Otaku Fever Fansite

 ลืมรหัสผ่าน
 สมัครสมาชิก
ค้นหา
เจ้าของ: tesstrossa

[PLAY] Noirceur World Chronicle

  [คัดลอกลิงก์]
เจ้าหญิงคะงุยะ
โพสต์ 20-5-2012 23:24:14 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 23-5-2012 04:09



มิกุมีญาติด้วยหรอ? เรามองทั้งสองคนคุยกันพลางหยิบการ์ดของตัวเองขึ้นมาดูว่ารากิสตอนนี้อยู่ตรงส่วนไหนของฐานจนกระทั่งคุณพี่สาวเดินมาทักเรา

'' อ่า สายันสวัสดิ์ ไซออนจิ บี ฮารุ ครับ เรื่องนั้นทางนี้ก็ต้องขอโทษด้วยเหมือนกันที่พามิกุ มาส่งช้าไปหน่อย '' เรายิ้มบางๆ ประกอบกับการกล่าวขอโทษที่ทำให้ทางบ้านของมิกุเป็นห่วง

'' ตอนแรกผมนึกว่าเป้นฝาแฝดกันซะอีกนะครับ ถ้าไม่ติดที่สัดส่วนผิดกันไปนิดหน่อยล่ะก็นะ '' เราพูดพลางขยิบตาให้คุณพี่สาวพลางหันไปหามิกุ

'' เอาไว้ พรุ่งนี้จะโทรมาหานะครับ '' เราเอ่ยบอกเธอเบาๆ จนแทบจะไม่มีเสียงพูดออกมาแต่การขยับปากเท่านั้น

'' ถ้าอย่างนั้น วันนี้คงต้องขอตัวก่อนก็แล้วกันนะครับ เอาไว้พรุ่งนี้แล้วก็วันต่อๆไป ผมขออาสาดูแลเด็กคนนั้นต่อไปอีกนะครับ~ '' เรากระซิบบอกกุมิเบาๆ เพราะขืนมิกุได้ยินเข้า เดี๋ยวจะค้อนใส่กันอีก วันนี้แกล้งเธอให้เธอเผลอทำตัวหน้ารักๆ มาเยอะแล้วล่ะนะ~

Social Link 1 : แนะนำตัว(?)

จากบัตรที่ฮารุได้ทำการตรวจแล้วก็พบว่ารากิสนั้นยังคงอยู่ในบริเวณฐาน S.E.E.S. ในตอนนี้ โดยดูเหมือนว่าไม่ได้มีเรื่อผงิดปกติใดๆภายในฐานทัพนัก

ทางด้านกุมิได้ยินฮารุกล่าวดังนั้นก็ได้ยิ้มให้กับชายหนุ่มบางๆพลางได้ตอบชายหนุ่มกลับด้วยเบาๆ

เมกะปอยด์ กุมิ : ถ้าทำให้มิกุเสียใจล่ะก็เราจะไม่ยกโทษให้นายหรอกนะ เราจะคอยจับตาดูทั้งคู่ไว้เลยล่ะ

เธอได้หัวเราะออกมาเบาๆก่อนที่จะได้ลาฮารุและตามมิกุกลับเข้าไปในบ้านบ้างพร้อมกับหันมาโบกมือลาให้ฮารุด้วยเช่นกัน


'' โอยาซึมิ '' เราพูดบางเบา ก่อนจะหันหลังเดินกลับมายังฐาน

ในระหว่างทางเรายังคงคิดถึงสาเหตุหลายๆ อย่างที่ผ่านมา แต่อย่างน้อยเราก็พอเข้าใจแล้วว่า จอมเวทย์ที่ชื่อมาโดกะที่อัญเชิญรากิสมานั้นเป็นคนของกลุ่ม N.O.

ดูๆไปแล้วก็ไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะสืบเรื่องของเธอได้จากชาล็อตเต้ แต่เราเองก็พลาดเหมือนกันตรงที่ไม่ทันระวังเรื่องคำถามนั้นเอาไว้เผื่อว่าเธอเป็นคนของกลุ่มนั้นเลย อาจทำให้เธอคนนั้นไหวตัวทันรึเปล่านะ . . .

แต่ถ้าอย่างนั้นทำไม คนของ N.O. ถึงให้ความช่วยเหลือเราทั้งๆที่เป็นคนของ S.E.E.S ล่ะ? หรือว่าจะเกี่ยวข้องกับ ที่ตัวเรา? ไม่ใช่ของ S.E.E.S  . . . ไม่เข้าใจ . . . ไม่ว่าจะคำพูดของกิลเบิร์ตหรือแม้กระทั่งเฮเซย์ก็ตาม อย่างกับว่า เพราะเราเป็นของ S.E.E.S ทุกอย่างมันเลยยุ่งเหยิงไปหมดอย่างนั้นหรอ?  . . .

จะยังไงก็แล้วแต่ คงต้องระวังเรื่องข่าวสารที่ได้รับจากชาล็อตเต้เอาไว้บ้าง ถึงดูท่าทีเธอจะเป็นมิตรกับเรา . . . แต่คนที่เราตามหาก็เป็นคนของฝ่ายนั้นที่เราจำเป็นจะต้องจับกุมมาสอบสวนอยู่ดี . . .

. . . ในระหว่างทางเราเปิดจอมอนิเตอร์ขึ้นมาจากกำไลข้อมือพลางตรวจดูสกิลที่ถูกบันทึกเอาไว้ของจอมเวทย์มาโดกะ และ กิลเบิร์ต พลางเทียบเป็นกราฟคร่าวๆ

ยังไงก็ต้องพาทั้งสองคนกลับมาสอบสวนให้ได้ ต้องถามให้ได้ว่าวางแผนจะทำอะไรกันแน่

ระหว่างทางเราเดินมาหยุดอยู่ตรงทางเข้าร้านของชาล็อตเต้พลางมองไปยังด้านนั้น ก่อนจะเดินกลับมายังสถานีรถไฟและโดยสารกลับมาที่ S.E.E.S. Base

เมื่อมาถึงที่หมายเราใช้คีย์การ์ดของตัวเองเข้ามายังด้านในฐานและมองดูมอร์นิเตอร์ผ่านคีย์การ์ดว่ารากิสอยู่ที่ไหน พลางเดินไปยังจุดที่เธออยู่

-:- ย้ายมายังฐานทัพ S.E.E.S.

ไม่นานนักฮารุก็ได้กลับมาถึงที่หน้าห้องพักของเขา แต่ดูเหมือนว่าที่ด้านหน้านั้นจะกลายเป็นแหล่งชมรมของสาวๆไปเสียแล้ว

- พบ Rangris
- พบ Arisato Minako
- พบ Souji Seko
- พบ Takeba Yukari

อาริซาโตะ มินาโกะ : อ๊ะ !! คุณฮารุนี่นา

หญิงสาวได้รีบลุกขึ้นและโค้งทักทายชายหนุ่มด้วยมารยาท ซึ่งต่างกับพี่ของเธอลิบลับ . . .

โซจิ เซโกะ : สวัสดีค่ะ คุณฮารุ

เซโกะได้ยกมือขึ้นข้างนึงและทาบไว้บนหัวเหมือนการทักทายแบบในกองทัพเสียมากกว่าการทักทายกันทั่วๆไป เมื่อเธอเห็นฮารุ

ทาเคบะ ยูคาริ : สวัสดีจ้า

ยูคาริได้ยกมือขึ้นทักทายฮารุอย่างทั่วๆไป แต่เนื่องจากเธอยังไม่เคยเจอฮารุมาก่อนเธอจึงได้ทักทายแบบธรรมดาๆนั่นเอง


เราทำหน้าสงสัยเล็กน้อยเมื่อเห็นทั้งสี่คนกำลังจับกลุ่มกันอยู่แถวนี้ พลางเดินมาหาพวกหล่อนก่อนจะกล่าวทักทายพวกเธอ

'' อื้ม สายันสวัสดิ์ อาริซาโตะ '' เรากล่าวทักทายเธอตามมารยาท อ่า ไม่เหมือนคนพี่จริงๆแฮะ . . .

'' ไม่ต้องเป็นพิธีมากก็ได้ครับ เซโกะซัง ทักทาย แบบทั่วๆไปเถอะ '' เรายกมือรับเธอพลางยิ้มและหัวเราะแห้งๆกับท่าทีขึงขังนั้น

ส่วนอีกคนเอ ทาเคบะ ยูคาริ สินะ?

'' สวัสดีครับ ทาเคบะซัง '' เรากล่าวทักทายเธอเช่นกันก่อนจะหันมาหารากิสแล้วยิ้มบางๆให้

'' อึฮึๆ รากิสเนื้อหอมในหมู่ผู้หญิงสินะ '' เราแอบแซวเธอเบาๆ ตอนแรกเราเผลอกังวลไปว่าเธออาจจะโดนพวกผู้ชายรุมจีบอยู่รึเปล่า เพราะดูแล้วรากิสก็สวยน่ารักไม่เบาเช่นกัน ผิดคาดที่กลายเป็นสาวๆแฮะ

รากิส : เปล่าหรอกเรากำลังนั่งคุยเรื่อ . . . .

ยังไม่ทันที่รากิสจะได้อธิบายเธอก็ได้โดนกลุ่มสาวๆรุมปิดปากเธอกันเสียก่อน ดูเหมือนว่ามันอาจจะเป็นเรื่องของผู้หญิงๆหรือว่าอาจจะเป็นการนั่งแซวฮารุอยู่ก็ได้นะ ~

ยังไงก็ตามแต่ หลังจากที่เผยพิรุธออกมาไม่นานนักพวกเธอก็ได้ลาฮารุและรากิสพร้อมกับแยกตัวกันกลับไปที่พักของตัวเอง


'' หือ? '' เราทำหน้าสงสัยกับท่าทีของพวกเธอ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรมาก เพราะดูๆแล้วคงเป็นเรื่องของพวกผู้หญิงเขาคุยกันสินะ

'' พวกเราก็กลับห้องพักกันก่อนมั้ย? '' เราเอ่ยถามรากิสก่อนจะเดินมาจับมือเธอพร้อมกับจูงมือหญิงสาวกลับมายังห้องพักของเรา

สเตล่า . . .  เราเอ่ยรหัสเสียงก่อนจะเปิดประตูเข้ามายังด้านในห้องพลางเปิดไฟแล้วพารากิสเข้ามายังด้านใน

'' พวกคุณอาริซาโตะคงพารากิสเดินชมสถานที่ต่างๆภายในฐานนี้เรียบร้อยแล้วสินะ? เป็นยังไงบ้าง กับอาริยธรรมของมนุษย์สมัยนี้ ? '' เราถามเธออย่างสนใจมุมมองของรากิสที่มีต่อมนุษย์ ก่อนจะเดินมาเปิด PC ที่ยื่นคำค้นหา ก๋อนจะได้พลอย่างที่คาดเอาไว้ว่า ไม่มีข้อมูลของเธอในฐานข้อมูลเลย

รากิส : ดูสะดวกสบายดีนะ

วัลคิวรี่สาวได้ตอบฮารุสั้นๆพร้อมกับค่อยๆนั่งลงที่เตียงนอนของชายหนุ่มเช่นเดิมกับเมื่อวาน

รากิส : แล้วท่านล่ะ ? วันนี้เป็นยังไงบ้าง ? มีอะไรคืบหน้าบ้างรึเปล่า ?


'' อื้ม ยังไม่รู้แน่ชัดน่ะ แต่ก็พอรู้แล้วล่ะ ว่าเธอคนนั้นน่าจะอยู่ที่ไหน . . . '' เราบอกรากิส ด้วยสีหน้าไม่ค่อยเป็นไปตามที่คิดไว้ซักเท่าไหร่

'' ผมว่าคืนนี้จะลองไปตรวจสอบดูเสียหน่อยน่ะ น่าจะมีภาระกิจที่น่าจะเกี่ยวข้อกับบุคลกลุ่มนั้นอยู่บ้าง อาจจะหาทางลอบเข้าไปสืบข้อมูลที่นั่นก็ได้ ''  เราพูดต่อเพื่อสร้างความสะบายใจให้กับรากิสบ้าง

'' แล้วก็วันนี้สนุกมากเลยล่ะ ได้ผ่อนคลายหลายๆอย่าง '' เรายิ้มออกมาพลางหลับตาลงนึกถึงใบหน้าที่แดงก่ำของมิกุแล้วก็ท่าทีน่ารักๆนั้นก่อนจะหันมาหารากิส

'' รากิสอยากลองไปดูบ้างรึเปล่า สถานที่ๆเรียนกว่า '' ห้างฯสรรพสินค้า'' น่ะ

Social Link 2 : ~ เวลายามสงบ ~

รากิส : ถ้าท่านสะดวกเมื่อไรคงต้องขอรบกวนด้วยล่ะนะ

วัลคิวรี่สาวได้ตอบกับฮารุพร้อมกับตัดกลับมายังเรื่องภารกิจของฮารุบ้าง

รากิส : เราเกรงว่าถ้าเราออกไปด้วยล่ะก็พวกนั้นอาจจะไหวตัวทันเสียก่อนก็ได้ แบบนั้นแล้วเราคงต้องรบกวนท่านเรื่องนี้ด้วยล่ะนะ

เธอได้ตอบฮารุด้วยท่าทีเสียดายเล็กน้อยที่ตนกลับไปช่วยอะไรด้วยไม่ได้เท่าไรนัก


'' รับทราบครับ '' เราหันมาตอบเธอยิ้มๆ พลางเดินมาเตรียมชุดอาบน้ำกับผ้าขนหนูให้เรียบร้อยก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ

'' รู้สึกอึดอัดรึเปล่า ที่ออกไปไหนมาไหนได้แค่ในฐานน่ะ? '' เราเอ่ยถามเธอขณะที่กำลังอาบน้ำอยู่ เมื่อเทียบกันแล้ว เหมือนเราพาเธอมาขังไว้ในฐานนี่เลยแฮะ . . .

รากิส : ไม่หรอกนะ เราเข้าใจสถานการณ์ดี

วัลคิวรี่ได้ตอบรับชายหนุ่มด้วยเสียงเรียบๆ แต่ก็ดูเหมือนว่าเธอคงจะรู้สึกเบื่อๆนิดหน่อยด้วยเช่นกันจากน้ำเสียงของเธอ



วาคิลลี่โกหกก็เป็นแฮะ ฮะๆๆ เป็นเราก็คงเบื่อ ถึงได้ออกไปไหนมาไหนอยู่ตลอดเวลาตั้นแต่เมื่อก่อน ..

ติ๊ก ๆๆ

[ ตรวจพบการทำงานของเซลสมองผิดปรกติ . . .  ทำการดัดแปลงความทรงจำ ]

'' เอิ๊ก!!! '' จู่ๆ เรารู้สึกได้ถึงไฟฟ้าที่ถูกช้อตมาจากที่ไหนซักที่พุ่งตรงไปยังสมองของเราจนแทบจะระเบิด อีกแล้ว . . . พอพยายามนึกอะไรออกซักอย่าง ต้องเป็นแบบนี้ตลอด

มือที่สั่นระทวยด้วยอาการช็อคอย่างกระทันหันนั้นส่งผลให้ตาของเราพล่ามัวเลยทีเดียว ก่อนจะค่อยๆ กลับมาเป็นเหมือนปรกติช้าๆ

แกร๊ก ไม่ช้าเราก็ได้เดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากที่แต่งตัวและเช้ดผมจนแห้งเรียบร้อยในชุดพร้อมปฏิบัติงานออกมาหารากิส

รากิส : เราอาจจะช่วยอะไรท่านไม่ได้มากนัก แต่ว่าเราคงจะพอให้ท่านยืมพลังบางอย่างของเราไปได้นะ

วัลคิวรี่สาวได้เอ่ยกับฮารุที่ได้เตรียมตัวเพื่อที่จะออกไปปฏิบัติภารกิจในคืนนี้ ไม่นานนักวงแหวนเวทย์บางอย่างก็ได้ปรากฏตัวขึ้นบนตัวฮารุโดยที่หญิงสาวยังไม่ได้ขยับปลายนิ้วเลยแม้แต่น้อย

- ฮารุ : ได้รับ Zone of Safety และสามารถใช้งานได้ตราบเท่าที่ยังดำเนินเนื้อเรื่องของวัลคิวรี่อยู่



!!? เรามองดูการร่ายวงเวทย์นั้นอย่างใจเย็น ก่อนจะหันมาเห็นว่ามีสกิลผุดขึ้นมาเพิ่มในหน้าจอของเรา

'' อืม ถ้ามีพลังนี่ล่ะก็ คงหายห่วงเรื่องความเสียเปรียบของผมได้เยอะเลยล่ะ ขอบคุณมากนะรากิส '' เรากล่าวขอบคุณเธอ

'' เอาไว้ผมจะรีบไปรีบกลับก็แล้วกันนะ หวังว่าคืนนี้คงได้ข่าวดีกลับมาแหละ~ '' เรายิ้มแห้งๆ กับความหวังอันบางเบานั้น

เพราะที่ๆจะไปนี่ไม่ใช่ที่ๆ ปลอดภัยอะไรมากเลย

เราเดินออกจากห้องไปพลางเดินมายังล้อบบี้เพื่อขอดูภาระกิจประจำวันนี้กับอาริซาโตะคนน้อง

อาริซาโตะ มินาโกะ : ขยันจังเลยนะคะ คุณฮารุเนี่ย ยังไงก็ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ

หญิงสาวได้บอกกับชายหนุ่มขึ้นก่อนที่เธอจะได้แสดงภารกิจประจำวันให้กับเขาเพื่อที่จะได้ไม่มาเสียเที่ยวนั่นเอง

-:- ภารกิจค้นหา : สมาชิก Chain bind ได้ขอความช่วยเหลืองจากสมาชิกท่านอื่นในองค์กรณ์ในการทำภารกิจค้นหาเครื่องจักรประหลาดภายในช่วงเวลา Dark hour ที่ดันเจี้ยน Noirceur

-:- ภารกิจรวบรวม : ทางองค์กรณ์ได้ตรวจพบประจุพลังบางอย่างที่ได้ทิ้งร่องรอยการต่อสู้ไว้ในระแวกฐานทัพของ T.S. ให้ใช้วิธีใดก็ได้ในการเข้าไปยังฐานนั้นและรวบรวมผลึกพลังแปลกๆกลับมา


-:- ภารกิจรวบรวม : รวบรวมผลึกพลังงาน จากร่องรอยการต่อสู้ในบริเวณฐานทัพของ T.S.

'' อ่า ขอบคุณนะที่เป็นห่วง แล้วก็ขอบคุณเรื่องที่คอยดูแลรากิสให้กับผมด้วยนะครับ '' เรากล่าวขอบคุณเธอพลางมองดูรายละเอียดภาระกิจย่อยๆ

'' อ่ะ จริงสิ ถ้าไม่เป็นการรบกวน ช่วงที่ผมไปทำภาระกิจรบกวน อาริซาโตะ ช่วยอยู่เป็นเพื่อนกับรากิสซักหน่อยได้รึเปล่าครับ พอดีตั้งแต่เธอพามาที่นี่ไม่ค่อยได้อยู่กับเธอ จนกว่าผมจะกลับมาจากการทำงานเลยน่ะ '' เรายิ้มแห้งๆ ยอมรับสภาพกับตัวเองในตอนนี้

'' แล้วก็เรื่องภาระกิจ ช่วยอธิบายรายละเอียดเพิ่มเติมให้ผมซักหน่อยได้รึเปล่า? แล้วก็รบกวนขอแผนที่คร่าวๆ ภายในฐานนั้นด้วยเพื่อความสะดวกในการลอบเข้าไปน่ะ '' เรากลับมาจริงจังกับงานของเราต่อ (เรื่องแผนที่ไม่ต้องเอาภาพมาแปะก้ได้)

อาริซาโตะ มินาโกะ : ถ้าแบบนั้นก็ได้นะคะ แต่คงอาจจะต้องทำเรื่องรายงานเสียก่อน แต่คงไม่มีปัญหาอะไรค่ะ

มินาโกะได้ตอบชายหนุ่มพลางหยิบกระดาษภารกิจอีกใบขึ้นมาเพื่ออธิบายกับฮารุ

อาริซาโตะ มินาโกะ : จริงๆแล้วไม่ต้องลอบเข้าไปก็ได้นะคะ ถ้าทาง T.S. เปิดทางให้คุณฮารุล่ะก็ ทำเรื่องภารกิจอย่างสงบก็ได้ค่ะ

หญิงสาวได้อธิบายขึ้นพร้อมกับส่งแผนผังกลุ่ม T.S. ผ่านบัตรของฮารุให้กับชายหนุ่มและสถานที่เป้าหมายที่จะต้องไปในวันนี้



'' ถ้าพวกเขายอมให้เราเข้าไปได้ล่ะก็นะ '' เราพูดพลางมองดูรายละเอียดอีกครู่หนึ่ง

'' อ่า แล้วก็เรื่องรายงานจะยืม PC ของผมทำงานไปก่อนก็ได้นะ รหัสน่ะคือ [ Stela ] PC ผมไม่ได้ล็อค SC พวกลายนิ้วมือน่ะ '' เราบอกอาริซาโตะคนน้องพลางจับปลายผมข้างขวาของตัวเองแก้เก้อ

'' พอดี ไม่อยากให้รากิสรู้สึกเหงาน่ะครับ อาจจะขอมากไปหน่อย ฮะๆ ''

อาริซาโตะ มินาโกะ : ถ้างั้นตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปเราจะไปอยู่เป็นเพื่อนรากิสให้แล้วกันนะ

หญิงสาวได้ตอบตกลงกับฮารุก่อนที่ชายหนุ่มจะได้แยกตัวออกไปทำภารกิจ


เสร็จสิ้น
โพสต์ 22-5-2012 05:08:59 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 26-5-2012 04:12



ยูเรก้ายิ้มขึ้นมา เมื่อเธอถามแบบนั้น

" แบบชั้นนิไง เห็นไหมล่ะ พอชั้นมาถึงเธอก็ไม่ต้องต่อสู้.. แต่จะแค่เธอคนเดียวไม่ได้หรอก

ชั้นจะทําให้การต่อสู้บนโลกนี้หมดไปให้ได้... ชั้นอยากเห็นทั้งมนุษย์ ชาโดว์ และ ทูติอยู่ร่วมกัน

และนั้นแหละความสงบสุขที่แท้จริงยังไงล่ะ ! และชั้นน่ะจะใช้เสียงเพลงของชั้นทําให้ทุกคนมีความสุขเอง "

ยูเรก้าทําท่าทางภูมิใจเล็กน้อย ก่อนที่จะจ้องไปที่เคียวบิสักพัก

" จริงสิเธอลองฟังเพลงของชั้นไหมล่ะ "

เขาถามเธอแต่ดูเหมือน เขาจะไม่รอคําตอบจากเธอเลยสักนิด แล้วก็ร้องเพลงออกมาให้เธอฟัง

" ชั้นชอบเธอนะ นั้นน่ะโกหกล่ะ ที่จริงแล้วน่ะนะ... อืม ~ ชั้นเกรียดเธอล่ะ นั้นชั้นก็โกหกล่ะ ที่จริงแล้วน่ะนะ... อืม ~ "

Social Link 1 : ~ มุมมองที่แตกต่าง ~



เคียวบิ (?) : ก็ได้ ~ แต่ว่านายจะต้องพิสูจน์เสียก่อน

ดูเหมือนว่าบทเพลงของยูเรก้าได้สื่อไปถึงเคียวบิ(?)ทำให้เธอเปิดใจยอมคุยกับยูเรก้าบ้าง แต่กระนั้นเธอก็ยังอยู่ห่างๆจากยูเรก้าเช่นเดิมอยู่ดี

เคียวบิ (?) : ถ้านายช่วยคนได้โดยที่ทำให้เขาสามารถกลับใจไม่ต่อสู้หรือระรานผู้อื่นได้ครบ 10 คนล่ะก็ เราจะยอมช่วยเหลือก็ได้

เธอได้ยื่นข้อเสนอบางอย่างขึ้นให้กับยูเรก้าพร้อมกับรอคำตอบจากชายหนุ่ม


" เรื่องแค่นั้นน่ะ !! สําหรับชั้นที่จะทําให้การต่อสู้หมดลง เรื่องนั้นน่ะกระจอกมากน่า !! "

เขาตอบกลับอย่างมั่นใจ แต่สักพักนึงเขาถึงเอะใจขึ้นมาได้ ว่าทูติตนนั้นพยายามเว้นระยะห่่างจากตัวเขาอยู่

ยูเรก้านํามือขวาของเขากุมไว้ที่คาง ที่ท่าพื้นฐานสําหรับคนใช้ความคิดเลยก็ว่าได้

" อ๊ะ จริงสิคุณทูติ "

ยูเรก้าชูนิ้วก้อยขวาของเขาถึงมายื่นไปทางทูติตนนั้นโดยที่ไม่เดินเข้าไปหาเธอ

" มาเกี่ยวก้อยสัญญากันเถอะ "

เคียวบิ (?) : จะบ้าเหรอ !! นายจะเอานิ้วก้อยเราไปทำอะไร !!

