Otaku Fever Fansite

 ลืมรหัสผ่าน
 สมัครสมาชิก
ค้นหา
เจ้าของ: tesstrossa

[PLAY] Noirceur World Chronicle

  [คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 12-4-2012 00:32:51 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 13-4-2012 03:00



" ยัยหัวแดง !!! "

ชั้นปรับเปลี่ยนแรงพลังพุ่งเข้าไปรับตัวของหล่อนไว้ ก่อนที่จะถึงพื้น

" อย่าฝืนสิยัยบ้า ไหนบอกว่าจะเป็นคนจัดการเองยังไงล่ะ !! แล้วดูสภาพสิ !!!! "

ผมพูดกับเธอไปแบบนั้น

" ถ้าเป็นตอนนี้ล่ะก็ พวกเราชนะได้แน่ แต่เธอดัน !! "

-:- ยูเรก้า
- สถานะ : ปกติ
- Hp : ปกติ
- Mp : ปกติ

-:- หญิงสาวผมแดง
- สถานะ : บาดเจ็บหนัก
- Hp : เล็กน้อย
- Mp : หมด

-:- ปีศาจเป้าหมาย
- สถานะ : บาดเจ็บปานกลาง / ติดสภาวะ ผิวไหม้
- Hp : ปานกลาง
- Mp : ปกติ

หญิงสาวผมแดง : . . .

เธอไม่ได้ตอบอะไรกลับยูเรก้ามาพลางกุมแผลตัวเองไว้ก่อนที่จะพยายามลุกขึ้นมาเอง

Social Link 1 : ~ หญิงสาวกับเปลวเพลิง ~

เป้าหมาย : สำเร็จ

เคียวกะ ชานะ : เคียวกะ ชานะ . . . ชื่อของเรา . . .

หลังจากเอ่ยจบหญิงสาวก็ได้ขับแกนดาบขอเธอขึ้นอีกครั้ง ภายใต้เปลวเพลิงตัวดาบได้กลับคืนรูปขึ้นมาใหม่และกลายเป็นดังเดิมเหมือนกับนกฟีนิกส์ที่เกิดใหม่ แต่ทว่าตัวผู้ใช้งานเองนั้นดูเหมือนว่าจะไม่ได้รับพลังฟื้นฟูไปด้วยเหมือนกับตัวดาบ

ทางด้านปีศาจนั้นได้กระชากฉีกเศษผ้าคลุมของตนออกพร้อมกับรัดแผลเอาไว้เผื่อไม่ให้เลือดไหลออกมากพลางควงดาบกลับมาในท่าตั้งรับเดิมและเริ่มร่ายเวทย์เพื่อที่จะโจมตีพวกยูเรก้าอีกครั้ง


" หึ ยัยบ้าเอ่ย ถ้าเจ็บมากก็นอนซะเถอะ "

ชั้นยิ้มขึ้น แล้วพูดหยอก เคียวกะ

" เอาล่ะ ตอนนี้น่ะ ชั้นมีสายลมเป็นเพื่อนนะเฟ้ย !!! "

ชั้นตะโกนดังสนั่นใส่เจ้าปีศาจด้านหน้า พร้อมพุ่งตัวเข้าไปใกล้อย่างรวดเร็ว

สายลมเอ๋ย !! จงห่อหุ้มแขนของชั้น !!!!

สายจากรอบ ๆ บริเวณได้หลั่งไหลเข้ามาห่อแขนขวาของชั้นเหมือนมีพายุลูกเล็ก ๆ

" ชั้นไม่ยอมให้แกร่ายเวทย์ได้หรอก เอาไปกิน !!! "

ชั้นชกไปยังปีศาจด้านหน้าอย่างรวดเร็ว

ตึงงง !! เสียงฝ่าเท้ายืนหยัดอยู่กับที่พร้อมกับคมดาบที่สวนทางมายังยูเรก้าเช่นกัน !! ดูเหมือนว่ามันจะจงใจแลกหมัดกันตรงๆกับยูเรก้าที่พุ่งเข้ามาหา !!


ก็สวยเซ่ะ !!!!!

ชั้นพุ่งเข้าไปโดยไม่ลังเลอะไรทั้งนั้น ใช่ แลกกันไปเลยดีกว่า ใครจะอยู่ใครไป

" ย๊ า ก ก ก ก ก ก ก ก ห์ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! "

ชั้นออกหมัดไปด้วยความเร็วสูงดั่งหอกที่ถูกปาไปด้านหน้า

ด้วยกําลังดุจพายุ พื้นที่รอบนอกคอย ๆ ถูกแรงลมกัดเซาะจนค่อย ๆ แตกออกเป็นชิ้น ๆ

-:- ยูเรก้า
- สถานะ : บาดเจ็บปานกลาง
- Hp : ปานกลาง
- Mp : ปกติ

-:- เคียวกะ ชานะ
- สถานะ : บาดเจ็บหนัก
- Hp : เล็กน้อย
- Mp : หมด

-:- ปีศาจเป้าหมาย
- สถานะ : บาดเจ็บหนัก
- Hp : เล็กน้อย
- Mp : ปกติ

ตูม !!! เสียงปะทะกันนั้นได้แรงจนสั่นสะท้านพื้นที่โดยรอบจนถล่มลงมา คมดาบและพายุได้แลกการโจมตีกันจนทั้งคู่กระเด็นออกไปตามแรงของแต่ล่ะคนอย่างรุนแรง

หมับ . . . เลือดของยูเรก้าได้ไหลออกมาจากปากแผลอย่างเห็นได้ชัด ดูเหมือนว่าตัวดาบจะฟันลงที่ช่วงแขนและด้านข้างของยูเรก้าเป็นเส้นตรงแต่ว่าไม่ถูกตัวอย่างจังเนื่องจากกำปั้นของยูเรก้าได้ถึงตัวของเป้าหมายก่อนทำให้การโจมตีของมันนั้นเบนออกไปนิดหน่อยก่อนที่จะถึงตัวของยูเรก้า

ทางด้านปีศาจ(?)นั่นได้รับการโจมตีเข้าไปอย่างจังจนมันได้ทรุดลงและยันเข่าขึ้นไว้อย่างยากลำบาก เลือดสีดำทมิฬได้ไหลออกจากทั้งกลางร่างรอยแผลเก่าและจากปากและรอยแผลบนใบหน้าของมัน บัดนี้ผ้าคลุมมที่เคยปิดร่างกายของมันได้หลุดกระจายหายไปจนหมดแล้วและแสดงถึงร่างจริงของมันออกมา



ฟ้าววว !! ยังไม่ทันที่มันจะลุกขึ้นยืนเคียวกะก็ได้รีบเงือ้ดาบของเธอเข้าโจมตีที่กลางลำตัวอย่างต่อเนื่องจนมันล้มลงไปกองนิ่งกับพื้น . . .


นั้นมัน... คนไม่ใช่เหรอ ??

แล้วทําไมถึงได้

ผมรีบพุ่งตัวเข้าไปขวางระหว่างเคียวกะ และชายคนนั้นนอนกองอยู่กับพื้น

ใช้มือจับแขนข้างที่ถือดาบของเคียวกะไว้เพื่อไม่ให้เธอโจมตีต่อ

" นายเป็นใครกัน... นายเป็นมนุษย์ใช่ไหม... แล้วทําไมถึง !? "

ผมถามชายคนนั้น แต่ก็ไม่ลืมที่จะคอยระวังอยู่ตลอด

เคียวกะ ชานะ : !!

เคียวกะได้ตกใจเล็กน้อย แต่ก็ยอมลดดาบลงตามที่ยูเรก้าได้รั้งไว้

ปีศาจ(?) : ชั้นไม่ใช่มนุษย์อีกแล้ว . . .

ปีศาจ(?)ได้เอ่ยออกมาเบาๆในขณะที่สำรอกเลือดของตัวเองไปด้วย

ปีศาจ(?) : อย่ายั้งมือไว้ . . . ไม่งั้นคนที่จะต้องตายก็จะเป็นพวกนายเอง . . .

เขาได้เอ่ยบอกอีกครั้งนึงก่อนที่จะมองเข้าไปที่ดวงตาของยูเรก้าเหมือนกับพยายามจะบอกอะไรบางอย่าง


หมายความว่ายังไง... ชั้นเป็นผู้ชายที่ไม่ไได้ฉลาดอะไรมากมายซะหน่อย...

ชั้นคุกเข่าลงไปใกล้ ๆ สิ่งที่เคยเป็นปีศาจที่โจมตีพวกเรา

" นายน่ะเป็นมนุษย์ชัด ๆ "

ชั้นกล่าวออกไปด้วยสีหน้ามึน ๆ ว่าทําไมเขาถึงบอกว่าตัวเองไม่ใช่มนุษย์

ปีศาจ(?)นั้นได้อมยิ้มออกมาเล็กน้อยพลางหลับตาลงก่อนที่จะเริ่มพูดกับยูเรก้าด้วยเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่อันน้อยนิด

ปีศาจ(?) : นายไม่ได้มาเพื่อคะแนนงั้นเหรอ ?

เขาได้ถามขึ้นก่อนที่จะเอ่ยอะไรต่อไป ทางด้านเคียวกะเองก็ได้ลดดาบลงและสลายคมไปจนดาบเหลือแต่ฝัก เธอได้เหลียวมองมายูเรก้าอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไรนักแต่เธอก็ยอมให้ยูเรก้าคุยกับปีศาจ(?)ตนนั้นต่อไปโดยที่ไม่ลงมือฆ่าเป้าหมายของเธอและยืนเงียบๆอยู่ข้างๆ

ปีศาจ(?) : ไม่รู้เรื่องทางโลกฝั่งนี้เลยรึยังไงกันนะ . . .


" ใช่ ไม่รู้เลย "

ชั้นตอบไปอย่างมั่นใจ...

" คะแนนน่ะช่างมันเถอะ ที่ชั้นต่อสู้น่ะ เพราะอยากปกป้องผู้คนเท่านั้น "

ดูจากสภาพแล้วคงไม่รอดเป็นแน่แท้... ชั้นอยากจะคุยกับเขา...

" นายช่วยบอกชั้นได้รึเปล่า เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นน่ะ คืออะไรกัน "

ปีศาจ(?) : ชั้นเคยเป็นนักผจญภัยมาก่อน . . . ชั้นรักชีวิตที่ท้าทายและร่อนเร่ไปเรื่อย . . . จนมาถึงเมืองแห่งนี้ . . .

ชายหนุ่มได้ตกลงและพยายามรวบรวมแรงสุดท้ายในการอธิบายเรื่องราวของเขาอย่างมากที่สุดเท่าที่เขาพอจะทำได้

ปีศาจ(?) :  เบื้องหลังของเมืองนี้นั้นอันตรายกว่าที่ชั้นคิดไว้ . . . ศัตรูที่แท้จริงน่ะไม่ใช่พวกชาโดว์หรอกนะ . . .

ชายหนุ่มเริ่มพูดจาตะกุกตะกักและติดขัดมากเข้าไปทุกทีแล้ว ดูเหมือนว่าเขาคงจะสิ้นลมลงในไม่ช้านี้ . . .

ปีศาจ(?) : ปีศาจทุกๆตัวในที่แห่งนี้ . . . คือมนุษย์ที่พ่ายแพ้ต่อจิตใจของตัวเองในโลกแห่งนี้และกลายเป็นชาโดว์ . . . อย่าลังเลที่จะจัดการพวกเขา . . . เพราะพวกเขาไม่ใช่คนอีกต่อไปแล้ว . . .

เขาได้เอ่ยทิ้งท้ายไว้ก่อนที่จะค่อยๆหลับตาลงอย่างช้าๆ ร่างกายของเขาได้ค่อยๆทรุดลงและสลายออกกลายเป็นผงทรายเหมือนกับเหล่าปีศาจที่ยูเรก้าเคยสู้ด้วยก่อนหน้านี้และค่อยๆกระจายหายไปตามสายลม . . .

ดูเหมือนว่าครั้งนี้ยูเรก้าจะไม่ได้คะแนนจากการจัดการเป้าหมายแต่ทว่าเขากับได้ข้อมูลบางอย่างมาแทน ทางด้านเคโกะที่ยืนข้างๆยูเรก้านั้นก็ได้เปลี่ยนสีหน้าของเธอออกไปอย่างเห็นได้ชัดเจน ดูเหมือนว่าเรื่องที่ปีศาจ(?)ตนนั้นได้กล่าวออกมาจะทำให้เธอสับสนเป็นอย่างมาก

เคโกะ ชานะ : อะไรกัน . . .


" ไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป... หมายความยังไง... ดูยังไง ก็มนุษย์ชัด ๆ "

ชั้นพูดลอย ๆ ขึ้นมาก่อนที่จะลุกไปหายัยผมแดง

" เป็นอะไรไป คะแนนก็ได้ไปแล้วไม่ใช่เหรอ "

เคโกะไม่ได้ตอบอะไรกลับมาที่ยูเรก้าพร้อมกับค่อยๆหันหลังให้กับชายหนุ่มและเดินจากไปอย่างเงียบๆ

~ DAY 2 ~

-:- ช่วงเช้า

-:- ถูกย้ายมายังบริเวณตัวเมือง

ฟุ้บ !! ดูเหมือนว่ายูเรก้าจะถูกส่งออกมายังโลกภายนอก แต่ครั้งนี้เหมือนว่าเขาจะไม่ได้พบกับลูกบอลสีดำประหลาดนั่น

รอบๆตัวเมืองนั้นยังสงบเงียบอยู่และดูเหมือนว่าตอนนี้จะเป็นเวลาที่ค่อนข้างเช้าอยู่มากอีกด้วยจึงทำให้ไม่มีคนเห็นยูเรก้าเข้าในขณะที่ย้ายออกมายังด้านนอก

- ไปยังที่พักตัวเอง
- ไปที่โรงเรียน
- ไปที่ ( ระบุ )
- อื่นๆโปรดระบุ


- ไปที่โรงเรียน

ให้ตายเหอะ กลับมาก็เช้าซะแล้ว... ไม่คิดจะให้พักกันเลยรึไงนะ

แต่ก็นะชั้นก็ยังไม่อยากจะโดดเรียนซะด้วยสิ

งั้นไปโรงเรียนล่ะกัน

ยูเรก้าได้เดินทางมาที่โรงเรียนในสภาพกึ่งคนกึ่งซอมบี้ตาโบ๋เนื่องจากไม่ได้นอนเลยแม้แต่นิดรวมทั้งความอดทนของชายหนุ่มที่มีไม่มากเท่าไรนักจึงทำให้ยูเรก้ารู้สึกเหนื่อยล้าขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

ที่โรงเรียนนั้นเหมือนว่าจะมีนักเรียนเริ่มมาบ้างแล้วเช่นกันแต่ด้วยระบบการเรียนของที่นี่ที่ไม่ได้บังคับตารางเรียนจึงทำให้ยูเรก้าสามารถเลือกการเริ่มใช้เวลาภายในโรงเรียนของเขาได้


ไม่ไหวจริง ๆ ด้วยง่วงชิบ ถ้างั้นเราเข้าไปนอนที่โต๊ะดีกว่า

ชั้นเดินเข้าในห้องประจําของตัวเอง และมุ่งตรงไปหลับเป็นตายบนโต๊ะเรียนประจําของตน

-:- ตัดมายังช่วงเย็น

ยูเรก้าได้นอนหลับเป็นตายไปซักพักใหญ่ๆที่โต๊ะเรียนของตนเอง พอเขาตื่นขึ้นมาก็พบว่ามันเป็นช่วงเวลาเย็นเสียแล้ว เมื่อชายหนุ่มได้ลืมตาขึ้นมาเขาก็ได้พบกับใบหน้าของหญิงสาวคนนึงที่กำลังนอนมองหน้าเขาขณะที่กำลังหลับอยู่อย่างเงียบๆ

- พบ Vangris Eirykla


อ๊ะ ยัยผมทองนี้ฟ่า

" โย่ว อรุณสวัสดิ์ "

ผุด ๆ โผล่ ๆ แบบนี้ ยัยน่ากลัวชะมัด

" ทําอะไรอยู่น่ะ... เธอน่ะ... "

? ? ? : มองนายอยู่ไงล่ะ ~

เธอได้ตอบกลับมาเรียบๆพลางอมยิ้มให้กับยูเรก้าเล็กน้อย สายตาของเธอยังคงจับจ้องมาที่ยูเรก้าโดยไม่เหลียวไปไหนเลยแม้แต่น้อย


" บ้าเหรอ ไม่มีอะไรทําแล้วรึไง "

ชั้นตอบกลับไปอย่างงั้นแล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นมาบิดขี้เกียจ

" แล้วเธอมีธุระอะไรกับชั้นอย่างงั้นเหรอ "

? ? ? : ฮะ ๆ ๆ ๆ

หญิงสาวได้หัวเราะออกมาเบาๆก่อนที่จะลุกขึ้นจากโต๊ะของยูเรก้าด้วยเช่นกัน

? ? ? : ก็นายมาแอบหลับซะแถวนี้นี่นา เราเลยมาหาเองจากชมรมว่ายน้ำไงล่ะ


" ไม่ได้แอบ หลับมันโต้ ๆ เลยต่างหาก "

ชั้นตอบสวน

" แล้วมาหาชั้น มีเรื่องอะไรรึเปล่า "

ชั้นถามยํ้าถึงจุดประสงค์ของเธอ

? ? ? : ปล่าวนี่นา แค่มานั่งมองนายเฉยๆ ไม่ได้รึไง ~

เธอได้ตอบยูเรก้าและนั่งส่งยิ้มให้กับชายหนุ่มอย่างอารมณ์ดีตรงหน้าโต๊ะของเขา

? ? ? : ว่าแต่นายเองเถอะ นอนหลับที่บ้านมันน่าจะสะดวกกว่าไม่ใช่เหรอ


" ไม่อยากขาดเรียนอ่ะ "

ผมตอบไปตามความเป็นจริง

" เอาเถอะ เดี๋ยวชั้นไปดูชมรมดนตรีหน่อยดีกว่า จะไปด้วยกันมะ "

ชมรมดนตรีกับชมรมว่ายนํ้าก็อยู่ใกล้ ๆ กันล่ะมั้ง

เดินไปด้วยกันคงไม่มีปัญหาอะไร

? ? ? : อื้ม

หญิงสาวได้ตอบกลับมาสั้นๆและเดินตามยูเรก้าไปยังทางชมรมดนตรี

-:- ย้ายมายังชมรมดนตรี

ดูเหมือนว่าสมาชิกบางส่วนจะได้แยกตัวออกไปแล้วตอนนี้ภายในชมรมดนตรีเองจึงได้เหลือสมาชิกคนอื่นๆอยู่ไม่กี่คนเท่านั้น

- พบ Kishi Kaito
- พบ Kiui Luka

ลูกะ(?) : เอ๋ ? สวัสดีค่ะ ?

หญิงสาวได้มองยูเรก้าอย่างแปลกใจเล็กน้อยกับการปรากฏตัวครั้งแรกที่ชมรมของเขา

ไคโตะ(?) : เธอคือสมาชิกใหม่งั้นเหรอ ?


" ใช่ ชั้นชื่อยูเรก้า ยินดีที่ได้รู้จัก "

ชั้นตอบกลับชายผมฟ้าที่ถามผมมา

" รู้สึกวันนี้ชั้นจะมาสายอีกแล้วแฮะ "

ชั้นบ่นลอย ๆ พลางมองหาอุปกรณ์ในการเล่นดนตรี

" นิ ปกติที่นี้มีสมาชิกกี่คนน่ะ "

ชั้นถามทั้งสองคนที่อยู่ในห้องชมรมอยู่ก่อนแล้ว

ภายในชมรมนั้นดูเหมือนสตูดิโอย่อมๆเลยทีเดียว ไม่ว่าจะเป็นคีย์บอร์ด เบส ริมท์ ดรัม โวคอล ฯลฯ ก็มีจัดเรียงไว้พร้อม รวมทั้งยังมีห้องในการใช้ซ้อมส่วนตัวของสมาชิกแต่ล่ะคนอีกด้วย

คิชิ ไคโตะ : ยินดีที่ได้รู้จักนะ ผมคิชิ ไคโตะครับ

ชายหนุ่มได้แนะนำตัวเองกับยูเรก้าบ้างเช่นกัน

คิอูอิ ลูกะ : ยินดีต้อนรับค่ะ คุณยูเรก้า เราชื่อคิอูอิ ลูกะนะคะ

ลูกะเองก็ได้แนะนำตัวเองและตอบคำถามของยูเรก้า

คิอูอิ ลูกะ : ปกติแล้วที่นี่จะมีสมาชิกประจำ 4 คนน่ะค่ะ ตอนนี้ก็จะมีเพิ่มมาอีก 2 คนคือเวนโทร่าและฮารุคุง แต่ก็ยังมีสมาชิกอีก 2 คนนอกจากนี้เช่นกันที่ไม่ค่อยมาน่ะค่ะ


ฮารุ ??

" อ๋อ โอเค งั้นขอลองเล่นกีต้าร์หน่อยล่ะกัน "

ผมเดินเข้าไปหยิบกีต้าร์แล้วเริ่มเล่นได้ประมาณ 1 นาที

" โอเค "

ผมวางกีต้าร์ลงและเดินไปหยิบเบส แล้วเล่นอีก 1 นาที ต่อด้วย คีย์บอร์ด จนครบ

" ที่นี้สุดยอดไปเลยแฮะ แล้วจะนัดรวมสมาชิกอีกทีวันไหนอ่ะ ?? "

คิชิ ไคโตะ : ปกติจะมีซ้อมทุกๆช่วงกลางวันของทุกวันน่ะครับ แต่พวกเราก็ไม่ได้นัดรวมสมาชิกมาซ้อมกันอย่างจริงจังซักเท่าไรเนื่องจากพวกเรายังเลือกเพลงที่จะนำไปแสดงได้ไม่ครบกันเลย

ไคโตะได้เอ่ยบอกยูเรก้าถึงสถานการณ์ของชมรมในตอนนี้


จะเต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
โพสต์ 12-4-2012 14:12:09 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 16-4-2012 00:54



เมื่อก้าวเข้าสู่ห้องที่พักเวนโทร่าได้พุ่งเข้าหาที่นอนโดยทันที
เวนโทร่า :: อ๊าาาาาาาา~ แค่วันแรกก็สนุกขนาดนี้แล้วเนอะ มิวเชคกี้ ~
เธอพูดกับอสูรรับใช้ที่อยู่ข้างๆ เธอมาตลอดครึ่งวัน รวมทั้งตอนนี้ด้วย
เวนโทร่า :: วันพรุ่งนี้ก็คงจะต้องสนุกว่านี้อีกแน่นอ..............น
เธอพูดต่อถึงแม้เธอจะรู้ว่ามิวเชคกี้จะตอบกลับไม่ได้เพราะความเหนื่อยล้านั้นทำให้เธอหลับไปโดยไม่รู้ตัว

-:- ช่วง Dark Hour

ติ้ดๆ . . . ระหว่างที่เวนโทร่ากำลังหลับเพลินๆอยู่นั้นก็ได้มีเสียงติดต่อผ่านทางบัตรสมาชิกเข้ามายังเธอ ดูเหมือนว่ามันจะเป็นข้อความจากกลุ่มของ S.E.E.S. นั่นเอง

S.E.E.S. Mission : ให้สมาชิกภายในองค์กรณ์ทำการสำรวจภายในดันเจี้ยน "เมืองแห่งเครื่องจักรที่ถูกลืม" [ Noirceur ] ทางด้านภายนอกกับกลุ่มของตนและรายงานข้อมูลที่ได้มา

- ออกไปทำภารกิจ
- นอนต่อ
- อื่นๆโปรดระบุ


เพราะความเหนื่อยล้าจึงทำให้เวนโทร่ายังคงหลับต่อไป โดยไม่ได้ยินเสียงของข้อความ เนื่องจากบัตรอยู่ไกลด้วย
แต่ดูเหมือนประสาทการได้ยินของมิวเชคกี้จะดีกว่ามากทำให้ตื่นขึ้นมา
มิวเชคกี้พยายามปลุกเวนโทร่า แต่เธอยังคงหลับไหลต่อไป มิวเชคกี้เดินไปใกล้ๆหูเวนโทร่า
-use skill  Dragon Roar !!!!!
เวนโทร่าตื่นขึ้นด้วยความตกใจการเสียงของมิวเชคกี้
"!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! .............อ้าวมิวเชคกี้เองหรอมีอะไรงั้นหรือ???" เวนโทร่ากล่าวหลังควบคุมสติได้
มิวเชคกี้บินไปคาบบัตรสมาชิกของเวนโทร่ามา
เวนโทร่า "หืม....ภารกิจงั้นหรอ???? ไปก็ได้"
- ออกไปทำภารกิจ
เวนโทร่าเดินไปดันเจี้ยน "เมืองแห่งเครื่องจักรที่ถูกลืม" [ Noirceur ]

-:- เข้าร่วมช่วง Dark Hour

-:- ย้ายมายัง Noirceur

- พบ Karasu Yoru
- พบ Takeba Yukari

เมื่อเวนโทร่าเดินทางมาถึงที่ด้านหน้าดันเจี้ยนเธอก็ได้พบกับสมาชิกในองค์กรณ์สองคน ซึ่งดูเหมือนว่าพวกเขาจะมาปฏิบัติภารกิจในกลุ่มเดียวกับเวนโทร่าภายในวันนี้

การาสึ โยรุ : การาสึ โยรุ รายงานตัวครับคุณเวนโทร่า แอล ลูฮาลซา ถ้าผมเรียกนามชื่อของคุณผิดต้องขออภัยด้วยนะครับ

ชายหนุ่มผมสีดำได้ทักทายเวนโทร่าขึ้นอย่างเป็นทางการเล็กน้อยพร้อมกับโค้งเล็กๆให้กับเวนโทร่าอีกด้วย

ทาเคบะ ยูคาริ : ชั้นชื่อ ทาเคบะ ยูคาริ นะ ขอฝากตัวด้วยจ้า

หญิงสาวในผมสั้นสีส้มอีกคนนึงได้ทักทายึ้นด้วยท่าทางยิ้มแย้มอย่างเป็นมิตร ดูเหมือนว่าการสำรวจวันนี้น่าจะไม่เป็นปัญหาสำหรับทีมนัก

จากข้อมูลกลุ่มสำรวจวันนี้ ดูเหมือนว่าเวนโทร่าจะเป็นหัวหน้ากลุ่มนำสำรวจสถานที่ภายในวันนี้

- เข้าสำรวจบริเวณด้านนอกของดันเจี้ยน
- เข้าสำรวจบริเวณส่วนกลางของดันเจี้ยน
- เข้าสำรวจลึกที่สุดเท่าที่จะไปได้
- อื่นๆโปรดระบุ


Ventora L.Luharlza ::  เวนโทร่าค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก แล้วก็นี่อสูรรับใช้ มิวเชคกี้ ฝากตัวด้วยนะค่ะ
เวนโทร่ากล่าวพร้อมกับยิ้มเล็กน้อย
เวนโทร่า : เอ่อ ......ให้ฉันเป็นหัวหน้ามันจะดีแล้วหรอ??? ยังไม่ค่อยรู้อะไรเลยด้วย เพราะงั้นช่วยแนะนำด้วยนะค่ะ
                ว่าแต่สำรวจรอบส่วนกลางๆจะดีมั้ยค่ะ?

