Otaku Fever Fansite

 ลืมรหัสผ่าน
 สมัครสมาชิก
ค้นหา
เจ้าของ: tesstrossa

[PLAY] Noirceur World Chronicle

  [คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 17-12-2011 19:58:21 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 12-1-2012 22:39



ชานเดินไปในยามเย็นตะวันตกสีแดง ในทางถนนเพื่อกลับไปยังที่พัก ที่ถูกเรียกว่า อพาร์ทเม้น

ชานได้หันหน้าไปยิ้มให้กับ บับเบิ้ล แล้วถามมีเรื่องอะไรชวนคุยมั้ย ?

บับเบิล กัน : อะ เอ๋ ? อ่า . . . ผมชวนคุยไม่เก่งเท่าไรด้วยสิ

กันได้เกาหัวพลางกับยิ้มอ่อยๆออกมาก่อนที่เขาจะหยิบการ์ดขึ้นมาสำรับนึงเพื่อเล่นกลให้ชานดู

บับเบิล กัน : ผมคงทำได้ดีที่สุดประมาณนี้ล่ะมั้ง แหะๆๆ


ชาน ตบมือให้กับ บับเบิ้ลด้วยสีหน้าที่สนุกสนาน เก่งเหมือนกันนี่ แสดงให้ดูอีกสิ ชานขอร้องกับบับเบิ้ล

บับเบิล กัน : เอ๋ ? ก็ได้นะ

กันได้ยิ้มให้ชานพร้อมกับเล่นกลให้ดูอีกรอบ แต่คราวนี้เป็นลูกบอลเล็กๆแทน กันได้ยื่นมือมาที่ด้านหน้าของชานก่อนที่เขาจะได้นำดอกไม้เล็กๆออกมาจากข้างใบหูและยื่นให้กับชาน

บับเบิล กัน : ไว้พรุ่งนี้เราไปเดินเล่นด้วยกันอีกนะ

ชายหนุ่มได้กล่าวเชิญล่วงหน้าพร้อมกับยิ้มให้กับชาน


ชานได้เดินมาพร้อมกับบับเบิ้ล จนมาถึงหน้าอพาร์ทเม้น ชานได้ชี้ให้บับเบิ้ลดู ที่นี่เนี่ยล่ะที่พักของฉัน มาหาได้ทุกวันนั่นล่ะ

ว่าแต่ บับเบิ้ลว่างมั้ย ช่วยไปยกของออกจากลังหน่อยสิ ทางนี้ยังไม่ได้จัดห้องเลย ชานขอร้องกับบับเบิ้ล ...

บับเบิล กัน : ได้สิ !! ชานอยู่คนเดียวคงจะทำอะไรลำบากแหละนะ

ว่าแล้วกันก็ได้เดินตามชานเข้ามาในห้องพักของชาน

บับเบิล กัน : ขอรบกวนหน่อยนะคร้าบ ~ ว่าแต่ของที่จะให้ช่วยจัดเรียงอยู่ตรงไหนล่ะชานจัง ?


ชานลากกล่องที่อยู่ใต้เตียงออกมาให้ บับเบิ้ล พวกเสื้อผ้ากับพวกผ้าปูที่นอนอยุ่ในนี้น่ะ เอาจริงๆก็ไม่ค่อยมีอะไรหรอก

แค่อยากให้ช่วยปูเตียงให้ใหม่หน่อยน่ะ เพิ่งย้ายมาก็เลยยังไม่ค่อยได้จัดห้องเท่าไหร่ ชานพูดพร้อมกับหยิบชุดบางชุด

ไปแขวนไว้ที่ ตู้เสื้อผ้า ในห้องพักที่โล่งๆ และ ไม่ค่อยจะมีเครื่องประดับหรือของตกแต่งห้องซะเท่าไหร่

กันได้มองไปรอบๆห้องพร้อมกับจัดเตียงที่นอนให้กับชานไปด้วย ดูเหมือนว่าเขาจะแปลกใจเล็กน้อยที่ห้องของชานดูเรียบๆไม่หวานมากมายนัก

บับเบิล กัน : เสร็จแล้วล่ะ มีอะไรให้ชั้นช่วยอีกไม๊ล่ะ ?

ชายหนุ่มได้หันกลับมายิ้มให้กับชานหลังจากที่เขาจัดฟูกนอนเสร็จ


อืม ชานหันมาหาบับเบิ้ลก็คงไม่มีอะไรแล้วล่ะ จะให้ไปส่งที่บ้านมั้ยล่ะ ที่จริงก็ว่าจะขอร้องอีกอย่างนึงหน่อย

อยากให้ซักวัน คงราวๆวันหยุดละมั้งอยากแต่งห้องนิดหน่อย ช่วยไปเป็นเพื่อนซื้อของหน่อยได้มั้ยล่ะ

ชานเอ่ยปากชวน บับเบิ้ล ให้ไปช่วยซื้อของด้วยกัน .....

บับเบิล กัน : ได้สิ !! ถ้าวันไหนชานว่างก็บอกแล้วกันนะ

กันได้ยิ้มรับตอบกับชานพร้อมกับหันหลังกลับไปที่ประตูห้อง

บับเบิล กัน : นี่ก็ใกล้จะค่ำแล้ว ผู้ชายอยู่ในห้องผู้หญิงดึกๆมันจะดูไม่ดีเอา งั้นชั้นขอตัวกลับก่อนล่ะนะ

กันได้เอ่ยลาชานพร้อมกับเดินกลับออกไปจากห้องทันทีหลังจากโบกมือลาชานแล้ว


ชานได้โบกมือบ๊ายบายแก่ บับเบิ้ลจนกระทั่งบับเบิ้ลได้ออกไปจากประตู ประตูห้องนั้นไม่ได้ถูกล็อกไว้แต่อย่างใด

ด้วยความเหนื่อยล้าของชานที่เดินมาหลายชั่วโมง และ ที่ท่องเที่ยวในที่ต่างๆในเมือง สิ่งที่พบเจอมานั้น

ทําให้ชานนั้นเริ่มเหน็ดเหนื่อย จึงล้มตัวลงนอน บนเตียงนอน ทั้งที่ยังไม่ได้ห่มผ้าห่ม .....

-:- ช่วงกลางคืน

กลางดึกช่วงเวลาใกล้จะเที่ยงคืน ดูเหมือนว่าเธอจะนอนเร็วไปเสียหน่อยชานจึงได้ตื่นขึ้นมาจากการนอกพักผ่อนเมื่อตอนเย็น แต่เมื่อเธอตื่นขึ้นมาแล้วก็พบว่าเสื้อผ้าของเธอได้รุ่ยเล็กน้อยแต่ไม่ได้หลุดออกมาแต่อย่างใด พร้อมกับผ้าห่มที่ดูเหมือนว่าจะห่มครึ่งตัวล่างของเธอไว้ เมื่อชานได้มองไปรอบๆห้องแล้วก็พบกับชีที่นั่งอยู่ข้างๆเตียงของชานเอง ดูเหมือนว่าชีจะตกใจอะไรบางอย่างเมื่อเห็นชานตื่นขึ้นมากลางดึกตอนนี้

ชิโระ ชี : อ๊ะ . . . ชานจังตะ ตื่นแล้วเหรอจ๊ะ

ชีได้ถามขึ้นอย่างตะกุกตะกักเล็กน้อยพร้อมกับหลบใบหน้าของเธอ แต่ไม่นานนักเธอก็หันกลับมาและดึงผ้าห่มบนตัวชานให้ขึ้นถึงช่วงเลยอกไปนิดหน่อย

ชิโระ ชี : เราทำอาหารไว้ให้แล้วล่ะ พอเสร็จแล้วเราจะเรียกนะชานจัง


ชานลุกขึ้นนั่งบนเตียง แต่ยังมีผ้าห่มคลุมตัวไว้อยู่ ชานทําหน้าเหมือนเวียนหัวนิดๆหน่อยๆหลังจากตื่นนอน

ชานได้ยิงคําถามกับชีขึ้นว่า เช้าแล้วอย่างงั้นเหรอ ?

ชิโระ ชี : ยังหรอกจ๊ะ ตอนนี้ยังมืดอยู่เลยน่ะ ถ้าเกิดหิวล่ะก็ลุกขึ้นไปทานอะไรซะหน่อยแล้วรีบนอนซะเถอะเดี๋ยวจะดึกไปกว่านี้พรุ่งนี้จะตื่นไม่ไหวเอานะ

ชีได้หันกลับมาบอกชานพร้อมกับนั่งลงข้างๆชานที่เตียงและลูบหัวของชานเบาๆ


ชานตอบรับคําสั่งของชี และลุกขึ้นมาแต่ยังนั่งอยู่บนเตียง ชานได้เอ่ยถามคําถามกับชีขึ้นว่า

มีอะไรกินบ้างหรอ ชีจัง ชานเอ่ยถามคําถามกับชีทั้งที่ยังนั่งอยู่บนเตียง ...

ชิโระ ชี : ก็มีข้าวต้มหมูธรรมดาๆ กับ หมูทอดและข้าวสวยน่ะ ในตู้เย็นยังมีสลัดผักแล้วก็แพนเค้กด้วยนะ แหะๆๆ พอดีว่าชั้นเพลินไปหน่อยเลยทำทิ้งไว้หลายอย่างเลย

ชีได้ดันนิ้วชี้ของมือทั้งสองข้างของเธอพลางพูดด้วยความเขิญอาย ดูเหมือนว่าเธอจะชอบทำงานบ้านอยู่ระดับนึงเสียด้วย

ชิโระ ชี : ชานจังรู้สึกหิวเหรอ ? งั้นเดี๋ยวชั้นจะไปตักข้าวต้มมาให้นะ

ชีได้เดินไปตักข้าวต้มใส่ชามเล็กๆไม่นานนักเธอก็ได้เดินกลับมาที่เตียงและยื่นถ้วยนั่นให้ชาน


ชานได้ยื่นมือไปจับถ้วยข้าวต้มที่ชียื่นขึ้นมาแล้ววางไว้บนตัก แล้วค่อยๆใช้ช้อนตักข้าวตักขึ้นมา

เป่า ฟู่ ฟู่ ก่อนจะนําเข้าไปในปาก ชานเอ่ยขึ้น ยังร้อนอยู่เลยแหะ ขนะที่กําลังกินข้าวต้ม

ชิโระ ชี : ตอนกำลังร้อนๆสิอาหารถึงจะอร่อยที่สุดน่ะ ♥

ชีได้เอ่ยขึ้นพร้อมกับนั่งดูชานนั่งทานอย่างช้าๆโดยไม่รบกวน

ชิโระ ชี : อาการเป็นยังไงบ้างแล้วล่ะ ?


ชานได้ตอบคําถามชี ก็อาการดีขึ้นบ้างแล้วล่ะ พอดีเจอคนในโรงเรียนก็เลยให้มาส่งนิดหน่อย แถมให้ช่วยจัดห้องไปด้วย

ชานตอบคําถามกับชีพร้อมกับเป่าข้าวต้มร้อนๆ แล้วยังตักเข้าปากเหมือนเดิม ชานถามกับชีขึ้น กินบ้างมั้ย?

พร้อมกับยื่น ช้อนที่มีข้าวต้มที่ถูกเป่าแล้วไปทาง ชี ......

ชิโระ ชี : อะ . . . เอ๋ !!

ชีได้กระตุกกระตักเล็กน้อยก่อนที่จะค่อยๆอ้าปากทานข้าวต้มที่ชานป้อนให้อย่างช้าๆ

ชิโระ ชี : ขอบคุณนะ ชานจัง ~ ♥ แต่ว่าคืนนี้เราคงอยู่ด้วยได้ไม่นานนัก ชานจังเองก็รีบนอนซะล่ะ ตอนกลางคืนก็อย่าออกไปไหนซะนะ มันอันตราย

ชีได้เอ่ยเตือนก่อนที่จะลาชานและเดินออกไป


ชานวางถ้วยข้าวต้มที่กินเสร็จแล้วลงบนโต๊ะก่อนจะค่อยๆกลับมานั่ง เป็นมุมฉากอยู่บนเตียง ก่อนจะค่อยๆ

นอนราบไปกับเีตียงและได้หลับไปเพราะ ความอิ่ม และ พิษไข้ ....

-:- Dark Hour ( สามารถเลือกที่จะเข้าร่วมหรือผ่านไปได้ )

ชานได้นอนหลับไหลไปซักพักนึงจนช่วงหัวค่ำ ดูเหมือนว่าชานจะสัมผัสกับบรรยากาศแปลกๆได้เล็กน้อย แต่มันก็ไม่ได้กวนใจเธอนัก


ชานได้ตื่นขึ้นมายามดึกแล้วเดินไปที่ตู้เย็นเพื่อหานํ้าและแก้วนํ้า ในห้องนั้นมืดมาก

จึงไม่สามารถที่จะมองเห็นทางเดินได้ ชานก็ได้พบกับ .......

( เลือกด้วยเน่อว่าจะเข้าร่วม Dark hour ไม๊ )

ชานจึงได้พบกับสวิทย์ไฟในห้อง ชานได้กดเปิดไฟขึ้นแต่ดูเหมือนว่ามันก็จะใช้ไม่ได้เหมือนกันในตอนนี้ จะเป็นเพราะไฟตกหรืออย่างอื่นกันนะ ?


( เข้าร่วม Dark hour )

ชานลองกดสวิทย์ไฟอยู่หลายครั้ง ก่อนที่จะเดินออกไปที่ระเบียงเพียงคลําหาประตูห้องอื่นเพื่อถามถึง

สภาพของหอพักตอนนี้ใน ความมืด .....

ปึ้ก . . . ทันทีที่ชานเดินออกจาห้องตัวเองมาก็ดูเหมือนว่าเธอจะสวนทางเข้ากับใครซักคนทันทีจนชนกันเบาๆที่ด้านหน้าห้อง คนปริศนานั้นได้จับแขนชานไว้ไม่ให้ล้มและค่อยๆพยุงตัวของชานไว้หลังจากที่ชนกัน

ชิโระ ชี : ชานจัง ? ออกมาทำอะไรดึกๆแบบนี้เหรอจ๊ะ

หญิงสาวที่ชานคุ้นเคยได้ถามขึ้นในความมืดมิด ดูเหมือนว่าเธอจะออกมาด้านนอกห้องพร้อมๆกับชานพอดีเหมือนกัน


เหมือน อพาร์ทเม้นที่นี่จะไฟดับอย่างงั้นเหรอ ฉันออกมาดูข้างนอกนิดหน่อยน่ะว่าเกิดอะไรขึ้น

แล้ว ชีจัง ละออกมาทําอะไรอย่างงั้นเหรอ ?

ชิโระ ชี : เอ่อ . . .

ชีได้อ้ำอึ้งนิดหน่อยก่อนที่จะตอบชานกลับมา

ชิโระ ชี : คือตอนนี้มันไม่ใช่เวลาธรรมดาน่ะ . . . เรามีภารกิจที่จะต้องไปทำ แต่ว่ามันอันตรายมาก ชานจังนอนพักจนเช้าเสียดีกว่านะ

ชีได้เอ่ยเตือนชานพร้อมกับมองออกไปด้านล่างระเบียงเพื่อดูสถานการณ์


ชานได้ทําตามคําสั่งของ ชี เริ่มเปิดประตูที่จะเข้าไปในนอนในห้องนอนเหมือนเดิม แต่ก็ทักทาย ชี ก่อนขึ้นมาว่า

มีอะไรอยู่ที่ระเบียงอย่างงั้นเหรอ ชีจัง ก่อนที่จะค่อยๆ เดินเข้าไปในห้องอย่างช้าๆ ...

ชีไม่ได้ตอบอะไรกลับมาเพียงแต่ส่งยิ้มเล็กๆส่งชานกลับเข้าไปในห้อง . . . .

- เริ่ม Main story -

~ DAY 1 ~

-:- ช่วงเช้า

แสงแดดยามเช้าได้ส่องสะท้อนผ้าม่านเกิดเป็นแสงจางๆภายในห้องของชาน ดูเหมือนว่ายามค่ำคืนที่ผ่านมานั้นจะได้ผ่านไปเร็วเหมือนกับความฝัน ดูเหมือนว่าชานเองจะได้รับรู้ถึงอะไรแปลกๆเกี่ยวกับเวลาหลังเที่ยงคืนบ้างเล็กน้อยจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

ยังไงก็ตามชานเองได้ทำการสมัครตัวเข้าร่วมที่โรงเรียนแล้วรวมทั้งวันนี้ยังเป็นวันเปิดอย่างเป็นทางการวันแรกเสียด้วย


ชานได้ลุกขึ้นจากเตียงที่แสงแดดส่องทะลุผ้าม่านเข้านิดๆ ชานเดินไปที่หน้ากระจกและค่อยเริ่มๆ ถอดชุดนอนออก

และห่อตัวด้วยผ้าเช็ดตัวก่อนที่จะเข้าไปอาบนํ้าในห้องนํ้า

ชานได้แต่งตัวแล้วเดินออกมายืนอยู่ที่หน้าประตูห้อง ชี และจึงเคาะประตู 3 ครั้ง

ไม่นานนักประตูห้องก็ได้เปิดออก ชีได้เดินออกมาต้อนรับชานที่มาหาแต่เช้าด้วยท่าทางงัวเงียนิดหน่อย คาดว่าน่าจะเป็นเพราะเรื่องราวแปลกๆเมื่อคืนนี้

ชิโระ ชี : ตื่นแต่เช้าเลยนะ ชานจัง ~

ชีได้เอ่ยทักทายขึ้นพร้อมกับส่งยิ้มทักทายชานตอนเช้า

-:- Event
- ชวนชีไป ( กำหนดสถานที่ )
- ปล่อยให้ชีกลับไปหลับต่อ
- นัดเวลาชีช่วงเย็น
- อื่นๆโปรดระบุ


ชานทักทายชีด้วยรอยยิ้มเหมือนทุกที ชานได้ถามสภาพร่างกายของ ชี ยังงัวเงียหรือง่วงอยู่หรือเปล่า

ถ้ายังไม่หายฉันจะได้ไปโรงเรียนก่อนนะ ชานยิ้มให้กับชีที่ เอ่ยทักทาย

ชิโระ ชี : อะ . . . อื้ม ขอโทษทีนะชานจัง เราคงจะฟื้นตัว . . . เอ้ย !! ไม่ใช่ๆ คงจะตื่นช่วงชานเลิกเรียนพอดีนั่นล่ะ ไว้ชั้นจะไปหาชานเองที่โณงเรียนแล้วกันนะ

ชีได้เอ่ยบอกพลางขอโทษชานไปพร้อมๆกัน


ชานได้เดินออกจากอพาร์ทเม้น ไปตามเส้นทางที่ไม่ค่อยจะมีคนผ่านมาซะเท่าไหร่ หมอกและแสงแดด

ยามเช้าพัดผ่านไป ชานได้เดินทางไปโรงเรียนอย่างช้าๆ ในตอนเช้าของวัน . . .

ชานได้เดินทางผ่านทางเดินศาลเจ้าแปลกๆในบริเวณ T.S. Base ไปยังโรงเรียน ไม่นานนักชานก็ได้เดินเข้ามาในเขตุของโรงเรียน จากข้อมูลที่ชานได้เมื่อวันแรกนั้น ดูเหมือนว่าโรงเรียนนี้จะไม่มีอาจารย์คอยสอนและนักเรียนจะต้องทำการบ้านส่งเอง และ นอกจากนั้นก็เหมือนว่าชานจะต้องไปพบประธานชมรมว่ายน้ำเพื่อเข้าร่วมอย่างเป็นทางการเสียด้วย

ขณะเดียวกันที่หน้าโรงเรียนชานก็เผลอได้ยินเรื่องที่นักเรียนคนอื่นคุยกันเข้า

" ได้ยินว่าในเมืองมีร้านทำงานพิเศษเปิดด้วยล่ะนะ เขาว่ากันว่ามันจะช่วยฝึกฝนความสามารถเฉพาะตัวด้านต่างๆของแต่ล่ะคนด้วย เปิดรับสมัครตั้งแต่ช่วงเย็นของวันนี้เป็นต้นไปล่ะ "


ชานได้ยินเข้าจึงคิดกะที่ไปลองดูในตอนเย็น ขณะนี้ในช่วงเช้าที่อยู่ในโรงเรียน ชานได้ลองเดินไปแถวห้องชมรมว่ายนํ้า

ดูเพื่อสังเกตและหาตัวประธานชมรม เพื่อที่จะสมัครเข้าอย่างเป็นทางการ . . .

ชานได้เดินตามทางเดินเดิมที่ได้สำรวจไว้วันแรกมายังชมรมว่ายน้ำได้อย่างถูกต้อง ดูเหมือนว่าเธอจะมาถึงที่หมายได้ค่อนข้างเร็ว ในขณะนี้ดูเหมือนว่าจะยังไม่มีใครใช้สระน้ำเลย



? ? ? : สวัสดีครับ คุณหนูสนใจชมรมว่ายน้ำหรือครับ ?

ชายหนุ่มแปลกหน้าได้เดินเข้ามาหาชานอย่างช้าๆพร้อมกับกระเป๋าสัมภาระใบนึงวึ่งดูเหมือนว่าจะเป็นกระเป๋าใส่อุปกรณ์สำหรับชมรม


ใช่ค่ะ ชานหันไปตอบรับชายหนุ่มแปลกหน้า พอดีว่ากําลังตามหาตัวประธานชมรมนี้อยู่น่ะค่ะ

ได้รับคําแนะนํามาจากคุณ รองประธานคณะกรรมการนักเรียน ละมั้งค่ะ

? ? ? : มีคุณหนูน่ารักๆแบบคุณมาร่วมชมรมอีกคนน่าจะดีไม่น้อยเลยล่ะครับ

ชายหนุ่มปริศนาได้ส่งยิ้มให้กับชานพร้อมกับยื่นมือออกมาทักทาย

นิจิ ไอ : ผมชื่อ นิจิ ไอ เป็นประธานชมรมว่ายน้ำ ต่อไปนี้ก็ขอฝากตัวด้วยนะครับ


จะเต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
โพสต์ 18-12-2011 03:54:10 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Eureka_GL_World เมื่อ 1-1-2012 09:52



ใช่แล้วล่ะ ถ้าการโจมตีได้ผลล่ะก็ ที่เหลือก็ไอเจ้าตัวประหลาดตัวนั้นเท่านั้น

ก็คงไม่ยากหรอกที่จะสู้มันให้ชนะ ก่อนที่พวกมันจะออกไปข้างนอก

ต้องหยุดมันให้ได้ ก็สัญญาไว้แล้วนิ !!!

" ทะลวงเข้าไปเลย !! เจ้าหัวส้ม !! "
CHAIN LINK : บทพูดผู้เล่นผมส้ม

'' ทะลุไปเลย!! '' เปรี้ยง!!! มือของเรากระแทกกับมือนั้นอย่างแรง กระแสพลังแสงและความมืดเข้าปะทะกันอย่างแรง เราไม่รอช้ารีบชักมือออกก่อนจะกลับตัวก่อนจะถีบอัดตรงๆศรแสงนั่น

'' ท่าไม้ตาย! ลูกเตะทะลายนภา!! '' ผั้วะ!!

? ? ? : โฮก !!

ปีศาจในชุดเกราะได้คำรามลั่นก่อนที่มันจะกระชากปีศาจตัวข้างๆขึ้นมาเป็นฐานอาวุธและทุบลงที่พื้นที่ ที่ทั้ง3ยืนอยู่อย่างรุ่นแรง !!

ตูม !! พื้นที่โดยรอบนั้นได้ถล่มลงรวมทั้งที่มันยืนอยู่ด้วยทำให้ทั้งสามได้ตกลงไปยังด้านล่างของดันเจี้ยนแห่งนี้ แต่ดูเหมือนว่าทั้งสามจะถูกแยกจากกันเสียแล้ว เนื่องจากการตกจากที่สูงเมื่อครู่นี้นั่นเอง


ชั้นปรับกระแสของพลังทําให้ลงพื้นได้อย่างนุ่มนวล ชั้นรีบมองซ้ายมองขวาทันที

" เฮ้ย ไอหัวส้ม !!! ยัยหัวเขียว !!! "

บ้าเอ๋ยต้องรีบรวมพลให้ได้ก่อนที่เจ้าตัวประหลาดนั้นจะเริ่มโจมตีอีกครั้ง เอาล่ะตั้งสมาธิ

ชั้นตั้งสมาธิเพื่อที่จะดูการไหลเวียนของกระแสพลังของทั้งสองคนเพื่อตามหาทั้งคู่

อ๊ะ กระแสพลังอันนี้... อืม...  ชั้นเดินตามกระแสพลังที่รู้สึกได้ไปตามทาง

-:- ช่วง Dark Hour

ดูเหมือนว่าช่วงแรกๆนั้นยูเรก้าจะไม่มีปัญหาในการรับรู้ถึงสายพลังที่ไหลเวียนอยู่เลย แต่ไม่นานนักกระแสพลังที่ไหลเวียนอยู่ก็ได้บิดเบือนอย่างสับสนมากจนยูเรก้าไม่สามารถเพ่งสมาธิใช้พลังของเขาในการค้นหาต่อไปได้

รอบๆตัวของยูเรก้านั้นได้กลายเปลี่ยนเป็นสภาพฉากสีเขียวเหลืองแก่ๆเหมือนกับตอนที่สู้กับปีศาจนั่น แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้เป็นเฉพาะจุดแต่เป็นทุกๆจุดในรอบสายตาที่เขามองออกไปทุกๆที่เลยทีเดียว

-:- Dark Pressure : ระดับปลอดภัย - อันตรายปานกลาง


แย่แล้วล่ะ กระแสพลังเมื่อกี้หายไปแ้ล้ว ไม่ใช่สิ... กระแสพลังในนี้มันซับซ้อนกันมากเกินไป...