เธอได้เผลอรีบข่วนหน้ายูเรก้าจนเป็นรอยเล็บแมวเต็มหน้าไปหมดอีกรอบโดยที่ยังไม่ได้ถามชายหนุ่มเลยว่าการเกี่ยวก้อยสัญญานั้นทำกันยังไง . . .


" เหมือนการคําสาบานต่อกันน่ะ หากเอานิ้วก้อนของเธอกับชั้นมาเกี่ยวกันล่ะก็ มันก็เหมือนคําสาบานที่ชั้นจะทําสิ่งที่พูดให้สําเร็จยังไงล่ะ "

ยูเรก้าไม่สนใจรอยแผลบนหน้าเขาเลยสักนิด ถึงจริง ๆ แล้วเขาจะเจ็บก็เถอะ แต่ก็เคยโดนเจ็บกว่านี้มาแล้วเลยไม่หวั่น

" มาสิ... แล้วนี้อาจจะเป็นก้าวแรกของเธอที่จะได้ทําความรู้จักสิ่งอื่นที่ไม่ใช่การหนีก็ได้นะ "

Special Link : Social Link 2

เคียวบิ (?) : กะ- ก็ได้ . . .

หญิงสาวได้ค่อยๆเดินเข้ามาหายูเรก้าอย่างช้าๆ แต่ก็ไม่ยอมเข้าใกล้ชายหนุ่มมากอยู่ดีและได้แต่ยื่นมือของเธอออกมาด้านหน้าอย่างสุดแขนที่ด้านหน้าชายหนุ่ม


ยูเรก้าเห็นทูติตนนั้นค่อย ๆ ขยับมือมาทีล่ะนิด แต่ด้วยความใจร้อนของยูเรก้า

เขาได้นํานิ้วก้อยของตนไปเกี่ยวนิ้วก้อยของเคียวบิเองเลย

" เป็นไงล่ะ... ไม่เห็นมีอะไรน่ากลัวเลย "

เขาบอกเธอแบบนั้นแล้วก็ยิ้มให้เธอ เป็นรอยยิ้มตามปกติที่เขาชอบยิ้มเป็นประจํา

เคียวบิ (?) : อื้อ !!

หญิงสาวได้ยิ้มรับยูเรก้าด้วยท่าทีที่ร่าเริงขึ้นมานิดหน่อยก่อนที่จะได้ค่อยๆปล่อยนิ้วออกจากชายหนุ่ม

เคียวบิ (?) : ถ้าอย่างนั้นเราจะรอนะ เมื่อนายช่วยคนได้ครบเมื่อไรเราจะออกมาหานายอีกครั้ง

เมื่อเอ่ยจบแล้วเธอก็ได้โค้งตัวลายูเรก้าเล็กๆก่อนที่จะได้เดินแว้บหายไปยังส่วนลึกของ "เมืองแห่งเครื่องจักรที่ถูกลืม" [ Noirceur ]


ผมเดินกลับมาหายามิหลังจากที่คุยกับเคียวบิเรียบร้อย

" ยามิ... ผู้หญิงคนนั้นเป็นยังไงบ้าง "

ผมถามเธอพร้อมกับเดินไปทางยัยหัวแดง

" นิ...ไหวรึเปล่า "

เครเซนท์ ยามิ : เหมือนว่าเธอจะนั่งก้มหน้าเงียบอยู่ซักพักแล้วล่ะนะ . . . . ถ้าอาการภายนอกล่ะก็คงไม่เป็นอะไรมากแล้วล่ะ

หญิงสาวได้บอกกับยูเรก้าขึ้นพร้อมกับหลบทางให้ยูเรก้ามองเห็นหญิงสาวคนนั้นที่นั่งซึมอยู่อย่างเงียบๆ

เคียวกะ ชานะ : ไม่เป็นไร . . . ขอบคุณนะ . . .

หญิงสาวผมแดงได้ตอบยูเรก้าขึ้นเบาๆพร้อมกับนั่งก้มหน้าอยู่อย่างนั้น


ยูเรก้ามองเธอด้วยสายตาไม่พอใจอย่างแรง เพราะเขาไม่ชอบคนที่ทําตัวท้อแท้แบบนี้เลยสักนิด

เขานั่งลงตรงหน้าเธออย่างรวดเร็ว

" ชั้นมีคําถาม... ทําไมถึงต้องต่อสู้ ทําไมถึงอยากได้ 100 แต้ม !? "

เขาถามเธอ เสียงของเขาดังไม่เหมือนเวลาเขาพูดปกติ

แสดงว่าตอนนี้ยูเกร้าไม่สบอารมณ์อยู่แน่ ๆ

เคียวกะ ชานะ : . . . .

เธอไม่ได้ตอบกลับยูเรก้าแต่อย่างใด และ ยังคงนั่งซึมพลั้งเหม่อลอยอยู่อย่างนั้นเงียบๆ


" เธอน่ะ !!! ชั้นไม่รู้หรอกนะว่าเธอซึมเรื่องอะไร !!! แต่ว่า ชั้นน่ะเกรียดที่สุด

กับไอคนที่ยอมแพ้อะไรง่าย ๆ และมานั่งซึมแบบนี้ เธออยากเป็นมนุษย์ที่ไร้ค่ารึไง !!! "

เขาตะโกนใส่สาวผมแดงที่ยังนั่งซึมไม่หาย

" ชั้นไม่สนใจเธอแล้ว !!! "

ยูเรก้าหันหลังให้กับยัยผมแดง ทั้ง ๆ ที่ยังนั่งอยู่

จากนั้นเขาก็เงียบไปสักพัก... แล้วเขาก็เริ่มร้องเพลงขึ้นมา

" ~~~~~~~~~~~~~ "

บทเพลงของยูเรก้าที่ได้ดังออกมานั้นช่วยผ่อนคลายบรรยากาศรอบๆด้านและความรู้สึกของหญิงสาวลงไปได้บ้าง ไม่นานหลังจากที่ชายหนุ่มได้ร้องเพลงจบนั้นเสียงสะอื้นเบาๆก็ได้ดังออกมา เคียวกะได้ค่อยๆเงยบใบหน้าทั้งน้ำตาของเธอขั้นมาด้วยเสียงสะอื้นและอึกอักเหมือนกับพยายามจะบอกอะไรชายหนุ่มแต่ทว่าก็ถูกเสียงสะอื้นของเธอกลบไว้เสียหมดแทน


ยูเรก้าหันมายิ้มให้กับเคียวกะ พร้อมนํามือทั้งสองข้างไปกุมที่หัวไหล่ของเธอ

" บางครั้งน่ะ... การร้องไห้ก็ถือเป็นความกล้าเหมือนกันนะ ... "

เขายังคงรอยยิ้มเอาไว้

" ระบายออกมาเถอะ... หากมันจะทําให้เธอรู้สึกดีขึ้น "

Social Link 2 : ~ เปลวเพลิงทีแปรผัน ~

เคียวกะได้โผตัวเข้ามาที่ยูเรก้าและกอดช่วงคอชายหนุ่มไว้แน่นขณะที่ได้ซุกหน้าทั้งน้ำตาของเธอลงที่อกของชายหนุ่มพร้อมกับปล่อยน้ำตาและร่ำไห้ออกมา

ดูเหมือนว่าวันนี้ร่างกายของเธอคงจะเกินลิมิตมามากแล้วทำให้เคียวกะนั้นเผลอตัวหลับในไปและโน้มตัวลงมาทางยูเรก้าอย่างอ่อนแรง


" ให้ตายเถอะ... ยามิ กลับกันเถอะ พาผู้หญิงคนนี้ไปพักที่บ้านของชั้นหน่อยล่ะกัน "

ยูเรก้าอุ้มตัวเคียวกะขึ้นมาแล้วหันไปบอกกับยามิ รู้สึกเหมือนเขามีงานอดิเรกคือการอุ้มผู้หญิงเลยนะเนี้ย

" ถ้ากลับไปทันเวลางานล่ะก็... ฝากดูแลเธอด้วยนะ "

เครเซนท์ ยามิ : อย่าหักโหมมากไปล่ะ

หญิงสาวได้เอ่ยบอกกับยูเรก้าพลางอมยิ้มบางๆให้กับชายหนุ่มก่อนทจี่ะได้ออกเดินไปพร้อมๆกัน

ดูเหมือนว่าลูกบอลสีดำจะไม่ได้ปรากฏขึ้นมาพบกับยูเรก้าเหมือนกับทุกครั้ง รวมทั้งประตูมิติยังเปิดทางออกทิ้งไว้ด้วยเช่นกันซึ่งค่อนข้างต่างกับครั้งก่อนๆอยู่มากเลยทีเดียว


เมื่อมาถึงที่ห้องพัก ยูเรก้าวางตัวเคียวกะไว้บนเตียงรอ เมื่อเขามองเคียวกะที่กําลังหลับใหลอยู่นั้น

เขาจึงได้ความคิดขึ้นมา

"~ ยามิ... ไอลูกบอลสีดํานั้นคืออะไรกัน... ถ้าหากชั้นรู้ว่ามันคืออะไรแล้วใครเป็นบงการมันล่ะก็... "

ผมหันมามองยามิด้วยสีหน้าจริงจังก่อนที่กํามือข้างนึงไว้แน่น

" ชั้นจะทําลายมันเอง !!! "

~ DAY 6 ~

-:- เวลาช่วงเช้า

เมื่อยูเรก้าเดินทางมาถึงที่พักของตัวเองก็พบว่าเวลานั้นได้ผ่านไปจนเป็นเช้าวันใหม่แล้ว ส่วนลูกบอลสีดำที่ไม่ได้ปรากฏตัวขึ้นมานั้นคาดว่ายูเรก้าคงจะได้พบกับมันอีกครั้งในการเข้าเยือนมิติประหลาดอีกครั้งเป็นแน่

ทางด้านเครเซนท์เองเมื่อได้ยินยูเรก้าถามขึ้นดังนั้นเธอก็ได้ค่อยๆพยายามคิดช่วยเรื่องข้อมูล แต่ดูเหมือนว่าแม้แต่เครเซนท์เองแล้วก็จะไม่รู้เหมือนกันว่ามันคืออะไรกันแน่ . . .

เครเซนท์ ยามิ : ถ้าเป็นชายหนุ่มผมเหลืองคนที่เจอก่อนหน้านี้ล่ะ ?

หญิงสาวได้แนะนำขึ้น แต่เธอก็ไม่แน่ใจเรื่องข้อมูลที่จะได้รับเท่าไรนัก


" ไม่มั่นใจเหมือนกัน แต่ที่ดูจากตอนนั้นคงไม่บอกอะไรง่าย ๆ แน่ "

ยูเรก้าดูท่าจะคิดอะไรไม่ออก ถึงจะมีเรื่องต่าง ๆ เข้าถาโถมมากมายก็ตาม

แต่เขาแถมจะไม่รู้จักใครเลย

" คงต้องรอเข้าไปในมิตินั้นอีกครั้ง แล้วไปตามหาดูล่ะนะ "

ตอนนี้ที่ทําได้ก็มีเพียงเท่านี้แหละ....

" ว่าแต่ยามิ... ชั้นหิวแล้วอ่ะ... "

เครเซนท์ ยามิ : ชั้นล่ะตามอารมณ์นายไม่ทันเลยนะเนี่ย

หญิงสาวได้หยอกยูเรก้าขึ้นเล็กน้อยก่อนที่จะได้เข้าไปยังห้องครัวและเริ่มทำอาหารให้ชายหนุ่มที่หิวโซและอดนอน ไม่นานนักอาหารจานด่วนพิเศษก็ได้เสิร์ฟวางที่โต๊ะอาหารขึ้นอย่างเสร็จสับ



เครเซนท์ ยามิ : เมื่อวานมีมิติมาขวางไว้ก่อนเลยยังไม่ได้เลือกชมรมเลย แต่ยังไงวันนี้ก็เป็นวันหยุดล่ะนะ

เธอได้เอ่ยขึ้นบอกยูเรก้าที่อดหลับค้างมาจากเมื่อวานเพื่อที่ชายหนุ่มจะได้ไม่ต้องรีบนักในวันนี้

เนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุดทำให้ยูเรก้านั้นมีสิทธิที่จะเลือกทำอะไรหลายๆอย่างได้ตามใจตัวเองโดยไม่ต้องไปที่โรงเรียน

-:- ตัวเลือกเสริมช่วงวันหยุด
     - กิจกรรมช่วงวันหยุดจะตัดช่วงเวลาไปยังช่วงกลางวันเมื่อ Event ตัวละครนั้นๆเสร็จแล้ว

- โทรหาหญิงสาวปริศนาที่สระน้ำ
- ชวนยามิออกไปนอกบ้าน
- อยู่ดูแลเคียวกะ
- ออกไปตามหาหญิงสาวผมชมพู
- อื่นๆโปรดระบุ


" ยามิ... ชั้นว่า เดี๋ยวชั้นจะออกไปหายัยหัวชมพูที่เคยสู้กับเธอตอนนั้น เผื่อจะได้ข้อมูลอะไรบ้าง เธอช่วยดูแลยัยหัวแดงนี้ด้วยล่ะกัน "

เขารีบทานอาหารที่ยามิทําจนหมดพร้อมรีบลุกไปที่หน้าประตูห้องทันที

" แล้วยัยนั้นตื่นขึ้นมาแล้วล่ะก็ อย่าลืมทําอาหารสุดแสนอาหารอร่อยของเธอให้ยัยนั้นได้กินด้วยล่ะ "

ยูเรก้ายิ้มให้ยามิอีกครั้ง ก่อนที่จะออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

-:- ย้ายมายังบริเวณตัวเมือง

ยูเรก้าที่ได้วิ่งออกมาอย่างไร้จุดหมายนั้นก็ได้วิ่งผ่านออกไปทางตัวเมืองและได้มองเห็นหญิงสาวผมชมพูคนนั้นกำลังนั่งทานของหวานช่วงเช้าภายในร้าน Cafeteria อยู่อย่างสบายใจผ่านทางกระจกของร้าน


เดี๋ยวนะ มันไม่ง่ายไปเหรอฟระ แบบนี้น่ะ... ก็ดีแฮะอะไร ๆ จะได้ง่ายขึ้น

ยูเรก้าตัดสินใจเดินเข้าไำปในร้าน แล้วก็เดินเข้าไปนั่งโต๊ะเดียวกับผู้หญิงผมชมพูนั้นทันทีโดยที่ไม่ให้เธอตั้งตัว

พลางชูมือเรียกพนันงานของร้านเพื่อสั่งออเดอร์

" ขอเป็นครีมโซดาแก้วนึงล่ะกัน "

หญิงสาวผมชมพู : อ... ไอเจ้าคุณหนู จะตามมารังควาญชั้นไปถึงไหน !!

เธอได้รีบต่อยูเรก้าที่นั่งลงโต๊ะเดียวกับเธออย่างเนียนๆพร้อมกับตั้งท่าจะปาช้อนตักแพนเค้กใส่ยูเรก้า


" ไม่น่ารักเลยนะเธอเนี้ย "

ยูเรก้าตอกเธอกลับ พลางยื่นตัวไปคว้าช้อนจากมือเธอ มาตักแพนเค้กของเธอมากินเอง

" เข้าเรื่องดีกว่า ชั้นน่ะมีเรื่องที่สงสัยอยู่ เพราะงั้นชั้นจึงมีเรื่องอยากจะถาม "

เขาโยนช้อนคืนให้หญิงสาวทันทีที่พูดจบ

" เรื่องลูกบอลสีดํานั้น... ชั้นจะหยุดมัน "

หญิงสาวผมชมพู : ลูกบอล ? นายหมายถึงมอนสเตอร์ตัวไหนเนี่ย ?

หญิงสาวได้รับช้อนคืนจากยูเรก้าด้วยท่าทางหงุดหงิดเล็กน้อยพลางตัดแพนเค้กเข้าปากก่อนที่จะนิ่งท่านั้นไปครู่นึงพลางมีเม็ดเหงื่อไหลซิกๆออกมาตามใบหน้าของเธอและได้รีบดื่มน้ำตามอย่างรวดเร็วและเช็ดปากของเธอด้วยท่าทีแปลกๆเสริม . . .

หญิงสาวผมชมพู : อธิบายให้รู้เรื่องหน่อยสิ ชั้นอาจจะเอาไปคิดดูก็ได้

เธอได้หลุดยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัยและค้ำคางถามชายหนุ่มขึ้นเหมือนกับการเอาคืนส่วนตัวซะงั้น

ในระหว่างเดียวกันนั้นเองครีมโซดาที่ยูเรก้าสั่งไว้ก็ได้นำมาเสิร์ฟไว้บนโต๊ะเช่นกัน



" อย่างเธอคิดไป ก็คงไม่ได้เรื่องอะไรหรอก ขอบคุณมากนะครับ "

เขาตอบกลับด้วยท่าทีเฉย ๆ เหมือนกับสิ่งที่เขาพูดเป็นเรื่องปกติ เหมือนโรงเรียนต้องมีอาจารย์อะไรปานนั้น

" ชั้นน่ะอยากให้เธอพาชั้นไป ไอเจ้าผู้ชายผมทองหน้าตากวนอารมณ์นั้นมากกว่า เจ้านั้นน่าจะรู้เรื่องบ้าง "

เขาดูดโซดาครีมของโปรดของเจ้าอย่างร่าเริ่ง ก่อนที่จะยื่นไปให้ยัยหัวชมพูนั้น

" ตะกี้ชั้นกินแพนเค้กเธอไป ลองหน่อยมะ อร่อยนะ "

Social Link : 3 ~ อะไรก็ไม่ถูกใจ ~

หญิงสาวได้รู้สึกเกิดอารมณ์ขึ้นมากับประโยคแรกของยูเรก้าและรอยบูดที่ผุดขึ้นมาเต็มหน้าของเธอ แต่เมื่อยูเรก้าได้ยื่นครีมโซดาให้กับเธอนั้นก็ทำให้เธอรีบหันมาตอบชายหนุ่มอย่างหงุดหงิดเช่นเดิมทันที

หญิงสาวผมชมพู : จ. . . จะบ้าเหรอ !! ชั้นไม่มีทางหลงกลเป็นครั้งที่สองหรอก !!

เธอได้บ่นเรื่องแปลกๆออกมาซึ่งอาจจะทำให้ยูเรก้ามึนเอาได้ว่าเธอหมายถึงเรื่องอะไรอยู่กันแน่ . . .

