธทั้งสองเล่มของเขาออกไปแล้ว

เคร้ง !!เสียงของดาบยักษ์ของชายหนุ่มผมเหลืองปะทะกับดาบเล่มสุดท้ายของชายหนุ่มผมขาวที่เขาได้ปักมันทิ้งไว้บนพื้นในตอนแรกกระทบกันอีกครั้งนึง แต่ดูเหมือนว่าแรงดาบเรียวบางนั้นจะต้านดาบที่มีขนาดใหญ่ยักษ์กว่าหลายเท่าตัวไม่ได้ดีเท่าดาบสองเล่มที่ใช้ในตอนแรกนัก ชายหนุ่มผมเหลืองได้ปาดดาบออกด้านข้างเพื่อหมุนตำแหน่งของตัวเองไปยังอีกด้านและทำให้ชายหนุ่มผมขาวต้องหันตัวตามและเปิดช่องว่างด้านหลังมาทางไฮเน่อย่างพอดี!!

ทันที่ที่ชายผมทองเข้าไปต่อสู้กับชายผมขาวไฮเน่ได้ใช้มือขวาหยิบปืนนจากมือซ้ายที่ใช้การไม่ได้ขึ้นมาเล็งไปที่ชายผมขาวนั่น
ภาพของชายผมขาวที่กำลังต่อสู้อยู่กับชายผมเหลืองที่เขาเห็นนั้นทำให้เขานึกภาพย้อนไปถึง ภาพของเด็กสาวผมทองกำลังต่อสู้กับเด็กชายผมสีเขา เลือดเปราะเต็มเสื้อผ้าของทั้ง 2 คน
แขนของไฮเน่ที่ถือปืนอยู่นั้นเริ่มสั่นระรัวทำให้การเล็งเป้านั้นไม่นิ่ง ภาพการต่อสู้ของเด็กทั้ง2คนกำลังดำเนินต่อไป
"แกน่ะไม่มีทางหนีจากมันพ้นหรอก"  ชายผมสีขาวปรากฏตัวข้างๆไฮเน่ เขาเป็นเพียงแค่ภาพในจิตสำนึกเท่านั้น ชายคนนั้นต่างการคล้ายกับไฮเน่
ชายคนนั้นมานั่งข้างหน้าเขาเผยให้เห็นใบหน้า
ไฮเน่อีกคน นั่นคือสิ่งที่เขาเห็น
"ดูให้ดี สิ่งนั้นมันจะตามหลอนแกไปตลอดชีวิต" เขาพูดตอกย้ำไฮเน่
"แกน่ะมีชีวิตเพื่อการต่อสู้ สิ่งที่อยู่บนหลังของแก มันก็มีเพื่อการนั้น"
"..." ไฮเน่ไม่ตอบอะไรเขากัดฟันไว้อย่างนั้นเท่านั้น
" แกเป็นคนฆ่าลิลลี่ ความจริงมันก็มีเพียงเท่านั้น"
ทันทีที่ไฮเน่ได้ยินประโยคนั้นเขาก็ชะงักขึ้นมา มือที่เขายกไว้ตกลงเล้กน้อย
" ทั้งๆที่แกควรจะฆ่าเจ้าหมอนั่น   ใช่ หมอนั่นแหละ " ไฮเน่อีกคนเงียบไปชั่วขณะ
" โจวานนี่ "
ไฮเน่กัดฟันแน่นขึ้น แววตาของเขาเต็มไปด้ววความโกรธแค้น เขาใช้ปืนจ่อไปที่หัวของภาพของไฮเน่อีกคนนึง

ปัง !!!
เขาเหนี่ยวไกปืนนั่นอย่างเต็มแรง ภาพที่เขาเห็นทั้งหมดค่อยๆหายไป ลุกกระสุนปืนถูกยิงออกมาจากกระบอกปืนทะลุหัวของภาพที่เขาเห็นไปยังเด็กผู้ชายที่กำลังต่อสู้กับเด็กผู้หญิงผมสีทอง ภาพของเด็กผู้ชายกำลังกลายเป็นภาพของชายผมขาวที่เขากำลังต่อสู้อยู่ด้วย ส่วนภาพของเด็กผุ้หญิงคนนั้นกลายเป็นภาพของชายผมทองที่ใช้ดาบยักาา์

" จำเอาไว้ แกน่ะ มีชีวิตอยู่เพื่อการต่อสู้เท่านั้น ชีวิตปกติสุขธรรมดาที่แกใฝ่ฝันน่ะ ไม่มีทางเป็นจริงหรอก"เสียงของเขาดังขึ้นในหัว
" ชั้น .. ไม่ได้มีชีวิต... เพื่อการต่อสู้..."
ไฮเน่พูดขึ้นหลังจากที่ลั่นกระสุนนัดนั้นออกไปพร้อมๆกับทรุดเข่าลงไป

ปัง !! เสียงกระสุนปืนของไฮเน่ได้ถูกยิงออกไปยังเป้าหมายด้วยความขมขื่นในจิตใจทำให้ร่างกายของเขาทรุดลงไปด้วยเช่นกัน