ถ้างั้นคงต้องตะโกนเรียกคนอื่นตามทางไปเรื่อย ๆ แล้วล่ะมั้ง

" เฮ้ย หัวส้ม ! หัวเขียว ! เว้ย ! ได้ยินก็ตอบด้วยนะเว้ยเฮ้ย !!! "

-:- Dark Pressure : ระดับปลอดภัย - อันตรายปานกลาง

ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครได้ยินเสียงของยูเรก้าเลย จะมีก็แต่เสียงสะท้อนของตัวเขาเองเท่านั้นที่ดังกลับมา แต่ว่าเหมือนจะไม่ได้มีแต่เสียงเขาที่สะท้อนกลับมาเสียทีเดียว จุดยูเรก้าที่ยืนตะโกนอยู่นั้นจู่ๆก็ได่มีเสียงเครื่องจักรแปลกๆผุดขึ้นมาไม่ไกลจากตัวเขานัก



" Player : Eureka GL world
   Score : 0
   ถ้าคุณอยากเป็นอิสระจากการต่อสู้ที่ไม่สิ้นสุดนี้ล่ะก็คุณจะต้องเก็บคะแนนให้ครบ 100 คะแนน เพื่อที่จะได้อิสระจากช่วงเวลาพิศวง เป้าหมายของคุณวันนี้คือ



โดยมี 20 คะแนนให้คุณถ้าสามารถปราบมันลงได้ มีเวลาในการทำภาคกิจ 1 ชั่วโมงเท่านั้น ถ้าคุณทำภารกิจพลาดล่ะก็คะแนนทั้งหมดจะกลับมาเป็น 0 ใหม่ทันที และคุณก็จะต้องต่อสู้ในช่วงเวลานี้ไปเรื่อยๆจนกว่าจะตายเสียเอง "

เมื่อรายงานจบแล้วเครื่องจักรนั่นก็ได้เงียบไปพร้อมกับขึ้นหน้าต่างแสดงจับเวลาขึ้นมาแทน


อยู่แล้วล่ะ ชั้นน่ะ...

" ส่งชั้นไปจัดการเจ้ามังกรนั้นได้เลย ! "

ชั้นน่ะ... ถ้าเพื่อทุกคนมีความสุขแล้วล่ะก็ !

มันเป็นหน้าที่ของไอดอลที่แท้จริง !!

-:- Dark Pressure : ระดับอันตรายปานกลาง - อันตรายมาก

เมื่อยูเรก้าได้เอ่ยจบตัวของเขาก็ได้ถูกเคลื่อนย้ายไปยังสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งดูเหมือนจะเป็นส่วนลึกของดันเจี้ยนแห่งนี้ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีวี่แววของปีศาจในรูปที่แสดงเลยแม้แต่น้อย คาดว่าเขาจะต้องเดินหาเองเสียแล้ว


สงสัยการไปโรงเรียนวันแรกของเราคงจบไปแล้ว... แต่ที่จริงคงจบไปนานแล้วล่ะ แค่เพิ่งมาคิดได้

ตอนนี้คงต้องทําตามสัญญา ที่ดันเผลอไปพูดไว้ให้สําเร็จ...

ชั้นเดินตามทางหาเป้าหมายไปเรื่อย ๆ

-:- Dark Pressure : ระดับอันตรายปานกลาง

ยูเรก้าได้ตัดสินใจเดินหาต่อตามลำพังในสถานที่แปลกๆนี้ แต่ดูเหมือนว่าระหว่างทางเขาจะพบเข้ากับมอนสเตอร์ทั่วไปจองที่นี่ด้วยเขาคงจะต้องจัดการมันลงก่อนที่จะเดินหน้าต่อไปได้เสียแล้ว



จำนวน : 2 ตัว


" อย่ามาขวางนะเฟ้ย เจ้าพวกบ้า !!!!! "

ชักเริ่มหงุดหงิดแล้วเฟ้ย !! พังมันให้หมดเลย !!!

ชั้นจับกระแสพลังที่พื้มที่แถวนี้ จากนั้นก็กระทืบเท้าลงไปกับพื้นทําให้พื้นแถวนี้แตกออกจากกัน

ชั้นเตะเศษหินมากมาย ใส่เจ้าตัวประหลาดที่โผล่มาขวางทางชั้น ด้วยความแรงและเร็วมาก

-:- Dark Pressure : ระดับอันตรายปานกลาง

- สถานะ : ปกติ
- Hp : ปกติ
- Mp : ลดลงเล็กน้อย

ผลั้ก !! เสียงก้อนหินที่ยูเรก้าส่งออกไปนั้นซัดบนตัวของปีศาจเหล่านั้นเข้าอย่างจัง แต่ดูเหมือนว่ามันจะทำความเสียหายไม่ได้เท่าไรนัก

วูบ !! ปีศาจสองตัวนั่นได้แกว่งดาบมาทางยูเรก้าอย่างรวดเร็วทันที !! แต่ดูเหมือนว่าด้วยความเร็วและระยะห่างจะทำให้ยูเรก้าหลบออกไปได้อย่างไม่ยากนัก


" กระจอกเฟ้ยเจ้าพวกสวะ !!! "

ชั้นพลิกตัวหลบอย่างง่าย ๆ ก่อนที่จะสวนต่อยกลับตัวประหลาดตัวนึงให้กระเด็นไปโดนตัวประหลาดอีกตัว

" เฮอะ พวกแกหลีกไปซะ อย่ามาขวางนะเว้ย !!! "

- สถานะ : ปกติ
- Hp : ปกติ
- Mp : ปกติ

ตึง !! ยูเรก้าได้ต่อยซัดสัตว์ประหลาดนั่นกระเด็นออกไปชนกันได้อย่างไม่ยากเย็นด้วยพลังของเขา แต่ดูเหมือนว่าพวกมันจะไม่เป็นอะไรเลยจากการกระแทกกันนั้น !!

วืดดด ~ ร่างกายของปีศาจทั้งสองตนได้ยืดหยุ่นและแปรรูปลงตามพื้นและสิ่งของที่มันกระเด็นใส่พร้อมกับบิดกลับมาเป็นเหมือนปกติอีกครั้ง ดูเหมือนว่ายูเรก้าจะต้องฉีกหรือโจมตีใส่พวกมันตรงๆเสียแทน !!


เหนียวกันนักใช่ไหม !!! น่ารําคาญ พวกแกมันน่ารําคาญเกินไปแล้ว !!!!

ชั้นพุ่งตามพวกมันไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ยอมให้พวกมันตั้งตัว

จากนั้นชั้นก็จับแขนทั้งสองข้างของตัวประหลาดตัวนึงไว้จากนั้นก็ทําการดึงแขนของพวกมันให้ขาด

" อย่ามาเกะกะ !!! ตายซะ !!!! "

- สถานะ : ปกติ // มีโอกาศที่จะติดพิษเล็กน้อย
- Hp : ลดลงเล็กน้อย
- Mp : ปกติ

ฉัวะ !! ยูเรก้าได้กระชากแขนของปีศาจตัวนึงหลุดติดมือออกมาซึ่งดูเหมือนว่าหนังเนื้อของมันก็ยังจะคล้ายๆกับของมนุษย์อยู่เช่นเดิมจึงทำให้ยูเรก้าสามารถคำนวนและใช้ความสามารถของเขากระชากมันออกมาได้อย่างไม่ยากนัก แต่ทว่า !! ดูเหมือนว่าข้างในจะไม่มีอะไรที่ไว้ยึดร่างกายของพวกมันเช่นกระดูกเลย

ซ่าๅ !! เศษเลือดของมันได้กระเด็นลงบนผิวหนังที่แขนของยูเรก้าและกรัดก่อนเหมือนกับน้ำกรด !! ดูเหมือนว่าเลือดในตัวของพวกมันจะเป็นพิษกับคนเสียด้วย


อัก !! ขนาดเลือดยังตามมาขวางชั้นอีกเหรอพวกแก ถ้างั้น !!!

ชั้นกระทืบเท้าลงไปกับพื้น ทําให้พื้นด้านหน้าเกิดการระเบิด และชั้นก็รวบรวมกระแสของหินมารวมกัน

จนจับกลุ่มรวมกันเป็นเป็นแท่งหินที่แหลมคม

" เอาไปกิน !!! "

แท่งหินขนาดใหญ่นั้นพุ่งเข้าใส่ตัวประหลาดที่แขนยังไม่ขาด

วืด !! แท่งหินขนาดใหญ่นั้นได้พุ่งเข้าถูกจุดที่ยูเรก้าเล็งไว้แต่ดูเหมือนว่าร่างกายของปีศาจนั้นจะบิดเอียงเพื่อหลบการโจมตีออกไปได้

แขวก !! ขากางเกงของยูเรก้าได้ถูกปีศาจตัวที่แขนขาดไปนั้นฟันจนฉีกออก เศษผ้าที่กระเด็นออกไปนั้นได้ถูกกรดพิษกัดกินเสียหมดจนไม่เหลือชิ้นดี คาดว่ามอนสเตอร์ที่เขากำลังสู้อยู่ด้วยนั้นจะเป็นพวกใช้พิษมากกว่าการต่อสู้ซึ่งๆหน้า


อ๊าก ไอพวกบ้า !!! ทํายังไงถึงจะสู้พวกมันได้เนี้ย น่ารําคาญชะมัด !

ถ้างั้นลองแบบนี้ดูล่ะกัน !!!

ชั้นกระโดดขึ้นไปเตะเพดานอย่างแรง จนเพดานเกิดการระเบิดและุถล่มลงมาใส่เจ้าพวกปีศาจนั้น

" คราวนี้ล่ะเป็นยังไง !!! "

- สถานะ : ปกติ
- Hp : ปกติ
- Mp : เหลือปานกลาง

ตูม !! เสียงเพดานด้านบนได้ถล่มลงไปทั้งหมดหลังจากที่เท้าของยูเรก้าได้เตะแผ่นหินข้างบนลงมาทับพวกปีศาจด้านล่างนี้ !!

ตึก . . . เสียงปลายเท้าของยูเรก้าที่ได้ลงมายืนข้างบนซากเหล็กถล่มนี้อย่างผู้ชนะ ดูเหมือนว่าพวกปีศาจนั่นจะถูกทับจนแหลกไปใต้ซากนี้แล้ว

แคร้ก . . . ดูเหมือนว่าซากหินบริเวณของปีศาจพวกนั้นจะค่อยๆละลายตัวและพังลงไปเป็นผุยผง ดูเหมือนว่าจะเป็ฯการกัดกร่อนจากเลือดของพวกปีศาจนั่น นั่นเอง รวมทั้งดูเหมือนว่าสถานที่ด้านล่างนี้ก็จะค่อยๆกลายเป็นทะเลเลือดกรดของพวกมันไปทีล่ะนิดๆซะแล้ว ถ้าเกิดว่ายูเรก้าไม่รีบออกไปจากจุดนี้ล่ะก็เขาอาจจะละลายตามเศษเหล็กที่ยังคงเหลือพอให้เห็นบ้างนี่ก็ได้ แต่ทว่าเขาได้ทำลายกำแพงชั้นบนของจุดนี้ไปแล้ว ยูเรก้าคงจะต้องหาทางหลบหนีจากจุดอื่นแทนเสียแล้ว


ขนาดตายแล้ว ยังทําตัวน่ารําคาญได้อีก จริง ๆ เลยพวกนี้

ยังไงซะต้องรีบออกจากตรงนี้ก่อน

ชั้นมองไปยังทางด้านหน้าแล้วพังสิ่งทีขวางทางอยู่ใก้กระเด็น จากนั้นก็วิ่งตามทางไป

ครืน !! กำแพงรอบๆยูเรก้าได้สั่นสะเทือนเล็กน้อยเนื่องจากพื้นที่ด้านล่างนั้นได้ค่อยๆถูกเลือดของปีศาจที่เขาได้ฆ่าไปกัดกร่อนไปทีล่ะนิดๆ ทำให้ฐานนั้นทรุดตัวลง

ยูเรก้าได้ทำลายสิ่งกีดขวางด้านหน้ามาเรื่อยๆพร้อมกับรีบวิ่งหาทางออกไปตามทางแต่ดูเหมือนว่าเขาจะวิ่งมาชนกับทางตันและเลือดกรดด้านหลังก็กำลังทะยอยตามเขาเข้ามาแล้วด้วย !!

Social Link (?) ( กับเส้นทางที่เลือก )

1) ปีนกำแพงขึ้น
2) พังกำแพงด้านหน้า
3) ยืนเก๊กรับเลือดกรดที่ถาโถมเข้ามา
4) อื่นๆโปรดระบุ


2 ) พังกําแพงด้านหน้า

อย่ามาขวางนะเว้ยยย !!!! ไอกําแพงบ้า !!!!

ชั้นพังกําแพงที่อยู่เบื้องหน้า และวิ่งตรงต่อไปเรื่อย ๆ

(พบ Shien Seru)

? ? ? : คุณตรงนั้นน่ะ !! ขึ้นมาทางนี้ก่อน !! ผมจะพาคุณออกไปเอง !!

ชายหนุ่มคนนึงได้ตะโกนมาทางเอเซียและยื่นมือมาที่เขา แต่ว่าทันใดนั้นเองพื้นที่รอบๆก็ได้เกิดการสั่นสะเทือนขึ้นจนเส้นทางที่ยูเรก้าวิ่งมานั้นพังออกไปทำให้เลือดกรดที่ตามเขามานั้นได้ไหลลงไปยังด้านล่างทั้งหมดแทน

บรึ้ม !! ลำตัวสีเขียวขนาดยักษ์ได้ทะยอยโผล่ขึ้นมาจากด้านหลังของชายหนุ่มที่มาช่วยยูเรก้า มันได้แสดงตัวออกมาใกล้จนตัวของยูเรก้าและชายหนุ่มปริศนานั้นดูเหมือนเป็นเศษสิ่งก่อสร้างแถวนี้ไปเลยทีเดียว



? ? ? : ชิส์ !!

ชายหนุ่มปริศนาได้สบถรำคาญปีศาจตรงหน้านั่นพร้อมกับกับชักปืนรีโวเวอร์ของเขาขึ้นมาและหันหลังกลับไปยิงโจมตีมันเสียก่อนอย่างรวดเร็ว !!

? ? ? : Natural Knowledge !!
-:- สภาพสนามต่อสู้ : เต็มไปด้วยระอองเหล็ก มีออกซิเจนเหลือน้อย พื้นที่เป็นธาตุความมืด


" ชั้นไม่สนหรอกนะ ว่านายเป็นใครแต่อย่ามาเกะกะชั้นล่ะกัน ! "

หายใจลําบากนิดหน่อยแฮะ ระอองเหล็ก เหรอพลังของชั้นเอามันมาทําประโยชน์อะไรไม่ได้เลย ถ้าเปลี่ยนเป็นผงแป้งล่ะก็...

แต่ก็ไม่มีออกซิเจนพอจะจุดไฟอยู่แล้วนิน่า...

ถ้างั้น... !

ชั้นพุ่งตรงไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว พร้อมต่อยไปที่เจ้ามังกรตัวนั้น !

? ? ? : ไม่ต้องห่วงหรอก !! ผมมาทำหน้าที่ช่วยเหลือคนออกไปด้านนอก ผมจะพยายามไม่เป็นตัวถ่วงคุณแล้วกันนะ

ชายหนุ่มปริศนาได้เอ่ยขึ้นพร้อมกับยิงไปยังจุดต่างๆบนตัวของปีศาจตรงหน้านั่นแต่ดูเหมือนว่าเกร็ดตามตัวมันจะแข็งเสียเหลือเกิน

บึ้ก !! กำปั้นของยูเรก้าได้ซัดลงที่หัวหัวนึงของปีศาจตนนั้นแต่ดูเหมือนว่าจะไม่สะท้านร่างกายมันเลยแม้แต่น้อย

ฉัวะ !! เสียงหนังฉีกขาดออกได้ดังขึ้นเบาๆจากลำตัวของปีศาจนั่น ดูเหมือนว่าช่วงตัวที่อยู่ตรงกลางระหว่างหัวทั้งหมดนั่นจะไม่มีเกร็ดหนาๆหุ้มไว้ทำให้กระสุนของชายหนุ่มปริศนายิงทะลุผ่านไปได้อย่างไม่ยากนัก แต่ดูเหมือนว่าการจะโจมตีจุดนั้นในระยะใกล้ค่อนข้างเสี่ยงต่อการถูกโจมตีเสียก่อนมาก


" เฮ้ย นายน่ะยิงสกัดพวกที่กําลังจะโจมตีชั้นด้วย ! ถ่วงเวลาเอาไว้ !!!! "

ชั้นให้เท้าถีบตัวมังกรพุ่งขึ้นไปด้านบน เพื่อที่จะโจมตีจุดที่ไร้ซึ่งเกาะป้องกัน

ชั้นรวบรวมกระแสของพลังเอาไว้ที่มือขวาและค่อย ๆ พุ่งขึ้นไปด้านบนเรื่อย ๆ

? ? ? : ชิส์ !! พูดง่ายนะ !! Alter Growth !!

ชายหนุ่มคนนั้นได้สบถออกมาและยิงโจมตีพร้อมกับซัพพอตยูเรก้าและตัวเองด้วยเวทย์มนต์

ยูเรก้า : พลังโจมตีทางกายภาพและเวทย์มนต์สูงขึ้นชั่วขณะ

ปัง !! กระสุนปืนของเขาได้ยิงเบี่ยงการโจมตีของปีศาจนั่นให้สะเปะสะปะออกห่างจากยูเรก้าที่กำลังวิ่งขึ้นไปตามตัวนั้นอยู่เป็นจังหวะ ดูเหมือนว่าถ้าการโจมตีครั้งนี้พลาดแล้วพวกเขาอาจจะโดนพลิกเกมส์กลับก็ได้


ดีมาก ถ้าเป็นแบบนี้ล่ะก็ ไม่พลาดแน่ !!

ชั้นที่ค่อย ๆ ไต่ขึ้นไปทีล่ะเล็กทีล่ะน้อย มือขวาที่มีกระแสพลังรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ถึงขนาดมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

จนในที่สุดก็ขึ้นมาถึงจุดหมาย

" ลาขาดล่ะนะ !! เจ้าบ้าเอ๋ย !! "

ชั้นพุ่งหมัดขวาตรงที่รุนแรงดั่งพายุไปยังส่วนที่ไร้การป้องกันของมังกรตัวนั้นทันที !!!

ฉัวะ !! ฝ่ามือของยูเรก้าได้แทงทะลุร่างของปีศาจไปแต่ดูเหมือนว่าแค่รอยแผลจากแขนเล็กของเขาจะยังไม่สามารถปลิดชีพมันลงได้


เต็มแล้วขึ้นใหม่ด้วย
โพสต์ 18-12-2011 22:12:25 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 29-12-2011 05:53



'Yesss !!!!' เด็กหนุ่มอุทานในใจ

"โอ้ ~ ช่วยได้มากเลยล่ะครับ ผมล่ะคิดว่าจะแย่ซะแล้ว" พูดจบชิกิก็ส่งสายตากระชากใจสาวเข้าไส่ทันที

"ว่าแต่ว่า คุณ. . . ?"

-:- ช่วงกลางคืน

นานะ วาเลน : เราชื่อ นานะ วาเลน ค่ะ เป็นนักเรียนประจำห้องพยาบาลของที่โรงเรียนน่ะค่ะ

นานะได้อธิบายแนะนำตัวกับชิกิ แต่ดูเหมือนว่าบทพูดของทั้งสองจะไม่ค่อยคืบหน้าซักเท่าไรนักเพราะดูเหมือนว่านานะเองจะไม่ใช่คนช่างพูดเสียเท่าไร

ไม่นานนักทั้งสองก็ได้เดินทางมาถึง T.S. Base ซึ่งดูเหมือนว่าจะเป็นเวลาหัวค่ำหน่อยแล้วเสียด้วยในตอนนี้


"ขอบคุณครับคุณนานะ ~ ผมชื่อนารุคามิ ชิกิ ยินดีที่ได้รู้จักครับ" เด็กหนุ่มแนะนำตัวอย่างเป็นกันเอง

"ขอบคุณอีกครั้งนะครับที่ช่วยนำทางให้ หวังว่าเราจะได้พบกันอีกนะครับ ~" ชิกิยิ้มร่าพร้อมกับยื่นมือออกไปหา นานะ

[Sub หลังจากแยกกับนานะ ให้ตามหาที่ซุกหัวนอน]

นานะได้ทักทายแบบเช้คแฮนด์กับชิกิ หลังจากนั้นเธอก็ได้โบกมือลาและเดินทางกลับบ้านตัวเองเช่นกัน

เมื่อชิกิกลับมาถึงสถานที่ที่น่าจะเป็นที่อยู่ของตัวเองแล้ว ก็มีแต่แสงสว่างตาค้างคาวและหลอดไฟจากริมทางเท่านั้นที่ช่วยนำทางให้เขาเดินหาที่อยู่ของตนเองได้ แต่ดูเหมือนว่าที่พักของเขาตั้งอยู่ไม่ไกลจากทางออกเท่าไรนักจึงทำให้ชิกิสามารถหาเจอได้อย่างไม่ยากเย็น !!

แกร๊ก . . เนื่องจากว่าเข้าได้ทิ้งกุญแจไขบ้านไว้ด้านใน และ ด้วยอนิสงของผู้ดูแลตรวจตราที่นี่ที่ได้แสดงเมตตาล้อคประตูให้กับชิกิทั้งหน้าต่างและปล่องไฟอย่างเสร็จศัพท์ทำให้ชิกิไม่สามารถเข้าบ้านของตัวเองได้ !!


เด็กหนุ่มแสยะยิ้ม ด้วยเรื่องเล็กน้อยแค่นี้หากเทียบกับความอัปยศที่เขาได้รับเมื่อตอนกลางวันนั้นต่างกันลิบลับ แค่ประตูหน้าต่างห้องโดนล็อก ไม่ใช่เรื่องยากเลยที่จะสะเดาะมัน หากแต่ต้องเปลืองพลังงานนิดหน่อย

"!!!" ชิกิหลับตาขวาลง ก่อนที่ดวงตาข้างซ้ายจะส่องสว่างเป็นสีน้ำเงินเข้ม ท่ามกลางความมืด มันก็ดูสวยงามไม่เลวเหมือนกัน

ใช้เวลาไม่ถึงเสี้ยววินาที โลกทั้งใบของชิกิก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง "เส้น" มากมายผุดขึ้นตามวัตถุต่างๆที่เด็กหนุ่มมองผ่าน ไม่เว้นแม้แต่ลูกบิด ชิกิใช้เล็บของเขาตัดมันออกเบาๆ ประตูที่ถูกผนึกไว้ก็คลายออกอย่างง่ายดาย

"วันนี้เหนื่อยชะมัด แถมยังต้องใช้เนตรแห่งความตายแบบไร้สาระอีก (พึ่งรู้ตัวเรอะ) เอาเป็นว่า พอแค่นี้ดีกว่า" หนังตาของเด็กหนุ่มหนักขึ้นทุกทีๆ เขาไม่มีเวลามากพอจะเดินสำรวจที่พัก หรือแม้แต่หาห้องนอน โซฟาแข็งๆนี่แหละคือเตียงของเขาในคืนนี้. . .

-:- Dark hour ( เลือกว่าจะเข้าร่วมหรือผ่านไปได้ )

ไม่นานนักชิกิก็ได้เผลอหลับไปด้วยความเหนื่อยเพลียกับการผจญภัยในโลกกว้างของวันแรก ในขณะที่เขากำลังหลับพักผ่อนอยู่นั่นเองชายหนุ่มก็ได้สัมผัสถึงบรรยากาศรอบๆด้านที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย


เด็กหนุ่มกวาดสายตามองไปรอบๆ ความง่วงที่รุมโจมตีเขาเมื่อครู่สลายหายไปจนหมด ถึงแม้จะเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันแต่จิตใต้สำนึกของเขาบอกว่า นี่ไม่ใช่ความฝันแน่นอน

"อะไรกันล่ะเนี่ย วันนี้นี่มันวุ่นวายทั้งวันเลยจริงๆแฮะ" ชิกิบ่นอุบอิบ สีหน้าบอกบุญไม่รับของเขาแสดงให้เห็นถึงความเบื่อหน่าย ถึงอย่างงั้นแต่ร่างกายของเด็กหนุ่มกลับขยับไปเอง ความอยากรู้อยากเห็นของเขากำลังพาเขาไปสู่สิ่งใดกัน ?

- เข้าร่วม Dark hour ออกสำรวจ

ชิกิได้ลุกขึ้นมาจากที่นอนและเดินไปยังประตูบ้านพักตัวเองที่ถูกทำลายลงด้วยเจ้าของบ้านเอง ชิกิได้เปิดประตูออกไปพร้อมที่จะออกผจญภัยไปในโลกแห่งเดิมที่มีบรรยากาศอันน่าท้าทายรอเขาอยู่ !!

ฉึบ . . . เมื่อชิกิล้วงกระเป๋าของของก็พบว่า เขาได้โยนมีดประจำตัวทิ้งไว้ที่ไหนซักแห่งที่ไม่ใช่ที่บ้านของเขาเอง ดูเหมือนว่าก้าวแรกของชายหนุ่มจะสะดุดเข้าเสียแล้ว

กึกๆ ยังไม่ทันที่ชิกิจะก้าวขาออกไปนอกที่พักเขาก็ได้ยินเสียงบางอย่างภายในบ้านของเขาเอง เมื่อเขาหันมามองก็ได้พบกํบเด็กสาวคนนึง . . . เธอได้ค่อยๆหันมามองที่ชิกิที่หันกลับมาดูในบ้านของเขาและเหงื่อแตกซิกๆเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเธอจะแอบเข้ามาในขณะที่ชิกิหลับไปนั่นเอง



? ? ? : . . . . .

ไม่มีเสียงใดๆเล็ดรอดออกมาจากปากของเด็กสาวคนนั้น เธอได้แต่ยืนนิ่งๆปลอมตัวเป็นรูปปั้น แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ผลเท่าไรนักเธอจึงหันกลับมาทำสีหน้าจริงจังและพูดกับชิกิ

Igor(?) : ย ยินดีต้อนรับสู่ Velve* Room ที่นี่เป็นห้องที่อยู่ระหว่างความจริงและความฝัน เรามีชื่อว่า Igor เป็นผู้ที่อาศัยอยู่ที่นี่ . . .


ทันใดนั้นเอง ชิกิ ก็รู้สึกได้ถึงพลังบางอย่างในตัวของเขา เด็กหนุ่มกลืนน้ำลายของเขาลงไปในลำคอที่เริ่มแห้งผาก ก่อนจะเริ่มพึมพำบางอย่างออกมาโดยไม่รู้ตัว

"P....e....r...."

"S.....o"

"N..... ถุ***ส์ !!!" ราวกับตื่นขึ้นจากภวังค์ ชิกิถมน้ำลาย(ลม)ลงพื้นก่อนจะขว้างแจกันที่วางอยู่ข้างๆตัวของเขาไส่เด็กสาวผู้บุกรุก (ปาไม่ให้โดน)

"อาศัยอยู่ที่นี่กล้วยเอ็งสิ !! นี่มันบ้านของกระผมเว้ยครับ !! หน้าตาก็ดีริอาจเป็นโจร มิจฉาชีพงั้นเรอะ !!? ห๊าาาา !!?" ชิกิชี้หน้าด่าเด็กสาวผู้บุกรุกเป็นชุดๆโดยแทบจะไม่เปิดโอกาสให้เจ้าหล่อนได้แก้ตัว แถมมือไม้ของเด็กหนุ่มก็เริ่มเหวี่ยงไปมาใกล้ๆใบหน้าของเด็กสาวเข้าไปทุกที

Igor(?) : ป ปล่าวนะ !! เราไม่ได้เข้ามาขโมยอาหารในตู้เย็นจนหมด และกำลังจะหนีเลยนะ !!