หญิงสาวผมชมพู : กิลไปไหนมาไหนไม่เป็นหลักแหล่งหรอก ชั้นเองก็เจอเขาแค่ช่วงทำภารกิจเอง นายก็อยู่กลุ่มเดียวกับพวกเรานี่ ถ้าคืนนี้ไปด้วยกันก็คงได้เจอตัวเขาล่ะ


เสร็จสิ้น
โพสต์ 22-5-2012 17:58:00 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 12-8-2012 21:38



-:- ช่วงเช้า

ณ เมืองๆ หนึ่ง

ตึก....ตึก.....ตึก~

        ในขณะที่ฉันเดินเข้ามาในโรงแรมแห่งหนึ่ง สายตานับสิบก็ต่างพร้อมใจมองมาที่ฉันโดยมิได้นัดหมาย บ้างก็กระซิบกัน บ้างก็มองเฉยๆ

"นี่ฉันดูประหลาดขนาดนั้นเลยรึไงนะ ??"  ฉันพูดกับตัวเองเบาๆ พร้อมกับกำดาบยาวในมือแน่นและเร่งจังหวะการเดินของตัวเองให้เร็วขึ้น ไม่นานนักฉันก็ถึงห้องพักของตัวเอง

~แอ๊ดดดดด....ปัง~

        ฉันเดินเข้ามาในห้องช้าๆ พร้อมกับมองสำรวจไปรอบๆ ห้อง.. โต๊ะ, ตู้เสื้อผ้า, เตียง, เครื่องอำนวยความสะดวกครบครัน และห้องน้ำ ทุกอย่างในห้องถูกจัดไว้อย่างลงตัวและแยกแยะสัดส่วนอย่างเหมาะสม ฉันถือว่าเป็นการเริ่มต้นที่ดีสำหรับการใช้ชีวิตนอกรั้วศาลเจ้าเป็นครั้งแรกในชีวิตของฉัน ในขณะที่ฉันกำลังจะทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม ๆ นั้น สายตาฉันก็เหลือบไปเห็นซองจดหมายวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง

ฉึบ!!!!

        ฉันวางดาบลงบนเตียงแล้วหยิบจดหมายนั่นขึ้นมาดู ฉันประหลาดใจเล็กน้อยเพราะชื่อบนซองนั้นมันคือชื่อของฉัน 'โทโยซาโตะ มิริน' ฉันค่อย ๆ เปิดซองจดหมายออกอย่างระมัดระวัง สิ่งที่อยู่ในซองคือใบยื่นคำขอเข้าศึกษาและใบมอบหมายภารกิจจากองค์กร S.E.E.S

"หึ...สำรวจตัวเมืองและโรงเรียนงั้นรึ?  น่าสนใจดีนี่" ฉันไม่รู้หรอกนะว่าองค์กร S.E.E.S คืออะไร แต่ไหน ๆ จดหมายนั่นก็ส่งถึงฉันและอีกอย่างไอคำว่า 'ภารกิจ' นี่ล่ะที่ท้าทายฉันอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

"ชักสนุกขึ้นมาแล้วสิ.."  ฉันเก็บจดหมายใส่ซองไว้ตามเดิม และเตรียมพร้อมสำหรับภารกิจแรก

-:- ย้ายมายัง S.E.E.S. Base

ทันทีที่มิรินได้ออกมาจากที่พักของเธอ หญิงสาวก็ได้พบกับความว่างเปล่าและบรรยากาศอันเงียบสงบในยามเช้า ดูเหมือนว่าคนอื่นๆจะยังไม่ตื่นหรือไปทำธุระกันหมดแล้วทำให้สถานที่นี้นั้นเงียบเชียบเป็นพิเศษมาก . . .

- ไปยังตัวเมือง
- ไปที่โรงเรียน
- ไปที่ ( ระบุสถานที่ )
- อื่นๆโปรดระบุ


     ภายใต้บรรยากาศอันเงียบสงบของยามเช้านั้นฉันเลือกที่จะไปสำรวจในตัวเมืองก่อนเพราะฉันไม่ค่อยชอบเวลาที่ผู้คนพลุกพล่านสักเท่าไหร่  ฉันปรับระดับของเสียงเพลงที่ฉันกำลังฟังอยู่ให้พอดีกับที่ตัวเองต้องการ และฉันก็เริ่มเดินทางเข้าสู่ตัวเมือง

~ตัวเมือง~
   
     "อื้มมมมมมมมมม....เงียบสงบอะไรเช่นนี้ รู้สึกดีจริงๆ" เมืองนี้เป็นเมืองที่ค่อนข้างสงบอยู่พอตัว ผู้คนใช้ชีวิตกันตามปกติ แต่ทำไมฉันรู้สึกถึงสิ่งที่ไม่ดีที่กำลังจะคืบคลานเข้ามากันล่ะ
     "ฉันหวังว่าเมืองนี้จะสงบสุขแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ นะ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เพราะลางสังหรณ์ของฉันมันฟ้องว่าจะต้องเกิดเหตุร้ายขึ้นในเมืองนี้อย่างแน่นอน แต่อย่างไรก็ตามฉันควรจะต้องไปสำรวจโรงเรียนสินะ ก่อนที่จะเสียเวลาไปมากกว่านี้

บรรยากาศแปลกๆที่ยังไม่รุนแรงนั้นได้ส่งต่อความรู้สึกที่ทำให้หญิงสาวรับรู้ได้ถึงแรงกดดันจากอีกมิติเล็กน้อย ดูเหมือนว่าตอนนี้อาจจะยังไม่ถึงเวลาที่มิตินั้นจะเปิดออกมาแสดงตัวตนอย่างเปิดเผยนัก มิรินจึงทำได้แค่หวังว่าเมืองนี้จะสงบสุขอย่างที่รูปภายนอกแสดงออกมาเท่านั้น . . .

-:- พบ Tamer Jionga


? ? ? : อ่า . . . พี่สาว พอจะรู้ทางไปยังโรงเรียนในเมืองแห่งนี้รึเปล่าคะ ?

ระหว่างที่มิรินเดินอยู่นั่นเองก็ได้มีเด็กสาวคนนึงเดินเข้ามาทักเธอขึ้นพร้อมกับถามทางไปยังโรงเรียนด้วยเช่นกัน เธอเองก็คงจะเพิ่งย้ายมาที่เมืองนี้ไม่นานเหมือนกันเป็นแน่


       ".........." ฉันมองเด็กสาวหน้าตาน่ารักตรงหน้าพร้อมกับยิ้มน้อย ๆ ให้กับเธอ
       "อืมม... ฉันก็กำลังจะไปที่นั่นพอดี เราไปพร้อมกันก็ได้นะ" ฉันส่งยิ้มให้เธออีกครั้ง คราวนี้ก็ขึ้นอยู่กับเด็กสาวตรงหน้าฉันนี่ล่ะว่าเธอจะตอบรับไมตรีของฉันหรือไม่

~รู้สึกตื่นเต้นแปลก ๆ แฮะ~

Social Link 1 : ~ จุดเริ่มต้น ~

? ? ? : โอ้ส !! ถ้าอย่างนั้นรบกวนด้วยนะคะ ♪

เด็กสาวได้ยิ้มรับและตอบตกลงมิรินพร้อมกับได้ค่อยๆเดินไปทางโรงเรียนด้วยกัน

. . . แต่ทว่ามิรินที่พึ่งจะมาถึงเมืองนี้ครั้งแรกนั้นยังไม่รู้เส้นทางดีนักจึงทำให้ทั้งคู่หลงทางมายังสถานที่อื่นเข้าเสียแทน . . .

-:- ย้ายมายัง T.S. Base


    เราสองคนเดินมาเรื่อยๆ จนมาถึงสถานที่แห่งหนึ่ง ....เอ๊ะ!!! แต่ฉันว่าที่นี่คงไม่ใช่โรงเรียนที่ฉันตามหาอยู่แน่นอน เพราะลักษณะของที่นี่น่าจะเป็นที่พักมากกว่านะ ฉันมองไปรอบๆ เพื่อสำรวจสถานที่และเห็นใครบางคนยืนอยู่

    "ฉันว่าเราเข้าไปถามเขาคนนั้นดีกว่านะว่าโรงเรียนไปทางไหน" ฉันหันไปบอกเด็กสาวข้างๆ ว่าแต่ฉันยังไม่รู้จักชื่อของหล่อนเลย ฮ่ะๆ เดินด้วยกันมาตั้งนานทำไมไม่ถามชื่อนะเรา บื้อจริงๆ ....มันคงจะไม่น่าเกลียดเท่าไหร่หรอกมั้ง ถ้าเพิ่งมาแนะนำตัว

    "จะว่าไปแล้ว เรายังไม่แนะนำตัวกันเลย... ฉัน 'โทโยซาโตะ มิริน' "  ฉันพูดพร้อมกับโค้งตัวให้กับเด็กสาวเล็กน้อย

เทเมอร์ จีออนก้า : อ๊ะ !! จริงด้วยขอโทษที่แนะนำตัวช้าไปนะคะ หนูชื่อ เทเมอร์ จีออนก้า ค่ะ

เด็กสาวได้แนะนำตัวเองขึ้นอย่างเรียบๆและเป็นกันเองขึ้นกับมิรินด้วยเช่นกัน

ไม่นานที่พวกมิรินได้เดินเข้ามาที่หน้าทางเดินของสถานที่แห่งนี้นั้นพวกเธอก็ได้พบหญิงสาวคนนึงซึ่งเดินสวนทางออกมาพอดีเช่นกัน เธอคงจะสามารถถามทางไปโรงเรียนจากหญิงสาวคนนี้ได้นะ

-:- พบ Fujino Sara


     ในขณะที่ฉันกับจีออนก้ากำลุงกันอยู่นั้น ฉันก็เห็นหญิงสาวคนนึงกำลังเดินสวนออกมา
     
     "อ๊ะ!! มีคนเดินมาพอดี ...เราเข้าไปถามทางไปโรงเรียนกันเถอะจีออนก้า" ฉันไม่รอคำตอบจากจีออนก้า ฉันลากเธอไปหาหญิงสาวคนนั้นทันทีที่พูดจบ

     ".............." ฉันมองหน้าหญิงสาวคนนั้นครู่หนึ่ง ก่อนที่จะถามออกไป
   
     "ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าทางไปโรงเรียนนี่ไปทางไหนคะ?"

เทเมอร์ จีออนก้า : อะ- เอ๋ !?

เด็กสาวร่างเล็กได้ถูกมิรินลากตัวปลิวตามติดตัวเธอไปอย่างง่ายดายราวกับว่าเธอเป็นแค่ตุ้กตาตัวนึงเท่านั้น

? ? ? : เพิ่งย้ายมาที่เมืองนี้กันสินะคะ ♫ ถ้าทางไปโรงเรียนล่ะก็เดินตรงไปอีกนิดหน่อยก็ถึงแล้วล่ะค่ะ ถ้าไม่รังเกียจล่ะก็จะเดินไปด้วยกันเลยก็ได้นะคะ

หญิงสาวได้ตอบกับมิรินด้วยท่าทางยิ้มแย้มและเป็นมิตร พร้อมกับเสนอตัวในการเดินไปเป็นเพื่อนทั้งสองสู่โรงเรียน

- ตกลงเดินไปพร้อมๆกัน
- ไปกับจีออนก้าสองคน
- แยกตัวไปคนเดียว
- อื่นๆโปรดระบุ


   "ตกลงค่ะ...ฉันชื่อโทโยซาโตะ มิริน ส่วนนี้ เทเมอร์ จีออนก้าค่ะ" ฉันตอบตกลงพร้อมกับแนะนำตัวตัวเองและจีออนก้าแก่เด็กสาวคนนั้น
   "ส่วนเธอคือ?"

ฟูจิโนะ ซาระ : เรา ฟูจิโนะ ซาระ ค่ะ

หญิงสาวได้อธิบายขึ้นแต่พอเป็นพิธีและได้เดินนำมิรินและจีออนก้าไปยังโรงเรียนทันที

-:- ย้ายมายังโรงเรียน

ฟูจิโนะ ซาระ : ถึงแล้วนะคะ ถ้าอย่างนั้นเราคงต้องขอตัวก่อนล่ะค่ะ

หญิงสาวได้โค้งลาพวกมิรินเล็กน้อยและเดินออกไป แต่ดูเหมือนว่าเธอจะได้ทำสิ่งของบางอย่างตกไว้ด้วย ซึ่งดูเหมือนว่ามันจะเป็นเครื่องประดับประจำตัวของคนที่อยู่ชมรมยิงธนูนะ

ทางด้านจีออนก้าเองก็ได้โบกมือลามิรินเช่นกันเพราะว่าดูเหมือนเธอจะยังไม่ได้สมัครเข้าเรียนที่นี่วันแรกเลย

เทเมอร์ จีออนก้า : หนูขอตัวก่อนน้า พี่มิริน ไว้เจอกันในโรงเรียนค่า ~

เมื่อกล่าวจบแล้วเด็กสาวก็ได้วิ่งแยกตัวออกไปในทันที

- ไปสมัครเข้าเรียน
- นำของไปให้ฟูจิโนะที่ชมรมยิงธนู
- อื่นๆโปรดระบุ


        "ไว้เจอกันจ้า~"  ฉันบอกลาเด็กสาวทั้งสองคนด้วยไปหน้ายิ้มแย้ม ไม่นานนักสายตาของฉันก็เห็นของชิ้นนึงตกอยู่ มีลักษณะคล้าย ๆ ธนู
        "ชมรมยิงธนูหรอ ??.....คงเป็นของคุณฟูจิโนะสินะ เดี๋ยวค่อยเอาไปให้ก็ได้มั้ง" ฉันเก็บของนั้นใส่กระเป๋ากระโปรง แล้วจากนั้นก็ไปทำเรื่องสมัครเข้าเรียน

-:- ย้ายมายังห้องผู้อำนวยการ

-:- พบ Meister Xerxes

ผู้อำนวยการ : ยินดีต้อนรับค่ะ ~ มาติดต่อเรื่องสมัครเรียนรึเปล่าคะ ?

หญิงสาววัยรุ่นคนนึงที่ได้นั่งอยู่ในออฟฟิศได้ทักมิรินขึ้นพร้อมกับสอบถามถึงการมาของเธอ


          "ใช่ค่ะ....นี่ค่ะเอกสาร" ฉันหยิบเอกสารออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้กับหญิงสาวคนนั้นอย่างเกรง ๆ  
~ผู้หญิงคนนี้เป็นผู้อำนวยการหรอกหรอเนี่ย ทำไมสาวจัง~ ฉันคิดพลางมองเธออย่างสงสัย

ผู้อำนวยการ : เรียบร้อยแล้วค่ะ

ขณะที่มิรินกำลังนั่งมองใบหน้าของผู้อำนวยการอยู่นั้นเธอก็ได้จัดการเอกสารให้กับมิรินเสร็จเรียบร้อยแล้วพร้อมกับได้ยื่นคืนให้กับหญิงสาว

- ได้รับ บัตรนักเรียน 1 ใบ

ผู้อำนวยการ : โรงเรียนนี้จะใช้ระบบการศึกษาด้วยตัวเองนะค่ะ ส่วนใหญ่จะเป็นการเข้ากิจกรรมชมรมแทนเสียมากกว่า ส่วนสื่อการสอนสามารถดาวน์โหลดผ่านคอมพิวเตอร์ภายในห้องเรียนหรือห้องหนังสือได้เลยนะคะ


         "อ่อค่ะ!!!! " ฉันตอบรับผู้อำนวยการแบบงงๆ   ก็แหงล่ะ ศึกษาด้วยตัวเอง และเน้นชมรมซะส่วนใหญ่ ไม่งงก็แปลกแล้ว
~ปังงงง~. ฉันเดินออกมาจากห้องผู้อำนวยการช้าๆ
         "เอ!!! ....ฉันจะเข้าชมรมอะไรดีนะ อืมมมมม~ (คิดเล็กน้อย) เอาของไปคืนคุณฟูจิโนะก่อนดีกว่า" และแล้วฉันก็ตัดสินใจไปที่ชมรมยิงธนู

-:- ย้ายมายังชมรมยิงธนู

ดูเหมือนว่ามิรินจะเดินหลงทางมาถูกสถานที่จนถึงโดโจแห่งนึงซึ่งเหมือนว่าจะตั้งติดกันซึ่งก็คือชมรมยิงธนูและอีกชมรมที่คาดว่าน่าจะเป็นชมรมเคนโด้นั่นเอง

- เข้าไปยังชมรมยิงธนู
- เข้าไปยังชมรมข้างๆแทน


           "โอ้ววววว...สองชมรมตั้งอยู่ข้าง ๆ กัน ฉันควรจะเดินเข้าชมรมไหนก่อนดีเนี่ย ??" ฉันถามตัวเองด้วยความลังเลใจเพราะรู้สึกสนใจทั้งสองชมรม ทันใดนั้นเองฉันก็นึกขึ้นได้ว่าฉันต้องเอาของไปคืนคุณฟูจิโนะ ฉันเลยเลือกเดินเข้าชมรมยิงธนูก่อน ในขณะที่สายตาของฉันก็ยังคงจับจ้องอยู่ที่ชมรมเคนโด้

   ~ครืดดดดดดดดด.....~ ฉันก้าวเข้ามาในชมรมช้าๆ พลางมองไปรอบๆ ห้อง ทุกสายตาต่างจับจ้องมาที่ฉันอย่างสงสัย ช่วยไม่ได้สินะ
           
           "เอ่อ.....ฉันมาหาคุณฟูจิโนะน่ะค่ะ" ฉันถามพลางสบสายตาเหล่านักธนูในห้องที่มองมา

เมื่อมิรินได้เข้ามาด้านในแล้วเธอก็ได้พบหญิงสาวคนนึงในชุดชิโนบิสีส้ม ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นสมาชิกของชมรมนี้นะ

-:- พบ Otori Sayu

? ? ? : สวัสดีค่ะ ตอนนี้รุ่นพี่ฟูจิโนะซ้อมอยู่ด้านในถ้ายังไงล่ะก็จะฝากของไว้ก่อนหรือรบกวนรอที่ด้านหน้านี้ซักครู่นะคะ

- ฝากของไว้
- รอฟูจิโนะด้านหน้า
- อื่นๆโปรดระบุ


- รอฟูจิโนะด้านหน้า
      
       "ไม่เป็นไรค่ะ...เดี๋ยวฉันรอคุณฟูจิโนะด้านหน้าดีกว่าค่ะ ถ้าคุณฟูจิโนะซ้อมเสร็จแล้วยังไงก็รบกวนคุณช่วยบอกคุณฟูจิโนะหน่อยนะคะ"
ฉันตอบอย่างเป็นมิตรพร้อมโค้งตัวให้หล่อนเล็กน้อยและเดินออกมารอด้านนอก

? ? ? : รับทราบค่ะ

หญิงสาวในชุดชิโนบิสีส้มได้โค้งตอบมิรินเล็กน้อยและค่อยๆปีนขึ้นหลังคาไปอย่างเงียบกริบ

ไม่นานนักหลังจากที่มิรินได้นั่งรอที่ด้านหน้าซักพักหนึ่งฟูจิโนะก็ได้เดินออกมาที่ด้านหน้าในชุดมิโกะสีขาวน้ำเงิน ดูเหมือนว่าเธอคงจะกำลังทำกิจกรรมของชมรมยิงธนูอยู่ในตอนนี้

ฟูจิโนะ ซาระ : อ๊ะ ?! คุณโทโยซาโตะซังนี่นา อรุณสวัสดิ์ค่ะ ♪ มีธุระอะไรกับเราอย่างนั้นหรือคะ ?

หญิงสาวได้ทักทายมิรินขึ้นอย่างนอบน้อมพร้อมกับสอบถามเหตุผลที่มาของเธอขึ้น


          "อ่อ....ฉันเอาสิ่งนี้มาคืนค่ะ (ยื่นพวงกุญแจให้) คุณทำตกไว้เมื่อเช้าน่ะ"  ฉันยิ้มพลางมองไปรอบ ๆ
          "ที่นี่อากาศดีนะคะ" ฉันพูดพร้อมกับส่งยิ้มไปให้คุณฟูจิโนะ

Social Link 1 : ~ เครื่องรางที่ถูกลืม ~

ฟูจิโนะ ซาระ : อ๊ะ !! ขอบคุณมากนะคะ โทโยซาโตะซัง

หญิงสาวได้โค้งขอบคุณมิรินเล็กๆพร้อมกับค่อยๆรับสิ่งของที่เธอลืมไว้คืนมาอย่างช้าๆ

ฟูจิโนะ ซาระ : ที่นี่นอกจากจะอากาศดีแล้วยังสงบด้วยนะคะ สนใจจะมาร่วมชมรมยิงธนูด้วยกันไม๊ล่ะคะ ?

หญิงสาวได้เชื้อเชิญมิรินขึ้น


จะเต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
เจ้าหญิงลีน่า V.3
เจ้าชาย~!
โพสต์ 22-5-2012 22:02:23 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Melonpang เมื่อ 24-5-2012 21:51



" สเกลริต้อน? (ปิศาจโครงกระดูก) "

" เวทย์อัญเชิญ ?? "

ลัลอุทานออกมา และดูเหมือนชายหนุ่มข้างๆเธอและยมทูตโมโมะ จะพร้อมต่อสู้แล้ว.. เธอเองก็ต้องรับมือเช่นกัน

" คุณโมโมะ ! "

ลัลวิ่งมาหายมทูตสีขาว จากนั้นเธอก็ลาก [โซ่] จำนวนมากออกมาจากข้อมือของเธอทันที !

ไคโซคุ แจ้ค : สุสานงั้นเหรอ . . .

ชายหนุ่มได้พึมพำขณะที่ยืนตั้งหลักอยู่กับที่ในขณะที่ลัลลาแชร์ได้เคลื่อนที่ไปหาโมโมะ

ไคโซคุ แจ้ค : Raise Corpses > Surpass Death !!



ชายหนุ่มได้ทำการเรียกโครงกระดูกและซากศพรอบๆสุสานขึ้นมาและรวมกับศิลาสลักชื่อเพื่อเรียกอันเด้ดเซอร์แวนท์รูปแบบใหม่ออกมาใช้งานชั่วคราว ดูเหมือนว่าเขาจะเรียนรู้ศาสตร์เนโครแมนซี่เหมือนกันนะ

ชินิกามิ โมโมะ : คุณลัลลาแชร์ ?

โมโมะได้มองมายังหญิงสาวที่เข้ามาหาเธอพลางมองสถานการณ์อีกด้านไปด้วยเช่นกัน ดูเหมือนว่าอันเด้ดเซอร์แวนท์ที่แจ้คได้เรียกออกมาจะดึงดูดความสนใจเหล่าโครงกระดูกออกไปจากลัลลแาชร์และโมโมะได้ดีมากเลยทีเดียว


Raise Corpses << Up

" พี่ค่ะ..คนๆนั้น ! "

" อืม.. แต่ตอนนี้เราเองก็ต้อง.. ! "


ลัลยกมือขวาขึ้นมาให้ขนาบกับพื้นดิน ..จากนั้น !

Raise Corpses >> Ghostly Being !!