ทาเคบะ ยูคาริ : เอ . . ? ส่วนกลางก็เหมาะกับการวอร์มอั้พดีเหมือนกันนะเราว่า

ยูคาริได้เห็นด้วยกับความเห็นของเวนโทร่า

การาสึ โยรุ : อืม . . . ส่วนกลางนั้นอาจจะอันตรายกว่าส่วนด้านนอกเล็กน้อย แต่ผมว่าพวกเราคงไม่เป็นอะไรถ้าไม่เจอตัวอะไรแปลกๆเข้านะครับ

โยรุได้อธิบายบอกความแตกต่างกับเวนโทร่าอีกครั้ง แต่ก็ดูเหมือนว่าเขาจะตกลงกับการตัดสินใจของเวนโทร่าเช่นกัน

- ยืนยันสำรวจส่วนกลางของดันเจี้ยน
- เปลี่ยนกลับออกมาสำรวจด้านนอกของดันเจี้ยน


เวนโทร่า :: ก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้นแหละค่ะ คุณโยรุ ฮะๆ (//ยิ้มเล็กน้อย)
                 ถ้าอย่างนั้นก็ไปกันเถอะค่ะ แต่ช่วยนำทางหน่อยนะค่ะ

-:- ย้ายมายังส่วนกลางของ Noirceur

พวกเวนโทร่าได้ออกเดินทางตามแผนที่วางไว้และได้ทำภารกิจสำรวจสถานที่ ซึ่งดูเหมือนบริเวณโดยรอบนี้จะมีร่องรอยของการต่อสู้คงเหลืออยู่

เมื่อมาถึงสถานที่แล้วโยรุและยูคาริก็ได้เริ่มตรวจสอบร่องรอยต่างๆรอบๆบริเวณ

ตึก ๆ ๆ ดูเหมือนว่ามิวเชสกี้จะพบอะไรบางอย่างเข้าและได้คาบมาให้กับเวนโทร่า เวนโทร่าคงจะต้องนำกลับไปที่ฐานเพื่อตรวจสอบข้อมูลของมันเพิ่มเติม

-:- ได้รับชิ้นส่วนประหลาด *1

- กลับทันที
- อยู่ต่อก่อน
- อื่นๆโปรดระบุ


- อื่นๆ เดินสำรวจลึกขึ้น

เก็บชิ้นส่วนประหลาดนั้นไว้กับตัว
เวนโทร่า :: ดูเหมือนแถวนี้ไม่ค่อยมีอะไรเลย ลองเข้าไปลึกกว่านี้ดีมั้ยค่ะ
                 ยังไงก็เพิ่งเข้ามาเอง จะกลับเลยก็แปลกๆอยู่
เวนโทร่าลองเสนอกับสมาชิกอีก2คนในกลุ่ม

ทาเคบะ ยูคาริ : ถ้าไม่ลึกมากก็ดีเหมือนกันนะ อาจจะได้อะไรมาเพิ่มก็ได้

ดูเหมือนว่ายูคาริเองจะเป็นคนที่ชอบตลุยอยู่เหมือนกันเธอจึงเห็นด้วยกับเวนโทร่าที่ต้องการจะสำรวจให้มากกว่าเดิมอยู่บ่อยครั้ง

การาสึ โยรุ : เอ . . แต่ผมว่ามันค่อนข้างอันตรายนะครับ . . . แต่ถ้าไม่ลึกมากก็คงจะได้ล่ะมั้งครับ . . .

โยรุได้เริ่มกังวลเล็กน้อยถึงสถานการณ์ด้านหน้าแต่เขาเองก็พยายามบันทึกเส้นทางที่ใช้หลบหนีไว้กันฉุกเฉินและตกลงกับเวนโทร่าที่จะเข้าไปสำรวจลึกกว่าเดิมอีกนิด

ตึง !! ยังไม่ทันที่ทั้งสามจะออกเดินทางเพื่อนเข้าไปส่วนลึกของดันเจี้ยนก็ได้มีปีศาจปรากฏตัวออกมาขวางไว้เสียก่อน !!



- 2 ตัว -

ทาเคบะ ยูคาริ : Vulcan Arm !!

ลูกธนูจากยูคาริได้ยิงออกไปเปิดฉากเสียก่อนที่คนอื่นๆจะขยับตัวขึ้นเพื่อขัดขวางกลางเคลื่อนไหวของปีศาจพวกนั้น !!

การาสึ โยรุ : Power Swing !!

โยรุได้รีบซ้ำการโจมตีของเขาลงไปที่ปีศาจอีกตัวก่อนที่มันจะเริ่มการโจมตีเสียก่อนอย่างรวดเร็วทันที !!


เวนโทร่ากระโดดถอยหลังเพื่อมาอยู่แนวหลังของการต่อสู้
พร้อมกับพูดขึ้นว่า"ชั้นจะคอย support อยู่แนวหลังให้นะค่ะ"
ในขณะเดี่ยวกันมิวเชคกี้ก็ได้บินสวนทางไปอย่างรวดเร็ว
skill use : Dragon Roar
มิวเชคกี้คำรามราวกับเป็นการประกาศสงครามเปิดศึก
ในขณะที่ศัตรูกำลังหวาดกลัว
เวนโทร่า : ดีมากจังหวะนี้แหละ ! เอาเลยมิวเชคกี้
skill use : Ice breath  !!!!!

-:- ค่าสถานะของมิวเชสกี้
- สถานะ : ปกติ
- Hp : ปกติ
- Mp : ปกติ

ดูเหมือนว่าผลสกิลจากมิวเชสกี้จะได้ผลกับพวกโครงกระดูกนี้ หลังจากเสียงคำรามได้ส่งออกไปวิญญาณที่สิงอยู่ในโครงกระดูกนั้นก็แทบจะหลุดออกไปจากร่างสิงเลยทีเดียว !!

ฟ้าววว !! ลมหายใจมังกรที่เยือกเย็นทำให้เป้าหมายตรงหน้าติดสภาพแช่แข็งไปตามๆกัน และพวกมันก็ได้แตกออกไปเป็นเสี่ยงๆตามการโจมตีของยูคาริและโยรุที่ได้โจมตีจากแนวการต่อสู้ด้านหน้า

การาสึ โยรุ : เหมือนว่าจะเริ่มออกกันมาแล้วแฮะ . . . จะทำยังไงต่อไปดีล่ะครับคุณเวนโทร่า ?

- ยืนยันเข้าไปยังส่วนลึกของดันเจี้ยน
- ถอยออกไปที่ฐาน S.E.E.S.



เวนโทร่า : อืม....ถ้าอย่างงั้นกลับกันก่อนก็ได้ค่ะ

เวนโทร่าคิดในใจ ยังไงซะก็ต้องขอตรวจสอบของที่เก็บมาได้เมื่อกี้ก่อนละนะ
                         แล้วที่ลงมาดันเจี้ยนครั้งนี้ก็ถือซะว่าเป็นการลองสกิลของมิวเชคกี้ด้วย

เวนโทร่า : ขอบคุณที่ช่วยเหลือในวันนี้ค่ะทั้ง2ท่าน

การาสึ โยรุ : ไม่เป็นไรครับผม คุณเวนโทร่าเองก็ทำหน้าที่ได้ดีเหมือนกันครับผม

โยรุได้ตอบเวนโทร่าพร้อมกับโค้งให้กับหญิงสาวเล็กๆ

ทาเคบะ ยูคาริ : ไว้คราวหน้าคงต้องขอพึ่งพาด้วยนะ ♪

ยูคาริได้ยิ้มให้กับเวนโทร่าพร้อมกับกอดคอของเวนโทร่าเบาๆ

-:- ย้ายมายังฐานทัพ S.E.E.S.

ไม่นานนักทั้งสามก็ได้ออกมาจากดันเจี้ยนโยรุและยูคาริได้ขอแยกตัวออกไปพักผ่อนก่อนจนเหลือแค่เวนโทร่าและมิวเชสกี้เท่านั้นในตอนนี้

- ไปพักผ่อนบ้าง
- ไปที่ศูนย์วิจัยก่อน
- อื่นๆโปรดระบุ


-อื่นๆโปรดระบุ
เวนโทร่า :: หืม...ตอนดึกๆนี้ อากาศเย็นสบายดีเน้อออ....
ฟรุบ! เวนโทร่าลงไปกองกลับพื้น
เวนโทร่า :: zzzzZZZZZZZZ
(อื่นๆโปรดระบุ//ระบุ:นอนตรงนั้นแหละ......)

~ Day 1 ~

-:- ช่วงเช้า

ดูเหมือนว่าช่วงเวลาจะผ่านไปเร็วจนเช้าแล้วในตอนนี้ เวนโทร่าได้พบว่าตัวเองนั้นนอนอยู่บนเตียงในห้องพักในฐาน S.E.E.S. อยู่ในตอนนี้ คาดว่าน่าจะเป็นมิวเชสกี้ที่พาเวนโทร่าที่หลับกลางทางกลับมาที่บ้านพักของเธอ

- ไปที่โรงเรียน
- ไปภายในเมือง
- หยุดพักอยู่บ้าน
- อื่นๆโปรดระบุ


เวนโทร่า :: อึ้บ.... อรุณสวัสดิ์มิวเชคกี้~
เวนโทร่าบิดขี้เกียจอยู่บนที่นอนโดยไม่ทันได้คิดว่าเธอเข้ามาในห้องได้อย่างไร
"หาววววว~" เธอหาวขณะที่เดินไปอาบนํ้าแต่งตัวทำกิจวัตรประจำวัน
เวนโทร่าเหลือบมองไปยังนาฬิกาเข็นนาฬิกาชีบอกเวลาที่ยังเช้าอยู่เห็นอย่างเวนโทร่าจึงตัดสินใจ
- อื่นๆโปรดระบุ แวะไปที่ศูนย์วิจัยก่อน
"ไปละนะค่ะ"เวนโทร่ากล่าวก่อนเดินทางไปยังศูนย์วิจัย สาเหตุที่เธอมามีเพียงอย่างเดี่ยว
นั้นก็คือ ตรวจสอบ ชิ้นส่วนประหลาด ที่เธอเก็บได้ตอนเข้าดันเจี้ยน

-:- ย้ายมายังศูนย์วิจัยของฐานทัพ S.E.E.S.

ดูเหมือนว่าตอนเช้าๆนั้นจะยังไม่มีคนมาประจำการที่สถานที่แห่งนี้ทำให้เวนโทร่าคงจะยังไม่ได้ผลตรวจสอบของสิ่งของนี้ แต่เธอสามารถทิ้งของที่จะตรวจสอบไว้ที่ล้อบบี้ได้และกลับมาภายในตอนเย็นเพื่อรับข้อมูลนั้น

- ทิ้งหินไว้ที่นี่
- เก็บหินไว้กับตัวก่อน
- ในเมื่อไม่มีใคร !! ก็ทำมันเองเลยสิ !!
- อื่นๆโปรดระบุ


"......ดูเหมือนว่ายังมีเวลาเหลือก่อนที่จะเข้าเรียนตอนเช้าแหะ" เวนโทร่าคิดในใจ
"แต่ถ้าต้องรอถึงเย็นก็ขี้เกียจมาอีกรอบงั้นก็...."
-ในเมื่อไม่มีใคร !! ก็ทำมันเองเลยสิ !!
เวนโทร่าเริ่มจัดแจงอุปกรณ์เพื่อการวิจัย แต่เธออีกใจหนึ่งเธอก็กลัวว่าจะมีคนมาเห็นแล้วคิดว่าเป็นโจร
"มิวเชคกี้ ช่วยไปดูต้นทางระหว่างนี้ด้วยนะ ถ้ามีใครมารีบบอกเลยนะ" เวนโทร่าบอกกับมิวเชคกี้
พร้อมเขียนโน็ตใจความว่า "ฝากวิจัยสิ่งนี้ด้วยนะค่ะ" เผื่อไว้ก่อนเมื่อมีคนมาเธอคนได้ทิ้งโน็ตแล้วไปได้ในทันที
ดูเหมือนเวนโทร่าจะวางแผนเอาไว้ก่อนที่จะลงมือวิจัย
เวนโทร่าเริ่มลงมือวิจัย ชิ้นส่วนประหลาดนั้น

กริ๊ง . . .เสียงหลอดทดลองและแก้วทดลองภายในห้องดังขึ้นตามจังหวะการใช้งานของเวนโทร่า ทางด้านมิวเชสกี้นั้นยังไม่ได้ส่งเสียงร้องใดๆออกมาคงน่าจะเป็นเพราะว่าตอนนี้นั้นยังไม่มีใครผ่านมานั่นเอง

ดูเหมือนว่าถึงเวนโทร่าจะเตรียมอุปกรณ์ตามหลักสูตรการใช้งานทั่วไปของห้องแลปได้บ้าง แต่เธอก็ไม่รู้ถึงการใช้งานสารเคมีที่ใช้ทดสอบหินชิ้นนี้อยู่ดี . . .

- ทำการทดลองต่อถึงจะไม่แน่ใจในหลักการ
- ทิ้งหินไว้พร้อมกับจดหมายที่เขียนไว้
- อื่นๆโปรดระบุ


- อื่นๆโปรดระบุ ทดลองปฏิกิริยาของสารก่อนที่จะทอสอบกับหินโดยตรง

ดูเหมือนเวนโทร่าจะรั้งที่ทำต่อไปถึงแม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าต้องใช้สารอะไรเพื่อทดสอบ
"หึๆ ชีวิตคนเรามันจะต้องมีการเรียนรู้และทดลองสิ" เวนโทร่ากล่าวกับตัวเอง
เธอได้ทดลองผสมสารต่างๆทีละน้อย แล้วดูปฎิกิริยาต่างๆที่เกิดขึ้น เพื่อวิเคราะห์ดูโอกาศที่จะส่งผลทดสอบกับหินนั้น
และเพื่อที่จะได้เรียนรู้จากของจริงไปในตัวด้วย
"เอาละ มาลองกันเลยดีกว่า" เวนโทร่าคิดในใจแล้วเริ่มทดลองสาร
โดยเวนโทร่าหวังว่าจะได้ผลตามที่ต้องการ
เวนโทร่าจดบนทึกทุกครั้งที่ใส่สารว่าใส่อะไรบ้าง แล้วให้ผลอย่างไรเพื่อจะมาวิเคราะห์ทีหลัง

ด้วยค่าความรู้ของเวนโทร่านั้นทำให้เธอสามารถที่จะสามารถวิเคราห์ไปต่อได้อีกอย่างไม่ยากนัก แต่อีกปัญหานึงที่เธอประสบนั้นก็คือชื่อของตัวสารนั่นเอง ถึงแม้ว่าสารบางตัวที่ทดลองแล้วจะส่งผลแปลกๆกับหินประหลาดนั่นแต่เธอก็ไม่มีทางณู้ได้เลยว่าถ้าทดลองต่อไปแล้วจะเกิดอะไรขึ้น

- เลือกสารเคมีที่ต้องการจะใช้
สาร A : ละลายหิน
สาร B : กร่อนหิน
สาร C : เซาะหิน


เวนโทร่าลองเลือกใช้สารเคมีCก่อนแต่เธอหยดไปที่ปลายของหินเพียงเพื่อแค่ทดสอบโดยที่ไม่กระทบกับตัวหินส่วนใหญ่

ซ่าาา !! ตัวหินด้านหน้าได้แตกออกตามสารเคมีที่หยดลงไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ดูเหมือนว่าค่าการกรัดกร่อนมันจะมากเกินไปทำให้ตัวสารซึมไปโดนส่วนอื่นของหินอีกด้วย . . . เวนโทร่าคงจะต้องตัดสินใจการเลือกครั้งสุดท้ายนี้ดีๆซะแล้ว


สาร A : ละลายหิน
ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ละลายมันเลยดีกว่าจะได้ไม่ต้องเหลือซากทิ้งไว้เป็นหลักฐาน!!!!

ซ่า . . . เศษหินได้ละลายออกอย่างช้าๆจนเผยให้เห็นวัตถุบางอย่างด้านใน ดูเหมือนว่ามันจะเป็นวงคล้ายๆกับแหวนแปลกๆ และยังไม่สามารถใช้การได้ เวนโทร่าคงจะต้องเอาไปเจียรไนกับผู้รู้เสียก่อนเพื่อที่จะใช้งานมันได้

-:- หินปริศนาเปลี่ยนเป็น แหวนหินปริศนา

มิวเชสกี้ : Grawl ~

มิวเชสกี้ได้วิ่งกลับมาหาเวนโทร่าและร้องบอกอะไรบางอย่าง คาดว่าจะมีคนกำลังมาที่ศูนย์วิจัยแห่งนี้แน่ๆ


จะเต็มแล้วขึ้นใหม่ด้วยจ้า
เจ้าหญิงคะงุยะ
โพสต์ 12-4-2012 15:35:12 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย nutchsnon เมื่อ 16-4-2012 11:29





!!!

อ่อก!!

มะ เมจิกแคนเซิล !? ฮึ่ม!

เรารีบยกมือขึ้นมาพลางกันเอาไว้ไม่ให้อาการปวดหัวนั้นทำให้เรากัดลิ้นตัวเอง อย่างน้อยถุงมือที่ครุมเอาไว้ก็หนาพอจะไม่ขาดออก

แต่ว่าอาการปวดหัวนั้นถึงแม้จะบรรเทาลงมาบ้างแต่ก็ยังมีอาการค้างๆ ทำให้มือทั้งสองข้างเริ่มสั่นไม่หยุดเหมือนกัน

พลังเมื่อกี้มันอะไรกัน เร็วซะจนตาเรามองไม่ทันจริงๆน่ะหรอ?

แถมวัลคิลลี่ยังมีเมจิกแคนเซิลอีก คงทิ้งระยะห่างไว้ไม่ได้แล้ว

แต่เราจะทำยังไงล่ะ? ถ้าเข้าไกลอัตราการก้าวส่วนต่างของเรากับนางก็มากเกินไปอยู่ดี

KI Healing

เรารีบใช้พลังไคบางส่วนรักษาอาการบาดเจ็บภายใจของตัวเองไม่ให้เป็นภาระในการเคลื่อนไหวต่อจากนี้

ดีล่ะถ้าอย่างนั้น แบบนี้หน่อยเป็นไง!!

Substance Delayer

เราเปิดม่านพลังไค ออกไปเป็นทางยาวพร้อมกับวิ่งออกไปตามทางเหล่านั้นอย่างต่อเนื่อง เมื่อ มาหยุดตรงจุดๆหนึ่งใกล้ๆกับวาคิลลี่ เราร่ายมืออกสร้างกำแพงอากาศขึ้น ห้าจุดรอบๆ ก่อนที่เธอจะใช้สกิลนั้นลบอีกรอบทัน เราจึงกางม่านพลังออกเป็นวงกว้าง แม้จะมีอาการปวดหัวหรืออะไรก็ตามแต่เข้ามาแทรกก็ตามจะไม่ยอมให้พลาดแน่!!

Weight Elimination

พื้นอากาศถึงสร้างขึ้นห้าจุดในเวลาเดียวกันเราใช้ความเร็วที่เพิ่มมากขึ้นกระโดดขึ้นไปเหยียบพร้อมกับถีบตัวออกมาใช้ดาบฟัน ร่างของเธอ จากนั้นทิ้งตัวเองไปยังอีกแผ่นหนึ่งทำแบบเดียวกัน ไปเรื่อยๆ เป็นจำนวน 7 ดาบ

'' ย๊ากกก!!! Final Step!! ''

ฝุบร่างของเราขึ้นมาเผชิญหน้ากับวาคิลรี่หลังจากที่ฟันไปแล้วครบเจ็ดดาบก่อนจะง้างเรย์เปียสูงและฟาดลงมาปิดท้ายบนร่างของเธอ

- สถานะ : ปกติ
- Hp : ปานกลาง
- Mp : ปานกลาง

วิ้ง !! ดูเหมือนว่าถ้าฮารุไม่ทำอะไรซักอย่างกับ High Magic ของรากิสเขาเองก็จะไม่สามารถใช้สกิลใดๆได้เลย วาคิวรี่เองได้เปิดฟิลด์นั้นขึ้นอีกครั้งทำให้การโจมตีของฮารุนั้นหายไปจนหมดสิ้นก่อนที่จะถึงตัวของเธอ !!

ฟุ้บ !! วัลคิวรี่สายได้หลบดาบแรปิเออร์ของฮารุออกไปก่อนที่จะฟาดดาบของเธอลงมาที่ตัวของฮารุอีกครั้ง !! แต่ว่ายังดีที่ฮารุได้รักษาตัวเองไว้ก่อนหน้านี้และรวมทั้งพลังไคของเก่าที่เขาได้ใช้ไปก่อนที่จะถูกยกเลิกนั้นยังหลงเหลืออยู่ทำให้อาการบาดเจ็บไม่สาหัษมากนัก


อีกแล้ว!!?

พลังของเราถูกลบออกไปง่ายๆอีกแล้ว ... ทั้งๆที่คิดว่าไม่พลาดแล้วแท้ๆ ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า ถึงจะกางม่านพลังรอบตัวนางก็ไม่ทำให้การเคลื่อนไหวช้าลงเลยสินะ

อึ่ก .. รำกำเรเปียแน่น ความลังเลเริ่มก่อนขึ้นเล็กๆ ในหัวของเรา นางต้องมีจุดอ่อนสิ แต่ว่าอยู่ที่ไหนล่ะ แล้วถ้ารู้แล้วเราจะทำอะไรกับดาบเล่มนั้นได้ ...


คิดซิฮารุ คิดให้ออก

เรายังคงพยายามกางม่านพลังให้ตัวเองเคลื่อนไหวได้เร็วขึ้นหลบการโจมตีของวาคิลลี่อยู่ครู่หนึ่ง

กิ้งๆ เราใช้เรย์เปียปัดการโจมตีของนางออกไปในจังหวะนั้นเอง

Erudition

เรารวบรวมพลัง Ki ไว้ที่สายตาของเราเพื่อตรวจสอบพลังของเธอไม่แน่อาจจะได้จุดอ่อนอะไรซักอย่างมาบ้างก็ได้

- สถานะ : ปกติ
- Hp : ปานกลาง
- Mp : ปานกลาง

วิ้ง !! กระแสพลังของวัลคิวรี่ได้แสดงขึ้นผ่านพลังไคของฮารุ แต่ว่ากระแสพลังของเธอนั้นรุนแรงมากจนทำให้ฮารุถึงกับผงะลงไปชั่วขณะเลยทีเดียว !!

-:- วาไครี่ รากิส : Dark Valkyrie Rangris
- Status : AGG : S , DEF : S , RAP : Ex-X , DEX : A , MENT : EX , LUCK : B
- พลังหลักแขนง : Light & Dark & Creation // High magic : Creation & Light ,  Divine Magic : Dark
- พลังสายรองแขนง KI : Use of KI : Natural Burn

- สถานะ : ปกติ และ ป้องกันสถานะผิดปกติบางประเภท
- Hp : ปกติ และ ฟื้นฟูเรื่อยๆ
- Mp : ปกติ และ ฟื้นฟูเรื่อยๆ


....

พลังต่างกันเกินไปจริงๆ นั่นแหละ เรานึกในใจ ก่อนจะยืนขึ้นช้าๆ

แต่ว่าสำหรับนักล่าเงินรางวัลแล้ว มีครู่ปรับสุดแกร่งขนาดนี้ จะปล่อยไปง่ายๆได้ยัง

รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นมาบนใบหน้า ให้ตายสิ นิสัยเสียจริงแฮะ

เราดีดนิ้วเบาๆ เพื่อเปิดฟังชั่นข้อมูลหลายสิบหน้าจอขึ้นมาและทำการอ่านมันอย่างรวดเร็วถึงความสามารถต่างๆ ที่ถูกบันถึงเอาไว้เกือบทั้งหมด

วิบ จอหน้าต่างเหล่านั้นค่อยๆ ผุดขึ้นและหายไปตามสายตาที่กรอกไปมาซ้ายขวาอย่างรวดเร็วไม่นานข้อมูลหลายส่วนก็ได้ถูกอ่านหมดลงในเวลาอันสั้น

'' สาระพัดประโยชน์ดีแท้ ...'' เราพูดขึ้นมาลอยๆ

มนต์นั่นเป็นพลังไคจริงๆด้วย ถึงจะน่าเสียดายที่เราไม่มีมนต์สะท้อนกลับไป แต่อย่างน้อยความเร็วจากข้อมูลที่ประมวลออกมาให้ก็อยู่ในการคำนวนแล้ว ถึงจะไม่หมูก็เถอะ แต่จะหลบให้พ้นให้ได้เลยคอยดูสิ

เราเงื้อดาบขึ้นมาข้างขมับปลายดาบจ่อลงพื้น พร้อมกับลู่มือไปยังสันดาบช้าๆ พร้อมกับม่านพลังไคที่ร่ายขึ้นมาไว้อ่อนๆ รอให้วาคิลลี่เริ่มโจมตีอีกครั้ง

วัลคิวรี่ไม่ได้ลังเลแต่อย่างใดพลางเจ้าโจมตีฮารุอย่างต่อเนื่องทันที !! โดยเธอไม่ได้กางฟิลด์แคนเซิ้ลพลังออกในการเปิดฉากการโจมตี แต่ฮารุเองก็ไม่สามารถรู้ได้เลยว่าเธอจะเปิดใช้งานมันอีกตอนไหนกันแน่


ดีล่ะ ในวินาทีที่วัลคิลลี่เข้ามาใกล้เรามากที่สุดเราใช้เรเปียของตัวเองยกขึ้นอย่างรวดเร็วและจังหวะนั้นเอง เราได้ปลดพลังไคที่ล่อลวงนั้นออกแล้วใช้มือของเราแตะที่ร่างของวัลคิลลี่เสี้ยววินาทีนั้นก็ได้ใช้พลังไคออกมาทันที


'' KI Transmission '' เรารีบใช้พลัง KI ดึงความสามารถของวัลคิลลี่ออกมาอย่างรวดเร็วก่อนจะรีบผละตัวออกห่างทันทีก่อนที่เธอจะเริ่มใช้เมจิกแคนเซลอีก

ดวงตาของเรานิ่งเฉย และจดจ้องการวัลคิลลี่ไม่ละสายตาเลยแม้แต่น้อย กลตื้นๆ แบบนี้คงใช้กับนางไม่ได้แล้ว ไม่รู้หรอกว่าผลของพลังไคที่ดึงออกมาจะได้อะไร แต่ขอใช้ให้มันเป็นประโยชน์หน่อยแล้วกัน!

