Otaku Fever Fansite

 ลืมรหัสผ่าน
 สมัครสมาชิก
ค้นหา
เจ้าของ: tesstrossa

[PLAY] Noirceur World Chronicle

  [คัดลอกลิงก์]
ราชินีงู
โพสต์ 29-2-2012 08:14:59 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 7-3-2012 08:24



หลงฟา : ..... นี่กดมั่วหรอกเร๊อะ !!  ถ้าสัญญาณเตือนภัยดังจะว่างัยย๊าาาาาา

เธอรีบเข้าไปลากตัวเคโกะออกมาจากแป้นพิมพ์ทันที

หลงฟา : นี่คงเป็นฐานข้อมมูลล่ะนะ ทำงัยดี แบกเจ้านี่กลับกันไปเลยมั๊ย

เคโกะ ซิกนั่ม : อะ ฮ่า ๆ ๆ ๆ

เคโกะได้หัวเราะออกมาเบาๆและยิ้มอย่างเจื่อๆ ดูเหมือนว่าเธอเองก็ไม่รู้ว่าจะตอบหลงฟาอย่างไรดีเช่นกันถ้าเกิดสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นมาจริงๆ

เคโกะ ซิกนั่ม : นั่นสินะ !! ถ้าแบกพวกนี้กลับไปละก็จะไปแงะที่หลังก็ได้นี่นา !!

เคโกะได้ชูนิ้วโป้งให้กับหลงฟาพร้อมกับเตรียมตัวดึงสายไฟจากเครื่องใช้ไฟฟ้าต่างๆของที่นี่ออก

เคร้ง !! เสียงแผ่น CD อันนึงได้บินผ่านระหว่างช่องว่างที่ทั้งสองยืนอยู่จนไปปักกับกำแพงด้านหน้านั้น พร้อมกับชายหนุ่มผมขาวคนนึงที่ได้ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังของหลงฟาและเคโกะ

- พบ Chain Bind -

? ? ? : พวกคุณสองคนเป็นสปายสินะ . . . ผมคงจะให้พวกคุณรอดออกไปไม่ได้แล้วล่ะ !!

ชายหนุ่มปริศนาไม่ได้พูดพล่ามพร้อมกับฟาดไม้เท้าของเขามายังหลงฟาและเคโกะอย่างรวดเร็วทันที !!

เฟี้ยว !! เคโกะได้ชักดาบคู่ออกมาพร้อมกับเบี่ยงรัศมีไม้เท้านั้นออกไปเสียก่อน แต่กระนั้นก็ดูเหมือนว่าเธอเองยังจะถูกการโจมตีเมื่อครู่เฉียดเอาที่แขนอยู่เช่นกัน !!

เคโกะได้สไลด์ตัวถอยหลังออกมาเล็กน้อยพร้อมกับตั้งการ์ดรับ ซึ่งดูเหมือนว่าจะมีอะไรบางอย่างที่แปลกไปจากการโจมตีธรรมดาของชายหนุ่มปริศนาคนนั้น

เคโกะ ซิกนั่ม : ระวังนะ !! หมอนี่ไม่ธรรมดาแน่ๆเลยล่ะ


หลงฟา : ....... แหมเธอเองก็ไม่ธรรมดาเหมือนกันนะ

เธอได้หันหน้ามาหาชายปริศนานั่นพร้อมหยิบอาวุธออกมา

หลงฟา : นายนี่เสียมารยาทกับสุภาพสตรีผู้น่ารักถึง 2 คน แบบนี้อ่ะหรอ (ชิร์!! แย่ล่ะ  ร่างกายหนัก ๆ สงสัยเพราะไม่ได้นอนเมื่อคืนแน่  แบบนี้จะเป็นตัวถ่วงยัยเคโกะปล่าว ๆ    ..............  ไม่มีทางเลือก)  เคโกะลุยกันเล้ยยยย

เคโกะ ซิกนั่ม : โอ้ส !!

เคโกะได้ปาดาบข้างนึงของเธอเข้าใส่ชายหนุ่มด้านหน้าเสียก่อนอย่างรวดเร็วและได้ใช้กำปั้นทุบลงที่เคสของคอมพิวเตอร์และกระชากสิ่งที่ใกล้มือติดออกมาพร้อมกับโยนให้กับหลงฟา

เคโกะ ซิกนั่ม : สู้ไปก็แพ้เปล่าๆ !! เผ่นกันเถอะ !!

ดูเหมือนว่าอย่างน้อยๆเธอเองก็อยากจะได้อะไรติดไม้ติดมือกลับออกไปก่อนเสียด้วย เคโกะได้ปาดาบอีกเล่มของเธอออกไปด้านบนเพื่อตัดเศษกระจกและสายไฟให้ดับลงเพื่อง่ายต่อการหลบหนี !!

- หลงฟาได้รับ HDD ปริศนาหนึ่งอัน

? ? ? : ไม่ง่ายนักหรอก !!

ชายหนุ่มได้ฟาดไม้เท้าของเขาออกเป็นวงกว้างหมายจะขัดขวางเคโกะและหลงฟาไม่ให้หนีไปได้ แต่ด้วยสนามรบที่แคบทำให้การโจมตีที่คล้ายกับระยะกลางและกว้างของเขานั้นไม่มีประสิทธิภาพมากนัก

ฟิ้ว ~ เคโกะได้รีบกระโดดชิ่งออกไปตามฝาผนังที่แตกเป็นรอยด้านบนเสียก่อนเพื่อไม่ให้ศัตรูนั้นตั้งลำหันมาจับเธอทัน


หลงฟา : แจ่ม~~~

หลังจากคว้า HDD ที่ กระเด็นมาจากการโจมตีของเคโกะ เธอจึงรีบหนีตามเคโกะไปติด ๆ

หลงฟา : เก่งเหมือนกันนี่ เมื่อกี๊ได้ไอ่นี่มาแหละ

ระหว่างวิ่งหนีออกจากฐานทัพ เธอได้โชวฺ์ HDD ให้เคโกะดู

หลงฟา : หมอนั่นจะตามมาป่าวหว่า

เธอวิ่งจนใกล่ถึงทางออกจากเขต S.E.E.S. แล้ว

หลงฟา : พ้นเขตนี่คงปลอดภัยล่ะ

-:- หลงฟาถูกย้ายมายังเขตุเมือง

หลงฟาและเคโกะได้รีบหนีออกจากสถานที่เกิดเหตุที่ทั้งสองได้ไปก่อวินาศกรรมระดับย่อยๆเอาไว้พร้อมกับหลบเหลียวหลังกลับไปดู แต่ดูเหมือนว่าชายหนุ่มปริศนาคนนั้นจะไม่ได้ตามพวกเธอมาแล้วเนื่องจากภายในเมืองน่าจะเป็นที่เตะตาและทำให้ชื่อเสียงขององค์กรณ์จะมีปัญหาขึ้นได้

เคโกะ ซิกนั่ม : ส่วนเรา . . . ได้ไอนี่มาล่ะ !!!

เคโกะได้ชูสายไฟขึ้นมาเส้นนึงซึ่งดูเหมือนว่ามันจะเป็นสายไฟทั่วๆไปที่ใช้ตามบ้านและไม่มีอะไรเป็นพิเศษนัก

วูบ . . . ดูเหมือนว่าอาการเหนื่อยล้าตาค้างของหลงฟาจะไม่ค่อยสู้ดีเท่าไรนักเมื่อต้องออกแรงติดต่อกันข้ามวันโดยไม่ได้พักเลยโดยสังเกตุได้จากขอบตาที่เริ่มคล้ำตึงเหมือนหมีแพนด้าของเธอ

เคโกะ ซิกนั่ม : เอ๋ . . . เป็นอะไรรึเปล่า ? เหนื่อยเหรอ ?

เคโกะได้ถามอาการของหลงฟาขึ้นพร้อมกับท้าวแขนของหลงฟาขึ้นไหล่ของเธอและช่วยหลงฟาในการพยุงตัวยืนกับที่


หลงฟา : สายไฟ!!??  เมื่อคืนไม่ได้นอน น่ะเลยเพลีย ๆ งั้นชั้นขอตัวกลับก่อนล่ะ ไม่ไหวแระ  อ่อ เคโกะ ชั้นอยู่ที่นี่นะ มีอะไรหนุก ๆ อีกก็มาเรียกได้เลยนะ ปายยยยยล่ะ~~~

เธอพูดพลางโบกมือลาแล้วเดินกลับหอพักแต่ทว่าเดินไปได้ไม่กี่ก้าวเธอก็หมดสติไปทันที

-:- ตัดมายังช่วงกลางวัน

หลงฟาได้นอนสลบไปอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เธอจะตื่นขึ้นมาอย่างกระทันหันเข้า สถานที่โดยรอบๆตัวเธอนั้นดูไม่คุ้นตาเลยแม้แต่น้อย แต่เมื่อเธอได้แหงนหน้ามองไปยังด้านบนแล้วก็พบว่าตัวเองนั้นอยู่ใต้บ่อน้ำแห่งหนึ่งซึ่งคล้ายคลึงกับสถานที่ที่เธอได้เข้าไปสำรวจกับอาการินั่นเอง ที่นี่อาจจะเป็นส่วนนึงของสถานที่นั้นก็เป็นได้



เคโกะ ซิกนั่ม : โย่ !! ตื่นแล้วเหรอ ?

เคโกะเอ่ยทักหลงฟาเข้าพร้อมกับยื่นกระบอกข้าวหลามให้กับหลงฟาหนึ่งกระบอก

เคโกะ ซิกนั่ม : ไม่นึกเลยนะว่าทีเมืองนี้จะมีเขตุใต้น้ำแยกไว้ด้วย

ดูเหมือนว่าเคโกะจะยังไม่รู้ว่าที่นี่นั้นไม่ใช่สถานที่ธรรมดาๆทั่วไป แต่เนื่องจากว่าตอนนี้เป็นช่วงเช้าจึงทำให้อันตรายนั้นลดลงไปบ้างเมื่อเทียบกับเมื่อคืนนี้จึงทำให้หลงฟาสบายใจเรื่องมอนสเตอร์ได้เล็กน้อย


หลงฟา : นี่เธอพาชั้นมาหรอ .... ขอบใจนะ

เธอรับข้าวหลามมากิน แล้วมองไปรอบ ๆ

หลงฟา : คุ้น ๆ นะที่นี่   เหมือนเคยมา ยะ...อย่าบอกนะว่านี่คือบ้านเธอ น่าสงสารจิง ๆ ไม่มีบ้านอยู่ก็ไม่บอกมาอยู่กับชั้นได้นะ

เคโกะได้อ้าปากค้างพร้อมกับแกล้งบีบคอหลงฟาขณะที่กำลังทานข้าวหลามอยู่ไปด้วย

เคโกะ ซิกนั่ม : ชั้นมีบ้านหรอก !! แต่ไม่ใช่ที่เมืองนี้ย่ะ !!

เธอได้เอ็ดหลงฟาเล็กน้อยก่อนที่จะถอยกลับมานั่งเหมือนเดิมและค้ำคางตัวเองอย่างเซ็งๆก่อนที่จะพูดต่อไปว่า

เคโกะ ซิกนั่ม : ก็จริงอย่างที่เธอว่านั่นแหละ ที่เมืองนี้ชั้นเองก็ยังไม่มีที่ซุกหัวนอนหรอก

Social Link 1 ~ นักเดินทางยาจก ~

เป้าหมาย : สำเร็จ

หลังจากที่ทานข้าวหลามกันเสร็จเรียบร้อย เคโกะเองก็ได้ตอบตกลงกับหลงฟาว่าเธอคงจะต้องไปขอหลงฟาอาศัยอยู่ไปก่อนจนกว่าจะมีที่พักเป็นหลักแหล่ง

- เนื้อเรื่องของหลงฟาจะมี NPC เคโกะ ซิกนั่มโยงด้วยจนกว่า NPC จะแยกตัวออกไป


หลงฟา : ฮะ ๆๆๆ แค่ก ๆๆๆๆๆ

เธอหัวเราะจนสำลัก

หลงฟา : ดีเลย ชั้นพึ่งมาอยู่เมืองนี้เหมือนกัน  งั้นป่ะ ไปห้องพักกัน ว่าแต่จะออกไปงัยล่ะ

เธอลุกขั้นพลางมองไปรอบ ๆ แล้วคอตก

หลงฟา : เดินมั่ว ๆ ไปเด๋วก็คงออกได้มั้ง

ว่าแล้วเธอก็ลากเคโกะเดินไปเรื่อย ๆ

เคโกะที่ได้เดินตามหลงฟามานั้นได้กุมนิ้วที่คางเก๊กขึ้นพร้อมกับแว่นดำอันเดิมก่อนที่จะแนะนำวิธีของเธอบ้าง

เคโกะ ซิกนั่ม : ไม่ไหวเลยนะ เดินมั่วๆแบบนี้เดี๋ยวก็หลงกันพอดี หึหึหึ !!

เธอได้หัวเราะประกอบฉากพร้อมกับค่อยๆหยิบปลอกดาบของตัวเองออกมาและตั้งไว้บนพื้นในแนวตั้งก่อนที่จะปล่อยลงอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนว่าหัวของฝักนั้นจะได้ล้มไปยังด้านทิศตะวันตกของจุดที่ทั้งคู่ยืนอยู่ในตอนนี้

เคโกะ ซิกนั่ม : ทางนี้แน่ !! ชัวร์เลย !!


หลงฟา : นะ...นี่เธอ นี่มันวิชาลับนี่ !!!! ร้ายไม่เบา ๆ

ว่าแล้วก็เดินไปทางที่เคโกะได้ใช้วิชาลับ(??)หาทาง

หลังจากที่ทั้งคู่ได้เดินกันอยู่พักใหญ่ๆนั้นก็พบว่าพวกเธอน่าจะหลงทางเข้าจริงๆเสียแล้ว . . . ทางด้านเคโกะเองได้แต่เดินอย่างเงียบๆอยู่พักหนึ่งก่อนที่เธอจะพิงตัวลงไปยังต้นไม้ระหว่างทางพลางถอดแว่นดำของเธอออกมาก้มหน้าเช็ดอย่างช้าๆ

เคโกะ ซิกนั่ม : อา . . . ผมดีใจเหลือเกินที่ได้พบคุณ ถึงมันจะเป็นเวลาสั้นๆแต่ผมเองก็มีความสุขมาก . . .

เคโกะได้เก๊กเสียงเข้มขึ้นมาเล็กน้อยก่อนที่จะพูดประโยคสุดสิ้นหวังออกมาด้วยหน้าอิน

หลงฟาเองที่ได้เดินอยู่ซักพักนั้นด้วยไหวพริบระดับกลางของเธอทำให้เธอรู้สึกเอะใจอะไรบางอย่าง หลงฟาได้มองลงไปที่พื้นนั้นได้มีรอยเท้าสองคู่เป็นรอยเดินผ่านไปอยู่ ทำให้หลงฟานั้นสันนิษฐานได้ว่า

- ป่าแห่งนี้เป็นเขาวงกฏ . . .
- มีคนตามพวกเรามา !!
- มนุษย์หินปริ้นสโตนต้องอยูที่นี่แน่ๆ
- อื่นๆโปรดระบุ


-อื่น ๆ พบว่าเดินมาอยู่ที่เดิม...

หลงฟา : อย่าหลับนะ!! แข็งใจไว้

เธอกระชากเคโกะมาเขย่า ๆ ซักพักจึงสังเกตุเห็นรอยอันคุ้นตาที่พื้น

หลงฟา : ....  เราเดินกลับมาที่เิดิมซินะ

เธอได้ปล่อยเคโกะลงพลางมองไปรอบ ๆ

หลงฟา : เฮ้อ  เอาล่ะ เล่นมาพอแล้ว เอาจริงมั่งดีกว่า

เธอเดินไปสำรวจต้นไม้ใกล้ ๆ แล้วพุ่งตัวปีนขึ้นไปบนยอด

เคโกะ ซิกนั่ม : เอ๋ ?!

เคโกะได้แหงนมองตามหลงฟาที่ขึ้นไปยังด้านบนยอดของต้นไม้

จากวิวด้านบนนั้นหลงฟาได้พบเห็นกับป่าที่ยาวออกไปอย่างไม่สิ้นสุดทุกๆรอบด้านของเธอ แต่กระนั้นต้นไม้ที่สูงที่สุดกลับมีลักษณะคล้ายคลึงกันกับต้นที่เธออยู่ทุกประการเหมือนกับว่าถูกแบ่งรูปออกไปวางตรงนั้นเสียดื้อๆเลยทีเดียว


หลงฟา : ........

เธอกระโดดลงมาแล้วเดินไปหาเคโกะ

หลงฟา : คืนนี้เราคงต้องนอนที่นี้แหละ

เคโกะ ซิกนั่ม : ไม่มีบ้านอยู่ก็ไม่บอกมาอยู่กับชั้นก็ได้นะ

เคโกะได้แกล้งแซวกระซิบข้างหูหลงฟาเบาๆก่อนที่จะแลบลิ้นของเธอออกมาก่อนที่จะยืนท้าวสะเอวและมองไปที่ทางเดิน

เคโกะ ซิกนั่ม : หาอะไรมาเป็นอาหารกันก่อนดีกว่า ตกเย็นจะได้ไม่เป็นซอมบี้ โฮ่ๆๆ

เมื่อว่าจบแล้วเคโกะก็ได้เดินนำหลงฟาไปตามทางด้านหน้าทันที


หลงฟา : แค่ไม่ได้กินข้าวจะเป็นซอมบี๊เลยหรอ ฮ่าาา

เธอเดินตามเคโกะไป โดยที่จะไม่ลืมทำตำหนิไว้ที่ต้นไม้เผื่อหลงทางกลับมาที่เดิมอีก

ดูเหมือนว่ารอยมาร์คนั้นจะยังคาไว้ที่จุดที่หลงฟาได้ทำตำหนิไว้ที่เดิมจริงๆ โดยหลงฟาสามารถมองเห็นรอยนั้นได้ทุกครั้งที่เดินผ่านต้นไม้ต้นสูงใหญ่ในระแวก

ทางด้านการเดินทางหาของตุนท้องของทั้งคู่นั้นดูเหมือนว่าจะไม่สำเร็จซักเท่าไรนักเนื่องจากรอบๆด้านมีแต่ต้นหญ้าและต้นไม้แปลกๆตามทางและไม่มีวี่แววของสิ่งมีชีวิตเลย

เคโกะ ซิกนั่ม : หลงฟา . . . หญ้านี่มันกินได้ไม๊นะ ?

เคโกะได้ค่อยๆลดตัวลงพลางถอนหญ้าขึ้นมาอย่างช้าๆด้วยท่าทางหิวเล็กน้อย


หลงฟา : เฮ่ย ๆๆ เด๋ว ๆ  เธอเปงกวางรึงัยย๊า ตั้งสติหน่อย

เธอรีบกระโดดดรอปคิกใส่เคโกะที่เหมือนสตืจะหลุดลอยจนจะกินหญ้าเสียแล้ว

หลงฟา : มันแปลก ๆ นะ หรือว่า เป็นทางวงกต ถ้าเป็นจริง รู้สึกว่ามันต้องมีจุดที่คลายทางวงกตพวกนี้ได้ซิ

เธอนั่งลงเท้าคางใช้ความคิด

เคโกะ ซิกนั่ม : แอ้ก !!

เคโกะได้ลงไปนอนกลิ้งกับพื้นหญ้าหลังจากที่ถูกหลงฟาดรอปคิ้กเข้าใส่อย่างเต็มๆ

ดูเหมือนว่าค่าความรู้ของหลงฟาเองจะยังไม่พอสำหรับการวินิจฉัยสถานการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ตามลำพัง แต่ถึงกระนั้นก็ดูเหมือนว่าค่าความรู้ของเคโกะเองก็จะไม่สามารถช่วยอะไรหลงฟาได้เช่นกัน

ตึกๆ ๆ. . . ขณะที่หลงฟากำลังนั่งคิดอยู่นั่นเองก็ได้มีเสียงฝีเท้าเล็กๆได้เดินมายังด้านที่เธอนั่งอยู่



? ? ? : อาโน๊ ? ที่นี่คือชมรมจัดสวนรึเปล่าคะ ?


หลงฟา : อ่อ ใช่ค่ะ สวยมั๊ยล่ะ ...... อ๊ะ!!

เธอได้หันตามเสียงเมื่อได้พบกับต้นเสียง น้ำตาก็ได้ไหลออกมาสจากหน้ากาก

หลงฟา : นี่เคโกะ เอาหญ้าให้ชั้นหน่อยซิ ดูท่าจะตาลายจนเห็นภาพลวงตาเข้าให้แล้ว

เธอพูดพลางเดินไปหาเคโกะ นั่งกอดเข่าแล้วดึงหญ้า

หลงฟา : มันต้องกินได้มันต้องกินได้มันต้องกินได้มันต้องกินได้มันต้องกินได้มันต้องกินได้มันต้องกินได้

เคโกะ ซิกนั่ม : หึ !! สุดท้ายแล้วเธอก็ต้องพึ่งพาชั้นสินะ

เคโกะได้ค่อยๆถอนหญ้าขึ้นมาให้กับหลงฟาหนึ่งมัดก่อนที่จะใช้พัดกระดาษตีหัวหลงฟาตบมุขพร้อมกับโยนมัดหญ้านั้นทิ้งเสียก่อนที่หลงฟาจะกินเข้าไปจริง

? ? ? : กำลังถอนวัชพืชกันอยู่สินะคะ ♪? งั้นเดี๋ยวเราช่วยด้วยแล้วกัน

หญิงสาวคนนั้นได้เดินเข้ามาใกล้ๆกับพวกหลงฟาและลงมือช่วยถอนหญ้า(?)ออกมาอย่างเพลิดเพลิน


จะเต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
เจ้าหญิงคะงุยะ
โพสต์ 1-3-2012 06:59:58 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย nutchsnon เมื่อ 2-3-2012 05:37

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 2-3-2012 05:31





คิอูอิ ลูกะ : เราว่าก็ดีเหมือนกันนะ เพราะเนื้อเพลงเองก็ยังไม่ได้แต่งเลยนี่นา ถ้าเริ่มไปพร้อมๆกันล่ะก็น่าจะไปได้สวยนะ

ลูกะได้รีบออกความเห็นช่วยเหลือฮารุและเบนความสนใจของมิกุ รวมทั้งยังดูเหมือนว่าเพลงนี้จะดึงความสนใจของมิกุเองมากด้วยเช่นกัน

คิชิ ไคโตะ : ช . . ใช่แล้วล่ะ !! ถ้าเป็นเพลงนี้ล่ะก็ผมคิดว่าน่าจะดีมากๆแน่ ไว้พรุ่งนี้เราค่อยปรึกษาวานิลเลียซังอีกทีเรื่องเปลี่ยนเพลงก็ได้ !!

ไคโตะรีบสนับสนุนความเห็นนี้เพราะอย่างน้อยๆเขาก็คิดว่าผู้ชายอย่างฮารุที่เหมือนกับเขาคงจะไม่หักหลังเขาอย่างแน่นอน

ฮัตสึเนะ มิกุ : จริงด้วยสินะคะกาคุโปะคุงกับรินจังก็ยังไม่ค่อยมาที่ชมรมบ่อยนักด้วย ถ้าเราเลือกเพลงที่เริ่มไปพร้อมๆกันได้น่าจะเหมาะกับทุกคนนะคะ

ดูเหมือนว่ามิกุจะคล้อยตามความคิดส่วนใหญ่ด้วยเช่นกัน แบบนี้แล้วฮารุเองคงจะโล่งใจไปได้อีกซักพักนึงกับเรื่องเพลงหลักของทีม

หลังจากที่ทั้งหมดได้ปรึกษากันอย่างจริงจังพักหนึ่งแล้วพวกเขาทั้งหมดก็ได้เริ่มแยกย้ายกันกลับที่พักตัวเองไป


เราเดินกลับพร้อมกับฮัตซึเนะซังเหมือนเมื่อวานนี้ พลางคุยเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อตอนกลางวัน ดูเหมือนว่าเราจะโดนวานิลเลียแกล้งซะอ่วมเลยแฮะ

'' นี่ฮัตซึเนะซัง จำเพลงที่ผมเสนอได้รึเปล่า จริงๆ เนื้อเพลงน่ะ ผมแต่งออกมาได้คร่าวๆแล้วนะ ถึงจะแค่บางท่อนก็เถอะ จะช่วยรับฟังหน่อยจะได้รึเปล่า? ''

เราลองถามความเห็นจากเธอดู ดูท่าว่าเราเองก็เริ่มสนใจเรื่องดนตรีมากกว่าเมือก่อนแล้วแฮะ

-:- ตัดสู่ช่วงเย็น

ฮัตสึเนะ มิกุ : เห !? ถ้าอย่างนั้นก็ดีสิคะ

มิกุได้ตอบด้วยความตื่นเต้น ดูเหมือนว่าเธอจะอยากได้ยินเนื้อเพลงที่ฮารุได้แต่งไว้ด้วยเหมือนกัน


เรายิ้มบางๆให้กับท่าทีตื่นเต้นนั้น ทางนี้เองก็พลอยดีใจไปด้วยเหมือนกันนะ

''  ถ้าอย่างนั้นรบกวนด้วยนะ ''

ระหว่างเดินนั้นเราค่อยสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะเริ่มฮัมเพลง พลางเปิดจอมอนิเตอร์ตรงจุดที่เราจะร้องให้เธอฟัง

'' จะไม่มีวันลืม ถึงแม้นานแค่ไหน จะขอรอแค่เพียงแต่เธอ แค่เท่านั้น~ ยังขอรอเพียงเธอ~นะ คนดีกลับมาหาฉัน ได้ไหม~ ถึงแม้รู้ตัวดี ว่าฉันไม่มีทาง ที่สองเราจะได้กลับมา เคียงข้างกันดั่งเดิม ก็เพราะว่าคนที่ฉันรอ เขามีคนคนอื่นในใจแล้ว~ ลา~ฮ้า อา~!