เด็กสาวได้ยืนตัวสั่นอยู่กับที่พร้อมกับค่อยๆนั่งล้มลงกับพื้นอย่างช้าๆเหมือนกับคนเข่าอ่อนเมื่อแจกันของชิกิได้บินผ่านข้างๆเธอไป

Igor(?) : ย อย่าทำอะไรเราเลย ฮือๆ ๆ เราผิดไปแล้ว

เธอได้นั่งกอดดาบของเธอพร้อมกับนั่งร้องให้กระซิกๆริมขอบหน้าต่างภายในบ้านของชิกิ


"หน่าหนี๊ !!!! มะ เมื่อกี้หล่อนพูดว่าอะไรนะ !!!!" ควันจากไหนไม่รู้พวยพุ่งออกมาจากรูขุมขนบนใบหน้าแดงก่ำของเด็กหนุ่ม เขาไม่รอช้ารีบรุดไปยังที่เกิดเหตุโดยหวังไว้สูงสุดว่าจะยังมีผู้รอดชีวิต

-ปึง-

ประตูตู้เย็นแทบจะหลุดติดมือชิกิมาด้วยแรงแขนของเขา และมันก็เป็นอย่างที่เด็กหนุ่มหวาดกลัว ภายในตู้เย็นนั้นว่างปล่าว จะมีก็แต่ขวดน้ำที่เหลือของเหลวในนั้นไม่ถึงครึ่งลิตร กับลมเย็นๆจากช่องฟีทที่เปิดอ้าเอาไว้โดยที่ไม่มีสิ่งใดหลงเหลืออยู่ภายใน

"หึ หึ หึ หึ หึ ในสถาณการณ์แบบนี้ถ้าเป็นในหนังหรืออนิเมล่ะก็ ฝ่ายชายจะต้องเข้าไปปลอบฝ่ายหญิงแล้วเพิ่มระดับความสัมพันธ์สินะ. . ." ชิกิหลับตาพริ้มก่อนจะวิเคราะห์ออกมาอย่างใจเย็น ?

"แต่นี่มันไม่ใช่ในหนังนะโว้ยยยยย !!! ยัยบ้า !!! ตัวแค่นี้กระเดือกลงไปได้ไงคนเดียวหมดตู้วะ !!!" ชิกิพุ่งเข้าไปคว้าคอเสื้อของเด็กสาวผู้บุกรุกโดยไม่แยแสของอันตรายที่เธอกอดมันเอาไว้แม้แต่น้อย ตอนนี้สติของเด็กหนุ่มนั้นได้หลุดลอยไปพร้อมกับถุงยันชีพในตู้เย็นเรียบร้อยแล้ว

'ถึงตรูจะไม่รู้ว่ามันมีเยอะแค่ไหนก็เหอะ'

"ยังไงก็ตาม หล่อนจะชดใช้ได้ยังไง My Life ของชั้นอาจจะสูญสลายเพราะหล่อนเลยนะเฟร้ย ยัยบ้า T[]T!!!!" น้ำตาของชิกิไหลพรากๆ มือไม้เริ่มเขย่าคอเสื้อของเด็กสาวอย่างบ้าคลั่ง

Igor(?) : ยะ . . . ย๊า !!

เด็กสาวได้ร้องเบาๆเมื่อชิกิได้คว้าคอเสื้อของเธอขึ้นมาพร้อมกับร่ำไห้ทั้งน้ำตาไปกับสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเขาที่ไม่อาจจะหวนคืนมาได้อีกแล้ว

แขวก !! เสื้อประจำตัวของเด็กสาวได้หลุดติดมือชิกิออกมาต่อหน้าคามือของชายหนุ่มจนเผยให้เห็นชุดภายในคอกระเช้าเล็กๆสีขาวของเธอ เด็กสาวได้นั่งตุ้บลงกับพื้นพร้อมกับรีบเอามือคิดปิดบังร่างกายของเธอทันทีที่หลุดจากมือชิกิออกมาได้และทำท่าเหมือนจะร้องไห้ออกมา

Igor(?) : ระ . . . เรา . . เรามาทำอาหารให้ตอนเช้าทุกวันก็ได้ !! ยะ อย่าทำอะไรเราเลยนะ ร . . . เรากลัวแล้วง๊าๅ ToT !!

Social Link 1 ~ มื้อเช้า ~

เป้าหมาย : เลือกยอมรับหรือยื่นข้อเสนออื่นที่ Igor(?) พอจะทำชดเชยให้ได้

ตุบ . . . เสียงเหมือนอะไรได้หล่นลงที่พื้นขั้นระหว่างเหตุการณ์ ดูเหมือนว่าจะเป็นดาบของIgor(?)นั่นเอง ดูเหมือนว่าปลายฝักมันมันจะหล่นลงทับนิ้วโป้งเท้าของชิกิซะด้วย . . . .


ราวกับสมองถูกปิดสวิตซ์ ความบ้าคลั่งของชิกิหยุดลงโดยสมบูรณ์ ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่โดยรอบหลายวินาทีก่อนที่. . .

"โอ้ววววววววววว แคร่บบบบบบบบ เจ็บอิ๊บอ๋ายยยยยยย !!!!!!!!!!" ชิกิร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด เด็กหนุ่มกลิ้งโค่โล่ไปมากับพื้นโดยมือยังกุมนิ้วเท้าที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส

"ยัยเด็กบ้านี่. . . มันจงใจแหงๆ เดี๋ยวพ่อก็เชือดซะเลยนี่" ชิกิหันกลับมามองเด็กสาวผู้บุกรุกด้วยสายตาอำมหิตสุดๆ มือทั้งสองยังคงลูบไล้นิ้วเท้าที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างต่อเนื่องหมายจะบรรเทาอาการ

'เฮ้ย แต่เดี๋ยวก่อนนะ !!! เหมือนก่อนหน้านี้ยัยนี่จะพูดว่า. . . .' ชิกิสงบสติอารมณ์ก่อนจะเริ่มย้อนเวลาในสมองถึงเรื่องราวก่อนหน้านี้ไม่กี่นาที
-----------------------------------------------------------------
"ระ . . . เรา . . เรามาทำอาหารให้ตอนเช้าทุกวันก็ได้"
"ระ . . . เรา . . เรามาทำอาหารให้ตอนเช้าทุกวันก็ได้"
"ระ . . . เรา . . ให้ตอนเช้าทุกวันก็ได้"
"ระ . . . เรา . . เรามาทำให้ตอนเช้าทุกวันก็ได้"
"ระ . . . เรา . . เรามาทำทุกวันก็ได้"
-----------------------------------------------------------------
"!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!" ควันจากไหนไม่รู้พวยพุ่งออกมาจากรูขุมขนทั่วทั้งใบหน้าของชิกิ แต่คราวนี้นอกจากใบหน้าแดงก่ำของเด็กหนุ่มแล้ว ยังมีเลือดไหลออกมาจากรูจมูกอีกด้วย

"ผมไม่ทำอะไรเธอหรอก ขอโทษที่เมื่อกี้ทำเรื่องไม่ดีกับเธอนะ แต่ถ้าเธอจะมาช่วยทำอาหารเช้าให้ผมได้เพื่อไถ่บาป ผมก็ยินดีนะ ^ ^" ชิกิวางมือลงบนศรีษะของเด็กสาวผู้บุกรุก ก่อนจะลูบไปมาอย่างอ่อนโยน แถมส่งรอยยิ้มหวานไสให้เป็นของแถม

Igor(?) : อะ . . . อื้อ

ดูเหมือนว่าอาการของIgor(?)จะลดลงบ้างแล้ว เธอได้พยักหน้าน้อยๆและแหงนหน้าขึ้นมองชิกิอย่างช้าๆด้วยใบหน้าที่ยังแดงระเรื่ออยู่

Igor(?) : เราขอเสื้อเราคืนก่อนได้รึเปล่า . . . .

เด็กสาวได้อ้อนร้องขอเสื้อที่ยังติดคามือชิกิอยู่คืนพร้อมกับกอดตัวเองไว้ด้วยความหนาว

กึก !! เสียงฝีเท้าวิ่งกระทบพื้นหญ้าด้านนอกดังขึ้น แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่เหมือนฝีเท้าของมนุษย์เท่าไรนัก ในจุดเดียวกันนั้นเองชิกิก็ได้มองเห็นอะไรบางอย่างผ่านหน้าต่างที่Igor(?)ได้แอบเปิดเข้ามาไปซึ่งดูเหมือนกับเสื้อเกราะ แต่จากขนาดตัวและลักษณะแล้วคาดว่าคงจะไม่ใช่คนและไม่ได้มาดีแน่นอน


เด็กหนุ่มตกใจเล็กน้อยถึงปานกลางเมื่อมองเห็นของที่เขาถืออยู่ในมือ

"เฮ้ยย !! ขอโทษๆๆ ผมไม่ได้มีเจตนาแบบนั้นจริงๆนะ เออ !!!" ชิกิรีบส่งเสื้อคืนให้เด็กสาวผู้บุกรุกพลางขอโทษขอโพยเป็นพัลวัน

"!!!" ราวกับมีสายฟ้าฟาดที่สมองของชิกิ เขารู้ได้ถึงอันตรายบางอย่างข้างนอกบ้าน ความหวาดระแวงทำให้เขามองออกไปและได้เห็นบางสิ่งเข้า

"เธอไปหาห้องนอนของผมซะนะ แล้วก็อยู่ข้างในนั้นอย่าเปิดประตูเด็ดขาด เข้าใจมั้ย ?" ชิกิหันกลับมาพูดกับเด็กสาวผู้บุกรุก ก่อนที่เขาจะถอดเสื้อนอกของตัวเองมาคลุมให้กับเธอ

"ถ้าไม่เชื่อฟังล่ะก็ จะโดนลงโทษนะ เออ" เด็กหนุ่มลุกขึ้นยืนก่อนจะหันมาขยิบตาให้เด็กสาวผู้บุกรุก เพราะความมืดทำให้เห็นใบหน้าของเด็กหนุ่มไม่ชัดเจนนัก จึงไม่อาจรู้ว่ารอยยิ้มบนใบหน้าของเขาเป็นเช่นไรกันแน่

Igor(?)ได้แต่พยักหน้าตอบรับพร้อมกับรับเสื้อนอกของชิกิมาห่อตัวเพิ่มไว้และได้รีบวิ่งไปแอบอยู่ใต้เตียงของชิกิทันที

Igor(?) : ขอบคุณนะท่านพี่


ชิกิกระโดดออกไปทางหน้าต่างที่เปิดอ้าอยู่ เพื่อเผชิญหน้ากับอะไรบางอย่างข้างนอกนั่น

- สถานะ : บาดเจ็บเล็กน้อย
- Hp : ปกติ
- Mp : ปกติ

ฉัวะ !! ทันทีที่ชิกิได้กระโดดออกมาด้านนอกนั้นเขาก็ได้โดนคมปริศนาตัดเฉี่ยวไปที่หัวไหล่ด้านซ้ายเล็กน้อย ดูเหมือนว่าฝ่ายตรงข้ามจะซุ่มรอโจมตีเขาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว !!



แกรก ๆ ๆ เสียงการขยับของปีศาจด้านหน้านั้นได้ฟังดูแปลกๆเหมือนกับว่ากระดูกของมันเคลื่อนที่ผิดรูปลักษณ์ทั่วๆไปมาก รวมทั้งมันยังจ้องหันหน้ามาทางชิกิอยู่ตลอดเวลาหลังจากที่ได้โบกเคียวทักทายไปในรอบแรกแล้ว

กึดดด !! เหมือนจะมีเสียงอะไรซักอย่างคล้ายๆเส้นด้ายออกมาจากตัวปีศาจตนนั้น จะมีใครกำลังควบคุมมันอยู่รึเปล่านะ ?


เสร็จสิ้น
เจ้าหญิงคะงุยะ
โพสต์ 20-12-2011 11:37:37 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย nutchsnon เมื่อ 27-12-2011 10:40

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 27-12-2011 00:38



กริ๊ก! . .  เราปิดตัดการติดต่อพลางเก็บการ์ดไว้ในกระเป๋าก่อนจะใส่ชุดเสร็จเรียบร้อย พลางเดินมาหยุดที่หมวกใบหนึ่งก่อนจะหยิบขึ้นมาใส่

'' นี่มันชุดอะไรกันล่ะเนี่ย? . . . '' เราเอ่ยเนือยๆ พลางจ้องไปที่กระจกใบใหญ่



ช่างเถอะ คงต้องออกไปรวมตัวกับพวก อาริซาโตะแล้ว เราเอ่ยดังนั้นพลางเดินออกจากห้องไปยังจุดรวมตัวด้านนอกอาคาร

-:- Dark hour

เมื่อฮารุเดินออกมาจากที่พักก็พบว่าเหลือแต่มินาโตะคนเดียวแล้วที่ยังรอเขาอยู่ที่ด้านหน้า

อาริซาโตะ มินาโตะ : มาพอดีเลยนะครับ คือว่าตอนนี้มีเหตุฉุกเฉินเล็กน้อย คือเราตรวจพบคนคนนึงได้เข้าไปยังดันเจี้ยนอีกน่ะครับผม อาจจะต้องไปช่วยเธอออกมาเสียหน่อย เพราะมันใกล้จะถึงช่วงเวลาอันตรายแล้ว

มินาโตะได้เอ่ยอธิบายสถานการณ์พร้อมกับแสดงภาพหญิงสาวคนนั้นให้ฮารุเห็น



อาริซาโตะ มินาโตะ : ถ้าพบเห็นแล้วช่วยพาตัวเขาออกมาด้วยนะครับ ส่วนเป้าหมายคืนนี้คือ . . .


'' อะไรนะ? มีคนลอบเข้าไปในที่อันตรายแบบนั้นอีกแล้วหรอ? '' เราแทบจะไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่อาริซาโตะพูด แต่พอหยิบการ์ดขึ้่นมาดูรายละเอียดมันกลับเป็นเรื่องจริงซะได้

'' ถ้าอย่างนั้นภาระกิจของชั้นคือช่วยเหลือและพาตัวกลับมาอีกแล้วสินะ '' เราเหงยหน้ามองอาริซาโตะด้วยสีหน้าจริงจัง พลางจ้องมองการเคลื่อนไหวของเป้าหมายไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาสะดุดไปเห็นปีศาจตัวหนึ่งเข้าให้

'' นี่อย่าบอกนะว่ากำลังจะไปเจอกับไอ้นี่น่ะ!!?  บ้าที่สุด!! อาริซาโตะ ช่วยอนุมัติขอใช้ยานยนต์ให้ชั้นหน่อยได้มั้ย!? ขื่นวิ่งไปทั้งแบบนี้คงไม่ทันแน่ ฝากด้วยล่ะ!! ''  เราไม่ทันจะฟังคำตอบของอาริซาโตะ พลางรีบวิ่งไปยังโกดังยานพาหนะ



เรารีบค่อมมอเตอร์ไซต์ที่อยู่ใกล้ที่สุดก่อนพลางมองเห็นช่องใส่การ์ดที่ระบุว่า '' กรุณายืนยันตัวเจ้าหน้าที่ S.E.E.S เราไม่รอช้าจึงรีบหยิบการ์ดของตัวเองแล้วเสียบเข้าไป ก่อนจะสตาทเครื่องยนต์แล้วขับไปยังเป้าหมายที่กำหนดไว้ในแผนที่ด้วยความเร็วสูง

-:- Dark pressure : ระดับปลอดภัย - อันตรายปานกลาง

มินาโตะ อาริซาโตะ : อย่าลืมปุ่มฉุกเฉินล่ะ !!

มินาโตะได้ตะโกนบอกฮารุก่อนที่เขาจะออกตัวไป ดูเหมือนว่ากลุ่ม S.E.E.S. เกือบทุกคนได้อยู่กระจัดกระจายกันออกไปเมื่อฮารุได้มองบนแผนที่บนยานพาหนะนั่น

กึก !! ไม่นานนักฮารุเองก็ถึงกับตองเบรคหยุดมอเตอร์ไซค์ของตนไว้ก่อนพร้อมกับเตรียมตัวเข้ากับการต่อสู้เบื้องหน้า !!


'' !!? ''  เรารีบจอดรถไว้ข้างทางพลางดึงการ์ดประจำตัวออก ก่อนจะมาหยุดเผชิญหน้ากับปีศาจร่างยัก(อีกแล้ว)

บนตัวมีแต่ของมีคมทั้งนั้นเลย!!? . . .  เราเอามือไปแตะสวิทช์ของกำไรข้อมือก่อนจะเริ่มเรียกถุงมือกับรองเท้าอีกครั้ง

'' OpenCombat . . .'' บ้าที่สุด ทั้งๆที่กำลังรีบอยู่แท้ๆ ต้องรีบเก็บมันให้เร็วที่สุด !!

ฟุบ เราย่อตัวลงพลางพุ่งตัววิ่งไปใต้ร่างของปีศาจตนนั้นพลางกระโดดสูงไต่ไปตามตัวบนหนังที่เหมือนกับโลหะ? ไปทั้งตัวพลางหลบเขาและใช้มันเป็นจุดดีดตัวให้ลงสู่พื้น

'' ฮารุเรียกฐาน!! ขอข้อมูลยืนยันสิ่งมีชีวิตตัวนี้ด้วย!!'' จะให้ต่อยสุ่มสี่สุ่มห้า มีหวังมือเราได้เป็นรูก่อนแน่ ต้องได้ข้อมูลที่มากพอจะล้มมันได้!! แต่เวลามีไม่มากแล้วสิ!!

อาริซาโตะ มินาโตะ : คืนแรกก็แจ้กพอตเลยนะ ฮารุเนี่ยเนื้อหอมจริงๆ

มินาโตะได้เอ่ยล้อเล่นกับฮารุเล็กน้อยพร้อมกับหยิบดาบของเขาขึ้นมาในท่าต่อสู้

อาริซาโตะ มินาโตะ : มือเปล่าคงทำอะไรมันไม่ได้หรอกนะ !!

เมือเอ่ยจบแล้วมินาโตะก็ได้โยนระเบิดมือให้กับฮารุ 10 ลูกด้วยกันพร้อมกับพุ่งเข้าไปโจมตีในะระยะประชิดด้วยดาบของเขาเอง


ระเบิดหรอ? แสดงว่าเกราะของมันคงจะไม่หนาเท่าไหร่ พอจะทำลายด้วยแรงละเบิดได้สินะ

แต่ 10 ลูกนี่ S.E.E.S เองก็ใช้ให้ติดตัวเยอะเหมือนกันนะ  คราวหน้าคงต้องขอเบิกเอามาใช้บ้างแล้วสิ!

เราวิ่งตามหลังมินาโตะไปติดๆ จังหวะที่มินาโตะใช้ดาบของตัวเองเข้าสู้กับปีศาจตนนั้นเราฉวยโอกาส ซไลท์ตัวเองออกไปทางขวาพลาง กดระฉนวนระเบิดให้เริ่มทำงานพลางข้างเข้าไปในปากของมัน ก่อนจะควัก ปืนที่ติดมากับชุดด้วย

ปัง!! กระสุนพุ่งไปยังตัวระเบิดทำให้เกิดระเบิดขึ้นตรงเพดานปากของมันพอดี

ตูม !! ระเบิดได้แตกกระจายออกภายในช่องปากของปีศาจตนนั้น ดูเหมือนว่าความเร็วของมันจะด้อยกว่าฮารุอยู่มากนักจึงทำให้ฮารุไม่มีปัญหาในการกะจังหวะการโจมตีเท่าไรนัก ดูเหมือนว่าแรงระเบิดทั้งหมดจะกระจายออกภายในตัวของมันหมดเลย จะมีก็แค่ควัญและแรงลมอ่อนๆสะท้อนกลับออกมาเท่านั้น รวมทั้งยังดูเหมือนว่าปีศาจตนนั้นยังไม่สะท้านเลยเสียด้วย !!

อาริซาโตะ มินาโตะ : ดีแล้วล่ะฮารุ !! หาจังหวะยัดอีกซัก 3 - 4 ลูกก็น่าจะพอได้ล่ะนะ พอดีเจ้านี่มันเก่งเรื่องพลังโจมตีและพลังป้องกันน่ะ

มินาโตะได้อธิบายพร้อมกับโจมตีล่อเจ้าปีศาจตนนี้ไว้เพื่อเปิดทางให้ฮารุได้สะดวกขึ้น


ฮึบ!!! เรากระโดดสูงเพื่อหลบหางที่ฟาดลงมาก่อนจะกลิ้งตัวไปทางซ้ายเพื่อหาช่องขว้างระเบิดเข้าไป แต่ท่าทางมันคงเริ่มระวังไม่ให้อะไรกระดอนเข้าไปในปากแล้วสินะ

โครม!! ชิ!! หางนั่นน่ารำคาญชะมัด เรายังคงหลบการโจมตีไปมาอยู่รอให้อาริซาโตะ ทำให้มันอ้าปากได้บ้าง ไม่นานนัก . . .

ตรงนั้น!!! เรารีบวิ่งตรงไปหาอาริซาโตะ พลางกระโดดเหยียบดาบของเขาใช้เป็นฐานดีดตัวขึ้นไปบนฟ้าเหนือหัวของมันพลางใช้มือแตะที่ส่วนที่คล้ายจมูกเพื่อให้เป็นฐานก่อนจะโรยระเบิดเข้าไปอีกหนึ่งลูกก่อนจะใช้แรงแขนนั้นดีดตัวเองออกแล้วควักปืนออกมายิงใส่ระเบิดอีกครั้ง

บรึ้ม!!!!!! แรงระเบิดผลักให้เราถอยห่างออกไปไกล แต่ไม่ใช้เวลาตั้งตัวหรอกน่า!!  เราหยิบระเบิดอีกลูกข้างเข้าไปตรงๆ ขณะที่มันกำลังส่ายปากของตัวเองไปมาด้วยความเจ็บจังหวะนั้นเราเองก็ควักปืนออกมาเล็งไว้แล้วเช่นกัน สมาธิของเราจับจ้องไปที่ลูกระเบิด ก่อนจะมันจะเข้าซอกฟัน กริ๊ก... ปัง!!! กระสุนพุ่งตรงผ่านซอกฟันของมันพลางแตกออกอีกครั้ง

'' อาริซาโตะ โทษทีนะ!! ชั้นจะเริ่มทำลายตาของมันบ้าง ระวังอย่าให้โดนแรงระเบิดพัดไปล่ะ'' อย่างมากตอนนี้ข้างในปากของมันคงจะเริ่มได้รับความเสียหายบ้างแล้ว ต่อไปต้องรีบๆเจาะให้ทะลุทั้งข้างนอกและในเลยแล้วกัน
เราติดต่อไปหาอาริซาโตะที่อยู่ใต้ตัวสัตว์ประหลาดตนนั้น พลางหยิบระเบิดไว้ในมืออีกลูกพร้อมจะเข้าไปลุยอีกตั้ง

HG - 7 EA

-:- Dark pressure : ระดับปลอดภัย - อันตรายปานกลาง

- สถานะ : ปกติ
- Hp : ปกติ
- Mp : ปกติ

ฟุ้บ !! ฮารุได้พุ่งหลบผ่านการโจมตีของปีศาจเบื้องหน้าไปพร้อมกับใช้ระเบิดทำอันตรายพวกมันบริเวณส่วนตา แต่ดูเหมือนว่าดวงตาของพวกมันก็จะแข็งด้วยเช่นกัน ต่างกับสิ่งมีชีวิตทั่วไปที่จะมีส่วนอ่อนตามช่วงกล้ามเนื้อที่ต้องเคลื่อนไหว

อาริซาโตะ มินาโตะ : ไม่ต้องห่วงชั้นหรอก !! ลุยได้เต็มที่เลย !!

ชายหนุ่มได้ขานรับฮารุพร้อมกับฟันลงที่ด้านหน้าของปีศาจตัวนี้จนเขาขอกมันหลุดตามดาบออกมา


ตรงนั้น! ขณะที่กำลังวิ่งลอดใต้ตัวของมันเรากระโดดปีนขึ้นไปยังพร้อมกับกระโดดขึ้นไปจุดๆเดียวกับอาริซาโตะพลาง เอาระเบิดแปะไว้ตรงส่วนที่เขานั้นหายไปก่อนจะผลักให้อาริซาโตะถอยออกไปขณะนั้นเราก็รีบกระโดดตามร่างของอาริซาโตะไปพร้อมกับโยนระเบิดออกไปทางซ้ายขวารอบตาทั้งสองข้างก่อนจะเล็งปืนไปที่ตัวระเบิดทั้งสามลูก ยิงออกไปพร้อมๆกัน ปังๆๆ!

บรึม!!! เสียงระเบิดดังขึ้นต่อเนื่องแรงระเบิดทำให้พัดร่างของเราทั้งคู่กระเด็นออกห่างไป แต่ด้วยที่เรามีฐานให้ทรงตัวเลยใช้ร่างของอาริซาโตะกลับตัวลงสู่พื้นก่อนจะรับร่างของเขามาอุ้มไว้ในท่าเจ้าหญิงเหมือนก่อนหน้านี้

'' โอ้ โทษทีนะ อาริซาโตะ---'' เรายิ้มบางๆให้ชายหนุ่มในอ้อมแขน

-:- กำหนดให้เหลือระเบิดมือ 3 ลูก

มินาโตะได้แต่อยู่นิ่งเฉยบนอ้อมแขนของฮารุพร้อมกับใช้แขนอีกข้างคล้องคอชายหนุ่มไว้และถือดาบของตัวเองไว้อีกมือนึงพร้อมกับค่อยๆมองกลับไปอีกฝั่งนึงที่ต่อสู้อยู่

อาริซาโตะ มินาโตะ : อย่าเพิ่งปล่อยผมนะครับคุณฮารุ . . .

มินาโตะพูดตะกุกตะกักขึ้นพร้อมกับหันหลบใบหน้าของฮารุไปยังลานต่อสู้นั่น

อาริซาโตะ มินาโตะ : ดูเหมือนมันจะพังลงมาแล้วผมว่าย้ายที่กันขึ้นไปสูงกว่านี้หน่อยดีกว่า

เปรี๊ยะ !! รอยร้าวที่พื้นได้เริ่มแยกออกเล็กน้อย แต่ดูเหมือนว่าถ้าฮารุไม่ขยับตัวมากนักมันน่าจะไม่ถล่มลงไปเสียทันที

-:- CHAIN LINK !!