- สถานะ : ปกติ
- Hp : เล็กน้อย
- Mp : เล็กน้อย

วูบ !! ในจังหวะที่ฮารุได้ใช้ KI Transmission ในระยะใกล้นั้นทำให้เขาโดนวัลคิวรี่โจมตีเข้าอย่างจังๆอีกครั้งนึงทำให้อาการของเขาทรุดหนักลงอย่างรวดเร็ว

ฮารุได้รับ : Use of KI : Natural Burn : เมื่อโจมตีเป้าหมายจะทำให้อัตราการฟื้นฟูทั้งหมดกลายเป็นด้านลบแทน

ดูเหมือนว่าพลังของวัลคิวรี่นั้นจะเป็นการส่งผลทางอ้อมเสียมากกว่าโจมตีตรงๆ . . .

ทางด้านรากิสนั้นเหมือนจะไม่ได้อยู่เฉยดังครั้งก่อนอีกแล้ว ร่างของเธอได้หายไปอย่างฉับพลันและปรากฏขึ้นโจมตีฮารุโดยไม่ให้ได้ตั้งหลักอย่างรวดเร็วทันที !!


!!! ออร่าพวกนี้ !?

ก่อนจะคิดอะไรต้องรีบก่อน

'' Weight Elimination !! ''

เรากลับตัวและใช้พื้นที่สร้างขึ้นมาด้วยพลังไคเร่งให้ตัวเองตั้งหลักเอาไว้ก่อนจะกระโดดดีดตัวออกมาให้ห่างจากวาคิลลี่ให้ได้ และยังคงใช้อีกครั้งเพื่อถีบตัวเองลงสู่พื้น

ฟุบๆ คว้าว!! เราวาดดาบด้วยแรงที่เหลืออยู่ปัดดาบของวาคิลลี่ที่โจมตีเข้ามาอย่างต่อเนื่อง  โดยยังไม่เลิกล้มความตั้งใจที่จะสวนการโจมตีของนางให้ได้!

ฟุ้บ !! ดูเหมือนว่าความเร็วของฮารุจะไม่สามารถทิ้งตัวออกห่างจากวัลคิวรี่ได้อีกแล้ว ความเร็วของเธอได้เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลด้วยพลังบางอย่างจนฮารุเองนั้นไม่สามารถสัมผัสถึงตำแหน่งของเธอได้เลย . . .

-:- ถูกย้ายมายัง Ward

ดูเหมือนว่าช่วงเวลาในตอนนี้จะยังคงอยู่ในช่วงของ Dark hour อยู่เช่นกัน ฮารุได้ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาจากเตียงนอนภายในห้องพยาบาลของโรงเรียน ซึ่งดูเหมือนว่าตอนนี้เขาจะอยู่เพียงคนเดียวภายในห้องนี้ ด้านข้างๆเตียงของเขานั้นเหมือนกับจะเป็นยาบางอย่างที่ช่วยฟื้นฟูพลังกายภายในซึ่งน่าจะใช้รักษาอาการบาดเจ็บของเขาในตอนนี้ได้ระดับหนึ่ง


'' ..... ''

เราค่อยๆ ยันตัวเองขึ้นมาจากเตียงช้าๆ พลางมองซ้ายมองขวาไปรอบๆ

อ่าจริงด้วย เราหมดสติไปอย่างนั้นสินะ?

กุกๆ ... - เรายื่นมือไปหยิบยาและแก้วน้ำขึ้นมาดื่มกินเข้าไปช้าๆ อย่างน้อยๆ ยาน่าจะพอช่วยลดภาระในร่างกายของเราได้บ้างไม่มากก็น้อย

มือที่เอื้อมไปกด การ์ดของตัวเอง ก่อนจะฉายดูบันทึกการต่อสู้และใช้มันโอนถ่ายไฟล์วีดีโอเอาไว้ในกำไลข้อมือของเราอย่างที่คู่มือได้บอกเอาไว้แล้วเสร็จก่อนจะ กำมือแน่นด้วยความเสียดายที่ไม่อาจเอาชนะและทำพันธะสัญญากับวัลคิลลี่ตนนั้นได้ ถึงแม้จะรู้อยู่แก่ใจแล้วก็ตามที

ตุบ เราทิ้งตัวเองนอนลงกับเตียงอีกครา อาการบาดเจ็บและความเหนื่อยล้าเริ่มสะสมอีกครั้งจนรู้สึกว่าไม่อยากจะลุกไปไหนซักพักใหญ่ๆเลย

~ Day 3 ~

-:- ช่วงเช้า

ด้วยพลังไคที่ฮารุได้ใช้ไปมากเมื่อวานทำให้เขารู้สึกปวดกล้ามเนื้อนิดๆจากการต่อสู้ แต่ด้วยค่าความอดทนของฮารุระดับนึงนั้นทำให้เขาไม่บาดเจ็บหนักเท่าไรนัก

ถึงแม้จะเป็นการต่อสู้ทีหนักหน่วง แต่ทว่าฮารุเองก็ยังมีหน้าที่ของการเป็นนักเรียนอยู่และอีกอย่างตอนนี้เขาอยู่ที่โรงเรียนเช่นกันทำให้เขาไม่ต้องเสียเวลาในการเดินทางมาและมีเวลาในการทำอย่างอื่นเพิ่มมาอีกนิด


ดวงตาค่อยๆลืมตื่นขึ้นพร้อมกับร่างที่ถูกยันด้วยมือทั้งสองข้าง อ่า นี่เราหลับยาวเลยงั้นหรอนี่? ยังไม่ได้รายงานกับทาง HQ เลย ... เราหันมามองดูเวลาผ่านจอของกำไรข้อมือ

ถ้ากลับไปตอนนี้คงไม่ทันแล้ว เอาไว้ค่อยส่งไปอีกทีก็แล้วกัน ....

ก่อนอื่นคงต้องจัดการเรื่องชุดกับเสื้อผ้าเสียก่อน .... เรามองดูเสื้อผ้าที่เละและมีรอยเลือดเปื้อนอยู่พลางถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะถอดเสื้อนอกและเสื้อทับในออก พลางลุกขึ้นมามองหา ผ้าขนหนูและก็อกน้ำ เพื่อรองน้ำเอามาเช็ดตัวให้คราบเหงื่อและกลิ่นคาวเลือดออกไปบ้าง

เรารองน้ำจากก็อกน้ำภายในห้อง ก่อนจะเริ่มเช็ดตัวเองให้เรียบร้อย ปัญหาต่อไปคือเสื้อผ้านี่สิ .... เรานั่งนึกอยู่ในใจ เสื้อนอกคงจะไม่ไหว แต่ถ้าแค่เสื้อทับในล่ะก็ พอไปได้อยู่ แต่ว่าเราไม่ได้ใส่เสื้อเครื่องแบบมาโรงเรียนแบบนี้ คงผิดระเบียบแหงๆ ... แต่ก็ช่างเถอะช่วยไม่ได้ล่ะนะ

เราคิดไปเช็ดตัวไปเรื่อยๆ โดยระมัดระวัง รอยบวมและจุดพกช้ำ ถ้าไปโดนมันคงไม่เข้าท่าแน่ๆ

ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครมาพบฮารุเข้าในช่วงนี้ คาดว่าคงเป็นเพราะช่วงเวลาเป็นแน่ทำให้ยังไม่มีผู้คนในโรงเรียนพุ่งพล่านมากนัก

ดูเหมือนว่าภายในห้องพยาบาลนี้จะมีเสื้อผ้าในแบบดอคเตอร์อยู่บ้าง ฮารุน่าจะใช้ใส่ไปก่อนเพื่อออกไปเอาเสื้อผ้าที่ที่พักตัวเองได้


เอาล่ะเสร็จแล้ว อืม ...  สายตาของเรามองหาตัวช่วยรอบๆ ก่อนจะเห็นเสื้อนอกของห้องพยาบาล

ถ้าจะขอยืมใส่ไปก่อนแล้วค่อยนำกลับมาคืนก็คงจะไม่มีปัญหาอะไรหรอกนะ?

เราหยิบเสื้อเชิทสีขาวที่วางพาดอยู่มาใส่ ก่อนจะลุกไปหยิบเสื้อนอกนั้นมาสวมแทน

เอาล่ะ ได้รีบกลับไปที่ห้องก่อนจะสายดีกว่า

เราเปิดประตูของห้องนี้ออก ก่อนจะเดินมาขึ้นรถไฟฟ้ากลับมายังฐานฯ เพื่อกลับไปที่ห้องพักจัดการเรื่องชุดของตัวเองให้เรียบร้อย

เนื่องจากว่ามันเป็นเวลาที่ค่อนข้างเช้าทำให้ฮารุไม่ตกเป็นเป้าสายตานักในการเดินทางนัก ไม่นานนักชายหนุ่มก็ได้เตรียมตัวของเขาเสร็จภายในห้องอย่างไม่ติดขัดอะไร และดูเหมือนว่าจะยังคงเหลือเวลาช่วงเช้าอีกหน่อยด้วยเช่นกัน


เรารีบเดินออกจากทางรถไฟ ตรงกลับมายังฐานฯ ทัีนที ทุกก้าวเดินที่รวดเร็วของเราแทบจะไม่ได้สนใจอะไรใครเท่าไหร่นัก จนกระทั่งมาถึงห้องพักของตัวเอง

'' สเตล่า '' เราพูดรหัสเพื่อเปิดประตูห้องเข้ามายังด้านใน พร้อมกับตรงดิ่งมาหยิบผ้าขนหนูมาพาดที่คอเอาไว้พร้อมกับเปิดคอมฯพิวเตอร์ ขึ้น และใช้การ์ดของตัวเองเสียบไปที่สล็อตเพื่อส่งรายงานที่เขียนเอาไว้ระหว่างทางกลับมาที่นี่ ก่อนจะหันหลักเข้าห้องน้ำไปชำระ ล้างร่างกายให้สะอาดสะอ้านขึ้น

ไม่มีสมาธิเอาซะเลย ในหัวมีแต่ ภาพการเคลื่อนไหวของวัลคิลลี่ที่ไม่อาจจะจับทางได้ ความรู้สึกของเราช้ากว่านางตั้งหลายเท่า ถึงขนาด นางข้ามม่านพลังมาแล้วเรายังโดนโจมตีได้อย่างง่ายดายด้วยซ้ำ

หรือว่า เราจะอ่อนซ้อมไปหน่อยกันนะ? เอี๊ยด มือที่เอื้อมไปบิดก็อกน้ำให้หยุดไหล พร้อมกับหันมามองกระจกที่อยู่ไม่ไกลนัก

นี่เรา ... อ่อนแอขนาดนั้นเลยรึ

แกร๊ก เราเปิดประตูห้องน้ำออกมาพร้อมกับสภาพที่เปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำเล็กๆ บนร่าง เราเอื้อมมือไปหยิบผ้าขนหนูอีกผืนเพื่อเช็ดตัวให้แห้งและเดินมายังเครื่อง PC หลังจากจัดการเรื่องส่งรายงานจนแล้วเสร็จ ก่อนที่สายตาจะละมาหยุดที่สมุดโน๊ตเพลง

....

สุดท้ายเรื่องของที่โรงเรียนก็ยังไม่คืบหน้าซักเท่าไหร่เลยแฮะ  - เราเอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักก่อนจะสอดสมุดโน๊ตไว้ใต้ลิ้นชักก่อนจะปิดลง

เอาไว้หลักจากลับมาค่อยลองตรวจสอบดูก็แล้วกัน ขอโทษนะ ฮัตซึเนะซัง ... - หลังจากจัดการเรื่องเสื้อผ้าเรียบร้อยเราเดินกลับออกมาจากห้องพร้อมกับตรงมาที่ประตูหน้าในชุดยูนิฟอร์มโรงเรียน

อืม .... ป่านนี้ฮัตซึเนะซังจะไปโรงเรียนหรือยังนะ ... แต่ว่า ... อารมณ์เราขุ่นมัวแบบนี้อย่าเพิ่งเจอเธอเลยจะดีกว่า ถ้างั้น .... - เรายืนคิดอะไรไปพลางๆ ขณะที่กำลังโดยสารรถไฟฟ้ามายังโรงเรียน

ไม่นานนักรถไฟก็ได้เทียบชาญชลาลง พร้อมกับหญิงสาวคนนึงที่ฮารุรู้จักได้เดินสวนออกมา

-:- พบ Heisei Kosuki

- ขึ้นรถไฟฟ้าเพื่อไปยังโรงเรียน
- หยุดลงและทักทายหญิงสาวคนนั้น
- แอบตามหญิงสาวคนนั้นไป
- อื่นๆโปรดระบุ


โพสต์ 12-4-2012 21:17:50 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 18-4-2012 01:17



"หืม มีอะไรว่ามาได้เลย อันเดร"

"เออ แล้วก็ยัยนี่อยากเจอนายด้วยล่ะน่ะ พอดีก่อนหน้านี้คุยกับเด็กที่ชื่อชินกุด้วยน่ะ"

ชายหนุ่มได้นิ่งเงียบไปซักพักก่อนที่จะเอ่ยถามขึ้นมา

ฟุริสึ อันเดร : คุณนัวร์คิดยังไงกับปรากฏการเหนือธรรมชาตินี้บ้างครับ ?


"อืม...เรื่องแบบนี้คิดว่าคุยกับใครอยู่" นัวร์ยิ้มออกมาก่อนจะเก็กท่าหน่อยๆ

".........." ไม่มีเสียงตอบรับ

"......................." นัวร์เริ่มเหงื่อแตกพลั่ก

"ความจริง....ชั้นไม่รู้อะไรหรอก....." ตอนนี้เหมือนมีเสียงอะไรแตกเพล้งๆ

"ชั้นเป็นวิญญาณอย่างที่เห็นเนี่ย ปกติจะสิงอยู่ในดาบไม้ของยัยนี่ แล้วก็ตั้งแต่เล็กๆแล้วล่ะยัยนี่จะเข้ามาอยู่ในช่วงเวลานี้ได้ พอดีชั้นรับปากพ่อแม่ที่เสียไปของยัยนี่ไว้ด้วยว่าให้คุ้มครองยัยหนูนี่ไว้" นัวร์เริ่มอธิบายอดีตของริเอน่าให้อันเดรฟังคร่าวๆ

"ที่ผ่านมาชั้นก็ใช้ร่างของยัยนี่ลุยศึกมาบ้างแล้วเหมือนกัน ก็เป็นการปกป้องไปในตัวด้วย"

"ส่วนความคิดเห็นยังงั้นหรือ.....ไม่รู้สิชั้นก็แค่ปกป้องยัยนี่ตลอดมาเท่านั้นแหละ"

Social Link 1 : ~ ชายหนุ่มผู้ทรนง ~

ฟุริสึ อันเดร : ผมเองก็อยากที่จะปกป้องทุกคนในกลุ่ม T.S. เหมือนกันครับ ผมจึงได้พยายามหาวิธีที่จะหลุดพ้นจากคำสาปนี้ . . .

อันเดรได้เอ่ยบอกกับนัวร์และเริ่มคุยถึงเรื่องงานและกลุ่มของเขาต่อไปทันที

ฟุริสึ อันเดร : อีกอย่างคือจริงๆแล้วผมไม่ใช่หัวหน้ากลุ่มหรอกครับ . . . หัวหน้าเขาท้อแท้ต่อสถานการณ์แบบนี้และหายสาบสูญไปซักพักนึงแล้ว ถ้าได้เธอมาเป็นกำลังอีกครั้งน่าจะทำอะไรๆได้มากกว่านี้ . . .

ชายหนุ่มได้กล่าวอย่างเสียดายเล็กๆก่อนที่จะเริ่มเข้าเรื่องหลักของวันนี้บ้าง

ฟุริสึ อันเดร : ผมได้สืบค้นข้อมูลจากเหตุการร์ที่เกิดขึ้นนี้และพบว่าจริงๆแล้วมีผู้ชักใยอยู่เบื้องหลังน่ะครับ พวกเขาเหล่านั้นเป็นคนเรียกอสูรจากมิติแห่งความมืดออกมา ส่วนเรื่องของตัว Dark hour นั้นผมเองก็ยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันมากนัก


"อืม ยังงี้นี่เอง" นัวร์ทำเข้าใจแต่เหงื่อแตกพลั่กเพราะไม่ได้รู้เร่องราวเลยทั้งๆที่ชีวิตอยู่มานานกว่าอันเดร

"งืม เสียงเอะอะอะไรเนี่ย" ท่าทางริเอน่าจะตื่นเสียแล้ว

"อ๊ะ ขโมยร่างกายคนอื่นมาใช้อีกแล้ว" ริเอน่ามองรอบๆแล้วรู้ทันทีว่าเป็นฝีมือนัวร์

"ขโมยที่ไหนแค่ยืมเอง" นัวร์แถตามระเบียบ

"อ๊ะ เอ๊ะ ใครหว่า" ริเอน่าหันมาเห็นอันเดร

"ฟุริสึ อันเดร ที่เธออยากเจอไง" นัวรช่วยเฉลย

"อ๋อ ที่ชินกุจังพูดถึงนี่เอง สวัสดีค่ะ ริเอน่า กราฟอร์ดค่ะ ตอนนี้เป็นเพื่อนของชินกุแล้วน่ะค่ะ" ริเอน่าทักทายแล้วโค้งอย่างสุภาพ

ฟุริสึ อันเดร : อะ . . . โอ้ ริเอน่าจังสินะ ขอบคุณที่คอยช่วยเล่นกับชินกุจังบ่อยๆนะ

อันเดรได้ยิ้มให้กับเด็กสาวพร้อมกับลูบหัวของริเอน่าลงอย่างอ่อนโยน

ฟุริสึ อันเดร : ตอนนี้ก็ค่ำมากอยู่นะ ริเอน่ากลับไปพักผ่อนเสียก่อนเถอะ

ชายหนุ่มได้เอ่ยเตือนริเอน่าเล็กๆพร้อมกับเดินไปส่งริเอน่าที่หน้าที่พักของเธอเอง


"ขอบคุณมากค่ะ ราตรีสวัสดิ์น่ะค่ะ" ริเอนาโค้งให้อันเดรอีกรอบ

"ไว้มาคุยกันใหม่แล้วกันน่ะ" นัวร์เองก็บอกลาเช่นกันก่อนกลับเข้าไปในดาบ

"ชินกุจังจะตื่นไหมเนี่ย" ริเอน่าเดินเข้าห้องมาแล้วเช็คว่าชินกุยังนอนอยู่หรือเปล่า

ชินกุเองยังคงนอนอยู่บนที่นอนเหมือนเดิมและนอนกอดหมอนที่นัวร์ได้ใช้แทนตัวริเอน่าเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

~ Day 3 ~

-:- ช่วงเช้า

หลังจากริเอน่าได้นอนหลับไปซักพักนึงก็ถึงเวลาเช้าของวันใหม่อีกครั้งนึง ชินกุเองได้เปลี่ยนมานอนกอดริเอน่าแน่นหนับเหมือนกับตอนหัวค่ำเมื่อคืนเช่นเดิม

ถึงจะมีเรื่องที่ยังน่าสงสัยอยู่บ้างแต่ยังไงซะวันนี้ริเอน่าเองก็ยังจะต้องไปที่โรงเรียนอยู่ดี

- ไปที่โรงเรียน
- ไปในตัวเมือง
- พักอยู่ที่ฐาน
- อื่นๆโปรดระบุ


"เอาล่ะ งั้นเจอกันตอนเย็นน่ะชินกุจัง" ริเอน่าจัดของทั้งหมดเรียบร้อยแล้วก็ออกจากบ้านตรงไปยังโรงเรียนทันที

'วันนี้ลองทำงานพิเศษดูดีไหมน้า' ริเอน่าเริ่มวางแผนจะลองทำงานพิเศษดูแล้ว

'จะรอดเร้อ...' นัวร์หวั่นๆอยู่ในใจ

เมือริเอน่าได้เดินทางมาถึงหน้ารั้วโรงเรียนก็พบว่าเธอได้มาตรงเวลากับคลาวด์พอดีเลยเช่นกัน

สตรีฟ คลาวด์ : อรุณสวัสดิ์ ริเอน่า

คลาวด์ได้เป็นฝ่ายทักริเอน่าขึ้นก่อนแต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้เอ่ยอะไรไปมากกว่านั้นพร้อมกับค่อยๆเดินเข้ามาหาริเอน่าอย่างช้าๆ


"อ๊ะ สวัสดีค่ะรุ่นพี่คลาวด์" ริเอน่าโค้งอย่างสุภาพตามปกติ

"รุ่นพี่จะเข้าชมรมเลยรึเปล่าค่ะ จะได้ไปฝึกซ้อมด้วยกันเลย" รอบที่แล้วริเอน่าดันสมาธิหลุดไปสนใจดาบของคลาวด์แทนรอบนี้เจ้าตัวจึงตัดสินใจว่าจะซ้อมจริงๆจังๆด้วยให้ได้

สตรีฟ คลาวด์ : ได้สิ วันนี้ผมกะจะเข้าชมรมเลยอยู่เหมือนกันนะ

คลาวด์ได้ตอบตกลงกับริเอน่าพร้อมกับเดินไปที่ชมรมพร้อมๆกัน หลังจากที่ทั้งคู่ได้มาถึงที่ชมรมแล้วก็พบว่าเคียวริวนั้นได้อยู่ที่กลางโดโจและกำลังทำสมาธิอยู่ แต่เมื่อริเอน่าและคลาวด์ได้เข้ามาถึงเข้าก็ได้ลืมตาและลุกขึ้นทักทายทั้งสอง

ยูว์กัน เคียวริว : อรุณสวัสดิ์ทั้งสอง และ ยืนดีต้อนรับสู่โดโจ

เคียวริวได้เอ่ยทักทายสั้นๆก่อนที่จะหลบทางให้ทั้งสองเริ่มฝึกซ้อมกันตามสะดวก

คลาวด์ได้วางสัมภาระของเขาลงไว้ที่ข้างๆตู้ล้อคเกอร์และนำดาบไม้ฝึกซ้อมมาให้กับริเอน่าก่อนที่จะเริ่มฝึกซ้อมกันจริงๆจังๆเสียที

สตรีฟ คลาวด์ : ผมพร้อมแล้วล่ะ

คลาวด์ได้ตั้งท่ากระชับดาบของเขาขึ้นมาทางด้านหน้าของริเอน่าพลางยืนรอตั้งรับการโจมตีของเด็กสาว


"อืมอืม สภาพโอเค" ริเอน่าเช็คสภาพดาบไม้เล็กน้อยก่อนจะตั้งท่าขึ้น

"งั้นก็ลุยเลยน่ะค่ะ" ริเอน่าวิ่งเข้าคลาวด์ทันทีแต่ไม่ได้เข้าฟันตรงๆแต่วิ่งหักศอกเข้าฟาดจากด้านข้างของคลาวด์แทน แต่เป็นการฟาดไปแบบไม่สุดกำลังแบบพร้อมชักดาบกลับมาป้องกันตัวได้ทันที

ปึ้ก !! เสียงดาบไม้ของริเอน่ากระทบกับท่าการ์ดของคลาวด์เข้าไปอย่างตรงๆ แต่ดูเหมือนว่าสไตล์ของคลาวด์นั้นจะเป็นการตั้งรับและเรียนรู้เทคนิคของฝ่ายตรงข้ามเสียมากกว่าการเข้าปะทะกันตรงๆ

ฟุ้บ !! ดาบของคลาวด์นั้นได้เหวี่ยงสวนคืนมาที่ริเอน่า แต่ดูเหมือนว่าแรงของดาบที่กระทบกับการป้องกันของริเอน่านั้นจะเบาบางอย่างมาก คงจะเป็นเพราะพลังป้องกันของริเอน่าเองรวมกับอาวุธหลักที่คลาวด์ใช้ด้วยเช่นกันที่ทำให้การคุมแรงดาบของเขานั้นแปลกๆออกไปบ้าง


'สายตั้งรับเหมือนกันหรือเปล่าเนี่ย แต่เค้าอาจจะไม่คุ้นมือกับดาบก็ได้' ริเอน่าวิเคราะห์สถานการณ์เล็กน้อยแล้วมุดตัวลงแล้วขยับตัวอ้อมมาอีกด้านแล้วฟาดดาบเข้าหาคลาวด์จากด้านล่างแต่ก็ยั้งแรงเอาไว้ระดับนึงพร้อมตั้งรับด้วยก่อนเพราะคลาวด์อาจไวกว่าตัวเองได้

ฉึบบ !! ดูเหมือนว่าจะเป็นอย่างที่ริเอน่าคาดไว้ เนื่องจากขนาดดาบที่เล็กและเบาลงทำให้ความเร็วในการใช้ดาบของคลาวด์นั้นสูงขึ้นมาจากเดิม แต่ว่าจังหวะของเขายังเป็นการปะทะลองเชิงริเอน่าอยู่เช่นเคยและคอยเว้นระยะห่างจากดาบของเขาไว้ตลอดเวลา


'ลองชนตรงๆดูดีกว่าแค่แรงของเราจะสู้ได้ไหมเนี่ย' ริเอน่าตัดสินใจใช้แผนดับเครื่องชน ใช้แรงยันดาบเข้าใส่คลาวด์แบบช้าๆมั่นคงเผื่อป้องกันการสวนกลับ

'ไหวหน่อยเถอะ!!!'

ฟุ้บ !! คลาวด์เองได้หยุดลงและโต้ดาบยันกับริเอน่า ในตอนแรกๆนั้นดูเหมือนว่าแรงของทั้งคู่จะสูสีกันอยู่บ้างแต่เมื่อดันตัวดาบไปได้ซักพักแล้วริเอน่าก็พบว่าแรงของคลาวด์นั้นยังมากกว่าที่เธอจะโต้ดาบแข่งตรงๆด้วยในตอนนี้

ชิ้งง !! คลาวด์ได้รีบใช้โอกาศโต้ดาบนี้กระแทกดาบของริเอน่าออกไปและเหวี่ยงดาบไม้ของเขาเพื่อที่จะปัดดาบไม้ของริเอน่าออกจากมือ !!

ฟิ้ววววว ~ เนื่องจากการควบคุมแรงดาบของคลาวด์ที่ยังไม่ค่อยสมบูรณ์นักทำให้ดาบไม้ของเขาหลุดมือกระเด็นไปโดนหัวเคียวริวเข้าอย่างจังแทน . . .

ยูว์กัน เคียวริว : . . .

เคียวริวไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาทั้งนั้นก่อนที่เขาจะค่อยๆล้มตัวลงกองกับพื้นไปในท่าทำสมาธิของเขา

สตรีฟ คลาวด์ : อ๊ะ . . .