ชั้นเองไม่มีทาง ที่จะลืมเธอได้เลย จะขอรักเพียงแค่เธอ ตลอดไป จะรอเธอ อยู่อย่างนี้ ไม่ว่าจะนานแค่ไหน~ ฉัน ยัง คอย แค่ เพียงเธอ~''

เราเอ่ยทำนองบรรยายความรู้สึกของคนๆหนึ่งที่แยกจากคนรักไปไกลแสนไกล ห้วงความคิดถึงได้บีบให้เขา โห่ร้องถึงความโหยหาของเขาหวังให้ส่งไปถึงคนที่เขาห่วงใยได้รับรู้ว่าเขายังรักและคิดถึงเธออยู่เสมอ

เราถอดหายใจเพื่อผ่อนคลาย พลางยิ้มแห้งๆให้ฮัตซึเนะซัง

'' อาจจะฟังดูเศร้าหมองไปหน่อย แต่ก็คิดว่าน่าจะเหมาะกับเพลงๆนี้นะ ''

ฮัตสึเนะ มิกุ : เราว่าถ้าเทียบกับจังหวะเพลงแล้วมันน่าจะเข้ากันได้ดีเลยนะคะ อาจจะเปลี่ยนเนื้อร้องที่สิ้นหวังเป็นการร้องที่โหยหาความหวังนั้นแทนก็ได้

มิกุได้ยิ้มตอบฮารุพร้อมกับเอ่ยชมเนื้อเพลงของเขาระหว่างทางที่เดินไปด้วยกัน

-:- ฮารุถูกย้ายมายังส่วนของตัวเมือง

ดูเหมือนว่าทางกลับบ้านของมิกุนั้นจะต้องผ่านทางนี้เป็นปกติอยู่แล้วด้วยค่าความกล้าหาญของฮารุนั้นน่าจะชวนเธอแวะที่ร้านข้างทางได้ก่อนที่เธอจะกลับบ้านได้เช่นกัน


? ....  เรามองแว่บหนึ่งที่ร้านข้างทางนั้น

พลางมองดูเวลา อืม ยังพอมีเวลาอยู่บ้างอีกนานกว่าจะค่ำ ~

'' ฮัตซึเนะซัง ก่อนกลับแวะร้านตรงนั้นกันหน่อยไหมครับ? ''

เราเรียกหาเธอพลางชี้ไปที่ร้านข้างทางตรงนั้น

มิกุเองได้ทำท่าแปลกใจเล็กน้อยแต่เธอก็ไม่ได้กล่าวอะไรพร้อมกับเดินตามฮารุมายังร้านที่ฮารุเห็นในสายตาซึ่งดูเหมือนว่าจะเป็นสตูดิโอนั่นเอง

-:- ถูกย้ายมายังสตูดิโอ


เรามองดูรอบๆสตูดิโอ้นี้ ก่อนจะนึกไอเดียอะไรบางอย่างได้  อยากฟังฮัตซึเนะซังร้องเพลงที่เราแต่งจังเลย ...

ใช่เมื่อตอนอยู่โรงเรียนเราลองเอาเมโลดี้ที่บอกว่าเนื้อหายังแต่งไม่เสร็จ แล้วลองร้องให้ฮัตซึเนะฟังแค่บางท่อนเพื่อเรียกความมั่นใจของเรา

ตอนนี้น่าจะเหมาะ ลองขอให้เธอร้องให้ฟังดีกว่า!

เราหันมามองฮัตซึเนะซังที่อยู่ข้างๆ ถึงจะยังงงว่าทำไมเราถึงพาเธอมาที่นี่ แต่ก็เป็นโอกาสดีล่ะที่จะไ้ด้อยู่กับเธอเพียงลำพังและได้ฟังเสียงของเธอด้วย

'' ขอโทษนะฮัตซึเนะซัง จริงๆแล้วเพลงนั้น ผมแต่งเนื้อเพลงไว้เสร็จแล้วล่ะ แต่ไม่กล้าร้องออกมาหมดน่ะ เลยร้องให้ฟังแค่บางท่อนเท่านั้น ถ้าเป็นไปได้ ช่วยร้องให้ผมฟังหน่อยจะได้หรือเปล่า? แฮะๆ ที่พามาก็เพราะอยากฟังเสียงของฮัตซึเนะซังก่อนกลับบ้านน่ะ~ '' เรายิ้มแห้งๆกับความเอาแต่ใจของตัวเองพลางเกาแก้มแก้เขิล

'' ได้ ... รึเปล่าครับ? ''

ฮัตสึเนะ มิกุ : จริงๆแล้วเราก็อยากลองซ้อมดูก่อน แต่จะลองร้องซักครึ่งเพลงก่อนแล้วกันนะคะ

มิกุได้เอ่ยบอกกับฮารุพร้อมกับเริ่มร้องเพลงในท่อนที่ฮารุได้เคยร้องให้ฟังเสียก่อน ถ้าฮารุให้เนื้อเพลงเต็มไปล่ะก็คาดว่ามิกุคงจะสามารถซ้อมร้องได้ในเวลาไม่นานนัก

หลังจากที่มิกุได้ร้องเพลงนั้นให้ฮารุฟังแล้วเธอก็ได้แยกกลับบ้านไปเสียก่อนที่จะดึกไปกว่านี้


อื้มมมม เฮ้ออออ สงบสุข แล้วก็สบายใจจริงๆแฮะวันนี้ เรายืดเส้นยืดสายพลางเดินกลับมายังฐานฯ S.E.E.S คนเดียว

ถึงแม้ว่าวันนี้จะไม่ได้ไปส่งฮัตซึเนะซังแต่ก็ได้อยู่ใกล้เธอเข้าไปอีกหน่อยแล้วล่ะมั้ง ถ้าเราคิดไปเองก็คงดี~

แต่คงหมดเวลาพักสำหรับวันนี้แล้วล่ะนะ

'' สเตล่า '' เราเปิดประตูห้องเข้ามายังด้านในพร้อมกับเปิดลิ้นชักเพื่อนำหินที่เก็บมาได้จากเมื่อคืนนี้ นำไปที่ห้องวิจัยฯ

เพื่อลองตรวจสอบดูว่าหินที่เราพบนี้คืออะไรกันแน่และมีเงื่อนงำอะไรที่เกี่ยวข้องหรือเปล่า

-:- ตัดสู่ช่วงกลางคืน

- ฮารุถูกย้ายมายัง S.E.E.S. Base

ฮารุได้มุ่งหน้ามายังห้องวิจัยภายในฐาน แต่ดูเหมือนว่าจะเกิดเรื่องบางอย่างขึ้นในช่วงที่เขาไม่อยู่ในฐานทัพจึงทำให้เขาไม่สามารถเข้าใช้งานศูนย์วิจัยได้ในวันนี้

- พบ Tetsu Aegis -

? ? ? : ขออภัยในความไม่สะดวกด้วยค่ะ เนื่องจากมีผู้บุกรุกเข้ามายังฐานข้อมูลในช่วงเช้าทำให้สถานที่บางส่วนยังไม่สามารถให้เข้าใช้งานได้ตามปกติค่ะ

หญิงสาวคนนึงซึ่งดูเหมือนว่าเธอจะเป็นกึ่งๆฮิวแมนนอยด์ได้ยืนอยู่ที่ด้านหน้าของศูนย์วิจัย ดูเหมือนว่าฮารุน่าจะสอบถามข้อมูลจากเธอได้



มีเรื่องเกิดขึ้นที่นี่ตอนทีเราไม่อยู่อย่างนั้นรึ?

แย่หน่อยแฮะ ลงแบบนี้คงต้องเสียเวลารอพรุ่งนี้แล้วสินะ

เรายืนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถามเธอด้วยสายตาจริงจัง

'' เกิดความเสียหายกับทางเรามากน้อยแค่ไหน แล้วผู้บุกรุกได้อะไรไปบ้าง? ''

เราเอ่ยถามฮิวนอย เพื่อรอฟังคำตอบที่อาจจะเป็นภาระกิจต่อไปของเราก็ได้ในค่ำคืนนี้

? ? ? : ความเสียหายระดับเล็กน้อยถึงปานกลาง ไม่มีผู้บาดเจ็บ แต่ว่าผู้บุกรุกนั้นได้ฐานข้อมูลทั่วไปขององค์กรไป เช่นภารกิจต่างๆและข้อมูลการสำรวจพื้นที่ คงคาดว่าจะไม่มีภารกิจในช่วงนี้ซักพักนึง แต่ว่าถ้าต้องการก็ยังสามารถเข้าไปสำรวจภายในดันเจี้ยนได้ค่ะ

เธอได้ตอบคำถามของฮารุพร้อมกับอั้พเดทการ์ดของฮารุให้เพื่อที่จะได้ใช้งานได้อย่างปกติ


. . . ฐานข้อมูลทั่วไปอย่างนั้นหรอ?  . . . ลงทุนบุกมาถึงฐานแต่กลับได้ไปแค่นี้? แต่ที่น่าหนักใจคือทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนีได้นะ

'' พอรู้มั้ยว่ากลุ่มคนที่บุกเข้ามาเป็นคนจากลุ่มไหน? ''

? ? ? : ทางฐานของพวกเรายังไม่มีข้อมูลใดๆของคนทั้งสองนี้เลย เพราะเหตุการณ์นั้นได้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและมีคนของเราที่เห็นเหตุการณ์แค่คนเดียวเท่านั้นค่ะ

เธอได้ตอยฮารุพร้อมกับแสดงภาพที่จับไว้ได้เล็กน้อยซึ่งแสดงถึงโฉมหน้าของผู้บุกรุก





Assasin? ... เรามองดูจอภาพพลางสังเกตุเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ก่อนจะขอเซฟวีดีโอที่ฉายมาเมื่อครู่ไว้ก่อน

'' เข้าใจแล้ว คงเป็นโชคของเราที่ฝ่ายนั้นไม่ได้อะไรไปมากเท่าไหร่ .... ''

เราพูดพลางหลี่ตาลงมอง การ์ดของตัวเอง

'' เชนซังเป็นคนที่อยู่ในเหตุการณ์สินะ ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน พอจะรู้บ้างรึเปล่า? ''

เราเอ่ยถามจากที่ได้เห็นเชนอยู่ในเหตุการณ์ด้วย

? ? ? : เชน ไบนด์ ได้ลงไปสำรวจดันเจี้ยนเหมือนทุกๆวัน เขาคงจะอยู่ที่ไหนซักแห่งด้านในดันเจี้ยนค่ะ

ฮิวแมนนอยด์ด้านหน้าของฮารุได้ตอบกลับมาพร้อมกับแสดงพิกัดภายในของดันเจี้ยนให้กับฮารุเผื่อว่าเขาต้องการจะพบเชนอย่างเร่งด่วนในตอนนี้เลย


ทั้งๆ ที่ไม่มีภาระกิจ ก็ยังไปสำรวจที่นั่นคนเดียวรึ? ....

แต่ซิมูลิแกรมของแอสซาซินเองก็มีความสำคัญเหมือนกันเราคงต้องเข้าใจและอ่านทางการเคลื่อนไหวให้ออกเผื่อจะได้ประมือกันในอนาคตล่ะนะ

'' ขอบคุณมากสำหรับข้อมูล เหนื่อยหน่อยนะ '' เรากล่าวขอบคุณก่อนจะเดินกลับมาที่ห้องของตัวเอง เพื่อเปิดดูวีดีโอนั้นอย่างละเอียด

. . .

[ Learn Flee , Hand to Hand Mastery , Presence Extrusion]

เราลุกขึ้นพลางเปลี่ยนชุดเป็นชุดของเจ้าหน้าที่ ก่อนจะเดินออกมาจากห้องและขี่มอเตอร์ไซ มุ่งตรงมายัง ดันเจี้ยนฯ เมื่องแห่งเครือ่งจักรที่ถูกลืม

-:- ตัดเข้าสู่ Dark Hour

- ฮารุถูกย้ายมายัง Noirceur

ดูเหมือนว่าจากเหตุที่เกิดขึ้นภายใน S.E.E.S. นั้นทำให้ไม่มีสมาชิกคนอื่นเข้ามายังสถานที่แห่งนี้เลยนอกจากเชน ไบนด์คนเดียวเท่านั้น


... มีแค่เชนมาที่นี่คนเดียวจริงๆด้วยแฮะ ทำไมเขาถึงมาที่นี่คนเดียวกัน? เราเกิดสงสัย พลางเปิดการ์ดของตัวเองเพื่อดูตำแหน่งของเชนและเริ่มวิ่งไปยังตำแหน่งนั้น

ขณะที่เราวิ่งไปยังคงมองไปยังพื้นที่โดยรอบแห่งนี้เพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะกับมอนเตอร์ที่อยู่กันเป็นฝูงเสียมากกว่า

อย่างที่ิคิดไว้เลยว่าการมาที่นี่โดยไม่มีทีมมาด้วยคงจะเป็นเรื่องที่เสี่ยงเอาการเลยก็ว่าได้

เรายังคงวิ่งและใช้พื้นที่ๆเป็นข้อต่อของที่สูงกระโดดขึ้นมายังพื้นที่สูงพลางมองหาเชนไปด้วย

ฮารุได้รุดหน้าเข้ามายังส่วนแรกของดันเจี้ยนเรื่อยๆ ระหว่างทางเขาเองก็ได้พบกับซากปีศาจนอนเรียงรายเต็มไปหมดเช่นกันคาดได้ว่าน่าจะเป็นฝีมือของเชนเป็นแน่

ไม่นานนักตำแหน่งเป้าหมายในการ์ดของฮารุก็ได้หยุดลง ดูเหมือนว่าเชนเองก็คงจะพบว่ามีใครบางคนในองค์กรณ์นั้นตามเขามาอยู่เหมือนกัน


..... เรามองดูซากศพที่เรียงรายอยู่นี้ ดูเหมือนว่าจะเป็นฝีมือของเชนทั้งสิ้น

จากสภาพศพแล้ว คงโดนโจมตีตายในครั้งเดียวทั้งนั้นเลยสินะ

เราเดินมาสำรวจซากศพพวกนั้นแต่ก็ไม่พบหินที่มีรูปแบบเหมือนกับอันที่เจอเลย

ดูเหมือนว่าเชนคงอยู่ไม่ไกลจากเราเท่าไหร่

เราว่าพลางรีบวิ่งมาหาเชนก่อนที่เขาจะเริ่มเคลื่อนไหวอีก

ไม่นานนักฮารุก็ได้มาหยุดอยู่ในตำแหน่งของเชน ดูเหมือนว่าเขาจะกำลังรอฮารุอยู่เช่นกัน

เชน ไบนด์ : อะ . . คุณฮารุ ? มีอะไรรึครับ ?

เชนได้ลดไม้เท้าของเขาลงพร้อมกับยืนมองฮารุที่ได้ปรากฏตัวออกมา


ท่าทางปรกติเหมือนเมื่อวานไม่มีผิดเลยแฮะ

เราคิดพลางเดินมาหาเชน

'' อืม เห็นว่ามาที่นี่คนเดียวก็เลยตามมาด้วยน่ะ ''

เชนเองก็คงจะมีฝีมือพอตัวอยู่ แต่ถามตอนนี้คงยังไม่เหมาะแฮะ เรามองซ้ายขวาไปรอบๆ ก่อนจะหันมาคุยกับเขา

'' สำรวจถึงไหนแล้วล่ะ ผมยินดีเข้าร่วมทีมสำรวจเฉพาะกิจในวันนี้นะ ''

เรายิ้มบางๆให้เชนพร้อมกับยื่นขอเข้าร่วมกลุ่มกับเขา

เชน ไบนด์ : ผมคงไม่ขอรบกวนคนอื่นหรอกครับ

เชนได้ตอบกลับมายังฮารุพลางหันหลังกลับไปอย่างช้าๆ

เชน ไบนด์ : ดูเหมือนว่าวันนี้จะไม่มีอะไรเป็นพิเศษนะครับ

เชนได้ตอบถึงการสำรวจของเขากับฮารุ ซึ่งดูเหมือนว่าไม่ได้มีปัญหาอะไรในตอนนี้


ื.... คนๆนี้รู้จุดประสงค์การมาของเราอย่างนั้นรึ? เราคิดพลางจ้องเชนเงียบๆ

'' อย่างนั้นหรอ? ผมคงมารบกวนคุณสินะ '' เราพูดลอยๆให้เชนได้ยินซะเฉยๆ

'' ถ้าอย่างนั้น ผมเองก็แค่มาสำรวจส่วนกลางของดันเจี้ยนเพื่อส่งรายงานเหมือนกัน'' เราเดินนำเชนไปก่อนพลางพูดทิ้งทายให้เขาก่อนจะวิ่งตรงไปทั้งอย่างนั้น

'' ถ้าหากมีอะไรให้ช่วยก็เรียกได้เลยนะ ''

เรากระโดดไต่กำแพงและใช้พลังไคเหยียบอากาศขึ้นมายังหอสูงของศากปรหักพังด้านในนี้

ปริศนาของห้องนั้นคงจำเป็นต้องหาเองหรือไม่ก็กำจัดปีศาจบางตัวที่น่าจะเป็นเงื่อนไขในการได้แต้มสินะ

....
เจ้าหญิงคะงุยะ
โพสต์ 2-3-2012 05:59:22 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 18-3-2012 04:41



เชนเองนั้นไม่ได้ตอบกลับมายังฮารุพร้อมกับออกเท้าของเขาไปอย่างต่อเนื่อง

ทางด้านของฮารุที่ได้เคลื่อนที่ไปยังด้านหน้าเรื่อยๆนั้นก็ได้พบว่าตัวของเขาเองใกล้จะเข้าไปในเขตุกลางของสถานที่แห่งนี้แล้ววึ่งมันอาจจะค่อนข้างอันตรายสำหรับเขาที่มาตามลำพังแบบนี้


[ Learn KI Healing ]

... คงต้องเข้าในส่วนกลางให้ได้ล่ะนะ อาจจะเจอมอนเตอร์อันตายก็เป็นไปได้ ลองกำจัดมันซักสองสามตัวก่อน อาจจะถูกดึงไปในมิตินั้นก็ได้

เราคิดพลางยังคงเดินเข้าไปยังส่วนกลาง

ฮารุได้มุ่งหน้าเข้ามายังส่วนกลางของ Noirceur แต่ดูเหมือนว่าภายด้านหน้าตอนนี้จะเงียบสงัดอย่างผิดสังเกตุ ซึ่งก็ดูเหมือนว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นจริงๆยังด้านในนี้

ฉึบ . . . ปลายดาบแรปิเออร์ได้จ่อมาที่ด้านหน้าบริเวณคอของฮารุอย่างไม่ทันตั้งตัว ดูเหมือนว่ามันจะเป็นสิ่งที่ฮารุไม่สามารถสัมผัสได้ด้วยเซนส์ทั่วไปได้นั่นเอง

- พบ Nighray Gilbert
- พบ Majorin Madoka

ดูเหมือนว่าดวงของฮารุและชายหนุ่มผู้ใช้เงาจะสมพงศ์กันเล็กน้อยจนทำให้เขาพบกันอีกครั้งหนึ่ง แต่กระนั้นเองทั้งคู่ก็ยังไม่สามารถรู้ได้ว่าเป้าหมายของพวกเขามีผลต่อความสัมพัธ์ของทั้งสองฝ่ายอย่างไร

กิลเบิร์ต(?) : พบกันอีกแล้วนะครับ แต่คราวนี้คุณคงไม่โชคดีเหมือนคราวที่แล้วหรอก เพราะว่าผู้หญิงคนนั้นคงจะออกมาช่วยคุณไม่ได้อีกแล้ว

ชายหนุ่มได้ยิ้มทักทายฮารุและยืนนิ่งค้างด้วยท่าทีที่ไม่ประมาทเหมือนกับครั้งที่พวกเขาได้พบกันครั้งแรก

ด้านหลังของชายหนุ่มที่น่าจะชื่อว่ากิลเบิร์ตคนนี้นั้นได้มีจอมเวทย์สาวคนนึงที่ดูเหมือนว่าเธอกำลังจดจ่อกับอะไรซักอย่างอยู่ ถ้าหากสัมผัสด้วยพลัง KI ของฮารุเองแล้วเขาสามารถรับรู้ได้เลยว่ากระแสพลังนั้นเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงและมีปริมาณมหาศาลมากเลยทีเดียว

กิลเบิร์ต(?) : ครั้งนี้คุณมีเป้าหมายอะไรล่ะ ?


..... KI Transmission

เรากำมือหลวมๆ พลางซึมซับพลังโดยรอบช้าๆ  

ชายคนนี้คงใช้เงาของเราเชื่อมต่อการโจมตีมาสินะ เราถึงรู้สึกถึงจิตสังหารตอนพุ่งดาบมาไม่ได้เลย

แย่หน่อย อาจต้องใช้ Ki เป็นตัวช่วยในการรับรู้การโจมตีแล้วสิ

เราพยายามปรับสายตาให้พอมองกระแสพลังที่มีความเร็วสูงนั้นไปหันมาคุยกับชายตรงหน้าไป

'' ไม่ได้มีเป้าหมายอะไรพิเศษหรอกนะ ตอนแรกน่ะ แต่ว่าตอนนี้คงจะมีแล้วล่ะมั้ง? ''

กิลเบิร์ต(?) : ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็มันคงไม่จบลงง่ายๆนะครับ

ฟุ้บ !! แสงจากการรวบรวมพลัง KI ของฮารุได้ฟุ้งออกมาขัดจังหวะการสนทนาของทั้งคู่ ดูเหมือนว่าปริมาณพลัง KI ในธรรมชาติตอนนี้จะเป็นของปีศาจที่มีร่างกายเป็นหินตนนั้นนั่งเอง !!

- Defensive ของฮารุจะกลายเป็นระดับ B ตลอดการต่อสู้นี้

กิลเบิร์ต(?) : คงจะไม่ยอมทำเป็นไม่เห็นสินะครับ ?


KI Detection ...

'' อย่าถามคำถามที่รู้คำตอบอยู่แล้วสิ? ''

แต่ว่าข้างหลังเป็นจอมเวทย์ คงต้องเน้นจัดการกับคนซัพพ็อตก่อน แต่ว่าชายคนนี้เองก็คงจะตามเงาของเรามาอีกแน่

อยู่ที่ว่าใครจะเร็วกว่ากันสินะ

'' ว่าแต่คราวนี้ไม่ได้มาคนเดียวหรอ? ขอโทษที่มาขัดจังหวะตอนออกเดทในสถานที่แปลกๆแบบนี้นะ ''

เรากล่าวแซวพลางหลับตาข้างหนึ่งให้กับขายหนุ่มผมสีทอง

กิลเบิร์ต(?) : Create Darkness !!

ซูม !! พื้นที่โดยรอบนั้นได้มืดลงอย่างรวดเร็วทำให้พลัง KI ของฮารุที่เรียกออกมาในตอนนี้นั้นกลายเป็นธาตุความมืดด้วยเช่นกัน

- ฮารุมีธาตุความมืดเสริมในการต่อสู้นี้หรือจนกว่าฟิลด์ความมืดจะถูกปิดลง

กิลเบิร์ต(?) : Dark Sphere !!

ชายหนุ่มไม่ได้พูดพล่ามนักพร้อมกับเรียกบอลระเบิดแห่งความมืดเหมือนกับคราวที่แล้วออกมาเพื่อจำกัดระยะการเคลื่อนไหวของฮารุไว้และตั้งรับดูการเคลื่อนไหวของฮารุ


ดูท่าเรากำลังจะถูกอ่านทางสินะ ....

เราใช้สมาธิของตัวเองเพ่งเล็งไปที่จอมเวทย์ที่อยู่ด้านหลังมากกว่าตัวชายหนุ่มผู้ใช้เงา ถ้าให้เดาเขาคงสามารถเคลื่อนที่ไปที่ไหนก็ได้ที่มีความมืดหรือเงาอยู่

Presence Extrusion ...

ถ้าปรับออร่าความมืดมาป้องกันความมืดกันเองผลหักลบคงช่วยได้ดีกว่าโดนเข้าไปเต็มๆล่ะนะ

เรายังยืนมองดูกระแสพลังของทั้งคู่อย่างจดจ้อง คงต้องซื้อเวลาให้มองเห็นความเร็วของพลังเวทย์ของจอมเวทคนนั้นให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้แล้วสิ

Use of Ki & Ki Controll

ม่านพลัง Ki ค่อยๆถูกรวบรวมไว้ที่มือข้างขวาของเราอีกครั้ง

Erudition ....

มองให้ออกสิ ...