ดูเหมือนว่าจะมีเด็กสาวคนนึงมองเห็นฮารุที่กำลังยืนอุ้มมินาโตะอยู่จากอีกด้านของลานต่อสู้นี่ด้วยเช่นกัน


' .... ' อุ๊ อะไรขอหมอนี่เนี่ย ทั้งๆที่เราตั้งใจจะแก้เผ็ดมันแท้ๆ ไหงทำหน้าเขินเล่า ทำเอาทางนี้เริ่มรุ้สึกเขินแปลกๆแล้วนะเฟ้ย!!!

'' อ่า เห็นเข้าใจแล้ว '' เราตอบเสียงเรียบพลางพามินาโตะขึ้นมายังเนินสูง

'' จะลงได้รึยัง? '' เราหันไปถามมินาโตะด้วยสายตารำคาญท่าทีของหมอนี่สุดๆ

CHAIN LINK !! : พบผู้เล่นผมสีดำ



" . . . โอนี่จัง "

ทางด้านมินาโตะนั้นก็ยังคงเกาะฮารุอยู่แบบนั้นและหันมามองที่หญิงสาวที่กระโดดมาเมื่อครู่นี้และหันกลับมาทางฮารุ

อาริซาโตะ มินาโตะ : เขาเรียกนายล่ะ

มินาโตะได้ตอบแบบเปลี่ยนเรื่องเสียอย่างนั้น แต่ดูเหมือนว่าเขาจะลืมไปจริงๆว่าถูกฮารุอุ้มอยู่


เราหันไปหาตามที่มินาโตะบอก ?? อะไรกันเด็กผู้หญิง?

'' เด็กคนนี้สินะคนที่เข้ามาก่อนพวกเรา . . . '' เราพูดเบาๆกับมินาโตะก่อนจะเอามือของเราแกะมือที่คล้องคอเราอยู่ออกพลางวางมินาโตะลง

โอนี่จัง? พี่ชายหรอ? . . . ไม่ไหวนึกอะไรไม่ออกเลย . . . เราส่ายหัวเบาๆพลางจ้องมองเธอ

'' แถวนี้เป็นเขตอันตรายนะ มากับพวกเราเถอะ จะพาไปส่งที่ปลอดภัยเอง . . .''  เราพูดพลางเดินมาหาหล่อน  ตัวเล็กจัง? อายุราวๆ 15? ล่ะมั้ง?  แต่ว่า . . . การที่เด็กคนนี้มาอยู่ในที่แห่งนี้ ได้คงไม่ใช่เด็กธรรมดา . . .  แถมเป้าหมายของเธอน่าจะเป็นเรา? อีก . . . เราล้วงมือไปหยิบการ์ดในกระเป๋าพลางพิมพ์อะไรบางอย่างลงไปในนั้นส่งไปหามินาโตะ

'' From Haru

            
ถ้าหากเด็กคนนี้ทำอะไรตุกติกขึ้นมา รบกวนช่วยซัพพ็อตชั้นด้วย . . .''
''

'' เธอชื่ออะไรหรอ? '' เราเอ่ยถามเด็กคนนี้พลางคิ้วเรากดลงเล็กน้อยโดยทีเราไม่ได้ตั้งใจ ? อะไรกัน? ทำไมรู้สึกแปลกๆ . . . ?

CHAIN LINK !! : บทสนทนาของผู้เล่นผมสีดำ

" โอนี่จัง . . . เราตามหาโอนี่จังมาตั้งนาน "

ทางด้านมินาโตะที่ฮารุได้ปล่อยให้มานั่งลงกับพื้นก็ได้แต่นั่งมองสถานการณ์พร้อมกับถามฮารุไปด้วย


อาริซาโตะ มินาโตะ : เอ . . . คนรู้จักเหรอ ?


. . . เรายังไม่ได้ตอบอะไรกลับไปถึงอาริซาโตะ แต่คำถามนั่นยังคงคาใจเราอยู่เหมือนกัน เด็กคนนี้คือใคร? คนรู้จักของเราหรอ? พี่ชายอย่างนั้นหรอ? ทำไมล่ะ ทำไมถึงจำอะไรไม่ได้เลย?

. . . เราพยายามไตร่ตรองให้ดีว่าเคยรู้จักกับเด็กสาวที่อ้างตัวว่าเราเป็นพี่ชายของเธอ แต่ไม่ว่ายังไงก็นึกไม่ออกอยู่ดี แต่ดูจากสีหน้าและท่าทางแล้วเธอคงไม่ได้โกหก? หรือว่าตั้งใจจะหลอกให้เราตายใจ? เธอต้องการอะไรกันแน่? ถ้าหากว่าพวกเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อนแล้วเธอต้องการอะไรจากเรา?  หรือถ้าหาก . . . เราเคยมีน้องสาว . . . แล้วเธอคือคนๆนั้น?

เรายังคงไม่ตอบอะไรกับทั้งสองฝ่าย รอแต่ให้เด็กสาวตรงหน้าแนะนำตัวเองเสียก่อน

CHAIN LINK!! : บทพูดของสเตล่า
" ระ . . . เราชื่อสเตล่า " พอบอกชื่อได้สักพักแล้วเธอก็ยื่นรูปพี่ชายของเธอให้กับฮารุดู


'' นี่คือ? '' เรามองดูภาพนั้นครู่หนึ่ง ... ดูยังไง ... มุมไหนก็เหมือนเรามาก . . . แต่เราไม่มีความทรงจะ- หือ?

จู่ๆ เมื่อครู่เหมือนมีภาพอะไรบางอย่างลอยมาในหัวของเรา ถึงจะไม่ชัดมาก ... แต่ภาพนี้ เหมือนเกิดเดจาวู ... เราเคยถือรูปใบนี้ แล้ว ... ตรงหน้าเรา ก็มี ... ใครบางคนยืนอยู่ตรงนี้ . . .

''สะ สเตล่า? . . .'' อึ่ก!!? อะไร ในหัวมันปวด? สับสน? นี่เรากำลังสับสนหรอ? ความทรงจำมัน . . . ภาพตรงหน้าค่อยๆเปลี่ยนไปเล็กน้อย ร่างของเด็กสาวที่อยู่ตรงหน้าเรา ค่อยๆหายไป แต่กลับเป็นใครบางคนมายืนแทน ทรงผมเหมือนกัน? แต่เราจำใบหน้าของเด็กคนนั้นไม่ได้? แล้วเราที่นั่นมันคือที่ไหน? เราไม่รู้จักเสียด้วยซ้ำ แล้วเราถือรูปนี้ไว้ทำไม? ตั้งใจจะให้เด็กคนนี้เก็บไว้ให้หรอ?

ติ๊กๆ ติ๊กๆ [ จอของกำไรข้อมือเป็นสีแดง ]

[ . . .  Warning ; ระบบตรวจพบความทรงจำที่เป็นอันตรายต่อระบบ ทำการรีเซ็ตระบบความทรงจำทันที . . . ]

อาการปวดเมื่อครู่หายไปเป็นปริดทิ้ง อีกทั้งอาการสับสนเมื่อครู่นี้ด้วย เรายื่นรูปคืนให้กับสเตล่า พลางมองเธอด้วยสายตาเฉยชา

'' ขอโทษนะ ถึงคนๆนี้จะดูคล้ายครึงกับชั้นก็จริง แต่ว่าชั้นไม่เคยมีน้องสาวหรอกนะ '' เราตอบเรียบๆ พลางหลี่ตาลงช้าๆก่อนหันไปหาอาริซาโตะ

'' อาริซาโตะ ฝากพาเด็กคนนี้ออกไปจากที่นี่ได้หรือเปล่า? เดี๋ยวชั้นจะไปสมทบกับกลุ่มที่เหลือก่อน ...''

เสร็จสิ้น
โพสต์ 20-12-2011 12:18:24 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 15-1-2012 09:59



สเตล่าได้เดินเข้าไปตามทางเรื่อยๆ ร่องรอยการต่อสู้ยิ่งมีมากขึ้น สเตล่าชักดาบคาตานะขึ้นมาแล้วก็เดินอย่างระมัดระวังเพราะในนั้นไม่มีแสงไฟเลยซักนิด ความรู้สึกที่รับได้ตอนแรกยิ่งรุนแรงยิ่งขึ้น
" . . . ในนี้มีอะไรกันแน่นะ "  สเตล่าได้พูดขึ้นมาเบาๆแล้วก็เดินหายเข้าไปในความมืด

-:- ช่วง Dark hour

-:- Dark pressure : ระดับปลอดภัย

ฟุ้บ !! บรรยากาศโดยรอบของสเตล่าได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงจากในตอนแรก สถานที่ที่เคยมืดสนิทนั้นได้กลายเป็นส่วนนึงของแสงไฟสีเหลือง และรอยเลือดแห้งๆตามผนังโดยรอบ ดูเหมือนว่าสถานที่นี้จะกลายเป็นสนามรบในอีกไม่ช้าเป็นแน่


" กะ . . . เกิดอะไรขึ้น " แสงไฟสว่างจนทำให้สเตล่าต้องเอามือขึ้นมาบังตา สเตล่ารู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ดูน่ากลัวกำลังใกล้เข้ามา
สเตล่าเดินเข้าไปเรื่อยๆ พร้อมกับตั้งท่าเตรียมรับมือกับสิ่งที่ำกำลังเข้ามา

-:- Dark pressure : ระดับปลอดภัย - อันตรายปานกลาง

ดูเหมือนว่าไม่นานนักสเตล่าก็ได้พบมอนสเตอร์แปลกๆอยู่ห่างจากจุดที่เธออยู่พอสมควรหนึ่งตัว ดูเหมือนว่ามันจะยังไม่รู้ว่าสเตลล่าอยู่ในระยะใกล้ๆแบบนี้



ฟุ้บ ~ ควัญฝุ่นจากการต่อสู้จากจุดอื่นได้ปลิวผ่านหน้าสเตลล่าไปจางๆ ดูเหมือนว่าอีกทิศทางนึงนั้นจะมีกลุ่มคนที่กำลังทำการต่อสู้อยู่ด้วยเช่นกัน


" (. . . ทำไมถึงมีมอนสเตอร์พวกนี้อยู่ในที่แบบนี้ได้นะ) " สเตล่าคิดในใจ แล้วเธอก็ได้วิ่งเข้าไปใกล้ๆกลุ่มคนที่กำลังต่อสู้อยู่อย่างเงียบๆ เพื่อไม่ให้มอนสเตอร์ที่อยู่ใกล้ตัวเธอสังเกตุเห็น แล้วก็แอบเพื่อที่จะรอดูสถานการณ์อยู่ใกล้ๆกลุ่มคนพวกนั้น

-:- CHIAN LINK !!



ไม่นานนักสเตล่าก็ได้มองเห็นลานต่อสู้ที่เธอคิดว่าน่าจะสัมผัสได้จากก่อนหน้านี้ แต่ว่าภาพที่เธอเห็นเบื้องหน้าทันทีที่มาถึงนั้นก็คือคนที่ซึ่งน่าจะเป็นพี่ชายของเธอกำลังยืนอุ้มชายหนุ่มผู้นึงอยู่เสียอย่างนั้น


" . . . โอนี่จัง " สเตล่าได้โดดไปหาพี่ชายของเธออย่างรวดเร็วโดยที่ไม่สนมอนสเตอร์ที่จะเข้ามาโจมตีแม้แต่นิดเดียว

CHAIN LINK !! : พบผู้เล่นผมสีส้ม



สเตล่าได้กระโดดมาลงยืนข้างๆกับชายหนุ่มผมสีส้มที่เธอเรียกว่าพี่ชาย ดูเหมือนว่าเขาจะคุยอะไรนิดหน่อยกับผู้ชายที่เขาอุ้มอยู่ แต่ซักพักนึงพื้นที่ด้านล่างที่พวกเขาเคยยืนอยู่นั้นก็ได้พังถล่มลงไปทั้งหมดเลยทีเดียว ดูเหมือนว่าสเตล่าจะกลับไปทางเดิมไม่ได้เสียแล้ว


สเตล่าได้หันกลับได้ดูด้านหลังหลังจากที่พื้นถล่มลง ตรงนั้นได้กลายเป็นเหวลึกไปแล้ว " . . . "
แล้วสเตล่าก็หันกลับมาพูดกับชายหนุ่มผมสีส้มที่คาดว่าน่าจะเป็นพี่ชายของเธอ " โอนี่จัง . . . เราตามหาโอนี่จังมาตั้งนาน "
แต่รู้สึกว่าหนุ่มผมสีส้มจะไม่มีท่าทางดีใจอะไรเลย ทั้งที่ได้พบกับน้องสาวที่ไม่ได้เจอกันมานาน เหมือนกับว่าไม่รู้จักเธอซะอย่างนั้น !! ทำให้สเตล่าเริ่มไม่มั่นใจว่าคนๆนี้ใช่พี่ชายของเธอจริงหรือไม่ แต่สเตล่าก็ยังจำสีผม และหน้าตาของพี่ชายได้อย่างดี

CHAIN LINK !! : บทสนทนาของผู้เล่นผมสีส้ม

'' แถวนี้เป็นเขตอันตรายนะ มากับพวกเราเถอะ จะพาไปส่งที่ปลอดภัยเอง . . .''

'' เธอชื่ออะไรหรอ? ''

ดูเหมือนว่าคนที่สเตล่าคิดว่าเป็ฯพี่ชายนั้นจะจำเธอไม่ได้ หรือว่าเขาจะไม่ใช่พี่ชายของเธอกันนะ ?


" ระ . . . เราชื่อสเตล่า " เธอได้บอกชื่อตัวเองไปกับคนที่เธอคิดว่าเป็นพี่ชายแต่ที่จริงแล้วสเตล่าไม่ได้อยากบอกชื่อจริงกับใครในสถานการณ์แบบนี้ เพราะที่ผ่านมาเธอจะบอกเป็นชื่อ Black Rock Shooter มาโดยตลอด . . .
พอบอกชื่อได้สักพักแล้วเธอก็ยื่นรูปพี่ชายของเธอให้กับหนุ่มผมสีส้มดู

ดูเหมือนว่าชายหนุ่มผมสีส้มจะไม่ได้ตอบอะไรกลับมาที่สเตล่าและครุ่นคิดอยู่ซักครู่ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะค่อนข้างสับสนและไม่สามารถตอบสเตล่ากลับมาได้


" . . . " สเตล่าได้ยืนรอคำตอบจากชายหนุ่มผมสีส้มพร้อมกับมองดูสถานการณ์รอบๆ แต่รู้สึกว่าชายหนุ่มคนนั้นจะมีท่าทีแปลกๆหลังจากที่รับรูปไปดู
" . . . โอนี่จังเป็นอะไรมั้ย " สเตล่าถามด้วยความเป็นห่วงทั้งๆที่ไม่รู้ว่าคนๆนั้นใช่พี่ชายของเธอจริงหรือไม่

CHAIN LINK !! : บทพูดของผู้เล่นผมสีส้ม
'' นี่คือ? ''

''สะ สเตล่า? . . .''

'' ขอโทษนะ ถึงคนๆนี้จะดูคล้ายครึงกับชั้นก็จริง แต่ว่าชั้นไม่เคยมีน้องสาวหรอกนะ ''



ตึง !! ยังไม่ทันที่ทั้งสามจะขยับตัวไปไหนปีศาจท่าทางแปลกๆก็ได้มาหยุดอยู่ใกล้ๆกลับบริเวณที่พวกเขากำลังคุยอยู่

วูบ !! ฝ่ามือของมันได้ฟาดมาหมายจะกวาดทั้งสามที่ยืนอยู่ตรงนี้ทั้งหมดให้ตกลงไปด้านล่างอย่างรวดเร็วทันที !!

? ? ? : Spring !!

จ๋อม . . ในเสี้ยววินาทีนั้นเองมินาโตะก็ได้สร้างพื้นที่แอ่งน้ำขึ้นทับกับพื้นที่ที่ทั้งสามได้ยืนอยู่ทำให้การโจมตีของปีศาจนั่นวืดผ่านหัวไปอย่างหวุดหวิด แต่ดูเหมือนว่าฉากการต่อสู้นั้นก็จะลำบากกว่าบนบกอยู่มากเช่นกัน

? ? ? : ขอโทษทีนะทั้งสอง พอดีเราไม่ทันคิดไปหน่อยเลยต้องชิงหลบก่อนแบบนี้

? ? ? : Aquatic Capability !!

-:- ฮารุ & สเตล่าสามารถเคลื่อนที่และหายใจในน้ำได้อย่างตามสะดวก


" !!! " สเตล่าตกใจนิดหน่อยกับความสามารถของชายหนุ่มอีกคน สเตล่าได้ลอยตัวอยู่ในน้ำเพี่อรอดูสถานการณ์ต่อไป ถ้าเลี่ยงไม่ได้เธอก็ตั้งใจที่จะสู้

มินาโตะเองได้รีบชี้นิ้วขึ้นด้านบน ดูเหมือนว่าเขาจะส่งสัญญาณให้ฮารุและสเตล่านั้นรีบขึ้นไปยังด้านบนเสียก่อน และเข้าไปต่อสู้กับปีศาจตนนั้นในระยะใกล้เพื่อช่วยเหลือฮารุในการต่อสู้


" . . . " ดูเหมือนว่าสเตล่าจะไม่ฟังคำสั่งของมินาโตะซักเท่าไหร่
สเตล่าได้กระโดดขึ้นไปเหนือน้ำ แล้วเธอก็วิ่งถอยห่างออกจากระยะโจมตีของมอนเตอส์ตัวนั้น เธอได้เปลี่ยนดาบเป็นปืนขนาดใหญ่ที่แบบว่าตัวเล็กขนาดเธอไม่สามารถถือได้ แต่สเตล่าจับปืนโดยไม่มีท่าทีว่ามันจะหนักเลยซักนิด
แล้วเธอก็ใช้ปีนยิงมอนเตอส์ตัวนั้นอย่างแม่นยำและรวดเร็ว สนับสนุนชายหนุ่มผมสีส้มที่กำลังสู้อยู่

ซูม !! ฮารุได้กระโดดขึ้นมาจากใต้น้ำหลังจากที่สเตล่าได้ยิงรบกวนการเคลื่อนไหวของปีศาจตนนั้น และหลังจากที่ฮารุลอยตัวขึ้นมาได้ไม่นานนักสนามรบก็ได้เปลี่ยนเป็นน้ำแข็งไปทั้งหมด ทำให้ปีศาจที่อยู่ใต้น้ำนั้นไม่สามารถเคลื่อนที่ได้ชั่วขณะสั้นๆ


สเตล่าได้เปลี่ยนปืนเป็นดาบเหมือนเดิมเพื่อรอที่จะเข้าไปโจมตีมอนเตอส์หลังจากที่มันหลุดออกมาจากน้ำแข็งได้

CHAIN LINK!! : บทพูดของฮารุ

'' สเตล่า!! ยิงเข้ามาเลย!! อาริซาโตะขอยืมหน่อยนะ!!!'' !!

ฮารุได้เอ่ยตะโกนบอกสเตล่าที่แสตนบายรอด้านหลังพร้อมกับพุ่งเข้าไปโจมตีศัตรูด้านหน้าอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนว่าการโจมตีของฮารุครั้งนี้จะสำเร็จและทำความเสียหายให้กับเป้าหมายได้ระดับหนึ่ง แต่ก็ทำให้มันเกิดอาการคลุ้มคลั่งขึ้นมาและพยายามทำลายพื้นน้ำแข็งที่แช่มันไว้อยู่ขึ้นมา !!


สเตล่าได้พุ่งเข้าไปเพื่อจะโจมตี มอนเตอส์ตัวนั้นในขณะที่มันกำลังจะทำลายพื้นน้ำแข็ง " Black Rock Shooter " สเตล่าได้พูดออกมาคำนึงแล้วก็ได้วิ่งด้วยความรวดเร็วพร้อมกับเหวียงดาบของตนเองเข้าไปที่ตรงลำตัวของมอนเตอส์ตัวนั้น

เคร้ง !! ดูเหมือนว่าการโจมตีแบบเดิมนั้นจะไม่สามารถทำอะไรมันได้มากนักแล้ว ปีศาจนั่นได้ยกเกราะบนแขนตัวเองขึ้นมาปัดดาบของสเตล่าออกไปได้และพยายามดันตัวขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง

เปรี๊ยะ !! เสียงพื้นน้ำแข็งเริ่มมีร้อยร้าวเกิดขึ้น คาดว่าอีกไม่นานนักพื้นน้ำแข็งนี่อาจจะแตกก็เป็นได้


สเตล่าได้กระเดนออกมานิดหน่อย แต่เธอก็ยังเข้าไปโจมตีต่อเนื่องเรื่อยๆ เพื่อไม่ให้มอนเตอส์ตัวนั้น ดันพิ้นน้ำแข็งขึ้นมาได้
คราวนี้สเตล่าได้วิ่งหลอกล่อไปทางด้านหลังที่เป็นจุดอับสายตาของมอนเตอส์ตัวนั้น แล้วก็กระโดดไปเกาะที่หัวของมอนเตอส์ตัวนั้น
แล้วเธอก็เอาดาบของเธอฟันเข้าไปที่คอของมอนเตอส์นั้น

ฉัวะ !! หัวของปีศาจนั่นได้กระเด็นออกไปพร้อมๆกับสายเลือดที่กระเซ็นไปตามๆกันเป็นสายฝนตามมาด้วยเสียงระเบิดที่ก้องกังวาลไปทั่ว หลังจากที่การต่อสู้ได้สิ้นสุดลง ร่างภายใต้ควัญนั้นก็ได้สลายหายไปอย่างไม่มีร่องรอยเลยแม้แต่น้อย ดูเหมือนว่าการต่อสู้นี้จะจบลงจริงๆแล้ว . . .

วูบ !! ดูเหมือนว่าร่างของฮารุนั้นจะค่อยๆหายไปอย่างปริศนาต่อหน้าทั้งสองที่กำลังโล่งใจจากการต่อสู้ ซึ่งทำให้ชายหนุ่มที่มาด้วยกันกับฮารุตอนแรกนั้นตกใจเล็กน้อย

? ? ? : เกิดอะไรขึ้นล่ะเนี่ย . . . ยังไงก็ตามชั้นต้องพาเธอออกไปจากที่นี่ก่อนล่ะนะ

เขาได้เอ่ยขึ้นพร้อมกับหันมาบอกกับสเตล่า


" โอนี่จัง . . . " " โอนี่จัง !!!!!! " สเตล่าได้เรียกพี่ชายตนที่กำลังหายไป แล้วพี่ชายของเธอก็ได้หายไปต่อหน้าของเธอ
" . . . " สเตล่าก้มหน้าลง คนที่เธอคิดว่าเป็นพี่ชายที่ไม่ได้เจอกันนาน หายไปต่อหน้า น้ำตาที่จะต้องไหลออกมากลับไม่มีแม้แต่หยดเดียว
แล้วสเตล่าเดินหันกลับมาหาชายหนุ่มที่อยู่กับฮารุ ไฟสีฟ้าที่ดวงตาซ้ายของเธอค่อยๆเริ่มมอดดับไป สเตล่าได้ล้มลงไปตรงหน้าของชายหนุ่มที่มากับฮารุทันที ดูเหมือนว่าสเตล่าจะได้ใช้พลังในการต่อสู้มากเกินไป . . . หลังจากที่เธอไม่ได้ใช้มานานเพราะเธอได้หลีกเลี่ยงการต่อสู้มาตลอด

- เริ่ม Main story -

~ DAY 1 ~

-:- ช่วงเช้า

สเตล่าได้ลืมตาตื่นขึ้นมาในบ้านหลังนึง ดูจากสภาพรอบๆนอกหน้าต่างแล้วเธอน่าจะอยู่ในฐานของกลุ่ม S.E.E.S. ในตอนนี้ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครอยู่ในที่พักเดียวกับเธอเลยรวมทั้งฮารุด้วยเช่นกัน

- นั่งรออยู่บนเตียงซักพัก
- ออกไปด้านนอก ( ระบุสถานที่ )
- อื่นๆโปรดระบุ


" . . . " สเตล่าได้นั่งอยู่บนเตียงแล้วนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน . . .

ระหว่างที่สเตล่ากำลังนั่งทบทวนเหตุการณ์อยู่ไม่นานนักก็ได้มีคนเดินเข้ามาด้านในพร้อมกับอาหารเช้าในถาดและยาอีกจำนวนนึงที่วางในถาดอยู่ข้างๆ ดูเหมือนว่าจะเป็นชายหนุ่มผมน้ำเงินที่อยู่ในเหตุการณ์เมื่อวานนั่นเอง

- พบ Arisato minato -

? ? ? : อ๊ะ ? ตื่นแล้วเหรอ

ชายหนุ่มได้ทักสเตล่าขึ้นพร้อมกับวางถาดอาหารพร้อมกับยาไว้ข้างๆเตียงที่สเตล่านักพักอยู่

? ? ? : รู้สึกยังไงบ้าง ?


" . . . " สเตล่ามองหน้าชายหนุ่มที่เดินเข้ามาหาเธอแล้วก็ถามว่า
" เมื่อคืนเราเป็นอะไรไปหรอ . . . เราจำไม่ได้ว่าหลังจากที่เราจัดการมอนเตอส์ตัวนั้นมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง " ดูเหมือนว่าสเตล่าจะจำตอนที่พี่ชายเธอหายไปไม่ได้
" . . . แล้วโอนี่จังละ " สเตล่าได้ถามถึงชายคนที่ชื่อฮารุจากชายหนุ่มผมน้ำเงิน

? ? ? : ขอโทษด้วยนะ . . . พวกเรายังตามหาร่างของฮารุไม่พบเลย

ชายหนุ่มได้ก้มหน้าตอบสเตล่าอย่างตรงไปตรงมา

? ? ? : แต่ไม่ต้องห่วงนะ จากข้อมูลแล้วเขายังมีชีวิตอยู่แต่ตำแหน่งไม่แน่ชัดเท่านั้นล่ะ ไม่เกินพรุ่งนี้เธอจะต้องได้เห็นเขาแน่ ไม่ต้องกังวลนะ

ชายหนุ่มผมน้ำเงินได้ให้คำสัญญากับสเตล่าพร้อมกับลุกขึ้นเปิดบัตรของตัวเองเพื่อดูข้อมูลต่างๆ

? ? ? : แล้วเธอเองจะทำยังไงต่อไปล่ะ ?