หลังจากที่ร่ายเสร็จ กองดินก็ได้ขึ้นมารวมกันจนเป็นโกเลมร่างใหญ่ยักษ์ ก่อนที่ร่างที่สร้างจาก [ดิน] นั้นจะค่อยๆขยับ!

" พบกันอีกแล้วนะค่ะ .. คุณโมโมะ "

ลัลยิ้มให้กับยมทูตโมโมะ ก่อนที่จะหันกลับไปหาโครงกระดูกจำนวนมากพวกนั้น ลัลยกมือขึ้นแล้วโซ่ตรวนจำนวนมากก็พุ่งตรงไป
รัด พันธนาการโครงกระดูกไร้ชีวิตนั้นให้อยู่กับที่ จากนั้นเธอจึงหันกลับไปบอกกับชายหนุ่มว่า

" หวังว่าความสามารถของชั้นจะไม่ถ่วงแข้งถ่วงขาคุณนะค่ะ "

แล้วโกเลม [ดิน] ก็พุ่งตรงไปทำลายโครงกระดูกพวกนั้นทันที !!

สถานะ : ปกติ
Hp : ปกติ
Mp : ปกติ

ไคโซคุ แจ้ค : หญิงสาวทุกคนเป็นสมบัติล้ำค่า โดยเฉพาะสาวงามแบบคุณแล้วนั้นไม่เป็นความลำบากเลยล่ะครับ

ชายหนุ่มได้ชูดอกกุหลาบหนึ่งดอกขึ้นพร้อมกับชี้ตอบมาทางลัลลาแชร์ด้วยรอยยิ้มติดเก๊กของเขา

ทางด้านโมโมะนั้นก็ได้เก็บเคียวของเธอลงพร้อมกับเปลี่ยนเป็นการซัพพอตทั้งสองในการต่อสู้แทนเพื่อไม่ให้สนามต่อสู้ของพวกเขายุ่งเหยิงจนเกินไป

ชินิกามิ โมโมะ : Necromantic Paralysis !!

ร่างกระดุกพวกนั้นที่ลัลลาแชร์ได้ใช้โซ่มัดไว้ได้ควบคุมง่ายขึ้นไปอีกเมื่อโมโมะได้ช่วยทำให้ร่างกายพวกนั้นหยุดการทำงานลงชั่วขณะ ทำให้กองทัพกระดูกพวกนั้นดูไม่เป็นสัปประรดไปเลยทีเดียว

- จำนวนมอนสเตอร์คงเหลือ : 7 ตัว


หลังจากที่กองทัพโครงกระดูกพวกนั้นหยุดนิ่งไปแล้ว ลัลจึงถือโอกาศมัดพวกมันให้แน่นขึ้นไปอีก จนกว่าพวกมันจะถูกดึงมารวมกัน..

แล้วจากนั้น ลัลจึงถอนสายโซ่ออกมาบางส่วน แล้วนำมาพันรวมๆกันเป็นลูกตุ้ม..

" สุสานน่ะ..เป็นที่ๆให้ผู้ตายพักผ่อนสินะค่ะ.. "

เธอหันไปพูดเบาๆกับยมทูตโมโมะ ด้วยน้ำเสียงสั่นครือเล็กน้อย

" ไม่ว่าใครหรืออะไร ชั้นไม่ยอมให้มารบกวนความสงบของเหล่าวิญญาณเด็ดขาด !! "

จากนั้นลัลจึงเหวี่ยงมันไปทางโครงกระดูกพวกนั้นแบบเต็มแรง !

สถานะ : ปกติ
Hp : ปกติ
Mp : ปกติ

Social Link 1 : ~ เหล่ายมทูติ ~

ชินิกามิ โมโมะ : คุณลัลลาแชร์ . . .

โมโมะได้เอ่ยชื่อของหญิงสาวเบาๆพลางอมยิ้มขึ้นมาเล็กๆที่มุมปากเล็กน้อยพร้อมกับยังคงช่วยซัพพอตทั้งสองอยู่จุดเดิมเพื่อไม่ให้ขาดตอน

วูบบบ !!! เสียงดาบยักษณ์ของเซอร์แวนท์ของแจ้คได้ฟาดโครงกระดูกที่ลัลลาแชร์ได้ทุบทิ้งซ้ำจนแตกกระจายออกไม่มีชิ้นดี !!

- จำนวนมอนสเตอร์คงเหลือ : 3 ตัว

พวกกระดูกที่ถูกปลุกขึ้นมาด้วยพลังของใครบางคนยังคงทำการต่อสู้อย่างบ้าคลั่งโดยไม่รับรู้เรื่องราวใดๆที่เกิดขึ้นทั้งสิ้นแต่ดูเหมือนว่าพวกมันคงจะได้ชูดาบขึ้นเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว . . .


หลังจากที่ทุกคนกำลังต่อสู้อยู่นั้น ... ดูเหมือนโครงกระดูกพวกนั้นจะใกล้สิ้นสภาพเต็มทีแต่..

" ลัล พวกนั้นดูแปลกๆนะ "

" . . . . . . "


ลัลไม่ได้ตอบอะไรกับอิล เธอตอนนี้ทำเพียงแค่ช่วยคุณโมโมะหยุดพวกมันให้ โกเลมและอันเด้ดเซอร์แวนท์ ทำลายพวกมันเท่านั้น

' พวกเขา....ช่างน่าสงสารจริงๆ '

เธอรู้สึกเศร้า ... ไม่ว่าโครงกระดูกพวกนั้นจะเกิดจากอะไร แต่ที่เธอรู้สึกได้คือ พวกเค้าจะต้องถูกบังคับมาโดยมิชอบแน่ๆ

" เหล่าวิญญาณที่ถูกพันธนาการไว้ด้วยบ่วงกรรมอันน่าเศร้า... "

ลัลค่อยๆรัดโซ่ของเธอให้คลุมทั่วตัวของเหล่าโครงกระดูก

" ชั้นจะตัดสิ่งที่เหนี่ยวรั้งพวกคุณเดี๋ยวนี้แหละ !!! "

ฮูมมมมม !!

ก่อนที่โกเลมจะพุ่งเข้าไปโจมตีครั้งสุดท้าย !

สถานะ : ปกติ
Hp : ปกติ
Mp : ปกติ

- จำนวนมอนสเตอร์คงเหลือ : 0 ตัว

ตูมมมม !! โกเล็มดินของลัลลาแชร์ได้ชนเข้าที่กลุ่มกระดูก 3 ตัวสุดท้ายอย่างรุนแรงก่อนที่มันจะได้สลายไปพร้อมๆกับพวกกระดูกนั่นและกลายเป็นผืนดินดังเดิมพร้อมกับค่อยๆฝังเศษกระดุกที่ได้หยุดการคลุ้มคลั่งแล้วลงไปด้วยเช่นกัน

เมื่อเรื่องทั้งหมดสิ้นสุดลงแล้วโมโมะที่ยืนอยู่อีกด้านของสุสานก็ได้โค้งให้กับลัลลาแชร์และแจ้คเล็กน้อยก่อนที่จะได้หวนหลังเดินกลับไปยังอีกด้านของสุสาน

ไคโซคุ แจ้ค : สมบัติที่นี่คงจะปลอดภัยแล้วสินะ

ชายหนุ่มได้ยืนเก๊กนิ่งๆพร้อมกับสลายนักรบศิลาของเขาไปออกไป

ไคโซคุ แจ้ค : เมื่อกี้นี่เราเจอหินประหลาดจากการต่อสู้ด้วย ถ้าเอาไปเจียรไนคงจะทำให้มันใช้งานได้นะ

เขาได้ค่อยๆเดินเข้ามาที่ลัลลาแชร์และยื่นหินประหลาดนั่นให้กับหญิงสาว

-:- ได้รับเศษหินประหลาด * 1 ชิ้น


หลังจากที่ก้มหัวให้กับคุณโมโมะแล้ว เธอก็หันกลับมาหาแจ้ค

" หินประหลาดเหรอค่ะ? "

ลัลรับหินนั้นมาจากแจ้ค จากนั้นก็มอง.. แต่เธอก็ไม่รู้อยู่ดีว่ามันคืออะไร สงสัยคงต้องหาทางเจียระไนตามที่เค้าบอก

" จะว่าไป คุณแจ้ค ศาสตร์ที่คณใช้เมื่อกี้นี้ สุดยอดไปเลยนะค่ะ "

ลัลกล่าวชมชายหนุ่ม เพราะการสร้างนักรบที่สมบูรณ์แบบๆนั้นได้ในเวลาอันสั้น ถือว่าคนๆนี้เป็นเนโครที่เก่งมากทีเดียว

ไคโซคุ แจ้ค : ชมเกินไปแล้วล่ะ เราแค่ถนัดด้านการใช้พลังของพื้นที่เป็นพิเศษน่ะ

ชายหนุ่มได้ยิ้มติดเก๊กให้กับลัลลาแชร์และควงแขนของหญิงสาวเข้ามาใกล้กับตัวเขาอย่างนุ่มนวลก่อนที่จะได้ออกเดินไปอย่างช้าๆด้วยกันจนมาถึงประตูมิติแห่งนึงซึ่งดูเหมือนว่ามันจะส่งกลับไปยังด้านปกตินั่นเอง

ไคโซคุ แจ้ค : คืนนี้คงไว้แค่นี้ก่อนแล้วกันนะ เพราะอีกไม่นานก็คงจะเช้าแล้ว

ชายหนุ่มได้ค่อยๆปล่อยแขนจากลัลลาแชร์ออกและได้เดินแยกตัวออกไปเสียก่อน


ดูเหมือนมิติจะปิดตัวลงไปแล้ว ทำให้รอบข้างเริ่มกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง ..

" ช่างเป็นผู้ชายที่ไม่ค่อยจะอายฟ้าดินเลยนะค่ะ .. "

อิลพูดออกมาหลังจากที่แจ้คเดินไปได้สักพักแล้ว

" ฮะ ฮะ ~ แบบนี้ที่เค้าเรียกว่า เพลย์บอย รึเปล่าน้า ? "

" ลัล ~~ พี่นี่ไม่ระวังตัวเลยนะค่ะ "

ลัลหยักไหล่ทีนึง ก่อนที่จะยิ้มเล็กน้อย.. จากนั้นเธอก็เดินกลับไปที่พักของเธอ

-:- ย้ายมายังที่พักของตัวเองในฐาน S.E.E.S.

ดูเหมือนว่าห้องของลัลลาแชร์จะถูกเสริมแต่งเพิ่มพร้อมกับเพิ่มอุปกรณ์เครื่องใช้ครบครันมากกว่าตอนแรกทีเข้ามา


" . . . . . . . . . . . "

" . . . . . . . . . . . "

" เอ่อ.. นี่พี่เข้าห้องผิดหรือเปล่าค่ะ ? "

" . . . คิดว่าไม่นะจ๊ะ "

ทั้งสองคนแปลกใจเล็กน้อย แต่นี่เป็นห้องของเธอจริงๆ

' ทางองค์กร จัดเตรียมไว้ให้เราหรือเปล่านะ? '

เธอคิด แต่เนื่องจากของที่อยู่ภายในห้องมันถือว่าดีมากกว่าเดิม เพราะงั้นก็ไม่มีปัญหาอะไร

ลัลวางอิลลงไว้ที่มุมห้องจากนั้นเธอก็เข้าไปอาบน้ำ.. ไม่นานนักเธอก็ออกมาในชุดนอนฟักทอง

" ไหน..มีอะไรบ้างนะ "

จากนั้นเธอก็เริ่มสำรวจสิ่งของต่างๆที่ถูกเพิ่มขึ้นมาภายในห้อง

ดูเหมือนว่าจะมีมุมอุปกรณ์เสริมที่ต่อพ่วงกับคอมพิวเตอร์ภายในห้องซึ่งน่าจะใช้รับข่าวสารหรือรับภารกิจจากภายในที่พักได้เลยด้วยเช่นกัน


ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่ S.E.E.S. จัดไว้ให้ แต่ลัลยังคงไม่ได้สนใจอะไรมากนัก

เธอเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้งก่อนที่จะหวีผมของเธอ แล้วก็ทำให้มันแห้งอย่างรวดเร็ว

" . . . . . . อิล "

" ขา ? "

" . . . เอ่อ เปล่า ไม่มีอะไรหรอกจ๊ะ "

ลัลพูดเบาๆ จากนั้นเธอก็ลุกขึ้นแล้วเดินไปที่เตียง..

" ราตรีสวัสดิ์ค่ะ.. พี่ "

" ราตรีสวัสดิ์จ๊ะ.. อิเลียร์ "

สองพี่น้องพูดกล่าวกันเป็นครั้งสุดท้ายของวัน

ไม่นานนัก เสียงลมหายใจของเธอก็คงที่ หน้าอกไหวขึ้นลงช้าๆบ่งบอกว่าหญิงสาวเจ้าของห้องได้เข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว

วันนี้มีเรื่องต่างๆเกิดขึ้นมากมายเหลือเกิน... ทั้งเรื่องดี..และเรื่องร้าย

แม้ว่าพรุ่งนี้อาจจะเกิดเรื่องที่ไม่ดีขึ้นมาอีกดังเช่นวันนี้ แต่เธอ..ก็ทำได้แค่หวังว่าทุกอย่างมันจะคงสงบสุขอย่างที่มันเป็น..

~ Day 1 ~

-:- ช่วงเวลาเช้า -:-

หลังจากที่ลัลลาแชร์แอบงีบไปได้แค่แปปเดียวเท่านั้นแสงอาทิตย์ก็ได้ทอขอบฟ้าเสียแล้ว แต่ถึงเธอจะยังรู้สึกเหนื่อยๆกับเหตุการณ์เมื่อวานอยู่ก็ตามแต่ยังไงเธอก็ยังต้องไปโรงเรียนอยู่ดี . . .

- ไปยังโรงเรียน
- ไปในเมือง
- ไปที่ (ระบุ)
- อู้ !! อยู่บ้าน
- อื่นๆโปรดระบุ


[ ไปยังโรงเรียน ]

ซ่า ซ่า ซ่า

เสียงน้ำในห้องน้ำดังขึ้น เพื่อบ่งบอกว่าสาวน้อยเจ้าของห้องได้ตื่นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ไม่นานนัก ลัลก็เดินออกมาในชุดประจำตัวของเธอ

" . . . . หน้าตาพี่สุดยอดม้ากค่ะ "

" อื้อ . . . "

ลัลเป็นพวกความดันต่ำ จริงเธอตื่นเช้าไม่ได้ แต่เมื่อวานโดดไปแล้วทีนึง .. จะให้โดดอีกทีมันไม่ดีแน่ๆ

หลังเตรียมตัวเสร็จเรียบร้อย..เธอก็แบกอิลไว้ที่หลังแล้วเดินออกไปจากห้องเพื่อไปที่โรงเรียน ด้วยสภาพที่ไม่ค่อยดีนัก..
เจ้าหญิงคะงุยะ
โพสต์ 23-5-2012 00:53:00 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 9-6-2012 08:24



'' ฮะๆ ขอบคุณมากครับ '' เราพูดด้วยความโล่งใจ อย่างน้อยมีเพื่อนเป็นผู้หญิง รากิสน่าจะเรียนรู้อะไรๆหลายๆอย่างได้เร็วกว่าล่ะนะ

ไม่นานนักเราแยกตัวออกมายังโรงรถก่อนจะขี่มอร์เตอร์ไซคันเดิมขับออกมาจากฐาน มุ่งหน้าสู่ทางเข้าของฐาน T.S. Base

เราขับรถด้วยความเร็วสูงไม่นานนักก็มาถึงระแวกที่หมาย เราลงออกมาจากรถ พลางหลบอยู่ตรงพุ่มไม้แถวๆนั้น พร้อมกับใช้คลื่น GN อำพรางมอร์เตอร์ไซคันนี้ไว้

อืม . . . เคยได้ยินความเป็นมาของที่นี่อยู่บ้างเหมือนกันก่อนอื่นคงต้องลองเข้าไปด้วยสันติวิธีอย่างที่ อาริซาโตะคนน้อง

เราลองเดินออกมาจากพุ่มไม้ตรงมายังหน้าสถานที่ๆอาริซาโตะคนน้อง ได้ให้เราดู เพื่อ เข้ามายังด้านในฐานนี้

'' ว่าแต่ พวกเขาจะให้เราเข้าไปในฐานได้ง่ายๆอย่างนั้นเลยหรอ? '' เรายืนคิดอยู่ครู่หนึ่งว่าทางนี้เองคงจะมีระบบรักษาความปลอดภัยที่น่าจะเข้มงวดพอๆกับ S.E.E.S. ( เป็นคนเจ้าระเบียบก็คิดมากเรื่องนี้เป็นเหมือนกันนะ )

เอาเถอะ ลองดูก่อนก็แล้วกัน เรามองดูว่ามีใครอยู่แถวๆประตูหน้าแห่งนี้บ้างพลางเดินไปหาคนๆนั้น

'' ขอโทษครับ ไม่ทราบว่า จะขอติดต่อเพื่อขอเข้าชมฐาน T.S. ได้ที่ไหนหรอครับ? '' เราถามด้วยสีหน้าเป็นมิตรและน้ำเสียงเรียบๆประกอบรอยยิ้มบางๆ เพื่อไม่ให้มีพิรุธ

-:- ย้ายมายัง T.S. Base

- พบ Furizu Andre

? ? ? : อ่า . . . สวัสดีครับ มาติดต่อในยามวิกาลแบบนี้ มีธุระอะไรเร่งด่วนรึเปล่าครับ ?

ชายหนุ่มผู้นึงได้เดินออกมาจากด้านในแลเอ่ยถามฮารุขึ้นถึงเหตุผลการมาของฮารุ


จะบอกไปตรงๆดีหรือเปล่านะ ... เรามองชายตรงหน้า

'' พอดีผมเป็นนักศึกษากำลังหน่ะ แล้วผมก็สนใจหน่วยงานนี้ด้วยน่ะครับ เลยอยากมาลองเดินชมเสียหน่อย ขอโทษด้วยนะครับ ที่มาตอนนี้ ผมติดเรียนพิเศษอยู่น่ะ ฮะๆ '' เราหัวเราะแก้เก้อ

'' อ่ะ ส่วนนี่เป็น บัตรนักเรียนของผมครับ '' ตอนที่เราก้มหน้าหยิบบัตรนักเรียนอยู่เราแอบเปลี่ยนโค๊ดข้อความด้านในอย่างรวดเร็วและยื่นให้เขาดูเป็นข้อมูลของ Kagamine Len นักศึกษาด้านเทคโนโลยีซอฟแวร์ ( อ้างอิงจาก เนื้อเรื่องเพลง Kokoro )

'' ผมว่าจะมาที่นี่หลายครั้งแล้ว แต่ก็ติดทำวิทยานิพนแล้วก็เรียนเสริมอีกเลยไม่ได้มาตอนกลางวันซักทีน่ะ ฮะๆๆ ''

'' พอจะช่วยซักหน่อยได้มั้ยครับ คุณ?... ''

ฟุริสึ อันเดร์ : ผม ฟุริสึ อันเดร์ครับ

ชายหนุ่มได้แนะนำตัวเองแต่เขาก็ไม่ได้รับบัตรมาจากฮารุด้วยเช่นกัน

ฟุริสึ อันเดร์ : ช่วงเวลานี้คนธรรมดาจะอยู่ในห้วงนิทราและไม่สามารถตื่นขึ้นมาได้นะครับ ถ้ามีธุระอะไรล่ะก็บอกกันตรงๆน่าจะดีกว่านะ


เรานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะผ่อนหายใจเบาๆอย่างเข้าใจ

'' นั่นสินะ ว่าแล้วเชียวว่าช่วงเวลาแบบนี้บอกว่าคนธรรมดาออกมาเพ่นพ่านคงไม่มีใครเชื่อหรอก ''

เรามองเขาด้วยสายตาเป็นมิตรไม่ได้ปล่อยแรงกดดันอะไรออกไปก่อนจะพูดต่อ

'' พอดี ผมมีจะมาเก็บของบางอย่างที่อยู่แถวๆบริเวณฐานของหน่วยงานคุณน่ะ แล้วก็พอดีมีอย่างอื่นที่ต้องไปเอาคืนมาด้วยเพราะคนของคนดันไปขโมยมันมาซะได้ จะเป็นอะไรมั้ย ถ้าผมจะขอสองสิ่งนั้นคืนน่ะครับ? ''

เรากล่าวด้วยรอยยิ้มนิ่งๆนั้น

'' ผมไม่ได้มาร้ายหรอกนะ แต่แค่มาเอาของๆหน่วยงานของผมกลับไปเท่านั้นเอง ''

ฟุริสึ อันเดร์ : ถ้าเป็นวัตถุแปลกปลอมทีองค์กรณ์ของคุณส่งมาเก็บไปล่ะก็ คงไม่มีปัญหาน่ะครับ แค่ว่าทางกลุ่มเราคงจะไม่มีของที่ขโมยมาจากพวกคุณนะครับ

ชายหนุ่มได้เปิดทางให้ฮารุเข้ามายังด้านในพร้อมกับค่อยๆเดินคุยอยู่ข้างๆชายหนุ่มไปด้วย


อืม . . .  เราพูดดูเชิงไว้แต่ชายคนนี้ไม่สะทกสะท้านเลยแฮะ

เราคิดไปพลางเดินไปพร้อมกับเขาเข้ามายังด้านในฐาน

'' คุณเนี่ย ใจเย็นกว่าที่ผมคิดไว้ซะอีกนะครับ ทั้งๆที่ลองพูดหยั่งเชิงไปซะขนาดนั้น '' เรากล่าวชม (ย้ำว่าชมนะ) อังเดร์ ระหว่างทางเรารู้สึกว่า สถานที่แห่งนี้ไม่ค่อยธรรมดาเสียเท่าไหร่ ผิดกับบรรยากาศที่ S.E.E.S โดยสิ้นเชิง . . . . เรารู้สึกได้ว่าที่แห่งนี้มีพลังธรรมชาติไหลเวียนอยู่สมดุลกว่าที่ฐาน S.E.E.S ที่จะเต็มไปด้วยเครื่องจักรเสียส่วนใหญ่

ว่าแต่ ทำไมที่สำนักงานถึงระบุมาซะว่า ทำยังไงก็ได้ให้ลอบเข้ามาที่แห่งนี้ให้ได้ ทั้งๆที่เราเห็นแล้วท่าทางคนพวกนี้จะไม่ได้ถึงกับกีดกันขนาดนั้นซะด้วย

'' ปรกติ เขาให้คนนอกเข้ามาง่ายๆ แบบนี้เลยหรอครับ? ทีแรกผมวางแผนเอาไว้ล่วงหน้าแล้วซะอีกว่าถ้าเกิดคุณไม่เปิดทางให้ ผมจะลอบเข้ามาที่นี่ยังไง . . .''