"ไอ้ย๊าาา รุ่นพี่เคียวริวค่ะไม่เป็นไรน่ะค่ะ" ริเอน่ารีบวิ่งไปดูอาการของเคียวริวทันที

"รุ่นพี่คลาวด์เก่งจัง หนูสู้ไม่ได้เลยแหะ" ในระหว่างที่ริเอน่าดูอาการเคียวริวอยู่ ก็หันมายิ้มให้คลาวด์พร้อมกล่าวชมเชย

Social Link 2 : ~ การปะดาบ 2 ~

สตรีฟ คลาวด์ : ไม่หรอก . . . จริงๆแล้วริเอน่าเองก็เก่งมากเหมือนกัน อีกอย่างผมทำดาบหลุดมือด้วย คงต้องอบกว่าริเอน่าเป็นฝ่ายชนะล่ะนะ

-:- ได้รับค่าสถานะเพิ่มจากการฝึกซ้อม

Endurance : 27 / 50 // A > Ex
Courage : 1 / 20 // D > C
Expression : 2 / 15 // E > D

ฟุ้บ !! เคียวริวได้ลุกพรวดขึ้นมาพร้อมกับยันตัวเองไว้ แต่ดูเหมือนว่าดาบของคลาวด์จะหนักหน่วงจนแม้แต่เคียวริวเองก็จะยังมึนๆอยู่บ้างเล็กน้อยถึงปานกลาง

ยูว์กัน เคียวริว : ไม่เป็นไร . . . แค่ดาบกระทบศรีษะนิดหน่อย ข้าไม่เป็นอะไรไปได้หรอก

เคียวริวได้ทำเป็นเท่ก่อนที่จะลุกขึ้นและเดินเป๋ไปเป๋มาไปทางห้องพยาบาล

สตรีฟ คลาวด์ : แน่ใจเหรอ ? ว่าไหวน่ะ

ยูว์กัน เคียวริว : ไม่ต้องห่วง ฮ่า ๆ ๆ แค่นี้น่ะจิ้บจ้อยสำหรับข้าอยู่แล้ว

- อยู่กับคลาวด์
- ไปส่งเคียวริวที่ห้องพยาบาล
- อื่นๆโปรดระบุ


"งั้นหนูไปเป็นเพื่อนรุ่นพี่เคียวริวดีกว่าน่ะค่ะถึงจะไม่เป็นอะไรแต่เรื่องไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นได้น่ะค่ะ" ริเอน่าแสดงอาการเป็นห่วงมากแม้เคียวริวจะบอกว่าไม่เป็นไรแต่ก็เดินเป๋มากจนน่าเป็นห่วง

"งั้นเดี๋ยวหนูขอตัวไปก่อนน่ะค่ะรุ่นพี่คลาวด์" ริเอน่าโค้งเคารพให้กับคลาวด์แล้วมาเดินข้างเคียวริว

สตรีฟ คลาวด์ : งั้นฝากด้วยแล้วกันนะ

คลาวด์ได้เอ่ยบอกกับสเตล่าและผลัดมาทำหน้าที่ในการเก็บอุปกรณ์ในโดโจแทน

Social Link 2 : ~ อุบัติเหตุในโดโจ ~

ยูว์กัน เคียวริว : ขอบคุณเจ้ามากนะ . . . แต่ว่าข้าน่ะไม่ได้เป็นอะไรหรอก ไม่ต้องเป็นห่วง

เคียวริวยังคงทำเดินมาดเข้มเป็นเลขแปดอยู่แม้ว่าปากจะพูดว่าไม่เป็นไรแบบนั้นก็ตาม

-:- ย้ายมายังห้องพยาบาล

ไม่นานนักทั้งสองก็ได้เดินมาถึงห้องพยาบาลอย่างทุลักทุเล แต่ดูเหมือนว่าอาจารย์ประจำห้องพยาบาลนั้นจะไม่อยู่ในตอนนี้เสียด้วย

ตึก ๆ ๆ เสียงฝีเท้าเล็กๆได้ค่อยๆเดินออกมาที่ด้านหน้า เด็กสาวคนนึงที่ดูรุ่นราวเดียวกับริเอน่าได้เดินออกมาและได้มองทั้งสองที่เพิ่งจะมาถึงเมื่อครู่นี้ได้ไม่นานนัก

-:- พบ Nana Valen

? ? ? : เอ . . . ดูไม่เหมือนคนป่วยเลยแฮะ . . มีอะไรให้ช่วยรึเปล่าคะ ?

ดูเหมือนว่าเด็กสาวจะมองเคียวริวที่ยืนเก๊กอยู่ไม่ออกว่าจริงๆแล้วเขานั้นกำลังติดสตั้นขั้นหนักหน่วงอยู่ . . .


"คือว่า...รุ่นพี่เคียวริวโดนดาบไม้กระเด็นมาฟาดหัวอย่างแรงน่ะค่ะ เห็นแบบนี้แต่เค้าก็.....อาการน่าเป็นห่วงอยู่น่ะค่ะ" ริเอน่าเฉลยไขความจริงด้วยความเป็นห่วงเคียวริวมากก่อนหันมาทางเคียวริว

"แล้วก็รุ่นพี่ถ้าเจ็บจริงๆก็ยอมๆหน่อยเถอะค่ะเดี๋ยวอาการมันจะทรุดหนักกว่าเก่า" ริเอน่าเตือนเคียวริวด้วยความเป็นห่วงมากย้ำอีกที

เคียวริวได้คอตกพลางค่อยๆลดตัวนอนกางลงกับพื้น

ยูว์กัน เคียวริว : ข้า... เข้าใจแล้ว . . . คือว่าเมื่อกี้โดนคลาวด์ดาบหลุดมือใส่ที่หัวน่ะ . . .

เคียวริวได้เริ่มอธิบายและจับตรงที่เจ็บเบาๆ

? ? ? : เห !? คนธรรมดาไม่หัวหลุดไปแล้วเหรอคะ ?! ชมรมนี้มีแต่คนแปลกๆทั้งนั้นเลยสิน่า

เด็กสาวได้อุทานออกมาเบาๆก่อนที่จะรีบใช้ยาแปลกๆที่มีลักษณะหนืดๆแห้งๆทาบนหัวของเคียวริวและใช้ผ้าก้อตพันหัว

- ถามเด็กสาวถึงชมรมเคนโด้ต่อหน้าเคียวริว
- ถามเด็กสาวถึงชมรมเคนโด้หลังจากนี้
- นัดตัวเด็กสาวไว้ไปคุยกันทีหลัง
- แยกตัวออกไปกับเคียวริว
- แยกตัวออกไปคนเดียว
- อื่นๆโปรดระบุ


เสร็จสิ้น
โพสต์ 13-4-2012 03:15:15 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 26-4-2012 21:59



" งั้นหรอกเหรอ... "

ชั้นเอ๋ยขึ้นมาลอย ๆ ก่อนที่หันหลังเดินออกจากห้องชมรม

" งั้นไว้เดี๋ยวมาใหม่นะคร้าบบ "

เฮ่อ... วันนี้ทําอะไรดีนะ... หวังว่าคงไม่ต้องเข้าไปในมิตินั้นอีกหรอกนะ

? ? ? : ไปว่ายน้ำเล่นด้วยกันไม๊ล่ะ ? ตอนนี้คงไม่มีคนใช้งานสระโณงเรียนแล้วล่ะนะ

หญิงสาวที่เดินตามยูเรก้ามานั้นได้ถามชายหนุ่มขึ้นเมื่อเห็นว่ายูเรก้านั้นว่างจากชมรมดนตรีแล้ว


ว่ายนํ้าเหรอ... ก็ดีเหมือนกันล่ะนะ ถือว่าเป็นการพักผ่อนด้วย

" ก็ได้ "

ผมตอบไปห้วน ๆ พร้อมกับเดินตรงไปยังชมรมว่ายนํ้า

? ? ? : ต้องได้สิ ~ ก็นายสัญญาไว้แล้วนี่นา

หญิงสาวได้แลบลิ้นใส่ยูเรก้าเล็กน้อยก่อนที่จะถามชายหนุ่มขึ้น

? ? ? : ว่าแต่นายเอาชุดว่ายน้ำมาด้วยรึเปล่าล่ะ ?


" ตั้งแต่ซื้อเมื่อวานนี้ ชั้นก็ไม่ได้ทิ้งมันห่างจากตัวเลย "

ก็ใช่น่ะสิ พอซื้อชุดว่ายนํ้าเสร็จ ก็ถูกดูดเข้ามิติไปสู้เลยนินะ

สู้เสร็จก็เช้า แล้วก็มาหลับที่โรงเรียนยังไม่ได้กลับหอพักด้วยซํ้า

" ถ้างั้นชั้นไปเปลี่ยนชุดก่อนล่ะกัน "

? ? ? : อย่าให้รอนานนักล่ะ ~

เธอได้พูดหยอกล้อกับยูเรก้าก่อนที่จะเดินไปเปลี่ยนชุดในห้องด้านตรงข้ามทางกับยูเรก้าบ้าง


ชั้นเปลี่ยนเสื้อผ้าของตัวเองให้เป็นชุดว่ายนํ้าที่เพิ่งซื้อมาเมื่อวานนี้

แล้วเดินออกไปที่สระว่ายนํ้า

มาว่ายนํ้าช่วงเย็น ๆ แบบนี้มันจะดีรึเนี้ย... ถือว่าพักผ่อน ๆ ล่ะกัน

เมื่อยูเรก้าได้เดินออกมาก็พบว่าหญิงสาวผมทองนั้นได้เปลี่ยนชุดออกมาแต่เป็นชุดเล่นจิมเสียแทนชุดว่ายน้ำเสียอย่างนั้น

? ? ? : เอ๋ ? ก็เราว่ายไปแล้วนี่นา ~

เธอได้พูดออกมาแบบลอยๆก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมองยูเรก้าในชุดว่ายน้ำแทน


" นิเธอ... !!! "

บางที ก็ขอให้มีขอบเขตบ้างสิเฟ้ย !!!!

" ว่ายแล้วก็ว่ายอีกได้เฟ้ย จะให้ชั้นว่ายคนเดียวรึยังไงฟระ !!! "

? ? ? : แหม ~ อยากให้เราว่ายด้วยขนาดนั้นเลยเหรอ ?

หญิงสาวได้ยิ้มมุมปากเล็กๆก่อนที่จะยื่นหน้าเข้ามาหายูเรก้าที่ใส่ชุดว่ายน้ำยืนให้ลมพัดผ่านอย่างเย็นตัวอยู่คนเดียว



" อยู่แล้วสิเฟ้ย เธอชวนชั้นมาว่ายก็ต้องว่ายด้วยสิเฟ้ย !!!! "

ผมชี้หน้าเธอเหมื่อนออกคําสั่ง

" แบบนี้มันเสียมารยายต่อแขกชัด ๆ "

? ? ? : กะ . . ก็ได้ ~

หญิงสาวได้ถอนชุดจิมของเธอออกเผยให้เห็นชุดว่ายน้ำโรงเรียนของเธอที่ใส่ไว้ข้างใต้และสัดส่วนร่างกายของเธออย่างถนัดตา

? ? ? : แบบนี้น่าจะพอใจแล้วนะ ~

เธอได้ใช้นิ้วชี้เรียวยาวของเธอมาแตะตรงกลางของหน้าอกยูเรก้าก่อนที่จะลงสระไปว่ายน้ำ

กึก . . . พลังธรรมชาติของเวคเตอร์นั้นได้เคลื่อนที่แปลกไปกว่าก่อนหน้าที่เขาจะมาถึงบริเวณนี้ ดูเหมือนว่ากำลังจะมีอะไรเกิดขึ้นในระแวกใกล้เคียงที่โลกภายนอกนี้ !!


" ... เกิดอะไรขึ้น ... "

ชั้นเผลอพูดออกไป คงต้องรีบหน่อยแล้วล่ะนะ ชั้นกระโดดนลงสระตามผู้หญิงคนนั้นไป

" ชั้นว่ายแค่แปปเดียวน๊าา เดี๋ยวชั้นกลับบ้านก่อน "

? ? ? : เอ๋ ? งั้นเดี๋ยวเราเดินกลับด้วยไม๊ ?

หญิงสาวได้ถามขึ้นในขณะที่ยูเรก้าลงมาในสระและเอ่ยบอกกับเธอขึ้น

? ? ? : หรือว่า ? นายจะไม่ชอบว่ายน้ำน่ะ ?


" ก็ไม่ได้ไม่ชอบหรอก แค่นึกขึ้นได้ว่าติดธุระนิดหน่อย อีกอย่างชั้นกลับคนเดียวได้ไม่เป็นไร "

ชั้นจะพาเธอมาเกี่ยวด้วยได้ยังไงล่ะ

" เอางี้ เดี๋ยวพรุ่งนี้ชั้นจะมาว่ายด้วยเต็มที่เลยล่ะกัน คราวนี้ขอโทษนะ "

ชั้นพูดพร้อมขึ้นจากสระ

Social Link 2 : ~ ยามเย็น ณ สระน้ำ ~

? ? ? : พรุ่งนี้เราจะรออยู่ที่นี่นะ

เธอได้เกยคางที่ริมขอบสระว่ายน้ำและพูดตอบกับยูเรก้า

-:- ย้ายมายังตัวเมือง

หลังจากที่ยูเรก้าได้เปลี่ยนเป็นเครื่องแบบประจำตัวเรียบร้อยและวิ่งออกมายังที่ที่เขาสัมผัสได้แล้วเขาก็พบว่ามันเป็นจุดใกล้ๆตัวเมืองนั่นเอง ถ้าเกิดว่ามีปีศาจหลุดออกมาได้ล่ะก็คงจะมีคนล้มตายเป็ฯอย่างมากเป็นแน่ . . .

-:- พบ Majorin Madoka

? ? ? : อ่าว . . . คุณหนูผมแดงคนนั้นนี่นา !!

หญิงสาวที่คุ้นหน้าคุ้นตาของยูเรก้าได้อุทานขึ้นเมื่อเห็นยูเรก้านั้นปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกระทันหัน

? ? ? : หลงทางเหรอ ? จะให้ชั้นพาไปส่งที่บ้านไม๊ล่ะ ~

เธอได้เริ่มกัดยูเรก้าเล็กน้อยทันทีที่เจอหน้ากัน แต่ดูเหมือนว่าเธอเองก็คงจะไม่ได้บังเอิญผ่านมาในบริเวณที่เกิดเหตุการร์เช่นกัน


ยัยเด็กดื้อนิปลอดภัยสินะ ดีแล้วล่ะ

" หมายความไงฟระ ยัยหัวชมพู เดี๋ยวจับกดอีกซะหรอก "

ชั้นยิ้มแล้วกัดตอบ

" แล้วมาทําอะไรแถวนี้ ? "

ชั้นตัดประเด็นถามเข้าเรื่องทันที เพราะไม่คิดว่านี้เป็นความบังเอิญที่ได้มาเจอกัน

? ? ? : น . . . หนอยแน่ะ !!!

เธอได้กัดฟันกรอดพร้อมกับเชิดใส่ยูเรก้าก่อนที่จะหันมาตอบคำถามของยูเรก้าเมื่อครู่นี้

? ? ? : มาทำอะไรมันก็เรื่องของชั้น !! แบร่ ~

แว้บ . . . ดูเหมือนว่าห้วงมิติจะเริ่มปั่นป่วนและกำลังจะเปิดประตูบางอย่างออกมาภายในบริเวณนี้แล้ว !!


" ประตูนี้ทําชั้นไม่ได้นอนมาแล้วหลายคืนแล้วนะเนี้ย น่ารําคาญชะมัด "

ชั้นบ่นกับตัวเอง ก่อนที่เดินไปบริเวณประตูมิติบานนั้น

" ยัยหัวชมพู เธอจะเข้ามาด้วยกันมะ "

ชั้นหันกลับมายิ้มถาม

Social Link 2 : ~ ที่ทางเข้า ~

? ? ? : ไม่เอาล่ะ ~ นายไปถ่วงชั้นปล่าวๆ แต่จะขอบคุณก็ได้นะ

เธอได้แลบลิ้นใส่ยูเรก้าอีกครั้งก่อนที่จะชิงเข้าไปด้านในก่อน


ยังทําตัวไม่น่ารักเหมือนเดิม แต่เอาเถอะ ยังไงก็เข้าไปด้วยกันอยู่ดี

ที่ชั้นหวังที่จะเข้าไปกับเธอ ก็คงเพราะไม่มั่นใจว่าเข้าไปคนเดียวแล้วจะรอดกลับมารึเปล่า ก็เป็นได้

ชั้นเดินเข้าประตูทางเข้าตามหญิงสาวผมสีชมพูไป ด้วยใจที่กําลังสั่นไหว

" ไม่หรอก เธอต่างหากที่จะมาถ่วงชั้นน่ะ "

เมื่อเดินเข้าไปชั้นก็พูดตอบไปเช่นนั้น สร้างความมั่นใจให้กับตัวเอง

เมื่อยูเรก้าเข้ามายังด้านในแล้วก็พบว่าลูกบอลสีดำนั้นได้เปลี่ยนตำแหน่งออกไปโดยไม่ได้แสดงออกมาเหมือนกับทุกทีที่ชายหนุ่มเข้ามา คาดว่าเขาคงจะต้องเดินเข้าไปยังด้านในอีกพักหนึ่งเพื่อที่จะรับข้อมูลเป้าหมายที่เขาจะต้องล่าในวันนี้


" นิยัยหัวชมพู เธอผู้ไอเจ้าลูกกลม ๆ นั้นเรียกมาเหมือนกันใช่มะ "

ระหว่างที่กําลังเดินลึกเข้าไปด้านใน วันนี้ยังดีที่มีคนให้คุยด้วย

แล้วก็ถ้าหากเป็นงานของลูกบอลดํานั้นอีกล่ะก็ ก็อาจจะได้เจอยัยผมแดงนั้นอีกก็เป็นได้

" เธอรู้รึเปล่าว่านี้มันคือเรื่องบ้าอะไร "

? ? ? : ปล่าวนะ เรามาที่นี่เองต่างหาก มันเป็นภารกิจของเราน่ะ

เธอได้อธิบายขึ้นในขณะที่มองยูเรก้าอย่างงงๆ เธอคงจะไม่รู้ว่ายูเรก้ากำลังพูดถึงลูกกลมๆอะไรกันแน่

? ? ? : นายจะบอกว่านายเข้ามาในสถานที่แบบนี้เพราะมีลูกกลมๆประหลาดเรียกมาเหรอ ?

หญิงสาวได้กุมมือปิดปากเล็กๆอย่างอดหัวเราะไม่ได้ แต่ดูเหมือนว่าเธอคงจะไม่รู้ถึงอันตรายที่แท้จริงของโลกแห่งนี้เหมือนกับยูเรก้าแน่ๆ


" หมวกหูเฟ้ย ยัยเด็กกะโปโล "

ยัยบ้านี้คงไม่รู้อะไรเกี่ยวกับบอลสีดํานั้นแน่ ๆ แล้วถ้าหากเรามากับเธอแบบนี้

เธอจะได้พบกับลูกบอลนั้นรึเปล่านะ...

" แล้วภารกิจที่ว่าคืออะไรงั้นเหรอ ? "

? ? ? : ชั้นไม่บอกผู้ใหญ่กะโปโลหรอก

เธอได้เชิดใส่ยูเรก้าและเริ่มเดินไปด้านหน้าก่อน แต่ว่าเธอก็ต้องรีบถอยหลังออกมาก่อนด้วยท่าทางกลิ้งล้มทุลักทุเล

? ? ? : อะไรอีกย๊า !!



อีกแล้ว แบบนี้อีกแล้ว เหมือนกับคน ๆ นั้น

" แกน่ะ เป็นมนุษย์ใช่ไหม !!!!!! "

ชั้นรีบพุ่งไปใกล้ ๆ ยัยหัวชมพูนั้น แล้วตะโกนตามบุคคลลึกลัลถือเคียวในผ้าคลุมดํา

ดูเหมือนว่าครั้งนี้อาจจะไม่ใช่อย่างที่ยูเรก้าคิดไว้ เพราะเมื่อเขาได้เข้ามาใกล้ๆกับที่เกิดเหตุแล้วเขาก็ได้ยินเสียงการขยับที่ผิดแปลกไปจากปีศาจตรงหน้า เหมือนว่าจะมีใครบางคนกำลังบังคับมันอยู่

? ? ? : มนุษย์ ? มนุษย์อะไรของนายน่ะ ที่นี่มีมนุษย์ซะที่ไหนเล่า

เธอได้เอ็ดออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะลุกขึ้นมาและใช้เวทย์ลวงตาของเธอลงบนตัวเองและยูเรก้า

-:- สามารถเคลื่อนที่ร่างปลอมและใช้ทักษะได้เหมือนร่างจริงทุกประการแทนการเคลื่อนที่ร่างหลักได้


.... พอสังเกตุดี ๆ นั้นมันด้ายงั้นเหรอ... แสดงว่านิคือหุ่นสินะ... ถ้างั้น

ขอยืมใช้ร่างปลอมหน่อยล่ะกันนะ

ชั้นใช้ร่างแยกของตัวเองพุ่งตรงเข้าไปต่อยสิ่งที่คาคว่าเป็นหุ่นด้านหน้าด้วยความแรงและเร็ว

เปรี้ยงงง !! ดูเหมือนว่าร่างปลอมของยูเรก้าจะสลายไปในทันทีหลังจากที่ต่อยหมัดลงที่ร่างของปีศาจนั่น คาดว่าความแข็งของมันคงจะไม่แพ้กับปีศาจตนก่อนหน้านี้เลยเป็นแน่ !!


ความรู้สึกแบบนี้... แย่แล้วล่ะสิ...

" เฮ้ย ยัยเด็กบ้า เธอใช้เวทย์เกี่ยวกับไฟได้รึเปล่า "

ชั้นตะโกนถามยัยหัวชมพูนั้น พร้อมคอยระวังปีศาจตรงหน้า

? ? ? : เด็กบ้าอะไรย๊า !! อีกอย่างชั้นใช้เวทย์อื่นนอกจากเวทย์ลวงตาไม่ได้หรอก เฮอะ !!

หญิงสาวได้รีบตอบกลับและสร้างร่างมายาขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับหลบออกจากวงเคียวของปีศาจด้านหน้าที่ได้แกว่งเฉียดทั้งสองมาอย่างใกล้ชิด


แล้วแบบนี้จะทําลายเกราะของมันได้ยังไงกันล่ะ

ถ้างั้น !!! ลองโจมตีตัดด้ายมันดูดีกว่า

ผมสั่งร่างปลอมขอมผมใช้ลมรอบ ๆ มาทําเป็นใบมีดที่มือของตนเองก่อนที่จะลองเข้าโจมตีไปที่ด้ายที่ใช้ควบคุมตัวมัน

สถานะ : ปกติ
Hp : ปกติ
Mp : ปกติ

ฉัวะ !!! ใบมีดลมของยูเรก้าได้ตัดเส้นด้ายบางๆนั่นลงอย่างรวดเร็วจนตัวหุ่นนั้นเกิดการเคลื่อนไหวแปลกๆเหมือนกับผิดจังหวะขึ้นมา !!

? ? ? : เห ? ใช้ได้เหมือนกันนี่

หญิงสาวผมชมพูได้เอ่ยขึ้นมากับยูเรก้าเล็กน้อย แต่ดูเหมือนว่าพวกเขาก็จะยังวางใจกับสถานการณ์ด้านหน้าไม่ได้นัก


เอาว่ะ ท่างั้น ลองตัดด้่ายพวกนั้นให้ขาดให้หมดรู้ล่ะกัน

" ยัยเด็กไร้ประโยชน์ ทําตัวให้มีประโยชน์อย่างเช่นช่วยลองทําลายด้ายพวกนั้นให้ตายให้หมดที "

ชั้นหันไปพูดกับยัยผมชมพูนั้น ห้ามกับเข้าโจมตีมันอีกครั้งด้วยท่าใบมีดลมแบบเดิม

? ? ? : อะไรน้า !! เจ้าบ้าา !! ชั้นขยับแค่นิ้วเดียวด้ายมันก็ร่วงหมดแล้วหรอกย่ะ !!

เธอได้แหวกลับมาทางยูเรก้าพร้อมกับยิงเวทย์บางอย่างออกไปพร้อมๆกับคมดาบลมของยูเรก้า

ฟุ้บ ๆ ๆ !!! การโจมตีของทั้งสองนั้นเหมือนว่าจะไม่เข้าเป้า 100 % เหมือนเมื่อก่อน คงเป็นผลมาจากผู้ที่ควบคุมหุ่นตัวนี้นั้นเริ่มสั่งเกตุเห็นการโจมตีของยูเรก้าและหญิงสาวข้างๆเขาแล้ว แต่มันก็ยังคงเป็นไปไม่ได้สำหรับปีศาจตนนั้นเช่นกันที่จะหลบการโจมตีทั้งหมดด้วยร่างอันมหึมหานั่น

ชึ้ก !!! เสียงงเคียวสีกับพื้นด้านหน้ายูเรก้าจนเป็นรอยถากบนพื้นผ่านเขาไปดูจากรอยแล้วเหมือนว่าระยะมันจะกว้างขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อยด้วยเช่นกัน


หือ... รอยนี้มัน... ไหงมันกว้างขึ้นได้ล่ะ...

มีอะไรแปลก ๆ ซะแล้วสิ... ต้องลองทดสอบดูด้วย... แต่ที่จริงนะทําไมไม่ลองค้นหาผู้ควบคุมไปเลยล่ะ

ชั้นทําทีกระโดดหลบการโจมตีของเจ้าปีศาจด้านหน้า แล้วกระโดดไปทางยัยหัวชมพูนั้นแล้วกระซิบเบา ๆ ให้เธอพอได้ยิน

" เธอน่ะ... ใช้ภาพลวงตาของเธอให้เป็นประโยชน์หน่อย ตามหาตัวการที่ควบคุมเจ้านี้ซะ ชั้นจะถ่วงเวลาให้เอง "

? ? ? : จะ... จริงด้วย !!

เธอได้รีบรับฟังยูเรก้าและทำตามอย่างรวดเร็วทันที ด้วยเหมือนว่าหญิงสาวผมชมพูจะถนัดการฟังคำสั่งแล้วทำตามเสียมากกว่า


เห... ว่านอนสอนง่ายจังแฮะ สงสัยคราวหลังต้องสั่งบ่อย ๆ แล้วล่ะนะ

ผมโจมตีด้วยการโจมตีแบบเดิม โดยใช้ใบมีดลม พุ่งเข้าไปหวังจะโจมตีใส่หุ่นตัวนั้น

แล้วยังคอยระวังจากเคียวด้วย

บึ้กกกก !! เหมือนแรงดันอากาศจะซัดโดนกลางลำตัวของยูเรก้าเข้าอย่างจัง แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกเท่าไรนัก แต่คาดว่าถ้าเขาพลาดอีกอาจจะเจ็บหนักจริงๆก็เป็นได้ ดูเหมือนว่าผู้ใช้งานหุ่นเชิดนั้นจะเริ่มรู้ตัวแล้ว !!