เราย่อลงเตรียมจะออกวิ่ง พลางเปิดระบบต่อสู้ของกำไลข้อมือให้เริ่มใช้แบทเทิ้ลโกร์ฟ และวิ่งออกไปหาชายผมทองตรงๆ

ดูเหมือนว่าพลังของฮารุจะไม่สามารถตรวจจับพลังของหญิงสาวที่อยู่ด้านหลังได้เนื่องจากพลังของเธอไม่ใช่การโจมตีและไม่มีกระแสพลังใดๆจากบริเวณของเธอหลุดมายังฮารุเลย

Erudition : กิลเบิร์ต(?) Dark summoner // AGG : B , DEF : E , RAP : D , DEX : C , MENT : A , LUCK : F

จากการตรวจสอบพลังนั้นชายหนุ่มตรงหน้าได้ต่อสู้ด้วยการใช้พลังของเขาเป็นหลักมากกว่าการใช้พลังทางกายภาพในการหลบหลีกเสียมากกว่ารวมทั้งพลังของเขานั้นยังมีมากขนาดพลิกแพลงไปยังสาย Creation ได้ด้วยเช่นกันเพียงแต่ว่าเขานั้นแค่ใช้เวทย์สาย Dark เพรียวๆในการต่อสู้มาโดยตลอด

กิลเบิร์ต(?) : Bonds of darkness !!

ทันทีที่ฮารุออกพุ่งตัวเขาก็ได้ร่ายเวทย์จับร่างของฮารุไว้เสียแทนการใช้สเฟียร์ระเบิดที่สร้างไว้ในครั้งแรกเสียแทนจากระยะไกลเป็นการเปิดฉากการโจมตีของเขา


!!? นี่เขาตามความเร็วของเราทันอย่างนั้นหรอ? .... เราชะงักกับวงเวทย์ที่ถูกร่ายไว้รอบตัวเรา แบบนี้เวทย์ที่ร่ายอยู่รอบๆเกิดระเบิดมาพร้อมกันแน่

ปึดเรากำปั้นของตัวเองไว้แน่น

Erudition...

เราใช้สายตามองรับรู้จุดบอดของวงเวทย์ก่อนจะต่อยที่พื้นของตัวเองเพื่อทำลายวงเวทย์กักขังนี้ทิ้งโดยเร็ว

Weight Elimination..

พร้อมกับกระโดดและใช้พลังของตัวเองสร้างพื้นอากาศเป็นฐานยึดต่อให้ใช้ดีดตัวเองพุ่งไปหา กิลเบิร์ต

Substance Delayer ..

ขณะที่พุ่งไปนั้นเราหยิบปืนของตัวเองออกมาพร้อมกับกางม่านพลังไว้ที่มือของตัวเองและปล่อยผ่านพื้นที่เป็นเส้นตรงไปยังแขนซ้ายของเขา

(นึกภาพคล้ายเลเซอร์นำล่อง)

ก่อนจะลั่นไกส่งกระสุนที่มีความเร็วสูงไปหาเป้าหมายและกำปั้นไว้แน่นพร้อมปะทะกับเขาซึ่งๆหน้า

- สถานะ : ปกติ
- Hp : ปกติ
- Mp : คงเหลือปานกลาง / ลดลงปานกลาง

ซูม !! วิถีกระสุนจากปืนของฮารุที่ได้ยืมมาใช้จากองค์กรณ์นั้นได้พุ่งออกไปยังเป้าหมายอย่างรวดเร็ว แต่เนื่องจากร่างของเขาด้วยเช่นกันที่ได้เคลื่อนที่ออกไปอย่างรวดเร็วนั้นทำให้ชายหนุ่มตรงหน้าเขาได้รีบเคลื่อนที่หลบออกทันทีที่เงาของพวกเขาได้ซับท้อนกัน

กิลเบิร์ต(?) : Shadow Traveller !!

ฟุ้บ !! คมดาบ Rapier ของเขาได้ฟาดผ่านฮารุไปอย่างฉิวเฉียด เนื่องจากความเร็วของฮารุเองแล้วแม้ว่าจะถูกโจมตีฉับพลันกลางอากาศนั้นก็ยังมีโอกาศสูงที่จะหลบออกไปได้ แต่ดูเหมือนว่านั่นจะไม่ได้เป็นเป้าหมายที่แท้จริงของการโจมตีของกิลเบิร์ต(?) !!

กิลเบิร์ต(?) : Catastrophic Darkness !!

ทันทีที่ฮารุและตัวของเขาตกลงสู่พื้นนั้นชายหนุ่มก็ได้เปิดฉากโจมตีด้วยคมหอกเวทย์มนต์แห่งความมืดทันทีโดยไม่เปิดโอกาศให้ฮารุได้ทันตั้งตัวเลย !!


Weight Elimination...

เราสร้างกำแพงอากาศขึ้นมาให้ตัวเองล่นระยะในการถึงพื้นให้สั้นลงและกระโดดหลบออกมาจาคมหอกนั้น

ดูท่าว่าการสันนิฐานของเราจะถูกเกือบหมดแฮะ การโจมตีสามารถมาได้รอบทิศทางเลย ถ้าหากเป็นคนธรรมดาอยู่ในฟิวล์นี้คงถูกฆ่าไปแล้ว

แต่หมอนั่นก็มีฝีมือจริงๆแฮะ ตอนนั้นเราเองก็ได้แสงสว่างจากคนๆช่วยเอาไว้ .... แสงสว่าง? แต่ว่าแสงจากปืนเรายังไม่ออกมาเลย ... คงต้องหาทางทำลายฟิวล์นี้ให้ได้ก่อนแฮะ

เพราะดูๆแล้วหมอนั่นไม่ยอมให้เราเข้าใกล้ตัวเลย.... เดี๋ยวก่อน การโจมตีของหมอนั่น  ....  อ่าฮะ ...

เราผ่อนลมปรานช้าๆก่อนจะหลับตาลงเพื่อทำสมาธิในการจับจิตสังหาแทนที่การใช้ดวงตา

ตาของเราค่อยๆลืมขึ้นช้าๆเพื่อผสานตัวเองให้เข้ากับฟิวล์ความมืดเช่นกัน

- KI Transmission

.... หากฝ่ายตรงข้ามใช้ความมืดในการเข้าหาเรา เราก็ต้องเป็นความมืดที่เข้มข้นยิ่งกว่ากลืนกินเขาเข้าไป

เราผายมือออกไปหากิลเบริตแล้วกวักมือท้าทายและยั่วยุให้เขาเข้ามา

- สถานะ : ปกติ / บาดเจ็บเล็กน้อย
- Hp : ปกติ
- Mp : คงเหลือปานกลาง

ซูม !! โครม !! เสียงหอกเวทย์มนต์แห่งความมืดจำนวนมากได้พุ่งเข้ามายังฮารุ แต่ดูเหมือนว่าในตอนนี้พลังไคของฮารุเองก็จะเป็นธาตุเดียวกับพื้นที่นี้ด้วยเช่นกันทำให้เขาสามารถปัดการโจมตีนั้นออกไปได้อย่างไม่ยากนักด้วยความไวของเขา

ปึ้ดดด ฝ่ามือที่ฮารุใช้ในการปัดการโจมตีออกไปนั้นได้เกิดอาการชาเล็กน้อย ดูเหมือนว่าจะเป็นพลังเวทย์ที่ต่างกันทำให้ฮารุเองยังไม่สามารถป้องกันการโจมตีนั้นได้อย่างสมบูรณ์แบบนัก แต่ว่าฮารุก็คงจะมั่นใจได้ว่าเขาคงจะไม่ได้รับการโจมตีจากเวทย์ความมืดมากนักไปซักพักนึง

ครืน . . . พลังบางอย่างได้แผ่กระจายออกมาจากจุดที่ผู้หญิงผมสีชมพูด้านหลังของกิลเบิร์ตยืนอยู่ จากจุดนั้นได้มีปฏิกริยาเวทย์มนต์แปลกๆบ่งบอกว่ากำลังจะเกิดอะไรบางอย่างขึ้นในไม่ช้านี้


เริ่มจับทางเวทย์บางส่วนได้แล้ว ดีล่ะ เรากุมมือที่ชาไว้แน่น พลางใช้ไครักษาอาการชาอ่อนๆ

มาน่าของเราเองก็เหลือน้อยแล้ว คงต้องรีบจัดการให้เสร็จโดยเร็วแล้วสิ

ในขณะที่เราตั้งท่าพร้อมจะบุกบ้าง สายตาเราก็ได้มองไปยังจอมเวทย์หญิงที่อยู่ด้านหลัง ท่าทางคงจะเริ่มยื่นมือเข้ามาช่วยแล้วสินะ

Presence Extrusion

เราร่ายปราณป้องกันขึ้นอีกครั้ง คราวนี้อาจจะถูกเวทย์สองสายธาตุโจมตีเข้ามาพร้อมๆกันก็เป็นได้ อย่าประมาทไว้จะดีกว่า

ก่อนอื่นต้องจัดการกับกิลเบริต์ก่อน เอาล่ะนะ!!

ตึงเรากระทืบเท้าให้พื้นที่อยู่ตรงใต้เท้าของตัวเองแตกออกแล้วกางม่านพลังไค บนหินก้อนที่ลอยขึ้นพลางต่อยมันออกไปอย่างแรง

ความเร็วของหินที่ต่อยออกไปเร็วเท่ากับกระสุนปืนที่เราส่งไปพร้อมกับรอบที่แล้ว ในขณะที่กิลเบิรต์กำลังพยายามหลบหนีไปที่อื่นเราใช้สมาธิในการใช้สายตาประสานกับพลังไคหาตัวเขาจนพบและพุ่งตัวไปยังจุดๆนั้น

กึด!! เราเอามือจับเรเปียของเขาเพื่อหยุดการโจมตีพลางรูดมือจากตัวดาบขึ้นมายังมือของกิลเบิรต์

'' จับได้แล้ว ''

เราบิดข้อมือของกิลเบิรต์อย่างแรง จนมือของเขาถูกบังคับให้ปล่อยเรเปียลงสู่พื้น

ก็นะมีแผลเก่าที่ถูกปืนยิงใส่มืออยู่ ถึงจะดูขี้โกงไปบ้างแต่ทางนั้นเองก็ได้เปรียบเราเกินไปแล้ว!!

ปึก!! เข่าของเราสวนอัดท้องพร้อมกับข้อศอกของเราที่ยกแทงลงมาอัดที่กระดูกสันหลังของเขาอย่างแรง อย่างน้อยก็คงจะจุกจนทำอะไรไม่ได้ไปพักใหญ่ๆล่ะนะ ในจังหวะนั้นเองเรารัดคอกิลเบิรต์ลากเขามาหยิบเรย์เปียขึ้นมาไว้ในมือ

กิลเบิรต์คงจะทำอะไรไม่ได้ไปพักนึง จังหวะนี้ต้องรีบจัดการกับแม่มดที่อยู่ตรงนั้นให้ได้ แต่ก่อนอื่นคงต้องทำให้กิลเบิรต์สลายฟิลนี้ก่อน

'' สลายฟิลซะ เราไม่อยากหยุดมันโดยการฆ่าเจ้าของมนตราหรอกนะ '' เรายื่นเรเปียขึ้นมาจี้คอกิลเบิรต์เอาไว้ แต่ถ้าจำเป็นคงต้องฆ่าเขาจริงๆ หากเขาคิดจะใช้เงาของเราวาบหนีเขาคงไม่ไวไปกว่าเราแน่

- สถานะ : ปกติ
- Hp : ปกติ
- Mp : ปานกลาง / ลดลงเล็กน้อย

กิลเบิร์ต(?) : Dark !!

ซูม !! ตัวของฮารุได้ถูกพลังแห่งความมืดผลักให้กระเด็นออกไปอย่างง่ายดาย ซึ่งดูเหมือนว่ามันจะเป็นพลังสายเวทย์ที่เป็นพลังงานคนล่ะด้านกับตัวฮารุนั่นเอง แต่เนื่องจากพลังไคและพลังป้องกันเสริมของฮารุนั้นเป็นธาตุความมืดในตอนนี้จึงทำให้เขาไม่ได้รับความเสียหายมากนัก

กิลเบิร์ต(?) : จะจับตัวผมมันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกครับ

เปรี๊ยะ . . . เสียงเหมือนกับประตูมิติได้แตกออกที่ด้านหลังของกิลเบิร์ต(?)รวมทั้งประจุพลังเวทย์มหาศาลที่หญิงสาวด้านหลังของกิลเบิร์ต(?)ได้ร่ายไว้นั้นได้หายไปอย่างสิ้นเชิงรวมทั้งกิลเบิร์ต(?)เองด้วยเช่นกัน ดูเหมือนว่าทั้งกิลเบิร์ตเองและหญิงสาวผมสีชมพูนั้นจะได้ถอยออกจากจุดที่ต่อสู้กับฮารุอย่างกระทันหันในระยะนึงและเหลียวกลับมามองสิ่งที่พวกตนได้อัญเชิญออกมา



Monster : . . . .

แสงสว่างจ้าได้สาดส่องออกมาพร้อมกับปีกแห่งนักรบแห่งเทพโอดิน วัลคิวรี่สาวได้ปรากฏกายออกมาพร้อมกับมองไปโดยรอบอย่างสงบนิ่งแต่ดูเหมือนว่าเธอยังไม่ได้ทำการโจมตีใดๆเช่นกันนอกเสียจากการสังเกตุการณ์

สกิลซัฟพอทของกิลเบิร์ต(?),หญิงสาวผมสีชมพูและฮารุถูกยกเลิกจากการอัญเชิญวาไครี่(?)


จะเต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
โพสต์ 3-3-2012 08:26:49 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย clubtime เมื่อ 6-5-2012 08:40

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 4-5-2012 05:38



รูริ คานาเอะ : ได้สิ !! เราอาจจะได้ไปอุดหนุนสเตล่าตอนทำงานด้วยก็ได้ ♪

เด็กสาวได้เอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้นพร้อมกับรีบจูงมือสเตล่าออกมาจากชมรมและเข้าไปยังตัวเมืองทันที

-:- ตัดมายังช่วงเย็น

หลังจากที่รูริเดินมากับสเตล่าได้ซักพักเธอก็ได้หยุดลงพร้อมกับมองซ้ายมองขวาก่อนจะทำท่าทางเหมือนกับว่าหลงทางเข้าเสียแล้ว

รูริ คานาเอะ : อ๋า . . . เราไม่รู้ทางเดินในตัวเมืองนี่นา . . .


" เราหลงได้ยังไง . . . " ในช่วงเช้าสเตล่าได้เดินเข้ามาแล้ว แต่ทำไมเธอถึงหลงได้
ในช่วงเวลาเย็นคนออกมาเดินกันเยอะ สเตล่าจึงหาคนที่ดูไว้ใจได้ถามทางไปยังที่สมัครงาน
" รอตรงนี้ก่อนนะ . . . " สเตล่าได้หันไปบอกคานาเอะว่าให้รอตรงนี้ก่อน

คานาเอะได้หยุดรอสเตล่าที่เดินออกไปเพื่อมองหาคนถามทาง แต่ว่าสเตล่าเองนั้นก็ยังคุ้นกับสถานที่โดยรอบอยู่เช่นกันแต่เหมือนว่าจะเป็นคานาเอะเองที่นำสเตล่าหลงทางเสียมาด้วย

ไม่นานนักสเตล่าก็พบกับเด็กผู้หญิงผมสีชมพูคนนึงเดินผ่านมาในระแวกซึ่งดูท่าทางเธอจะอาศัยอยู่ในเมืองแห่งนี้ เธอน่าจะรู้เส้นทางในเมืองบ้างไม่มากก็น้อย

- พบ Magica Chalot -


" . . . " สเตล่าได้ไปหยุดที่หน้าเด็กผมสีชมพูคนนั้น
" ระ . . . เราขอถามทางหน่อยได้มั้ย . . . " สเตล่าได้พูดกับเด็กสาวผมสีชมพูคนนั้นด้วยท่าทางสับสนเล็กน้อยเพราะสเตล่าไม่เคยที่จะเข้าไปทักทายใครก่อนเลย

? ? ? : ได้สิคะ

เด็กสาวผมสีชมพูคนนั้นได้หันกลับมาหาสเตล่าอย่างอ่อนโยนพร้อมกับรอรับฟังคำถาม ซ้ำยังดูเหมือนว่าเธอกำลังรอสเตล่าอยู่ด้วยเช่นกัน . . . หรือมันอาจจะเป็นการคิดไปเองก็เป็นได้ . . .


" . . . "
แล้วสเตล่าก็ได้บอกถึงร้านที่กำลังจะไปสมัครงานกับเด็กสาวผมสีชมพูคนนั้น

? ? ? : ร้านสะดวกซื้อสินะคะ ? ถ้าเธอเดินย้อนกลับไปและเลี้ยวซ้ายที่แยกที่สองล่ะก็เธอก็จะไปถึงที่นั่นเองล่ะ

เธอได้ตอบกลับพลางชี้นิ้วออกไปเพื่ออธิบายสเตล่า


" อ . . . อืม " สเตล่าได้มองตามที่เด็กสาวคนนั้นชี้
" ขอบคุณนะ . . . " สเตล่าได้กล่าวขอบคุณเด็กสาวคนนั้น แล้วสเตล่าก็เดินไปหาคานาเอะเพื่อที่จะได้เดินไปยังร้านสะดวกซื้อ เพื่อที่จะสมัครงาน

ไม่นานนักสเตล่าก็ได้มาถึงร้านขายของที่เธอเดินผ่านเมื่อเช้านี้ ผู้คนนั้นไม่มากมายนักเนื่องจากเป็นช่วงเย็นจวนจะค่ำแล้ว ดูเหมือนว่าเจ้าของร้านนั้นจะกำลังจัดเก็บร้านอยู่ด้วยเช่นกัน จากที่สังเกตุแล้วเขาน่าจะทำงานอยู่ที่นี่คนเดียวและต้องการผู้ช่วยอย่างแน่นอน



กริ๊ง ~ เสียงเปิดประตูร้านดัง สเตล่าได้เดินเข้าไปในร้านพร้อมกับคานาเอะ
" . . . " สเตล่าได้ไปยืนตรงหน้าเจ้าของร้าน ด้วยหน้าตาไม่แสดงอารมณ์เหมือนจะหาเรื่องเจ้าของร้านยังไงยังงั้น บรรยากาศเงียบขึ้นมาทันที . . .
" ร ระ . . . เรามาขอสมัครงาน " แล้วสเตล่าก็ได้ก้มหน้าลงแล้วพูดกับเจ้าของร้านที่ยืนอยู่ตรงหน้า

? ? ? : หา ?! แน่ใจแล้วเหรอ ? ร้านของเรางานหนักนะ

ชายหนุ่มได้มองสเตล่าอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเองเท่าไรในร่างกายภายนอกที่ดูเด็กของเธอ


" อืม เราจะทำ . . . " สเตล่าได้ตอบตกลงชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่ลังเล

Social Link 1 : ~ พนักงานคนแรก ~

? ? ? : งั้นก็ได้ . . .

ชายหนุ่มได้ตอบรับสเตล่าที่ได้ตัดสินใจอย่างไม่เอนเอียงพลางยื่นใบสมัครงานให้

สึคาเระ คาเกะ : เราชื่อ สึคาเระ คาเกะ เป็นเจ้าของร้านนี้ ปกติก็ทำอยู่คนเดียวอยู่แล้วน่ะนะ . . . ส่วนเรื่องเวลาทำงานก็จะเป็น ช่วงเย็นของทุกวัน ว่างเมื่อไรก็มาช่วยงานที่ร้านบ้างแล้วกันนะ ไม่จำเป็นต้องมาก็ได้นะถ้าวันไหนไม่สะดวก

คาเกะได้อธิบายเรื่องงานให้สเตล่าฟังก่อนที่จะลงมือยกของเก็บต่อไป


สเตล่าได้เขียนใบสมัครพร้อมกับฟัง เรื่องงานจากชายหนุ่มที่กำลังอธิบาย
" เราเริ่มทำงานวันนี้ได้เลยใช่มั้ย . . . " สเตล่าได้ถามชายหนุ่มพร้อมกับยื่นใบสมัครที่เขียนเสร็จแล้วให้

สึคาเระ คาเกะ : อะ . . โอ้ . . . เริ่มได้เลยน่ะ . .

ชายหนุ่มตกใจเล็กน้อย  เพราะว่าสเตล่านั้นดูเหมือนว่าจะเป็นคนเอางานเอาการกว่าที่เขาคิดในตอนแรกมาก ทางด้านรูริเองที่ได้ตามมาด้วยก็ได้อาสาช่วยงานสเตล่าภายในวันนี้ แต่เธอนั้นก็ไม่ได้สมัครลงทำงานด้วยกันกับสเตล่า

การทำงานวันแรกนั้นไม่ค่อยมีลูกค้าเท่าไรนักที่เข้ามายังร้านแห่งนี้ จึงทำให้ไม่เป็นปัญหาสำหรับสเตล่านักในการทำงานครั้งแรกที่นี่

-:- ได้รับค่าสเตตัสเพิ่มจากการทำงาน Part time ( รวมโบนัสค่า Diligence )
Expression : 13 / 15 // E > D

-:- ตัดมายังช่วงกลางคืน

รูริ คานาเอะ : ฮ้าๅ ~ งานพวกนี้คงไม่เหมาะกับเราเท่าไรซะล่ะมั้ง

รูริได้ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่หลังจากที่ช่วยสเตล่าที่แคชเชียร์ภายในร้านจนตกค่ำ

สึคาเระ คาเกะ : ขอบคุณที่มาช่วยงานร้านนะ

ชายหนุ่มได้เอ่ยขอบคุณสเตล่าพร้อมกับให้เงินค่างาน Part time กับเธอ

ดูเหมือนว่าตอนนี้จะดึกมาแล้วสเตล่าเองก็คงจะต้องแยกกับคาเกะและรูริเพื่อกลับไปยังที่พักของตัวเองบ้างเช่นกัน


" ขอบคุณ . . . " สเตล่าได้รับเงินมาจากชายหนุ่มพร้อมกล่าวคำขอบคุณแล้วก็เดินออกจากร้านพร้อมกับรูริ
" ขอบคุณมากนะรูริที่ช่วยงานวันนี้ . . . " สเตล่าได้ขอบคุณรูริที่มาช่วยงานวันนี้ ก่อนที่จะเดินแยกไปยังที่พักของตนเอง

-:- ย้ายมายัง T.S. Base

สเตล่าได้เดินทางมาถึงกลุ่มของตนเอง ดูเหมือนว่าที่พักของเธอจะอยู่ไม่ไกลจากทางเดินเข้ามานักทำให้เธอสามารถหาที่พักของตัวเองได้ไม่ยากนัก

- พบ Strief Cloud

? ? ? : เธอเป็นใครกันเหรอ ? แล้วมาทำอะไรที่นี่ล่ะ ?

ดูเหมือนว่าจะมีชายหนุ่มคนนึงเดินเข้ามาเจอกับสเตล่าพอดี


" . . . " สเตล่าได้ยืนอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มที่เข้ามาถามเธอ
" เราพักอยู่ที่นี่นะ . . . " สเตล่าได้ตอบชายหนุ่มหลังจากที่ยืนมองหน้าอยู่ซักครู่นึง
" มีธุระอะไรกับเรางั้นหรอ . . . " สเตล่าได้ถามชายหนุ่มกลับทันที

? ? ? : อะ . . . อ้อ คนที่จะย้ายเข้ามาใหม่เมื่อวานสินะ งั้นเชิญตามสบายแล้วกันนะ

ชายหนุ่มได้กล่าวบอกสเตล่าพลางก้มหัวให้เล็กน้อยก่อนที่จะหันหลังและเดินกลับไป


สเตล่าได้มองชายหนุ่มด้วยท่าทางงงเล็กน้อย
หลังจากที่ชายหนุ่มคนนั้นเดินลับตาไปแล้วสเตล่าได้พึมพำออกมาพร้อมหยิบรูปที่เก็บเอาไว้ออกมาดู
" โอนี่จัง . . . " สเตล่าคิดไว้ว่าคืนนี้จะออกไปตามหาพี่ชายของเธออีกที่ดันเจี้ยน เมืองแห่งเครื่องจักรที่ถูกลืม

-:- ตัดสู่ช่วง Dark Hour

สเตล่าได้ตื่นขึ้นมาอีกครั้งภายใต้แสงจันทร์สีมัวเขียวกับบรรยากาศแปลกๆคล้ายกับวัน วันนั้นที่เธอเข้าไปยังมิติแปลกๆเพื่อตามหาพี่ชายของเธอ และดูเหมือนว่าเธอยังจะถูกคนของกลุ่ม S.E.E.S. ได้เอ่ยห้ามเข้าไปยังสถานที่นั้นไว้ก่อนหน้านี้เสียด้วย

- นอนหลับต่อ
- ไปยัง Noirceur
- อื่นๆโปรดระบุ


แต่สเตล่าไม่ได้สนใจคำเตือนของคนกลุ่ม S.E.E.S. ซักเท่าไหร่ เธอได้ลุกขึ้นมาจากเตียงนอนแล้วหยิบเสื้อคลุมสีดำมาใส่แล้วคลุมฮูดเอาไว้แล้วสเตล่าก็ได้เดินทางไปยัง Noirceur โดยหวังไว้ว่าเธอคงจะเจอพี่ชายเธออีกครั้ง

-:- ย้ายมายัง Noirceur

ภายด้านหน้าและรอบนอกนั้นยังค่อนข้างโล่งคนเป็นอย่างมาก ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครอยู่ในระแวกนี้ในเวลาเดียวกันกับสเตล่าในตอนนี้ทำให้เธอน่าจะสามารถเริ่มสำรวจได้อย่างสะดวก

- สำรวจบริเวณรอบนอก
- ไปยังส่วนกลางของดันเจี้ยน
- ไปยังส่วนลึกของดันเจี้ยน


สเตล่าได้เดินเข้าไปยังส่วนกลางของดันเจี้ยนอย่างรวดเร็ว เพราะเธอไม่มั่นใจว่าถ้าเดินบริเวณรอบนอกจะโดนเจอตัวหรือไม่

-:- ย้ายมายังส่วนกลางของดันเจี้ยน

ดูเหมือนว่าส่วนกลางของดันเจี้ยนนั้นจะมีร่องรอยการต่อศู้หลงเหลืออยู่บ้าง คาดว่าน่าจะมีกลุ่มคนเข้ามายังพื้นที่แห่งนี้แต่ว่าน่าจะกลับออกไปกันแล้ว

บรรยากาศโดยรอบในตอนนี้ดูสงบนิ่ง สเตล่าน่าจะไม่เจอมอนสเตอร์แปลกๆได้มากนักในบริเวณนี้


สเตล่าได้เดินสำรวจโดยรอบ เธอไม่ได้เตรียมพร้อมต่อสู้ซักเท่าไหร่ เพราะคาดว่าคงจะไม่เจอมอนเตอส์แบบที่เจอคราวก่อน

ตึก . . . หลังจากที่สเตล่าเดินไปได้ไม่นานนักเธอก็ได้พบชายหนุ่มผมเหลืองคนนึงได้เดินมายังอีกทางด้านนึง เขาได้หยุดลงอย่างช้าๆเมื่อพบสเตล่าพร้อมกับยืนมองเด็กสาวอย่างเงียบขรึม

-:- พบ Nighray Gilbert


" . . . " เด็กสาวได้ยืนมองชายหนุ่มอย่างเงียบขรึมกลับเหมือนกัน แต่เธอก็ไม่ได้สนใจอะไรชายหนุ่มคนนั่นมากมาย แล้วสเตล่าพยายามที่จะเดินออกไปจากตรงนั้น

ตูมมม !! หอกแห่งความมืดได้พุ่งเข้ามาโจมตีพื้นด้านหน้าของสเตล่าจนกระจายออก ดูเหมือนว่ามันจะเป็นคำเตือนจากชายหนุ่มด้านหน้าสเตล่า

? ? ? : จะรีบไปไหนเหรอครับ ?