ฟุริสึ อันเดร์ : ถ้าเป็นเรื่องฝ่ายล่ะก็ทาง T.S. เราพยายามจะไม่เป็นศัตรูกับใครอยู่แล้วน่ะครับ ถ้าไม่ใช่เรื่องที่เดือดร้อนพวกเราล่ะก็

ชายหนุ่มได้ตอบฮารุด้วยท่าทีปกติของเขาโดยไม่ได้มีท่าทีกีดกันตัวของฮารุแต่อย่างใด

-:- ย้ายมายังบริเวณ ศาลเจ้าของคาสึมิ

ฟุริสึ อันเดร์ : ที่นี่งั้นเหรอครับ ?


'' . . . '' เราเงียบจนกระทั่งมายังบริเวณที่หมายของภาระกิจ

'' อืม น่าจะใช่แหละครับ ''  เราบอกอันเดร์ พลางเดินออกมายังบริเวญใกล้ๆกับมอนิเตอร์ที่ตรวจจับพลังงานแปลกปลอมออกมาได้

'' Open Combat . . . '' วิ๊บ ถุงมือถูกสวมเข้า ก่อนที่เราจะเดินมายังบริเวณซากการต่อสู้และหาผลึกพลังที่พอจะใช้งานได้บ้าง

ดูเหมือนว่าภายในพื้นที่นี้ฮารุจะสามารถค้นหาผลึกพลังที่หลงเหลืออยู่ได้อย่างไม่ยากเย็นนัก จนบางครั้งนั้นมันง่ายเกินไปเสียเหมือนกับว่าถูกจัดฉากไว้อยู้แล้วอย่างนั้นล่ะ . . .



ไม่นานนักฮารุก็สามารถรวบรวมผลึกทั้งหมดได้อย่างง่ายดาย ภารกิจของเขาน่าจะจบลงแค่นี้ในวันนี้แล้ว


เท่านี้น่าจะพอแล้วล่ะนะ?

เรายืนขึ้นพร้อมกับเก็บผลึกลงในห่อบรรจุและเก็บไว้ในกระเป๋าเรียบร้อยก่อนจะหันกลับมาหาอังเดร

'' เรียบร้อยแล้วล่ะครับ ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือ ''

ฟุริสึ อันเดร์ : ยินดีครับ

ชายหนุ่มได้โค้งให้กับฮารุเล็กน้อยก่อนที่จะเดินไปส่งฮารุด้วยเช่นกันที่หน้าทางออก

ฟุ้บ !! ระหว่างทางนั่นเอง !! มิติประหลาดก็ได้เปิดขึ้นกระทันหันในระยะที่ทั้งสองอยู่ไม่ไกลมากนักพร้อมกับปรากฏร่างของปีศาจตนนึงออกมา !!



- ช่วยเหลืออันเดร์
- ขอปลีกตัวกลับฐาน S.E.E.S.
- อื่นๆโปรดระบุ


- อื่นๆ [ กำจัดมันโดยเร็วและเข้าไปยังมิติที่บิดเบี้ยวนั้น ]

'' อะไรน่ะ!! '' เรามองไปยังมิติที่บิดเบี้ยวออกมานั้น ก่อนจะมีมอนเตอร์ออกมายืนประชันหน้ากับพวกเรา

ที่ฐานนี่มีช่องว่างของมิติที่บิดเบี้ยวอยู่ด้วยอย่างนั้นหรอ? เราพยายามประเมินสถานการณ์ฉุกเฉินอย่างคร่าวๆ

จะยังไงก็แล้วแต่ ก่อนที่มิติจะหายไป ต้องรีบฆ่ามันแล้วเข้าไปให้ทัน!!

'' Open combat !! '' เราสวมถุงมือสำหรับต่อสู้ก่อนจะเริ่มย่อตัวลงและพุ่งตัวออกไปด้วยความเร็ว

ไม่รอช้าที่จะกางมือออกเปิดม่านพลังไคเป็นสายทาง ( คล้ายๆเลเซอร์นำล่อง )

'' Substance Delayer!! '' กริก!! เราหยิบปืนจากซองปืนพกยิงอันไปยังหนวดเล็กๆของมัน สามนัด

ปังๆ !!! กระสุนสามนัดได้พุ่งออกไปจากปากกระบอกปืนเพียงไม่กี่เสี้ยววินาทีก็ถูกเป้าหมายตามที่คำนวนไว้

- Direct Critical & Weight Elimination

ร่างเรามาหยุดอยู่ตรงหน้ามันพร้อมกับกระโดดขึ้นสร้างพื้นที่ตีลังกาลอยกลางอากาศออกมาก่อนจะจ่อปืนที่แผ่นหลังของมันพร้อมยิงออกไปอีก

ปังๆ!!! ซากที่คล้ายหนวดได้กระเด็นออกมาเรารีบคว้ามันเอาไว้และทำการวิเคราะห์ในทันที

- Erudition & Ki Transmission

เราทำการวิเคราะห์และดึงแก่นพลังของมันมาเสริมความสามารถให้กับตัวเองก่อนที่จะเริ่มทำการโจมตีต่อไปเรื่อยๆ ด้วยความเร็วนั้น

หนวดพวกนี้อาจเป็นอันตรายได้ ต้องกำจัดออกให้หมด!!

- Direct Critical

ในระหว่างที่เราโจมตีอยู่ เราได้ร่ายสกิลนี้ขึ้นมาพร้อมกับใช้หมัดของเราต่อยแฉลบผ่านหนวดที่และบางสิ่งที่ยื่นออกมาคล้ายๆกับเขา? เพื่อทำลายมันไปเรื่อยๆจนจำนวนเหลือน้อยลง

Learn Wind Walker
Learn Ignition Break
Learn Vital Strike
Learn Break


ฉั้วะ หลังจากกำจัดหนวดและเขาจำนวนมาออกมาได้ เรารีบวาดโปรแกรมขึ้นมาเพื่อใช้สกิลเสริมในทันที

Wind Walker & Direct Critical เรารวบรวมสมาธิเพื่อเพิ่มความสามารถใหักับขาของตัวเองก่อนจะเริ่มวิ่งออกไปอีกครั้ง

- Command Strike - Rising Dragon ( Fist of Fury )

สามารถใช้งานได้เมื่ออยู่ในสถานของสกิล Wind Walker & Direct Critical [ Break > Break > Break > Break >> Vital Strike ]

ฟุบๆ! ฟุตเวริคที่มีความเร็วเพิ่มขึ้น ทำให้เราอ้อมโจมตีมันจากด้านหลังและสลับด้านข้างไปมาได้ไม่ยากเย็นนัก

ผั้ว!!! หมัดอัดไปที่แผ่นหลังจากด้านหลังของมัน

ผั้ว!!! เท้าที่เตะอัดจากด้านขว้าง

ผลั่ก!! หมัดอัดไปที่ด้านขว้างจากฝั่งตรงข้าม

ปึก!!! ตีลังกากลับหลังเพื่อเว้นระยะห่างออกมาก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปต่อยอย่างแรง!!

'' หายไปซะ!! ''

ตูม!!! หมัดตรงที่ฉาบชิพสถานะผิดปรกติต่อยอัดเข้าไปในร่างของมันอย่างแรงก่อนที่เราจะใช้ขาทั้งสองข้างถีบร่่างของมันเว้นระยะห่างและลงพื้นอย่างรวดเร็ว

พลั้ก !! มอนสเตอร์ด้านหน้าที่ปรากฏตัวออกมาได้ถูกฮารุชิงเปิดการโจมตีเข้าใส่เสียก่อนอย่างรวดเร็วพร้อมกับกระเด็นออกไปและเปิดช่องว่างให้ฮารุสามารถเข้าไปยังตัวมิติที่กำลังค่อยๆปิดลงได้ !!

-:- ย้ายมายัง ? ? ?

- พบ Nightray Gilbert
- พบ Majorin Madoka

ทันทีที่ฮารุได้ปรากฏขึ้นในสถานที่แห่งนี้เขาก็ได้พบกับลูกบอลสีดำประหลาดและชายหนุ่มพร้อมกับหญิงสาวที่เขาคุ้นหน้าเข้าโดยบังเอิญ

Fiend Link 2 : ~ พบกันอีกครั้ง ~

กิลเบิร์ต(?) : คุณอีกแล้วเหรอครับ ? จะตามตื้อกันไปถึงไหนนะ

ชายหนุ่มได้ยิ้มทักทายฮารุบางๆพร้อมกับชี้Rapierของเขามาที่ด้านหน้าอย่างช้าๆ


ฟุ่บ ตึก! . . . เรากลับตัวลงสู่พื้นอย่างเรียบง่ายก่อนจะมองไปรอบๆ ความรู้สึกแบบเดียวกับตอนที่มาสังกัตในวันแรกเปี๊ยบเลยแฮะ . . .

นั่นมัน? เราหันไปหาทางต้นเสียงพลางมองชายหนุ่มและหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงข้างๆลูกบอลสีดำนั่น

คราวนี้คงพอจะมั่นใจได้แล้วล่ะว่า ชายคนนี้และก็แม่มดคนนั้นคงมีความเกี่ยวข้องกับมิติที่บิดเบี้ยวนี้แน่ๆ

'' อย่าพูดแบบนั้นสิ ทางนี้เองก็แค่บังเอิญโผล่มาตรงนี้พอดีก็เท่านั้นเอง . . . '' เราตอบกลับไปหาเขาก่อนจะกำมือทั้งสองข้างแน่น

'' แต่โทษทีนะ วันนี้มีธุระกับแม่มดคนนั้นน่ะ คุณช่วยหลบไปซักเดี๋ยวได้รึเปล่า? ''

[ Tactics command ] - Hiper Movement  [ Wind walker & Substance Delayer & Weight Elimination ]

กึ้ก !! เนื่องจากพลังของฮารุที่ได้ใช้ไปในการต่อสู้ก่อนหน้านี้ทำให้เขารู้สึกว่ากระแสพลังในตัวเขาลดลงบ้างระดับหนึ่ง การต่อสู้ที่ยืดเยื้ออาจจะไม่ส่งผลดีต่อตัวฮารุเองนัก

ฟุ้บ !! ร่างของชายหนุ่มผมสีเหลืองได้หายไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับปรากฏขึ้นมาที่ด้านข้างฮารุได้อย่างไม่ยากเย็นนักเนื่องจากพื้นที่ที่เป็นธาตุความมืดในขณะนี้ทำให้เขาสามารถเคลื่อนที่ได้อย่างง่ายดายนั่นเอง !!

กิลเบิร์ต(?) : ผมคงไม่ปล่อยให้คุณทำอะไรได้ตามใจหรอกนะครับ !!

ร่างของชายหนุ่มได้ปรากฏขึ้นที่ด้านบนของฮารุพร้อมกับตวัดดาบลงมาที่ร่างของชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว !!

วืดดดด !! เหมือนกับว่าร่างเงาของเขาได้เคลื่อนที่ช้าลงพร้อมกับการเคลื่อนไหวต่างๆของเขาด้วยซึ่งมันช้าลงจนฮารุสามารถเห็นควาผมิดแปลกจากการต่อสู้กันจากครั้งที่แล้วได้เลยทีเดียว !!

- พบ Chain bind

เชน ไบนด์ : Slowness . . .

ร่างของชายหนุ่มคนนึงที่ฮารุรู้จักได้ปรากฏตัวขึ้นอย่างช้าๆพร้อมกับใช้จังหวะเดียวกันนั้นฟาดร่างของชายหนุ่มผมเหลืองจนเขาต้องใช้แรปิเออร์รับไว้และกลับตัวถอยออกไปเสียก่อนทันที

เชน ไบนด์ : ทางผมเองมีธุระกับเครื่องจักรด้านหลังนั่นน่ะครับ

เชนได้ยืนยันเป้าหมายกับฮารุขึ้นพร้อมกับแสดงตำแหน่งและข้อมูลสมาชิกผ่านบัตรแสดงผลพื้นฐานเพื่อยืนยันสถานะภาพของตัวเองก่อนที่จะได้รอคำสั่งต่อไปจากฮารุ

เชน ไบนด์ : ถ้าต่างคนต่างเคลื่อนไหวมันอาจจะลำบาก คงต้องขอรบกวนด้วยนะครับ


เสร็จสิ้น
โพสต์ 24-5-2012 01:09:43 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 7-8-2012 21:25



สถานะ : บาดปานกลาง
Hp : ปานกลาง
Mp : เล็กน้อย / สามารถใช้อย่างไม่จำกัดได้จนจบการต่อสู้

ซูมมม !! พลังของเวนโทร่าได้ระเบิดกระจายพื้นที่โดยรอบออกไปเป็นจุดๆอย่างมั่วซั่ว . . .

ทันใดนั้นเอง !! เวนโทร่าก็ได้เห็นกับพื้นที่จุดนึงที่ไม่ถูกทำลายลง ซึ่งดูเหมือนว่านั่นจะเป็นซัมมอนเนอร์ที่ควบคุมมังกรกระดูกตัวนี้อยู่นั่นเอง !!



? ? ? : . . . .


-:- use skill : Control Light + Shadow Traveller
เวนโทร่าเคลื่อนที่เข้าไปหาผู้หญิงคนนั้นอย่างรวดเร็ว

-:- use skill : Catastrophic Light
เวนโทร่าสร้างดาบแล้วจับมันจ่อไปที่คอของหญิงคนนั้น และมีดาบเล่มอื่นๆอีกนับสิบล้อมคอของเธอคนนั้น
และสร้างปืนแสงและมิสไซส์ลอยอยู่ข้างหลังเวนโทร่าเล็งไปที่หญิงคนนั้น

" ทำไมเธอถึงเอามังกรตัวนั้นมาโจมตีพวกฉัน !!! "เวนโทร่าถามด้วยสีหน้าตึงเครียด

ทางด้านมิวเชสกี้ก็ต้านกับมังกรตัวนั้นอยู่
ดูเหมือนว่าจะเป็นการต่อสู้แยกกันระหว่างซัมมอนเนอร์ กับ ซัมม่อน แบบตัวต่อตัว
"มังกรฝั่งนั้นใช้พลังจากซัมมอนเนอร์เป็นหลักดั่งนั้นมิวเชสกี้น่าจะสู้ได้หากฝั่งนั้นไม่ได้รับพลัง" เวนโทร่าคิดในใจ

สถานะ : บาดปานกลาง
Hp : ปานกลาง
Mp : เล็กน้อย / สามารถใช้อย่างไม่จำกัดได้จนจบการต่อสู้

แว้บ !! ร่างของหญิงสาวตรงหน้าที่เวนโทร่าได้เข้าหานั้นได้ค่อยๆจางออกเหมือนกับแสงที่หักเหกันจนเกิดเป็นภาพหลอกตาเท่านั้น !!

เมื่อเวนโทร่าได้รู้ตัวอีกครั้งร่างของเธอก็ได้ถูกขังอยู่ในวงเวทย์พลังแปลกๆเสียแทนแล้ว !!


-:- Use : Magic Drainer
เวนโทร่าดูดพลังเวทย์ที่ใช้สร้างมิติที่ขังเธออยู่เพื่อสลายมัน และเพื่อนำพลังเวทย์มาเก็บสำรองเอาไว้โดยไม่ใช้

" ...... เลิกเล่นอะไรแบบนี้ได้ยัง .... " เวนโทร่ากล่าวด้วยท่าทางราวกับมิตินั้นทำอะไรเธอไม่ได้เลย
เวนโทร่าเรียกมิวเชสกี้กลับมาข้างกาย แล้วนั่งลงกับพื้น
" อย่างน้อยบอกสาเหตุที่มาทำร้ายพวกเราหน่อยสิ . . . . "เวนโทร่ากล่าวด้วยท่าทางใจเย็น

สถานะ : บาดปานกลาง
Hp : ปานกลาง
Mp : ปกติ / สามารถใช้อย่างไม่จำกัดได้จนจบการต่อสู้

-:- ใช้งาน Magic drainer : ex 1 ชิ้น

? ? ? : เราไม่มีความจำเป็นที่จะต้องพูดกัน ถ้าคิดว่าจะหลอกถามเราได้ล่ะก็เธอคิดผิดแล้วล่ะ !!

หญิงสาวได้ตั้งไม้เท้าของเธอปักลงที่พื้นข้างๆตัวพร้อมกับมังกรร่างกระดูกนั่นที่ได้เคลื่อนที่มาด้านหลังของเธอและสลายตัวลงเป็นเถ้าทุลีลงไป


.............. เวนโทร่าถึงกับเงียบเมื่อได้ยินสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นพูด
" หลอกถาม ? พูดเป็นเล่นเหอะ ... ถามตรงขนาดนี้ เหอะๆ "เวนโทร่าพูดแล้วหัวเราะแห้งๆออกมา




( ต่อช่วงเน็ทหลุดเมื่อวานทำให้บั้ค ขอกระโดดข้ามไปฉากเมื่อวานเลยแล้วกัน )

~ Day 4 ~

-:- ช่วงเช้า

-:- สถานที่ เขตุ ดันเจี้ยน "นครบาดาลที่ถูกลืม" [ Profonde ]

หลังจากที่เวนโทร่าได้สำรวจบริเวณพื้นที่ลวงตานี้อยู่พักนึงก็พบว่าเส้นทางนั้นถูกจัดให้เดินวนอยู่ที่จุดเดิมโดยไม่มีทางออกหรือสิ่งมีชีวิตอื่นให้เห็นเลยแม้แต่น้อย แต่เมื่อเวนโทร่าได้เดินสำรวจซักพักแล้วก็พบว่าเธอจะหวนกลับมายังจุดที่มีต้นไม้ต้นนึงที่มีลักษณะเหมือนต้นที่เธอได้พบตอนเข้ามาที่นี่ครั้งแรกอยู่ใกล้ๆทางเดินเดิมตลอดเวลา


" . . . . . . ชิบหายแล้ว . . . " เวนโทร่ากล่าวเมื่อเห็นทิวทัศน์ที่คล้ายเดิมอยู่รอบตัวเธอ
เฮ้อ ~ เธอถอนหายใจพล่างนั่งใต้ต้นไม้แถวนั้น แล้วมองขึ้นไปบนท้องฟ้า
" . . . . . รู้งี้น่าจะไปโรงเรียนแหะ . . . . " เวนโทร่าพูดพล่างรู้สึกตัวว่าคิดผิดที่เข้ามา
เธอยังคงนั่งพักอยู่ใต้ต้นไม้

ในขณะที่เวนโทร่ากำลังนั่งพักอยู่ใต้ร่มไม้นั้นก็ได้มีหญิงสาวคนนึงปรากฏตัวขึ้นมาข้างๆเธอ

-:- พบ Phalox Ro

? ? ? : สวัสดีจ้า ~ หลงทางอย่างนั้นเหรอ ? พอดีว่าเราผ่านมาสำรวจบริเวณนี้พอดีและเป็นจอมเวทย์ด้วย ถ้าเธออยากออกไปล่ะก็เราพอจะส่งเธอออกไปได้นะ ♪ แต่คงไม่ฟรีหรอกน้า

หญิงสาวคนนั้นได้เดินเข้ามาทักทายเวนโทร่าพร้อมกับเสนอไอเดียอะไรบางอย่างขึ้นอย่างกับรู้ว่าเวนโทร่านั้นกำลังหลงทางอยู่


เวนโทร่าลดพลังเวทย์ไม่ให้มีการจับออร่าพลังเวทย์ได้ แล้วแกล้งทำเป็นคนที่มีพลังเวทย์อ่อนเลยหลงเข้ามาในมิติเวทย์

"สวัสดีค่ะ . . . ใช่ค่ะ . . . พอดีหลงเข้ามาอะค่ะ ที่นี้มันที่ไหนหรอค่ะ??? แล้วมันเกิดอะไรขึ้นหรอค่ะ ??? ทำไมฉันถึงมาอยู่ตรงนี้ได้ ??? " เวนโทร่ากล่าวด้วยท่าทางเหมือนสงสัยไปเสียทุกอย่างแล้วถามหญิงสาวอย่างต่อเนื่อง " แล้วที่ไม่ฟรีนี้คือต้องการอะไรตอบแทนหรอค่ะ ? "

"ถ้ายังไงในเมื่อ เธอกำลังสำรวจแถวนี้อยู่งั้นก็ขอเดินตามไปด้วยได้มั้ยค่ะ ? " เวนโทร่าเองก็ยังอยากสำรวจบริเวณมิตินี้อยู่ด้วย

? ? ? : อะ . . . อ้อ ~ เราสะดวกสำรวจตัวคนเดียวมากกว่าน่ะ แต่ถ้าเธอสนใจล่ะก็จะตามมาก็ได้นะ

หญิงสาวได้พูดจาติดๆขัดๆเล็กน้อยพร้อมกับเสนอบอกเวนโทร่าขึ้น

? ? ? : แต่ว่าถ้าเธอจะออกไปเลยล่ะก็ได้เหมือนกันนะ แต่เราคงจะต้องเก็บเงินเธอค่าอุปกรณ์เวทย์ในการส่งตัวออกไป ว่าไงล่ะ ?