ทางด้านหญิงสาวผมชมพูนั้นก็กำลังทำการค้นหาอยู่เช่นกัน แต่ว่าเธอยังไม่ค้นพบเป้าหมายใดๆในตอนนี้


จะเต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
โพสต์ 16-4-2012 01:13:54 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 23-4-2012 02:54



เวนโทร่าหยิบแหวนหินนั้นเก็บไว้กลับตัวแล้วคว้าตัวมิวเชคกี้มากอดแล้ววิ่งไปทางหน้าต่าง
ฟุ๊บ!! เวนโทร่ากระโดดไปเหยียบขอบของหน้าต่าง
แล้วใช้มันเป็นเหมือนแท่นออกตัววิ่งของนักกีฑา เวนโทร่ากระโจนออกทางหน้าต่างไป
กระโปรงยาวของเธอพลิ้วไปตามลมที่สวนมา
เมื่อเธอลงมาถึงพื้นอย่างปลอดภัยแล้วนั้นเธอก็รีบวิ่งออกมาด้วยความตกใจ
ขณะเธอวิ่งอยู่นั้นได้ดูบรรยากาศรอบๆตัวทำให้เธอนึกขึ้นได้ว่านี้มันตอนเช้านิ
คงเป็นเพราะเธออยู่ในห้องวิจัยนานเกินทำให้ลืมเวลา เมื่อเธอนึกขึ้นได้ก็รีบตรงไปโรงเรียน
โดยหวังว่าจะไม่มีใครจากศูนย์วิจัยตามเธอมา . . .

ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครตามเวนโทร่ามาทำให้เธอสามารถวางใจได้ระบดับนึงในตอนนี้ แต่เมื่อกลับไปที่ฐานอาจจะมีใครสอบถามข้อมูลจากสมาชิกก็เป็นได้ เธอคงจะต้องคิดคำตอบไว้ล่วงหน้าซะแล้ว

-:- ย้ายมายังโรงเรียน

ดูเหมือนว่าเวนโทร่าจะเข้ามาในเขตุของโรงเรียนทันเวลาช่วงเช้าพอดี แต่เนื่องจากเวลาที่เธอใช้ไปจึงทำให้ในตอนนี้นั้นใกล้จะถึงเวลาเที่ยงเข้าไปเต็มทีแล้ว


"แฮกๆ "เวนโทร่าเช็ดเหงื่อที่ได้จากการรีบวิ่งมา
"ทำไมวันนี้มันร้อนได้อีก . . ."เธอพูดพล่างมองขึ้นไปมองดวงอาทิตย์
"อยากว่ายนํ้าจัง . . . " เธอพูดเบาๆ
"อะนึกอะไรดีๆออกแล้ว!!! มานี้สิมิวเชคกี้" เธอเรียกมิวเชคกี้
เวนโทร่ากระซิบกับมิวเชคกี้...
เวนโทร่าเอามิวเชคกี้ไว้บนหัว มิวเชคกี้เงยหน้าขึ้นไปบนท้องฟ้า
-:- Skill Use :: Ice breath  
ไอเย็นที่มิวเชคกี้พ่นออกมาได้ลดอุณหภูมิรอบๆตัวของเวนโทร่า ถึงแม้มันจะเย็นไปสำหรับคนทั่วไป
แต่เนื่องจากเวนโทร่ามาจากแถบยุโรบทำให้อากาศแค่นี้คงถือว่ากำลังสบาย
"อ๊าาา~ สบายดีจัง ขอบใจนะมิวเชคกี้"เวนโทร่ายิ้มให้มิวเชคกี้
"จริงด้วย ที่นี้มีชมรมว่ายนํ้านิลองไปว่ายดีกว่า . . ." เวนโทร่าไปยังชมรมว่ายนํ้า
มิวเชคกี้ยังคงใช้สกิลเป็นระยะๆตลอดการเดินทาง...

ดูเหมือนว่านักเรียนที่เวนโทร่าได้เดินผ่านตามทางนะจะตกใจเล็กน้อย แต่เนื่องจากขนาดและความน่ารักของมิวเสกี้ในตอนนี้ทำให้ไม่มีคนตื่นกลัวเท่าไรนัก แต่ก็ยังแปลกใจอยู่บ้างอยู่ดี

-:- ตัดมาสู่ช่วงกลางวัน

ดูเหมือนว่าเวนโทร่าจะหลงทางในโรงเรียนซะแล้วในตอนนี้เนื่องจากเธอไม่เคยดูตำแหน่งของชมรมว่ายน้ำมาก่อนนั่นเอง


"กลางวันนี้ร้อนกว่าตอนเช้าอีกแหะ . . . ว่าแต่ที่นี่ที่ไหนเนี่ย"เวนโทร่าพูดขึ้นขณะที่เดินอยู่กลางแสงแดด
เธอเหลือบมองไปเจอต้นไม้ที่พอจะมีร่มเงาอยู่บ้าง จึงตัดสินใจที่จะไปหลบแดดใต้ต้นไม้นั้น รอคนเดินผ่านไปมาจะได้ถามทาง
เธอเข้าไปหลบใต้ต้นไม้แล้ววางมิวเชคกี้ลง จะให้ยืนอยู่ตรงนี้เฉยๆก็คงน่าเบื่อแย่เลย
เมื่อเธอคิดได้อย่างนั้นเธอเลยเริ่มเล่นไวโอริน ใต้ต้นไม้มันดูเป็นบรรยากาศที่ผ่อนคลาย ดูตัดกับแสงแดดที่ส่องลงมาเป็นอย่างมาก
รอบตัวของเธอยังคงมีไอเย็นที่มิวเชคกี้ปล่อยออกมาอยู่

แว้บ . . . ถึงแม้จะไม่มีใครผ่านมาในเวลาสั้นๆช่วงแรกนี้ก็ตามแต่ก็ดูเหมือนว่าเวนโทร่าจะสัมผัสได้ว่ามีคนแอบมองเธออยู่ . . .

- เล่นไวโอลินต่อ
- สำรวจผู้ที่แอบมอง
- อื่นๆโปรดระบุ


เวนโทร่าหยุดเล่นไวโอลินแล้วส่งโน็ตพร้อมบอกบางอย่างให้มิวเชคกี้
เสร็จแล้วเวนโทร่าก็เล่นต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ขณะที่เวนโทร่าเล่นอยู่มิวเชคกี้ก็ค่อยๆเดินไปที่ๆหนึ่ง
มิวเชคกี้เดินไปสะกิดขาของผู้ที่มองอยู่ ในปากของมิวเชคกี้คาบโน๊ตอยู่เขียนว่า " ไม่ต้องแอบมองก็ได้ค่ะ~ "
เมื่อมิวเชคกี้เห็นว่าคนที่แอบมองนั้นอ่านเสร็จแล้ว ก็ได้ส่งโน็ตอีกแผ่นเขียนว่า  "กำลังหลงทาง ช่วยบอกทางไปสระว่ายํนํ้าด้วยค่ะ~"

ไม่นานนักมิวเชสกี้ก็ได้เดินกลับมาพร้อมกับกระดาษแผ่นเดิม จากที่ดูผ่านตาแล้วดูเหมือนว่ามันจะเป็นเหมือนลายมือของผู้ชายเขียน

ชมรมว่ายน้ำไปทางตะวันออกเรื่อยๆน่ะ

ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้แอบดูอยู่ที่จุดเดิมแล้วในตอนนี้ เวนโทร่าคงจะไม่สามารถตามหาคนแปลกๆคนนั้นได้ภายในวันนี้


เวนโทร่าเดินไปตามทางที่เขียนไว้ ระหว่างเดินเธอก็คิดอะไรบางอย่างอยู่
สิ่งที่เธอคิดอยู่ในใจ นั้นไม่ใช่ว่าชายคนนั้นคือใคร แต่กำลังคิดว่าถ้าเขียนมาเป็นแผนที่ก็คงจะดี
...เธอเดินตามทางไปเรื่อยๆ

ไม่นานนักเวนโทร่าก็เดินมาถึงสระว่ายน้ำตามที่จดหมายปริศนานั้นบอก ดูเหมือนว่ามันจะอญู่ไม่ไกลจากจุดที่เวนโทร่ายืนอยู่เมื่อครู่นัก

-:- พบ Niji Ai

? ? ? : ยินดีต้อนรับครับ คุณหนูแสนสวย ที่นี่คือชมรมว่ายน้ำของโรงเรียน คุณหนูมีอะไรจะให้ผมรับใช้รึเปล่าครับ ?

ชายหนุ่มคนนึงได้เดินออกมาทางด้านหน้าของเวนโทร่าจากด้านในของชมรมพร้อมกับโค้งให้กับเธออย่างมีมารยาท


เวนโทร่ามองหันซ้ายหันขวาหันหลัง พบว่าไม่มีคนอื่นนอกจากเธอแล้ว จึงรู้ว่าผู้ชายข้างหน้ากำลังพูดอยู่กับเธอ
"เอ๊ะ !? หมายถึงชั้นหรอค่ะ เอ่อ...แบบว่า....จะมาสมัครว่ายนํ้าค่ะ" เวนโทร่าพูดด้วยท่าทางอายๆ
"ชื่อ เวนโทร่าค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณ...ว่าแต่คุณชื่ออะไรหรอค่ะ" เวนโทร่าแนะนำตัวด้วยหน้าตายิ้มแย้ม
พร้อมยื่นมือทำท่าเหมือนจะshake hand ตามแบบบ้านเกิดตัวเอง ไปทางผู้ชายผมสีทองคนนั้น
"หรือว่าผู้ชายคนนี้อาจจะเป็นคนที่เขียนจดหมายนั้นก็ได้แต่ถ้าเจอผุ้ชายคนนั้นอีกครั้งมิวเชคกี้คงจำได้แล้วก็บอกละมั้ง"
เวนโทร่าคิดอยู่ในใจ

นิจิ ไอ : อ๊ะ . . เสียมารยาทจริงๆเลยเรา ผมชื่อนิจิ ไอครับ

ชายหนุ่มได้ยื่นมือมาจับมือเวนโทร่าทักทายอย่างอ่อนน้อมก่อนที่จะถอยกลับไปแบบเดิมและเปิดมือเชิญเวนโทร่าขึ้นไปที่สระ

ดูเหมือนว่าชายหนุ่มคนนี้จะค่อนข้างเป็นกันเองและเปิดเผยเสียมากกว่า คงจะไม่ใช่เขาที่ไปแอบมองเวนโทร่าอย่างแน่นอน

นิจิ ไอ : ผมเป็นประธานชมรมว่ายน้ำน่ะครับ ถ้าคุณหนูเวนโทร่าสนใจล่ะก็ผมเองก็ยินดีที่จะได้คุณหนูน่ารักๆอีกคนมาร่วมชมรมนะครับ

ไอได้ยิ้มให้กับเวนโทร่าเล็กๆพร้อมกับส่งใบสมัครให้กับหญิงสาว


"ขอบคุณค่ะ" เวนโทร่ารับใบสมัครมา
เธอกรอกใบสมัครทันทีที่ได้รับมา
แล้วส่งคืนกลับไปให้กลับไอ

นิจิ ไอ : ชมรมของเราจะเปิดซ้อมช่วงกลางวันของทุกวันนะครับผม คุณหนูเวนโทร่าสะดวกเมื่อไรล่ะก็มาที่ชมรมก็ได้นะครับ

ชายหนุ่มได้รับใบสมัครคืนและต้อนรับเวนโทร่าเข้าสู่ชมรมอย่างเต็มตัว


เวนโทร่าไปเปลี่ยนชุดว่ายนํ้า ดูเหมือนว่าเวนโทร่าจะมีชุดว่ายนํ้าโรงเรียนอยู่ในกระเป๋า
พอเปลี่ยนเสร็จก็นึกขึ้นมาได้
"สามารถมาว่ายนํ้าเวลาอื่นที่ไม่ใช่เวลาซ้อมได้มัั้ยค่ะ??" เวนโทร่าถามประธานชมรมด้วยความสงสัย
เวนโทร่าคิดในใจว่าถ้าเกิดไม่ได้นี้คงต้องแยกร่างไปชมรมดนตรีด้วยแล้ว...

นิจิ ไอ : เอ . . . ก็ได้นะครับ แต่ว่าบางเวลาอาจจะปิดก็ได้เช่นกันเพราะเราก็ต้องทำความสะอาดสระและคอยเปลี่ยนน้ำด้วย แต่ถ้าเป็นวันเสาร์-อาทิตย์ล่ะก็จะเปิดตลอดทั้งวันจนถึงช่วงเย็นนะครับ

ไอได้อธิบายกับเวนโทร่า


เวนโทร่าพะยักหน้าตอบรับ "ขอบคุณค่ะ คุณไอ" เธอกล่าวพร้อมยิ้มให้กับไอ
เธอวิ่งลงไปในสระอย่างรวดเร็ว
"อ๊าาา~ ในนํ้าเย็นจังต่างจากข้างบนตั้งเยอะ" เวนโทร่าพูดเบาๆ
ดูเหมือนมิวเชคกี้ก็ลงมาด้วยเช่นกัน "ห้ามพ่นไอเย็นในสระนะ!!!"เวนโทร่ากระซิบเตือนกับมิวเชคกี้
พอพูดเสร็จก็ดำนํ้าลงไปเพื่อให้เย็นทั่วตัวแล้วหมุนตัวกลับมายืนเหมือนเดิน
"คุณไอ มาว่ายนํ้าด้วยกันนะค่ะ " เธอพูดด้วยท่าทางพลางโบกมือให้กับไอ

Social Link 1 : ~ สระน้ำยามบ่าย ~

นิจิ ไอ : คร้าบ ~ คร้าบ ~

ไอได้ตอบเวนโทร่าด้วยรอยยิ้มพร้อมกับลงมาว่ายน้ำเล่นกับหญิงสาว

-:- ได้รับค่าสถานะจากการว่ายน้ำ
Endurance : 1 / 20 // D > C
Diligence : 1 / 20 // C > B

หลังจากที่ว่ายน้ำกับไอได้ซักพักนึงเวลาก็เลยไปเย็นมากแล้วไอเองจึงได้ขอตัวไปจัดการชมรมเสียก่อนและแยกตัวออกไป

-:- ตัดมาช่วงเย็น


"งั้นเราก็ขึ้นสระบ้างดีกว่า..."เวนโทร่าพูดพล่างขึ้นสระ
เวนโทร่าก้มไปอุ้มมิวเชคกี้ขึ้นจากสระ
เธอตรงไปเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับเป็นชุดเดิม
แวะไปชมรมดนตรดีกว่า ตอนนี้จะกลับกันหมดยังเนี่ย เธอคิดในใจแล้วเดินไปยังชมรม


ดูเหมือนว่าจะเหลือแค่สมาชิกที่เธอไม่ได้พบเมื่อคราวที่แล้วอยู่คนนึงคาดว่าสมาชิกคนอื่นๆน่าจะกลับไปกันหมดแล้วในตอนนี้

-:- พบ Oaerba Vanille

? ? ? : เห ? สวัสดีค่ะ ? มีธุระอะไรกับชมรมดนตรีรึเปล่าคะ ?


ใคร!!!!??? เธอคิดอยู่ในใจขณะที่กระเป๋าของเวนโทร่าไหลลงอย่างช้าๆ
ตอนที่เพิ่งเข้ารู้สึกว่าลูกะจังจะบอกว่าเราเป็นสมาชิกคนที่4นิตอนนั้นยังจะตั้งชมรม k-** อยู่เลยด้วย
ตุ๊บ ! นี้หรือว่า!!! .......... ผะ.....ผี! ตุ๊บ! กระเป๋าของเวนโทร่าได้ตกลงสู่พื้น
หน้าของเวนโทร่าเริ่มซีดลง
เป็นไปไม่ได้!!! ทุกอย่างต้องอธิบายได้ด้วยวิทยาศาสตร์สิ!!! หากอธิบายตามหลักของฟิสิกส์ควอนตันเชิงปรัญชาแล้วเหตุการณ์นี้..
คงต้องเป็นการบิดเบือนของเส้นการเวลาแน่เลย แต่การบิดเบือนของเส้นการเวลาจะทำให้ความทรงจำศูนย์หายนิ อะ!
นี้หรือว่า ฉันมีพลังReading Steinerแบบโอคาเบะใน Stein*;Ga** ช่างเป็นเรื่องน่าตกใจจริง ในที่สุดองค์กร(?)ก็เริ่มเคลื่อนไหวแล้วสินะ !
หึๆๆๆๆๆๆ ในที่สุดมันสมองระดับอัจฉริยะก็กลายเป็นที่ต้องการซะแล้วหรือเนี่ย
อะไม่ได้สิตอนนี้ข้างหน้าของเราเป็นคนในองค์กรต้องพยายามตีซี้ให้มากที่สุดเพื่อจะได้หาทางช่วย พวกลูกะให้ได้
ทั้งหมดนั้นเวนโทร่าคิดอยู่ในใจ ใช้เวลาทั้งสิ้นเกือบ10วินาที ที่ยืนค้างอยู่...
"เอ่อ....มาเป็นสมาชิกชมรมค่ะ" เวนโทร่ากล่าวขึ้น ตอนนี้จะต้องทำให้ศัตรูไขว้เขว้ว่าเราก็เป็นพวกเดี่ยวกันก่อน!!
"...จะมาซ้อมดนตรีกับพวกลูกะค่ะ ไม่ทราบว่าอยู่มั้ยค่ะ???" เวนโทร่ายิ้มให้กับผู้หญิงคนนั้น
หึๆเป็นไงละจงคิดว่าเราเป็นคนธรรมดาซะ เวนโทร่าแอบคิดในใจ

? ? ? : โฮ่ๆๆ อย่างนั้นเองเหรอ งั้นก็ยินดีต้อนรับนะคริสตีน่า

หญิงสาวได้เรียกเวนโทร่าด้วยชื่อแปลกๆพร้อมกับอธิบายเข้าเรื่อง

? ? ? : คนอื่นๆกลับไปแล้วน่ะค่ะ ตอนนี้จะมีก็แต่เราที่อยู่เป็นคนสุดท้ายของชมรมนี้


หน้าของเวนโทร่าเริ่มซีดอีกครั้ง เพราะชื่อที่หญิงสาวคนนั้นกล่าวมา
นี้หรือว่าเธอผู้นี้มีความสามารถในการอ่านใจด้วย หากเป็นเช่นนั้นความสามารถที่แท้จริงของเราคงจะถูกอ่านออกหมดแล้วสินะ!!
ถ้างั้น ....... ต้องพยายามไหล(แถ)ไปกลับสถานการณ์ให้ได้มากที่สุดแล้วสินะ
แต่ดูเหมือนว่าทางนั้นจะไม่เริ่มโจมตีก่อน ถ้างั้นก็ดีเลยจะได้ถ่วงเวลาไว้ได้บ้าง
อะแต่แบบนี้แผนก็คงถูกความสามารถในการอ่านใจอ่านออกหมดแล้วสินะ! แย่ละสิ!
ถ้างั้นก็!!!
" คริสตีน่า???? เค้าคือใครหรอค่ะ??? ฉันชื่อ  Ventora L.Luharlza เรียกสั้นว่าเวนโทร่าก็พอค่ะ " เวนโทร่ากล่าวแนะนำตัว
อะแย่ละสิ! เพลอ กล่าวนามไปแล้วจะทำไงดีเนี่ย เค้าต้องรู้ถึงตัวตนอันยิ่งใหญ่(?)ของเราแน่เลย!!!
"งั้นเดี่ยวขอตัวไปซ้อมก่อนนะค่ะ" เวนโทร่ายิ้มพร้อมทำทางเหมือนจะเดินผ่านผู้หญิงคนนั้นไปแต่เมื่อเดินไป2-3ก้าวก็หยุดลงแล้วถามไปว่า
" ว่าแต่คุณชื่ออะไรหรอค่ะ? " ในเมื่ออีกฝ่ายรู้ชื่อเราแล้วเราก็ต้องสืบหาข้อมูลจากอีกฝ่ายให้ได้มากที่สุด

อัวราบา วานิลเลีย : เราชื่อ อัวราบา วานิลเลีย น่ะ เป็นคนส่ง D mail ให้กับสมาชิกในองค์กรณ์

เมื่อเอ่ยจบแล้วเธอก็ได้ค่อยๆยื่นกุญแจดอกนึงให้กับเวนโทร่าพร้อมกับเดินจากไปอย่างช้าๆ

-:- ได้รับกุญแจเข้าชมรมดนตรี *1


เวนโทร่า สะดุ้งกับคำเหล่านั้น เธอหันไปทางที่  อัวราบา วานิลเลีย เดินไป
"อย่าเพิ่งไปสิ  อัวราบา วานิลเลีย ! " เวนโทร่าพูดเสียงดัง แต่หญิงสาวคนนั้นได้หายไปโดยไม่เหลือแม้แต่ร่องรอยการมีตัวตนอยู่
"!!!!!!!!!!!!!!!!!! นี่นะหรือความน่ากลัวของคนในองค์กรณ์!"เวนโทร่าพูดกับตัวเองในขณะที่หันหลังแล้วเดินไปยังห้องซ้อม
"ถึงครั้งนี้ฉันจะพลาดแต่ครั้งหน้ามันจะไม่เป็นแบบนี้แน่นอน เธอพลาดแล้วละที่ไม่กำจัดฉัดตั้งแต่ตอนนี้!!"
เวนโทร่าพูดขณะเดินไปยังห้องซ้อม เมื่อไปถึงแล้วเวนโทร่าก็เล่นไวโอลินในทันที

-:- ได้รับค่าสถานะจากการฝึกซ้อมนอกเวลา
Expression : 3 / 15 // E > D
Charm : 3 / 50 // A > Ex

ดูเหมือนว่าเวลาจะผ่านไปจนจวนจะดึกแล้ว เวนโทร่าเองก็คงต้องเก็บอุปกรณ์และกลับที่พักของตัวเองเช่นกัน


จะเต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
เจ้าหญิงคะงุยะ
โพสต์ 16-4-2012 11:29:51 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 22-4-2012 01:48



หยุดลงและทักทายหญิงสาวคนนั้น

แว่บแรกที่เห็นเธอคนนั้นเดินออกมาจากประตูรถร่างกายของเราก็ได้รีบตอบสนองโดยการหันไปหาและเรียกหาเธอคนนั้นทันที

" นี่!? " เสียงของเราเรียกสั้นๆให้เธอหยุดลง พร้อมกับขาที่ย่างก้าวไปหาเธออย่างเร่งรีบ

" ขอโทษทีที่รบกวนเวลา แต่พวกเราเคยพบกันที่ไหนมาก่อนรึเปล่า? " ต้องใช่เด็กคนนั้นสิ คนที่อยู่ในมิตินั่นตอนที่เคยสู้กับกิลเบิรต์เป็นครั้งแรก

หญิงสาวคนนั้นได้หยุดลงและค่อยๆหันมามองฮารุเล็กน้อย

? ? ? : ใช่ค่ะ . . .

เธอได้ตอบสั้นๆเพราะดูเหมือนว่าเรื่องที่พวกเขาพบกันนั้นจะไม่สามารถพูดออกมาอย่างโจ่งแจ้งกลางที่สาธารณะได้

? ? ? : มีธุระอะไรกับเรารึเปล่าคะ ?


เมื่อได้ฟังคำตอบแบบนั้นทำเอาเราผงะไปครู่หนึ่ง แต่ดูจากสถานการณ์รอบๆแล้วไม่เหมาะที่จะคุยกันเลยซักนิด

แต่ว่าเธอต้องรู้เรื่องมิตินั่นแน่ๆ

'' ขอเวลาเดี๋ยวนึงได้รึเปล่า แต่คงต้องเปลี่ยนสถานที่คุยกันซักหน่อย ... '' เราเอ่ยถามเธอ ถึงจะอยากถามมากแค่ไหนจะให้พาเธอไปทั้งที่ยังไม่รู้จักกันเลยมันคงไม่ใช่เรื่องที่ดีนัก

? ? ? : อือ . . .

เธอได้ตอบพลางก้มหน้าเบาๆ


'' ถ้าอย่างนั้นไปกันเถอะ ''

เมื่อได้คำตอบดังนั้นเราจึงเดินมาใกล้ๆ ก่อนจะจูงมือเธอขึ้นรถไฟฟ้ากลับมายัง Cafeteria

เราพาเธอเดินมายังโต๊ะที่อยู่ด้านในติดกระจกหน่อย เพื่อเป็นการส่วนตัวบ้างเพราะน่าจะห่างกับกลุ่มคนและจุดสั่งอาหารเพื่อหลีกเลี่ยงการดักฟังด้วย

'' ขอโทษด้วยที่ถือวิสาสะพามาที่นี่ เชิญนั่งก่อนสิ '' เราปล่อยมือของเธอช้าๆ ก่อนจะบอกให้เธอนั่ง ส่วนตัวเองก็มานั่งฝั่งตรงข้ามกับเธอ

-:- ตัดมายังช่วงกลางวัน

-:- ย้ายมายัง Cafeteria

ดูเหมือนว่าคนภายในร้านจะเยอะซักหน่อยแต่ก็ไม่ถึงขนาดล้นออกมาด้านนอกนัก เสียงที่ค่อนข้างอึกครึ้มภายในร้านจึงช่วยกลบเสียงสนทนาของทั้งคู่ได้เป็นอย่างดี

หญิงสาวได้นั่งลงที่ด้านตรงข้ามของฮารุอย่างช้าๆและเงียบลงทันที ดูเหมือนว่าบรรยากาศนั้นค่อนข้างจะหนักและตึงเครียดพอดู . . .


อืมมม บรรยากาศชวนอึดอัดเหมือนกันนะ

'' ก่อนอื่นคงต้องแนะนำตัวก่อนสินะ ผมชื่อ Saionji B. Haru อย่างที่คุณทราบดี ผมเป็นเจ้าหน้าที่ขององกร S.E.E.S )

เราเอ่ยแนะนำตัวเองไปด้วยเสียงเรียบๆและท่าทีจริงจังนั้นเองอย่างไม่ได้ตั้งใจเพราะตอนนี้เราเองอยากจะรวบรวมข้อมูลมิตินั่นให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้และท่าทางเธอจะเป็นผู้ใช้พลังแห่งแสงด้วย

? ? ? : เพราะว่าคุณอยุ่กับพวก S.E.E.S. น่ะสิ . . .