" !!! "สเตล่าได้หันกลับไปหาชายหนุ่ม พร้อมกับเรียกดาบออกมาเตรียมรับมือกับชายหนุ่มคนนั้น

? ? ? : ทำหน้าน่ากลัวจังเลยนะครับ ^^

ชายหนุ่มคนนั้นยังคงสร้างรอยยิ้มบนใบหน้าของจนพร้อมกับชักดาบแรปิเออร์ของเขาขึ้นมาและเตรียมพร้อมต่อสู้กับสเตล่า


ไฟสีฟ้าที่ดวงตาด้านซ้ายของสเตล่าได้ลุกขึ้นมา แล้วสเตล่าก็ได้พุ่งเข้าไปหาชายหนุ่มคนนั้นด้วยความรวดเร็ว สเตล่าได้เล็งไปที่จุดตายโดนไม่ลังเลอะไรทั้งสิ้น

เปรี้ยงงง !!! ดาบของสเตล่าได้ฟันกระทบกับแรปิเออร์ของชายหนุ่มเบื้องหน้า จากการปะดาบกันนั้นสเตล่าสามารถรู้สึกได้ว่าแรงของเธอนั้นมีมากกว่าชายหนุ่มตรงด้านหน้าอยู่มาก แต่ด้วยชนิดของอาวุธที่เขาใช้นั้นทำให้เขาสามารถปัดดาบของสเตล่าออกไปได้อย่างไม่ยากนัก

? ? ? : หึ !!

เขาได้กวัดดาบมาที่ด้านหน้าเขาอีกครั้งพร้อมกับอยู่ในท่าเตรียมที่ด้านหน้าของสเตล่าพร้อมกับสบัดผมเก๊กด้วยเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเขาจะกำลังพยายามยั่วโมโหสเตล่าอยู่เสียมากกว่าการต่อสู้จริงๆจังๆ


" . . . " สเตล่าได้มองชายหนุ่มคนนั่นด้วยท่าทีไร้อารมณ์ แล้วสักพักก็ได้ชูมือขึ้นแล้วก็มีปืนกระบอกสีดำขนาดใหญ่ออกมา สเตล่าได้เล็งยิงไปที่ชายหนุ่มคนนั้นอย่างรวดเร็ว

ฟ้าวว !! ลูกกระสุนได้เฉียดผ่านเส้นผมของชายคนนั้นไปเล็กน้อยพร้อมกับร่างของเขาที่ได้โผล่ออกมาจากเงาของสเตล่าใกล้ๆกับตัวเธอ !!

? ? ? : เธอนี่ น่าสนใจเหมือนกันนะ . . . สนใจจะมาทำงานให้กับผมไม๊ล่ะ ?

ชายหนุ่มได้เอ่ยถามขึ้นพร้อมกับค่อยๆยื่นหน้าเข้ามาใกล้กับสเตล่าที่ยังจ้องเขาอยู่อย่างไม่ละสายตา


" งาน . . . ? " สเตล่าได้มองหน้าชายหนุ่ม
" เราไม่มีเหตุผลที่จะไปทำงานให้นาย . . . "
สเตล่าได้กระโดดถอยห่างออกมาจากชายหนุ่มคนนั้น เพื่อรักษาระยะห่างเอาไว้

? ? ? : วันนั้นผมเห็นคุณอยู่กับชายหนุ่มสองคนในการต่อสู้ที่ดันเจี้ยนแห่งนั้น . . .

ชายหนุ่มได้เกริ่นอะไรขึ้นเล็กน้อยก่อนที่เขาจะค่อยๆมองมาทางสเตล่าที่ได้กระโดดหลบจากเขาไปและเก็บดาบแรปิเออร์ของเขาลงอย่างช้าๆ

? ? ? : ไม่สนใจแลกเปลี่ยนข้อมูลกันเหรอครับ ?

เขายังคงยิ้มระรื่นเช่นเดิมพร้อมกับยื่นข้อเสนอกับสเตล่า


จะเต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
โพสต์ 3-3-2012 18:34:22 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 11-4-2012 23:58



ไปยังที่เกิดเหตุ

ไม่แน่อาจจะมีคนได้รับภารกิจเดียวกัน เหมือนครั้งที่แล้วอีกก็เป็นไป

มุ่งตรงไปก่อนเลยดีกว่า

ชั้นใช้ KI เพิ่มความเร็วและแหวกนํ้าให้กับตัวเองพุ่งไปยังที่เกิดเหตุ



เหมือนกับว่าลางสังหรหรือโชคของยูเรก้าซักอย่างนึงจะได้ใบ้เขาได้ถูกเป้าหมาย เมื่อชายหนุ่มได้มาถึงยังบริเวณที่เกิดเสียงนั้นเขาก็ได้พบกับปีศาจเป้าหมายของเขากำลังถูกโจมตีด้วยไฟอะไรบางอย่างอยู่ ซึ่งฉากการต่อสู้ในตอนนี้นั้นมองเห็นได้ยากลำบากเนื่องจากควัญเพลิงได้ครอบคลุมสถานที่ไปเสียหมดเลยนั่นเอง

แกรก !! เสียงสบัดดาบคาตานะได้ดังขึ้นในบริเวณพร้อมกับเปลวเพลิงที่ได้ฟาดผ่าอากาศจนเกิดไฟลุกไหม้ขึ้นบนตัวดาบและเป้าหมายตรงหน้า ดูเหมือนว่าควัญไฟนั้นจะไว้ใช้เพื่อช่วยหลบซ่อนจากการโจมตีเพื่อไม่ให้มองเห็นได้ง่ายๆ

ครืนนน !! ยังไม่ทันที่ยูเรก้าจะได้ก้าวขาลงสู่สนามรบก็ได้มีเปลวเพลิงในลักษณะคล้ายกันพุ่งเข้ามาโจมตียูเรก้าตรงๆด้วยเช่นกัน !! ด้วยแรงส่งพลังเมื่อครู่นี้ทำให้หมอกควัญตรงด้านหน้ายูเรก้าถูกพัดกระจายออกไปจนเขาสามารถเห็นเปลวไฟที่กำลังพุ่งมายังเข้าพร้อมกับโฉมหน้าของผู้ใช้ด้วยเช่นกัน !!



? ? ? : จะมาแย่งคะแนนของชั้นอย่างนั้นสินะ . . .


" ไม่ได้คิดมาแย่งหรอกนะ... ไม่เคยสนไอคะแนนบ้าอะไรนั้นด้วย แต่งานของชั้นก็คือเจ้าบ้านั้นเหมือนกัน "

ทักทายกันแรงจังนะ... งั้นทักทายกลับหน่อยดีกว่า

ชั้นยกขาข้างขวาขึ้นเล็กน้อย แล้วก็กระตื้บไปที่พื้นเบา ๆ 1 ที

ในนั้นแฝงไปด้วยพลังของผมที่คํานวนให้เกิดลมในบริเวณรอบ ๆ นี้อย่างกะทันหัน

ทําให้ควันไฟทั้งหมดกระจายหายออกไปหมด

" ช่วยกันดีกว่าน่า "

? ? ? : คนที่จะได้คะแนนคือคนที่เป็นคนปลิดชีพปีศาจตัวนั้นเท่านั้น นายเองก็น่าจะรู้อยู่แล้ว ถ้าจะมาหลอกกันล่ะก็ชั้นไม่ยอมง่ายๆหรอก !!

หญิงสาวปริศนาได้พุ่งเข้าโจมตียูเรก้าด้วยดาบคาตานะของเธอจากระยะไกลทันที โดยดูเหมือนว่าปีศาจตนนั้นเองก็จะได้ฉวยโอกาศนี้โจมตีเข้ามาเป็นเส้นตรงยังตัวหญิงสาวคนนั้นและยูเรก้าด้วยเช่นกัน !!


ให้ตายเหอะ ก็บอกไปแล้วไงว่าชั้นไม่ได้สนใจ !

ผมขยับตัวเล็กน้อยให้พอหลบคมดาบของผู้หญิงคนนั้นให้ได้เท่านั้น

ก่อนที่จะหมุนตัวไปยังด้านหลังของผู้หญิงคนนั้นอย่างรวดเร็ว

โจมตีมาเป็นเส้นตรงงั้นเหรอ ทําการคํานวน.... แล้วก็หันเห !!

ผมใช้มือของผมปัดการโจมตีที่เป็นเส้นตรงนั้นลงพื้นไป

" ฟู่... ชั้นทําแบบนี้ไม่ได้ทุกครั้งหรอกนะ... อย่ามัวมาทะเลาะกันเองเลย... "

ผมหันมาหาผู้หญิงคนนั้น

" คะแนนน่ะจะเป็นยังไงชั้นไม่สน ขอแค่ฆ่ามันได้ก็พอ เธอน่ะฆ่ามันให้ชั้นด้วยล่ะกัน เดี๋ยวชั้นจะช่วยเธอเอง ! "

หญิงสาวได้กลับตัวกระทันหันทางอากาศพร้อมกับมองย้อนกลับไปที่ยูเรก้าอย่างแปลกใจก่อนที่จะตัดสินใจลดดาบของตนลงพร้อมกับหันดาบไปยังปีศาจตรงหน้านั่นแทน

? ? ? : ฮึ่ม !! อย่าเข้าใจผิดล่ะ . . . ถ้านายวางแผนอะไรล่ะก็ชั้นจะไม่ปล่อยนายไปแน่

-:- ยูเรก้า
- สถานะ : ปกติ
- Hp : ปกติ
- Mp : ปกติ

เธอได้เหวี่ยงดาบออกห่างจากยูเรก้าก่อนที่จะเข้าไปโจมตีเป้าหมายในระยะใกล้เสียแทน !!

เคร้งงง !! เสียงคมดาบเพลิงได้ปะทะลงบนร่างเกราะเหล็กนั่นนับไม่ถ้วนแต่ทว่ากลับไม่มีอาการบาดเจ็บใดๆแสดงให้เห็นจากบนตัวของปีศาจนั่นเลยแม้แต่น้อยถึงแม้ว่าหญิงสาวปริศนาคนนั้นจะใช้ไฟควบคู่การโจมตีไปด้วยก็ตาม


... ดาบของผู้หญิงคนนั้นทําอะไรมันไม่ได้เลยอย่างงั้นเหรอ

งั้นขอทดสอบความแกร่งของเกราะมันหน่อยก็แล้วกัน

ชั้นหยิบกินที่อยู่บริเวณนั้นดีดพุ่งเข้าไปหาสัตว์ประหลาดนั้นด้วยความรุนแรง

ไหนดูสิจะสะทกสะท้านไหม

-:- ยูเรก้า
- สถานะ : ปกติ
- Hp : ปกติ
- Mp : ปกติ

ตึงงง !! เสียงก้อนหินของยูเรก้ากระทบเข้าที่ชุดเกราะนั้นอย่างจัง แต่ดูเหมือนว่าเกราะนั่นจะไม่ออกอาการสั่นไหวแต่อย่างใดเลย รวมทั้งดูเหมือนว่าปีศาจตนนั้นแทบจะไม่รู้เลยว่าถูกยูเรก้าซัดก้อนหินโจมตีเข้าไปเมื่อครู่นี้ มันยังคนเมินยูเรก้าที่ยืนมองสถานการณ์อยู่ห่างๆและทำการต่อสู้กับหญิงสาวผมสีแดงเหมือนกับว่ายูเรก้าไม่ได้อยู่ในสนามรบด้วยซะอย่างนั้น


ผู้หญิงคนนั้นสู้มันสูสีอยู่ตอนนี้ขาหาจุดแข็งจุดอ่อนของมันก่อนดีกว่า

คราวนี้ผมเดินไปแถวท่อนเหล็กขนาดใหญ่

" ลองนี้หน่อย "

ผมปรับกระแสแรงเตะของตัวเองให้สามารถเตะเหล็กขนาดใหญ่นั้นได้

เหล็กนั้นพุ่งเข้าไปชนตัวสัตว์ประหลาดตัวความเร็วที่สูงเท่ากับหินก่อนเมื่อสักครู่

-:- ยูเรก้า
- สถานะ : ปกติ
- Hp : ปกติ
- Mp : ปกติ

เคร้งงง !! เสียงท่อนเหล็กได้ชนเข้ากับเกราะของปีศษจนั่นอย่างจังจนเกิดเป็นเสียงสั่นสนั่นขึ้นมา แต่ก็ยังดูเหมือนว่ามันจะไม่สามารถผ่านทะลุเกราะเข้าไปได้เลย

ด้วยเสียงดังกังวาลที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นั่นเองทำให้ปีศาจนั่นเปลี่ยนเป้าหมายและหันมาทางยูเรก้าเสียแทน รวมทั้งดูเหมือนว่ามันจะกำลังร่ายบทเวทย์บางอย่างอยู่ด้วยในขณะที่เอี้ยวตัวหันมา

ครืดดด !! เสียงคมดาบคาตานะเพลิงจากหญิงสาวผมแดงได้กระหน่ำฟันลงบนตัวของปีศาจนั่นเหมือนพยายามจะรบกวนและขัดขวางมันแต่ดูเหมือนว่าพลังโจมตีของเธอจะไม่สะท้านร่างเหล็กยักษ์นั่นเลยแม้แต่น้อย


ไอเจ้าบ้านี้ มันแข็งซะไม่มีเกราะของมันทํามาจากอะไร... จริงดิ ถ้าหากรู้ว่าเกราะของมันทํามาจากอะไรแล้วล่ะก็

ผมรวบรวมพลังไว้ที่ขาเตรียมตัวหลบพลังบางอย่างที่มันกําลังปล่อยออกมา

และพร้อมพุ่งเข้าไปจับเกราะของมันดู

-:- ยูเรก้า
- สถานะ : ปกติ
- Hp : ปกติ
- Mp : ปกติ

Monster : Death Beam !!

ซูม !! ลำแสงแห่งความตายได้สาดส่องผ่านชายขากางเกงยูเรก้าไปทำให้ชายกางเกงของชายหนุ่มนั้นละลายกลายเป็นทรายและร่วงขาดลงตามพื้นอย่างไม่เหลือชิ้นดี

? ? ? : เจ้านี่มันต้องเป็น . . . . . Major Illusionแน่ๆ . . .

หญิงสาวผมแดงได้เอ่ยขึ้นเบาๆกับตนเองพลางกระโดดถอยออกมาจากเป้าหมายก่อนที่จะสาดส่องสายตาไปยังทางอื่นเสียแทน

ปุ . . ฝ่ามือของยูเรก้าได้ทาบลงบนเกราะของปีศาจนั่น จากที่เขาสัมผัสได้นั้นเหมือนว่ามันจะเป็นเหล็กจำพวก Inconel นั่นเอง


พลังของเราตอนนี้ ไม่สามารถทําลายเหล็กที่แข็งแรงขนาดนี้ได้แน่ ๆ ใช่... มันอยู่เหนือการคํานวนของเรา

" เฮ้ ยัยหัวแดง อย่าฟันมันแบบนั้นเลย เปลืองแรงเปล่า ๆ เธอไม่มีทางละลายเกราะของมันได้หรอก "

คิดสิจะเอายังไง

" เธอพอจะรู้วิธีทําลายเหล็กที่เรียกว่า Inconel บ้างไหม ? "

หญิงสาวผมแดง : . . . Inconel แม้แต่ร้านตีเหล็กทั่วๆไปก็ยังไม่สามารถหลอมเหล็กชนิดนี้ได้เลยนะ

เธอได้กระโดดถอยออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะพูดต่อไปว่า

หญิงสาวผมแดง : แต่ว่ามันมีวิธีตัดอยู่ . . .

เธอได้รวมเปลวเพลิงของเธอไว้ที่ตัวดาบอย่างหนาแน่นก่อนที่จะฟันลงไปบนตัวของปีศาจนั่นจนเกิดเป็นประกายไฟขึ้นมาพร้อมกับเกราะเหล็กของมันที่ได้เปลี่ยนสีเป็นสีส้มแสดจากการดูดซึมความร้อน แต่ดูเหมือนว่ามันจะคงอยู่แค่ช่วงสั้นๆเท่านั้นและกลับกลายสีเป็นปกติเหมือนเดิม

หญิงสาวผมแดง : ถ้านายสามารถรวมแสงและปล่อยมันออกมาในรูปแบบคลื่นเสียงพลังสูงได้ก็น่าจะสามารถตัดเกราะด้านนอกของมันขณะที่มันกำลังร้อนถึงที่สุดอยู่ได้


" งั้นลองดูซักตั้ง !!! ขอยืมพลังของเธอหน่อยล่ะกัน !!! "

ชั้นตอบเธอไปแบบนั้น

เอาล่ะตอนนี้ล่ะ แกเอ๋ย เกราะที่แสนปลอดภัยจะถูกพวกชั้นทําลายแน่ !!!

" เริ่มล่ะนะ !!!! "

คํานวนแรงลม !!!! ทําการรวบรวม !!!! รวบรวม !!!!!! รวบรวม !!!!!!!!

ลมบริเวณรอบ ๆ หมุนเข้ามาลมตัวที่มือของชั้น

มากกว่านี้อีก !!!! มากกว่านี้ ให้มันกลายเป็นพลาสม่า !!!!

ซูมมมม !! จากสถานที่ต่อศู้ที่อยู่บนที่สูงระดับหนึ่งและเป็นที่โล่งเนื่องจากกำแพงรอบด้านนั้นได้ทะลายลงไปจากการต่อสู้เมื่อครั้งก่อนแล้วทำให้กระแสลมได้พัดผ่านเข้ามายังจุดที่ยูเรก้าควบคุมได้อย่างไม่ยากนัก แต่ดูเหมือนว่ายิ่งกระแสลมไหลเวียนมากเท่าไรการควบคุมมวลสสารได้ยากขึ้นเท่านั้น

หญิงสาวผมแดง : . . .

เธอได้หันกลับมามองทางยูเรก้าพักหนึ่งก่อนที่จะหันกลับเข้าไปยังการต่อสู้และเปลี่ยนทิศทางของปีศาจตรงหน้าให้มันหันหลังอย่างสิ้นเชิงไปทางยูเรก้า


อึก !!! แย่กว่าที่คิด ลมพวกนี้นิดื้อชะมัด !!!!

ตั้งสมาธิไว้ คํานวนเข้า อย่าปล่อยให้กระแสลมพวกนี้หลุดไปได้ !!!

ใช่ถ้ามันหลุดไปล่ะก็ ชั้นคงไม่มีพลังมากพอจะรวบรวมได้ถึงขั้นมหาศาลอีกครั้งเป็นแน่

แล้วทํายังไงดีล่ะ คิดสิ !!! ... ใช่แล้ว คุณย่าเคยบอกไว้ ว่าถ้าจะสนิทกับคนอื่นได้ ต้องทําความเข้าใจเขาก่อน !!

แล้วจะทํายังไงล่ะ พวกนี้เป็นกระแสลมนะ... จริงสิ !!! ถ้างั้น เราต้องทําความเข้าใจพวกมันก่อน

แล้วก็ขอให้พวกเขาช่วย ไม่ใช่บังคับพวกเขา !!!

ตั้งไว้สิ สมาธิน่ะ !!!!!!!

เรียนรู้ KI Detection

-:- ยูเรก้า
- สถานะ : ปกติ
- Hp : ปกติ
- Mp : ปกติ

-:- หญิงสาวผมแดง
- สถานะ : บาดเจ็บปานกลาง
- Hp : ปานกลาง
- Mp : น้อย

-:- KI Detection : Wind Vector ( แสดงผลเฉพาะการต่อสู้นี้เท่านั้น )

ดูเหมือนว่าความคิดในจิตใจของยูเรก้าจะส่งไปถึงสายลม กระแสลมนั้นได้วนเป็นระเบียบมากขึ้นและไม่กระจัดกระจายออกจากสูญพลังที่ยูเรก้าได้รวมไว้เหมือนเมื่อครั้งแรก

ดูเหมือนสถานการณ์ด้านหน้านั้นจะไม่สู้ดีนัก เสียงลมหายใจของหญิงสาวผมแดงนั้นได้ถี่และหนักขึ้นเรื่อยๆรวมทั้งการเคลื่อนไหวของเธอก็ค่อยๆเริ่มช้าลงอีกด้วย


" อดทนหน่อย ยัยผมแดง !!!! "

ขออีกนิดด้วยพลังของชั้นทั้งหมดตอนนี้ ขอเพียงครั้งเดียว !!!

ชั้นยังคงรวบรวมกระแสลมต่อไปจนกระทั่งเกิดเป็นพลาสม่า

" ตอนนี้ล่ะ ยัยผมแดงฟันมันเลย !!! "

หญิงสาวผมแดง : !!

เมื่อสัญญาณของยูเรก้าได้ดังขึ้นเธอได้ลงดาบของเธอที่รวมพลังไฟทั้งหมดเอาไว้ลงไปที่เกราะของปีศาจด้านหน้าจนเกิดเป็นสีแสดจากความร้อนขึ้นมาทั้งตัวและได้รีบถอยหลบออกไปจากจุดนั้นอย่างรวดเร็วทันที !!


จังหวะนี้แหละ !!!!

ชั้นปล่อยพลาสม่าเข็มข้นพุ่งตรงไปยังจุดสีแสดที่ยัยผมแดงสร้างไว้อย่างไม่รอช้า

ลมบริเวณนั้นรุนแรงมากจนแทบจะไม่เหลือที่ให้หายใจเลยทีเดียว

-:- ยูเรก้า
- สถานะ : ปกติ
- Hp : ปกติ
- Mp : ปกติ / ลดลงเล็กน้อย

-:- หญิงสาวผมแดง
- สถานะ : บาดเจ็บปานกลาง
- Hp : ปานกลาง
- Mp : หมด

-:- ปีศาจเป้าหมาย
- สถานะ : บาดเจ็บเล็กน้อย
- Hp : ปานกลาง
- Mp : ปกติ

เปรี๊ยะ !! กระแสลมของยูเรก้าได้ระเบิดรวมจุดตรงเป้าหมายและสะบั้นออกอย่างรุนแรงจนมีแรงดันอากาศกระจายออกมาโดยรอบเลยทีเดียว !! รวมทั้งพลังจากพลาซม่าที่ชายหนุ่มได้ทำขึ้นทำให้สสารไฟฟ้าได้เสริมพลังการโจมตีผ่านร่างของศัตรูทีเป็นเหล็กอย่างจัง !!

เคร้ง !! เสียงเกราะบนตัวของมันได้หลุดออกมาเป็นชิ้นๆจนเผยร่างบอบบาง(?)ด้านในออกมา



ฟุ้บ !!ร่างของปีศาจได้หายไปอย่างรวดเร็วและปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งที่ด้านหน้าของยูเรก้าพร้อมกับเหวี่ยงคมดาบในมือของมันมาที่ชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว !!


อะไรกัน !!!