เวนโทร่าทำท่าเหมือนคิดหนักแม้จะรู้คำตอบอยู่แล้ว
เวนโทร่าทำท่าเหมือนคิดอยู่ซักพักก่อนจะตอบกลับไป
"ถ้างั้นขอตามไปด้วยแล้วกันค่ะ . . . "เวนโทร่าตอบไป

? ? ? : ข- ข้างในไม่มีอะไรหรอกน่า จะตามเข้าไปทำไมเล่า ชั้นว่ารีบๆจ่ายเงินมาแล้วออกไปจะดีกว่านะ

ดูเหมือนหญิงสาวจะให้การปฏิเสธเวนโทร่าพร้อมกับได้คะยั้นคะยอจะเอาเงินของเวนโทร่าให้ได้อย่างมีพิรุดผิดปกติ



"ฉันไม่มีเงินอะค่ะ . . . เพราะงั้นเลยอยากจะทำงานช่วยสำรวจแทนเงินที่ใช้ออกอะค่ะ" เวนโทร่ากล่าวกับหญิงสาว
พลางซ่อนเงินในกระเป๋าตังค์ก่อนจะโชว์กระเป๋าตังค์ที่ไม่มีเงินอยู่ให้ดู
เวนโทร่ายังคงปิดปังพลังเทย์ของตัวเธอเองอยู่

หญิงสาวเบื้องหน้าได้มองเวนโทร่าด้วยใบหน้าเหวอก่อนที่จะคอตกเล็กน้อยและหันหลังไปบ่นอะไรพึมพำครู่หนึ่งก่อนที่จะหันกลับมาหาเวนโทร่า

? ? ? : เอาเถอะ . . . ถ้างั้นมาด้วยกันก็ได้ . . .

หญิงสาวแปลกหน้าได้เดินนำเวนโทร่าไปภายในป่าปริศนานี้ แต่น่าแปลกใจที่ไม่นานนักก็ดูเหมือนว่าเวนโ?ร่าจะย้อนกลับออกมาที่หน้าทางเข้าของดันเจี้ยนเสียอย่างนั้น

? ? ? : น่าจะออกมาแล้วล่ะ เฮ้อ ~ เซงจริงๆเลย

หญิงสาวคนนั้นได้ถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนที่จะได้กลับหันหลังและทำท่าจะเดินจากไป


"ขอบคุณค่ะ" เวนโทร่ากล่าวอย่างน้อบน้อมกับหญิงสาวที่ไม่รู้จักซึ่งหันหลังให้

"เฮ้อ วันนี้เจอเรื่องซวยแต่เช้าเลยแฮะ . . . . " เวนโทร่าถอนหายใจก่อนจะขึ้นขี่มิวเชสกี้

ช่วยไม่ได้ไปโรงเรียนแล้วกันอย่างน้อยที่นั้นก็คงไม่มีอะไรทำให้ซวยแล้วละ เวนโทร่าคิดในใจแล้วมุ่งหน้าไปทางโรงเรียน

-:- ตัดมายังช่วงกลางวัน

ดูเหมือนว่าเวนโทร่าจะผ่านเรื่องแปลกๆเมื่อเช้ามาได้อย่างหวุดหวิด แต่เวลานั้นก็ยังไม่ได้หยุดรอใครทำให้เมื่อเวนโทร่ามาถึงที่โรงเรียนในเวลาพักกลางวันที่เต็มไปด้วยเด็กนักเรียนที่ออกมาพักผ่อนกันอย่างล้นหลาม

- ให้มิวเชสกี้แหวกทาง
- ลงจากมิวเชสกี้และเข้าไปซื้ออาหารเอง
- ไปที่ชมรมเสียก่อน
- อื่นๆโปรดระบุ


- ไปที่ชมรมเสียก่อน

เวนโทร่ามองไปแถวอันยาวเหยียด เธอทำได้แค่ถอนหายใจแล้วตัดใจจากอาหารกลางวัน
"เฮ้อ ~ ซวยจริงๆแฮะวันนี้ ไปชมรมเลยแล้วกัน" เวนโทร่ากล่าวอย่างท้อแท้
ก่อนที่จะเดินไปยังชมรมดนตรี

-:- ย้ายมายังชมรมดนตรี

ดูเหมือนว่าคนอื่นๆในชมรมนั้นจะได้ทานอาหารกลางวันกันเรียบร้อยแล้วรวมทั้งยังเหมือนว่าพวกเขาเพิ่งจะกลับมากันได้ไม่นานนักด้วย

คิชิ ไคโตะ : อ๊ะ !! คุณเวนโทร่า ?

ชายหนุ่มได้หยุดเท้าลงและค่อยๆหันกลับมาทางหญิงสาวก่อนที่จะได้ค่อยๆเดินเข้ามาหาอย่างช้าๆ

คิชิ ไคโตะ : เป็นอะไรไปรึเปล่าครับ ? เมื่อเช้าเห็นว่าไม่ได้มาที่โรงเรียน . . .


จะบอกไปตามตรงดีมั้ยเนี่ยว่าหลงเข้าประตูต่างมิติ . . . ช่างมันเถอะ  เธอคิดอยู่ในใจโดยไม่พูดอะไร

" ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ~ แค่แวะไปทำธุระก่อนมาโรงเรียนแค่นั้นเองค่ะ "เวนโทร่ากล่าวด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม
ถ้าบอกตามตรงมันคงพิลึกน่าดูเลยแฮะ . . . ว่าแต่ไคโตะรู้ได้ไงว่าเราไม่ได้มาโรงเรียน?? ปกติเราก็ไม่ค่อยได้เข้าห้องอยู่แล้วนิน้า?? เวนโทร่าสงสัยนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้สงใจอะไรมาก

"แล้วนี้ทุกคนกินข้าวกลางวันกันหมดแล้วหรอค่ะ ?? " เวนโทร่ากล่าวพร้อมองดูรอบๆตัว

คิอูอิ ลูกะ : อื้ม ~ เพิ่งไปกันเมื่อกี้นี้เองล่ะ แต่ถ้าเวนโทร่าหิวล่ะก็ชั้นจะไปทานเป็นเพื่อนอีกรอบก็ได้นะ

ลูกะได้โผล่พรวดออกมาจากทางด้านหลังของเวนโทร่าพร้อมกับเกาะที่สะเอวของหญิงสาวไว้เบาๆ

คิชิ ไคโตะ : อ่า ก็อย่างที่คุณลูกะบอกนั่นล่ะครับ


!!!! เวนโทร่าสะดุ้งเล็กน้อย เพราะความจริงแล้วเธอก็บ้าจี้ไม่ใช่น้อย

"เอาไว้ก่อนก็ได้ค่ะ . . . . ตอนนี้คนยังเยอะอยู่เลยมั้งค่ะ เดี่ยวซ้อมก่อนสักพักแล้วค่อยไปก็ได้มั้งค่ะ ~ " เธอกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้มและเป็นมิตร แต่ก็พยายามเก็บอาการไม่ให้ลูกะรู้ว่าเธอบ้าจี้

"งั้นเรามาเรื่องซ้อมอะไรกันหน่อยมั้ยอะค่ะ ???" เวนโทร่าเอ๋ยปากชวนลูกะและไคโตะที่อยู่บริเวณนั้นถึงแม้ว่าเธอยังไม่รู้ว่าจะเล่นเพลงอะไรก็เถอะ

หลังจากที่เธอพูดไปซักพักเธอก็นึกขึ้นได้
" ว่าแต่ตอนงานโรงเรียนจะเล่นเพลงอะไรหรอค่ะ ??? จะว่าไปไวโอลินก็ไม่นิยมเล่นในงานโรงเรียน ถ้าอย่างนั้นจะให้ฉันเปลี่ยนไปเล่นอย่างอื่นมั้ยค่ะ ??? " เวนโทร่าถามเพราะเท่าที่เธอเห็นคนหลักๆที่เล่นดนตรีมีแค่ไคโตะดังนั้นหากเล่นมนงานจริงๆคนอาจจะไม่พอก็ได้

คิชิ ไคโตะ : ตอนนี้ยังไม่ได้ตัดสินใจเพลงที่จะเล่นกันเลยน่ะครับ เพราะว่าพวกเราเองก็ยังเล่นเครื่องดนตรีประจำตัวกันไม่ถนัดเท่าไร จึงยังไม่ได้ซ้อมด้วยกันทั้งหมดซักครั้งเลย

ชายหนุ่มได้ยิ้มเนือยๆขณะที่อธิบายกับเวนโทร่า

คิอูอิ ลูกะ : แต่ว่าเรื่องเครื่องดนตรีน่ะไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ เพราะพวกเราอยากให้ทุกคนเล่นดนตรีด้วยความสนุกเพราะอย่างนั้นไม่ว่าจะเครื่องดนตรีอะไรก็ไม่มีปัญหาหรอกจ้า

ลูกะได้ตอบเวนโทร่าขึ้นพร้อมกับจับมือของหญิงสาวไว้เพื่อให้กำลังใจ

คิอูอิ ลูกะ : ลองหาเพลงที่เล่นด้วยกันกับไวโอลีนของเวนโทร่าเล่นด้วยกันไม๊ล่ะ ?

หญิงสาวได้เอ่ยชวนขึ้นด้วยท่าทางร่าเริง ดูเหมือนว่าเวนโทร่าอาจจะสามารถซ้อมดนตรีกับลูกะได้ดีภายในวันนี้ก็เป็นได้


"เอ๋ ! ไม่ต้องทำเพื่อฉันขนาดนั้นก็ได้ค่ะ . . . " เวนโทร่ากล่าวด้วยท่าทางร้อนรน

" จริงๆแล้วฉันเองก็ถนัดเครื่องดนตรีอยู่หลายอย่างพอสมควรนะค่ะ . . . อีกอย่างขอแค่ได้เล่นดนตรีกับทุกคนไม่ว่าจะเล่นเครื่องดนตรีไหนฉันก็ไม่เกี่ยงหรอกค่ะ ~ " เวนโทร่ากล่าวด้วยรอยยิ้มและความเป็นมิตรตอบกลับไป

เวนโทร่าเว้นช่วงไปเหมือนจริงอะไรบางอย่างอยู่
เธอก้มหน้าลงแล้วเอานิ้วจิ้มกันเหมือนกำลังเขินๆอะไรอยู่ " แต่จริงฉันก็มีเครื่องดนตรีที่อยากเล่นกับทุกคนอยู่ "

use skill :: Control Light

ระหว่างมือทั้ง2ของเวนโทร่าเกิดแสงแปลกขึ้นราวกับเป็นภาพโฮโรแกรมของเครื่องดนตรีอะไรบางอย่างอยู่

สิ่งนั้นคือ . . .



เครื่องดนตรีจะประเทศ Thailand ที่ชื่อว่า ระนาด นั้นเอง!!!

คิอูอิ ลูกะ : อะ- อะไรน่ะ !! ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย ♪

ดูเหมือนว่าลูกะจะสนใจกับเครื่องดนตรีประหลาดที่เวนโทร่าได้แสดงออกมาให้ทั้งชมรมได้เห็น

คิอูอิ ลูกะ : ถ้างั้นของฟังเสียงจากเครื่องดนตรีนี้ก่อนซักเพลงสิ ~

เธอได้ขอให้เวนโทร่าเล่นเครื่องดนตรีนี้ให้เธอฟังคร่าวๆเพื่อที่จะได้รู้จักมันเสียก่อน


ขึ้นใหม่ได้เลยจ้า
เจ้าหญิงลีน่า V.3
เจ้าชาย~!
โพสต์ 24-5-2012 22:40:06 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 9-6-2012 09:41



-:- ย้ายมายังบริเวณโรงเรียน

ลัลลาแชร์ได้รวบรวงแรงที่มีเพื่อมาที่โรงเรียนให้ทันช่วงเช้า แต่ว่าเนื่องจากร่างกายของเธอที่มีความอดทนค่อนข้างต่ำจึงทำให้เธอรู้สึกเหนื่อยและอ่อนเพลียเล็กน้อยด้วยเช่นกัน

- เข้าไปที่ห้องเรียน
- เข้าไปที่ชมรม
- ไปที่ (ระบุ)
- อื่นๆโปรดระบุ


[ 1 ]

" . . . . . อือ "

ลัลพาร่างที่โซซัดโซเซไปได้จนถึงโรงเรียน จากนั้นเธอก็ฟุบลงไปทันที

" z z z Z . . . "

" ว้าย ! ลัล !? "

อิเลียร์ตกใจมากจนเผลอตะโกนออกมา โชคดีที่มันยังเช้าอยู่เลยยังไม่มีคนอยู่บริเวณนั้น

" ล . . . . . ว่าแล้ว แย่แน่ๆ "

ลัลสลบไปแล้ว กว่าเธอจะฟื้นอย่างเร็วก็คงสายๆ พี่ของเธอมักจะเป็นอย่างนี้ทุกครั้งหลังใช้เวทย์มนต์แล้วพักผ่อนไม่เพียงพอ

" . . . . . . "

possess >> Lullshare

วิ้งง..

จากนั้นก็มีควันสีดำโผล่ออกมาจากโลงศพ ค่อยๆลอยออกมาปกคลุมร่างของลัลอย่างช้าๆก่อนที่จะคลุมมิดไปทั้งตัว

ไม่นานนัก ร่างของเธอก็ค่อยๆเปลี่ยนไป

??? : ฮึ ฮึ ฮึ ฮึ . . .

" ทำได้จริงๆด้วย พลังเราคงเพิ่มขึ้นหลังจากเข้าสู่มิตินั่นสินะ ... แล้ว พี่เองก็คงอ่อนแรงสุดๆเลยสินะนี่ "

ร่างของลัลกลายเป็นเด็กสาวผมสีขาว ในชุดบางๆสีเขียว จากเสียงนั่นทำให้รู้แน่ชัดว่าเป็น อิเลียร์นั่นเอง

possess ความสามารถในการสิงสู่ของอิเลียร์ เธอสามารถสิงร่างของสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอ จิตใจสับสน หรือใกล้ตายได้

" งั้นหนูจะไปห้องเรียนแทนพี่เองละกัน "

ร่างของลัลที่ตอนนี้โดนปลุกคลุมจนกลายเป็นอิเลียร์ไปแล้ว ได้เดินเข้าไปในตัวตึกเพื่อหาห้องเรียนของพี่เธอ..

แต่เนื่องจากอิเลียร์เพิ่งมาที่โรงเรียนเป็นครั้งแรก เธอเลยหลงทางไปตามระเบียบ

-:- ย้ายมายังบริเวณด่านฟ้า

อิเลียร์ได้เดินหลงมาจนถึงบริเวณที่สงบเงียบของโรงเรียนเข้าโดยบังเอิญ รอบๆบริเวณนั้นได้ให้บรรยากาศที่แสนสงบและเงียบเป็นอย่างมากรวมกับเวลาที่ค่อนข้างเช้าตอนนี้ทำให้เธอไม่พบนักเรียนคนอื่นๆบนนี้เลย

-:- พบ Tsubasa Akari

ถึงแม้ว่าจะไม่มีนักเรียนคนไหนอยู่ก็ตามแต่อิเลียร์ก็ยังสัมผัสถึงบางอย่างที่มีธาตุประจำตัวเป็นด้านตรงข้ามกับเธอโดยสิ้นเชิงอยู่ เมื่อเธอได้เหลียวมองไปที่ข้างๆบริเวณแล้วเธอก็ได้พบกับเด็กสาวคนนึงที่ยืนมองเธออยู่เงียบๆด้วยท่าทางไร้เดียงสา


" . . . . ~♪ "

อิเลียร์สัมผัสบางอย่างได้จากตัวของเด็กคนนี้ บางอย่าง..ที่คล้ายคลึงกับมิตินั่น
แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ใช่ในด้านที่ไม่ดี..

อิเลียร์เดินเข้าไปใกล้ๆเด็กสาว.. แล้ว

" เธอเป็น [เทพเจ้า] อย่างนั้นเหรอ อะ! หรือว่าเป็นทูตสวรรค์กันละ ? "

พูดเรื่องหลุดโลกออกมา..

? ? ? : ไม่ใช่หรอก เราเป็นชาโดว์น่ะ

เด็กสาวได้ตอบอิเลียร์เนือยๆพลางเอียงใบหน้ามองกลับมา


" ชาโดว์ ? "

อิลเอียงคอทวนเสียงสูงพร้อมกับใช้นิ้วจิ้มไปที่คางของตนเองกับคำตอบของเด็กสาว ก่อนที่จะเธอจะเงียบไปครู่นึง

「จริงอยู่ว่าชาโดว์เกิดขึ้นได้จากมนุษย์ที่ถูกความมืดมิดในจิตใจกลืนกิน แต่ว่าชาโดว์ที่ปรากฏตัวออกมาครั้งแรกพร้อมๆกับช่วงเวลาที่มิตินั่นปรากฏขึ้นนั้น ไม่ใช่มนุษย์ ซึ่งทางเราเองก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นสิ่งมีชีวิตรูปแบบไหนน่ะ」

" . . . . . . . . "

" เหรอ.... อื้ม  เรื่องนั้นช่างมันเถอะ แล้วทำไม ชาโดว์ซังถึงมายืนอยู่ที่ๆ...เอ่อ ดูเหมือนจะเป็นด่านฟ้าคนเดียวแบบนี้ละ ? "

อิลถามกลับไป ดูเหมือนเธอจะลืมไปแล้วว่าเธอหลงอยู่ เพราะคนตรงหน้านี่อาจจะมีเงือนง่ำอะไรให้พี่สาวของเธอได้...

? ? ? : เราอาศัยอยู่ที่นี่น่ะ

เด็กสาวได้ตอบหน้าตายด้วยความไร้เดียงสากับอิเลียร์ขี้น ดูเหมือนว่าชาโดว์แต่ล่ะตนนั้นก็คงจะมีลักษณะและนิสัยที่แตกต่างกันไปด้วยเช่นกันนะ


' . . . . . . . . . . . . . '

อิเลียร์ ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรแต่แปลกใจมากที่เด็กตัวเล็กๆแค่นี้จะอาศัยอยู่ในที่แบบนี้ได้.. แต่เธอเองก็อยู่ในโลงนี่นา

" . . . . . . "

เธอเงียบไปอีกครู่นึง ก่อนที่จะตัดสินใจพูดอะไรบางอย่างออกไป

" อยู่ที่นี้ เฉยๆแบบนี้ท่าทางน่าเบื่อออก ถ้ายังไงไปหาอะไรที่สนุกๆทำดีกว่านะ ! อุส่าห์เกิดมามีร่างกายครบทั้งที "

อิเลียร์กล่าวออกมาด้วยท่าทางร่าเริงพร้อมกับเดินเข้าไปใกล้แล้วยืนมือไปให้เด็กสาว

" นะ ? ไปกันเถอะ "

แล้วก็ยิ้มให้เด็กสาวอย่างร่าเริง

Social Link 1 : ~ โลกภายนอก ~

เด็กสาวได้ค่อยๆเดินมาหาอีเลียร์อย่างว่าง่ายและจูงมือของเธอเข้า

? ? ? : จะพาเราไปที่ไหนล่ะ ?


" อื้อ เรื่องนั้นไม่รู้เหมือนกัน ~ "

" แต่เพราะไม่รู้ว่าจะเจออะไร มันถึงได้น่าตื่นเต้นไง ~ "

อิลพูดอย่างร่าเริงก่อนที่จะออกแรงเบาๆพาเด็กสาวเดินออกจากที่นี้

" อย่างแรก ~ ไปหาอะไรทานกันเถอะ ! "

อิลตาเป็นประกายดูเหมือนเธอจะลืมจุดประสงค์ทุกอย่างไปซะแล้ว

-:- ย้ายมายังบริเวณตัวเมือง

ดูเหมือนว่าอิเลียร์จะพาพี่ของเธอโดดเรียนเข้าเสียแล้ว อิเลียร์และเด็กสาวปริศนานั้นได้เดินออกจากตัวโรงเรียนมาและเข้ามายังตัวเมืองกันในช่วงเช้า แต่ดูเหมือนว่าร้านต่างๆนั้นจะเพิ่งทำการเปิดให้บริการได้ไม่นานนักรวมทั้งผู้คนก็ไม่พลุ่งพล่านเท่าไรด้วย


" ~~~~ ♪ "

ระหว่างที่อิเลียร์ กำลังเดินจูงมือเพือนใหม่ที่เธอยังไม่ถามชื่อด้วยซ้ำของเธอ ทอดน่องไปตามร้านค้าต่างๆเพื่อหา
ร้านอาหารที่น่าจะเปิดแล้วนั่นเอง...

' . . . . . . . นี่ '

" !? "

เธอตกใจแล้วชะงักฝีเท้าทันที เสียงที่งัวเงียเล็กน้อยแต่คุ้นเคยที่สุดในชีวิตของเธอ ดูเหมือนจะรู้สึกตัวแล้ว

' . . . . . ทำอะไรอยู่เหรอ ? '

" ง..ง่า ลัล .. เอ่อ คือว่า "

' ว่าไงจ๊ะ. . . . . '

อิเลียร์ทำอะไรไม่ถูก แต่เธอก็ยังคงจับมือเด็กสาวคนนั้นอยู่ พลางคิดหาวิธีอธิบายสถานการณ์นี้ให้พี่เธอฟังแต่ก็คิดไม่ออก

" . . . . . "

' . . . . . '

' พี่ยังง่วงอยู่ เพราะงั้นฝากร่างพี่อีกสักพักจนกว่าจะสายๆนะจ๊ะ อิล.. '

อิเลียร์ได้ยินดังนั้น ก็เงยหน้าแล้วยิ้มอย่างดีใจก่อนที่จะตอบพี่ของเธอ

" ไว้ใจได้เลยค่ะ ! พี่นอนพักผ่อนตามสบายเลย ~ ♪ "

จากนั้นก็จูงมือพาเด็กสาวเข้าไปในร้านอาหารใหญ่ๆร้านนึงที่ท่าทางว่าจะเปิดแล้วทันที

-:- ย้ายมายัง Cafeteria

อิเลียร์และเด็กสาวปริศนาได้เดินทางมาจนถึงร้านอาหารแห่งหนึ่ง ดูเหมือนว่าภายในร้านจะยังไม่มีผู้คนพลุ่มพล่านมากนักทำให้อิเลียร์และเด็กสาวได้เข้ามาเป็นแขกที่นั่งแรกของร้าน

- พบ Kiiro Kuresen

? ? ? : ยินดีต้อนรับค่า ~

หญิงสาวคนนึงได้เดินออกมาต้อนรับทั้งสองเข้าไปยังด้านในพร้อมกับยืนรอรับออเดอร์หลังจากที่ทั้งคู่ได้เลือกที่นั่งแล้ว


หลังจากที่ทั้งสองเข้ามานั่งในร้านแล้ว อิเลียร์ก็ยื่นออเดอร์ไปให้กับเด็กสาว จากนั้นเธอก็สั่งกับพนักงานทันที

" ขอน้ำมะพร้าว ที่นึง ค่ะ "

หลังจากที่บอกกับพนักงานแล้ว ก็หันกลับมาหาเด็กสาวคนนั้นแล้วก็ยิ้มให้อย่างร่าเริงก่อนที่จะถามต่อว่า

" นี่ๆ เธอมีอะไรที่อยากกินเป็นพิเศษหรือเปล่า ? "

หญิงสาวผู้มีปีก : เราไม่รู้ชื่ออาหารทางนี้เลยน่ะ

เด็กสาวได้ตอบอิเลียร์ขึ้นอย่างไร้เดียงสา และหันไปมองทางพนักงานของร้านนิ่งๆ ดูเหมือนว่าอิเลียร์คงจะต้องสั่งอะไรให้แทนเธอแล้วล่ะ


" อืม . . . . "

อิเลียร์ได้ยินดังนั้นจึงก้มหน้าไปที่เมนูอีกครั้ง

" คุณพนักงานจัด faued-skallop (หอยแสกลลอปพันด้วยมันฝรั่งทอด) มาจานนึงโล้ด อะ..แล้วน้ำมะพร้าวเมื่อกี้ไม่เอาแล้วนะ ขอเป็น น้ำเปล่าแทน "

หลังจากที่สั่งอาหารเสร็จ อิเลียร์ก็วางเมนูให้กับพนักงานคนนั้น แล้วก็มองหน้าของเด็กสาวตรงหน้า..