ฉัวะ !! ดูเหมือนว่ากระสุนนั้นจะเข้าที่ยังบ่าด้านซ้ายของชายหนุ่มผมขาวอย่างจังทำให้แขนที่โต้ดาบของเขาอยู่นั้นทรุดลงจนต้องปะดาบยักษ์ของชายหนุ่มผมเหลืองออกไปก่อนที่เขาจะปาดาบเล่มสุดท้ายเข้าใส่ชายหนุ่มผมสีเหลืองและหลบหนีไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อชายหนุ่มผมสีขาวได้หนีไปแล้วชายหนุ่มผมเหลืองก็ได้วิ่งเข้ามาดูอาการของไฮเน่ ชายหนุ่มผมเหลืองได้หักด้ามดาบที่ปักคาอยู่กับไฮเน่ทิ้งเพื่อให้เหลือแต่ท่อนดาบยาวน้ำหนักเบาไว้ก่อนเพื่อไม่ให้ไฮเน่เสียเลือดมาก

ชายหนุ่มผมเหลือง : อดทนไว้ก่อนนะ . . .

ชายหนุ่มผมเหลืองได้แบกไฮเน่ที่ทรุดเข่าลงไปเมื่อครู่ขึ้นไปยังบมอเตอร์ไซค์ของเขาและขับพาไฮเน่ออกไปยังสถานที่แห่งนี้

-:- ไฮเน่ถูกย้ายมายัง T.S. Base

-:- ช่วงเย็น

ไฮเน่ได้ตื่นขึ้นมาในบ้านพักหลังหนึ่ง ซึ่งดูเหมือนว่าตัวเขานั้นจะถูกปฐมพยาบาลเบื้องต้นเรียบร้อยแล้ว


ไฮเน่ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้น เขาพบว่าตัวเองอยู่ในบ้านพักหลังหนึ่ง มันไม่ใช่ห้องของเขา เขาลุกขึ้นจะมองไปรอบๆแต่ก็เจ็บแผลที่ไหล่ซ้าย เขาล้มตัวนอนกลับอย่างเดิมลมหายใจเริ่มติดขัด ไฮเน่ใช้มือขวาแกะผ้าพันแผลที่ไหล่ซ้ายออก แผลที่ไหล่ค่อยหายเป็นปกติอย่างรวดเร็ว แต่เมื่อเขาขยับตัวมันก็เจ็บเหมือนตอนที่มีดาบมาปักท่ไหล่เหมือนเดิม  ไฮเน่พะยุงตัวลุกขึ้นนั่งจนสำเร็จแต่แขนซ้ายทั้งแขนของเขานั้นยกไม่ขึ้นเลยแม้แต่น้อย
" ไอ้...หมา...ไม่สมบูรณ์.." ไฮเน่พูดออกมาพรอ้มกับใช้มือขวาไปจับเหล็กที่ติดอยู่กับท้ายทอยของเขา
รอบๆชิ้นส่วนเหล็กนั้นมีรอบแผลเป็นนรอบๆและลากยาวตามกระดูกสันหลังลงมา
ไม่นานไฮเน่ก็ลุกขึ้นไปหยิบเสื้อผ้ามาใส่ พร้อมกับอาวุธประจำกายของเขา

เมื่อไฮเน่ได้ลุกขึ้นมาจากเตียงนอนและเตรียมตัวของเขาแล้ว ไฮเน่ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของอะไรบางอย่างเดินวนใกล้ๆกับเขา เมื่อเขาได้หันไปดูนั้นปรากฏว่าเป็นเจ้าแมวน้อยสีขาวที่เขาเจอในเมืองแห่งเครื่องจักรนั่นเอง

Social Link 1 ~ แมวปริศนา ~ ( ถ้าทำสำเร็จ Kuro neko จะเปลี่ยนเป็นจาก ตัวประกอบ เป็น Secret NPC )
เป้าหมาย : แสดงความเป็นเจ้าของแมวด้วยวิธีต่างๆ


ไฮเน่ไม่สนใจแมวตัวนั้น เขาเดินออกจากบ้านพักไป บาดแผลที่แขนซ้ายดูจากภายนอกแล้วเป็นเหมือนปกติไม่มีบาดแผลใดๆ แต่มันยังส่งผลอยู่ทำให้แขนของเขาขยับไม่ได้  
" เพราะไอ้หัวขาวนั่นคนเดียวแท้ๆ "
ไฮเน่บ่นไปพลางจะหยิบสมุดข้อมูลของเขาออกมา
"..." ไฮเน่ตกใจเล็กน้อย หลังจากที่ไม่เจอสมุดเล่มนั้นในกระเป๋าเสื้อของเขา เขาใช้มือคลำดูตามกระเป๋าที่ติดตามตัว แต่แล้วก็ไม่พบอะไร
"... หายไปไหนวะ.."  ไฮเน่ค่อยนึกดูดีๆ
"ตอนสู้กันล่ะมั้ง ช่างเถอะ ..อย่างน้อยเจ้านี่ก็ยังอยู่"
เขาหยิบรูปที่เจอในกระเป๋าออกมา เป็นรูปของเด็กผู้หญิงที่มีผมยาวบลอน และมี ปีกติดอยู่กับหลัง
ไฮเน่ค่อยๆเดินทางไปบริเวณโรงเรียน