" ขอเราอยู่ที่นี่ . . . ได้มั้ย " สเตล่าได้ถามชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าด้วยหน้าตานิ่งๆ

" แต่เราไม่อยู่ที่นี่เฉยๆนะ เราจะช่วยภารกิจของนายด้วย . . . "

? ? ? : มะ . . . ไม่ได้หรอกครับ !!! เรื่องขออยู่ที่นี่ไปก่อนน่าจะได้อยู่หรอกนะครับ แต่ภารกิจนั้นเป็นเรื่องที่องค์กรต้องไปทำเราจะรบกวนคนนอกไม่ได้หรอกครับ

ชายหนุ่มพยายามตอบสเตล่าเท่าที่เขาพอจะบอกได้

? ? ? : สำหรับเรื่องภารกิจนั้นต้องขอโทษจริงๆนะครับผม . . . ถ้างั้นก็ตามสบายแล้วกันนะครับ

ชายหนุ่มได้เอ่ยบอกสเตล่าและอนุญาติการเข้าออกฐานทัพ S.E.E.S. ให้กับเธอ เขาได้รีบตัดบทพูดเสียก่อนและเดินออกไปด้านนอกโดยทิ้งอาหารและยาไว้ให้สเตล่าที่เดิม


" . . . " จากที่ชายหนุ่มพูดสเตล่าคงจะไม่ฟังที่เขาพูดซักเท่าไหร่ (เดี๋ยวก็แอบเข้าไปอีก)
แล้วสเตล่าได้ทานอาหาร และยา ก่อนที่จะออกไปด้านนอก แล้วก็ได้เดินทางไปที่เมือง

สเตล่าได้เดินทางเข้ามาในเมืองหลังจากที่ได้นอนพักฟื้นอยู่ที่ฐานของ S.E.E.S. ดูเหมือนว่าวันนี้จะเป็นวันเปิดเรียนอย่างเป็นทางการวันแรกเสียด้วย แม้ว่าเรื่องเมื่อคืนจะยังน่าสงสัยอยู่แต่สเตล่าก็ยังต้องไปเรียนตามปกติอยู่ดี

ระหว่างที่สเตล่าได้เดินอยู่ในเมืองนั้นเธอก็ได้พบเห็นป้ายประกาศในเมืองซึ่งเปิดรับพนักงานทำงาน Part time ในช่วงเย็นด้วยเช่นกัน ( สามารถดูได้ที่กระทู้ DATA ใน Event ของสถานที่ต่างๆ )


จะเต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
โพสต์ 20-12-2011 12:31:35 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 15-1-2012 09:55





? ? ? : น้ำส้มหนึ่งแก้วนะจ๊ะ ♥

หญิงสาวคนนึงได้เดินมารับออเดอร์จากคัตสึระ ไม่นานนักเธอก็ได้ค่อยๆวางแก้วน้ำส้มลงให้กับคัตสึระ



? ? ? : ที่นี่สามารถรับประทานอาหารได้ฟรี 3 ครั้งต่อวันนะ เสร็จแล้วอย่าลืมลงชื่อด้านหน้าด้วยล่ะ

หญิงสาวได้ยิ้มแย้มต้อนรับคัตสึระก่อนที่เธอจะเดินไปเช็คความเรียบร้อยของคาเฟเทเรียแม้ว่าตอนนี้จะไม่มีคนก็ตาม


คัตสึระมองตามหลังหญิงนิรนามไกลจนหายไปจากสายตาเธอ(?)

" แปลกแหะ สถานที่แบบนี้ ให้กินข้าวฟรีได้ตั้ง 3 ครั้งต่อวัน แล้วจะหารายได้จากไหนหละ ... " เธอ(?)บ่นงุบงิบพลางค่อยๆดื่มน้ำส้มตรงหน้าอย่างช้าๆ เพื่อลิ้มรสชาติ ก่อนจะชะโงกหาหญิงสาวคนนั้นอีกครั้ง

" เอ่อ ..... ขอโทษนะคะ ... ขอถามอะไรซักหน่อยจะได้ไม๊คะ .... "

หญิงสาวคนนั้นได้รีบเดินกลับมาหาคัตสึระที่นั่งจิบน้ำส้มอยู่พร้อมกับยิ้มรับเธอ(?)

? ? ? : ถ้าเราช่วยได้ล่ะก็ . . . ลองถามมาเลยจ้า


" ทำไมที่นี่ถึงให้กินข้าวฟรีได้ถึง 3 ครั้งต่อวันหละคะ ? ... แล้วจะหารายได้มาจากที่ไหนหละ ... บางทีน่าจะคิดเงินซักนิดหน่อยก็ยังดีนะคะ ... " คัตสึระยิงคำถามใส่ทันที ที่สาวคนนั้นเดินเข้ามาหา

? ? ? : จริงๆแล้วเรื่องรายได้เนี่ยทางกฏของเมืองเป็นคนให้นะ แล้วก็ดูเหมือนว่าเขาจะออกกฏแบบนี้มาด้วย เราก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรน่ะ แต่ถึงแม้ว่าจะทำงานเหมือนฟรีๆแบบนี้ก็ยังได้เงินเดือนอยู่จ้า

หญิงสาวได้อธิบายพร้อมกับเปิดแผนที่ผ่านบัตรประจำตัวถึงในเมือง

? ? ? : ส่วนทางในเมืองเองยังมีร้านขายของชำ โบสถ์ และ สถานที่อื่นๆอีกมากมาย นอกจากซื้อสิ่งของเป็นรูปเป็นอันกลับไปแล้วการใช้บริการนั้นยังเหมือนฟรีซะส่วนใหญ่ด้วยล่ะ


" เห ... เมืองที่ให้บริการฟรีในหลายๆรูปแบบ มันรู้สึกแปลกๆยังไงเหมือนกันแหะ ... " คัตสึระนั่งมองแผนที่ตาไม่กระพริบ

" เอ ... จะว่าไป ... บัตรประจำตัวนี่ ทุกคนจำเป็นต้องมีหรอคะ ? ... พอดีไปสถานที่ ที่เรียกว่าโรงเรียนเนี่ย เหมือนป้าแก่ๆจะให้หนูมาไว้ แต่หนูโยนทิ้งไว้ที่นั่นหละ ... เพราะดูแล้วมันไม่จำเป็นเท่่าไหร่เลยหนะคะ ... "

" แต่จะว่าไป ... ร้านนี้มีพนักงานคนเดียวหรอคะ ... ไม่เห็นคนอื่นๆเลย ... สนใจจ้างหนูไม๊ ? " เธอ(?)ยังคงหยอกล้อตามประสาเด็ก

? ? ? : เราคิดว่าพวกที่ทำงานในองค์กรลับต่างๆจะได้มีความสะดวกขึ้นในการทำอะไรๆล่ะมั้ง เราก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกันว่าพวกเขาทำอะไรกันน่ะ

หญิงสาวได้อธิบายข้อสงสัยของคัตสึริพร้อมกับกล่าวต่อไปว่า

? ? ? : บัตรประจำตัวมีทั้งของที่โรงเรียนสำหรับนักเรียนหรือของคนทั่วไปนะ ถ้าเธอไม่อยากเรียนล่ะก็ชั้นจะพาไปทำบัตรแบบประชาชนทั่วไปก็ได้ สนใจไม๊ล่ะ ? ส่วนเรื่องงานเดี๋ยวค่อยคุยกันทีหลังอีกทีหลังจากทำบัตรแล้วดีไม๊ล่ะ ?

เธอได้ยิ้มให้กับคัตสึระพร้อมกับยื่นข้อเสนอออกไป


" อื้ม ... เอางั้นก็ได้ค่ะ ... ยังไงโรงเรียนมันคงไม่จำเป็นสำหรับหนูเท่าไหร่หรอกค่ะ ... "

เธอ(?) พยักหน้าให้หญิงสาวตรงหน้าเป็นการตกลงข้อเสนอ

" จะว่าไป ... จะให้เรียกพี่สาวว่าอะไรคะ หรือว่าเรียกแค่พี่สาวก็พอ ... "

-:- ช่วงกลางวัน

คิอิโระ คุโรเซ็น : ชั้นชื่อ คิอิโระ คุโรเซ็น จ๊ะ

คุโรเซ็นได้แนะนำตัวกับคัตสึริและนั่งรอคัตสึริอยู่ที่โต๊ะเดียวกัน


" คัตสึระ ... โคโตกิ คัตสึระ ค่ะ ... ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน " เธอ(?)ยิ้มตอบให้พี่สาวด้านหน้า

" งั้นเรียกคุโระซัง แล้วกันนะคะ ง่ายดี " คัตสึระยังคงนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ตรงโต๊ะเดียวกับคุโรเซ็น ก่อนจะถอดหมวกออกเพื่อปล่อยผมยาวสีขาวออกมา ปลดอาวุธประจำกายมาวางไว้บนโต๊ะ พร้อมกับนั่งดื่มน้ำส้มต่อไป

คิอิโระ คุโรเซ็น : เรียกเราแบบนั้นก็ได้นะ คัตซึระซัง

คุโรเซ็นได้ยิ้มรับและเรียกชื่อของคัตสึระบ้าง

บรรยากาศภายในร้านนั้นเงียบสงั่น ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครมาที่ร้านแห่งนี้ในช่วงเวลานี้เลยแม้แต่น้อย


" อืม ... ตอนนี้ก็น่าจะเที่ยงแล้วนี่หน่า ... ยังไม่เห็นคนจะเข้าร้านมากินข้าวเลย ... "

" หนูว่ามันค่อนข้างจะแปลกๆเหมือนกันนะเมืองนี้ ... ถ้ายังไงหนูขอไปเดินเล่นก่อนนะคะ คุโระซัง "

หลังจากจบบทสนทนาคัตสึระก็คว้าอาวุธคู่ใจซ่อนไว้ใต้กางกระโปรงของเธอ(?) อีกครั้ง ก่อนจะเดินออกไปจากร้านแห่งนั้น

" ฝากหมวกใบนั้นไว้ก่อนนะคะ เดี๋ยวจะกลับมาเอา " เธอ(?)ส่งยิ้มก่อนจะก้าวออกไปจากร้าน

" เอาหละ ... เมืองแห่งนี้มีอะไรให้น่าค้นหาอีกแล้วหละสิ ... ก่อนอื่นต้องเริ่มหาจุดสังเกตุของพวกองค์กรลับอะไรซักอย่างที่คุโระซังพูดถึงก่อน ... "

คัตสึระไม่ได้ก้าวเดินไปไหน เธอ(?)ยืนใช้ความคิดอยู่หน้าร้านแห่งนั้นก่อนจะมองดูเส้นทางการเดินทางและสถานที่รอบๆตัวเอง

คุโรเซ็นได้โบกมือให้กับคัตสึระที่วิ่งออกไป คัตสึระได้หยุดลงด้านหน้าร้านนั้นและมองหาเบาะแสที่เป็นไปได้ แต่ดูเหมือนว่าข้อมูลของกลุ่มนั้นจะมีแสดงไว้แค่สองกลุ่มเท่านั้นเองนั่นก็คือกลุ่ม S.E.E.S. และ T.S. ที่มี่ฐานตั้งไว้แยกออกไปจากตัวเมืองระยะนึง


" อืม ... ถ้าไปหากลุ่มใดกลุ่มหนึ่งก็อาจจะรู้อะไรเพิ่มมากขึ้นก็ได้ ... "

คัตสึระไม่พูดมากทำความ มุ่งหน้าสู่ S.E.E.S. ทันที

ไม่นานนักคัตสึระก็ได้เดินทางมาถึงกลุ่ม S.E.E.S. ดูเหมือนว่าที่นี่จะมีคนอยู่บ้าง แต่ดูเหมือนว่าพวกเขาจะกำลังรวมกลุ่มกันยืนอยู่ที่หน้าทางเข้าสถานที่แปลกๆอยู่


คัตสึระเดินเข้าไปทางกลุ่มผู้คนทันที ดูเหมือนจะมีเรื่่องที่น่าสนใจขึ้นมาแล้ว และสุดท้ายเธอ(?) ก็พยายามสกิดคนแถวนั้นซักคนนึง

" ขอโทษนะคะ ... ไม่ทราบว่า ... ทำไมถึงมารวมตัวกันอยู่ตรงนี้หละคะ ... "



? ? ? : เอ่อ . . . คือ พวกเรากำลังรอคำสั่งเพื่อทำหน้าที่อยู่น่ะ

ชายหนุ่มคนนึงได้ตอบกลับมาสั้นๆพร้อมกับหันกลับไปมองที่ประตูและการ์ดในมือของเขา


" อืม ... แล้วทำไมต้องรอคำสั่งด้วยหละคะ ชีวิตหนะไม่ได้ถูกใครบงการซะหน่อย " เธอ(?) ทำหน้าตาสงสัยต่อไปพร้อมกับมองไปทางการ์ดบนมือของอีกฝ่าย

? ? ? : เอ่อ . . . มันไม่ใช่อย่างนั้นหรอก คือว่ามันเป็นงานน่ะ

ชายหนุ่มได้หันกลับมาอธิบายคัตสึระ

? ? ? : ว่าแต่เธอ(?)เองมีธุระอะไที่นี่อย่างนั้นเหรอ ?


" ป่าวค่ะ ... มาเดินเล่นเฉยๆค่ะ ไม่มีธุึระอะไรหรอก " เธอ(?)รีบปฏิเสธก่อนจะค่อยๆเดินถอยหลังออกไปอย่างช้าๆ

" ถ้าอย่างนั้น ... ไว้พบกันใหม่นะคะ ~ " คัตสึระกล่าวคำลาเสร็จก็เดินดูระแวกแถวนั้นต่อไป

ดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรน่าสนใจนัก เพราะว่ารอบๆนั้นก็เหมือนเป็นที่พักธรรมดาๆเท่านั้นเอง


" ไม่เห็นมีอะไรน่าสงสัยเลยแหะ ... " เมื่อคัตสึระไม่เจอสิ่งที่น่าสนใจ เธอ(?)ก็ตัดสินใจกลับไปหาคุโรเซ็นทันที

-:- ช่วงเย็น

คัตสึระได้กลับมาถึงคาเฟเทเรียในเมือง เมื่อเธอได้เข้ามาด้านในก็พบว่าเริ่มมีผู้คนบ้างเล็กน้อยแล้วภายในตัวร้าน


" กลับมาแล้วค่า ... " เธอ(?) เอ่ยคำออกมาทันทีที่ก้าวเข้ามาในร้านและเริ่มมองหาคุโรเซ็นทันที พร้อมๆกับมองดูภายในร้านรอบๆที่ผู้คนนั่งอยู่

คิอิโระ คุโรเซ็น : จ้า ~ คัตสึระซัง

คุโรเซ็นได้เอ่ยรับสั้นๆพร้อมกับเดินเสิร์ฟอาหารทำงานในร้านไปด้วย


" มีอะไรให้ช่วยไม๊คะเนี่ย ... พอดีรู้สึกเบื่อๆยังไงก็ไม่รู้ ... " เธอ(?) นั่งจุมปุ๊กอยู่บนโต๊ะว่างๆตัวหนึ่ง พร้อมกับโบกมือไปมา ให้ลมเบาๆมาโดนใบหน้าของตน

คิอิโระ คุโรเซ็น : เอ . . . ถึงจะว่าอย่างนั้นก็เถอะ แต่ตอนนี้ในร้านคงไม่มีอะไรให้ทำหรอกนะ

คุโรเซ็นได้เอ่ยบอกคัตสึระพร้อมกับเดินมาหาคัตสึระอย่างช้าๆ

คิอิโระ คุโรเซ็น : ถ้าไม่มีอะไรทำล่ะก็ ไปเดินเล่นในเมืองวันนี้ก่อนก็ได้นะ วันนี้นอกจากที่คาเฟเทเรียนี้แล้วเราว่าเธอคงจะว่างทั้งวันนั่นล่ะ


" ไม่เป็นไร ... ชั้นนอนอยู่เฉยๆละกันงั้น ... " เธอ(?)พูดเสร็จก็ฟุ่บลงที่โต๊ะทันที

คิอิโระ คุโรเซ็น : อะ . . . เอ๋ ?!

คุโรเซ็นได้ร้องแปลกใจออกมาเล็กน้อยเพราะดูเหมือนว่าเด็กๆวัยคัตสึระจะชอบออกไปเดินด้านนอกกันมากกว่ามานั่งหมดในร้านเงียบๆแบบนี้ พร้อมกับเดินมานั่งข้างๆคัตสึริ

คิอิโระ คุโรเซ็น : ถ้าอย่างนั้นมาช่วยเราเก็บร้านสิ อีกซักพักก็จะปิดร้านแล้วล่ะ

Social Link : 1 ~ เวลาปิด ~

เป้าหมาย : ช่วยคุโรเซ็นเก็บร้านคาเฟเทเรีย


" เอางั้นก็ได้ค่ะ ดีกว่านั่งว่างๆ แบบนี้ " คัตสึระ เริ่มเดินเก็บจานชามต่างๆที่วางอยู่บนโต๊ะ  และช่วยทำความสะอาดภายในร้าน

" คุโระซัง ก็น่าจะหาคนมาช่วยเหลือบ้างก็ดีเหมือนกันนะ .. ทำคนเดียวแบบนี้ทุกวันเหนื่อยแย่ ... " เธอ(?)พูดออกมาลอยๆให้คุโรเซ็นได้ยิน

คิอิโระ คุโรเซ็น : เดี๋ยวพรุ่งนี้คัตสึระซังก็จะมาช่วยเราแล้วนี่นา

คุโรเซ็นได้ยิ้มเล็กๆให้กับคัตสึระ ไม่นานนักเธอก็ได้เก็บปิดร้านและเตรียมตัวพร้อมที่จะแยกกลับที่พัก

คิอิโระ คุโรเซ็น : นี่จ๊ะ ♫ ขอบคุณที่มาอยู่เป็นเพื่อนด้วยวันนี้นะ ถึงแม้ร้านจะเงียบๆไปซะหน่อยก็เถอะ แต่ได้คัตสึระซังมาคนนึงอาจจะทำให้ร้านดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้างก็ได้

- ได้รับเค้ก 3 ชิ้น -

คิอิโระ คุโรเซ็น : พรุ่งนี้เราจะพาไปทำบัตรประชากรของที่นี่นะ เจอกันที่ร้านตอนเช้านะจ๊ะ

-:- ตัดสู่ช่วงกลางคืน


คัตสึระยืนงงกับเค้ก 3 ชิ้นที่ได้จากเพื่อนใหม่(?)ของเธอ(?) แต่สุดท้ายเธอ(?)ก็ตัดสินใจเดินย่องๆตามคุโรเซ็นไปโดยไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว

ดูเหมือนว่าคุโรเซ็นเองจะไม่รู้ตัวเลยว่าคัตสึระนั้นได้สะกดรอบตามเธออยู่ เธอได้เดินเท้าเรื่อยๆไปจนถึงที่พักของเธอซึ่งดูเหมือนว่าจะอยู่ที่อพาร์ตเมนท์ในตัวเมืองนั่นเอง


คัตสึระยังคงสะกดรอยตามไปเรื่อยๆ เธอ(?)กะไว้ว่าไหนๆก็ไปทำงานพรุ่งนี้เช้าพร้อมๆกับคุโระซังแล้ว จึงพยายามจะหาวิธีนอนที่เดียวกับคุโรเซ็นให้ได้ โดยคัตสึระยังคงใช้วิธีสะกดรอยตามไปโดยไม่ให้รู้ตัว

ไม่นานนักคุโรเซ็นก็ได้เดินไปจนถึงห้องๆนึงและเปิดประตูเข้าไปด้านใน ดูเหมือนว่านี่จะเป็นห้องพักของเธอนั่นเอง จากข้อมูลการย้ายเข้าเมืองแล้วที่พักของคัตสึริก็อยู่ที่อพาร์ทเมนท์แห่งนี้ด้วยเช่นกันเพียงแต่ว่าอยู่พัดออกไปอีกราวๆ 4 ห้องเท่านั้นเอง


" เห ... " คัตสึระพยายามนึกภาพตอนแรกที่เธอ(?)ตื่นขึ้นมา ซึ่งจำได้เลือนลางว่า เธอ(?)ก็อาศัยอยู่อพาร์ทเมนท์แห่งเหมือนกัน แต่เธอ(?)กลับไม่ได้เดินกลับห้องตัวเองแต่อย่างไร รีบเดินประตูตามคุโรเซ็นเข้าไปทันที พร้อมกับปิดประตูและล๊อคกลอนอย่างเบาๆ จากนั้นเธอ(?)ยังคงเฝ้ามองคุโรเซ็นอยู่ห่างๆ แบบไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว

ภายในห้องนั้นมีแค่แสงโคมไฟจากโต๊ะทำงานและข้างๆเตียงนอนของคุโรเซ็นเท่านั้น ทันทีที่กลับมาถึงห้องคุโรเซ็นเองก็ได้นั่งทำรายการลิสซึ่งดูเหมือนว่าจะเป็นลิสข้าวของเครื่องใช้ภายในร้านนั่นเอง รวมทั้งดูเหมือนว่าเธอจะยังไม่ณู้ตัวว่าคัตสึระ(?)แอบตามเข้ามาแล้วด้วย


" นี่ละน้า ... ไม่เคยคิดจะระวังตัวอะไรเลย ... " คัตสึระบ่นพึมพำออกมาเบาๆ ก่อนจะแอบย่องไปข้างหลังคุโรเซ็น และทันใดนั้นเอง เธอ(?)ก็หยิบปืนมาจ่อหัวพี่สาว(?)ของเธอ(?)ทันที พร้อมกับดัดเสียงของตัวเองเล็กน้อย

" อย่าขยับละ ถ้ายังไม่อยากทิ้งชีวิตไว้ภายในห้องนี้ ... เธอรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับองค์กรลับภายในเมืองนี้บ้าง พูดออกมาให้หมด !!! "

คิอิโระ คุโรเซ็น : อะ . . เอ่อ คือว่า เราเป็นพลเมืองธรรมดาถ้าเรื่ององค์กรต่างๆภายในเมืองเราก็พอรู้บ้างแต่ถ้าองค์กรลับละก็เราเองก็ไม่รู้อะไรมากหรอก

คุโรเซ็นได้ตอบกลับด้วยเสียงสั่นเล็กน้อยและนั่งนิ่งๆขณะที่หันหลังให้กับคัตสึริอยู่


" ชิ ... แล้วองค์กรต่างๆภายในเมืองที่เธอรู้มันมีอะไรบ้างละ !!! " คัตสึระยังคงเล่นไปตามบทบาทที่ตัวเองตั้งไว้

คิอิโระ คุโรเซ็น : กะ . . ก็ มี S.E.E.S. , N.O. แล้วก็ T.S. ที่เป็นองค์กรพิเศษ ส่วนเรื่องรายละเอียดการทำงานของพวกเค้าเป็นความลับเราเองก็ไม่รู้หรอก . . .

คุโรเซ็นได้พยายามตอบกลับเท่าที่เธอรู้ข้อมูล ดูเหมือนว่าเธอน่าจะเป็นพลเมืองทั่วๆไปจริงๆ


จะเต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
ราชินีงู
โพสต์ 20-12-2011 16:54:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 15-1-2012 09:51



หลงฟา : นี่มันโรงเรียนหรือป่าช้าล่ะเนี๊ยะ - -
ด้วยความเงียบสงบเกินไปที่จะเป็นห้องอาหารได้ทำให้เธอได้สนุกสนานกับการกิน ?? ได้เต็มที่ เมื่อกินเส็ดเธอรีบเก็บจานให้เรียบร้อย เพราะถ้าใครมาเห็นเข้าคงจะตกใจเพราะปริมาณที่เธอกินนั้น ไม่เหมาะกับหญิงสาวร่างเล็กอย่างเธอเลย ดูเหมือนว่าการที่เธอกินอาหารจนอิ่มทำให้เธอง่วงขึ้นมาทันที
หลงฟา : ยังไม่มีใครมา งีบซักหน่อยดีกว่า
ว่าแล้วเธอก็ออกไปนอนที่สนามหญ้าข้าง ๆ โรงอาหาร

-:- ช่วงเย็น
(พบ Tsubasa Akari)

หลงฟาได้นอนหลับบนพื้นหญ้านุ่มๆในสวนภายในโรงเรียนอยู่นานจนเวลาล่วงเลยไปซักพักแล้ว ดูเหมือนว่าในวันอาทิตย์แบบนี้โรงเรียนจะเหมือนที่พักผ่อนเสียมากกว่า

เมื่อหลงฟาได้ลืมตาตื่นขึ้นมาก็ดูเหมือนว่าเย็นเสียแล้วแต่อย่างอื่นที่น่าจะทำให้หลงฟาตกใจมากกว่านั้นก็คือมีอีกใบหน้านึงใต้ผมสีเงินซึ่งอยู่ใกล้ชิดกับใบหน้าจนเกือบจะชนกันอยู่นั่นเอง ดูเหมือนว่าผู้หญิงคนนี้จะแอบถอดหน้ากากของหลงฟาออกตอนหลงฟากำลังหลับอยู่เสียด้วยสิ


หลงฟา : เย้ย .... เธอเป็นใครน่ะ
หลงฟาได้สไลด์ตัวออกมาแล้วยืนขึ้น
หลงฟา : ทำไมรู้สึกหน้ามันโล่ง ๆ .............
ดูเหมือนเธอจะพึ่งรู้สึกว่าหน้ากากไม่ได้อยู้ที่หน้าเธอ และดูเหมือนหน้ากากนั่นจะอยู่ที่มือของสาวน้อยแปลกหน้านั่นด้วย
หลงฟา : เอา...คืน...มา  ดะ ...เดี๊ยวนี้ เร็วเข้า!! กะ ก่อน....ที่ จะสายเกิน......ไป  
ดูเหมือนว่าหลงฟาจะมีอาการแปลก ๆ เมื่อถูกถอดหน้ากากมาเป็นเวลานาน

? ? ? : อะ อื้อ . . .

หญิงสาวคนนั้นได้ยื่นหน้ากากคืนให้กับหลงฟาด้วยใบหน้าที่นิ่งเฉยของเธอ


หลงฟารีบหยิบหน้ากากมาใส่
หลงฟา : เฮ้อ~~~~ ขอบใจมาก เกือบไปแล้วล่ะซิ   เธอเป็นใครคะเนี๊ยะ มาทำอะไรแถวนี้หรอ   เราหลงฟา
เธอพูดพลางนั่งลงกับพื้นเพื่อพักเหนื่อย

สึบาสะ อาการิ : เราชื่อ สึบาสะ อาการิ เป็นชาโดว์

อาการิได้เอ่ยแนะนำตัวเองด้วยสีหน้านิ่งเฉย คงเพราะหน้าตาหลงฟาและคนทั่วๆไปที่ผ่านไปมาแถวนี้คล้ายๆกับเธอ อาการิเองจึงไม่ได้รู้สึกแปลกอะไรนัก

แต่ดูเหมือนว่าหลงฟาคงจะไม่ได้ช้อคกับเรื่องต้นกำเนิดของอาการิมากเท่าคำพูดของเธอนัก

สึบาสะ อาการิ : เรากำลังจะลอง Deep kiss ดูน่ะ . . .