หญิงสาวได้เอ่ยขึ้นขัดเล็กน้อยและเงียบลงไปซักพัก

เฮเซย์ โคสึกิ : เราชื่อเฮเซย์ โคสึกิค่ะ


อีกแล้ว โคสึกิพูดคล้ายๆกับกิลเบิรต์ตอนเจอเราครั้งแรกเลย หมายความว่ายังไง ตัวเราที่อยู่กับ S.E.E.S มันมีอะไรอย่างนั้นหรือไงนะ ... เราเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มบทสนทนาต่อ

'' ถ้าอย่างนั้นเข้าเรื่องเลยนะครับ คุณคือคนๆเดียวกันกับที่ช่วยผมสู้กับชายคนนั้นสินะ ''

'' มิตินั่นคืออะไรหรอครับ กรุณาบอกเรื่องคุณรู้ให้ผมฟังด้วย ''

เฮเซย์ โคสึกิ : Dark hour คือช่วงเวลาพิเศษที่คนที่มีพลังบางอย่างเท่านั้นถึงจะเข้าไปได้อย่างปลอดภัย ส่วนคนอื่นๆที่เข้าไปนั้นจะสูญเสียจิตวิญญาณของตัวเองและกลายเป็นมอนสเตอร์พวกนั้นยังไงล่ะคะ

โคสึกิได้อธิบายกับฮารุถึงหลักเบื้องต้นของพื้นที่นั้น

เฮเซย์ โคสึกิ : ถ้าเรื่องการต่อศู้นั้นไม่ต้องใส่ใจมากก็ได้ค่ะ คิดซะว่าเราแค่ผ่านไปก็แล้วกัน . . .

ดูเหมือนว่าโคสึกิเองจะอคติกับกลุ่ม S.E.E.S. อยู่ระดับนึงเช่นกันทำให้การสนทนานั้นเป็นไปได้ลำบากขึ้นเรื่อยๆ . . .


ดูท่าทางจะรับมือลำบากเอาเรื่องสินะ ... เรานั่งฟังเรื่องพื้นฐานที่พอจะรู้คร่าวอยู่บ้างแล้วจากการต่อสู้กับกิลเบิร์ต แต่ว่าดูท่าทางเธอจะไม่ชอบใจเพราะเราเป็นคนของ S.E.E.S. รึเปล่านะ? ลองเจาะประเด็นดูก็แล้วกัน

'' ถ้าอย่างนั้นผมขอถามคำถามส่วนตัวบ้างก็แล้วกันนะครับ '' เราพูดขึ้นมาพลางถอนหายใจเบาๆ

'' คงไม่ว่าอะไรสินะถ้าผมอยากจะรู้ว่า คุณ สังกัตกับองกรณ์ไหน ... '' เราเอ่ยเรียบ ใจจริงเราไม่เชิงอยากจะรู้หรอกว่าคำถามนี้จะได้คำตอบหรือเปล่า แต่อย่างน้อยก็เป็นทางสู่คำถามต่อไปล่ะนะ

'' จะไม่ตอบก็ได้นะ ผมเองก็ไม่ชอบคะยั้นคะยอคนที่ช่วยเหลือผมเอาไว้ แต่ว่าเพื่อให้ผมสบายใจ ผมเองก็อยากรู้เรื่องนี้เหมือนกัน ...''

'' จะได้รู้ฐานะว่า พวกเราเป็นอะไรกันแน่น่ะ ...''

เฮเซย์ โคสึกิ : เราเป็นอดีตสมาชิกกลุ่ม T.S. น่ะค่ะ . . . ตอนนี้เราไม่สังกัตกลุ่มไหนทั้งนั้น . . .

โคสึกิได้ตอบฮารุสั้นๆแล้วก็อุบเงียบลงเหมือนเดิม . . . ดูเหมือนว่าความหลังของทั้ง 3 องค์กรณ์จะเป็นอะไรที่ซับซ้อนเล็กน้อย แต่ฮารุเองคงจะยังไม่สามารถสอบถามได้มากนักเนื่องจากค่า Soul link ในตอนนี้


'' เข้าใจแล้ว ขอบคุณที่ตอบคำถาม ... '' เราตัดบทสนทนาที่ตึงเครียดนั่นทิ้งไปซะก่อนจะหันมาสนใจอย่างอื่นแทน

'' ถ้าอย่างนั้นเปลี่ยนเรื่องคุยกันดีกว่าครับ '' เราผ่อนไหล่ของตัวเองด้วยความโล่ง นึกว่าคนๆนี้จะเป็นศัตรูซะอีก หากเป็นแบบนั้นจริงเราคงลำบากใจแย่ ...

'' ถือว่าเป็นคำขอบคุณ จะสั่งอะไรทานซักหน่อยไหม บรรยากาศแบบนี้พาเฟ่ซักถ้วยน่าจะทำให้อารมณ์ของเราทั้งคู่ดีขึ้นนะ? '' เราลองยื่นหัวข้อสนทนาที่ดูเหมือนนักศึกษาเขาสนทนากันบ้าง เอะ แต่เราไม่ได้มีจุดประสงฆ์จะใช้หัวข้อนี้ตอบแทนเธอหรอกนะ

Social Link 1 : ~ อดีตสมาชิก ? ~

เฮเซย์ โคสึกิ : ก็ได้ค่ะ . . .

เธอได้ยื่นเมนูให้กับฮารุเพื่อให้ฮารุเป็นคนสั่งให้เธอ ระหว่างที่นั่งรอของหวานกันอยู่นั้นเองโคสึกิก็ได้เป็นฝ่ายเอ่ยถามฮารุขึ้นบ้าง

เฮเซย์ โคสึกิ : ทำไมคุณถึงไปอยู่กับ S.E.E.S. ล่ะ ?


เรารับเมนูพลางนำมาเปิดดูเมนูด้านในก่อนจะรับฟังคำถามที่เธอถามมา

'' ก็นะ เรื่องที่มาที่ไปของผมมันไม่ค่อยสวยงามอะไรเท่าไหร่ แต่จุดประสงฆ์ที่เข้าร่วมกลุ่มก็เพียงแค่ คนๆหนึ่งบอกผมว่าถ้าหากเข้าร่วมกลุ่มของ S.E.E.S จะสามารถตามหาความทรงจำที่ขาดหายไปได้ แล้วก็ จะได้พบกับศัตรูที่ทำให้ความทรงจำของผมหายไปด้วย ... ''

ในขณะที่คำพูดที่ฟังดูซีเรียสแต่สายตายังคงจับจ้องกับเมนูตรงหน้าก็ได้ถูกวางลงช้าๆพร้อมกับหันไปหาพนักงานที่อยู่ใกล้ๆ

'' White Heart @ Sunday กับ ม็อคค่าร้อนแก้วนึงครับ แล้วก็ขอน้ำดื่มสองแก้ว '' เราสั่งออเดอร์พร้อมกับหันกลับมาคุยกับโคซึกิต่อ ''

'' เมื่อคืนนี้ ผมเองก็พึงได้สู้กับศัตรูที่แข็งแกร่งเกินกว่าจะรับมือได้ คงพราะพลังของผมยังมีไม่มากพอจะล้มนางแล้วพานางมาเป็นพวกเดียวกันได้ ... ถึงจะน่าเสียดายแต่ก็ต้องยอมรับความแข็งแกร่งนั้นเหมือนกันล่ะนะ ''

'' ว่าแต่ทางนี้ก็เผลอโดดเรียนเข้าให้แล้วสิ ถ้าไม่รังเกียจจะช่วยพาผมเดินเล่น อย่างกับพวกวัยรุ่นเขาทำกันได้หรือเปล่าครับ? ''

เฮเซย์ โคสึกิ : ไปกับเราไม่สนุกหรอกนะคะ

โคสึกิได้ตอบฮารุและตักของหวานที่ฮารุสั่งให้ทานอย่างช้าๆ


'' เรื่องสนุกหรือเปล่า อยู่ที่ผมรู้สึกและตัดสินใจไม่ใช่หรอ?~ '' เราเอ่ยตอบกลับไป ก็นะโดดเรียนมาแล้วก็ไม่รู้จะไปที่ไหน ถ้าว่างอีกก็คงจะกลับไปฝึกฝนร่างกายเพิ่งเติมอยู่ดี

'' แต่ถ้าไม่ว่างจริงๆก็ไม่เป็นไรนะ ทางนี้เองก็เป็นคนพามาที่นี่ก่อนโดยไม่ได้ถามเลยว่าว่างรึเปล่า ''

เฮเซย์ โคสึกิ : จะไปด้วยซักครู่แล้วกันค่ะ . . .

โคสึกิได้ตอบกลับฮารุ หลังจากที่ทั้งคู่ได้ทานของว่างช่วงกลางวันแล้วโคสึกิก็ได้พาฮารุไปยังสถานที่แห่งนึงในบริเวณตัวเมือง

-:- ย้ายมายัง ร้านขายอุปกรณเวทย์มนต์

เมื่อฮารุได้เข้ามาภายในร้านนั้นก็ทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไรนัก มันเหมือนกับว่ามีอะไรกำลังจ้องมองเขาอยู่ทุกทิศทางเลยทีเดียวรวมทั้งบรรยากาศภายในที่เหมือนว่าจะขายอุปกรณ์เวทย์มนต์แขนงศาสตร์มืดเสียส่วนใหญ่ทำให้รู้สึกกดดันแบบแปลกๆเป็นอย่างมาก

เฮเซย์ โคสึกิ : ชาล้อตเต้ ~ เรามารับของน่ะ

โคสึกิได้พูดขึ้นมาเมื่อเธอเข้ามายังตรงกลางของร้านแห่งนี้ ที่น่าแปลกก็คือเมื่อเสียงของโคสึกิได้ดังออกมาแล้วนั้นบรรยากาศแปลกๆนั้นก็ได้หายไปหมดจนแทบจะไม่เหลือรูปเดิมไว้เลย

-:- พบ Magica Charlot

ชาล้อตเต้(?) : สวัสดีจ๊ะ โคสึกิจัง ♪

เด็กสาวตัวเล็กๆผมสีชมพูคนนึงได้เดินออกมาพร้อมกับกล่องเล็กๆใบนึง ดูเหมือนว่ามันจะเป็นของที่โคสึกิได้สั่งไว้นั่นเอง เธอได้ทักทายโคสึกิขึ้นเหมือนกับว่าเธอมีอายุมากกว่าโคสึกิเสียอย่างนั้น แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่แปลกอะไรสำหรับทั้งสองเลย

ชาล้อตเต้(?) : จะให้เราทำนายดวงชะตาให้ด้วยไม๊ล่ะ ?

เฮเซย์ โคสึกิ : ไม่เป็นไรจ๊ะ ตอนนี้คงยังไม่ถึงเวลาที่น่าเป็นห่วงขนาดนั้นน่ะ

ชาล้อตเต้(?)ไม่ได้ตอบอะไรกับโคสึกิพร้อมกับยิ้มให้เหมือนกับว่ารับรู้อะไรบางอย่างจากเธอ


แว่บหนึ่งเราเผลอมองลักษณะภายนอกของเธอคล้ายๆกับจอมเวทย์ที่เคยสู้ด้วยเมื่อก่อนหน้านี้แต่เมื่อได้ยินเสียงแล้วท่าทางจะเป็นคนละคนกันจึงทำให้รู้สึกเกร็งๆนั้นผ่อนคลายลง

ว่าแต่แถวๆนี้มีร้านแบบนี้อยู่ด้วยหรอนี่?

เรามองทั้งสองคนคุยกันอยู่เงียบๆ ก่อนจะมาถึงเรื่องการทำนายดวง?  อืม ช่วงนี้เราก็แต่เรื่องชวนสับสนทั้งนั้นเหมือนกันนะ

เรายืนทำท่าคิดครู่หนึ่งจนกระทั่ง เฮเซย์บอกปัดไป

'' ถ้าไม่ว่าอะไร อยากจะขอให้ช่วยดูให้ผมแทนจะได้ไหมครับ? '' เราลองเอ่ยถามเจ้าของร้านนี้ดู

ชาล้อตเต้(?) : ยังไม่ถึงเวลาหรอกค่ะ

ชาล้อตเต้(?)ได้เอ่ยออกมาเบาๆก่อนที่จะมองมายังทางฮารุและยิ้มเล็กๆให้กับชายหนุ่ม

ชาล้อตเต้(?) : อีกไม่นานคุณจะกลับมาหาเราอีกครั้งนึง เมื่อถึงตอนนั้น . . .

เธอได้หยุดพูดลงกลางคันและเดินหันหลังกลับไปยังด้านหลังร้านแทน

ทางด้านโคสึกิเองเหมือนว่าเธอจะไม่มีธุระอะไรที่นี้แล้วและได้พาฮารุไปยังด้านตัวเมืองแทน

-:- ย้ายมายังตัวเมือง

หลังจากที่โคสึกิได้รับของและพาฮารุเดินเข้ามาภายในตัวเมืองเสียแทน

ดูเหมือนว่าโคสึกิเองจะไม่ได้ชวนฮารุคุยอะไรเท่าไรนักนอกเสียจากเดินเงียบๆข้างๆเขาเท่านั้น


อืม .... อีกครั้งที่ได้รับข้อความที่แฝงความหมายมาด้วยกับความไม่เข้าใจ ... เด็กคนนั้นท่าทางจะมั่นใจมากๆเสียด้วยว่าเราต้องกลับไปที่นั่นอีกครั้งแน่ๆ หมายความว่ายังไง หรือว่าเด็กคนนั้นรู้อยู่แล้วว่าวันนี้เราจะไปหาเธอที่นั่นในวันนี้?

เราส่ายหน้าเบาๆไล่ความคิดที่ลายล้อมเข้ามาก่อนจะหันมาสนใจบรรยากาศตรงหน้าแทน

'' เฮเซย์ซัง จะว่าอะไรไหมถ้าจะถามว่าที่ถืออยู่คืออะไรน่ะ? ''

'' เป็นคนที่แปลกดีนะ เอ่อ ... ชา-ล็อตเต้ซัง? '' เราทำเป็นลากเสียงยาวเล็กน้อยให้ดูเหมือนว่ากำลังพยายามนึกชื่อชาล็อตเต้

เฮเซย์ โคสึกิ : Magic Overload น่ะค่ะ เป็นอุปกรณ์เวทย์มนต์ที่ทำให้ผู้ใช้สามารถใช้เวทย์มนต์เกินขีดจำกัดของตนได้ชั่วขณะนึง แต่ว่าหลังจากนั้นแล้วผู้ใช้จะได้รับผลทางด้านลบตามจำนวนเวทย์มนต์ที่ใช้มากกว่าพลังของตน

โคสึกิได้อธิบายขึ้นพร้อมกับอธิบายต่อไปอีกนิดหน่อย

เฮเซย์ โคสึกิ : นอกจากนี้แล้วยังมีพวก Tracker และ Elemental explode ด้วยน่ะค่ะ สำหรับคุณเองแล้วที่ต่อสู้ด้วยทักษะระยะใกล้ชาล้อตเต้ก็น่าจะทำ Physic Overload ให้คุณใช้ได้เหมือนกัน

เมื่อเธอได้ยินฮารุเอ่ยถามขึ้นถึงชาล้อตเต้เธอได้ได้อารมณ์ดีขึ้นมานิดหน่อยและเล่าเกี่ยวกับชาล้อตเต้ขึ้นมาให้ฮารุได้รับฟังด้วย

เฮเซย์ โคสึกิ : เราก็ไม่รู้จักที่มาที่ไปของเธอคนนั้นเหมือนกันล่ะนะ แต่ว่าเธอเป็นคนนึงที่เราคิดว่าเชื่อใจได้คนนึงจาก Noirceur Organization เลยล่ะ . . .


จะเต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
ราชินีงู
โพสต์ 17-4-2012 17:13:51 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 2-5-2012 02:28



หลงฟา : ออกมาก็เจอมุกเสื่อมเลยนะ

เธอเดินไปหยิบชุดกี่เพ้ามาใส่ เธอได้ถอดเผ้าขนหนูออกเหลือแต่กางเกงในและหน้าอกที่เปลือยปล่าว  ถึงร่างกายเธอจะเป็นผิวสีแทนแต่ก็เรียบเนียน ไม่มีแม้กระทั้งแผลเป็น ดูไม่เหมือนกับนักฆ่าที่ผ่านสมรภูมิมาอย่างมากมาย  เมื่อสวมเสร็จจึงเดินมาหาเคโกะพร้อมถือไดรที่ได้มา

หลงฟา : ที่พอคิดออกคือ  ที่โรงเรียนน่าจะมีอุปกรณ์นะ  ลองไปดูมั๊ยล่ะ  แต่นี่ก็เย็นมากแล้วไปพรุ่งนี้ล่ะกัน

เธอจึงเดินไปที่ตู้เย็นหยิบผลไม้ที่เคยซื้อมาโยนให้เคโกะ

หลงฟา : ชั้นสนใจ ฝีมือการต่อสู้ของเธอมากกว่า  ท่าเมื่อกี๊ชื่อไรนะ สอนหน่อยซิ

เคโกะ ซิกนั่ม : เห ? ได้สิชั้นจะสอนให้ แต่ว่าเธอติดหนี้ชั้นล้านโกลด์นะ

เคโกะได้ยิ้มให้กับหลงฟาก่อนที่จะสอนหลักสูตรสกิล Adrenaline Rush ให้กับหลงฟา

-:- ได้รับค่าสถานนะและสกิลเพิ่มจากการฝึกสกิลกับเคโกะ

Expression : 4 / 20 // C > B
Knowledge : 4 / 20 // D > C

ได้รับสกิล Adrenaline Rush


หลงฟา : จะตามใช้หนี้ไปทั้งชีวิตเลยล่ะแต่เอานี่ไปประกันก่อนล่ะกันของรักขั้นเลยนะ    ว่าแต่จะเอางัยกับแม่หนูนี่ดีอ่ะ

เธอได้ส่ง lucky charm ให้เคโกะ แล้วเธอก็เดินไปข้าง ๆ เด็กสาวที่นอนอยู่พลางเอานิ้วจิ้มแก้มเล่น

เคโกะ ซิกนั่ม : ค . . เครื่องส่วยขอตัวเจ้าสาวงั้นรึนี่ !!

เคโกะได้ทำท่าเขินอายเล็กน้อยพร้อมกับค่อยๆหยิบเครื่องประดับจากหลงฟามาอย่างเคอะเขิล

เคโกะ ซิกนั่ม : เรื่องนั้น ชั้นว่าพวกเราคงต้องไปเข้าชมรมทำสวนแล้วล่ะ เพื่อไม่ให้เป็นที่ต้องสงสัย

เธอได้แนะนำหลงฟาพร้อมกับเปลี่ยนท่าทีของตัวเองเสียก่อนที่จะโดนหลงฟากระโดดถีบ


หลงฟา : พูดจาเหมือนอาชญากรไปทุกทีนะพวกเรา   ว่างแหะ ไปเที่ยวกันม่ะ ให้เด็กน้อยนี่นอนไปก่อนก็ได้

เธอเดินไปหยิบกระดษามาเขียนข้อความ "ใช้ห้องได้ตามสบายเลยนะพรุ่งนี้จะพาไปชมรม" แล้วไปแปะไว้บนโต๊ะ

หลงฟา : อยากไปเที่ยวไหนล่ะ

เคโกะ ซิกนั่ม : เย็นแล้วนา ~ ยังจะชวนชั้นไปเดทอีกเหรอ ไปก็ได้ ไปไหนก็ได้ที่น่าจะมีสมบัติน่ะ พาไปเลย โฮ่ๆๆ

เคโกะได้ตอบหลงฟาและดีดตัวลุกขึ้นมาจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่


หลงฟา : ก็มันว่างนี่

เธอพาเคโกะเดินเรื่อยเปื่อย จนมาถึงห้างสรรพสินค้าในเมือง

หลงฟา : นี่เคโกะ ... เรามาจับคู่กันมั๊ย รับทำงานทวงของกัน ในเมืองนี้นะ มีเรื่องขั้นมากมาย อย่างน้อยก็ที่เราเจอกันมา ก็น่าจะมีสิ่งที่ถูกหยิบไปมากมาย   รับรองเงินดีนะ

เธอพูดพลางยืนไอติมที่พึ่งต่อแถวซื้อมาให้เคโกะ

เคโกะ ซิกนั่ม : ห๊ะ !! อะไรนะ เธอจะเป็นมาเฟียเหรอ !!

เคโกะได้ออกรีแอคชั่นตกใจออกมากับอาการหูฝาดของเธอ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะเข้าใจถูกในทางที่ผิดเสียแทน . . .

เคโกะ ซิกนั่ม : เรื่องที่เกิดขึ้นมันไม่ธรรมดานา ถ้ารับงานทวงของไม่ธรรมดาแล้ว พวกเราจะรอดมาอย่างธรรมดาได้เหรอ

เธอได้เล่นมุขธรรมดาสามรอบติดถามหลงฟา


หลงฟา : แหมถ้างานง่าย ๆ มันก็ไม่ได้ตังเยอะซิ ยิ่งถ้าเสี่ยงมาก ๆ อาจจะได้ถึงหลักล้านเลยนะ

ดูเหมือนเธอจะอยู่กับเคโกะมากไป ตาจึงกลายเป็นรูปเงินเป็นประกายวิ้ง ๆ

หลงฟา : อีกอย่าง . . . . . ช่างเถอะ

น้ำเสียงเธอต่ำลงอย่างเห็นได้ชัด  เธอก้มหน้าก้มตากินไอติมต่อไปเงียบ ๆ

เคโกะได้ตบหลังของหลงฟาเบาๆพลางกอดคอของหลงฟาเข้ามาหาเธอและยื่นไอศครีมให้ในท่าแลกชิมรสกัน

เคโกะ ซิกนั่ม : อย่าคิดมากไปเลยน่า คิดแค่ว่าอะไรที่จะต้องทำตอนนี้ก็พอแล้วล่ะ

-:- ตัดมายังช่วงกลางคืน

หลงฟาและเคโกะได้กลับมายังห้องพักที่อพาร์ตเมนท์ และดูเหมือนว่าอลิซนั้นจะยังหลับอยู่เช่นเดิม


หลงฟา : เด็กคนนี้หลับหรือตายเนี๊ยะ

เธอล้มตัวลงนอนข้าง ๆ เด็กที่ชื่ออลิส

หลงฟา : อลิส คงไม่ใช่อลิสในดินแดนมหัศจรรย์นะ   เคโกะอ่ะแบ่งที่ไว้ให้แล้วเตียงนี้พอจะนอนได้อยู่นะ 3 คน

เคโกะได้กัดผ้าเช็ดหน้าพลางย่อนั่งพับเพียบลงที่พื้นและค่อยๆหันหลังมาทางหลงฟาอย่างช้าๆ

เคโกะ ซิกนั่ม : ถึงเราจะไม่ชำนานนัก แต่คืนแรกของเราก็ขอฝากตัวด้วยนะคะ . . .

เธอได้ค่อยๆทิ้งตัวลงมาหาหลงฟาอย่างช้าๆก่อนที่จะลุกขึ้นและไปนอนที่โซฟาแทน

เคโกะ ซิกนั่ม : เธอนอนกับเด็กคนนั้นดีกว่าน่ะ เดี๋ยวชั้นโดนเธอถีบตกเตียงขึ้นมา โฮ่ๆๆ

หลังจากทั้งสองได้หลับตามอลิซไปแล้วก็ดูเหมือนว่ายามราตรีนี้จะสงบเงียบและไม่มีอะไรรบกวนพวกหลงฟา . . .

ดูเหมือนว่าหลังจากทีหลับไปได้ซักพักนึงหลงฟาจะรู้สึกกระวนกระวายแปลกๆ เหมือนกับว่าบรรยากาศรอบๆนั้นได้เปลี่ยนไป

- ตื่นขึ้น ( เข้าสู่ Dark hour )
- หลับต่อ ( ข้ามช่วง Dark Hour )


- ตื่นขึ้น

หลงฟา : นี่เคโกะ  เธอคือเพื่อนรักชั้นเลยนะ . . .

เธอได้ลุกขึ้นเดินไปหาเคโกะแล้วช้อนตัวเคโกะขึ้นมา

หลงฟา : เพระฉะนั้น ..... ข...ขอหัวใจเธอหน่อยนะ

เมื่อพูดจบมืดข้างหนึ่งของเธอก็ทะลุหน้าอกเคโกะเอาหัวใจออกมา
.
.
.
!!!
เธอสะดุ้งตื่นจากความฝัน

หลงฟา : ฝันหรอกหรอ เฮ้อ ... ว่าแต่แปลก ๆ แหะเหมือนกะตอนอยู่กับ อาการิ เลยแหะ  นี่เคโกะตื่นอยู่หรือปล่าว

เธอเรียกเคโกะ

-:- ตัดเข้าสู่ Dark Hour

เคโกะ ซิกนั่ม : หืม . . . อะ- อะไรกัน !! เธอจะมาทำมิดีมิร้ายชั้นรึ !!

เคโกะได้ตื่นขึ้นในห้วงเวลาแปลกๆนี้ ดูเหมือนว่าเคโกะเองจะถูกดึงเข้ามายังมิติแห่งนี้ด้วย กลับกันทางด้านอลิซที่ดูเหมือนว่าจะไม่มีทีท่าจะตื่นขึ้นมาเลยในตอนนี้


หลงฟา : ใช่ที่ไหนกันเล่า !!

เธอเอาพัดกระดาษฟาดหัวเคโกะ

หลงฟา : ไม่รู้สึกแปลก ๆ บางเลยหรอ บรรยากาศน่ะ

เธอพูดพลางเดินมองไปมองนอกหน้าต่าง

เคโกะ ซิกนั่ม : เอ๋ ? มันก็แค่มืดกว่าทุกคืนไม่ใช่เหรอ ?

เคโกะได้เอ่ยถามหลงฟาขึ้นพร้อมกับมองออกไปด้านนอกหน้าต่างเดียวกัน

เคโกะ ซิกนั่ม : เหมือนพระจันทร์เสี้ยวมันจะใหญ่ขึ้นเลยแฮะ

ดูเหมือนว่าเธอจะยังไม่รู้ว่าหลุดเข้ามาที่แปลกๆกับหลงฟาอีกแล้วในตอนนี้


หลงฟา : เธอนี่  ไม่มีเซ้นเลยนะ

เธอเกาหัวแล้วนั่งลง

หลงฟา : หวังว่าคงไม่มีอะไรแปลก ๆ โผล่มานะ

เธอรู้สึกกังวลอย่างประหลาด

เปรี๊ยะ . . . เสียงเศษกระจกตกลงมาจากห้องด้านบนของอาพาร์ตเมนท์พร้อมกับร่างของปีศาจคนนึงทีได้ปรากฏขึ้นอย่างกระทันหันต่อหน้าหลงฟาและเคโกะ !!



เคโกะ ซิกนั่ม : โห . . . ดึกๆแล้วยังมีงานแสดงอีกเหรอนี่ ?

เคโกะได้เงยหน้ามองปีศาจที่บินผ่านหน้าทั้งสองไปอย่างตกตะลึง แต่มันกลับทำให้ทั้งคู่ตกตะลึงมากกว่าเดิมเมื่อพวกเธอเห็นว่าปีศาจตนนั้นกำลังเปลี่ยนทิศทางและพุ่งเข้ามาหาพวกเธอเสียแทน !!