ชั้นรีบกระโจนตัวออกไปทางด้านหลังทันที แต่ก็ไม่พ้นคมดาบ 100 %

อยู่ ๆ ก็โจมตีกันโดยไม่ให้พักเลยรึไง

รูปร่างเหมือนมนุษย์เลยแฮะ

" แกมันตัวอะไรกันแน่ !!? "

ชั้นลองตะโกนถาม

-:- ยูเรก้า
- สถานะ : ปกติ
- Hp : ปกติ
- Mp : ปกติ

-:- หญิงสาวผมแดง
- สถานะ : บาดเจ็บหนัก
- Hp : เล็กน้อย
- Mp : หมด

-:- ปีศาจเป้าหมาย
- สถานะ : บาดเจ็บปานกลาง / ติดสภาวะ ผิวไหม้
- Hp : ปานกลาง
- Mp : ปกติ

ด้วยความเร็วของยูเรก้านั้นทำให้เขาโดนคมดาบแค่ถากๆเล็กๆผ่านช่วงไหล่ไปเท่านั้น ปีศาจตรงหน้านั่นได้เตรียมพร้อมที่จะโจมตียูเรก้าอย่างต่อเนื่องแต่ก็ได้ชะงักลงเมื่อได้ยินคำถามของยูเรก้าขึ้น ซึ่งดูเหมือนว่ามันจะเข้าใจในภาษาที่ยูเรก้าพูดออกมา . . .

ปีศาจ(?) : . . .

ฉัวะะะ !! คมดาบเพลิงได้แทงร่างปีศาจเบื้องหน้าของยูเรก้าจนทะลุโผล่ออกมาที่ด้านหน้า พร้อมกับเลือดสีดำทีหยดลงมาเป็นทางและกัดกร่อนพื้นที่มันได้สัมผัสจนกร่อนเป็นรอย

ไม่ทันที่ยูเรก้าจะได้ตั้งสติหญิงสาวผมแดงก็ได้ลงดาบอีกสองครั้งลงที่กลางหลังของปีศาจตรงหน้าที่ได้ชะงักไปชั่วคราวเมื่อครู่นี้อย่างหนักหน่วง !! แต่ด้วยพลังกายภาพของเธอที่ดูเหมือนว่าจะต้องพึ่งพาพลังเวทย์ในการใช้งานตลอดเวลาทำให้ดาบที่ฟันออกไปนั้นไม่แรงเท่ากับตอนที่เธอปรากฏตัวออกมาครั้งแรกนัก

ฟุ้บ !! ร่างของปีศาจ(?)ตรงหน้ายูเรก้าได้ดึงตัวออกจากคมดาบออกอย่างเยือกเย็นและสับดาบสวนลงไปที่หญิงสาวผมแดงนั้น !!

เคร้งงง!! เสียงดาบคาตานะของเธอได้รับคมดาบนั้นไว้ได้ทันแต่มันก็ทำให้ดาบของเธอถึงกับหักลงเป็นสองท่อนเลยทีเดียวทำให้เธอโดนคมดาบของปีศาจนั้นฟันเฉียดไปที่กลางลำตัวเสียแทน


จะเต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
ราชินีงู
โพสต์ 8-3-2012 13:57:36 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 16-4-2012 23:25

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tourt0ur เมื่อ 16-4-2012 17:48

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 12-4-2012 21:24



เธองัดหัวตัวเองขึ้นจากดินที่โดนเคโกะตบด้วยพัดกระดาษ (?)

หลงฟา : อ่าว ไม่ใช่ภาพลวงตานี่ เธอมาทำอะไรที่นี่หรอ ... เด๋วนะแปลว่าเธอรู้ทางออกใช่มั๊ยพาชั้นออกไปที ชั้นหลงทางน่ะ

เธอรีบเข้าไปหาเด็กสาวที่กำลังถอนหญ้าอย่างสนุกสนาน(?)

? ? ? : เอ๋ ? ทางออกอะไรเหรอคะ ?

เธอได้หันกลับมาถามหลงฟาด้วยสีหน้างุนงง สงสัยว่าเธอเองก็จะหลงเข้ามาเหมือนกันและยังไม่รู้ว่าตัวเองกำลังหลงทางอยู่


หลงฟา : อย่าบอกนะ ........ เฮ้อ~~~ ดูเหมือนเราจะมีเพื่อนร่วมชะตากรรมอีกคนแล้วล่ะนะเคโกะ

เธอหันไปพูดกับเคโกะ  แล้วทำคอตก

หลงฟา : แล้วเธอชื่ออะไรล่ะ มาทำอะไรที่นี่ ชั้นหลงฟา  นี่เพื่อนชั้นเคโกะ  เราทั้งคู่กะลังหาทางออกไปเมืองอยู่น่ะ

นาโซ๊ะ อลิส : เราชื่อ นาโซ๊ะ อลิส ค่ะ จะมาขอสมัครเข้าร่วมชมรมทำสวนด้วย . . . ว่าแต่ใบสมัครอยู่ไหนเหรอคะ ? แล้วคนอื่นๆล่ะคะ ?

ดูเหมือว่าอลิสจะเข้าใจผิดและสอบถามหลงฟาถึงข้อมูลที่หลงฟาเองก็ไม่น่าจะรู้ขึ้นมา

เคโกะ ซิกนั่ม : สงสัยวันนี้คงต้องนอนที่นี่จริงๆแล้วล่ะมั้ง . . .

เคโกะได้พูดขึ้นก่อนที่จะนั่งลงและเริ่มกะเทาะหินจุดไฟกลางป่า


หลงฟา : เออ..... นี่ไม่ใช่ชมรมทำสวนนะ ที่นี่ที่ไหนชั้นก็ไม่แน่ใจนักหรอก ชั้นกะเคโกะเดินวนมาครึ่งค่อนวันแล้วยังออกไปไม่ได้เลย

เธออธิบายให้เด็กสาวที่ไม่รู้อะไรเลยให้เข้าใจขึ้นมา พลางเดินไปเอากิ่งไม้แห้งมาให้เคโกะ

หลงฟา : อ่ะ  เด็กคนนั้นท่าทางคงพึ่งไม่ได้แล้วล่ะ
.
.
.
.
ณ. ยอดไม้ต้นหนึ่งซึ่งอยู่อีกฝากของที่พวกหลงฟาอยู่  มีบุคคลลึกลับยืนมองอยู่เงียบ ๆ

??? : .........

นาโซ๊ะ อลิส : เอ๋ ?! แล้วที่นี่คือที่ไหนล่ะคะเนี่ย ?

อลิสได้อุทานเสียงหลงพร้อมกับมองไปรอบๆที่เต็มไปด้วยต้นไม้และสีเขียว

เคโกะ ซิกนั่ม : หลงฟา เธอไปหาเนื้อมานะ ถ้าเธอหาได้ล่ะก็ชั้นให้ตัวละ 10 000 g เลย

เคโกะได้ชูนิ้วโป้งให้กับหลงฟาก่อนที่จะรีเควสสิ่งที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ขึ้น

กึก . . . ดูเหมือนว่าหลงฟาได้สดุดตาเข้ากับพืชป่าซึ่งดูเหมือนว่ามันจะเป็นเห็ดแปลกๆนั่นเอง

- กิน !!
- เด็ดมาดู/สำรวจก่อน
- ให้ เคโกะ หรือ อลิส กินให้แทน
- อื่นๆโปรดระบุ


- กิน !!
หลงฟา : มีถึงหรอเคโกะ ......  อ๊ะเห็ดนี่

เธอเด็ดเห็ดมาเคี๊ยว ๆ

หลงฟา : พอกินได้แหะ เอาไปดีกว่า

เธอได้เด็ดเห็ดทั้งหมดมา

หลงฟา : อ่ะนี่เคโกะ ได้ของดีมาด้วย อร่อยนะ

เธอลงมือเอาเห็ดมาเสียบไม้ย่างทันที  พอเห็ดเริ่มสุก ก็ได้ส่งกลิ่มหอมน่ากินออกมา

หลงฟา : หอมจัง น่ากินม่ะล่า.....า

เคโกะ ซิกนั่ม : โอ้ !! น่าจะยังดีกว่าไม่มีอะไรตกถึงท้องล่ะนะ !!

เคโกะได้รับเห็ดย่างจากหลงฟามานั่งกินอย่างหิวโหย ส่วนทางอลิซเองก็ได้จดๆจ้องอยู่พักนึงก่อนที่จะทำใจกลืนมันลงไปจนได้

ดูเหมือนว่าหลงฟาจะรู้สึกงัวเงียนิดหน่อยหลังจากที่ได้กืนเห็ดนั่นเข้าไปรวมทั้งดูเหมือนว่าทั้งเคโกะและอลิซเองก็ด้วยเช่นกันทั้งสองจึงได้นั่งงีบหลับไปก่อนทันที


หลงฟา : กิน....... มากไปล่ะซิถึงด้าาาายยยยย ง่วงงงแบบ............

ยังไม่ทันพูดจบเธอก็หลับไปอีกคน

ไม่นานหลังจากที่หลงฟาได้หลับไปเธอก็ได้ตื่นขึ้นมาและพบว่าตัวเองอยู่ในส่วนใดส่วนนึงของป่าที่แปลกตาออกไป แต่ว่ามันช่างเหมือนกับว่าเธอกำลังฝันอยู่เสียมากกว่า



? ? ? : เฮ้อ . . . ยังสาวอยู่เลยแท้ๆกลับตายกลางป่าเขาเสียแล้วหรือนี่ น่าสงสารจริงๆ . . .

เสียงของหญิงสาวคนนึงได้ยืนพูดที่ด้านหน้าของหลงฟาใต้บรรยากาศครึ้มหมอกเล็กน้อย


หลงฟา : ตาย ...... เราตายแล้วหรอ

เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา  

หลงฟา : อืม ... ที่นี่คือ  แล้วเธอคือใคร แล้วเคโกะกับเด็กคนนั้นล่ะ

เธอพูดอย่างเนือย ๆ เหมือนยังตื่นไม่เต็มตา

? ? ? : ใช่แล้วล่ะ !! เธอน่ะได้ตายเพราะกินเห็ดเข้าไปและเคี้ยวไม่ละเอียดทำให้ติดคอตาย

หญิงสาวตรงหน้าได้อธิบายกับหลงฟาแต่ฟังดูยังไงมันก็ไม่ค่อยน่าจะเป็นไปได้อยู่ดี . . . หรือว่าหลงฟาจะตายอย่างอนาถาแบบนั้นจริงๆหรือ ?

? ? ? : เอาล่ะในเมื่อเข้าใจแล้วก็ให้ทิ้งสัมภาระของเธอทั้งหมดไว้ที่นี่ซะ รวมทั้งเสื้อผ้าด้วยเพราะว่าโลกหลังความตายน่ะเธอจะเอาอะไรไปด้วยไม่ได้หรอก


หลงฟา : นั่นซินะ ....... งั้นจะถอดล่ะ    ใช่ที่ไหนกันล่ะย่ะ!!

เธอรีบลุกพรวดขึ้นมาก่อนที่ตัวเองจะคล้อยตามไปมากกว่านี้

หลงฟา : ชั้นยังไม่ได้แต่งงาน(??)เลยนะไม่ยอมตายหรอก ถึงจะเป็นปากขอบของนรก ก็จะกลับไปให้ได้~~~~

เธอลุกขึ้นแล้วมองไปรอบ ๆ

หลงฟา : เธอกะจะลอกคราบชั้นหรองัย

เธอชี้นิ้วไปทาง หญิงสาวนั้น

? ? ? : เฮ้อ . . . นึกว่าจะเชื่อนะเนี่ย ~

หญิงสาวปริศนาได้ถอนหายใจออกมาอย่างเสียดายก่อนที่จะสลายหมอกรอบๆบริเวณออกไป เมื่อหลงฟาได้มองดูรอบๆแล้วก็พบว่าเธอยังอยู่ที่จุดเดิมอยู่เพียงแต่ว่าไม่พบเคโกะและอลิซในระแวกเลย

? ? ? : หึ !! ในเมื่อรู้ตัวแล้วก็ส่งของมีค่าทั้งหมดมาซะ !!


หลงฟา : เป็นโจรเองหรอ ว่าแต่ลุคดูไม่เหมือนเลยนะ (ทำไมลักษณะการพูดจาเหมือนยัยเคโกะไม่มีผิด)  จริงซิ อีก 2 คนไปไหน ไม่ใช่ว่าโดนเธอเก็บไปแล้วนะ

? ? ? : หึหึ !! สองคนที่มากับเธอด้วยน่ะถูกชั้นจัดการเรียบร้อ . .

ยังไม่ทันที่หญิงสาวปริศนาจะพูดจบก็ได้มีเสียงขึ้นมาขัดไว้เสียก่อน

เคโกะ ซิกนั่ม : อย่าไปเชื่อยัยนี่นะ !! ชั้นอยู่นี่ไงหลงฟา !! นี่ๆ ๆ ๆ

เคโกะได้พยายามบอกหลงฟาแต่ดูเหมือนว่าหลงฟาจะมองไม่เห็นเคโกะเลยแม้ว่าจะมองหาเท่าไรก็ตาม แต่เสียงของเธอนั้นกลับเหมือนกับว่าเธอยืนอยู่ข้างๆหลงฟาเลยทีเดียว


หลงฟา : เคโกะ อยู่ไหนน่ะ ทำไมชั้นมองไม่เห็นเธอล่ะ

เธอพูดพลางหันซ้านหันขวา  ตามหาต้นเสียง

หลงฟา : นี่โจรสาว  เธอทำอะไรกับเพื่อนชั้น ... ไม่ซิ น่าจะเป็นชั้นมากกว่าที่ถูกทำอะไรบางอย่าง

โจรสาว(?) : โฮ๊ โฮ่ โฮ่ ~ ชั้นได้เสกให้เพื่อนของเธอกลายเป็นโมเลกุลและหายไปจากโลกใบนี้เหลือไว้แต่วิญญาณไงล่ะ !!

เธอได้หัวเราะลั่นในท่าเยาะเย้ยหลงฟา แต่ในขณะเดียวกันนั่นเองใบหน้าหลงฟาก็ได้เหมือนถูกดึงไปมาเล่นด้วยมือของใครบางคนซึ่งน่าจะเป็นเคโกะนั่นเอง

เคโกะ ซิกนั่ม : ชั้นอยู่ตรงนี้ไงเล่า !!

เคโกะได้พยายามดึงแก้มของหลงฟาเพื่อให้หลงฟารู้ว่าเธอยังอยู่ที่เดิมไม่ได้ไปไหน แต่ดูเหมือนว่ายังไงหลงฟาก็จะยังมองไม่เห็นอยู่ดี


หลงฟา : อ๋อ อั้น ไม่เอ๋น เออเอยอ่ะ (หรอ ชั้นไม่เห็นเธอเลยอ่ะ)

เธอพูดออกมาทั้ง ๆ ที่โดนดึงแก้มมอยู่  ฌะอจึงยกมือขึ้นแล้วสับผ่ามืดลงไปด้านที่คาดว่าเคโกะยืนอยู่

เคโกะ ซิกนั่ม : แอ้ก !!

เคโกะได้ส่งเสียงร้องรับโดนสับออกมาก่อนที่จะมีเสียงล้มลงไปกับพื้นตามมาติดๆ

โจรสาว(?) : ก็บอกแล้วไงว่าเพื่อนของเธอน่ะกล . . .

เคโกะ ซิกนั่ม : ใช่ที่ไหนเล่า !! หลงฟา ชั้นว่านี่มันต้องเป็นเวทย์ข่าย Illusion แน่ๆเลยล่ะ !!

เคโกะได้พยายามอธิบายหลงฟาถึงสิ่งแรกที่เธอน่าจะคิดได้ พร้อมกับเตรียมพร้อมต่อสู้ซึ่งดูเหมือนว่าหลงฟาจะไม่สามารถสัมผัสถึงตำแหน่งของเคโกะได้เลยในการต่อสู้นี้

โจรสาว(?) : เชอะ ~ จะปล้นดีๆไม่ชอบอยากจะเจ็บตัวกันสินะ !!


หลงฟา :  Illusion ??? คือไรอ่ะ

เธอยังคง งง ๆ กับคำพูดของเคโกะอยู่แต่พอจะรู้ว่าจะต้องเตรียมตัวเข้าต่อสู้  ที่จิงเธออาจจะรู้ความหมายของ  Illusion อยู่ด้วยสัญชาตยาณนักฆ่าของเธอ แต่เธอไม่รู้ตัว  

หลงฟา : เคโกะชั้นไม่เห็นเธอ เธอระวังลูกหลงล่ะ

เธอพูดพร้อมหยิบอาวุธขึ้นมา

เคโกะ ซิกนั่ม : ไม่เป็นไรหรอก !! เพราะชั้นเองก็ไม่เห็นเธอเหมือนกัน

เคโกะได้รีบตอบกลับหลงฟา ภ้าเกิดว่าหลงฟามองเห็นเธอได้ เคโกะเองคงจะกำลังเก๊กชูนิ้วโป้งให้กับหลงฟาอยู่เป็นแน่

เคโกะ ซิกนั่ม : Adrenaline Rush !!

เคโกะได้เพิ่มความเร็วของตนบุกเข้าหาเป้าหมายก่อน และดูเหมือนว่าการเคลื่อนที่ของเธอจะทำให้เกิดฝุ่นและเศษหญ้ากระจายขึ้นมาเล็กน้อยขึ้นจากพื้นที่ป่านี้ทำให้หลงฟาสามารถรับรู้ตำแหน่งการเคลื่อนที่ของเคโกะได้จากการเคลื่อนที่นี้ของเธอ

สวบ !! ดูเหมือนว่าดาบของเคโกะได้แทงเข้าไปยังเป้าหมายที่ช่วงขาอย่างจัง แต่ทว่ามันกลับกลายเป็นภาพลวงตาของผู้ใช้เท่านั้น !!

โจรสาว(?) : หึหึ !! ดูท่าทางจะยังมีแรงกันนะ ~ งั้นชั้นไปซ่อนตัวให้พวกเธอหิวหมดแรงกันก่อนแล้วกัน


หลงฟา : เจ๋งดีนี่เคโกะ

เธอพูดชมทั้ง ๆ ที่ไม่รู้ว่าคนที่ตัวเองชมอยู่ด้านไหน

หลงฟา : แล้วเอางัยดีล่ะทีนี้

เคโกะ ซิกนั่ม : ต้องตามหาตัวยัยนั่นให้เจอแล้วออกไปจากที่นี่สิยะ !!

เคโกะได้พุ่งพรวดกลับมาและดึงแก้มของหลงฟาขึ้นเช่นเคย ก่อนที่เธอจะปล่อยแก้มของหลงฟาออก

เคโกะ ซิกนั่ม : แต่จะหาได้ยังไงกันนะ . . . หลงฟามีไอเดียมั่งมะ ?


หลงฟา : แก้ผ้างัยเคโกะ ยัยนั่นเปงขโมยเราต้องเอาเสื้อผ้าล่อไว้  เอ้าถอดซิ

เธอพูดพลางหยิบมือถือ(??)หันไปทางที่เคโกะน่าจะยืนอยู่มาเตรียมถ่ายวิดีโอ

เคโกะ ซิกนั่ม : จะบ้าเรอะ !!

เคโกะได้ใช้พัดกระดาษตีหัวหลงฟาอีกรอบกับไอเดียของเธอ

แว้บ !! ทันทีที่หลงฟาใช้กล้องของโทรศัพท์ส่องขึ้นเธอก็พบว่าเธอสามารถมองเห็นเคโกะและสภายโดยรวมของสถานที่นี่นั้นจริงๆแล้วเป็นส่วนนึงของสวนสาธารณะในเขตุเมืองนั่นเอง !!


หลงฟา : แหม เกือบจะได้เห็นสวนดอกไม้แห่งความลับของเธอซะแล้วนะเนี๊ยะ ....... อ๊ะ  ที่นี่มันสวนสาธารณะนี่ พอมองผ่านกล้องมือถือมันเห็นเป็นแบบนั้นอ่ะเคโกะลองดูซิ  

ณ.สถานที่ที่ห่างจากพวกหลงฟา

??? : ภาพลวงตาคือคลื่นที่เข้าไปทำปกิกิริยากับประสาทสัมผัสของเป้าหมาย จึงไม่แปลกที่ถ้ามองผ่านกล้องแล้วภาพลวงตาจะไม่มีผล

ตัดกลับมาที่หลงฟา

หลงฟา : นี่งัย ๆ เหงเคโกะชัดเจนเลย  เอาล่ะ ออกจากที่นี่กันเถอะ

เคโกะได้อุ้มอลิซที่ยังหลับไม่รู้เรื่องอยู่ขึ้นพร้อมกับเดินตามหลงฟาที่นำทางผ่านกล้องของเธอ

-:- ถูกย้ายมายังบริเวณสวนสาธารณะ

ดูเหมือนว่าพวกหลงฟาจะโชคดีและหลุดออกมาได้อย่างทุกลักทุเลเกือบจะได้นอนกลางป่ากัน ดูเหมือนว่าโจรสาวคนนั้นจะไม่ได้ตามทั้งสามมาด้วย

เคโกะ ซิกนั่ม : วันนี้เอายังไงดีล่ะ . . . ยังมีกลุ่ม S.E.E.S. ต้องระวังอีกด้วยสิ . . .


หลงฟา : เรื่องหยุมหยิมพวกนั้นชั่งมันไปก่อนเถอะ กลับห้องก่อนดีกว่า อยากอาบน้ำแล้วด้วย

เธอเซมาเกาะเคโกะทั้ืง ๆ ที่หล่อนอุ้มเด็กอีกคนอยู่

หลงฟา : นั่นงัยอยู่ทางนั้น  

ว่าแล้วเธอก็พาทุกคนมาถึงที่พักของเธอ

-:- ตัดมายังช่วงเย็น

-:- ย้ายมายังอาพารต์เมนท์

ดูเหมือนว่าช่วงเวลาของวันนี้จะผ่านไปไวเสียเหลือเกิน หลงฟานั้นคงจะติดอยู่ภายในเวทย์มายานั้นอยู่พักใหญ่ๆเป็นแน่ ทางด้านเคโกะเองก็ได้วางอลิซลงบนเตียงภายในห้องของหลงฟาก่อนที่จะเดินหาวหวอดๆมาหาหลงฟา

เคโกะ ซิกนั่ม : เฮ้อ ~ ได้พักซักที นี่ห้องพักของเธอสินะ . . .

เคโกะได้นั่งลงบนเก้าอี้ภายในห้องและแหงนหน้ามองไปรอบๆ


หลงฟา : ช่ายยยย~~~~ถึงจะไม่กว้างแต่ก็พอสำหรับ 2 คนล่ะนะ  นั่งพักไปก่อนนะขอตัวไปอาบน้ำก่อนล่ะ

เธอพูดเสร็จจึงเดินไปอาบน้ำ

หลงฟา : ทำไมเรารู้สึกพูกผันกับยัยเคโกะได้นะ  หวังว่ายัยนั่นคงจะไม่โดนคำสาปไปด้วยหรอกนะ

เธออาบน้ำเสร็จแล้วนุ่งผ้าขนหนูออกมา

เคโกะ ซิกนั่ม : ยาราไนก้ะ ?

เคโกะได้มองมาทางหลงฟาอย่างมีสเน่ห์และค่อยๆรูดซิป(?)ลงอย่างช้าๆแต่เมื่อเธอหันไปทางเตียงแล้วก็พบว่าอลิซนั้นนอนจองอยู่ และหลงฟาที่ทำหน้าแปลกๆด้วยเช่นกันเมื่อเห็นเธอเล่นมุขนี้เธอจึงได้หยุดการเล่นมุขนี้ลงกระทันหัน

เคโกะ ซิกนั่ม : ว่าแต่จะทำอะไรต่อไปดีล่ะ ? ตอนนี้มีไดร์เวอร์ก็จริงแต่ไม่มีอุปกรณ์ที่จะใช้เปิดเลย


จะเต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
โพสต์ 8-3-2012 23:19:24 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 10-4-2012 00:17



~ Day 2 ~

-:- ช่วงเช้า

แสงแดดอ่อนๆส่องสว่างยามเช้า บ่งบอกว่าราตรีได้ผ่านพ้นไปแล้ว ดูเหมือนว่าจะไม่มีเหตุการณ์ประหลาดเกิดขึ้นในบริเวณที่ริเอน่าอยู่จึงทำให้เธอไม่น่าจะต้องกังวลกับช่วงเช้านี้นัก

ดูเหมือนว่าการบ้านจากโรงเรียนของริเอน่าจะหมดลงแล้วทำให้เธอสามารถใช้เวลาช่วงที่ว่างอยู่ได้มากขึ้นได้เช่นกัน แต่กระนั้นยังไงเสียวันนี้เธอเองก็สมควรที่จะไปเข้าชมรมที่โรงเรียนเสียก่อนอยู่ดี

- ไปที่โรงเรียน
- เดินสำรวจรอบๆบริเวณฐาน TS
- ไปในเมือง
- อื่นๆโปรดระบุ


"เอาล่ะไปโรงเรียนเลยดีกว่าเผื่อจะมีอะไรสนุกๆ" ริเอน่าเตรียมอาหารเช้าของตัวเองเรียบร้อยแล้วจัดกระเป๋าออกเดินทางไปยังโรงเรียนทันที

'ถ้าถึงเร็วลองไปชมรมดีกว่า' ริเอน่ามีเป้าหมายว่าจะไปห้องชมรมก่อน

- พบ Aruhi Shinku -

อารูฮิ ชินกุ : อ๊ะ !! อรุณสวัสดิ์ รีน่าซัง

ชินกุได้โบกมือทักทายริเอน่าก่อนในยามเช้าแต่ดูเหมือนว่าเธอจะยังจำชื่อของริเอน่าผิดอยู่ดี

อารูฮิ ชินกุ : จะไปโรงเรียนแล้วสินะ ?