เมื่อกล่าวจบแล้วเธอก็ได้ยื่นหน้าเข้ามาหาหลงฟาอีกครั้ง ดูเหมือนว่าเธอจะพูดออกมาลอยๆโดยที่ไม่รู้เรื่องอะไรเสียมากกว่า


หลงฟา : ชาโดว์ คืออะไร หรอ แล้วอะไรน่ะ Deep kiss
ไม่ทันที่เธอจะพูดจบหน้าของ อาการิได้ลอยเข้ามาใกล้เสียแล้ว

ฉึบ ~ อาการิได้ถือวิสาสะถอดหน้ากากของหลงฟาออกอีกครั้งพร้อมกับประกบปากจุมพิศลงที่ริมฝีปากของหลงฟาอย่างแนบแน่นทันที แต่ไม่นานนักเธอก็ถอยออกมาพร้อมกับใส่หน้ากากคืนและนั่งมองหลงฟาอยู่ซักพัก

สึบาสะ อาการิ : เราทำไม่เป็น . . . ไว้เราจะขอคำปรึกษากับทาศคุงแล้วกัน ขอบคุณมากนะ

หลังจากที่อาการิได้ขโมยจูบแรกของหลงฟาไปเธอก็ได้ลุกขึ้นและเดินหันหลังกลับไปทิ้งหลงฟาไว้ด้วยความมึนงงคนเดียว


หลงฟาได้แต่ยินนึ่งไปซักพัก ไม่ใช่ว่าเธออายหรือไม่เคยจูบกะคนแปลกหน้าเพราะเธอทำได้ทุกอย่างเพื่อให้เข้าถึงเป้าหมายในการฆ่าอยู่แล้ว แต่ที่เธอสนใจคือ คำว่า "ชาโดว์" ต่้างหาก เพราะเหมือนเธอจะเคยให้ยินคนคนที่เธอตามหาพูดถึง
หลงฟา : ทะ  ทำอะไรลงไปย๊าาาาาาาาาาาาาาาาา ดะ เด๋ซเซ่อย่าพึ่งไป เซ่
ดูเหมือนเสียงของเธอจะไม่เข้าหูอาการิเลย เธอเลยวิ่งตามไป
หลงฟา : ต้องรู้ให้ได้ ว่า ชาโดว์คือ หรือเป็นอะไร

สึบาสะ อาการิ : อื้อ ?

หญิงสาวได้หยุดลงพร้อมกับค่อยๆหันกลับมาหาหลงฟาด้วยทาที่นิ่งๆของเธอ

สึบาสะ อาการิ : มีธุระอะไรกับเราเหรอ ?

หลงฟา : Deep kiss น่ะ เอ้ย ไม่ใช่   ที่เธอบอกว่าเธอเป็นชาโดว์ ชาโดว์คืออะไร เธอไม่ใช่มนุษย์ใช่มั๊ย เพราะตอนที่เธอถอดหน้ากากชั้นถ้าเป็นคนธรรมดาชั้นคงรู้ตัวก่อน และระบบของหน้ากากจะทำงาน แต่นี่ไม่             แล้วก็....... จะจูบคนอื่นหัดถามความสมัครใจก่อนซิย๊าาาาาาาาาาาาาา
เธอพูดจับไหล่ อาการิไว้ทั้ง 2 ข้างแล้วเขย่า ๆ

สึบาสะ อาการิ : อะ อื้อ . . .

อาการิได้ปล่อยให้หลงฟาเขย่าๆตัวเธอซักพัก ก่อนที่เธอจะดันหน้ากากหลงฟาขึ้นนิดนึงและจูบเธออีกรอบเหมือนเป็นการทักทายซะอย่างนั้น

สึบาสะ อาการิ : เราไม่ใช่มนุษย์หรอก อยากรู้อะไรเกี่ยวกับพวกเรางั้นเหรอ ?


หลงฟา : .......... แน่ใจนะว่าเข้าใจที่พูด  เฮ้อเอาเถอะ   เธอบอกว่า "พวกเรา" หรอแปลว่าไม่ได้มีเธอคนเดียวซินะ  ที่อยากรู้คือชาโดว์คืออะไรหรอชั้นเหมือนเคยได้ยินแต่ไม่รู้ว่าคืออะไร และชาโดว์อย่างเธอมาทำอะไรในโรงเรียนนี้
เธอลาก อาการิมานั่งคุยที่ม้านั่งใกล้ ๆ

สึบาสะ อาการิ : พวกเราก็คือสิ่งมีชีวิตชนิดนึงเหมือนกันซึ่งมีรูปร่างที่แตกต่างออกไป อย่างเราที่มีรูปร่างเหมือนมนุษย์

อาการิได้อธิบายให้หลงฟาฟังขณะที่นั่งข้างๆหลงฟาอย่างว่าง่าย และบอกเหตุผลที่เธอออกมาเดินป้วนเปี้ยนฝั่งของมนุษย์นี้

สึบาสะ อาการิ : เราต้องการเป็นมนุษย์น่ะ เราอยากอยู่ที่โลกฝั่งนี้ เราอยากจะเป็นเหมือนเด็กสาวธรรมดาทั่วไป

Social Link 1 ~ ปีศาจที่มีสภาพจิตใจ ~
1) งั้นชั้นจะช่วยเธอเอง
2) มันน่าจะมีทางอยู่บ้างล่ะนะ
3) ปีศาจน่ะกลายมาเป็นคนไม่ได้หรอก
4) อื่นๆโปรดระบุ


เลือกข้อ 1
หลงฟานิ่งไปซักพักหลังจากได้ฟังคำอธิบาย
หลงฟา : (เด็กคนนี้......) อย่างเธอน่ะ ต้องเป็นได้แน่ ชั้นจะช่วยเธอเอง
แล้วเธอก็มากระซิบที่ข้าง ๆ หูของ อาการิ
หลงฟา : ชั้นน่ะ ก็มีปิศาจอยู่ในตัวชั้นเกหมือนกัน ชั้นเข้าใจเธอดีเลยล่ะ  เอางี๊ ไปเที่ยวในเมืองกับชั้นมั๊ยชั้นจะพาไปทำกิจกรรมแบบมนุษย์เค้าทำกัน

อาการิได้แต่ตามหลงฟาที่ลากเธอไปด้วยอย่างว่าง่ายพร้อมกับเดินดูรอบๆตัวเองและถามคำถามกับหลงฟา

สึบาสะ อาการิ : เธอเองก็เป็นชาโดว์งั้นเหรอ ?

ดูเหมือนว่าอาการิจะเข้าใจผิดว่าหลงฟาเป็นปีศาจชนิดเดียวกับเธอ แต่หลังจากเริ่มถามคำถามนั้นแล้วเธอก็ได้หมุนมองรอบๆตัวเมืองที่แปลกตาเป็นอย่างมากสำหรับเธอเอง ดูเหมือนว่าอาการิจะยังไม่เคยออกมาจากเขตุโรงเรียนเลย

สึบาสะ อาการิ : นี่คือเมืองสินะ ?


หลงฟา :  ไม่ใช่หรอก ถ้าชั้นเป็นชาโดว์ชั้นจะถามเธอทำมัยล่ะ  ที่อยู่ในตัวชั้นเรียกว่า ..... อะไรนะ  อ่อ "คิวบิ โนะ คิซึเนะ" น่ะ   ดูท่าเธอพึ่งเคยออกมาที่เมืองซินะ  มานี่ ๆ ทางนี้
เธอลากอาการิ  ไปที่ซุ้มขายไอสครีมโคน แล้วซื้อมา 2 โคน
หลงฟา : อ่ะ อร่อยนะ
เธอยืนไอสครีมโคนให้
หลงฟา : ว่าแต่มีคนอื่นรู้อีกมั๊ยนี่ว่าเธอไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาอ่ะ
เธอถามพลางเดินเลียไอสครีมไปด้วย

สึบาสะ อาการิ : อื้อ . . . ไม่มีหรอกมีแต่ทาศคุงน่ะ

อาการิได้รับไอศครีมมาและตอบแอนนากลับไป

สึบาสะ อาการิ : เราไม่ค่อยแสดงตัวให้ใครเห็นนัก


หลงฟา : เพื่อนหรอ ทาศคุงอ่ะ   ดีแร้วล่ะที่เธอไม่ค่อยให้ใครเห็น เพราะมนุษย์น่ะ ถ้ารู้ว่ามีสิ่งที่ไม่เหมือนตัวเองอยู่ มักจะยอมรับกันไม่ได้ และหาทางกำจัดน่ะ  เออ เราอยากไปเที่ยวโลกของเธออ่ะ ได้มั๊ย
เธอพูดจบพร้อมกับกินไอศรีมหมดพอดี

สึบาสะ อาการิ : ทาศคุงเป็นเพื่อนมนุษย์คนแรกของเราน่ะ . . .

อาการิได้ตอบหลงฟาด้วยน้ำเสียงที่ไม่แน่ใจเท่าไรนัก และเธอก็ได้ตัดตอบคำถามต่อไปทันที

สึบาสะ อาการิ : หลังเวลาเที่ยงคืนจะมีสองสถานที่ที่จะเชื่อมต่อไปยังโลกของเราได้ แต่ว่าชาโดว์ไม่ต้อนรับสิ่งมีชีวิตอื่นหรอกนะ

หลงฟา : คนบ้าไรชื่อทาศ = =  เธอเป็นปิศาจหรือผีกันแน่เนี๊ยะต้องไปตอนเที่ยงคืนอ่ะ แถมฟังดูเหมือนจะไปไม่ได้ง่าย ๆ ซะด้วย  แต่ช่างเถอะ ชั้นชอบเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว (เจ้านั่นอาจจะอยู่ในนั้นก้อได้....)
เธอพูดเส็ดพลางลุกขึ้นบิดไปบิดมา
หลงฟา : เอาเป็นว่าคืนนี้พาชั้นไปหน่อยนะ โลกของเธอน่ะ   แต่ว่าคงอีกนานอยู่ ไปรอที่ห้องชั้นล่ะกัน

สึบาสะ อาการิ : งั้นเราจะไปรอที่ห้องเธอจนเที่ยงคืน ระหว่างนั้นเธอจะไปทำอะไรก่อนก็ตามใจนะ

อาการิได้เอ่ยบอกกลับมายังหลงฟาและเดินตามหลงฟาไปที่ห้อง


เธอได้พาเพื่อนหใม่มาที่ห้อง
หลงฟา : อ่ะตามสบายนะ เด๋วจะไปหาไรมาให้กิน
ว่าแล้วหลงฟาก็เดินลงไปห้องอาหารข้างล่างเพื่อซื้ออาหารเย็นมาฝากอาการิ

-:- ช่วงกลางคืน
-:- หลงฟาย้ายมาที่ Grocery ( ระบุของที่จะซื้อทั่วๆไป แล้วจะคิดราคาให้ทีหลัง )

ในระยะที่ไม่ไกลจากที่พักของเธอมากนัก หลงฟาก็ได้แวะมายังร้านสะดวกซื้อ ซึ่งดูเหมือนว่าช่วงเวลาจะพอเหมาะเจาะทำให้ไม่ค่อยมีคนพลุ่งพล่านมากนัก แต่เนื่องจากว่ามันเป็นเวลาสายมากแล้ว ของสดๆใหม่ๆก็คงจะหาได้ยากด้วยเช่นกัน


หลงฟา : เอาเป็นอาหารสำเร็จดีก่า
เธอเดินไปแผนกอาหารปรุงสุก ซื้อข้าวราดแกงมา 2 กล่อง น้ำ 2 ขวด มะม่วงมีก 1 กิโลฯ  พอจ่ายตังเส็ดแร้วก็กลับไปที่ห้อง

-:- - 100g

หลงฟาได้ย้ายกลับมาที่ห้องหลังจากที่เธอซื้อของเสร็จ เมื่อเธอกลับมาแล้วก็ดูเหมือนว่าอาการิเองจะไม่ได้ขยับตัวออกจากที่เดิมเลยแม้แต่น้อย


หลงฟา : อ่ะมามากินข้าวกัน
เธอแกะของใส่จานแล้วยกไปให้ อาการิ
หลงฟา : อร่อยมั้๊ย??

อาการิได้ตักอาหารที่หลงฟาได้ซื้อให้นั่งทานอย่างเงียบๆ ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้รู้สึกชอบอาหารประเภทนี้เป็นพิเศษเท่าไรนัก

สึบาสะ อาการิ : ก็ดีนะ . . .

อาการิได้ตอบกลับมาสั้นๆพร้อมกับนั่งทานอาหารบนโต๊ะจนหมด


เมื่อทานอาหารกันเสร็จ กว่าจะเก็บโต๊ะทำความสะอาดเครื่องครัวก็มืดมากแล้ว
หลงฟา : นี่ก็มืดมากแล้ว เราออกเดินทางกันเถอะ สถานที่ที่ว่าอยู่ที่ไหนล่ะ

-:- ช่วง Dark hour

อาการิได้พยักหน้าพร้อมกับพาหลงฟาไปยัง Profonde ผ่านทาง T.S. Base ซึ่งดูเหมือนว่าทางเข้านั้นจะอยู่ใต้ทะเลสาบที่อยู่ใจกลางเมืองนั่นเอง

สึบาสะ อาการิ : นี่คือทางเข้าน่ะ เวลาเช้าๆก็จะไม่ต่างอะไรกับซากเมืองโบราณใต้น้ำหรอก


หลงฟา : โห ในเมืองมีที่แบบนี้ด้วยหรอเนี๊ยะ ข้างบนคือน้ำหรอ
ดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยถูกโรคกับน้ำซักเท่าไรนัก
หลงฟา :  ท่าทาง ไม่ใช่แค่ชั้นที่เข้ามาในโลกของเธอซินะ
เธอพูดพลางทำจมูก ฟุดฟิด ๆ

สึบาสะ อาการิ : ยังมีกลุ่มคนที่มีพลังพิเศษเข้ามาที่นี่ได้ด้วยน่ะ เธอเองก็เหมือนกัน

อาการิได้อธิบายขึ้นพร้อมกับยืนนิ่งอยู่ข้างๆกับหลงฟา

สึบาสะ อาการิ : ดูเหมือนว่าที่นี่จะยังไม่มีคนเข้ามานะ แต่ว่าอีกด้านนึงทางอณาจักรเครื่องจักรเหมือนจะมีอะไรเกิดขึ้นมากมายเลยล่ะ

อาการิได้อธิบายเหตุการณ์ทีเกิดขึ้นคร่าวๆต่อ ดูเหมือนว่าเธอจะสามารถรับรู้เรื่องที่เกิดในโลกฝั่งนี้ได้

สึบาสะ อาการิ : จะสำรวจฝั่งนี้หรือย้ายไปดูที่เกิดเหตุดีล่ะ ?


หลงฟา : อาณาจักร แปลว่าที่นี่เหมือนเป็นอีกโลกเลยซินะ  ลองไปดูก็ได้ เพื่อจะเจอไรหนุก ๆ ว่าแต่เธอบอกว่าชั้นมีพลังพิเศษหรอ แถมคนอื่น ๆ ก็มี
(อาจจะเจอเบาะแสเกี่ยวกับคน ๆ นั้นก็ได้ ...)
เธอพูดพลางทอดสายตาไปทางที่อาการิบิดว่าเป็นอาณาจักรเครื่องจักร

สึบาสะ อาการิ : เหมือนว่าพวกนั้นจะไม่ให้เธอไปนะ . . .

อาการิได้หยุดนิ่งลงและชี้นิ้วผ่านหลงฟาไปในความมืดด้านหลังนั้น



สึบาสะ อาการิ : ชั้นเป็นพวกเดียวกับชาโดว์ เพราะฉะนั้นชั้นคงช่วยเธอในการต่อสู้นี้ไม่ได้หรอก แต่ไม่ต้องห่วงศัตรูด้านหน้าอยู่ในระดับต่ำ น่าจะไม่ตึงมือเธอนัก


หลงฟา : ไว้ใจชั้นเกินไปล่ะม้างงงงงง  นี่พวกเดียวกันเธอไม่ใช่หรอ ไม่เป็นไรแน่นะ

เธอพูดพลางหยิบอาวุธคู่จากหลังมาเตรียมพร้อม แล้วหันไปทางศัตรูแล้วพุ่งไปโจมตีทันที

สึบาสะ อาการิ : ไม่ต้องห่วงหรอก ถึงจะเป็นเผ่าพันธ์เดียวกันแต่ว่าพวกเราก็ไม่มีกฏที่ตายตัวอย่างเช่นต้องช่วยเหลือพวกเดียวกันน่ะ แต่ถ้าโจมตีพวกเดียวกันมันจะส่งผลให้พวกเราเป็นฝั่งศัตรูกันเสียแทน

อาการิได้อธิบายและยืนมองหลงฟาที่ได้เข้าทำการต่อสู้กับปีศาจด้านหน้า

ด้วยความเร็วของหลงฟาทำให้เธอสามารถหลบการโจมตีของศัตรูได้อย่างไม่ยากเย็นนักรวมทั้งการโจมตีทั่วๆไปของมันนั้นจะเป็นการใช้กรงเล็บช่วนไปมาธรรมดาๆเท่านั้นเอง


จะเต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
โพสต์ 21-12-2011 00:02:27 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 28-12-2011 01:17



"ขออนุญาติแปปนึงน่ะค่ะ" ริเอน่าบอกเคียวริวแล้วลุกตามคันอาริมาข้างนอก

"รุ่นพี่คันอาริค่ะ คือว่าเรื่องก่อนหน้านี้ขอโทษน่ะค่ะ" ริเอน่าโค้งขอโทษคันอาริจากเหตุที่ตัวเองทำก่อนหน้านี้

"พอดีว่าก่อนหน้านี้หนูอายจนความคิดปนกันมั่วไปหมดก็เลยทำให้รุ่นพี่ต้องลำบากเลย ขอโทษจริงๆน่ะค่ะ" ริเอน่าโค้งขอโทษคันอาริอีกรอบหนึ่ง

คันอาริ บูรูมุ : มะ . . .ไม่ได้หรอกครับ !! จริงๆแล้วผมผิดเองแหละที่ไปเผลอมองเข้าเอง . . .

คันอาริได้รีบบอกริเอน่าที่ก้มขอโทษเขาจนเผลอตัวพูดออกมาเสียอย่างนั้น คันอาริได้แต่นิ่งเงียบเฉยพร้อมกับหน้าแดงก่ำและไม่กล้าพูดอะไรต่อเท่าไรนัก

คันอาริ บูรูมุ : จริงๆแล้ว . . . ผมเองก็อยากจะรู้จักกับริเอน่าจังให้มากกว่านี้ด้วยล่ะนะ เลยเผลอทำอะไรแปลกๆออกไปบ่อย . . . เอาเป็นว่าลืมไปให้หมดก่อนแล้วกันนะ !!!

เมื่อเอ่ยจบบูรูมิก็ได้รีบวิ่งหนีริเอน่าไปทันที


ริเอน่ามองคันอาริที่วิ่งจากไปโดยไม่ได้รู้เรื่องเลยว่า คันอาริได้สนใจในตัวริเอน่าเข้าแล้ว ริเอน่าก็เดินกลับเข้ามาในโรงฝึกและคุยสัพเพเหระเล็กน้อยกับเคียวริน ซึ่งส่วนใหญ่จะคุยเรื่องเกี่ยวกับดาบ ไม่ก็วิชาดาบ พอเสร็จเรียบร้อยแล้วริเอน่าก็บอกลาเคียวรินแล้วเดินออกมาหน้าโรงเรียน ริเอน่าเห็นว่าเริ่มเย็นแล้วจึงเดินกลับไปที่พักของตัวเอง

Social Link 1 ~ การพูดคุยเรื่องเชิงดาบ

เป้าหมาย : สำเร็จแล้ว


'มื้อเย็นวันนี้ทำอะไรกินดี แกงกะหรี่ดีไหมแต่มันทำนานเกินไปมั้ง งั้นเอาเป็น.....ข้าวผัดแล้วกันทำง่ายดี กินกับหมูทอดก็น่าอร่อยดีแหะ อ้อ แล้วก็ทำผัดผักไปด้วยดีกว่าจะได้สารอาหารครบหน่อย' ริเอน่าเดินไปพลางคิดไปว่าจะทำอาหารอะไรกินเองเบ็นวันนี้ เพราะอยู่คนเดียวมานานริเอน่าเลยมีความสามารถในงานบ้านหลายๆด้านอยู่พอสมควร และระหว่างที่ริเอน่าเดินไปคิดไปนั้นพอรู้ตัวอีกที

"เอ๊ะ ที่นี่ที่ไหนเนี่ย มีหอพักนักเรียนด้วยมั้งเนี่ย" ริเอน่าเดินผิดทิศแบบซ้ำซากอีกเช่นเคย แต่คราวนี้ทั้งๆที่มีแผนที่แต่ลืมหยิบมาดูก็ไม่มีประโยชน์ แถมตอนนี้เจ้าตัวไม่รู้ด้วยว่าที่นี่มันแถวไหน ส่วนที่ๆริเอน่ามาถึงแต่เจ้าตัวยังไม่รู้คือ S.E.E.S. Base

-:- ช่วงเย็น

ดูเหมือนว่าริเอน่าจะมาโผลที่แปลกๆอีกแล้ว แต่ว่ายังโชคดีที่ยังพอมีกลุ่มคนอยู่ในระแวกนั้นบ้าง ดูเหมือนว่าพวกเขาจะกำลังรวมกลุ่มกันด้านหน้าเกทแปลกๆอยู่


ตอนนี้ที่ด้านหน้าเกทมีบรรยากาศแปลกๆแผ่ออกมาเล็กน้อยแต่ว่าดาบไม้ของริเอน่าสร้างออร่าที่แม้แต่เจ้าตัวยังไม่รู้ห่อหุ้มไว้อยู่บางๆทำให้ริเอน่า สัมผัสไม่ได้ถึงความผิดปกติจากเกทเลยแม้แต่น้อย

'ลองถามพวกเค้าดูดีกว่า เผื่อจะกลับได้ถูกทาง' ริเอน่าที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรก็เดินไปหาคนกลุ่มนั้น พร้อมกางแผนที่ออกมา

"ขอโทษน่ะค่ะ คือว่าพอจะบอกทางไปที่นี่ได้ไหมค่ะ พอดีว่าหนูหลงทางน่ะค่ะ" ริเอน่าพูดอย่างสุภาพพร้อมชี้ไปที่ T.S. Base ถึงแม้ว่าริเอน่าจะสังกัดกับ T.S. แต่เจ้าตัวก็ไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราวอะไรเกี่ยวกับกลุ่มที่ตัวเองอยู่เลยสักนิด ก็เลยถามโดยชี้ไปที่ฐานของตัวเองตรงๆแบบไม่ปกปิดเลย

เมื่อริเอน่าได้เอ่ยถามขึ้นก็ดูเหมือนว่าคนส่วนใหญ่ในกลุ่มนั้นจะทำสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย แต่ไม่นานนักก็ได้มีผู้หญิงคนนึงเดินเข้ามาหาริเอน่า



? ? ? : T.S. Base อยู่ทางนี้นะ

เธอได้หยิบแผนที่ของริเอน่ามาพร้อมกับติดสติ้กเกอร์แม่เหล็กไว้บนนั้นให้ริเอน่ามองเห็นพร้อมกับส่งคืนให้กับริเอน่า

? ? ? : อ่าดูเหมือนว่าเธอยังไม่มีบัตรประจำตัวประชาชนสินะ ถ้าไปถึงที่นั่นแล้วก็อย่าออกมาหลังเที่ยงคืนล่ะ

หญิงสาวได้พูดอะไรอีกนิดหน่อยกับริเอน่าก่อนที่เธอจะเดินกลับไปรวมกลุ่ม


"ห้ามออกมาหลังเที่ยงคืน..." ริเอน่าพูดพลางขมวดคิ้วเหมือนจะรู้อะไรบางอย่างจนคนในกลุ่มบางคนเริ่มหันมาสังเกตุ

"อ้อ เข้าใจแล้วค่ะ เด็กๆไม่ควรออกมาเดินเล่นดึกๆใช่ไหม" ริเอน่าทำท่านึกคิดและคำตอบของเด็กสาวทำให้คนในกลุ่มอึ้งไปนิดๆ

"ขอบคุณมากค่ะที่เป็นห่วง หนูไปก่อนน่ะค่ะ" และแล้วริเอน่าก็กลับไปตามแผนที่ได้ถูกต้องจนกลับมาถึง T.S. Base ได้โดยสวัสดิภาพ

'พี่สาวคนนั้นใจดีจัง เป็นห่วงเราด้วย' ริเอน่ายิ้มแย้มกับที่มีคนเป็นห่วงทั้งๆที่มันอาจไม่ได้เป็นแบบนั้น

( พบ Kiui Luka )

เมื่อริเอน่าเดินทางมาถึง T.S. Base เธอก็ได้พบกับหญิงสาวผมสีชมพูคนนึงทันที ดูเหมือนว่าเธอจะพึ่งกลับมาจากโรงเรียนและมาถึงที่นี่เวลาไล่เลี่ยกันกับริเอน่า

? ? ? : เฮ้อ ~ วันหยุดแล้วร้างคนทุกทีเลยน้า

หญิงสาวผมสีชมพูได้บ่นพร้อมกับถอนหายใจเล็กน้อย ซักพักหนึ่งเธอก็ได้หันมองมายังทางริเอน่าและค่อยๆเดินเข้ามาหาริเอน่าด้วยความสงสัย

? ? ? : เห . .  ? สวัสดีค่ะ ย้ายมาใหม่เหรอคะ ?