หลงฟา : เอ่อ . . เคโกะชั้นมีอะไรจะสารภาพ ชั้นเคยสู้กะตัวนี้มาแล้วอ่ะ มันคงมาแก้แค้นมั้ง   แต่มันตายไปแร้วนี่

เธอพูดพลางรีบหลบออกทันที

หลงฟา : สู้ในที่แบบนี้ไม่ดีแน่

เธอมองไปทางอลิส กลัวเธอจะโดนลูกหลง หลงฟาจึงกระโดดออกมาทางหน้าต่างที่แตก

หลงฟา : ตามมา  เจ้านกบ้า  !!

เคโกะ ซิกนั่ม : เคยสู้แล้วงั้นชั้นไม่ช่วยนะ ~

เคโกะได้ตอบหลงฟาก่อนที่จะกระโดดตามหลงฟามายังด้านล่างนั่นเพื่อเข้าสู่การต่อสู้

จากการต่อสู้คราวที่แล้วเหมือนว่าหลงฟาจะจำได้ว่าเลือดของปีศาจตัวนี้จะดึงปีศาจตัวอื่นเข้ามายังบริเวณด้วยเช่นกัน

ครืนนน !! เสียงลมถลาพื้นลงตรงหน้าของพวกหลงฟาอย่างรวดเร็ว ปีศาจตนนั้นได้ลงมาสู้พื้นด้านล่างและเผชิญหน้ากับพวกหลงฟาแล้ว


เรียน
- Sonic Blow
- Liquide Control

หลงฟา : ลองของใหม่กันเล่ยล่ะกัน

USE : Adrenaline Rush

เธอพุ่งตัวเข้าไปหาเป้าหมายจากทางด้านหลังแล้วโจมตี

USE : Sonic Blow

การโจมตีที่รวดเร็วและรุนแรงทำให้ฝุ่นพุ้งไปทั่ว

วูบ !!! ด้วยความเร็วของหลงฟาและผลของสกิลแล้วทำให้การโจมตีของเธอนั้นรวดเร็วจนคมดาบของเธอกลืนไปกับอากาศเลยทีเดียว !!

ฉัวะ !! ดาบคู่ของหลงฟานั้นได้ฟันตัวของปีศาจนั่นจนขาดสะบั้นและเป็นรอยแหว่งตามตัวเต็มไปหมดทำให้เลือดของมันได้ค่อยๆผริและพุ่งทะลักออกมาจากรอยแผลนั่น !!


หลงฟา : . . .

USE : Liquide Control

เธอบังคับเลือดซึ่งเป็นของเหลวให้ไม่กระจายตัวไปและรวมตัวกันเป็นกลุ่มก้อน

หลงฟา : ของอันตรายนะนี่

เธอบังคับก้อนเลือดนั้นลงไปในสระน้ำเพื่อเจือจางกลิ่น

หลงฟา : จบแล้ว~~

เธอหันหน้าไปชูท่าสู้ตายให้เคโกะที่ยืนดูอยู่บนห้อง

ตึก !! เมื่อหลงฟาได้จัดการปีศาจตนนั้นลงเคโกะก็ได้ทาบเท้าลงสู่พื้นเหมือนกันทันที

เคโกะ ซิกนั่ม : สุดยอด ~ แต่ว่าช่วงเวลานี้มันยังให้ความรู้สึกแปลกๆอยู่เลยนา

เคโกะได้พูดขึ้นข้างๆหลงฟาอย่างสงสัยในใต้ฟ้ายามรัตติกาลนี้

ทันใดนั้นเอง !! ก็ได้มีร่างของชายหนุ่มคนนึงปรากฏตัวขึ้นมาอย่างเงียบเชียบจากด้านล่างคูน้ำที่หลงฟาเพิ่งจะสลัดปีศาจตนนั้นลงไปเมื่อครู่นี้ แต่ดูเหมือนว่าชายคนนี้จะไม่ใช่ปีศาจตนนั้นแปลงกายมาอย่างแน่นอน



เคโกะ ซิกนั่ม : รู้สึกไม่ค่อยดีเลยแฮะ . . .


หลงฟา : ทำไมล่ะ  หล่อดีนะ  แต่ก็

USE : Liquide Control

น้ำจากคูถูกหลงฟาดึงมาล้อมตัวชายแปลกหน้าไว้

หลงฟา : คุณเป็นใคร . . .

ชายหนุ่มแปลกหน้านั้นไม่ได้ตอบกลับแต่อย่างใด เขาได้ยืนอยู่นิ่งๆซักพักนึงที่เดิมก่อนที่จะค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามองที่หลงฟาและเคโกะอย่างกระหายเลือด

ฟ้าววว !! สายน้ำนั้นได้กระจายออกเป็นเสี่ยงๆราวกับว่ามันถูกดาบนับพันเล่มฟันจนขาดในวินาทีสั้นๆพร้อมๆกัน . . . พร้อมกับร่างของชายหนุ่มคนนั้นที่หายไปจากจุดเดิมในขณะที่สายน้ำนั้นยังไม่ทันที่จะกระจายออกไปจนหมดเลย . . .

เคโกะ ซิกนั่ม : !!!

ดูเหมือนว่าความเร็วและความแม่นยำของเคโกะนั้นจะสูงกว่าสถานะอื่นๆของเธอทำให้เธอสามารถรับดาบของชายคนนั้นได้อย่างกระทันหัน !! โดยจุดที่เขาปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งนั้นก็คือที่ด้านหน้าของหลงฟานั่นเอง !!!

ตูมมมมม !! ร่างของเคโกะที่ได้รับดาบของชายหนุ่มปริศนานั้นได้กระเด็นเข้าใส่หลงฟาอย่างรวดเร็วและรุนแรง !!! ดาบคู่ของเธอนั้นได้บิ่นออกจนเป็นรอยอย่างเห็นได้ชัดจนทำให้เคโกะเองถึงกับตกใจตาเหลือกเลยทีเดียว

เคโกะ ซิกนั่ม : ละ . . . หลงฟา . . เขาก็หล่อดีนะ . . . แต่เราไม่ชอบพวกหัวรุนแรงน่ะ . . .

เคโกะได้ยิ้มแหยๆออกมาพลางเกาหัวในขณะที่เธอและหลงฟานั้นได้กลับตัวกลางอากาศและยืนอยู่บนพื้นผิวกำแพงของตึกด้านตรงข้ามกับชายหนุ่มคนนั้น


หลงฟา : นั่นไม่ใช่คนแล้ว!!! เอาล่ะพร้อมนะ

เธอตบบ่าเคโกะเบา ๆ แต่ก่อนที่เคโกะจะหันมามอง เธอได้วิ่งไปอีกตึกแล้ว

เคโกะ ซิกนั่ม : พร้อมอะไรเล่า !?

เคโกะได้จอบกลับหลงฟาอย่างมึนๆก่อนที่จะวิ่งไปอีกด้านและแยกกับหลงฟาออกเป็นสองทาง


หลงฟา : แหม ๆ ทำเป็นรับมุกไม่ทันนะ ตัวเอ๊ง

เธอทำท่าเขิล ก่อนจะหันหยุดดูว่า หนุ่มสุดหล่อสาย S (??) ตามมาอยู่หรือป่าว

ดูเหมือนว่าชายหนุ่มคนนั้นจะหลงสเน่ห์และตามหลงฟามาอย่างติดๆ !! โดยดูเหมือนว่าทางด้านเคโกะนั้นได้พยายามวิ่งให้เร็วที่สุดเพื่อที่จะได้วนมาพบกับหลงฟาอีกรอบในด้านหน้า

เพร้งงง !! เสียงกระจกตามบ้านเรือนได้แตกออกเป็นเสี่ยงๆตามการลงฝีเท้าของชายหนุ่มสายSคนนั้น ดูเหมือนว่าความเร็วของเขาจะค่อยๆเพิ่มขึ้นเรื่อยๆกับการวิ่งด้วย


หลงฟา : ก็รู้ืตัวอยู่นะว่าหน้าเหมือน ญาญ่า (??!!)  แต่ไม่เอาน้าาาาาาาาาาาาา

เธอเริ่มวิ่งเต็มสปีดอีกครั้ง  วิ่งไป น้ำตาไหลไป

หลงฟา : วิ่ง ๆๆๆ วิ่งอย่าหยุด วิ่งต่อไป เพื่อความอยู่รอด อิสระภาพและความรัก (?)

ดูเหมือนว่าชายหนุ่มคนนั้นจะยังไม่หยุดตามหลงฟามาด้วยแรงสเน่ห์หาอย่างใกล้ชิด

อีกด้านนึงนั้นเคโกะก็ได้ค่อยๆใกล้เข้ามายังหลงฟาเรื่อยๆแล้ว เธอได้เตรียมดาบคู่ที่บิ่นของเธอขึ้นพร้อมกับเตรียมตัวโจมตีทันที !!!

เคโกะ ซิกนั่ม : Sonic blow !!

เธอได้เริ่มโจมตีแบบฉับพลันทันทีทีายหนุ่มคนนั้นอยู่ในระยะด้วยความเร็วสูงทันที !! และทำให้ร่างของชายหนุ่มที่วิ่งอย่างปิดหูปิดตานั่นเสียการทรงตัวและร่วงลงไปพร้อมกับร่างของเคโกะที่ด้านล่างทันที !!


จะเต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
โพสต์ 18-4-2012 01:40:02 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย g-zero เมื่อ 27-4-2012 00:39



"เอ๊ะ รุ่นพี่คลาวด์พลังเยอะขนาดนั้นเลยหรือค่ะ" ริเอน่าสงสัยขึ้นมาจากบทสนทนาเมื่อกี้

"ชมรมนี้นี่มีแต่คนเก่งๆทั้งนั้นเลยแหะทั้งรุ่นพี่เคียวริว ทั้งรุ่นพี่คลาวด์ หนูสู้ไม่ได้เลยจริงๆ" ริเอน่ารู้สึกได้ว่าชมรมนี้มีพวกที่ฝีมือไม่ธรรมดาอยู่มากจริง

? ? ? : คนแปลกๆน่ะสิไม่ว่า

ยูว์กัน เคียวริว : ว่ายังไงนะ เจ้าเด็กน้อย!! อ้ากกก !!

เด็กสาวห้องพยาบาลได้แกล้งผูกผ้าพันแผลบนหัวของเคียวริวแรงขึ้นเมื่อเห็นเคียวริวอ้าปากพูด

? ? ? : คนป่วยน่ะพักไปซะก่อนเลย

เธอได้เอ็ดเคียวริวเล็กน้อยก่อนที่จะหันมาพูดกับริเอน่าบ้าง

? ? ? : ในช่วงเทศกาลงานโรงเรียน ( Cultural Festival days ) วันสุดท้ายจะมีการแข่งขันการต่อสู้ด้วยน่ะ ทุกๆคนของทุกๆชมรมสามารถลงแข่งได้ และชมรมเคนโด้นี่ล่ะมักจะทำสีสรรห์ทิ้งไว้เยอะ ทำให้ทางโรงเรียนของเราพอมีชื่อเรื่องวิชาดาบพอตัวเหมือนกัน อีกอย่างผู้ที่ชนะจะมีสิทธิได้ไปเยี่ยมโรงเรียนอีกด้านนึงด้วย 1 อาทิตย์ล่ะนะ เหมือนไปพักร้อนเลยล่ะทางด้านโน้นน่ะ ฮ้าๅ ~

เด็กสาวได้เริ่มเคลิ้มเล็กน้อยก่อนที่จะเริ่มเล่าถึงชมรมเคนโด้เท่าที่เธอเห็นมาต่อไป

? ? ? : เวลาลงแข่งภายในทีมแต่ล่ะทีมจะมี 3 คนน่ะ ทางชมรมเคนโด้เองมักจะมี เคียวริว ดันเต้ และ เซเบอร์ ลงแข่งน่ะ เหมือนว่า เคียวริวนั้นจะใช้ความเร็ว เป็นหลักส่วนดันเต้นั้นมักจะทำลายสถานที่ซะมากกว่า และ เซเบอร์เหมือนว่าเธอจะเป็นนักดาบเวทย์มนต์ล่ะมั้ง

จากเท่าที่ฟังแล้วดูเหมือนว่าริเอน่าเองจะสามารถเลือกคู่ซ้อมเพื่อพัฒนาค่าสถานะทางด้านต่อสู้ได้ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปจากข้อมูลเบื้องต้นที่ได้ฟังมาในครั้งนี้


"ไปพักร้อนงั้นเหรอ.... ดีจัง...." ริเอน่าได้ยินแล้วรู้สึกว่าเป็นรางวัลที่น่าสนใจมาก

"แต่คงยากแหะมีรุ่นพี่เก่งๆเยอะเลยหนูคงต้องฝึกอีกสิน่ะถ้าจะลงแข่ง"

"เอ๊ะ แล้วรุ่นพี่คลาวด์เค้าไม่ร่วมแข่งขันด้วยหรือค่ะ" ริเอน่าสงสัยเล็กน้อยเพราะแรงของคลาวด์นั้นทำเคียวริวถึงกับสตั้นอย่างหนักได้ก็ไม่น่าจะธรรมดาแต่ไม่ได้ถูกพูดถึงเมื่อกี้

? ? ? : เหมือนเขาบอกว่าจะไม่ชอบการต่อสู้น่ะเลยไม่ได้ลงแข่งด้วย

เด็กสาวได้อธิบายขึ้นกับคำถามของริเอน่า

ยูว์กัน เคียวริว : หึหึ !! แต่ว่าคราวนี้น่ะ ริเอน่าเองก็มีสิทธิที่จะลงด้วยเหมือนกันกฏการแข่งขันอาจจะต่างจากปีที่แล้วอยู่บ้างแต่เด็กน้อยคนนี้ก็มีความสามารถอยู่มากนัก

เคียวริวได้ลุกขึ้นมาเก๊กเล็กน้อยก่อนที่จะรีบลงไปนอนเพราะว่าเด็กสาวห้องพยาบาลกำลังจะโจมตีเขาทางอ้อมนั่นเอง

? ? ? : โม่ ~ อย่าไปพาเด็กใหม่ที่เพิ่งเข้ามาเข้าไปยังโลกของพวกคุณสิคะ


"อย่างหนูคงไม่ไหวหรอกมั้งค่ะ" ริเอน่ายังคงถ่อมตัวเพราะคิดว่าตัวเองไม่ได้เก่งอะไรเลย

"อ๊ะ ลืมแนะนำตัวเลย หนูชื่อริเอน่า กราฟอร์ด น่ะค่ะ" ริเอน่าแนะนำตัวกับเด็กสวตรงหน้าอย่างมีมารยาท

"ว่าแต่อาจารย์พยาบาลไม่อยู่หรือค่ะ" ริเอน่าพยายามมองหาอาจารย์พยาบาลแต่ก็หาไม่เจอจนเริ่มสงสัยขึ้นมา

นานะ วาเลน : เราชื่อนานะ วาเลนน่ะเป็นนักเรียนผู้ช่วยห้องพยาบาล ส่วนอาจารย์นั้นเขาติดธุระวันนี้น่ะ

วาเลนได้แนะนำตัวเองและบอกถึงเหตุผลว่าเพราะอะไรอาจารย์ถึงไม่อยู่ที่ห้องพยาบาลในตอนนี้

นานะ วาเลน : สำหรับเคียวริวแล้วไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะเดี๋ยวเราจะคอยดูไว้ให้เองจ้า


"ฝากรุ่นพี่เคียวริวด้วยน่ะค่ะ"

"ดูแล้วเหมือนเราจะอายุเท่ากันน่ะ งั้นขอเรียก นานะจังได้ไหม" ริเอน่าเห็นว่าเด็กสาวตรงหน้าน่าจะอายุเท่าๆกันเลยอยากเรียกให้ดูสนิทสนมกันหน่อย

"เอ่อ แต่ถ้ามันดูเสียมารยาทก็ขอโทษน่ะค่ะ" แต่ก็ยังเป็นไปได้ว่าอีกฝ่ายอาจจะโตกว่าด้วยล่ะน่ะ

Social Link 1 : ~ เพื่อนวัยเดียวกัน 2 ~

นานะ วาเลน : ได้สิ ♥ ริเอน่าจัง

นานะได้ตอบรับริเอน่าด้วยรอยยิ้ม

-:- ตัดสู่ช่วงกลางวัน

ดูเหมือนว่าเหตุการณ์ต่างๆจะทำให้เวลาของริเอน่าผ่านไปค่อนข้างเร็วเหมือนกันในวันนี้ เธอคงจะต้องแยกตัวออกไปบ้างแล้วเช่นกัน

-:- SL event

ดูเหมือนว่าริเอน่าจะรู้สึกได้ถึงพลังบางอย่างในตัวเองที่กำลังจะถูกปลุกขึ้นมาในไม่ช้านี้ . . .

Social Link : รวมขณะนี้ 16 แต้ม ต้องการอีก 4 แต้มจะปลดล้อคระบบ Ohgi Lv 1


"เอาล่ะไปทานข้าวดีกว่า ไปก่อนน่ะค่ะรุ่นพี่เคียวริว นานะจัง" ริเอน่าบอกลาก่อนออกมาจากห้องพยาบาลเดินทางไปยังโรงอาหารหาโต๊ะเล็กๆแล้วหยิบข้าวกล่องทำเองขึ้นมาทานเหมือนเดิม และปริมาณอาหารก็เยอะแบบน่าตกใจเหมือนเดิม

"ทานละน่ะค่า~" ริเอน่าพูดเสียงเบาๆก่อนจะเริ่มทานอาหารอย่างมีความสุขโดยไม่ได้รับรู้ถึงสายตาจากรอบข้างเลย

ดาคาเดะ โซโระ : ยังทานได้น่าทึ่งมากเลยนะเนี่ย

ชายหนุ่มคนเดิมได้เดินมานั่งทางด้านเก้าอี้ด้านตรงข้ามกับริเอน่าพร้อมกับเอ่ยทักขึ้น

ดาคาเดะ โซโระ : อ่า ขอโทษทีครับผมแหะๆๆๆ

เขาได้เอ่ยขอโทษริเอน่าเล็กน้อยที่ขัดจังหวะการกินของเด็กสาว

ดาคาเดะ โซโระ : เป็นยังไงบ้างล่ะครับ ?


"อ๊ะ สวัสดีค่ะ รุ่นพี่......ที่เกาะขาหนูเมื่อวาน" ท่าทางริเอน่าจะลืมชื่อของชายหนุ่มตรงหน้าไปแต่ดันจำได้ว่าเกาะขาเธอเท่านั้น

"แล้วก็สบายดีค่ะ ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ" ริเอน่าตอบคำถามพร้อมกับทานอาหารต่อไปพร้อมๆกัน

'เจอรุ่นพี่คนนี้อีกแล้วหรือเนี่ย' ริเอน่าคิดในใจแบบเซ็งๆเล็กน้อย

โครม !! เสียงล้มตกเก้าอี้จากด้านหน้าของริเอน่าดังขึ้น ชายหนุ่มถึงกับเหงื่อตกพร้อมกับพูดไม่ออกเลยทีเดียวกับฉายาใหม่ของเขาที่ริเอน่าอุส่าห์ตั้งให้ . . .

ดาคาเดะ โซโระ : ผม ดาคาเดะ โซโระ ไงครับ โถ่ . . .

ชายหนุ่มได้ถอนหายใจออกมาเบาๆและแนะนำตัวอีกครั้งกับริเอน่า เขาได้ฟังริเอน่าตอบอย่างสั้นๆพลางเหงื่อแตกเล็กน้อย

ดาคาเดะ โซโระ : อ่า ถ้างั้นก็ดีแล้วล่ะนะครับ แหะๆๆ งั้นพบไม่กวนริเอน่าจังแล้วแล้วกัน

ชายหนุ่มได้คอตกเล็กน้อยพร้อมกับก้มหน้าก้มตาทานอาหารของตัวเอง


"อ๊ะ ขอโทษค่ะ รุ่นพี่โซโระ" พอรู้ชื่อแล้วริเอน่าจึงรีบโค้งขอโทษ

"แล้วมีอะไรหรือเปล่าค่ะ" ริเอน่าเริ่มถามอีกครั้งหลังจากทานอาหารของตัวเองจนหมด

"แล้วก็เมื่อกี้ขอโทษจริงๆน่ะค่ะ" ริเอน่ากลัวว่าโซโระอาจจะจ๋อยหนักเลยพยายามขอโทษไว้ก่อน

Social Link 1 : ~ รุ่นพี่แปลกๆ ~

ดาคาเดะ โซโระ : อ๊ะ !! ไม่เป็นไรหรอกครับ !! ผมเองแหละ เรายังไม่ค่อยสนิทกันเลยแท้ๆผมค่อนข้างจะเสียมารยาทไปมาก ต้องขอโทษริเอน. . .

แหมะ . . . โซโระได้ก้มหัวข้อโทษริเอน่าอย่างรวดเร็วจนหน้าของเขาไถลลงจานอาหารตัวเอง . . .

ดาคาเดะ โซโระ : ไอ้อ้องอ่วงอั้พเอี๋ยวอ๋มอ๋ออัวอ่อนแอ้วอาน ( ไม่ต้องห่วงครับ !!! เดี๋ยวผมขอตัวก่อนแล้วกัน )

ชายหนุ่มได้ยกจานปิดหน้าพร้อมกับรีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็วทันที


"............" ริเอ่าได้แต่ทำหน้าอึ้งๆไป

'อะไรของเค้าเนี่ย....' แต่คิดไปก็ใช่ที่ ริเอน่าจึงเก็บกล่องอาหารของตัวเองเข้ากระเป๋า

'ลองเดินเล่นดูดีกว่า' ริเอน่ากะว่าวันนี้จะผ่อนคลายในช่วงเที่ยงสักหน่อย จึงเริ่มเดินเล่นไปเรื่อยๆจนไปรับลมบนดาดฟ้า

-:- ย้ายมายังดาดฟ้าของโรงเรียน

ริเอน่าได้เดินขึ้นมาทางดาดฟ้าของโรงเรียน บรรยากาศโดยรอบนั้นสงบเงียบกว่าที่อื่นๆเป็นอย่างมากพร้อมกับสายลมที่เป็นธรรมชาติได้โกรกพัดตลอดเวลาบนนี้

-:- พบ Ruri Kanae

ดูเหมือนว่าจะมีเด็กสาวคนนึงกำลังนั่งจิบชาอยู่บนดาดฟ้านี้ด้วยเช่นกัน แต่ดูเหมือนว่าเธอกำลังนั่งกินบรรยากาศอย่างสงบและไม่รู้ว่าริเอน่าได้ขึ้นมาบนดาดฟ้านี้เช่นกัน


'อืม อากาศดีจังเลย' ริเอน่ารู้สึกสบายที่มีลมพัดโกรกเข้ามา ก่อนหันไปเห็นเด็กสาวที่นั่งจิบชา

"ขอนั่งด้วยคนได้ไหมค่ะ" ริเอน่าเดินมายืนใกล้เด็กสาวและยิ้มให้

"ที่ดาดฟ้าโรงเรียนนี่บรรยากาศดีน่ะค่ะ"

? ? ? : อ๊ะ !! ได้สิคะ

เด็กสาวได้ขยับที่ให้กับริเอน่าและรินชาให้กับเธอถ้วยนึงด้วยเช่นกัน

? ? ? : ใช่ค่ะ . . . บรรยากาศแบบนี้ช่างสงบสบายดีเสียจริงๆ


"รบกวนด้วยน่ะค่ะ" ริเอน่านั่งลงข้างเด็กสาวก่อนจะหยิบถ้วยชามาจิบด้วยคน

"จิบชาในบรรยากาศสบายๆแบบนี้เข้ากันดีจริงๆแหะ" ท่าจิบชาของริเอน่าติดอารมณ์คล้ายๆคนแก่เล็กน้อย

"แล้วก็หนูชื่อ ริเอน่า กราฟอร์ดน่ะค่ะ" ริเอน่าชิงแนะนำตัวก่อนทันที

Social Link 1 : ~ เพื่อนวัยเดียวกัน 3 ~

รูริ คานาเอะ : เรารูริ คานาเอะค่ะ

เธอได้ยิ้มให้กับริเอน่าเล็กๆก่อนที่จะยกแก้วชาขึ้นดื่มอย่างช้าๆในท่านั่งขัดสมาดเช่นกัน

-:- ได้รับค่าสถานะเล็กน้อยจากบรรยากาศและการจิบชา

- Expression : 5 / 15 // E > D

รูริ คานาเอะ : นานๆจะมีคนที่เข้าใจบรรยากาศแบบนี้ซักคนผ่านมา ถ้าไม่รังเกียจล่ะก็เราจะรอดื่มชาอยู่ที่ดาดฟ้านี้ทุกๆช่วงกลางวันของวันจันทร์-ศุกร์นะคะ

รูริได้เอ่ยบอกกับริเอน่าพลางนั่งกินลมบรรยากาศต่อไปที่เดิม


"อื้ม ถ้ามีโอกาสเดี๋ยวจะมาใหม่น่ะ รูริ...จัง เรียกแบบนี้ได้ไหม" เพราะเห็นว่าอายุน่าจะไล่เลี่ยกันริเอน่าเลยอยากเรียกแบบสนิทกันหน่อย

"แล้วชานี่ รูริจังชงเลยหรือป่าวอ่ะ หอมดีจัง" ริเอน่าเริ่มจะติดใจรสละมุนและกลิ่นหอมของชานี่ซะแล้ว

รูริ คานาเอะ : ได้สิ เราไม่ว่าอะไรหรอก ส่วนชาเราเป็นคนชงเองเหมือนกันน่ะ พอดีเราอยู่ที่ชมรมชงชาด้านล่างนู้น แต่ชอบบรรยากาศด้านบนนี้มากกว่า

รูริได้ตอบริเอน่าตามที่เธอถาม ดูเหมือนว่าบทพูดคุยกับรูริจะไม่ได้ยาวอะไรนักเนื่องจาก ณ บนนี้คงจะเน้นการพักผ่อนสงบๆเสียมากกว่า


"งั้นเดี๋ยวขอตัวก่อนน่ะจ๊ะ" ริเอน่าเห็นรูริเองก็คงอยากพักผ่อนชมบรรยากาศแล้วตอนนี้จึงไม่อยากรบกวนอะไรอีกเพราะเพิ่งรู้จักกันด้วย

'เอาล่ะกลับไปดูที่ชมรมดีกว่าเผื่อจะมีใครอยู่' ริเอน่าตัดสินใจเดินกลับไปที่ชมรมเคนโด้เผื่อจะฝึกซ้อมเพิ่มเติม

ดูเหมือนว่าตอนนี้จะไม่มีใครภายในห้องชมรมเคนโด้เลย เหมือนว่าพวกเขาจะกำลังติดธุระอะไรกันอยู่เป็นแน่

- ฝึกซ้อมสมาธิตามลำพัง
- ฝึกซ้อมดาบตามลำพัง
- อื่นๆโปรดระบุ


"ง่ะ ไม่มีใครอยู่เลยหรือเนี่ย" ริเอน่าทำหน้าจ๋อยๆ

'งั้นฝึกคนเดียวสักหน่อยสิ เธอยังขาดอะไรไปตั้งหลายอย่าง' นัวร์เตือนริเอน่าในหัว

'แล้วฝึกอะไรดีล่ะ'

'นั่งสมาธิสักหน่อยแล้วกัน เธอชอบสติเตลิดบ่อยนิ'

'ไม่บ่อยสักหน่อย!!!' ท่าทางนัวร์จะชอบแหย่ริเอน่าเล่นเป็นงานอดิเรก และริเอน่าก็เริ่มนั่งสมาธิดูทันที

-:- ได้รับค่าสถานะจากการฝึกฝนตามลำพัง
- Diligence : 18 / 20 // C > B
- Endurance : 32 / 50 // A > Ex

ระหว่างที่ริเอน่าได้ทำสมาธิอยู่นั่นเองเธอก็สัมผัสได้ถึงออร่าของคนอื่นคนนึงที่ได้เพิ่งเข้ามาภายในชมรมแห่งนี้ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้ทักริเอน่าขึ้นเพราะคงจะไม่อยากรบกวนเธอเป็นแน่



หลังจากริเอน่าสัมผัสได้ว่ามีคนมาเธอก็ลืมตาดูว่าเป็นใคร

"อ๊ะ สวัสดีค่ะ หนูชื่อริเอน่า กราฟอร์ดค่ะ" ริเอน่าชิงแนะนำก่อนเลยพร้อมโค้งอย่างสุภาพ

"คือว่าหนูอยากฝึกซ้อมอยู่พอดี รุ่นพี่พอจะฝึกเป็นเพื่อนหนูได้ไหมค่ะ ถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรค่ะ" ริเอน่าแสดงอาการอยากฝึกกับคนอื่นมากพอตัว

? ? ? : ได้สิ

หญิงสาวผมบลอนด์ตรงหน้าได้ให้ความสนใจกับริเอน่าพลางยื่นดาบไม้ฝึกซ้อมให้กับเด็กสาว

? ? ? : ว่าแต่อยากจะซ้อมแบบไหนเป็นพิเศษรึเปล่าล่ะ ?