เด็กสาวได้ถามขึ้นกับริเอน่าพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างเศร้าๆเล็กน้อย

- ชวนชินกุไปที๋โรงเรียนด้วยกัน
- ถาม/คุยถึงเรื่องราวเมื่อวานหลังจากแยกกัน
- อื่นๆโปรดระบุ


"อรุณสวัสดิ์จ้า ชินกุจัง แล้วก็ชั้น ริเอน่า นา" ริเอน่าช่วยเตือนชื่อของตัวเองอีกครั้ง

'อืม ชินกุไปโรงเรียนไม่ได้นี่นา จะชวนไปก็ไม่เหมาะสม' ริเอน่านึกได้ว่าชินกุไม่ได้ไปโรงเรียน

"อื้อ กำลังจะไปน่ะ แต่เลิกเรียนแล้วเดี๋ยวจะรีบกลับมาเล่นกับชินกุจังเลยน่ะ แล้วก็....ขอโทษน่ะ...." ริเอน่าอยากจะให้ชินกุร่าเริงขึ้น แต่จะไม่ไปเรียนเลยก็ไม่ได้ซะด้วยสิเลยขอโทษไว้ก่อน

อารูฮิ ชินกุ : อะ โอ้ !! ไม่เป็นไรหรอก เราจะรอจนถึงตอนเย็นนะ !!

ชินกุได้รีบเปลี่ยนท่าทีและรีบบอกกับริเอน่าก่อนเสียทันทีที่เธอจะทำให้บรรยากาศมันเศร้าหมองไปกว่านี้


"อืม!!! วันนี้ชั้นจะรีบกลับมาน่ะ" ริเอน่าเห็นว่าชินกุยังโอเคกับวิธีนี้อยู่เลยออกเดินทางไปยังโรงเรียนทันที

'ถ้าถึงเร็วหน่อยลองไปที่ชมรมดูก่อนดีกว่า' ริเอน่ายังคงตั้งเป้าไว้ว่าจะไปที่ชมรมก่อนเป็นอย่างแรกถ้าถึงโรงเรียนเร็ว

-:- ระหว่างทางไปโรงเรียน

ที่ระหว่างทางไปเรียนนั้นริเอน่าได้เดินผ่านทางเดินกับเมื่อวานนี้แต่ดูเหมือนว่าสัมผัสแปลกๆของเมื่อวานจากบริเวณนี้จะจางหายไปแล้วโดยดูเหมือนว่าจะทิ้ง"ร่องรอยซับท้อน"ของจากอีกมิตินึงเอาไว้ด้วยเช่นกัน

- หยุดเพื่อสังเกตุ
- เดินผ่านไป
( จะกลับมาอั้พเดทให้ทีหลัง สามารถเลือกและข้ามไปยังส่วนของโรงเรียนได้เลยทันที )

-:- บริเวณโรงเรียน
ริเอน่าได้เดินทางมาถึงโรงเรียนด้วยเวลาที่ค่อนข้างเช้า ดูเหมือนว่านักเรียนภายในโรงเรียนจะยังไม่พลุ่มพล่านมากนักทำให้สามารถสัมผัสถึงบรรยากาศอีกด้านนึงของโรงเรียนได้เลยทีเดียว

กึก . . . ไม่นานนักริเอน่าก็ได้มาหยุดลงที่ชมรมเคนโด้ ดูเหมือนว่าภายในนั้นจะมีคนเข้ามาใช้ชมรมก่อนเธอแล้ว

- พบ Okami Oni
- พบ Cesta Nanalia
- พบ Otori Sayu
- พบ Minami Kiba

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะได้เริ่มแอคทีฟวิตี้ของตนเองภายในชมรมกันแล้วด้วยเช่นกัน ริเอน่าจึงสามารถเลือกเข้าไปทักทายได้เพียงหนึ่งคนเท่านั้น


เดินไปหา Okami Oni

"สวัสดีค่ะ หนูชื่อริเอน่า กราฟอร์ด พึ่งเข้าชมรมใหม่ๆน่ะค่ะ" ริเอน่าพูดย่างสุภาพพร้มโค้งให้กับหญิงสาวตรงหน้า

"เอ่อ ถ้าไม่รบกวนอะไรจะขอฝึกซ้อมช่วงเช้าด้วยคนได้ไหมค่ะ" ริเอน่ายิ้มสดใสให้กับหญิงสาวเบื้องหน้า

หญิงสาวได้หยุดการฝึกซ้อมดาบ Rapier ของตนลงพร้อมกับหันมาหาริเอน่าที่ได้เดินเข้ามาถามและขอฝึกซ้อมด้วย

? ? ? : ได้สิ !! เราก็ต้องการคู่ซ้อมอยู่เหมือนกัน

เธอได้เก็บอาวุธประจำตัวของตนลงพร้อมกับเปลี่ยนเป็น Rapier ที่ใช้ในการลงแข่งกีฬาแทนพร้อมกับหยิบดาบไม้ฝึกซ้อมให้กับริเอน่า

? ? ? : ถึงจะเป็นเด็กเราก็ไม่ออมมือให้หรอกนะ !!

เมื่อทั้งสองได้ตั้งท่าเข้าที่แล้วหญิงสาวด้านหน้านั้นก็ได้เป็นฝ่ายรุกเข้าหาริเอน่าด้วยการแทงตรงสไตล์ธรรมดาของดาบ Rapier ทันที !!


"หยา!!!!!" ริเอน่าที่ยังเป๋อๆอยู่รีบหลบออกด้านข้างทันทีเพราะดาบ  Rapier นั้นเน้นไปที่การแทง และริเอน่าก็อาศัยความตัวเล็กกว่าพุ่งเข้าโจมตีจากด้านล่างทันทีหลังจากที่หญิงสาวตรงหน้ายื่นดาบแทงออกมา

'แง ทำไมเจออะไรโหดๆแต่เช้าเลยเนี่ย' ริเอน่าแอบร้องไห้ในใจเนื่องจากไม่คาดฝันว่าขอซ้อมปุ๊บก็เจอแบบจัดหนักทันทีเลย

วูบ !! ดาบไม้ของริเอน่าได้พุ่งผ่านหน้าของคู่ซ้อมยามเช้าของเธอไปอย่างเฉียดฉิวทำให้เธอเสียจังหวะและรีบถอยหลังหลบออกห่างจากริเอน่าทันที !!

จากการเคลื่อนไหวแล้วถึงริเอน่าจะยังด้อยด้านความเร็วกว่าอยู่ แต่การป้องกันริเอน่าคงจะไม่เป็นสองรองจากคู่ซ้อมตรงหน้าเป็นแน่ ริเอน่าน่าจะสามารถหาจังหวะในการสวนกลับได้อย่างไม่ยากนัก

ฟึ้บ !! ทันทีที่ปลายเท้าของหญิงสาวตรงหน้าได้หยุดลงนั้นเธอก็ได้ตั้งปลายดาบหันตรงมายังริเอน่าในท่าเตรียมพร้อมของ Rapier และเข้าโจมตีด้วยการแทงอย่างต่อเนื่องในระยะกลางทันที !!


'เรื่องความเร็วเราเสียเปรียบอย่างแรงเลยงั้นต้องพยายามรอจังหวะปัดดาบแล้วสวนทันที' ริเอน่าตั้งรับการโจมตีเอาไว้แบบเต็มที่แล้วรอจังหวะที่อีกเข้ามาใกล้มากที่สุดและเปิดช่องว่างมากที่สุดก่อน

'ตอนนี้แหล่ะ!!!' พอเห็นว่าโอกาสดีแล้วริเอน่าก็สวนเข้าไปแบบเต็มกำลัง

โครมมม !! ดาบไม้ของริเอน่าได้ฟาดสวนในจังหวะแทงได้อย่างตรงจังหวะ ดูเหมือนว่าคู่ซ้อมของเธอจะชักดาบ Rapier กลับมากันไว้ได้ทันแต่ก็ไม่พอที่จะรับแรงปะทะตรงๆทั้งหมดอยู่ดีจนเธอได้ล้มหงายหลังลงไปตรงหน้าของริเอน่าอย่างง่ายดาย

-:- ได้รับค่าสถานะจากการฝึกซ้อมและชนะ

Courage : 10 / 15 // E > D
Endurance : 15 / 50 // A > Ex
*Diligence : 11 / 20 // C > B

Social Link 1 : ~ การปะดาบ ~

? ? ? : ว . . . หวา ~

เธอได้ล้มลงและนั่งหอบเบาๆก่อนที่จะค่อยๆลุกขึ้นมายืนตรงด้านหน้าของริเอน่า

? ? ? : เก่งเหมือนกันนี่นาเราน่ะ แต่ว่าวันนี้เราต่อให้หรอกนะ !!

หญิงสาวได้รีบผูดขัดขึ้นหลังจากชมริเอน่าไปได้ประโยคเดียวซะงั้น

? ? ? : อ๊ะ !! ใกล้จะพักกลางวันแล้วสิ ไว้คราวหน้าชั้นจะไม่แพ้เธอง่ายๆหรอกนะ

เธอได้ยิ้มให้กับริเอน่าก่อนที่จะวางอุปกรณ์ของตัวเองไว้ข้างๆมุมที่เธอได้วางดาบ Rapier ของตัวเองไว้ก่อนที่จะรีบแยกตัวออกไปพร้อมกับลืมที่จะแนะนำตัวกับริเอน่าไปเลย แต่ดูเหมือนว่าริเอน่าน่าจะได้เจอเธอช่วงเย็นที่ชมรมนี้อีกแน่นอนถ้าเด็กสาวกลับมาที่ชมรมนี้ในช่วงเวลานั้น

-:- ตัดเข้าสู่ช่วงกลางวัน


"อ๊ะ ไม่ซะแล้ว..." ริเอน่ามองหญิงสาวออกไปแบบงงๆ

"อืม ไปทานข้าวก่อนดีกว่า" ริเอน่าเดินทางไปยังโรงอาหารทันทีคราวนี้ไม่หลงทางแล้ว

"เอาล่ะเริ่มทานเลยดีกว่า" ริเอน่าหาโต๊ะเล็กๆนั่งแล้ววางอาหารเที่ยงที่ทำมาเองของตนซึ่งมีปริมาณที่สามคนทานได้จัดเรียงอย่างสวยงามก่อนเริ่มทานอย่างเรียบร้อย

ริเอน่าได้นั่งทานอาหารอยู่ในห้องอาหารตามลำพัง แต่บางทีเธอก็รู้สึกได้เหมือนว่ามีสายตาที่แอบมองเธอระหว่างกินอยู่ อาจจะเป็นเพราะว่าขนาดข้าวกล่องขอเงธอก็เป็นได้

ไม่นานหลังจากที่ริเอน่าทานหมดแล้วและกำลังเก็บอุปกรณ์การกินของเธออยู่นั้นก็ได้มีชายหนุ่มคนนึงเดินเข้ามาหาเธอ



? ? ? : เธอน่ะ . . .

เขาได้ยืนมองริเอน่าด้วยสายตาจริงจังอยู่ชั่วขณะก่อนที่จะก้มลงขุกเข่าและหัวของเขาต่อหน้าเด็กสาวกลางโรงอาหาร

? ? ? : ช่วยลงแข่งการแข่งขันการกินด้วยเถอะ !!


"เอ๋!!??" เด็กสาวร้องด้วยความตกใจมาก

"อ๊ะ เอ่อ หนูทานไม่เยอะขนาดไปแข่งไหวหรอกค่ะ ยังมีคนที่น่าจะทานเยอะกว่าหนูอีกมั้งค่ะ" ท่าทางริเอน่าจะไม่รู้ตัวเท่าไหร่ว่าตัวเองยัดได้มากกว่าคนปกติไปเยอะ แถมระหว่างคุยยังมีการหยิบขนมมากินเพิ่มอีกเล็กน้อย

? ? ? : ได้โปรดเถอะ !! เธอคือความหวังเดียวเท่านั้นนะ !!

ชายหนุ่มได้อ้อนวอนริเอน่าพลางเกาะขาของเธอไว้เหนียวแน่น

- ตกลง(ก็ได้. . .)
- ยืนยันปฏิเสธ
- ขอไปคิดดูก่อน
- อื่นๆโปรดระบุ


"ก็ได้ค่ะ ก็ได้ค่ะ!!! แล้วก็ปล่อยขาหนูก่อนเถอะค่า!!!" ริเอน่ารู้สึกไม่คุ้นเคยกับการโดนเกาะขามากจนรู้สึกแหยงๆ

"แล้วการแข่งที่ว่านี่มันยังไงหรือค่ะ สำคัญขนาดนั้นเลยหรือ" ริเอน่าดูจากท่าทางของชายหนุ่มแล้วดูเหมือนว่ามันเป็นเรื่องที่สำคัญเอาเรื่อง

'คงสงบลงได้บ้างแล้วน้า' ยอมตกลงไปแล้วริเอน่าก็หวังว่าอีกฝ่ายจะสงบลงได้บ้าง

? ? ? : ค คือว่า . . .

ชายหนุ่มได้สงบลงและปล่อยขาของริเอน่าออกและค่อยๆอธิบายอย่างช้าๆ

? ? ? : การแข่งขันภายในเทศกาลโรงเรียน เดือนที่ 3 วันที่ 54 น่ะครับ . . . มันคือการแข่งขันกินอาหารรุ่นโหดที่จะเป็นการแข่งขันในรูปแบบแท้กทีมโดยคนนึงที่จะลงแข่งและอีกคนจะเป็นเหมือนกับผู้สนับสนุน ผู้ชนะจะได้ . . .

ชายหนุ่มได้เงียบไปซักพักก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมาด้วยแววตาอันมีความหวัง

? ? ? : จะได้คะแนนสอบช่วง Midterm ผ่านโดยไม่ต้องสอบน่ะครับ !!!

ชายหนุ่มได้อธิบายเหตุผลกับริเอน่า


"ไม่ได้โม้แน่น่ะค่ะ" ริเอน่าเริ่มสนใจขึ้นมาหน่อยแต่ฟังแล้วเหมือนโม้ๆอยู่

"แล้วลงแข่งกับผู้สนับสนุนนี่ยังไงหรือค่ะ" ริเอน่าเริ่มถามรายละเอียดการแข่ง

? ? ? : จริงๆครับ !! ผมรับประกันได้เลย !!

ชายหนุ่มได้ยืนยันเสียงแข็งพร้อมกับอธิบายต่อไปถึงการแข่งขัน

? ? ? : คือว่าในการแข่งจะจัดเป็นการแข่งแบบทีมน่ะครับ โดยในหนึ่งทีมจะต้องมีผู้ลงแข่งขันหนึ่งคนและผู้สนับสนุนหนึ่งคน โดยผู้ที่ลงแข่งขันนั้นจะถูกจำกัดอยู่เฉพาะบนสนามแข่งและผู้สนับสนุนจะต้องเล่นมินิเกมส์ด้านล่างเพื่อเลือกตัวเลือกที่ผู้ลงแข่งขันจะได้รับ . . .

เขาได้เงียบลงไปซักพักก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมามองริเอน่าทั้งน้ำตาอีกครั้งพร้อมกับสารภาพความจริงอีกอย่างออกมา

? ? ? : ผมเป็นพวกดวงไม่ค่อยจะดีซักเท่าไรนักเลยทำให้ทีมของผมเมื่อปีที่แล้วแพ้ไปน่ะครับ


"......" ริเอน่าทำหน้าอึ้งค้างและพูดอะไรไม่ออก

"อะ เอาเถอะค่ะ ไม่มีใครที่ดวงไม่ดีตลอดหรอกค่ะ" ริเอน่าพยายามพูดปลอบใจเอาไว้ก่อน

"จะว่าไปแล้ว หนูชื่อริเอน่า กราฟอร์ด น่ะค่ะ" ริเอน่าลืมแนะนำตัวเสียสนิท

ดาคาเดะ โซโระ : จริงด้วย !! ขอโทษทีนะครับแหะๆๆ ผมชื่อ ดาคาเดะ โซโระ เป็นนักเรียนปีสองที่นี่น่ะครับ

ชายหนุ่มได้แนะนำตัวพร้อมกับยิ้มแห้งๆออกมา

ดาคาเดะ โซโระ : ยังไงก็ขอฝากตัวด้วยนะครับริเอน่าซัง การลงแข่งจำเป็นที่จะต้องมี ความอดทนค่อนข้างสูงหน่อย กริยาการแสดงออกระดับกลางๆ และ ความสามารถในการกระทำระดับกลางด้วยเช่นกัน นอกเหนือจากนี้แล้วคงต้องรอดูกันในวันแข่งล่ะครับ


เสร็จสิ้น
เจ้าหญิงคะงุยะ
โพสต์ 12-3-2012 22:39:15 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 12-4-2012 15:10



!! เอะ? เราตะลึงอยู่ครู่หนึ่งจากออร่าของวาคิวรี่ที่อยู่เบื้องหน้าของเรา

เจ้าพวกนี้ อัญเชิญอสูรนักรบออกมาได้ด้วยงั้นหรอ?

เราจ้องมองวาคิวรี่ที่ยังไม่ขยับเขยื้อนไปไหนอย่างใจเย็นและพยายามอ่านกระแสพลังของมันให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

กลายเป็นสามต่อหนึ่งแล้วแฮะ เห็นได้ชัดว่าเรากำลังเสียเปรียบอยู่ คงต้องหลีกเลี่ยงการปะทะกันตรงๆแล้ว

- สถานะ : ปกติ
- Hp : ปกติ
- Mp : ปานกลาง

รากิส : โอ . . . นักรบผู้อัญเชิญผนึก จงวาดดาบของท่านต่อหน้าข้า วาไครี่ รากิส เพื่อแสดงพลังของท่านด้วย

วาไครี่สาวได้แตะเท้าลงบนพื้นพร้อมมองไปยังฮารุและกลุ่มของกิวเบิร์ตอย่างช้าๆ

เปรี๊ยะ !! สถานที่รอบด้านได้แตกออกและร่วงหล่นลงไปยังส่วนลึกของดันเจี้ยนแห่งนี้จนสนามรบนั้นลอยอยู่กลางอากาศในรูปของแบทเทิ้ลโคลอสเซี่ยม

กิลเบิร์ต(?) : แย่จริงนะครับคุณมาโดกะ

มาโดกะ(?) : ช่วยไม่ได้นี่นาชั้นบอกไม่ได้หรอกว่าตัวอะไรจะออกมาน่ะ

ดูเหมือนว่าทั้งทางกลุ่มของกิลเบิร์ตและวาไครี่เองนั้นจะไม่ได้เคลื่อนไหวใดๆก่อนทั้งสิ้น แต่จากสถานการณ์แล้วดูเหมือนว่าสนามรบตอนนี้น่าจะแบ่งออกเป็น 3 ฝั่งแล้ว . . .


อัญเชิญผิดพลาดอย่างนั้นหรอ? เราลู่ตัวลงต่ำเอาไว้เมื่อพื้นที่อยู่รอบๆเริ่มลอยขึ้นจนพอทรงตัวได้บ้าง

ดูท่าวาคิลลี่อาจจะไม่เป็นปัญหาสำหรับเราตอนนี้ แต่ถ้าหากนางเห็นเราเป็นผู้ร่วมอัญเชิญด้วยแล้วคงหันมาทำร้ายเราก็เป็นได้

แต่ว่าอัญเชิญมาแล้วต้องเอาชนะเพื่อทำสัญญาอย่างนั้นรึ?

สำหรับกิลเบิร์ต คงจะเป็นธาตุที่แพ้ทางกันน่าดู

แต่จอมเวทย์อีกคนนึงนี่สิ ....

ถึงระดับพลังเราจะยังไม่รู้แน่ชัด แต่ถ้าหาก การทำสัญญากับวาคิลลี่จำเป็นจะต้องเอาชนะนางให้ได้ก่อน ถ้าอย่างนั้นคงต้องลองใช้ประโยชน์จากสถานการณ์ตอนนี้ก่อนล่ะ

ยิ่งตอนนี้ฟิลของกิลเบิร์ตก็หายไปแล้ว

เราค่อยๆผายมือออกแล้วรวบรวมลมปรานพลางผ่อนลงช้าๆ เพื่อสร้างสมาธิระดับสูงในการโจมตีกลุ่มของกิลเบิร์ต

Substance Delayer

พริบตาที่่เราลืมตาขึ้นฟิลพลังไคถูกแผ่ออกเป็นทางยาวเป็นวงกว้างทอดยาวไปยังกิลเบิร์ตและมาโดกะเพื่อให้ทั้งคู่เคลื่อนไหวได้ช้าลงแต่เพิ่งความเร็วให้กับเราได้เป็นอย่างมาก

[ การโจมตีครั้งนี้ มุ่งเน้นไปที่กิลเบิร์ต เป้าหมาย > ดาบของเขา ]

พริบตาที่ตัวเรามาหยุดอยู่ตรงหน้ากิลเบิร์ตเราย่อตัวลงพร้อมกับเสยอับเปอร์คัทซ้ายไปที่ปลายคางของเขาในจังหวะถัดมาเราจับแขนของเขาไว้ข้างหนึ่งเพื่อริบดาบและใช้ข้อศอกอัดไปที่ลำตัวเพื่อหมายให้ร่างของเขากระเด็นไปโดนจอมเวทย์สาวที่อยู่ข้างๆเขา

- สถานะ : ปกติ
- Hp : ปกติ
- Mp : ปานกลาง

โครม !! ดูเหมือนว่าถึงกิลเบิร์ตที่เป็นจอมเวทย์และนักดาบที่ช่ำชองการต่อสู้ แต่เขาเองก็ไม่ได้มีพลัง KI พิเศษแต่อย่างใดทำให้ร่างของเขาไม่สามารถต้านทานการไหลเวียนสสารของธรรมชาติได้และกระเด็นออกไปที่ร่างจอมเวทย์สาวคนนั้น !!

วูบ !! ร่างของกิลเบิร์ตได้กระเด็นผ่านร่างมายาของจอมเวทย์สาวคนนั้นไป เขาได้พลิกตัวกลับมาและได้ลองใช้พลังความมืดของตนเองดูแต่ดูเหมือนว่าในพื้นที่นี้จะไม่สามารถเปลี่ยนพลังธาตุที่ส่งออกมาจากวัลคิวรี่ได้เลย

รากิส : !?

วัลคิวรี่รากิสได้มองสถานการณ์เบื้องหน้าอย่างสงสัย เธอได้รีบถอยห่างร่างของตนขึ้นไปเหนือพื้นเช่นเดิมพร้อมกับมองลงมาที่การต่อสู้ด้านล่างอย่างใจเย็น

มาโดกะ(?) : เอ๋ ?! นั่นใครน่ะ !! อยู่ดีๆมาหาเรื่องกันแบบนี้รึไงย๊า !!

ดูเหมือนว่าจอมเวทย์สาวจะไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างมนต์อัญเชิญของเธอทำให้เธอหันกลับมามองทางฮารุที่เพิ่งโจมตีกิลเบิร์ตจนกระเด็นผ่านร่างมายาของเธอไปเมื่อครู่นี้


เรารองแกว่งเรย์เปียอย่างรวดเร็วไป่ก่อนจะลู่คมดาบลงกับพื้นพลางหันหน้าไปหามองมาโดกะ

'' ถึงในดาต้าเบสจะไม่ได้บอกข้อมูลพวกนี้มาก่อน แต่คงปล่อยให้พวกคุณ ทำสัญญากับวัลคิลรี่ย์ ตนนี้ได้หรอก ''

วัลคิลรี่ย์เองก็ท่าทางจะเริ่มระวังตัวแล้ว ? เกิดสับสนการอัญเชิญรึเปล่า ? แต่เอาเถอะ ถ้าหากไม่ได้พลังของวัลคิลรี่ย์มาเราเองก็ไม่มีทางชนะสองคนนี้ได้เหมือนกัน คงจำเป็นจะต้องใช้ประโยชน์จากฟิลที่วัลคิลรี่ย์กางออกมาจับกุมสองคนนี้ให้ได้

'' ขอเตือนอีกครั้ง กรุณาอย่าขัดขืนด้วย ตอนนี้พวกเธอสร้างฟิลพื่อสร้างความได้เปรียบจากผมไม่ได้แล้ว คราวนี้ผมจะได้จับกุมพวกคุณไปสอบสวนให้เสร็จเรื่องเสร็จราวเสียที ... ''

เรายังคงตั้งท่าพร้อมสู้และจ้องไปยังมาโดกะที่เรายังไม่รู้จักพลังเวทย์ของเธอดีพอ คงต้องให้ความสำคัญในการหลบมากกว่าปัดป้องซะแล้ว

ส่วนทางด้านวัลคิลลี่ย์เองเราก็คงต้องรีบหาทางทำสัญญากับนางให้ได้ ลองคิดดูสิฮารุ หนังสือและข้อมูลที่เคยอ่าน นอกจากวิธีที่จะเอาชนะแล้วยังมีอะไรอยู่อีกบ้าง ...

'' ผมขอย้ำอีกครั้ง ยอมจำนนเสียเถอะ ถ้าไม่อย่างนั้นผมจะเริ่มใช้กำลังบังคับพวกคุณล่ะ!... ''

มาโกะ(?) : ฝันไปเถอะ !! พวกเราไม่ยอมมอบตัวง่ายๆหรอก !!

เมื่อเอ่ยจบแล้วร่างของเธอและกิลเบิร์ต(?)ก็ได้ค่อยๆจางลงและหายไป แต่กระนั้นด้วยลานต่อสู้ที่ถูกตัดขาดจากพื้นที่ฝั่งอื่นด้วยพลังของวัลคิวรี่ทำให้พวกเธอคงยังจะออกไปจากเขตุนี้ไม่ได้อย่างแน่นอน

รากิส : นี่มันเกิดอะไรขึ้น . . .