" Aile(ปีก)งั้นเหรอ..อื้อ ไม่มีอะไรหรอก ~ "

อิเลียร์หลุดปากออกมาก่อนที่เด็กสาวจะพูดอะไรเธอก็ชิงตัดบทเสียก่อน

" จะว่าไปยังไม่ได้แนะนำตัวเองเลย "

" ชั้นชื่อ อิเลียร์ เป็น [จิตวิญญาณส่วนหนึ่ง] ของผืนธรรมชาติน่ะ ~ "

เธอกล่าวออกมาอย่างเรียบง่าย พร้อมอ้ามือกว้างๆเป็นภาพประกอบด้วย

" ถ้าชาโดว์จัง จะเรียกชั้นว่าอิเลียร์ จะดีใจมากเลยละ "

เธอเว้นจังหวะเล็กน้อยแล้วก็..

" มาเป็นเพื่อนกันนะ ^ ^ "

? ? ? : ได้ค่ะ ~ อาหารที่สั่งรบกรุณารอซักครู่นะคะ

หญิงสาวพนักงานได้ตอบขึ้นก่อนที่จะค่อยๆเดินกลับไปที่เคาร์เตอร์

ทางด้านหญิงสาวผู้มีปีกนั้นก็ได้นั่งฟังอิเลียร์อธิบายอยู่ครู่หนึ่ง แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ค่อยเข้าใจที่อิเลียร์พยายามจะสื่อเท่าไรนักนอกจากชื่อของอิเลียร์

สึบาสะ อาการิ : เรา สึบาสะ อาการิ เป็นชาโดว์น่ะ

เธอได้ตอบพลางเอียงคอเล็กน้อยมองอิเลียร์ด้วยท่าทีไร้เดียงสา

ไม่นานนักอาหารที่อิเลียร์สั่งไว้ก็ได้มาเสิร์ฟลงที่โต๊ะ



" อาการิจัง ชื่อน่ารักจังเลย ~ ... ว่าแต่ทำไมทำหน้าเหมือนไม่เข้าใจละ =3= "

อิเลียร์ตักอาหารแบ่งใส่ในจานของอาการิ จากนั้นก็นำไปวางไว้ด้านหน้าเธอ

" งั้นชั้นจะสอนอะไรให้นะ เพื่อนน่ะคือคนที่สนิทกันม้ากมากไงละ อาจจะไม่ถึงขั้นติดหนึบ แต่ก็คือคนที่สามารถพึ่งพาอาศัย
กันและกันในยามลำบาก อ่อ..แล้วไงเน้อ "

" เวลาที่เพื่อนมีปัญหา ก็จะช่วยเหลือซึ่งกันและกัน เวลาที่เพื่อนรู้สึกเศร้าเสียใจ เราก็เสียใจ..เวลาที่เพื่อนรู้สึกดีใจ เราก็ดีใจไปด้วยไงจ๊ะ "

วินาทีนั้น ร่างของอิลก็มีควันสีดำแผ่พุ่งออกมา ทั้งชุดทั้งผมและหน้าตาค่อยๆเปลี่ยนไป

" เอ๊ะ เอ๋ ~~ ลัล ?? "

" หายง่วงซะแล้วละจ๊ะ ~ "

ลัลกลับมาควบคุมร่างกายอีกครั้ง จากนั้นเธอก็หันไปสนทนากับเด็กสาวตรงหน้า

" อ๊าา พี่อ่า .. "

Ghostly Being . . .

เหมือนจะรู้ว่าน้องของเธอต้องการอะไร ลัลจึงร่ายคาถาเบาๆ จากนั้นสายลมจึงค่อยๆมารวมกันจนกลายเป็นร่างของอิเลียร์
จากนั้นจึงมานั่งจุมปุ๊กอยู่ข้างๆ ลัล

" เอ๊ะ ?? เอ๋ ~~~!!!! "

" พลังของน้องคงจะมากพอที่จะคงร่างไว้ละนะ .. เอาละ "

ลัลสัมผัสบางอย่างจากเด็กสาวได้.. เธอพิจวิเคราะห์อยู่แปปนึงจากนั้นก็ยิ้มเล็กน้อย แล้วก็แนะนำตัวให้เด็กสาวบ้าง

" ยินดีที่ได้รู้จักจ๊ะ ชั้นชื่อ ลัลลาแชร์ เป็นพี่สาวของอิเลียร์จ้า~ "

สึบาสะ อาการิ : สึบาสะ อาการิ ค่ะ

เด็กสาวได้แนะนำตัวเองขึ้นอีกครั้งกับลัลลาแชร์พลางมองอิลเลียร์ที่เป็นร่างจำแลงที่ถูกสร้างขึ้นข้างๆกับลัลลาแชร์ และได้ค่อยใช้มือหยิบหอยแสกลลอปขึ้นมาทานอย่างเงียบๆ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะชอบมันนะ


ระหว่างที่ทานข้าว ดูเหมือนอิลจะพยายามชวนเด็กสาวคุยเป็นระยะๆ แต่ลัลกลับนั่งเงียบๆ

' . . . . . . '

" นี้ๆ ~ แล้วก็นะ.. "

" เธอเป็นอะไรกันแน่เหรอ สึบาสะจัง ? "

" ..เอ๊ะ ? "

จู่ๆลัลก็พูดออกมาตัดเสียงของอิเลียร์

สึบาสะ อาการิ : เราเป็นชาโดว์น่ะ

เด็กสาวยังคงตอบคำเดิมกับที่บอกกับอิลเลียร์ไปก่อนหน้านี้พลางนั่งมองลัลลาแชร์อย่างสงสัยในคำถามนั้น


" เหรอจ๊ะ ? "

ลัลยังคงไม่แสดงท่าทีอะไรเช่นกัน แต่กลับถามเด็กสาวที่กำลังเคี้ยวอาหารต่อว่า

" แล้วชาโดว์นี่ คืออะไรงั้นเหรอจ๊ะ ? "

หลังจากคำถามนั้นอิเลียร์ก็นั่งเงียบๆโดยไม่พูดอะไร เธอทำแค่มองใบหน้าของอาการิที่อยู่ด้านหน้าเธอ

สึบาสะ อาการิ : พวกเราก็เป็นสิ่งมีชีวิตรูปแบบนึงน่ะ

เด็กสาวได้ตอบลัลลาแชร์ด้วยท่าทีนิ่งๆและเหม่อลอยของเธอตามปกติ


" โฮ่ โฮ่ ~ "

นี้หรือ ? ชาโดว์..

ไม่ต่างจากมนุษย์เลย..

ไม่ว่าจะรูปร่าง หรือภาษา..

' เหตุร้ายที่ S.E.E.S. บอกจะใช่จากเด็กคนนี้จริงหรือ.. '

' แต่เมื่อกี้บอกว่า [พวกเรา] นี่นะ '

" ลัล ? .. "

จากนั้นลัลก็โบกมือให้พนักงานคิดตังค์ไปเลย แล้วเธอก็ลุกเดินออกไป

" เดียวพี่มีที่ๆต้องไปสักหน่อย ยังไงอาการิจัง ก็มาด้วยเลยแล้วกันนะ ~ "

จากนั้นเธอก็เดินออกไปรอหน้าร้าน ทิ้งให้ทั้งสองคนนั่งทานที่เหลือ

อิเลียร์เริ่มรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย เลยพยายามหาเรื่องชวนคุย

" ... อ เอ่อ อร่อยไหมอะ ? "

' อ๊าาาาา ชั้นพูดอะไรของชั้นเนี่ยยยย !!? '

สึบาสะ อาการิ : อื้อ

เด็กสาวได้พยักหน้าลงตอบอิเลียร์เล็กน้อย ไม่นานนักทั้งสองก็ได้ทานอาหารจนหมดและเดินออกมาหาลัลลาแชร์ด้านนอก

สึบาสะ อาการิ : จะพาเราไปที่ไหนเหรอ ?


จะเต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า

ขออภัย! โพสต์นี้มีไฟล์แนบหรือรูปภาพที่ไม่ได้รับอนุญาตให้คุณเข้าถึง

คุณจำเป็นต้อง ลงชื่อเข้าใช้ เพื่อดาวน์โหลดหรือดูไฟล์แนบนี้ คุณยังไม่มีบัญชีใช่ไหม? สมัครสมาชิก

x
โพสต์ 26-5-2012 04:32:51 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 7-8-2012 21:42



" ถ้างั้นก็ตามนั้นแหละ คืนนี้ชั้นจะไปกับเธอ.. "

เขาดูท่าไม่ได้สนใจอะไรเท่าไหร่ ตอนนี้ยูเรก้าสนใจแต่เรื่องข้อมูลเท่านั้น

" แล้วชั้นจะเจอเธออีกได้ที่ไหนล่ะ... รึจะมาอยู่บ้านชั้นก่อน จนกว่าจะมืดน่ะ "

เขาลองเสนอหญิงสาวดู พลางเริ่มทานครีมที่อยู่บนแก้ว

หญิงสาวผมสีชมพู : เจ้าบ้า !! นี่นายจะล่อลวงชั้นไปทำอะไรที่บ้านของนายยะ !!

เธอได้ใช้อาวุธการรับประทานของหวานตีลงที่กลางหัวของยูเรก้าอย่างจังก่อนที่จะได้นั่งงอลตุ้บป่องลงอย่างไม่มีเหตุผล . . . .

หญิงสาวผมสีชมพู : คราวที่แล้วเจอกันได้คราวหน้าก็ต้องเจอกันได้สิ !!


" ถ้าเป็นอย่างงั้นได้ก็ดีสิ... "

เขาพูดออกมาเบา ๆ ก่อนที่จะซัดครีมโซดาจนหมด

" ถ้างั้นเอาเป็นว่าตามนี้ล่ะกันนะ "

ยูเรก้าลุกแล้วเดินออกไปหน้าร้านทันที แต่ก่อนที่เขาจะออกจากร้านไป เขาได้หันพูดประโยดสุดท้ายกับหญฺงผมชมพู

" ฝากจ่ายด้วย ถ้าคืนนี้เจอกันล่ะก็เดี๋ยวให้เงินคืน "

หญิงสาวผมสีชมพู : เอ๊ !!! เดี๋ยวสิ !! เจ้าคุณหนูชักดาบ !!

เธอได้แต่นั่งอึ้งกับความเนียนของยูเรก้าก่อนที่จะได้แต่นั่งอ้าปากค้างและก็คงต้องจ่ายให้ยูเรก้าก่อนตามระเบียบ . . .

-:- ตัดมายังช่วงกลางวัน

ในระหว่างที่ยูเรก้ากำลังเดินออกไปตามเส้นทางภายในเมืองนั้นเขาก็รู้สึกเหมือนว่ามีใครกำลังสะกดรอยตามเขาอยู่อย่างเงียบๆ คงจะเป็นพลังประจำตัวของเขาเองที่ทำให้เขาสามารถสัมผัสถึงกระแสพลังชีวิตในบริเวณที่ผิดแปลกออกไปได้นั่นเอง


" ..... "

ใครกัน... เดินตามมาตั้งแต่เมื่อตะกี้แล้ว

ยูเรก้ายังคงท่าทีนิ่งเฉยเดินต่อไปเรื่อย ๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในหัวเขาตอนนี้กําลังคิดถึงแผนรับมือเรื่องนี้อยู่

สงสัยต้อง... เดินเข้าไปในซอยนั้นก่อน แล้วก็ไปดักต้องหัวมุมพอดีแน่นอนว่าคนที่สะกดรอยตามเรามาต้องเลี้ยวเขามาแน่นอน

ซอยนั้นแทบจะไม่มีคนอยู่เลย ถ้าหากเข้ามาล่ะก็คงจ๊ะเอ๋กันแน่เอาล่ะตามนั้น

เขายูเรก้าเลี้ยวเข้าซอยที่เป็นมุมอับในเมืองไปทันที รู้สึกว่าในซอยจะไม่มีคนเลย เขาเดินเข้าไปอย่างช้า ๆ แล้วหาที่หลบ

. . . . ดูเหมือนว่าคนที่สะกดรอบตามยูเรก้านั้นจะรู้ตัวทันและได้แฝงตัวอยู่กับกลุ่มคนอันน้อยนิดตามเส้นทางหลักแทน ด้วยจำนวนคนที่ไม่เยอะเท่าไรนักทำให้ยูเรก้าพอจะสามารถเดาคนที่กำลังตามเขาอยู่ได้ !!

- ตามผู้ต้องสงสัยไป
- เปลี่ยนเส้นทาง
- ไม่สนใจ
- อื่นๆโปรดระบุ


ตามผู้ต้องสงสัยไป

"..."

ยูเรก้าเดินเข้าไปปะปนกับฝูงชนเช่นเดียวกัน

พร้อมกับใช้ความรู้ถึงกระแสที่เขาจับได้สักครู่เดินตามคนที่แอบตามเขามา

บึ้ก . . . เมื่อยูเรก้าได้ออกตัวมานั้นก็เหมือนว่าคนที่สะกดรอยตามชายหนุ่มมาจะรู้ตัวเข้าเสียก่อนและหยุดลงจนทำให้ยูเรก้าที่เดินตามมาชนกับเขาเข้าพอดี

- พบ Tantei Kuro

? ? ? : ถ้ารู้ตัวแล้วก็คงไม่ต้องหลบๆซ่อนๆกันแล้วล่ะมั้งครับ ?


" มีธุระอะไร... "

เขาถามชายผมดําตรงหน้าอย่างตรงไปตรงมา

" คงไม่ได้มาเพื่อขอลายเซ็นต์ชั้นหรอกนะ "

? ? ? : ผมเป็นนักสืบ และ ได้จับตาดูคุณมาซักพักแล้ว

ชายหนุ่มได้แนะนำตัวเองก่อนเล็กน้อยและได้ตัดเข้าเรื่อง

? ? ? : คุณมีความเกี่ยวข้องอะไรกับมิตินั่นกันแน่ครับ ?


เจ้าหมอนี้... รู้เรื่องเกี่ยวกับมิตินั้น...

" ถ้านายรู้เรื่องมิตินั้น นายก็คงรู้เรื่องลูกบอลสีดํานั้นด้วยใช่มะ !? "

ยูเรก้าตาลุกเป็นไฟเมื่อรู้ว่าผู้ชายคนนั้นรู้เรื่องมิติ

อาจจะมีโอกาศทําให้เขารู้อะไรเพิ่มเติมก็ได้

? ? ? : ถึงจะไม่ทั้งหมดแต่ก็พอรู้บ้างล่ะนะครับ

ชายหนุ่มได้กระหยิ่มยิ้มขึ้นเล็กๆที่มุมปากก่อนที่จะรีบเอ่ยตัดเสียก่อน

? ? ? : แต่ผมไม่ให้ข้อมูลใครฟรีๆหรอกนะ


" จะแลกกับลายเซ็นต์ชั้นไหมล่ะ ! ชั้นยังไม่เคยเซ็นต์ให้ใครเลย "

เขาตอบไปด้วยท่าทางร่าเริง พร้อมหยิบปากกาขึ้นมา

? ? ? : ข้อมูลก็ต้องแลกกับข้อมูลสิครับ

ชายหนุ่มได้พูดด้วยทีท่าเคร่งขรึมและรอฟังคำตอบใหม่จากยูเรก้าอย่างใจเย็น


นั้นสินะ...

" เปลี่ยนสถานที่เจรจาหน่อยดีไหม ? "

ยูเรก้าเริ่มทําหน้าจริงจัง

" เอาเป็นที่ห้องของชั้นดีไหมล่ะ "

จะได้ให้ยามิฟังไปด้วยเลย น่าจะดีนะแบบนี้

? ? ? : ถ้าไม่มีลูกเล่นอะไรล่ะก็ ....

ชายหนุ่มได้เอ่ยขึ้นเบาๆพร้อมกับเดินตามยูเรก้ามาถึงที่พักของชายหนุ่ม

-:- ย้ายมายังที่พักของยูเรก้า

เครเซนท์ ยามิ : กลับมาแล้วเหรอ ?

หญิงสาวได้ทักทายยูเรก้าที่กลับมาขึ้นแต่เธอก็ได้เปลี่ยนท่าทีออกไปเป็นระมัดระวังตัวเล็กน้อยเสียแทนเมื่อเห็นว่ามีชายหนุ่มปริศนาอีกคนเดินเข้ามาด้วย


" ไม่เป็นไร ๆ ชั้นชวนเขามาคุยน่ะ "

เขาสบัดมือเล็กน้อยพลางหัวเราะแหะ ๆ กับยามิ

" ยัยหัวแดงเป็นไงมั้งล่ะ จริงดินายเข้ามาก่อนดิ "

ทางด้านเครเซนท์ได้เปลี่ยนท่าทีกลับมาเป็นปกติอย่างช้าๆพร้อมกับเดินลงมาที่ด้านล่างเพื่อมาหายูเรก้า ส่วนทางด้านชายหนุ่มคนนั้นก็ได้ตามยูเรก้าเข้ามาด้านในอย่างเงียบๆ

เครเซนท์ ยามิ : เธอคนนั้นยังไม่ตื่นเลยน่ะ แต่ดูเหมือนจะแค่หลับไปนะ ซักช่วงเย็นๆเธอคงจะลุกขึ้นมาล่ะ

หญิงสาวได้อธิบายขึ้นพลางหันมามองทางชายหนุ่มปริศนาที่ยูเรก้าพาเข้ามาบ้าง

? ? ? : ผมคงมาแค่เรื่องธุระ แล้วก็กลับล่ะนะครับ


" ถ้างั้นมาเริ่มเลยดีกว่า... นายต้องการอะไร "

ยูเรก้าเชิญชูมือประมาณเชิญเขาให้มานั่งที่โต๊ะ แล้วมองเขาด้วยสายตาที่มั่นคงและจริงจัง

" ชั้นจะตอบในสิ่งที่ชั้นรู้ ถ้าหากชั้นไม่รู้ชั้นคงจะตอบนายไม่ได้ "

? ? ? : ผมต้องการทราบว่าคุณมีความเกี่ยวข้องยังไงกับมิติแห่งนั้นน่ะครับ

ชายหนุ่มได้เริ่มเรื่องขึ้นก่อนทันทีพร้อมกับนั่งด้านที่นั่งตรงข้ามกับยูเรก้า

? ? ? : เพราะว่าการเข้าไปยังมิตินั้นของคุณมันผิดแปลกจากคนอื่นๆอยู่นะ


" ชั้นก็ไม่รู้เหมือนกัน อยู่ ๆ ก็ถูกดูดเข้าไปเลย... ปกติคนอื่น ๆ ไม่ถูกดูดเข้าไปเหรอ ? "

ยูเรก้าตะหงิดใจขึ้นมา เพราะเขารู้สึกไม่พอใจถ้าหากเขาเป็นคนเดียวที่ถูกดูดเข้าไป

โดยที่ไม่ทันตั้งตัว

? ? ? : โดยปกติแล้วคนอื่นๆจะสามารถเข้าไปยังสถานที่นั้นได้ในช่วงเวลาหลังเที่ยงคืนเท่านั้น และ พวกเขาไม่เคยมีใครถูกดูดเข้าไปเลย

ชายหนุ่มได้อธิบายให้ยูเรก้าฟังพร้อมกับแสดงภาพตอนที่ยูเรก้าถูกมิติประหลาดนั่นดูดกลืนเข้าไปครั้งแรกผ่านจอคอมพิวเตอร์โน้ตบุ้ค

? ? ? : คุณไม่สงสัยว่าอาจจะมีคนกำลังทำอะไรกับตัวคุณอยู่เลยเหรอ ?


" ไม่เลยสักนิด "

เขาตอบกลับไปทันที

" ถ้าเป็นงั้นจริง เจ้านั้นมันต้องการอะไรจากชั้นล่ะ... อีกอย่างไม่ใช่ไอลูกบอลสีดํานั้นหรอกเหรอที่ดูดชั้นเข้าไป "

? ? ? : ไม่ใช่หรอกครับ ลูกบอลสีดำนั่นจะทำการดึงตัวผู้ที่ได้แข่งขันการเก็บคะแนนหลังจากที่ผู้สมัครได้ลงนามแล้ว ก็จะถูกเรียกตัวซึ่งน่าจะเป็นแบบที่คุณกำลังมีปัญหาอยู่ในตอนนี้ครับ

ชายหนุ่มได้อธิบายขึ้นอย่างช้าๆพร้อมกับอธิบายเรื่องบอลสีดำกับยูเรก้าต่อเพื่อให้บทสนทนาง่ายขึ้น(?)