เธอได้กระชับดาบขึ้นตรงหน้าด้วยมือซ้ายข้างเดียวในตอนนี้และรอคำตอบจากริเอน่า

-:- โบนัสผลพิเศษจาก NPC ยังไม่แสดงจนกว่าจะถึงวันพรุ่งนี้


"อืมซ้อมแบบไหน??" ริเอน่าครุ่นคิดอย่างหนักเหมือนเป็นตัวเลือกเพื่อตัดสินชะตากรรมของโลก

"เอาเป็นความเร็วแล้วกันค่ะ เรื่องความเร็วหนูยังด้อยอยู่มากเลยอยากฝึกจุดนี้ให้มากขึ้นน่ะค่ะ" เสริมจุดด้อยของตัวเองเพื่อให้มีความสมดุลมากขึ้นมาบ้างน่าจะดี

"ระ รบกวนด้วยน่ะค่ะ" ริเอน่าตั้งดาบพร้อมสู้ทันที

? ? ? : ได้เลย !!

เมื่อกล่าวจบแล้วร่างของหญิงสาวตรงหน้าของริเอน่านั้นก็ได้หายไปเฉยๆ !! ชั่วพริบตาเดียวเท่านั้นเธอก็ได้มาปรากฏตัวที่ด้านหน้าของริเอน่าพร้อมกับใช้นิ่วชี้แตะที่หน้าผากของเด็กสาวเบาๆด้วยรอยยิ้มขี้เล่นของเธอ

? ? ? : หลังจากนี้จะเอาจริงแล้วนะ

เมื่อเธอเอ่ยจบร่างของเธอก็ได้หายไปอีกครั้งนึงอย่างรวดเร็วทันที !!


'กะ เก่งสุดๆ' ริเอน่าเหงื่อแตกทันทีแต่ก็รีบตั้งสติตั้งท่าให้พร้อม

'ความเร็วของเราเสียเปรียบแบบสุดๆเพราะอย่างนั้นต้องตั้งสติกะการเคลื่อนไหวล่วงหน้าของรุ่นพี่แล้วโจมตีให้โดนให้ได้' ริเอน่าหลับตามลงแล้วพยายามใช้ประสาทสัมผัสส่วนอื่นทั้งผิวสัมผัสรับการเคลื่อนไหวของลม หูรับเสียงที่เกิดขึ้น จมูกรับความผิดปกติของกลิ่น และให้การรับรู้ที่ได้คาดการณ์บริเวณที่รุ่นพี่จะบุกเข้ามา

'ทางนั้น!!!' ริเอน่ารีบตั้งรับพร้อมเคาน์เตอร์สวนกลับแบบทันทีจากการคาดการณ์ทั้งหมดที่รับรู้ได้

จะเต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
เจ้าหญิงคะงุยะ
โพสต์ 22-4-2012 02:26:48 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 27-4-2012 01:01



Magic Overload? ระบบคล้ายๆกับ Over Dive Combat ของกำไลคู่นี้เลยนะ เรารับฟังข้อมูลเหล่านั้นไปพลางคิดในใจไป

ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่าเราอาจจะใช้ทักษะทางเวทย์มนต์ได้แข็งแกร่งขึ้น แต่ก็ต้องทนกับภาระที่ได้รับมาด้วยเหมือนกันสินะ

จนกระทั่งมาถึงตรงจุด สมาชิก N.O. กลุ่มที่ไม่คิดจะเข้าพวกกับใครแต่ก็ไม่ได้กีดกันใครเป็นฝั่งไหนเหมือนกันสินะ?

'' ถ้าเฮเซย์ซังบอกแบบนั้นก็คงจะเชื่อใจได้สินะ '' เราทวนคำของเฮเซย์ก่อนจะยิ้มบางๆ แล้วเดินต่อไป

'' แต่ว่าบรรยากาศตอนเข้าไปแรกๆนี่ รู้สึกกดดันนิดๆเหมือนกันนะ รู้สึกเหมือนกับว่าโดนจ้องด้วยสายตานับสิบรอบทิศทางเลย ''

'' พวกเราจะไปที่อื่นกันต่ออีกรึเปล่า? '' เราลองถามโคซึกิดู จากร้านขายอุปกรณ์ จะไปที่ไหนต่อรึเปล่า? เราเองก็ยังเดาความคิดของเธอไม่ออกเลยแฮะ เป็นเด็กที่รับมือยากอยู่เหมือนกันมั้ง?

เฮเซย์ โคสึกิ : บรรยากาศภายในนั้นแปลกๆแบบนั้นล่ะนะ . . . เราเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร

โคสึกิได้ตอบกับฮารุ แต่ดูเหมือนว่าเธอเองก็จะไม่ค่อยรู้เรื่องส่วนตัวของชาล้อตเต้มากเท่าไรนัก ไม่นานนักเธอก็ได้หยุดลงและหันมาหาฮารุ

เฮเซย์ โคสึกิ : เราคงจะกลับไปที่พักของเราเลยล่ะนะ คงจะขอแยกตัวออกไปเลยแล้วกันค่ะ

โคสึกิได้ก้มโค้งให้กับฮารุเล็กน้อยก่อนที่จะแยกตัวออกไป


'' อ่า อย่างนั้นหรอ '' เราพยักหน้าตอบรับคำตอบนั้นก่อนจะมองตามแผ่นหลังของเธอที่กำลังเดินจากไปช้าๆ

'' เป็นเด็กที่เงียบขรึมน่าค้นหาสินะ? เราถอนหายใจเบาๆ พลางนึกถึงนิตยาสารเกี่ยวกับสไตล์ของผู้หญิงที่เคยอ่าน ก่อนจะเดินกลับมายังสถานีรถไฟ

แต่มาคิดดูแล้ว ชาล็อตเต้ บอกว่าเราจะกลับไปที่นั่นอีกครั้ง ? แต่จะมีเหตุผลอะไรที่เราจะกลับไปอีก? นอกจาก ดูดวง ไม่หรอกมั้งฮะๆ

ร่างสูงเดินตรงเข้าไปใช้บริการรถไฟมาลงที่หน้าโรงเรียน

'' เอาล่ะ ตอนนี้ก็คงจะพอมีเวลาแว่บเข้าไปในชมรมสินะ? '' เราหยิบแว่นตาขึ้นมาสวมไว้ก่อนจะเดินเข้าไปยังด้านในตัวตึกพร้อมกับเปิดจอมอนิเตอร์เขียนข้อความเล็กๆ น้อยๆ บอกฮัตซึเนะซังว่ากำลังจะไปที่ห้องชมรมก่อนจะพับปิด

-:- ตัดมายังช่วงเย็น

หลังจากที่ฮารุได้เดินกลับมาที่โรงเรียนที่ชมรมแล้วเขาก็ได้พบกับมิกุที่ยืนรอเขาอยู่ด้านหน้าของชมรม

ฮัตสึเนะ มิกุ : ไซออนจิซัง ~

เธอได้โบกมือขึ้นให้กับฮารุเล็กน้อยก่อนที่จค่อยๆเดินเข้ามาหา

ฮัตสึเนะ มิกุ : เป็นอะไรไปรึเปล่าคะ ? ปกติจะไม่เป็นแบบนี้นี่นา

ดูเหมือนว่าเธอจะมองออกว่าฮารุนั้นมีท่าทีแปลกๆไปเล็กน้อยในวันนี้


เรา มองเธอนิ่งก่อนจะยิ้มบางๆให้เธอให้หายห่วงบ้างไม่มากก็น้อย

'' พอดี เมื่อมีธุระต้องไปทำ จนนอนดึกไปหน่อยน่ะครับ ''  

เราตอบเลี่ยงๆความจริงไปบ้างเพราะเหตุผลที่เธอเป็นพลเรือนล่ะนะ

ก่อนจะตบมือพลางขอโทษเธอ พลางยิ้มแห้งๆให้เธอ

'' ขอโทษนะเผลอโดดชมรมเข้าให้ซะแล้ว อะฮะๆ ''

'' ว่าแต่วันนี้ฝึกร้องเพลงอะไรกันบ้างหรอครับ? แล้วก็เรื่องของโน็ตเพลงเป็นยังบ้างครับ? ขอโทษนะที่ไม่ค่อยได้ช่วยอะไรมากอย่างที่เคยบอกไว้เลย ''

Social Link 4 : ~ ยามเย็นกับเสียงดนตรี ~

ฮัตสึเนะ มิกุ : ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ไซอนจิซังเองก็อย่าหักโหมนักล่ะ

เธอได้ยิ้มให้กับฮารุเล็กๆพร้อมกับเตือนชายหนุ่ม

ฮัตสึเนะ มิกุ : วันนี้ก็ซ้อมเพลงทั่วๆไปน่ะค่ะไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษหรอกค่ะ

เธอได้อธิบายกับฮารุและเดินกลับไปพร้อมๆกันจากโรงเรียน


อืมมม ไอ้เราก็ไม่ถนัดชวนคุยตามประสาวัยรุ่นจริงๆนั่นแหละนะ  .... เราคิดอะไรไปพลางๆ ก่อนจะตอบความหวังดีของเธอ

'' อื้ม รับทราบครับ~''

เราชูมือขึ้นระดับอกพลางขยิบตาให้ ก่อนจะนึกอะไรบางอย่างออก

'' จริงสิ ผมว่าจะแวะไปที่ห้องสมุดซักหน่อย พอดียังไม่ได้ไปโหลดการบ้านมาเลยน่ะ ฮัตซึเนะซังจะไปด้วยกันไหม?''

ฮัตสึเนะ มิกุ : ได้สิคะ

เธอได้ตอบฮารุสั้นๆพร้อมกับเดินไปกับฮารุจนถึงห้องสมุด

-:- ย้ายมายังห้องสมุด

-:- พบ Miyano Suzumu



ดูเหมือนว่าแม้เวลาจะเลยไปช่วงเย็นแล้วก็ยังมีนักเรียนบางคนอยู่ในห้องสมุดอยู่เหมือนกัน และดูเหมือนว่าฮารุจะเคยเห็นเธอคนนี้ที่ไหนซักแห่งด้วยเช่นกัน


'' อ่ะ แป๊บนึงนะ ฮัตซึเนะซัง '' เราขอเวลาฮัตซึเนะซังให้ยืนรอครู่หนึ่งก่อนจะรีบเดินมาหาเด็กผู้หญิงผมสีเขียวอ่อนคนนั้นทันทีที่เห็นเธอก็จำได้เลยว่าไม่ผิดตัวแน่ เด็กคนนี้เคยอยู่ในดันเจี้ยนนั้นกับหมอนั่น

'' ค่อยยังชั่วหน่อย ปลอดภัยดีสินะ? '' เราเอ่ยทักเธอด้วยความโล่งใจ เพราะหลังจากที่พลัดตกลงไปก็ไม่ได้รายละเอียดอะไรจากทั้งสองคนอืีกเลย

'' ไม่คิดเลยว่าจะได้มาเจอกันที่โรงเรียนแบบนี้ ผมชื่อ ไซออนจิ บี. ฮารุ ยินดีที่ได้รู้จัก ''

มิยาโนะ ซูซูมุ : ม . . มะ มิยา น โนะ สะ . ส- ซูซูมุค่ะ

เธอได้เอ่ยทักทายฮารุขึ้นด้วยท่าทางประหม่าเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเธอค่อนข้างจะขี้อายะและกลัวคนเล็กน้อย


( ขนาดนี้ไม่เรียกว่าเล็กน้อยแล้วล่ะคุณหนู)

" ? เป็นอะไร พูดตะกุกตะกักเชียว? '' เราเอ่ยถามจากท่าทีหวาดระแวงที่เห็น นี่เธอกลัวเรารึ? ไม่หรอกมั้ง?

มิยาโนะ ซูซูมุ : ป... ป- ปล่าว ค. . ค่ะ ร- เรา ไม่ ค .. ค่อยคุ้น ก... กับคน ป.. แปลกหน้า น- น่ะค่ะ

เธอได้พยายามอธิบายกับฮารุพลางก้มหน้าก้มตาหนีซะอย่างนั้น

ฮัตสึเนะ มิกุ : มีอะไรกันรึเปล่าคะ ?

มิกุเองได้เดินเข้ามายืนข้างๆฮารุและมองเหตุการณ์ด้านหน้า

มิยาโนะ ซูซูมุ : อ . . อ๊า !! ข- ขอโทษค่ะ ข... ขอโทษด้วยค่ะ !!

ทันทีที่มิกุโผล่ออกมามิยาโนะก็ได้รีบก้มหัวขอโทษฮารุเป็นวักเป็นเวง . . .

ฮัตสึเนะ มิกุ : เอ๋ . . . ?


'' อืมม ... ''  เรายืนนิ่งไปครู่หนึ่งกับกิริยาตอบสนองแบบนั้น ก่อนจะนึกอะไรออก

'' ถ้าอย่างนั้น ' ซูซูมุจัง ' วันนี้พวกเรากลับบ้านพร้อมกันมั้ย? '' เราลองเอ่ยถามดู อาการกลัวคนแปลกหน้า? งั้นสาเหตุที่เธอวิ่งหนีตอนที่เราหันไปหาเธอตอนวันแรกนั้นก็คือเพราะกลัวสายตาเราสินะ?

'' จะได้สนิทๆ กันไว้ ไม่ต้องกลัวใครยังไงล่ะ? ได้มั้ยครับ ฮัตซึเนะซัง? '' เราลองหันมาเอ่ยถามฮัตซึเนะซังที่ยังงงๆกับสถานการณ์อยู่

ฮัตสึเนะ มิกุ : อ๊ะ !! ได้สิคะไซออนจิซัง

มิกุได้ตอบตกลงกับความคิดของฮารุพร้อมกับยิ้มบางๆให้กับเด็กสาวคนนั้น

มิยาโนะ ซูซูมุ : ด . . ได้ ค- ค่ะ

เธอได้ค่อยๆลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยท่าทางสั่นเล็กๆและได้วิ่งไปเกาะที่ด้านหลังของมิกุซังเสียแทน


เป็นที่แน่ชัดว่าเธอกลัวเรา .... เรายืนนิ่งไปครู่หนึ่ง ม๊ะแต่ก็เอาเถอะ ...

'' ถ้าอย่างนั้น ขอตัวไปโหลดการบ้านซักครู่นะ ฮัตซึเนะซัง ซูซูมุซัง '' เราเดินไปที่ PC ใกล้ๆก่อนจะเปิดสล็อตและใส่การ์ดของเราเข้าไปเพื่อรับการบ้านเมื่อแล้วเสร็จจึงเดินกลับมาหาทั้งสองคน

'' ถ้าอย่างนั้นเย็นนี้พวกเราแวะที่ไหนกันก่อนไหม? เป็นการขอโทษฮัตซึเนะซังด้วยเรื่องที่โดดชมรมน่ะ เนอะ~ ''

เราพยายามทำตัวเป็นมิตรเท่าที่จะทำได้ สำหรับเด็กผู้หญิงก็ต้องไอศครีมล่ะนะ จากข้อมูลที่เคยอ่านมา พอดีเลย เราจะได้รู้ด้วยว่าฮัตซึเนะซังชอบทานรสอะไร ยิงปืนนัดเดียวได้สิ่งที่ฮัตซึเนะซังชอบแถมยังช่วยซูซูมุสนิทกับฮัตซึเนะซังได้ด้วย อื้มๆ แจ๋ว~

Social Link 1 : ~ เด็กสาวที่ขี้กลัว ~

ฮัตสึเนะ มิกุ : แหม ~ ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้ค่ะ ไซออนจิซัง

มิกุได้ยิ้มรับฮารุเล็กน้อยพร้อมกับเดินตามชายหนุ่มเข้าไปในตัวเมืองพร้อมๆกับมิยาโนะ

ทางด้านมิยาโนะเองนั้นเหมือนว่าเธอจะไม่ได้กลัวแค่ฮารุเท่านั้น แต่ว่าทุกๆคนที่เดินผ่านไปผ่านมาก็ทำให้เธอสะดุ้งด้วยตลอดทางจนถึงตัวห้างสรรพสินค้าเลย

-:- ย้ายมายังบริเวณห้างสรรพสินค้า


เห ห้างฯ คนก็เยอะเป็นปรกติแบบนี้เลยสินะ? เรามองไปรอบๆอย่างสนใจ ผู้คนไปมาแต่ก็ยังคงต้องจ้องซูซูมุแล้วนิ่งไปครู่หนึ่งเลยก็ว่าได้ นี่เด็กคนนี้ใช้ชีวิตในโรงเรียนได้ยังไงน่ะ? ....

'' หิวกันรึยัง ซูซูมุซัง? อยากทานอะไรเป็นพิเศษรึเปล่า? '' เราลองเดินไปถามซูซูมุไป ถ้าเกิดหันหลังไปคุยด้วยคงไม่พ้นมุดหลบเราอีกแหงๆ

แต่มาดูอีกทีเหมือนพี่น้องกันเลยแฮะสองคนนี้ ... ฮัตซึเนะซังก็ยิ้มอยู่ตลอด อีกคนก็ขี้กลัว ... เหมาะแฮะ

มิยาโนะ ซูซูมุ : ม ... ไม่ ห- หิว เท่า ร... ไรค่ะ

เธอได้พยายามตอบฮารุและเกาะด้านหลังมิกุอยู่เหมือนเคย แต่ทางด้านมิกุเองก็ได้ช่วยฮารุโดยการดึงมิยาโฯะมาเดินจูงมือที่ด้านหน้าแทนข้างๆเธอ

ฮัตสึเนะ มิกุ : ไซออนจิซังไม่น่ากลัวหรอกนะ มิยาโนะซัง เดี๋ยวเขาจะซื้อไอศครีมให้ด้วยนา ไม่ต้องเกรงใจหรอกจ้ะ

ไม่นานนักทั้งสามก็ได้มาหยุดที่หน้าร้านขายของหวานร้านนึง ซึ่งดูเหมือนจะเป็นแบบเปิดขายต่อคิวเท่านั้นและไม่มีที่นั่งภายในร้าน


( ขะขอโทษนะ ฮัตซึเนะซัง ดะเด็กคนนี้เห็นตอนที่เราหน้ากลัวสุดๆไปแล้วล่ะ ..... ORzzzz )

ในใจอยากจะบอกคำนี้แต่ก็นะ ...... หือ? ร้านขนม? โอ๋~ กลิ่นหอมหวานแบบนี้ ไทยากิ?

เราลองเดินไปดูป้ายที่อยู่ใกล้ๆ ตรงร้านพลางมองดูมาตฐานการทำไทยากิ โอ้ ใส่ใส้เยอะแฮะ~ ลองถามดูดีกว่า~

'' อยากทานรสไหนกันดี? ฮัตซึเนะซัง ซูซูมุซัง? ''

มิยาโนะได้เริ่มเดินปกติกึ่งๆก้ำๆกลัวๆอยู่บ้างแต่ก็เหมือนว่าอาการตื่นตูมของเธอจะน้อยลงไปหน่อยแล้วด้วย

มิยาโนะ ซูซูมุ : งะ .. งั้นขอเป็นชาเขียวแล้วกันค่ะ ...

ดูเหมือนว่าเธอจะเริ่มพูดออกมาอย่างปะติปะต่อกันแล้วในตอนนี้ส่วนทางด้านมิกุเองก็ได้อมยิ้มเล็กๆพร้อมกับชี้รูปของหวานของเธอซึ่งดูเหมือนว่ามันจะเป็นใส้ถั่วแดงทั่วๆไปนั่นเอง


อื้ม ยอมตอบแล้ว~ เรายิ้มบางๆให้กับก้าวแรกเล็กๆนั้น ก่อนจะหันมาหาฮัตซึเนะซังบ้าง

'' แล้วฮัตซึเนะซังล่ะ รับอะไรดีครับ? '' เราเอ่ยถามฮัตซึเนะซังบ้าง และเตรียมบันทึกเสียงเอาไว้เรียบร้อยในสิ่งที่เธอชอบ~ ( หัวเราะในลำคอ )

ดูเหมือนว่ามิกุจะแอบสั่งด้วยการชี้เงียบๆไปก่อนหน้านี้แล้วทำให้ฮารุอดได้ยินเมนูเด็ดของวันไปอย่างน่าเสียดาย . . .

ฮัตสึเนะ มิกุ : ทำอะไรอยู่น่ะคะ ?

มิกุได้ถือไทยากิในห่อเดินมาที่ด้านหน้าของฮารุพลางแลบลิ้นออกมาเล็กน้อยตรงหน้าของชายหนุ่ม

ฮัตสึเนะ มิกุ : ถ้าอยากรู้ล่ะก็ จะลองชิมดูก็ได้นะคะ


โอ่ะ โอกาศ~! เราชะงักไปแว่บหนึ่งตอนที่เธอยื่นมาให้ มะไม่คิดเลยว่าฮัตซึเนะซังจะยื่นมาให้ก่อนที่เราจะขอชิมแบบนี้ ( น่ารักเกินไปแล้ว )

'' ถะ ถ้าอย่างนั้น ขอชิมหนึ่งคำก็แล้วกันนะ '' เราก้มหน้าลงช้าๆ พลางงับไทยากินั้นหนึ่งคำ

มิกุได้ป้อนไทยากินั้นให้กับฮารุชิมก่อนคำนึง ดูเหมือนว่ามันจะเป็นแค่ใส้ถั่วแดงธรรมดาๆนั่นเอง เธอน่าจะชอบรสชาติแบบดั้งเดิมเสียมากกว่ารสชาติใหม่ๆที่เปลี่ยนแปลกไป

หลังจากนั้นเธอก็ได้หันไทยากิและกินมันในด้านเดียวกันกับที่ฮารุกัดไปเมื่อครู่นี้ด้วยเช่นกัน

ฮัตสึเนะ มิกุ : ชอบไหมละคะ ?

ดูเหมือนว่าทางด้านมิยาโนะเองจะไม่ได้เข้าใจเหคุการร์เท่าไรนักและยืนกินไทยากิอย่างเพลิดเพลินใกล้ๆนั้น


เราแอบหลบหน้ากับความน่ารักสุดๆนั่นอย่างช่วยไม่ได้ หวา .... ถึงจะไม่ชอบของหวานๆแต่ว่า .... รู้สึกชอบขึ้นมานิดๆแล้วสิ ...

'' ถะถ้าอย่างนั้นไปเดินเล่นกันต่อเถอะครับ!? '' เราเผลอพูดตะกุกตะกักแล้วเดินนำทั้งสองคนมายังบริเวณใกล้ๆกับร้านขายเครื่องประดับ หรือเรียกว่ากิฟช็อป

สงบใจไว้ ใจเย็นๆ ตอนนี้ต้องหาทางทำอะไรซักอย่างกับสภาพตัวเองตอนนี้

'' ระเราลองเดินดูพะพวก ตุ๊กตาหระหรือพวกเครื่องประดับซักหน่อยดีไหมครับ ฮัตซึเนะซัง ซูซูมุซัง? ''

มิยาโนะเองได้เดินตามมิกุและฮารุมาที่ร้านนี้ตลอดทาง แต่เมื่อถึงร้านแล้วดูเหมือนว่าของน่ารักๆจะดึงความสนใจของเธอได้มากจนเธอลืมอาการตื่นตูมของเธอไปหมดสิ้นและเดินเข้าไปก่อนในทันที

จากสภาพร้านที่ไม่มีชั้นวางสูงกันทำให้ฮารุสามารถมองเห็นมิยาโนะและมิกุรวมทั้งบริเวณรอบๆร้านได้ง่ายๆ รวมทั้งขนาดของร้านที่ค่อนข้างเล็กและเป็นสี่เหลี่ยมจึงไม่น่าจะมีปัญหากับฮารุในการเคลื่อนที่นักถ้ามีอะไรเกิดขึ้น

ทางด้านมิกุนั้นเมื่อได้มาถึงที่ร้านแล้วเธอก็ได้เดินตามมิยาโนะไม่ให้ห่างกันมากนัก พร้อมกับเดินอยู่ระหว่างระยะของฮารุด้วยเช่นกัน เมื่อทั้งสามได้เดินมาช่วงใจกลางร้านแล้วมิกุเองก็ได้สะกิดแขนเสื้อของฮารุและอุ้มตุ้กตาตัวนึงขึ้นมาพร้อมกับยื่นมือของมันไปเล่นกับฮารุด้วย


จะเต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | สมัครสมาชิก

รายละเอียดเครดิต

รายชื่อผู้กระทำผิด|โทรศัพท์มือถือ|รูปแบบข้อความล้วน|Otaku Fever Fansite

GMT+7, 14-10-2019 23:08 , Processed in 0.164240 second(s), 23 queries .

Powered by Discuz! X3.2 R20150609, Rev.38

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้