'' ... '' เอาลดดาบลงช้าๆ ท่าทางจะไม่ยอมจำนนง่ายๆจริงๆ ตอนนี้คงจะออกไปไหนไม่ได้ไกลนัก ลงจัดการทางนี้ให้เรียบร้อยดีกว่า

เราหันไปหาพลางเงิยหน้ามองวัลคิลลี่ที่อยู่ด้านบนก่อนพูดตอบ

'' ขอโทษด้วยที่เสียมารยาท แต่เพราะความจำเป็นของเรา คงไม่อาจให้ เธอทำสัญญากับผู้อัญเชิญได้ นามของเธอคืออะไรหรอ วัลคิลลี่? ''

ถึงจะรู้สึกกดดัน แต่ถ้าเป็นไปได้ เราต้องรีบชิงนางมาเพื่อความได้เปรียบของเราในตอนนี้เสียก่อน

'' เงื่อนไขการทำสัญญาของเธอคืออะไร วัลคิลลี่? ''

เราเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

รากิส : เราคือวัลคิวรี่รากิสนักรบผู้รับใช้มหาเทพโอดิน อาคาร์น่าประจำตัวคือจัสติส ความยุติธรรม

เธอได้เอ่ยอธิบายกับฮารุในท่าทีปกติพร้อมกับเอ่ยต่อไปว่า

รากิส : การอัญเชิญของเราไม่ใช่การทำสัญญาหากแต่ว่าเป็นการเรียกตัวออกมาเท่านั้น ถ้าไม่มีการทำสัญญาใดๆเราก็จะกลับไปยังวิหารแห่งโอดิน ส่วนเงื่อนไขนั้นคือการต่อสู้ให้ชนะเราให้ได้ในการต่อสู้แบบตัวต่อตัวเท่านั้น

รากิสได้อธิบายถึงกฏการทำพันธสัญญากับเธอ ในขณะเดียวกันนั้นเองฮารุก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวในระยะที่ไม่ห่างกับทางอีกฝั่งนัก พวกกิลเบิร์ต(?)คงจะกำลังทำการข้ามไปอีกฝั่งและหลบหนีในจังหวะนี้ก็เป็นได้ . . .


คิ้วของเรากระดิกเบาๆ กะแล้วเชียวว่าต้องสู้กับนางถึงจะทำสัญญาได้ หากแต่ว่าระดับพลังน่าจะต่างกันอยู่มากพอสมควรแน่ๆ เราลองวิเคราะห์จากหลักความเชื่อและบทความที่เคยอ่านผ่านๆมา แต่มันก็ไม่น่าจะเสียหายหากได้ลองประมือกับนางดู น่าจะช่วยให้พัฒนาฝีมือได้มากกว่านี้แน่ ถ้าในกรณีที่นางไม่สู้กับเราจนถึงตายล่ะก็นะ

แล้วดูท่าเจ้าพวกนั้นเองคงตั้งใจจะพยายามหนีไปจริงๆ ไม่สนใจสิ่งที่ตัวเองได้อัญเชิญออกมาเลยอย่างนั้นหรอ?

อาจจะไม่มีโอกาสอีกแล้วก็ได้ น่าสนุกดี ลองดูซักตั้งก็แล้วกัน

'' เข้าใจแล้ว แค่เอาชนะและได้รับการยอมรับจากเธอก็พอสินะ? - เราเอ่ยทวนคำวาคิลรี่ ก่อนจะมองดูเรย์เปียบนมือของตัวเอง

เอาเถอะอย่างน้อยก็ดีกว่า สู้แบบมือเปล่าๆกับนักรบในตำนานล่ะนะ พลังโอดินคงจะแข็งแกร่งมาก คงประมาทไม่ได้แล้วสิ

''ข้า ไซออนจิ บลาโด้ ฮารุ  ขอรับการทดสอบจากวัลคิลรี่รากิส '' เรากล่าวเป็นทางการเล็กน้อยตามนิสัยเจ้าระเบียบในยามงานแบบนี้ พลางตั้งเรย์เปียพลางเลื่อนมือแตะที่หน้าผากของตัวเองพลางหลับตาแสดงมารายาทก่อนสู้กับนาง

- สถานะ : ฟื้นกลับมาปกติก่อนเริ่มต่อสู้กับวัลคิวรี่
- Hp : ฟื้นกลับมาปกติก่อนเริ่มต่อสู้กับวัลคิวรี่
- Mp : ฟื้นกลับมาปกติก่อนเริ่มต่อสู้กับวัลคิวรี่

วัลคิวรี่สาวได้แสดงดาบของเธอออกมา เปลวดาบนั้นได้หุ้มไว้ด้วยเพลิงดำที่เผาผลาญอยู่ตลอดเวลาจนไม่สามารถมองเห็นแขนข้างนั้นของเธอได้เลย เธอได้ค่อยๆลดตัวลงมาสู่อารีน่าด้านล่างพร้อมกับรับดาบท้าประลองของฮารุก่อนที่จะเริ่มการต่อสู้ทันที

วูมมม !! เสียงสายลมได้พัดผ่านฮารุไปเพียงแว่วหูเท่านั้นร่างของวัลคิวรี่เองก็ได้หายไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน !! แต่ดูเหมือนว่าทักษะการเคลื่อนที่จะคล้ายคลึงกับคนที่ฮารุนั้นปะมือด้วยบ่อยครั้งบวกด้วยกับความเร็วของฮารุเองทำให้เขาสามารถหลบพ้นการโจมตีโดยตรงของวัลคิวรี่ได้อย่างยากลำบาก ถึงแม้ว่าทักษะนั้นจะค่อนข้างคล้ายคลึงกันแต่ก็ดูเหมือนว่าการเคลื่อนที่ของเธอจะเร็วกว่าขั้นคนล่ะระดับเลยทีเดียว


!!! ระเร็ว!!! แม้ว่าจำเป็นจะต้องหลบให้หมดจด แต่คงทำได้ยากแล้วสิ เราเปลี่ยนจากจะพยายามหลบอย่างฉิวเฉียดเป็นเลื่อนดาบขึ้นมาช่วยปัดและใช้ช่องโหว่ที่สร้างขึ้นนั้นเป็นทางหนีของตัวเอง อย่าว่าแต่จะโจมตีเลย แค่ตั้งสมาธิให้มองนางทันยังหินขนาดนี้

เรารีบวาดมือออกด้านหลังแล้วใช้พลัง Ki สร้างม่านพลังไว้รอบตัวเอง ต้องทำให้มองเห็นได้ง่ายขึ้นอีกหน่อย ไม่ต้องกางไว้เยอะแค่เป็นเหมือนม่านพลังให้เธอวิ่งผ่านมาก็พอ อย่างน้อยถ้านางผ่านม่านพลังมาความเร็วต้องลดลงพอที่เราจะหลบได้พ้น

เรายังคงลู่ดาบไว้เป็นแบบตั้งรับอยู่ เพราะยังไม่แน่ใจว่าเธอจะรับรู้การเคลื่อนไหวได้ทั้งหมดรึเปล่า ตอนนี้คงทำได้แค่ป้องกันแล้วรอนางพลาดเองท่าจะดีกว่า เราย่อตัวลงเล็กน้อย เตรียมพร้อมจะพุ่งกระโดดออกไปรอบทิศทางเมื่อวินาทีที่เธอข้ามผ่านม่านพลังมาเพื่อหลบและสวนการโจมตี

- สถานะ : ปกติ
- Hp : ปกติ
- Mp : ปกติ

ฟุ้บ !! ร่างของวัลคิวรี่นั้นได้หายไปอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ลำพังสายตาแล้วฮารุแทบจะมองไม่เห็นร่างกายของรากิสได้เลย

วิ้ง ๆ ๆ ๆ ม่านพลัง KI รอบๆตัวของฮารุได้แสดงปฏิกริยาขึ้น แต่ทว่ามันกลับเป็นการเคลื่อนที่ถึง 4 จังหวะในเวลาที่ไล่เลี่ยกันเป็นอย่างมากก่อนที่ฮารุจะรู้ตัวอีกทีคมดาบใต้เปลวเพลิงดำก็ได้เข้ามาใกล้กับตัวของเขาในระยะเผาขนจนเขาต้องรีบปัดมันออกเสียก่อนที่จะคิดถึงยุทธศาสตร์การต่อสู้อื่นๆ

นอกจากนี้ยังดูเหมือนว่าฮารุจะสามารถใช้ทักษะต่างๆได้ปกติโดยไม่ถูกรบกวนจากผลของฟิลด์ของวัลคิวรี่อีกแล้ว เธอคงจะสลายฟิลด์ออกไปในจังหวะที่การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นนั่นเอง . . .

- หยุดการต่อสู้
- ทำการต่อสู้ไปก่อนอีกซักพักนึง
- อื่นๆโปรดระบุ


[ System online ]

ทำการต่อสู้ไปก่อนอีกซักพักนึง

ใช้สกิลได้แล้วรึ! เรารีบกลับตัวกลางอากาศลงมาก่อนจะลู่วิ่งไปรอบๆ กลายเป็นไม่อยู่กับที่แทน

วาคิลลี่ตนนี้เป็นทั้งสายพลังกับความเร็ว แบบนี้ถ้าก็อปอะไรมาได้ซักอย่างล่ะก็!!

Presence Extrusion

KI Transmission

KI Detection

เราหยุดวิ่งลงก่อนจะย่อตัวลงและจับดาบในท่าสองมือเตรียมพร้อมจะสวนการเข้ามาของวัลคิลลี่

อีกทั้งยังรวบรวมพลัง KI พร้อมที่จะยิงออกไปหาวัลคิลลี่ทันทีที่เธอเข้ามา แม้จะแลกด้วยการทำสามาธิเป็นอย่างมากก็ตาม

ตัดสินกันในดาบเดียว!!

- สถานะ : ปกติ
- Hp : ปานกลาง
- Mp : ปานกลาง

รากิส : Zone of Safety !!

ฟ้าววว !! ทันใดนั้นเองพื้นที่การต่อสู้ก็ได้เปลี่ยนสภาพเป็นพลังงานเหมือนกับครั้งแรกที่รากิสปรากฏตัวออกมา !! เธอได้กางมันออกเพียงคณู่เดียวเท่านั้นเพื่อทำให้การใช้พลังของฮารุถูกยกเลิกออกไปและปิดมันลงอย่างรวดเร็วเพื่อต่อเนื่องการโจมตีของเธอต่อไปในเพียงเสี้ยววินาที !!

วูบบบบ !! ร่างของฮารุได้ถูกดาบของรากิสฟาดเข้าที่กลางตัวอย่างเต็มๆ แต่ว่าคมดาบนั้นกลับได้ผ่านตัวของฮารุไปราวกับว่ามันเป็นแค่เพียงภาพลวงตาเท่านั้น . . .

วิ้งงง !! ทันใดนั้นเองฮารุก็ได้เกิดอาการปวดหหัวขึ้นมาอย่างรุนแรงจนเลือดของเขาไหลออกมาทางรูจมูกข้างหนึ่ง ดูเหมือนว่าดาบของรากิสจะไม่ใช่การโจมตีที่ร่างกายของเขาแต่เป็นการเดรนพลังชีวิตและจิตวิญญาณของเขาจากภายในเสียมากกว่า !!


จะเต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
โพสต์ 9-4-2012 09:49:11 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 12-4-2012 01:56



เด็กสาวที่ไม่เคยพบกับความผิดหวัง นี่คงเป็นครั้งแรกที่เธอพบความผิดหวังนั้น เธอทรุดตัวลงไปกับพื้น
สายตาของเธอนั้นเหมือนกับไม่เชื่อความจริงที่อยู่ข้างหน้า
"นี่นะหรอคือความอ่อนแอของฉัน . . . "เธอพูดพร้่อมทำท่าเมื่อจะหัวเราะ แต่กลับมีนํ้าตาค่อยๆไหลออกมา
"ความอ่อนแอ ของฉันทำให้ฉันไม่สามารถช่วยผู้คนได้สินะ เป็นเพราะฉัน เพราะฉัน เพราะฉัน ... "เวนโทร่าบ่นกับตัวเอง
"ทำไม ทำไม ทำมายยยยยยยยยยยยยยยย" เด็กสาวกรี๊ดร้องโดยไม่สนภาพพจน์ตัวเอง และผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ
นํ้าตาไหลออกมาโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
-:- upskill :: Revive
"ถ้ารักษาไม่ได้งั้นก้ชุบมันขึ้นมาเลยแล้วกัน!!!!!" เวนโทร่าลุกขึ้นมาทั้งนํ้าตา
-:- use skill :: Revive !!!!

อาริซาโตะ มินาโกะ : เอ๋ ?! คุณเวนโทร่านั่นมันมอนสเตอร์นะคะ !!

มินาโกะได้ร้องอุทานออกมาอย่างตกใจพลางพยายามจะห้ามเวนโทร่าไว้แต่ดูเหมือนว่าด้วยพลังซัมมอนเนอร์ของเวนโทร่าจะทำให้เกิดอะไรบางอย่างขึ้นมาเสียแทน

Contactor : Blue Dragon Legion



เนื่องจากผลของสกิลชุบชีวิตของเวนโทร่าทำให้ซากที่พอเหลือจากสัตว์ประหลาดตัวนั้นได้รวมตัวกันใหม่และมีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง แต่กระนั้นพลังทั้งหมดรวมทั้งพลังแห่งความมืดจากมิตินี้ที่ได้เปลี่ยนมันให้กลายเป็นสัตว์ประหลาดที่บ้าคลั่งในตอนแรกด้วยเช่นกันที่หายไป นับแต่นี้ไปเหมือนว่ามันจะกลายเป็นอสูรรับใช้ประจำตัวตัวแรกของเวนโทร่าไปในบัดดล



มิวเชสกี้ : ก๊าซซซ


เวนโทร่า ถึงกับตกใจกับสิ่งที่อยู่ข้างหน้าของเธอ
" อะ . . . . อสูรรับใช้!!! " เธอวิ่งเข้าไปกอดมิวเชคกี้ทั้งนํ้าตา แต่ครั้งนี้คงเป็นนํ้าตาแห่งความดีใจเสียมากกว่า
เธอคิดอยู่ในใจ...ดูเหมือนในโลกนี้ยังมีอีกหลายสิ่งเลยสินะที่ยังไม่เคยพบเห็น คิดถูกจริงๆที่ออกเดินทางมา
เวนโทร่าปาดนํ้าตาที่หน้า
"อะ! ว่าแต่ คุณอาริซาโตะ มินาโกะ ภารกิจคืออะไรหรอค่ะ??" เมื่อเหตุการณ์อันน่าตกใจผ่านไปซักพักเธอถึงนึกถึงภารกิจออกมาได้
"ว่าแต่....คุณอาริซาโตะ มินาโกะ พอจะรู้บ้างมั้ยว่า...เค้ากินอะไรเป็นอาหาร...??" เธอพูดพล่างชี้ไปทางมิวเชสกี้

อาริซาโตะ มินาโกะ : อ . . . เอ๋ ?

มินาโกะได้มองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าอย่างแปลกใจดูเหมือนว่าเธอจะไม่เคยเห็นการทำพันธที่ไม่ต้องใช้เวทย์อัญเชิญหรือทำสัญญากับสิ่งมีชีวิตทางด้านนี้มาก่อนเลย

อาริซาโตะ มินาโกะ : เอ . . . เราเองก็เพิ่งเคยเห็นปรากฏการแบบนี้ครั้งแรกล่ะนะ แต่คิดว่าเขาคงกินอาหารแบบเดียวกับคนได้ล่ะนะ

เธอได้เอ่ยตอบเวนโทร่าในท่าทีที่ไม่แน่ใจซักเท่าไรนัก พร้อมกับเอ่ยตัดไปถึงภารกิจของวันนี้เสียแทน

อาริซาโตะ มินาโกะ : อ่า เรื่องภารกิจวันนี้พวกเรามาที่นี่เพื่อช่วยผู้บาดเจ็บน่ะหรือผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องน่ะ เราเองก็ยังไม่แน่ใจเลยว่ามีซักกี่คนบ้าง


เวนโทร่าลูบหัวของมิวเชสกี้ราวกับเด็กที่กำลังให้ความสนใจกับของเล่นชิ้นใหม่เป็นอย่างมาก
เวนโทร่า :: งั้นช่วยนำทางให้หน่อยจะได้มั้ยค่ะ?
เธอขอร้องอย่างนอบน้อมกับหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า

อาริซาโตะ มินาโกะ : ค่ะ

มินาโกะได้ตอบรับสั้นๆก่อนที่จะวิ่งนำทางเวนโทร่าไปยังสถานที่ด้านหน้า

ไม่นานนักทั้งสองก็ได้เข้ามาใกล้กับบริเวณพื้นที่เกิดเหตุ

-:- พบ Souji Seko

เซโกะ(?) : อ๊ะ !? กำลังเสริมงั้นเหรอ ตอนนี้ถอยกลับไปกันก่อนดีกว่านะทางด้านหน้าเขากำลังพยายามควบคุมสถานการณ์อยู่น่ะถ้าเกิดมีคนเข้าไปมากกว่านี้มันอาจจะเป็นอันตรายก็ได้

หญิงสาวด้านหน้าที่ได้เดินสวนทางกลับมาได้เอ่ยบอกขึ้น ดูเหมือนว่าเธอจะอยู่ในกลุ่มเดียวกับเวนโทร่าและมินาโกะเช่นกัน จากที่เธอเอ่ยบอกมาสนามรบด้านหน้าคงจะไม่ปลอดภัยซักเท่าไรเป็นแน่

อาริซาโตะ มินาโกะ : อืม . . พี่มินาโตะเองคงจะอยู่ที่ลานต่อสู้ด้านหน้านั่นด้วย . . . อีกอย่างเราคงให้คุณเวนโทร่าที่เพิ่งเข้ามาครั้งแรกไปเผชิญกับการต่อสู้ที่หนักหน่วงทันทีเลยไม่ได้ . . .

- ย้อนกลับออกไปก่อน
- ไปแอบดูสถานการณ์
- ยืนยันว่าจะไป
- อื่นๆ โปรดระบุ


".......เอาไงดีกับชีวิตเนี่ย"เวนโทร่าคิดอยู่ในใจ
เวนโทร่า :: "เอ่อ . . . ถ้าไม่เป็นการรบกวนมากนักขออยู่ดูสถานการณ์อยู่ตรงนี้ก็แล้วกันค่ะ"

choose - ไปแอบดูสถานการณ์

เวนโทร่า :: เพื่อว่าจะพอมีอะไรที่จะช่วยได้บ้างค่ะ อะ แต่ถ้ารบกวนก็ไม่เป็นไรค่ะ ....
ในใจเวนโทร่า"ไหนๆก็เดินมาแล้ว เมื่อยก็เมื่อยขอพักบ้างเถอะ...."เธอคิดพล่างลูบหัวของอสูรรับใช้ของเธอ

อาริซาโตะ มินาโกะ : ก็ดีเหมือนกันนะคะ จะได้เป็นการเห็นการต่อสู้จริงและเรียนรู้ไปในตัวด้วย

มินาโกะได้เอ่ยตอบเวนโทร่าและใช้ทักษะของเธอส่งเซโกะ(?)ออกไปยังด้านนอกเสียก่อนที่จะเริ่มนำทางเวนโทร่าไปแอบดูในจุดใกล้ๆ

เมื่อเวนโทร่าได้มาถึงจุดแอบแล้วและมองเห็นยังลานต่อสู้ด้านหน้าก็พบว่าสภาพของสนามรบนั้นได้แตกกระจายไปทั่วเหมือนกับถูกวางระเบิดอย่างนั้น ในสนามรบนั้นได้มีชายหนุ่มผมสีส้มคนนึงที่เวนโทร่าเคยพบแล้วครั้งนึงกับชายหนุ่มผมแดงและหญิงสาวผมเขียวอีกคนนึงที่แปลกหน้าออกไปรวมทั้งมินาโตะที่น่าจะเป็นพี่ชายของมินาโกะเองด้วย รวมทั้งในระยะที่ไม่ไกลออกไปมากนักยังมีเด็กสาวผมสีดำคนนึงอยู่ในบริเวณนั้น พวกเขากำลังทำการต่อสู้กับมอนสเตอร์อยู่เพียงตัวเดียว แต่ดูเหมือนว่าสถานการณ์จะไม่มีใครได้เปรียบเสียเปรียบใครเลย

                   

VS



แว้บ !! ทันใดนั้นเองลานต่อสู้ก็ได้กลายเป็นบ่อน้ำขนาดใหญ่ ทำให้เวนโทร่าสามารถมองเห็นการต่อสู้ได้ง่ายขึ้นเนื่องจากพื้นที่ที่เป็นน้ำที่ค่อนข้างโปร่งใส

ไม่นานนักชายหนุ่มผมสีส้มก็ได้ซัดกำปั้นของเขาลงที่ปีศาจแปลกๆตนนั้นพร้อมกับใช้ดาบคาตานะตัดหัวของมันออก แต่ทว่าพื้นที่การต่อสู้นั้นก็กลับถล่มตัวลงไปอีกทำให้เวนโทร่าไม่สามารถมองเห็นการต่อสู้หลังจากนั้นได้เนื่องจากฝุ่นที่ฟุ้งและปกคลุมไปทั่วบริเวณนั่นเอง

อาริซาโตะ มินาโกะ : พี่คะ !! ป . . ปลอดภัยสินะ . . . โล่งอกไปที่

มินาโกะเองได้รีบใช้บัตรติดต่อเข้าไปยังมินาโตะ(?)ที่อยู่ในสนามต่อสู้นั่นด้วยทันทีที่เธอเห็นมันถล่มลงไป แต่ดูเหมือนว่าเธอจะพยายามติดต่อหาใครอีกคนนึงอยู่เช่นกัน

อาริซาโตะ มินาโกะ : แย่แล้ว !! การติดต่อของคุณไซออนจิหายไป !!

เธอได้อุทานออกมาเบาๆพลางสอบถามมินาโตะ(?)ผ่านบัตรสื่อสารนั่น ดูเหมือนว่ามินาโตะ(?)จะได้อาสาลงไปค้นตัวของไซออนจิ(?)เองและบอกให้เวนโทร่าและมินาโกะกลับไปเสียก่อนเนื่องจากด้านล่างที่ลึกกว่านี้นั้นคงจะอันตรายเป็นอย่างมาก

เวนโทร่าและมินาโกะเองจึงไม่มีทางเลือกอื่นและได้กลับออกมายังด้านนอกที่ฐานของตนเองเสียก่อน

-:- ถูกย้ายมายัง S.E.E.S. Base

อาริซาโตะ มินาโกะ : การต่อสู้จริงๆมันอาจจะเป็นแบบนั้นหรือหนักกว่านั้นก็ได้คุณเวนโทร่าเองก็ระวังตัวไว้ด้วยนะคะถ้าเกิดว่าเข้าไปคนเดียวน่ะค่ะ แล้วก็คุณเวณโทร่าสามารถย้อนดูบันทึกข้อมูลของคุณไซออนจิ ฮารุเกี่ยวกับการต่อสู้ได้นะคะ ส่วนเรื่องคุณไซออนจิเดี๋ยวพวกเราจะทำการค้นหาต่อไปเอง วันนี้คงไม่มีอะไรรบกวนคุณเวนโทร่าแล้วล่ะค่ะ ขอบคุณที่ให้การช่วยเหลือในวันนี้นะคะ

มินาโกะได้เอ่ยอบกเวนโทร่าก่อนที่จะแยกตัวออกไปเช่นกัน


เวนโทร่า :: "......... ไปกันหมดทิ้งเราไว้คนเดี่ยว ไปไหนดีเนี่ย???"
"จริงด้วย!!!! นัดกับลูกะไว้ว่าจะไปเดินเล่นด้วยกันนิ! นี่มันกี่โมงแล้วเนี่ย ลูกะยังรออยู่มั้ยเนี่ย"
เวนโทร่ารีบกลับไปยังโรงเรียนด้วยความรีบร้อน


-:- ตัดมาช่วงเย็น

-:- ย้ายมายังบริเวณโรงเรียน

ดูเหมือนว่าเวนโทร่าจะไม่คลาดเรื่องเวลาไปนักทำให้เธอสามารถกลับมายังโรงเรียนได้ทันเวลานัดพอดี

คิอูอิ ลูกะ : อ๊ะ !! เวนโทร่า ~ ทางนี้จ้า

ลูกะได้โบกมือขึ้นพร้อมกับเดินมาหาเวนโทร่าพร้อมกับคิชิ ไคโตะ ส่วนทางด้านสมาชิกคนอื่นๆนั้นดูเหมือนว่าจะกลับไปก่อนแล้ว

คิอูอิ ลูกะ : เสร็จธุระทางนั้นแล้วสินะ ~ ถ้างั้นเดี๋ยวเราไปเดินเล่นภายในตัวเมืองกันดีกว่า

ลูกะได้เอ่ยขึ้นพลางชะเง้อมองไปด้านหลังของเวนโทร่าอย่างแปลกใจเพราะว่าครั้งแรกเหมือนจะไม่มีมังกรตัวเล็กๆเดินตามเวนโทร่าอยู่


เวนโทร่า : อืมเสร็จแล้วละจ๊ะ ~
เวนโทร่าสังเกตว่าลูกะกำลังมองมาทางข้างหลังของเธอ เมื่อหันมองตามก็พบว่าลูกะกำลังไปทางอสูรรับใช้ของเธอ
"จริงด้วยลูกะ นี่คือ อสูรรับใช้ของฉันนะ ชื่อ มิวเชสกี้ ละ"เวนโทร่าพูดพล่างกอดมิวเชสกี้ราวกับมันเป็นตุ๊กตา
เวนโทร่า : ลองเล่นกับมันหน่อยมั้ยละ แล้วไปไหนกันดีละ???
เธอยื่น มิวเชสกี้ ไปทางลูกะ

คิอูอิ ลูกะ : อ . . . เอ๋ !? ซัมมอนเนอร์สามารถมีสัตว์เลี้ยงน่ารักแบบนี้ได้ด้วยเหรอเนี่ย !!