'สะ สวยจัง...' ริเอน่ามองหญิงสาวด้วยตาที่เป็นประกายก่อนสลัดความคิดออกไปแล้วแนะนำตัว

"สวัสดีค่ะ หนูเพิ่งย้ายมาใหม่ค่ะ ริเอน่า กราฟอร์ด ค่ะ พี่สาวเองก็พักอยู่ที่นี่เหมือนกันหรือค่ะ" เพราะริเอน่าเด็กกว่าและตัวเล็กกว่าแบบชัดเจนเจ้าตัวเลยเรียกหญิงสาวตรงหน้าว่าพี่สาวโดยอัตโนมัติ เพราะยังไม่รู้จักชื่อ

"เอ่อ ถ้าไม่รบกวนอะไรจะมาทานข้าวด้วยกันไหมค่ะ พอดีว่าหนูยังไม่ได้ทานแล้วก็กำลังจะไปทำอาหารทานพอดีน่ะค่ะ" ริเอน่าเอ่ยปากชวนหญิงสาวตรง หมายมั่นว่าจะทำความรู้จักเพื่อนบ้านเอาไว้

คิอูอิ ลูกะ : เราชื่อ คิอูอิ ลูกะ นะ

ลูกะได้เอ่ยแนะนำตัวและมองเหลียวหลังหันกลับไปทางโรงเรียนอยู่ครู่นึงก่อนที่เธอจะหันกลับมาที่ริเอน่า

คิอูอิ ลูกะ : ได้สิ ~ ริเอน่าพึ่งจะมาถึงที่นี่ด้วยเผื่อเราจะพอช่วยอะไรได้บ้าง

ลูกะได้ตอบรับคำชวญของริเอน่าและตามริเอน่าไปยังที่พักของริเอน่าเอง


พอริเอน่าเดินนำจนเข้ามาถึงที่พักของตัวเอง ก็จัดแจงโต๊ะเล็กๆและเก้าอี้ให้กับลูกะนั่ง

"นั่งรอก่อนน่ะค่ะ จะหยิบการ์ตูนในชั้นของหนูไปอ่านรอก็ได้น่ะค่ะ" ริเอน่าเตรียมผ้ากันเปื้อนมาคาดเอวไว้และชี้ไปทางชั้นหนังสือการ์ตูนของตนเอง ส่วนใหญ่เป็นการ์ตูนบู๊ซึ่งไม่ค่อยใช่แนวสำหรับเด็กผู้หญิงเท่าไหร่ จากนั้นริเอน่าก็เดินเข้าครัวมา

'เอาล่ะ วันนี้มีคนมากินข้าวด้วยต้องทำให้ดีๆหน่อยแล้ว' ริเอน่าเตรียมวัตถุดิบออกมาจากตู้เย็นตั้งเรียงไว้

'เริ่มจากข้าวผัดก่อนเลย' ริเอน่าหั่นผักได้อย่างเชี่ยวชาญหลังจากนั้นก็นำมาล้างแล้วตั้งเตรียมไว้ และก็ได้เตรียมเนื้อหมูไว้ก่อนด้วย แล้วริเอน่าก็ตั้งกระทะขึ้นมา 2 ใบ และกระทะนึงก็เริ่มทำข้าวผัด ส่วนกระทะอีกใบคอยทอดหมูเอาไว้ ริเอน่าก็ผัดไปทอดไปพร้อมๆกันจนเสร็จหลัง จากนั้นก็ทำผัดผักปิดท้ายแล้วก็จัดแต่งจานอาหารให้ดูเรียบร้อย แล้วใส่ถาดยกไปหาลูกะข้างนอก แต่ก่อนจะยกออกไปกลิ่นหอมจากอาหารก็ลอยโชยออกมาเตะจมูกลูกะไปก่อนแล้ว

"ขอโทษที่ให้รอน่ะค่ะ อาหารเสร็จแล้วค่า" ริเอน่าวางถาดไว้ตรงหน้าลูกะ และไปนั่งอีกฟากโต๊ะหนึ่ง

ทางด้านลูกะได้นั่งสูดกลิ่นภายนอกของพักของริเอน่าอยู่ซักพักก่อนที่เธอจะก้มลงมองข้าวผัดในจานนั้นเมื่อริเอน่าได้นำมาเสิร์ฟ

คิอูอิ ลูกะ : กลิ่นฟุ้งแบบนี้เดี๋ยวก็ยกกันมาหมดหรอก ~ ♫

ลูกะได้แซวริเอน่าเล็กน้อยก่อนที่เธอจะเริ่มชิมข้าวผัดของริเอน่า

คิอูอิ ลูกะ : อร่อยมากเลยล่ะ ♥ ริเอน่าต้องเป็นเจ้าสาวที่ดีได้แน่ๆเลย

ลูกะยังคงหยอกริเอน่าเล่นน้อยๆขณะที่ตักแยกข้าวผัดของริเอน่ามายังจานแบ่งของตน

( พบ Aruhi Shinku )

ขณะที่ริเอน่านั่งอยู่นั้นริเอน่าก็ได้เหลือบไปเห็นเด็กผู้หญิงคนนึงที่แอบอญู่หลังต้นไม้ ดูเหมือนว่าเธอจะตามกลิ่นข้าวผัดมานั่นเอง


"มะ ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ พอดีหนูอยู่คนเดียวเลยต้องฝึกทำอาหารไว้บ้างแหละค่ะ" ริเอน่าหน้าแดงเล็กน้อยจากคำชมของลูกะ ก่อนจะไปเห็นเด็กผู้หญิงที่แอบอยู่ข้างนอก

"เอ่อ จะมาทานด้วยกันก็ได้น่ะค่ะ" ริเอน่าเดินไปยกเก้าอี้มาตั้งอีกตัวที่โต๊ะ แล้วหันไปทักทายเด็กผู้หญิงข้างนอกด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

"คุณลูกะ คงไม่ว่าอะไรน่ะค่ะ คนทานด้วยกันยิ่งเยอะก็ยิ่งสนุกครื้นเครง แล้วก็หนูพึ่งสังเกตุว่าหนูผัดมาเยอะเอาเรื่องเหมือนกันค่ะ" ริเอน่าเหลือบไปมองข้าวผัดที่ยังคากระทะอยู่อีกเยอะและผัดผักที่ตักแบ่งมาแล้วก็ยังมีอีกพอสมควรในครัว

คิอูอิ ลูกะ : อ๊ะ!! ได้สิ !! เราไม่ทันเห็นเด็กคนนั้นเลย แหะๆๆ

ลูกะได้หัวเราะเบาๆพร้อมกับพยักหน้าให้กับริเอน่า

คิอูอิ ลูกะ : ชินกุจังชอบแอบอยู่หลังต้นไม้บ่อยๆเลยทำให้ไม่ค่อยรู้ว่าเธออยู่ตรงนั้นน่ะ

ลูกะได้อธิบายกับริเอน่าที่กำลังยกข้าวผัดมาอีกจาน ในขณะเดียวกันเด็กสาวที่ลูกะเรียกว่าชินกุนั้นก็ได้เดินออกมาจากหลังต้นไม้และยืนข้างๆโต๊ะไม้หน้าบ้านของริเอน่าด้วยท่าทีประหม่า


"ทำตัวตามสบายเถอะค่ะ ทานตามสบายเลยค่ะ" ริเอน่าวางข้าวผัดไว้ตรงหน้าของชินกุ แล้วกลับมานั่งที่ของตัวเอง

"กินกับหมูทอด ไม่ก็ผัดผักตามสบายเลยน่ะค่ะ" ริเอน่ายิ้มให้ชินกุก่อนจะเริ่มตักข้าวผัดเข้าปากตัวเองอีกครั้ง และเวลาผ่านไปแปปเดียวริเอน่าก็ทานข้าวผัดหมดจานแล้วไปเติมของตัวเองแล้วกลับแล้วก็ทานเข้าไปอีกครึ่งจานแล้วริเอน่าเริ่มกลับมาพูดคุยต่อ

"คุณลูกะ กับชินกุจัง อยู่ที่นี่มานานรึยังค่ะ แล้วอยู่ชั้นไหนกันบ้างหรือค่ะ" ระหว่างที่ถามริเอน่าก็ทานข้าวผัดหมดไปอีกจานแล้วก็ไปเติมกลับมานั่งทานต่อ โดยไม่ได้สังเกตุว่าทั้งสองคนเริ่มตกใจกับปริมาณที่เด็กสาวได้ทานเข้าไป แล้วริเอน่าก็ทานหมดจานที่สามแล้วก็ไปตักมาเพิ่มเป็นจานที่สี่ต่อไป

เด็กสาวที่คาดว่าน่าจะชื่อชินกุนั้นได้แต่นั่งถือช้อนและมองริเอน่ากินอย่างไม่กระพริบตา ดูเหมือนว่าเธอจะตกใจช้อคเป็นอย่างมากกับการสวาปามของริเอน่า เธอได้แต่นั่งมือสั่นหงึกๆด้วยความตกตะลึงกับอาหารบนโต๊ะและในบ้านที่กำลังลดลงไปอย่างกับว่าโดนขโมย

คิอูอิ ลูกะ : อ๊ะ !! อ๋าๅ !! ชั้นก็เพิ่งย้ายมาที่โรงเรียนนี้ปีแรกเหมือนกันน่ะ ดูเหมือนว่าที่นี่จะไม่มีการแยกชั้นเรียนนะริเอน่าเราน่าจะได้เจอกันในห้องเรียนล่ะ

ลูกะได้อธิบายตัดบทพร้อมกับรีบตักทานต่อบ้างเพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาทเพราะว่านั่งมองริเอน่านานเกินไป

คิอูอิ ลูกะ : สถานที่นี้เราก็เพิ่งย้ายมาเหมือนกัน แต่น่าจะนานกว่าริเอน่านิดหน่อยล่ะนะ มีอะไรสงสัยเหรอ ?


"เปล่าค่ะแค่ถามเฉยๆ" ริเอน่าตอบพลางทานข้าวผัดจนหมดเป็นจานที่สี่ และริเอน่าก็หยุดไปเติมและนั่งพักก่อน

"หนูก็อยากมีคนรู้จักไว้เยอะๆน่ะค่ะ เป็นเพื่อนกันเอาไว้ก็ดีกว่านี่ค่ะ" ริเอน่าพูดแล้วก็ดื่มน้ำลงไปหมดแก้ว แล้วหันมาเห็นชินกุที่กำลังสั่นอยู่และไม่ได้ทานอะไรเลย

"ชินกุจัง ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ ข้าวผัดยังเหลืออีกเยอะน่ะค่ะ" ริเอน่ายิ้มให้กับชินกุที่สั่นอยู่ และข้าวผัดตอนนี้ก็เหลืประมาณครึ่งนึง และริเอน่าก็นึกอะไรได้

'เอ รึว่าเค้าใช้ช้อน ส้อมได้ไม่คล่องรึเปล่าน้า งั้นช่วยเค้าหน่อยแล้วกัน' ด้วยความคิดแบบมั่วซั่วของริเอน่าทำให้เด็กสาวผู้สิ่งแปลกๆอีกครั้ง

"จะให้ช่วยป้อนไหมค่ะ" ริเอน่าเสนอไปโดยแสดงแววตาที่ไม่มีเจตนาร้าย หรือแอบแฝงอะไรเลยและรอยยิ้มพิมพ์ใจที่เป็นมิตรและสดใสแบบสุดๆ แต่เจ้าตัวไม่ได้รู้เลยว่าที่ชินกุสั่นมันอีกเรื่องนึง... และไม่ได้ดูปฏิกิริยาของลูกะที่อยู่ข้างๆเลยสักนิด

ชินกุ(?)ได้แต่นั่งมองใบหน้าที่แสนสดใสและไร้เดียงสานั่นงขอริเอน่าพร้อมกับรีบตักทานเองอย่างรวดเร็วจนติดคอล้มลงไปข้างหลัง

ชินกุ(?) : แคกๆๆ

ลูกะได้รีบวิ่งมาพยุงตัวชินกุขึ้นและเอาน้ำให้กับเธอ ดูเหมือนว่าชินกุจะยังประหม่า+ช้อคเล็กน้อยเกี่ยวกับพฤติกรรมของริเอน่าก่อนหน้านี้

คิอูอิ ลูกะ : อะ . . . แหะๆๆ ไม่เป็นไรหรอกนะริเอน่าเด็กคนนี้เขาเป็นแบบนี้แหละจ้ะ


เสร็จสิ้น
โพสต์ 28-12-2011 01:40:06 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 11-1-2012 02:33



"ไม่เป็นไรน่ะค่ะ " ริเอน่ารีบลงมานั่งข้างๆชินกุที่ล้มลงไป และถามอาการด้วยสีหน้าที่เป็นห่วงมาก

"คราวหน้าค่อยๆทานก็ได้น่ะค่ะ เพราะรีบมากเกินไปเดี๋ยวมันจะไม่ดีต่อร่างกาย แถมไม่ได้รับรสชาติอาหารแบบเต็มที่ด้วย" ริเอน่าให้คำแนะนำโดยไม่ได้พิจารณาคำพูดที่ตัวเองพูดออกไปก่อนหน้านี้เลยแม้แต่น้อย แต่แววตาและการแสดงออกของริเอน่าก็ชัดเจนว่าไม่ได้มีเจตนาร้ายหรือแอบแฝงเลย แต่เพราะความเป๋อๆกับความคิดมั่วซั่วของตัวเองทั้งหมด

"มาทานต่อเถอะค่ะ คราวนี้ค่อยๆทานกันเถอะน่ะค่ะ" ริเอน่าคอยพยุงชินกุแบบนุ่มนวลให้กลับมานั่ง และกลับไปนั่งที่ของตนเอง แล้วตอนนี้โดยที่ริเอน่าไม่รู้ตัวเมื่อเข้าใกล้ Dark Hour มากขึ้น ดาบไม้ของริเอน่าก็ได้แผ่ออร่ามาห่อหุ้มร่างของริเอน่ามากขึ้นเรื่อยๆ ดูเหมือนออร่านี้จะทำให้ริเอน่าไม่สามารถสัมผัสความผิดปกติเวลาเข้า Dark Hour ได้

"เอ่อ คุณลูกะ ชินกุจัง พวกเรามาเป็นเพื่อนกันไว้ดีไหมค่ะเวลามีปัญหาอะไรจะได้ช่วยๆกันได้ แล้วก็หนูเองก็อยากทำความรู้จักกับเพื่อนบ้านให้มากๆด้วย" ริเอน่ายื่นมือออกมาขอจับมือด้วย โดยริเอน่าหันไปหาชินกุก่อน

"หนูชื่อ ริเอน่า กราฟอร์ด ยินดีที่ได้รู้จักน่ะค่ะ ชินกุจัง" ริเอน่ายิ้มอย่างสดใสให้กับชินกุ

อารูฮิ ชินกุ : เราชื่อ อารูฮิ ชินกุ น่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะริเอน่าจัง . . .

ชินกุได้เอ่ยตอบขณะที่กำลังพยายามค่อยๆทานอาหารในจานอย่างช้าๆ

อารูฮิ ชินกุ : ว่าแต่ . . . เธอเองก็น่าจะอายุไล่เลี่ยกับเราไม่ใช่เหรอ ทำไมกินเหมือนกับผู้ใหญ่เลยล่ะ ?

ชินกุได้เอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัยเป็นอย่างมาก แต่ดูเหมือนว่าทางลูกะเองจะได้แต่เหงื่อแตกซิกเพราะดูเหมือนว่าริเอน่านั้นไม่ได้กินเหมือนผู้ใหญ่ทั่วไปเลยซักนิด . . .

คิอูอิ ลูกะ : จะ จ้า เราก็เป็นเพื่อนกันอยู่แล้วนี่นาริเอน่า

ลูกะได้รีบตอบเปลี่ยนเรื่องเสียทันทีพร้อมกับเกาหัวแกรกๆขณะที่นั่งมองอาหารในหม้อที่เสิร์ฟเมื่อครู่นั้นหายในระยะชั่วพริบตา

Social Link : 1 ~ เพื่อนวัยเดียวกัน ~

เป้าหมาย : สำเร็จ


"ไม่รู้สิค่ะ ปกติหนูก็กินแบบนี้ตลอดแหละค่ะ แต่ทำไมก็ไม่รู้หลายๆคนชอบบอกว่าหนูมีกระเพาะหลุมดำ ทั้งๆที่กระเพาะใครจะไปมีหลุมดำได้ล่ะ" คำตอบของริเอน่ามันช่างน่าตบมุขว่า เค้าเปรียบเปรยว่าเธอยัดเข้าไปขนาดนั้นได้ไง

"ฮ้าวววว อืม หนูรู้สึกง่วงแล้วล่ะค่ะ งั้นหนูขอตัวไปนอนก่อนน่ะค่ะ ริเอน่าลุกแล้วเก็บจานที่ทั้งสองคนทานเสร็จแล้ว

"คราวหน้าจะมาทานข้าวเย็นด้วยกันอีกก็ได้น่ะค่ะ" ริเอน่าโบกมือลาทั้งสองคนก่อนที่จะยกจานแล้วเดินเข้าบ้านมา พอเข้ามาในบ้านแล้วริเอน่าก็ทำการล้างจาน แล้วเข้าไปอาบน้ำให้เรียบร้อย ใส่ชุดนอนลายหมีสีน้ำตาล จากนั้นริเอน่าก็กลับมาที่เตียงนอนแล้วก็ล้มตัวลงหลับสนิทอย่างรวดเร็ว พอผ่านไปได้สักพักดาบไม้ของริเอน่าก็มาอยู่ที่มือขวาแล้วก็มีออร่าหุ้มทั่วร่างของเด็กสาวจากนั้นริเอน่าก็ลุกขึ้นมานั่งโดยไม่ได้รู้สึกตัว แล้วก็มีร่างวิญญาณออกมาจากดาบไม้แล้วอยู่เหนือหัว

"หลับแล้วสิน่ะ ขอยืมร่างเหมือนเดิมแล้วกัน" ชายหนุ่มผมดำวัยประมาณ 17 ปีในชุดแบบเรียบๆปรากฏออกมา อยู่ในท่านั่งขัดสมาธิ

"นี่ก็ครบ 11 ปีแล้วสินะ ตั้งแต่ที่เราต้องมาเฝ้าเนี่ย" ชายหนุ่มพูดเหมือนรำลึกอดีตอยู่ แล้วจากนั้นก็ให้ร่างของริเอน่ากลับมานอนลงแล้วตนเองก็กลับเข้าไปในดาบไม้

"รอให้ถึงเวลานั้นแล้วไปยืดเส้นยืดสายหน่อยดีกว่า" วิญญาณชายหนุ่มท่าทางกำลังจะรอเวลา Dark Hour อยู่

-:- ช่วงกลางคืน

ริเอน่ายังคงนอนพักปล่อยเวลาให้ผ่านไปอยู่บนที่นอนในขณะที่เวลาแห่งรัตติกาลที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆเต็มทีแล้ว แต่ดูเหมือนว่าบรรยากาศนั้นจะไม่ได้รบกวนไปถึงริเอน่าที่กำลังหลับอยู่เลย

( เลือกที่จะเข้าร่วมหรือผ่านไป )


เข้าร่วม

"เอาล่ะใกล้ได้เวลาแล้วซิน่ะ เราเองก็ต้องเตรียมตัวแล้ว" วิญญาณชายหนุ่มเริ่มตั้งสมาธิ ดูเหมือนว่าเค้าจะเริ่มรวบรวมพลังขึ้นมาเตรียมพร้อมเข้าการต่อสู้ แต่เค้าก็ได้กางออร่าปิดบังไม่ให้ภายนอกสัมผัสได้ถึงตัวตนของเค้าอยู่ หลังตั้งสมาธิเสร็จชายหนุ่มก็ออกมาจากดาบไม้แล้วเข้าสู่ร่างริเอน่า ร่างของริเอน่าก็ลุกขึ้นมา

"ปรับความคุ้นเคยก่อน" ชายหนุ่มบังคับร่างของริเอน่าไปมาเรื่อยๆจนเริ่มเข้าที่ หลังจากนั้นก็เริ่มขยับท่าต่อสู้ตวัดดาบซ้อมไปมา ถ้าเทียบกันแล้วชายหนุ่มสามารถดึงพลังของริเอน่ามาได้มากกว่าเจ้าตัวเสียเองอีก

"โอเค เข้าที่เข้าทางขึ้นเยอะ พักเตรียมตัวรอล่ะ" ชายหนุ่มบังคับให้ร่างของริเอน่ากลับมานั่งแล้วรอเวลา Dark Hour

-:- ช่วง Dark hour

วูบ !! บรรยากาศโดยรอบของริเอน่า(?)ได้เปลี่ยนไปกลายเป็นบรรยากาศที่ชวนขนลุกขึ้นมาเสียแทน โดยต่างจากสวนธรรมชาติก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง รอยเลือดได้เปรอะเปื้อนตามทางและผนังไปทั่วและดูเหมือนว่าจะไม่ได้มีแต่ริเอน่า(?)ในบรรยากาศแบบนี้เพียงคนเดียวเสียด้วย


"เอาล่ะถึงเวลาซักที" วิญญาณชายหนุ่มบังคับร่างของริเอน่าลุกขึ้นโดยมีดาบไม้อยู่ในมือ โดยตัวของริเอน่าเองหลับสนิทอยู่ด้วยซ้ำ

"ที่นี้จะมีตัวแบบไหนให้ซ้อมมือบ้างน้า" ร่างของริเอน่าเดินออกมานอกบ้านอย่างระมัดระวัง โดยวิญญาณชายหนุ่มเป็นคนคอยดูแลความปลอดภัยให้ทั้งหมด ดูเหมือนว่าเค้าจะคุ้นเคยกับการต่อสู้มามากแล้ว วิญญาณชายหนุ่มให้ร่างริเอน่าหยุดยืนแล้วคอยจับสัมผัสของศัตรูโดยหาศัตรูที่ระดับน่าจะน้อยหน่อยเหมาะกับระดับร่างกายริเอน่า

ทันทีที่ริเอน่า(?)ได้ออกมาจากบ้านตัวเองเธอก็ได้เห็นซากปีศาจตนนึงคล้ายๆกับยมทูติใต้ผ้าคลุม ดูเหมือนว่ามันจะเป็นหุ่นเชิดเสียมากกว่าจะเป็นมอนสเตอร์ สภาพของมันนั้นเสียหายระดับหนึ่งและถูกทิ้งไว้ท่ามกลางสนามการต่อสู้ด้านหน้า ดูเหมือนว่าก่อนหน้านี้จะมีการปะทะกันอย่างรุนแรงในบริเวณนี้ แต่เส้นทางที่ริเอน่า(?)จะเลือกผจญภัยนั้นก็ขึ้นอยู่กับตัวเขาเองเช่นกัน


"หิม ใครมาก่อวินาศกรรมแถวนี้เนี่ย แปลว่าน่าจะมีตัวให้ฝึกอยู่บ้างล่ะน่ะ" ร่างของริเอน่าก็เดินสำรวจไปอย่างช้าๆโดยเดินเลียบไปตามแนวพุ่มไม้ และสอดส่องระวังบริเวณโดยรอบตลอดเวลา

"เอาล่ะรู้สึกเหมือนมีอะไรอยู่ใกล้ๆแฮะ" ชายหนุ่มพูดขึ้นมาเบาๆและหยุดเพื่อรับสัมผัสบริเวณโดยรอบว่ามีสิ่งแปลกปลอมเข้ามาใกล้หรือมีอะไรอยู่ในบริเวณโดยรอบหรือไม่ พร้อมตั้งท่าต่อสู้เอาไว้อย่างมั่นคง

เคร้ง !! กระแสวิญญาณอาฆาตได้โจมตีกระทบดาบไม้ของริเอน่า(?)ที่ตั้งท่าป้องกันเอาไว้อย่างรวดเร็ว แต่ด้วยความสามารถของพลังประจำตัวและปลังป้องกันนั้นทำให้ริเอน่า(?)สามารถป้องกันได้อย่างไม่ยากเย็นนัก



ครืน ~ กระแสวิญญาณพยาบาตได้ห่อหุ้มร่างของผู้หญิงคนนึงไว้พร้อมกับปรากฏตัวออกมาอย่างรวดเร็วที่ด้านหลังของริเอน่า(?) !!


"จิตแรงเอาเรื่องน่ะเนี่ย ถ้าเป็นยัยนี่ตัวจริงคงกลัวแย่แล้ว แต่เสียใจด้วยน่ะพอดีว่าใช้กับชั้นไม่ได้หรอก" วิญญาณชายหนุ่มควบคุมร่างของริเอน่าพุ่งเข้าหาศัตรูแบบไม่รอช้าและใช้ความตัวเล็กของริเอน่า พุ่งเข้าไปในมุมต่ำแล้วฟาดเข้าไป การอยู่ในแนวนี้ทำให้ป้องกันตัวจากการโจมตีได้ง่ายขึ้น และเผื่อไว้สำหรับการโดนสวนกลับด้วย

'ขอทดสอบพลังของแกก่อนซักนัดน่ะ' ดาบไม้พุ่งเข้าหาศัตรูอย่างรวดเร็วแม้ว่าจะเป็นแค่ดาบไม้แต่สามารถฟันสิ่งของให้ขาดสะบั้นได้อย่างไม่น่าเชื่ออยู่

ตูม !!!!! เสียงดาบไผ่ของริเอน่า(?)ได้พุ่งกระทบกับเป้าหมายอย่างรุนแรงจนกระแสวิญญาณที่ห่อหุ้มร่างของผู้หญิงคนนั้นเกือบจะสลายไปเลยทีเดียว แต่ทว่าดูเหมือนความเร็วในการรวมตัวของพลังวิญญาณนั้นจะค่อนข้างสูงอยู่เหมือนกันทำให้ร่างนั้นกลับมาทรงตัวขึ้นอีกครั้งและโจมตีริเอน่า(?)กลับมา !!