ดูเหมือนว่ามันจะเป็นเวลาเย็นมากแล้วเมื่อไฮเน่ได้เดินมาถึงหน้าประตูโรงเรียน ดูเหมือนว่าโรงเรียนก็ยังจะเปิดอยู่แต่ว่าเหมือนจะค่อนข้างร้างมากๆเลยทีเดียวเนื่องจากช่วงเวลา


ยังมีนักเรียนบางคนอยู่ในโรงเรียนทั้งๆที่มันเย็นมากแล้ว ไฮเน่ค่อยๆเดินเข้าไปหาและเอารูปของหญิงสาวคนนั้นให้ดู แต่ไม่มีใครเคยเห็นหล่อนเลย เขาเดินวนอยู่ในโรงเรียนและหาคนที่อยู่ในนั้นเพื่อถามถึงตัวหล่อนต่อไป  

จู่q ไฮเน่ก็รู้สึกเจ็บที่ไหล่ซ้ายซึ่งเป็นจุดที่ได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้เมื่อไม่นาน เขาทรุดตัวลงไปและใช้มือขวาไปจับที่ไหล่ซ้าย เขารู้สึกมีของเหลวเย็นๆสัมผัสกับมือของเขา เมื่อเอามือมาดูเขาพบว่านั่นคือเลือด ไฮเน่เลือดเปิดเสื้อออก บาดแผลจากที่หายไปแล้วมันค่อยๆกลับมาเป็นเหมือนเดิม ไฮเน่ค่อยๆเดินไปที่ม้านั่งใกล้ เอามือกดบาดแผลเอาไว้ และอดทนกับความเจ็บปวดที่ได้รับมา

ไม่นานนักไฮเน่ก็ได้หมดสติไป เขาได้หลับอยู่ตรงม้านั่งนานเท่าไรไม่รู้แต่เมื่อตื่นขึ้นมาท้องฟ้าก็ได้มืดครึ้มพร้อมกับมีแสงไฟจากหลอดนีออนส่องไปทั่วถนนเสียแล้ว

ยังไม่ทันที่ไฮเน่จะได้ทันขยับตัว ไฮเน่ก็ได้เหลือบไปเห็นแมวตัวสีขาวที่เขาได้อุ้มมันในเมืองแห่งเครื่องจักรด้วย ดูเหมือนว่ามันจะตามเขามาจากฐาน T.S. Base นั่นเอง ดูเหมือนว่ามันจะได้เอาเสบียงเล็กน้อยติดตัวมาให้ไฮเน่ด้วย

- สามารถเลือกที่จะเอาหรือไม่ได้
-:- แซนวิชย์ 2 ชิ้น
-:- น้ำเกรือแร่ 1 ขวด


ไฮเน่จ้องมองแมวตัวนั้นกับเสบีงที่มันนำมา
"อะไำรของแก? "  เขาพูดคุยกับแมวตัวนั้น
ไฮเน่ค่อยๆลุกขึ้น เลือดที่ไหลออกมาเพราะบาดแผลที่ไหล่ซ้ายค่อยไหลย้อยไปลงบริเวณลำตัวและหยดลงพื้นในที่สุด  มันหยดตามเส้นทางที่เขาเดินไป  บาดแผลมันค่อยๆสมานตัวเองอย่างช้าๆ แต่เลือดยังคงไหลออกมาอยู่เหมือนเดิม  แต่เขาไม่สนใจอะไรมันเลยเพียงแค่ก้าวขาเดินต่อไป  เลือดของเขาหยดไปตามเส้นทางที่เขาเดินมาแต่มันหยดน้อยลงกว่าเดิม  หน้าของเขาค่อยๆซีด ตาเริ่มที่จะพร่ามัว เพราะอาการเสียเลือดมาก

ทิวทัศน์ของไฮเน่ได้ค่อยๆมืดลงไปที่ล่ะนิดๆแต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ใช่เหราะเขาสลบไปแต่อย่างใด เมื่อเขาลืมตาขึ้นมาก็พบว่าสถานการณ์รอบด้านมันเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง !! รวมทั้งดูเหมือนว่าจะไม่ได้มีแต่คนในระแวกนั้นเสียด้วย



CHAIN LINK : พบผู้เล่น 3 คน







จะเต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | สมัครสมาชิก

รายละเอียดเครดิต

รายชื่อผู้กระทำผิด|โทรศัพท์มือถือ|รูปแบบข้อความล้วน|Otaku Fever Fansite

GMT+7, 16-9-2019 17:53 , Processed in 0.431568 second(s), 23 queries .

Powered by Discuz! X3.2 R20150609, Rev.38

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้