ลูกะได้ร้องตกใจขึ้นก่อนที่จะก้มหน้าลงมาเล็กน้อยและใช้นิ้วชี้ของเธอจิ้มที่มิวเชสกี้เบาๆก่อนที่จะกลับไปยืนในท่าเดิม

คิอูอิ ลูกะ : เราไม่มีพรสวรรห์ด้านเวทย์มนต์เท่าไรน่ะ แหะๆๆๆ อีกอย่างเรื่องเวทย์มนต์ยังไม่เปิดกว้างมากในเมืองแห่งนี้บางคนอาจจะรู้สึกแปลกตาเมื่อเห็นเข้าก็เป็นได้นะ

ทางด้านไคโตะเองเหมือนจะแปลกใจเล็กน้อยกับอสูรซัมม่อนของเวนโทร่า แต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา ส่วนลูกะหลังจากที่ได้บอกเวนโทร่าแล้วเธอก็เริ่มควงแขนของเวนโทร่ากับเธอเข้าด้วยกันและลากเวนโทร่าเข้าไปในตัวเมืองทันที

-:- ถูกย้ายมายังตัวเมือง

ลูกะได้พาเวนโทร่ามายังบริเวณของห้างสรรพสินค้าภายในตัวเมืองพร้อมกับไคโตะ ดูเหมือนว่าบรรยากาศต่างๆจะไม่ตึงเครียดและผู้คนก็ไม่แออัดมากมายนักในช่วงนี้ ไม่นานนักทั้งสามก็ได้มาหยุดลงที่ร้านขายเครประหว่างทางเดินที่ห้าง

คิอูอิ ลูกะ : ที่นี่ล่ะที่ตั้งใจจะพามาน่ะ

ลูกะได้ยิ้มให้กับเวนโทร่าเล็กๆก่อนที่จะได้เดินไปสั่งเครปของตัวเองก่อน

- สั่งเครปด้วย
- ทานกับลูกะ
- อื่นๆโปรดระบุ


- สั่งเครปด้วย (สั่งคนละรสกับลูกะ)
เวนโทร่า :: ลูกะสั่งอะไรหรอ ?
-:-ระหว่างรอเครป
เวนโทร่ามองดูรอบๆตัวด้วยความสนใจ เพราะดูเหมือนเมืองนี้จะผิดกับความคิดของเธอเล็กน้อย
ในความคิดของเวนโทร่านั้น เมืองนี้น่าจะเต็มไปด้วยผู้คนหนาแน่น จนแทบไม่มีที่หายใจ
คงอาจจะเป็นเพราะช่วงเวลาละมั้ง เวนโทร่าตอบกับตัวเองแบบนั้น

คิอูอิ ลูกะ : เราสั่งรสหมึกย่างกับชีสมายองเนสน่ะ ♥

ลูกะได้ตอบเวนโทร่าพร้อมกับถือเครปตัวเองกลับมา ทางด้านไคโตะนั้นเหมือนว่าจะทำท่าแอบจดอะไรบางอย่างอยู่ที่ด้านหลังของทั้งสอง

ไม่นานนักเวนโทร่าก็ได้เครปของตัวเองมา ดูเหมือนว่าไคโตะเองจะไม่ได้สั่งอะไรทำให้ทั้งสามได้ออกเดินเล่นกันต่อเลยทันที

คิอูอิ ลูกะ : จริงสิ เวนโทร่าสนใจอะไรเป็นพิเศษรึเปล่าเอ่ย ?


เมื่อเธอได้ยินคำตอบเรื่องสิ่งที่ลูกะกำลังกินอยู่ก็ถึงกับอึ้งไปซักพักใหญ่
เวนโทร่า : เอ๊ะ ตะกี้พูดว่าไรนะ .... อ๋อนึกออกแล้ว โทษทีนะตะกี้เบลอๆอยู่ ลองแลกเครปกันชิมดูหน่อยมั้ย?
เธอยื่นเครปรสสตรอเบอรี่ที่สั่งไปทางลูกะ แล้วพูดต่อ
เวนโทร่า : แล้วหมายถึงสนใจยังไงละ เรื่องที่เข้ามาในเมือง เรื่องความชอบ หรือ เรื่องชมรมละค่ะ?

ลูกะได้ลองชิมเครปของเวนโทร่าดูและยื่นเครปของเธอให้กับเวนโทร่าด้วยเช่นกัน

คิอูอิ ลูกะ : ก็ต้องเป็นความชอบทั่วๆไปสิ แหม ~ อยู่นอกโรงเรียนแล้วน้า เวนโทร่าเนี่ย

ลูกะได้หัวเราะเบาๆและฟังเวนโทร่าบ้าง


เวนโทร่าลองชิมเครปของลูกะ.... เวนโทร่าพยายามเก็บอาการ
เวนโทร่า : อืม~เครปอร่อยดีนะค่ะ ลูกะจังชอบกินอะไรแบบนี้สินะ เรื่องของที่ชอบหรือสนใจก็คงไม่พ้นพวกแนว
               ศิลปะ หรือไม่ก็ดนตรีอะค่ะ ส่วนของที่ชอบก็พวกขนมหวานหรือทุกอย่างที่หวานอะ แล้วของลูกะ กับไคโตะละจ๊ะ
เธอยิ้มเล็กน้อยตอนถาม และพยายามชวนไคโตะคุยเนื่องจากเห็นเงียบมานาน

คิอูอิ ลูกะ : เราชอบพวกปลาหมึกน่ะ ♥ แต่คนส่วนใหญ่มักจะไม่ชอบถ้าเป็นของหวาน แปลกจังเลยที่เวนโทร่าชอบเหมือนเรานะ

ลูกะได้ยิ้มเล็กๆพร้อมกับฟังเวนโทร่าคุยบ้าง

คิชิ ไคโตะ : อ . . เอ่อ . . . ผะ- ผม ชอบเสียงดนตรีน่ะครับ ถ้าเป็นของกินล่ะก็ผมเองไม่ได้ชอบอะไรเป็นพิเศษเพราะทานได้หมดอยู่แล้วน่ะครับ

ไคโตะได้ตอบกลับอย่างตะกุกตะกักพลางเก็บสมุดโน้ตเล็กๆของเขาลงอย่างรวดเร็ว

หลังจากที่เวนโทร่าได้เดินเล่นกับลูกะและไคโตะอยู่ซักพักเวลาก็ได้ผ่านไปจนเย็นมากจนจวนจะค่ำแล้วทั้งสองคนนั้นจึงได้ขอแยกตัวกับเวนโทร่าและกลับไปยังที่พักของตนเสียก่อน

-:- ตัดสู่ช่วงกลางคืน


จะเต็มแล้วขึ้นใหม่ด้วยจ้า
โพสต์ 10-4-2012 00:37:09 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 12-4-2012 15:21



"รับทราบค่ะ" ริเอน่าตอบรับ

"งั้นหนูขอตัวก่อนน่ะค่ะ" ริเอน่าโบกมือลาโซโระแล้วเดินออกจากโรงอาหารมา

'ไปเรียนหน่อยดีกว่า' ริเอน่ามุ่งตรงไปยังห้องเรียนแล้วเริ่มเรียนไปเรื่อยๆทันที

ริเอน่าได้กลับมาที่ห้องเรียนและทำการทบทวนหนังสือตามลำพัง เนื่องจากเธอไม่มีการบ้านเหลือแล้วทำให้การทบทวนที่ใดๆก็จะส่งผลเหมือนกับการทบทวนในห้องสมุด

-:- ได้รับค่าสถานะเพิ่มจากการทบทวนหนังสือ

Knowledge : 6 / 30 // B > A

-:- ตัดเข้าสู่ช่วงเย็น

ดูเหมือนว่าเวลาจะได้ผ่านไปจนจะเย็นมากแล้ว ริเอน่าเองก็คงจะต้องกลับไปยังที่พักตัวเองเช่นกัน


'เอาล่ะกลับบ้านดีกว่า' ริเอน่าลุกขึ้นแล้วบิดตัวไปมาก่อนจะตรงดิ่งกลับบ้านทันที พอมาถึงบริเวณรอบบ้านแล้ว

'หาชินกุจังดีกว่า' ริเอน่าตัดสินใจมองหาชินกุต่อไป

-:- ช่วงเวลาเย็น

-:- ริเอน่าย้ายมายังฐาน T.S.

หลังจากที่ริเอน่ากลับมายังที่พักของตนแล้วเธอก็ได้พบชินกุที่วิ่งเล่นอยู่บริเวณไม่ไกลออกไปนัก

อารูฮิ ชินกุ : อ๊ะ !! ริเอน่าจัง ~ ♪

ครั้งนี้ชินกุได้เป็นคนทักริเอน่าขึ้นก่อนพร้อมกับวิ่งเข้ามาหาริเอน่าด้วยท่าทางตื่นเต้น

อารูฮิ ชินกุ : วันนี้เราร้อยกำไรลูกปัดด้วยล่ะ มีเผื่อให้ริเอน่าอันนึงด้วย ♪

- ได้รับ กำไรลูกปัดของชินกุ *1

Social Link 3 : ~ เสียงประหลาดยามค่ำคืน ~

อารูฮิ ชินกุ : ที่โรงเรียนวันนี้สนุกรึเปล่า ? เราอยู่ที่นี่ไม่ค่อยมีอะไรให้ทำเท่าไรเลย แต่ว่าเมื่อคืนตอนที่เรานอนอยู่เหมือนจะได้ยินเสียงแปลกๆนอกบริเวณฐานไปหน่อยด้วยล่ะ สงสัยเพราะเป็นตอนดึกเลยทำให้ได้ยินเสียงชัดกว่าช่วงอื่น

ชินกุได้เอ่ยถามริเอน่าตามปกติพร้อมกับเล่าเรื่องเสียงแปลกๆให้ริเอน่าฟังด้วย


"ก็...ชั้นอยู่ชมรมเคนโด้น่ะ แล้วไปขอฝึกซ้อมกับคนๆนึง จู่ๆเค้าไม่พูดพร่ำทำเพลงเริ่มลุยเลย น่ากลัวอยู่" ริเอน่าเล่าออกมาด้วยอาการจ๋อยๆ

"แล้วก็โดนรุ่นพี่อีกคนขอให้เข้าร่วมแข่งขันกินจุด้วย ชั้นไม่ได้ทานอะไรเยอะขนาดนั้นด้วยสิ" ริเอน่าทำสีหน้ากังวลว่าตัวเองจะกินไม่ไหว

"ชินกุจังได้ยินเสียงประหลาดเมื่อคืนหรือ.....โทษทีน่ะ ชั้นหลับสนิทเลยไม่รู้น่ะ แฮะๆ" เด็กสาวหัวเราะแห้งๆที่ช่วยอะไรไม่ได้

"งั้นถ้ากลัวเสียงนั้นนอนด้วยกันไหมล่ะ......คือว่า......ชั้นเองก็กลัวน่ะ" ริเอน่าเสนอแบบเขินๆเนืองจากว่าตัวเองก็กลัวๆเหมือนกันถ้าได้ยินเสียง

อารูฮิ ชินกุ : เอ๋ ? ก็ดีเหมือนกันนะอยู่กันหลายๆคนน่าจะลดความกลัวไปได้บ้าง แต่ว่าเหมือนเสียงมันจะมาทางด้านบ้านของเรา เราไปนอนที่บ้านของริเอน่าน่าจะดีกว่า

ชินกุได้เสนอขึ้นและรอคำตอบรับจากริเอน่า

-:- หลังจากเลือกแล้วจะถูกจำกัดอยู่ในเฉพาะพื้นที่ที่เลือกไปเท่านั้นจน Dark hour

- ไปนอนที่บ้านพักตัวเอง
- ไปนอนที่บ้านพักของชินกุ
- เปลี่ยนใจ ออกมากางเตนท์นอนกลางสนามหญ้า


"ถ้าชินกุว่ายังงั้น ก็ได้เย็นนี้มาทานข้าวด้วยกันแล้วก็เล่นจนนอนกันเลยแล้วกัน" ริเอน่ารู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยที่จะมีเพื่อนนอนด้วยในคืนนี้

"งั้นเราไปทำข้าวเย็นด้วยกันเลยไหม ทำอาหารด้วยกันหลายๆคนมันจะสนุกดี" ริเอน่าเชิญชวนชินกุทำอาหารด้วยกันก่อนเลย

-:- ย้ายมายังที่พักของริเอน่า

ชินกุได้ตกลงตามที่ริเอน่าว่าไว้และเดินไปหยิบตุ้กตาของเธอมาไว้ด้วยและเดินตามไปยังที่บ้านพักของริเอน่าทันที

-:- ได้รับค่าสถานะเพิ่มจากการทำอาหาร
Knowledge : 7 / 50 // A > EX
Endurance : 20 / 50 // A > Ex

ดููเหมือนว่าชินกุเองจะสามารถทำอาหารได้ดีขึ้นมาอีกนิดนึงเพราะด้วยคำอธิบายจากริเอน่าที่ฟังดูเข้าใจมากขึ้นกว่าครั้งก่อนมากแต่ก็ดูเหมือนว่าชินกุเองคงจะยังทำอาหารยากๆไม่น่าจะได้อยู่เช่นเคยเธอจึงได้ทำข้าวผัดออกมาแบบเดิม

-:- ตัดมายังช่วงกลางคืน

-:- ได้รับค่าสถานะเพิ่มจากการเล่นกับชินกุ
Endurance : 23 / 50 // A > Ex
Diligence : 14 / 20 // C > B
Expression : 4 / 10 // F > E

หลังช่วงเวลาอาหารหลังจากที่ทั้งคู่ได้เก็บทำความสะอาดกันแล้ว ริเอน่าและชินกุได้นั่งเล่นกันซักพักหนึ่งจนเวลาผ่านไปมากจนหัวค่ำแล้ว

- เข้านอนทันที
- ทำอะไรบางอย่างก่อน
- อื่นๆโปรดระบุ


"เล่นอะไรกันก่อนนอนดีไหม" ริเอน่าเสนอไอเดียขึ้น

"ชินกุจังคิดว่าเล่นอะไรกันดี หรือว่านอนกันเลย" ริเอน่าลองถามดูว่าชินกุสนใจจะทำอะไรต่อเพราะตัวเองเริ่มนึกไม่ค่อยออก

อารูฮิ ชินกุ : เอ . . . เราอยู่ที่นี่คนเดียวปกติจะไม่ได้เล่นอะไรนอกจากตุ๊กตาน่ะ บางทีท่าพี่อันเดรว่างล่ะก็เขาก็จะมานั่งเล่นด้วยเช่นกัน แต่ว่ามันเป็นการเล่นการ์ดแปลกๆน่ะ ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจ แต่เราว่ามันก็ดูสวยดีเหมือนกัน

-:- สอบถามข้อมูลเพิ่มจากชินกุ ( เลือกได้เพียง1ข้อ )
- ถามเกี่ยวกับอันเดร
- ถามเกี่ยวกับกลของการ์ด


"พี่อันเดรนี่ใครหรือเห็นชินกุจังพูดถึงหลายรอบเลย" ริเอน่าเริ่มสงสัยว่าอันเดรนี่คือใครกันแน่เพราะเห็นชินกุนั้นพูดถึงหลายรอบอยู่

"แต่ฟังจากชินกุจังเมื่อกี้แล้วน่าจะเป็นคนใจดีอยู่น่ะ ถ้ามีโอกาสขอชั้นเจอพี่อันเดรบ้างได้ไหม"

อารูฮิ ชินกุ : พี่อันเดรน่ะเหรอ ? พี่อันเดรน่ะบอกไว้ว่าจะช่วยให้พวกเราหลุดจากคำสาปนี้น่ะ เขาค่อนข้างยุ่งอยู่ตลอดเวลาเลยล่ะนะ ถ้าริเอน่าอยากจะเจอล่ะก็คงจะต้องเป็นวันอาทิตย์ช่วงเช้าๆล่ะมั้ง


"ยังงั้นหรือ...อืม..." ริเอน่ายังงงๆกับเรื่องคำสาปแต่ถามตอนนี้ก็คงดึกเกินไป

"งั้นนอนกันเลยไหม ตอนนี้ก็ดึกแล้ว" ริเอน่าหันไปมองนาฬิกาเช็คเวลาอีกที

"คงต้องนอนเตียงเดียวกันน่ะ แต่เตียงมันใหญ่หน่อยไม่เป็นไรน่ะ" ห้องของริเอน่าเป็นแบบเตียงเดียวแต่เพราะทั้งสองคนตัวเล็กหน่อยและเตียงก็ใหญ่กว่าปกติเล็กน้อย จึงน่าจะนอนสองคนไหว

อารูฮิ ชินกุ : อื้ม !! ได้สิ

ไม่นานหลังจากที่ทั้งคู่ได้เข้านอนแล้วชินกุเองก็ได้หลับลงไปก่อนในขณะที่กอดตัวริเอน่าไว้ด้วยเช่นกัน

-:- ตัดเข้าช่วง Dark Hour

#!~x&@ ดูเหมือนว่าจะมีเสียงแปลกๆรบกวนการนอนของริเอน่าในช่วงดึกอย่างที่ชินกุบอกไว้ในช่วงเย็นด้วยจริงๆ แต่ดูเหมือนว่ามันจะอยู่ไกลออกไประยะหนึ่งเช่นกัน

- ไปสำรวจที่มาของเสียง ( เข้าร่วม Dark hour )
- นอนต่อ ( ผ่านช่วง Dark hour )
- อื่นๆโปรดระบุ


"งืม... งืม... กินไม่ไหวแล้ว..." ริเอน่ากำลังหลับฝันดีและนอนกอดแนบกับชินกุแบบไม่รู้ตัว แต่ยังมีคนที่นอนไม่หลับอยู่

'นอนไม่หลับว้อยยยย ไม่น่านอนกลางวันเยอะเลย แถมดันมีเสียงรบกวนอีก' นัวร์ที่อยู่ในดาบเป็นคน(?)ที่เครียดกับเสียงแทน

'เสียงบ้านี่มาจากไหนเนี่ย' นัวร์ขยับร่างออกจากดาบมาแง้มแอบดูต้นเสียง เพราะเป็นวิญญาณจึงมองเห็นในที่มืดได้ดีกว่าคนอยู่ ท่าทางนัวร์จะขยับไปไหนไกลจากดาบไม่ได้

นัวร์ได้มองออกไปทางหน้าต่างไปยังจุดที่มีเสียงออกมานั่น เขาก็ได้พบว่ามีมอนสเตอร์ตัวนึงที่กำลังทำการต่อสู้อยู่กับใครบางคนอยู่ รวมทั้งดูเหมือนว่ามันจะไม่สามารถเข้าใกล้กับ T.S. Base ได้เนื่องจากเวทย์มนต์บางอย่าง



'ชิ มาอยู่ใกล้ซะขนาดนี้เลยหรือเนี่ย' นัวร์เห็นศัตรูอยู่ใกล้ขนาดนี้จึงตัดสินใจเข้าร่างของริเอน่าทันที

'กอดยัยชินกุซะแน่นเชียว' นัวร์ค่อยๆบังคับร่างริเอน่าให้ขยับออกมาจากตัวชินกุและลุกขึ้นมาได้พร้อมเอาหมอนข้างให้ชินกุกอดแทนและห่มผ้าให้ไว้เหมือนเดิม จากนั้นนัวร์ก็ให้ร่างของริเอน่าคว้าดาบไม้แล้วออกไปด้านนอกหามอนสเตอร์ตัวนั้นทันที

-:- เข้าสู่ช่วง Dark Hour

- พบ Furizu Andre

เมื่อนัวร์ได้เข้ามายังบริเวณการต่อสู้แล้วเขาก็ได้พบกับอันเดรที่ชินกุชอบเอ่ยถึงอยู่บ่อยๆนั่นเอง ดูเหมือนว่ามันจะเป็นกำแพงเวทย์มนต์แขนงน้ำของอันเดรที่ได้กั้นตัวปีศาจนั้นไว้

สภาพของสนามต่อสู้นั้นค่อนข้างหนาวเย็นและประจุไปด้วยธาตุน้ำแข็งมากกว่าธาตุอื่นๆมากนัก มันอาจจะทำให้การเคลื่อนไหวของริเอน่า(?)ลำบากนิดหน่อยด้วยเช่นกัน

เปรี๊ยะ !! ร่างของปีศาจนั้นค่อยๆถูกแช่แข็งขึ้นทีล่ะเล็กน้อยและ แต่ดูเหมือนว่าน้ำแข็งที่จับตัวของปีศาจจะร้าวและแตกออกอย่างรวดเร็วเช่นกัน แต่กระนั้นผิวของมันก็ยังถูกความเย็นกรัดกร่อนอยู่เรื่อยๆจนแห้งและแตกกร้าน ดูเหมือนว่าพลังป้องกันของมันจะลดลงอย่างรวดเร็วเรื่อยๆ แต่ทว่าจากสถานการณ์แล้วอันเดร(?)เองคงจะไม่ถนัดด้านการต่อสู้ทางกายภาพนักจึงไม่สามารถทำอะไรได้มากไปกว่านี้

อันเดร(?) : แกไม่มีทางเข้าใกล้กลุ่มของ T.S. ได้หรอก !!

Monster : กาซซซซซ !!


[เรียนรู้สกิล Magnum Break]
[เรียนรู้สกิล Endure]

"ขอแจมด้วยคนแล้วกัน" ร่างของริเอน่าพุ่งเข้าหาปิศาจแต่เสียงพูดที่ออกมาเป็นของนัวร์แทน

'ร่างของมันกำลังเย็นอยู่งั้นเจออะไรร้อนๆหน่อยเป็นไง' ตามหลักถ้าเจออุณหภูมิที่เปลี่ยนไปแบบฉับพลันร่างกายจะปรับสภาพไม่ทันและอาจเกิดผลเสียได้

Magnum Break
Endure

ตอนนี้เริ่มประกายติดขึ้นมาแต่น่าแปลกที่ดาบไม้ไม่เป็นไรเลย

อันเดร(?) : เธอ !! เอ . . . หรือว่า นาย . . .

อันเดรได้ตกใจกับการปรากฏตัวขึ้นมาของริเอน่า(?)แต่เสียงของเขากลับจ๋อยๆลงด้วยความรู้สึกแปลกๆซะอย่างนั้น

ตูมมมม !! ทันทีที่ตัวดาบของริเอน่า(?)กระทบลงบนตัวปีศาจนั่นก็ได้เกินเปลวเพลิงกระจายตามออกซิเจนในไอเย็นอากาศนี้ขึ้นจนสนามรบนั้นเป็นเหมือนเตาไฟแช่แข็งไปเลยทีเดียว

ทางด้านปีศาจนั้นได้ทรุดตัวลงอย่างหนักจากการโจมตีนั้น ดูเหมือนว่ามันจะเป็นการโจมตีเข้าจังๆโดยผ่านการป้องกันของปีศาจนั้น !!

อันเดร(?) : เอาเรื่องคุยไว้ทีหลังแล้วกันนะ !! Freeze !!

สิ้นเสียงลง ตัวของปีศาจก็ได้ถูกน้ำแข็งเกาะขึ้นอีกครั้ง !! ดูเหมือนว่าปีศาจตรงหน้านั้นคงจะไม่มีโอกาศได้สวนกลับการโจมตีอีกแล้ว


"โอ้ ขอบใจหลาย" นัวร์เอาร่างของริเอน่าลงพื้นอย่างนุ่มนวล

"ส่วนคนที่นายพูดอยู่ด้วยไม่ใช่ยัยนี่ ชั้นแค่ยืมร่างน่ะ" นัวร์โผล่มาเป็นร่างวิญญาณให้อันเดรเห็น และริเอน่าก็ยืนหลับอยู่

"ชั้นนัวร์ ส่วนยัยนี่ริเอน่า ชั้นเป็นประมาณว่าผู้พิทักษ์ให้กับยัยหนูนี่ละน่ะ" นัวร์แอบพูดแบบยืดๆหน่อย

ฟุริสึ อันเดร : อะ . . อ้อ อย่างนั้นเองหรือครับ ผม ฟุริสึ อันเดร ครับ

ชายหนุ่มได้แนะนำตัวกับนัวร์ก่อนที่จะเดินเข้าไปใกล้ๆร่างของปีศาจที่ถูกแช่แข็งนั่นและใช้คธาเคาะที่ตัวมันลงจนแตกสลายออกเป็นเสี่ยงๆ ไม่นานนักซากของปีศาจนั่นก็ได้กลายเป็นทรายและค่อยๆปลิวหายไป

ฟุริสึ อันเดร : ว่าแต่คุณนัวร์ . . . ?


เสร็จสิ้น
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | สมัครสมาชิก

รายละเอียดเครดิต

รายชื่อผู้กระทำผิด|โทรศัพท์มือถือ|รูปแบบข้อความล้วน|Otaku Fever Fansite

GMT+7, 24-8-2019 10:02 , Processed in 0.259848 second(s), 23 queries .

Powered by Discuz! X3.2 R20150609, Rev.38

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้