วูบ !! ร่างของริเอน่า(?)ได้หนักอึ้งขึ้นมาอย่างกระทันหันพร้อมกับแรงกดดันที่ส่งผลต่อเส้นประสาทเล็กน้อย ดูเหมือนว่าการโจมตีของวิญญาณด้านหน้าจะเป็นเวทย์มนต์เฉพาะทางจึงทำให้ริเอน่า(?)ไม่สามารถป้องกันการโจมตีที่ตนมองไม่เห็นได้


"อึ้ก เวทย์ยังงั้นรึแสบมากนักน่ะแก... ถ้างั้นก็ต้อง" ร่างของริเอน่าตั้งท่าร่ายเวทย์ขึ้นมา

เรียนรู้สกิล สาย Light Magic
[Shield of Light]

มีแสงปรากฏขึ้นมาล้อมหุ้มร่างของริเอน่าสกัดเวทย์ที่โจมตีเข้ามาไว้ และทำให้ขยับร่างกายได้สะดวกขึ้นมาบ้าง

'เอาล่ะต้องลองดูหน่อย ในเมื่อเจ้านี่เป็นสิ่งมีชีวิตในความมืด เผื่อจะไม่ถูกกับแสงมากนักน่ะ'

เรียนรู้สกิล สาย Light Magic
[Create Light]
เรียนรู้สกิลสาย  Fighter & Prowler
[Bowling Bash]

พื้นที่รอบๆร่างของริเอน่าก็สว่างขึ้นมามาก แล้วก็รีบพุ่งเข้าประชิดศัตรูแล้วฟาดโจมตีใส่ศัตรูเบื้องหน้าอย่างหนักหน่วงโดยเล็งตำแหน่งพวกคอ หัว ไหล่ เข่า จุดสำคัญๆเป็นหลักอย่างรุนแรงและหนักหน่วงอย่างจนไม่น่าเชื่อว่าเป็นแรงฟาดของเด็กผู้หญิงอายุเพียง 14 และหวังว่าพื้นที่แสงจะให้ผลด้านลบกับศัตรู

- สถานะ : ปกติ
- Hp : ปกติ / ลดลงปานกลาง
- Mp : ปกติ / ลดลงเล็กน้อย

กร๊อบ !! เสียงกระดูกหักดังขึ้นหลายจุดพร้อมๆกับกระแสวิญญาณอาฆาตที่ได้สลายไปอย่างรวดเร็วตามเพลงดาบที่ริเอน่า(?)ได้ฟาดลงไปยังหนักหน่วง แต่ดูเหมือนว่าวิญญาณเบื้องหน้านั้นจะยังไม่สลายไปง่ายๆนักมันได้ใช้จังหวะที่ริเอน่า(?)เข้ามาฟาดฟันระยะใกล้บีบคอของริเอน่า(?)ไว้อย่างแน่นพร้อมกับรั้งร่างของหญิงสาวไว้ไม่ให้หลบออกไป


"อั้ก ตายยากจริงๆน่ะแก!!!" ดูเหมือนว่าวิญญาณชายหนุ่มจะช่วยรับรอยบาดเจ็บและอาการเจ็บปวดแทนร่างขอริเอน่า

เรียนรู้สกิล
[Control Light]

ร่างของริเอน่ารวบรวมแสงจากพื้นที่ที่สร้างมาบีบอัดเข้าที่วิญญาณที่บีบคอเอาไว้เพื่อให้บาดเจ็บและหนีไม่ได้ และวิญญาณชายหนุ่มก็ออกมาจากร่างของริเอน่าแต่ยังรับความเจ็บปวดไว้อยู่

Bowling Bash

"วิญญาณก็เจอกับวิญญาณหน่อยเป็นไง!!!" ชายหนุ่มสร้างดาบวิญญาณขึ้นแล้วก็กระหน่ำฟาดเข้าที่วิญญาณนั้นโดยตรง เพราะมีสถานะแบบเดียวกันเลยสามารถอัดกันโดยตรงได้ โดยปกติแล้วศัตรูแบบปกติชายหนุ่มจะไม่สามารถโจมตีได้จึงต้องใช้ร่างของริเอน่าเป็นตัวกลาง

แว้บ !! ทันทีที่แสงของริเอน่า(?)ได้สาดส่องออกไปก็ทำให้วิญญาณที่ห่อหุ้มร่างนั้นก็ได้สลายไปและเหลือแต่ร่างของหญิงสาวคนนึงที่ค่อยๆล้มผ่านดาบวิญญาณของริเอน่า(?)ลงมา ดูเหมือนว่าร่างของผู้หญิงคนนี้จะเป็นศพที่ถูกสิงไว้ใช้ในการต่อสู้เท่านั้น !! ร่างวิญญาณจริงๆได้หลบหนีออกไปเสียแล้วแต่ดูเหมือนว่ามันจะยังไปไม่ไกลนักและคอยซุ่มโจมตีริเอน่า(?)อยู่ !!


'เจ้านี่แสบเอาเรื่องแฮะ เอาล่ะเล่นซ่อนหากันใช่ไหม' ชายหนุ่มรวบรวมแสงโดยรวมมาไว้ที่มือข้างซ้ายของริเอน่า แล้วตั้งท่าเตรียมรับมือ

'เจ้านั่นปล่อยจิตอาฆาตแรงขนาดนั้น ถ้าตั้งสมาธิให้ดีก็จับตำแหน่งได้แน่' ชายหนุ่มตั้งสมาธิแล้วเริ่มสัมผัสหาตำแหน่งจากจิตอาฆาตของศัตรู แต่ก็ตั้งท่าป้องกันไว้แบบไม่ขาดตกบกพร่อง

'ไอ้เวลานี้มันหาสัมผัสลำบากแฮะ มีแรงกดดันที่มองไม่เห็น แต่เจ้านี่มันก็จิตแรงเอาเรื่องแฮะ พอจับตำแหน่งได้แล้ว' แต่ก็ไม่รีบร้อนพยายามหาตำแหน่งที่แน่นอนที่สุด

"ตรงนั้นแหล่ะ!!!" ร่างของริเอน่าได้รวบรวมแสงแล้วปล่อยเป็นเส้นพุ่งเข้าหาตำแหน่งที่จับได้ด้วยความเร็วสูงและดูเตรียมตัวรับมือต่อ

[ถ้าศัตรูชะงัก เสียหลัก]
พุ่งเข้าไปโจมตีซ้ำด้วย Bowling Bash

[ถ้าหลบได้หรือไร้ผล]
เปิด Shield of Light แล้วเตรียมรับมือต่อไป

ขออนุญาติขึ้นใหม่เลยเน่อ
เจ้าหญิงคะงุยะ
โพสต์ 28-12-2011 06:42:37 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 10-1-2012 23:11



ตึง !! ยังไม่ทันที่ทั้งสามจะขยับตัวไปไหนปีศาจท่าทางแปลกๆก็ได้มาหยุดอยู่ใกล้ๆกลับบริเวณที่พวกเขากำลังคุยอยู่

วูบ !! ฝ่ามือของมันได้ฟาดมาหมายจะกวาดทั้งสามที่ยืนอยู่ตรงนี้ทั้งหมดให้ตกลงไปด้านล่างอย่างรวดเร็วทันที !!

อาริซาโตะ มินาโตะ : Spring !!

จ๋อม . . ในเสี้ยววินาทีนั้นเองมินาโตะก็ได้สร้างพื้นที่แอ่งน้ำขึ้นทับกับพื้นที่ที่ทั้งสามได้ยืนอยู่ทำให้การโจมตีของปีศาจนั่นวืดผ่านหัวไปอย่างหวุดหวิด แต่ดูเหมือนว่าฉากการต่อสู้นั้นก็จะลำบากกว่าบนบกอยู่มากเช่นกัน

อาริซาโตะ มินาโตะ : ขอโทษทีนะทั้งสอง พอดีเราไม่ทันคิดไปหน่อยเลยต้องชิงหลบก่อนแบบนี้

อาริซาโตะ มินาโตะ : Aquatic Capability !!

-:- ฮารุ & สเตล่าสามารถเคลื่อนที่และหายใจในน้ำได้อย่างตามสะดวก



ชิ!! บ้าที่สุด โดนมันลงมือก่อนจนได้?

เรามองซ้ายขวาไปรอบๆ ในนี้มีแต่น้ำทั้งนั้นเลยแฮะ จะขยับตัวคงต้องให้สอดคล้องกับอาริซาโตะ ...

'' ดันมีคนมาเกี่ยวพันกับภาระกิจอีกแล้วหรอนี่ โชคไม่ค่อยเข้าข้างชั้นเลยแฮะวันนี้ . . .''

พื้นรอบๆ เป็นน้ำ ... ระเบิดที่เหลืออยู่คงให้แกะสลักออกแล้วขว้างไปยาก ... ต้องเข้าไปยัดใกล้ๆแล้วยิงทำลายอีกตรงๆเลยสินะ

'' ชื่อสเตล่าสินะ? อย่าอยู่ห่างจากพวกเราล่ะ ... '' เราเอ่ยบอกเด็กสาวที่อยู่ข้างหลัง

มินาโตะเองได้รีบชี้นิ้วขึ้นด้านบน ดูเหมือนว่าเขาจะส่งสัญญาณให้ฮารุและสเตล่านั้นรีบขึ้นไปยังด้านบนเสียก่อน

แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ง่ายอย่างนั้นเมื่อปีศาจตรงหน้าได้เก็บปืนของมันเข้าไปที่แขนพร้อมกับใช้สนับมือเหล็กเข้ามาต่อสู้ในระยะใกล้กับฮารุเสียแทน แต่เนื่องจากสภาพพื้นที่การต่อสู้ทำให้การเคลื่อนไหวของมันนั้นเชื่องช้าลง

ฟุ้บ !! มินาโตะได้เตะตัดด้านหน้าของปีศาจตนนั้นเพื่อช่วยฮารุต่อสู้ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ถนัดการต่อสู้เชิงมือเปล่านัก


เจ้านี่!!! ตะตัวใหญ่ขนาดนี้แต่ทำไม!!? เราหลบการโจมตีระยะประชิด แต่ท่าทางตัวมันเองคงจะขยับลำบากไม่น้อยกับทางเราด้วย  

(อ้างอิงจากของสเตล่าที่ต่อล่าสุด)

เราได้ยินเสียงน้ำที่ผิดออก มีคนขึ้นไปแล้วอย่างนั้นสินะ?  ผลั่ก!! เรากลับตัวถีบเข้าไปเต็มแรงหวังให้เปิดช่องให้พวกเราทำอะไรได้บ้าง

มินาโตะเองท่าทางจะไม่ถนัดสู้มือเปล่าซักเท่าไหร่? ก็นะเอาดาบมาสู้ในน้ำแบบนี้คงต้องใช้กำลังแขนพอตัวล่ะ เราต่อยฮุคซ้ายขวา พลางเตะขวาและกลับตัวถีบอีกครั้ง แต่ดูท่ามันจะไม่ยอมปล่อยเราให้ขึ้นไปง่ายๆเลยหรือไง!!?

'' อาริซาโตะ รีบขึ้นไปก่อนเลย ฝากหาโอกาศให้ตามขึ้นไปด้วย!!''  เราถอยออกห่างเล็กน้อยก่อนจะกางขาออกเล็กน้อยพร้อมกับวิ่งสวนมินาโตะไปก่อนจะหลบแขนที่พุ่งเข้ามาหาเราอยา่งฉิวเฉียด และไทมิ่งก็เหมาะเจาะพอดี

'' ท่าไม้ตาย!!! มังกรผงาดฟ้า!!!'' เราชักกำปั้นขวาแน่นก่อนจะย่อตัวและส่งตัวไปพร้อมๆกับหมัดขวาอย่างแรงต่อยอับเปอร์คัทไปที่ส่วนใบหน้าของมันเข้าจังๆ เมื่อตัวเราลอยขึ้นเรารีบกลับตัวปีนขึ้นไปบนตัวของมันก่อนจะกระโดดลงไปเหยียบที่แขนซ้ายพลางกถีบตัวกระโดดถีบที่หน้าของมันอีกครั้ง ขณะที่กำลังวุ่นอยู่กับมันเพื่อสร้างโอกาศให้มินาโตะได้ทำอะไรบ้าง

บึ้ก !! กำปั้นของฮารุได้ต่อยเสยขึ้นที่ใต้ใบหน้าของปีศาจตรงหน้านั่นแต่ดูเหมือนว่ามือของมันจะป้องกันเอาไว้เสียก่อนที่หมัดของฮารุจะเข้าถึงส่วนใบหน้าและในจังหวะที่ฮารุได้ถีบขาลงซ้ำนั่นเองปีศาจตนนั้นก็ได้คว้าขาของฮารุไว้และดึงร่างของฮารุกลับมาพร้อมกับโจมตีสวนด้วยศอกกระแทกตรงๆอย่างรวดเร็ว !! ( ท่าเดียวกับเบิกประตูสวรรห์ )

แต่ดูเหมือนว่าเพราะฉากต่อสู้นั้นทำให้พลังโจมตีของปีศาจนั่นเบาบางลงอย่างมากจนทำให้เหมือนกับการศอกธรรมดาๆเหมือนคนทั่วไปเท่านั้น

ฟุ้บ !! ลูกกระสุนจากบนผิวน้ำได้ยิงลงมาสู่ใต้ผิวน้ำด้านล่าง ดูเหมือนว่าจะเป็นกระสุนจากเด็กสาวผมดำนั่นเอง ดูเหมือนว่าแม้แต่กระสุนที่ยิงมาจากด้านบนก็จะเคลื่อนที่ช้าลงเมื่อผ่านมาผิวน้ำด้านล่างเช่นกัน แต่กระนั้นก็ทำให้ปีศาจได้ผละออกจากฮารุและจำยอมที่จะต้องหลลบลูกกระสุนออกไปแทนเพื่อไม่ให้โดนการโจมตีใดๆเลยบนตัวมันนั่นเอง

อาริซาโตะ มินาโตะ : Glacier !!

ทันทีที่ฮารุได้สลัดออกจากปีศาจนั่นและโผลขึ้นเหนือผิวน้ำมินาโตะก็ได้เปลี่ยนสภาพสนามต่อสู้ให้กลายเป็นน้ำแข็งเสียแทนเพื่อแช่ปีศาจตนนั้นไว้ยังพื้นน้ำด้านล่าง แต่ดูเหมือนว่าอาจจะยื้อไว้ได้ไม่นานนัก !!


[ ขณะอยู่ใต้น้ำ ]

หือ? อุ๊ก!!! เราสำลักออกมาเล็กน้อยกับแรงกระแทกที่พุ่งเข้ามา

ไอ้ตัวนี้? ต่อสู้คล้ายๆ มนุษย์เลยหรอ!!? ขณะที่เรากำลังพยายามสลัดให้หลุดออกมา กระสุนบางอย่างได้พุ่งตรงมายังปีศาจตนนั้นจนยอมปล่อยขาเราออก

เอะ? กระสุนที่พุ่งลงมานั่น? ไม่ใช่ของมินาโตะ? ของเด็กคนนั้นหรอ? แต่เดี๋ยวก่อน . . .  เรารีบกระโจนออกมาจากผืนน้ำก่อนที่มินาโตะจะร่ายสกิลบางอย่าง หยุดการเคลื่อนไหวของมันจนเหลือแต่บริเวนส่วนบนเท่านั้น

เรากลับตัวลงสู่พื้นก่อนจะพุ่งตัวตรงไปหาปีศาจตนนั้นอีกรอบให้การสันนิฐานของเราถูกต้องล่ะก็

'' สเตล่า!! ยิงเข้ามาเลย!! อาริซาโตะขอยืมหน่อยนะ!!!'' เราตะโกนบอกสเตล่าให้ยิงปืนกระบอกนั้นมาทางเราพลางวิ่งไปคว้าดาบของมินาโตะที่อยู่ตรงหน้า เลาลู่ดาบลงไว้กับพื้นก่อนจะ ใช้มือของเราวาดออก

Use Of Ki

เราเอี้ยวตัวให้ครอบคลุมและเคลื่อนไหวให้น้อยที่สุดเท่าที่จำเป็นมื่อปีศาจตนนั้นใช้แขนทั้งสองข้างสวนเข้ามาหวังจะทำร้าย มือของเราที่ห่อหุ้มพลังไว้ก็วาดออกมาลดความเร็วให้การเคลื่อนที่ของมันทำให้พอมีเวลาผายมือออกและวาดดาบรูดไปตามพื้นน้ำแข๊งจนเกิดประกายไฟ เมื่อหลุดมาทึ้งลำตัวของมันเราวาดมือเพื่อลดความเร็วไม่ให้มันเอามือมาปัดได้ทันก่อนจะงัดดาบขึ้นมาฟันที่ลำตัวของมันอย่างแรง

อาริซาโตะ มินาโตะ : อะ อ้าว !! ระวังด้วยนะ !!

มินาโตะได้แต่ตะโกนบอกฮารุหลังจากที่เขาได้หยิบดาบไปอย่างรวดเร็วจนมินาโตะเองไม่ทันที่จะพูดอะไร

- สถานะ : ปกติ
- Hp : ปกติ / มีโอกาศติดสภาพ ช๊อก เล็กน้อย
- Mp : เหลือปานกลาง

ฮารุได้เหวี่ยงดาบที่ยืมมาจากอาริซาโตะพร้อมกับวาดออกไปพร้อมกับการควบคุมความเร็วการเคลื่อนไหวของมวลสสาร ด้วยพลัง Dex ของฮารุแล้ว เขาสามารถที่จะลดจังหวะการเคลื่อนไหวของเป้าหมายได้ดังใจของเขาแต่ว่าดูเหมือนพลังของเขาจะมีส่วนที่เกี่ยวข้องกับเวทย์มนต์กาลเวลาอยู่ด้วยเช่นกันเขาจึงไม่สามารถใช้มันได้นานนัก

ฉัวะ !! เลือดสีแดงสดเหมือนของมนุษย์ได้พุ่งกระเด็นออกพร้อมๆกับเศษนิ้วของปีศาจตนนั้นได้กระเด็นออกกลางอากาศพร้อมๆกับรอยฉีกขนาดใหญ่บริเวณส่วนอกบนลำตัวของมัน ดูเหมือนว่าความเร็วของมันจะไม่สามารถป้องกันตัวเองได้ทันได้หลังจากที่ฮารุได้ควบคุมการเคลื่อนไหวของมวลสสารไว้เหนือมันแล้ว

? ? ? : !!!!!!!!!!!!!

เสียงของปีศาจตนนั้นร้องโหยหวนดังขึ้นพร้อมกับพยายามทุบพื้นน้ำแข็งด้วยพลังที่มีอยู่ของมัน แต่ดูเหมือนว่าพื้นน้ำแข็งจะยังไม่พังทะลายออกไปง่ายๆนัก แต่ก็เริ่มมีรอยร้าวปรากฏขึ้นแล้วเช่นกัน

ตึ้กๆ !! เสียงหัวใจของฮารุเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยก่อนที่ฮารุจะยกเลิกการใช้พลังหลังจากฟันเข้าที่เป้าหมาย ดูเหมือนว่ามันจะเป็นเพราะการใช้พลังมากไปนั่นเอง


คึ่ก!!!  เราหอบระทวยพลางกุมหน้าอกของตัวเองไว้แน่น ให้ตายสิ ถึงพลังนี่จะมีประโยชน์มากก็เถอะ แต่ก็ใช้พลังงานเยอะเกินความจำเป็นจริงๆ ...

เรายังคงหอบและเหงื่อเริ่มผุดขึ้นบนใบหน้าและหยดลงช้าๆ จำนวนเม็ดเหงื่อบ่งบอกว่าที่ใช้พลังไปอย่างต่อเนื่องนั้นสร้างภาระให้กับร่างกายของเขามากพอสมควร

ต้องรีบ ... กำจัดมันให้ได้ตอนที่ยังมีโอกาศอยู่

'' อาริซาโตะ แฮก ... มีคำแนะนำไหม? แฮก ... ดูเหมือนพวกเราคงต้องรีบกำจัดมันให้ได้ก่อนที่ผนึกน้ำแข็งของนายจะถูกทำลายซะก่อนนะ

เปรี๊ยะ !! เสียงพื้นน้ำแข็งได้ร้าวลงทุกทีๆ บ่งบอกว่าพันธการกำลังจะแตกออกในไม่ช้านี้

อาริซาโตะ มินาโตะ : ถ้ามันเหมือนคนล่ะก็ ลองตัดหัวมันออกมาสิ !!

มินาโตะได้ตะโกนบอกฮารุพร้อมกับพยายามรวบรวมมวลน้ำแข็งเวทย์มนต์ของตัวเองให้คงทีไว้ให้นานที่สุด


... ตัดหัวหรอ ? เรามองดูดาบของมินาโตะที่อยู่ในมือ หวังว่า สเตล่าคง ... เอาเถอะ

เรากุมหน้าอกตัวเองแน่น พลางย่อตัวลงช้าๆ

Use of KI

เรารวบรวมพลังไว้ที่มืออีกครั้ง ก่อนจะพุ่งตัวไปด้วยความเร็วสูง ถึงจะเริ่มแน่นหน้าอกเข้าไปทุกทีแต่ คงไม่ยอมให้มันหลุดออกมาได้หรอก!!

เราวิ่งไปด้วยความเร็วพลางเหวี่ยงดาบขึ้นไปมา ฟันแขนทั้งสองข้างกระโดดขึ้นอย่างแรงก่อนจะโรยระเบิดที่เหลืออยู่สามลูก ก่อนจะใช้ปืนออกมายิง ให้แตกออกตรงหน้าของมัน พลางม้วนตัวเพิ่มแรงเหวี่ยงพร้อมกับซัดดาบเป็นแนวทะแยงตรงคอของมันอย่างแรงก่อนจะคาดาบไว้ก่อนพลางซัดดาบย้อนไปทางตรงข้ามอีกครั้ง

ฉัวะ !! หัวของปีศาจนั่นได้กระเด็นออกไปพร้อมๆกับสายเลือดที่กระเซ็นไปตามๆกันเป็นสายฝนตามมาด้วยเสียงระเบิดที่ก้องกังวาลไปทั่ว หลังจากที่การต่อสู้ได้สิ้นสุดลง ร่างภายใต้ควัญนั้นก็ได้สลายหายไปอย่างไม่มีร่องรอยเลยแม้แต่น้อย ดูเหมือนว่าการต่อสู้นี้จะจบลงจริงๆแล้ว . . .

อาริซาโตะ มินาโตะ : แปลกจังเลยแฮะ มันสลายไปเหมือนกับว่าไม่มีร่างกายเลยทั้งๆที่ตัวใหญ่ขนาดนั้น

มิตาโตะได้อุทานออกมาเล็กน้อยเนื่องจากอดสงสัยไม่ได้ เขาได้เดินไปหยิบดาบของตนเองกลับมาพร้อมกับเก็บมันลง

อาริซาโตะ มินาโตะ : เอาล่ะเราคงต้องพาเด็กสาวคนนี้ออกไปก่อนล่ะนะ ฮารุ . . . หะ เห้ย !!!

ระหว่างที่มินาโตะได้หันมาพูดกับฮารุนั้น ก็ดูเหมือนว่าร่างกายของฮารุจะค่อยๆหายไปอย่างช้าๆอย่างปริศนา

ฟุ้บ !! ฮารุได้ถูกย้ายร่างกยายของเขามายังสถานที่แห่งนึง แต่ดูเหมือนว่ามันจะยังเป็นสถานที่ภายในดันเจี้ยนแห่งนี้อยู่



Player : ไซออนจิ B. ฮารุ ได้รับ 35 แต้ม : ต้องการอีก 65 แต้ม

ดูเหมือนว่าฮารุจะมาโผล่ในสถานที่แปลกๆซึ่งมีลูกบอลสีดำขนาดใหญ่แสดงผลอยู่ ซึ่งดูเหมือนว่ามันจะนับคะแนนอะไรบางอย่างด้วยเช่นกัน


. . . . ......

'' แต้มอย่างนั้นหรอ? '' เรามองลูกบอลสีดำพลางพูดตอบไปลอยๆ

'' หมายถึงอะไร? แล้ว ใครอยู่ข้างในนี้?'' เราเอ่ยถามต่อไป ทั้งยังกวาดหางตาไปรอบๆ เป็นแค่ห้องโล่งๆและมีเพียงแค่ลูกบอลกับเราเท่านั้นที่อยู่ในห้อง?

คำถามของฮารุได้ถูกตอบขึ้นมาที่บนหน้าจอมืดๆนั่นอย่างชัดเจน แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ตอบคำถามทั้งหมดที่ถูกถามไป

" แต้มอิสระภาพจากชั่วโมงแห่งความมืดมิดนี้ เมื่อครบ 100 แต้มแล้วคนผู้นั้นจะเป็นอิสระจากการต่อสู้ "

ด้วยค่าไหวพริบของฮารุ ทำให้เขาสามารถสัมผัสถึงจิตของใครบางคนในห้องนี้ได้ แต่ดูเหมือนว่ามันจะเบาบางเหลือเกิน


. . . . . ชั่วโมงแห่งความมืดจริงๆด้วย .... แสดงว่าเจ้าสิ่งนี้อาจจะเป็นตัวการหรือระบบอะไรซักอย่างที่เกี่ยวข้องกับ Dark hour แน่

ดูท่าเราจำเป็นจะต้องเก็บแต้มที่เหลือให้ครบ 100 แล้วกลับส่งข้อมูลให้ทาง HQ ทราบเรื่องนี้ ...

'' ใคร? ''  เราเอ่ยถามลอยๆ กับสัมผัสเบาบางนั้น ซึ่งเราเองยังคงกำดาบในมือไว้แน่น ไม่ปล่อยและไม่เปิดช่องโหว่ใดๆ ไว้เลย(ป้องกันตัวเอง)

ไม่มีเสียงตอบใดๆกลับมายังฮารุพร้อมกับบรรยากาศที่ได้เงียบสงัดลงยิ่งกว่าเดิม . . .

ตึกๆ ๆ ๆ เสียงฝีเท้านั่นได้เริ่มออกตัวไปก่อนซึ่งดูเหมือนว่าเจ้าของรอยเท้านั้นจะพยายามหลบหนีออกห่างจากฮารุ !!


!!?

" เดี๋ยวสิ!!? '' ศัตรูอย่างนั้นหรอ? หรือว่าจะเป็นเกมส์ของห้องนี้เพื่อเก็บสะสมคะแนน? ช่างเถอะ ก่อนอื่นต้องยืนยันก่อนว่าที่กำลังหนีเราอยู่คืออะไร

เรายังคงวิ่งตามรอยเท้าไปด้วยความเร็ว พลางเรียกใช้พลังเอาไว้ในมือ..

กึก !! เสียงฝ่าเท้าหยุดลงอย่างกระทันหันในขณะที่ฮารุได้พุ่งมาด้านหน้าอย่างรวดเร็วพร้อมกับสวนปลายดาบแหลมแทงมายังฮารุทีเผลอโดยที่ฮารุยังไม่ทันได้ตั้งตัว !! แต่ดูเหมือนว่าด้วยความเร็วของฮารุแล้วจะสามารถหลบเฉียดไปได้อย่างหวุดหวิด

- พบ Nighray Gilbert -

? ? ? : อันตรายจริงๆนะครับ ที่มีคนแบบคุณไปอยู่กับ S.E.E.S. ด้วยแบบนี้

ชายหนุ่มปริศนาได้เอ่ยออกมาทักทายสั้นๆพร้อมกับโจมตีฮารุออกมาด้วยเวทย์มนต์แปลกๆที่แยกออกโจมตีเป็นหลายทิศทางทันที และดูเหมือนว่ามันจะเป็นแบบติดตามเป้าหมายเสียด้วย


เสร็จสิ้น
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | สมัครสมาชิก

รายละเอียดเครดิต

รายชื่อผู้กระทำผิด|โทรศัพท์มือถือ|รูปแบบข้อความล้วน|Otaku Fever Fansite

GMT+7, 19-3-2019 17:26 , Processed in 0.229481 second(s), 23 queries .

Powered by Discuz! X3.2 R20150609, Rev.38

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้