? ? ? : ว่ากันว่าลูกบอลดำนั่นจะทำให้ความปราถนา 1 ข้อเป็นจริงได้น่ะครับ จากที่ผมได้ยินมาก็คือ การหลุดพ้นจากมิตินั่น การชุบชีวิตคนที่ตายไปแล้ว และ พลังที่แข็งแกร่งที่สุด น่ะ แต่น่าเสียดายที่ไม่สามารถถามความจริงได้

เขาได้เก็บคอมพิวเตอร์ของเขาลงและนั่งคิดอยู่คร่าวๆจากข้อมูลประชาชนของยูเรก้า

? ? ? : ผมคิดว่าน่าจะเป็นคนในองค์กรณ์ของคุณล่ะนะ แต่คำถามของผมคุณเองก็ได้ตอบหมดแล้ว ถ้างั้นเชิญถึงคิวของคุณบ้าง


" องค์กรของชั้นมันทําไม !? ... "

เขาขึ้นเสียงขึ้นมาทันที

" แต่ช่างเถอะ... ชั้นก็ไม่ค่อยอยากยุ่งเท่าไหร่... แล้วก็นะ "

ยูเรก้าเริ่มทําสีหน้าจริงจังอีกครั้งนึง เขาจ้องไปที่ชายหนุ่มตรงหน้า

ราวจะกินเลือดกินเนื้อเลยทีเดียว

" ไอลูกบอลนั้นมันคืออะไร... เพราะมันจึงต้องเกิดเรื่องฆ่าฟันเป็นจํานวนมาก ชั้นจะหยุดมัน... "

? ? ? : ลูกบอลนั่นเป็นแค่เครื่องมือในการออกคำสั่งเท่านั้น ซึ่งทางผมเองก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่ามันสามารถทำได้อย่างไร แต่หลังจากที่สืบดูซักพักนึงแล้วก็พบว่ามันไม่ได้มีแค่ลูกเดียวเท่านั้น เพราะอย่างนั้นถึงทำลายไปมันก็คงจะไม่หายไปแน่ๆ

ชายหนุ่มได้อธิบายถึงข้อมูลทางด้านเขาขึ้นตามที่ยูเรก้าถามและอธิบายต่อไปอีกนิดหน่อย

? ? ? : ผมเองก็รู้แค่ว่ามันเป็นแค่เครื่องจักรชนิดนึงเท่านั้น แต่ว่ามีคนที่คอยใช้งานมันอยู่เบื้องหลังอย่างลับๆอยู่น่ะ


" โธ่เว้ย ! ถ้างั้นชั้นทําได้แค่คอยเข้าไปขัดขวางไม่ให้เกิดการต่อสู้อย่างงั้นเหรอ !!? "

ยูเรก้าตะโกนขึ้นแต่ทันใด เมื่อเขาเห็นเคียวโกะ

เขาก็กลับมาใจเย็นลงได้เหมือนเดิม

" มนุษย์ที่เข้าไปต่อสู้ตามคําสั่งของลูกบอลนั้น... คงต้องการอะไรสักอย่างอยู่แล้ว... ชั้นก็ต้องไปขวางเขา... "

ยูเรก้าทุบโต๊ะเบา ๆ

" โธ่เว้ย... "

? ? ? : เรื่องนั้นมันคงจะเกิดขึ้นอยู่แล้ว แต่ว่าทั้งหมดก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของคุณนะครับ

ชายหนุ่มได้เอ่ยทิ้งท้ายไว้สั้นๆก่อนที่เขาจะได้เก็บคอมพิวเตอร์ของเขาขึ้นและเดินจากกลับไปทางเดิม

เครเซนท์ ยามิ : ตาบ๊อง . . .

ยามิได้แตะลงที่ไหล่ยูเรก้าจากด้านหลังเบาๆ แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกมานักพร้อมกับยืนอยู่อย่างเงียบๆ


ยูเรก้ากุมมือของยามิที่อยู่บนไหล่ของเขาไว้

" ... "

เขายังคงกุมมือของยามิไว้ โดยที่ไม่มีถ้อยคําใด ๆ ออกมาจากปากเขาเลยสักคํา

เครเซนท์ ยามิ : วันนี้พักก่อนดีไม๊ ? พอสงบลงแล้วพวกเราอาจจะหาทางออกที่มันดีกว่านี้็ได้ก็ได้

ยามิได้ปลอบยูเรก้าลงพร้อมกับเสนอให้ชายหนุ่มพักผ่อนเสียก่อนในวันที่แสนเหน็ดเหนื่อยนี้


" นั้นสินะ... ชั้นก็ไม่อยากให้ยัยผมแดงนี้ตื่นมาเจอเรื่องเครียด ๆ ซะด้วย "

ยูเรก้า ล้มตัวนอนแผ่ลงกับพื้นเพื่อคลายความเครียดของเขา

" ขอบใจนะ ยามิ "

-:- ตัดมายังช่วงเย็น

ยูเรก้าได้หลับไปพักใหญ่ๆ เมื่อเขาตื่นขึ้นมาอีกครั้งนึงก็พบว่ามันถึงช่วงเวลาเย็นแล้ว แต่ดูเหมือนว่าเขายังคงมีเวลาเหลือที่จะทำอะไรได้อีกนิดหน่อยนะ

เหมือนว่ายูเรก้าจะจำความได้ว่าถ้าเขาเข้าไปยัง Dark hour คืนนี้อาจจะพบกับคนที่ชื่อกิลเบิร์ตที่อาจจะตอบคำถามที่คาใจเขาอยู่ก็เป็นได้

- เข้าไปในเมือง
- รอเวลาอยู่ที่บ้านพัก
- อื่นๆโปรดระบุ


- เข้าไปในเมือง

" ยามิฝากดูแลยัยหัวแดงนั้นด้วยล่ะกัน... เดี๋ยวชึ้นกลับมา "

ยูเรก้าลุกขึ้นจากการนอนของเขา และเดินออกจากบ้านไปทันที

เขาคิดว่า ทั้งคู่ควรได้รับเวลาพักผ่อนบ้าง จึงไม่ได้บอกเรื่องที่จะเข้าไปใน Dark hour

" หวังว่า... จะได้พบอะไรที่มีประโยชน์นะ... "

ดูเหมือนว่าในเมืองช่วงนี้จะมีผู้คนไม่มากนักทำให้การเดินสำรวจนั้นสะดวกขึ้นอีกหน่อย แต่ดูเหมือนจากข้อมูลของยูเรก้าแล้วคงจะยังไม่มีข้อมูลพิเศษอื่นๆนอกจากช่วง Dark Hour ที่จะสามารถช่วยชายหนุ่มได้มากนัก

- ไปยัง (ระบุสถานที่)
- เดินสุ่มเรื่อยเปื่อย
- อื่นๆโปรดระบุ


- เดินสุ่มเรื่อยเปื่อย

นั้นสินะ... ชั้นก็ไม่รู้ว่าจะไปไหนเหมือนกันแฮะ

คงได้แต่เดินตามทางไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะถูกดูดเข้าไปล่ะนะ

ทําไม... ชั้นถึงเป็นคนเดียวที่ถูกบังคับเข้าไปกันนะ...

ไอลูกบอลนั้น... เรื่องทุกอย่าง... ชั้นต้องรู้ให้ได้

ยูเรก้าได้เดินไปตามทางเรื่อย ๆ โดยไม่มีจุดหมาย

ไม่นานนักหลังจากยูเรก้าได้เดินเรื่อยเปื่อยไปตามทางเข้าก็ได้มาหยุดพบสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งดูมีลักษณะคล้ายคลึงกับโบสถ์ของเมือง

- เข้าไป
- ไปที่อื่นแทน (ระบุ)
- เดินสุ่มต่อ ยังไม่พอใจสถานที่นี้ . . .
- อื่นๆโปรดระบุ


- เข้าไป

โบสถ์งั้นเหรอ... นาน ๆ เข้าไปนั่งพักสงบจิตสงบใจบ้างดีกว่า

ถึงจะไม่เชื่อเรื่องพวกนี้... แต่อย่างน้อยเวลาแบบนี้เรื่องพวกคงช่วยได้มาก

ยูเรก้าตัดสินใจเดินเข้าไปในโบสถ์ เพื่อรอจนกว่าจะถึงเวลา

-:- ย้ายมายังโบสถ์

-:- พบ Yuna

เมื่อยูเรก้าเข้ามาที่ด้านในนั้น เขาก็พบว่าบรรยากาศภายในช่างสงบและตัดขาดจากสิ่งรบกวนภายนอกโดยหมดสิ้น สีขาวและผนังปฏิมากรรมได้จัดเรียงรายอย่างสวยงามตามทาง

เมื่อยูเรก้าได้มองผ่านทางเดินยาวๆภายในโบสถ์ไปเขาก็พบกับหญิงสาวคนนึงที่ได้ยืนตั้งใจภาวนาอย่างสงบยิ่งอยู่ที่สุดทางเดินยาวของโบสถ์แต่เธอก็ได้ลดท่าลงและหันมาทางยูเรก้าแทน

? ? ? : . . .

หญิงสาวไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาก่อนที่เธอจะได้เดินสวนกลับมาทางเดียวกันกับชายหนุ่มไป

- ดึงไว้ก่อน
- ตามออกไป
- ใช้เวลาตามลำพังในโบสถ์
- อื่นๆโปรดระบุ


จะเต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
ราชินีงู
โพสต์ 29-5-2012 09:46:04 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 18-8-2012 18:52



-ทำเนียนเดินไปทางอื่นกับเคโกะ

เธอรีบหันหัลงไปอีกทางแล้วรีบลากเคโกะไป

หลงฟา : ไปห้องเรียนดีกว่า คนเยอะแบบนั้นคงจะไม่กล้าทำอะไร??

เธอกระซิบกับเคโกะแล้วรีบจ้ำอ้าวไปห้องเรียนของตัวเองทันที

ดูเหมือนว่าหลงฟาจะได้เนียนหลบไปยังห้องเรียนของตัวเองได้สำเร็จ แต่ว่าเธอก็คงต้องระวังตัวเพิ่มด้วยเช่นกันเพราะดูเหมือนว่าพวก S.E.E.S. เองนั้นจะเริ่มรู้ตัวการที่ขโมยดาต้าออกมาภายในวันนั้นแล้ว

ภายในห้องเรียนยามเช้านี้นั้นดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยมีนักเรียนเท่าไรนัก แต่ตอนนี้ก็ถือเป็นโอกาศดีเช่นกันที่หลงฟาจะโหลดการบ้านมาเสียก่อนที่จะแว้บไปทำอย่างอื่นต่อ


หลงฟา : จริงซิการบ้าน ๆ

เธอรีบนั่งลงบนโต๊ะของตนเองแล้ว เข้าระบบของตัวเองไปดูการบ้าน

หลงฟา : เธอก็มาช่วยทำด้วยซิเคโกะ  ชั้นยิ่งไม่ค่อยจะเก่งอยู่

ซิกนั่ม เคโกะ : หึหึ !! เห็นแบบนี้แล้วน่ะ ชั้นก็สามารถนะจะบอกให้ !!

เคโกะได้เดินเข้ามานั่งลงข้างๆหลงฟาพลางควงดินสอขึ้นอย่างเชี่ยวชาญพร้อมรบเลยทีเดียว แต่ว่าดูเหมือนแค่หน้าแรกเธอก็จะจอดฟุ้บลงไปกับโต๊ะเสียแล้ว . . .

- พบ Miyano Suzumu

มิยาโนะ ซูซูมุ : ม... มะ มี อ- อะไรให้ ช. . . ช่วย ไม๊คะ ?

หญิงสาวได้เดินมาข้างๆหลงฟาที่กำลังนั่งพยายามทำการบ้านอย่างขยันขันแข็งพร้อมกับเอ่ยถามขึ้น


หลงฟา : นี่นะสามารถของหล่อน   อ่ะ เออ เธอนั่นเอง อรุณสวัสดิ์ค่ะ

หลังจากเธอเขย่าเคโกะเสร็จเธอก็หันมาโค้งทักทาย ซูซูมุ

หลงฟา : ก็ไม่มีอะไรมากหรอก ชั้นแค่ลืมทำการบ้านมา  ก็เลยว่าจะทำก่อนเข้าเรียนน่ะ แหะ ๆ

เธอพูดพลางหัวเราะเจื่อน ๆ

หลงฟา : อืม~~~ซูซูมุซังซินะ  มาเช้าจังเลยนะคะ

ซูซูมุได้ค่อยๆนั่งลงที่โต๊ะข้างๆกับหลงฟาและหยิบการบ้านของเธอขึ้นมานั่งทำด้วยเช่นกัน

มิยาโนะ ซูซูมุ : ถ... ถ้า ม- ไม่รัง ก- เกียจ จ... จะ ทะ- ทำไปด้วยกัน ม..ไหมคะ ?

เธอได้ค่อยๆถามหลงฟาขึ้นอย่างติดๆขัดๆ แต่ว่าถ้าให้เธออธิบายล่ะก็คงไม่หมดวันนี้เป็นแน่ . . . แต่กระนั้นดูเหมือนว่าทางเคโกะเองก็จะช่วยเรื่องวิชาการไม่ได้เลยแม้แต่น้อย . . .


หลงฟา : ได้ซิ กะลังต้องการพอดีเลยค่ะ  ส่วนเธอมานั่งนี่ เลยเคโกะ

เธอยิ้มให้  พลางเปิดการบ้านขึ้น

หลงฟา : เอาล่ะ!!!  ลุยกัน

เธอได้ลงมืดทำการบ้านกับสาวผมเขียวทันที

ถึงแมว่าจะใช้เวลาในการฟังคำอธิบายนานซักหน่อยแต่หลงฟาก็สามารถเข้าใจการบ้านได้มากกว่าตอนที่ทำกับเคโกะมากหลายเท่าตัวเลยทีเดียว

- ได้รับค่าสถานเพิ่มจากการทำการบ้าน
Knowledge : 7 / 20 // D > C

ดูเหมือนว่าการบ้านทั้งหมดจะยังไม่เสร็จลง หลงฟาคงจะสามารถทำต่อได้หลังช่วงเที่ยงหรือครั้งหน้าอีกซักพักใหญ่ๆถึงการบ้านนั้นจะหมดลงได้

-:- ตัดมายังช่วงกลางวัน


หลงฟา : อื๊มมมมมมมม  กี่โมงแล้วเนี๊นะ

เธอลุกขึ้นบิดขี๊เกียจ  พลางดูนาฬิกาข้อมือ

หลงฟา : หว๋า !! เที่ยงแล้วนี่ไปกินข้าวกันเถอะ

เธอชวนซูซูมุกับเคโกะ

-:- Social Link : 1 ~ การอธิบายที่ยืดยาว ~

-:- Social Link : 2 ~ การบ้านนั้นเรื่องเล็ก (?) ~

มิยาโนะ ซูซูมุ : ค่ะ

เธอได้พยายามตอบสั้นๆและได้ใจความด้วยท่าทียิ้มแย้มพร้อมกับ

เคโกะ ซิกนั่ม : อะไรนะ !! จะให้กินหนังสือเนี่ยเหรอ ?!

หญิงสาวได้อุทานออกมากึ่งๆเมาตำราพร้อมกับชี้ลงที่การบ่านดิจิตอลของหลงฟาภายในบัตรประจำตัวนักเรียน


หลงฟา : กินข้าวย่ะ กลับมาได้แล้ว

เธอพาดมืดไปที่เคโกะเพื่อเรียกสติกลับมาก่อนที่จะล่องลอยไปที่ทุ่งดอกไม้ (?)

ณ.โรงอาหาร

หลงฟา : กินไรดีน้าาาา ซูซูมุซัง แนะนำทีซิคะ

-:- ตัดมายังโรงอาหาร

ทั้งสามได้มายังโรงอาหารแห่งโรงเรียนที่มีนักเรียนจำนวนพลุ่งพล่าน ทางด้านซูซูมุที่เห็นว่าจำนวนคนที่เยอะนั้นอาจจะทำให้การอธิบายทำให้เสียที่นั่งได้เธอจึงได้รีบพาหลงฟาที่แบกเคโกะอยู่ตรงไปดูรายการอาหารเสียก่อน !!

แต่ยังไม่ทันที่ทั้งสามจะถึงป้ายนั้นหลงฟาก็พบว่านักเรียนรอบๆได้สลบเหมือดกันเป็นแถวไปแล้ว ส่วนบางคนนั้นถึงกับหลับคาที่ซื้อเลยทีเดียว !!

เคโกะ ซิกนั่ม : Faint Bomb . . . Faint Bomb . . . Faint Bomb . . . Faint Bomb . . . Fa . . .

-:- รายการอาหารวันนี้
- ชุดสุกี้เพื่อสุขภาพ
- ชุดอาหารเจเพื่อสุขภาพ
- ข้าวเหนียว หมูปิ้ง
- แฮปปี้มีล


หลงฟา : ทะ....ทำอะไรน่ะ เคโกะ

เธอยืนอึ้งกับการที่เคโกะปาระเบิดทำให้ทางสะดวก

หลงฟา : เอ่อ ..... เอา ชุดสุกี๊เพื่อสุขภาพค่ะ

เธอสั่งอาหาร

หลงฟา : หลังจากเสร็จแล้ว ปลุกพวกนักเรียนที่เธอทำให้หลับด้วยนะเคโกะ

เธอเขม่นเคโกะก่อนที่จะเขี่ยเด็กที่หลับคาโต๊ะออกเพื่อให้พวกตนทั้ง 3 มีที่นั่ง (??)

เคโกะ ซิกนั่ม : มะ . . . แหม เดี๋ยวพวกเขาก็ตื่นกันเองแหละน่า ~

หญิงสาวได้พยายามแก้ตัวเอ้ออ้อและตามขอส่วนบุญอาหารกลางวันหลงฟาที่โต๊ะอาหารอย่างเนียนๆ ส่วนทางด้านซูซูมุเองนั้นก็ได้แต่มองเหตุการณ์ที่เกิดขี้นด้วยท่าทีอึ้งๆเล็กน้อยก่อนที่จะได้ตามพวกหลงฟามานั่งลงอย่างเนียนๆเช่นกัน

เคโกะ ซิกนั่ม : ว่าแต่หลังจากนี้จะไปปั่นการบ้านต่อหรือว่าจะทำอะไรล่ะ ?

เคโกะได้ถามหลงฟาขึ้นขณะที่นั่งเคี้ยวตุ้ยๆอยู่ข้างๆ


หลงฟา : ไม่รู้ดิ ซูซูมุว่างหรือป่าวล่ะ  ถ้าว่างก็ทำต่อตอนบ่ายก็ได้ แต่เด๋วกินเสร็จแล้วว่าจะแวะไปชมรมก่อนอ่ะ

เธอพูดพลางแย่งอาหารที่กำลังจะเข้าปากเคโกะมากินแทน

เคโกะ ซิกนั่ม : ห๊ะ !! เธอมีชมรมกับเขาด้วยเหรอ ?!

หญิงสาวได้อุทานออกมาอย่างไม่เชื่อหูตัวเองพลางถามหลงฟาขึ้นและแอบจิ้กอาหารอันอื่นในจานมาทานต่ออย่างหน้าตาเฉย

มิยาโนะ ซูซูมุ : ด... ได้ ส- สิ ค. . . คะ จะเจอ ก... กันที่ น- ไหน ด. . . ดี ล- ล่ะ ค คะ ?


หลงฟา : ห๊ะ?? อะไรนะ ..... อ๋อ เจอกันที่ห้องนั่นแหละค่ะ ตอนประมาณบ่ายครึ่งนะคะ  งั้นเราไปกันเถอะเคโกะ

เธอโบกมือลาซูซูมุแล้วพาเคโกะที่ยังกินไม่เสร็จดีไปที่ชมรม  เมื่อมาถึงเธอจึงเข้าไปข้างในอย่างสงบ

หลงฟา : สวัสดีค่ะ กัปตัน หลงฟาค่ะ  วันนี้พาเพื่อนมาเป็นคู่ฝึกด้วย ขอโทษที่ไม่ได้ขอก่อนนะคะ

เธอรีบพูดออกมาพลางเปิดประตูออก ดูท่าเธอจะเกรงใจหัวหน้าชมรมพอสมควรอาจจะเป็นเพราะลักษณะบุคลิคเหมือนกับคนที่เธอกลัว

ยูว์กัน เคียวริว : ไม่เป็นไรหรอก

ชายหนุ่มได้กล่าวบอกหลงฟาในขณะที่นั่งหันหลังฝึกสมาธิอยู่ภายในโดโจ ทางด้านเคโกะเองก็ได้แต่เดินเซไปเซมาด้วยท่าทางขี้เกียจเล็กน้อยเพราะดูเหมือนว่าเธอจะยังไม่อยากออกแรงเท่าไรนัก

เคโกะ ซิกนั่ม : จาทำอารายอร้าๅ ~


หลงฟา : นี่เคโกะมาเป็นคู่ซ้อมซะดีดี  ชั้นใกล้จะถึงวันแข่งแล้วด้วย  อีกอย่างไม่ออกกำลังซะมั่งระวังมันจะไปออกที่พุ่งมากกว่า "ตรงนั้นนะ"

เธอโยนดาบไม้ให้เคโกะ

เคโกะ ซิกนั่ม : ไม่ลงพุงหรอกน่าก็เดี๋ยวยังมีงานต้องไปทำอีกนี่

หญิงสาวได้รับดาบไม้ไว้พร้อมกับเหวี่ยงไปมาลองเชิงด้วยมือข้างเดียวพักนึงก่อนที่จะกลับมาในท่าตั้งปกติของเธอ

เคโกะ ซิกนั่ม : พร้อมละ !! ชั้นไม่ออมมือให้หรอกน้า ~


หลงฟา : แปลกนะ ที่เธอพูดว่าต้องทำงาน

เธอหยิบดาบไม้ขึ้นมาตั้งท่า  สูดหายใจเข้าออกช้า ๆ แล้วลดปลายดาบลงไปติดกับเสื่อที่พื้นห้องแล้วงัดเสื่อขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

หลงฟา : รับไป!! ท่าไม้ตาย ผลิกเสื่อ ทาทามิ

แล้วเธอก็พุ่งตัวตามแผ่นเสื่อทีลอยไปหาเคโกะแบบติด ๆ แล้วเตรียมที่จะโจมตี

เคโกะ ซิกนั่ม : แว้ก !!

ฟุ้บ !! เคโกะได้เอนหลังตามแรงไหลของตัวเสื่อไปพร้อมกับกระโดดตีลังกากลับขึ้นมายืนเหมือนเดิมก่อนที่จะได้ใช้ดาบคู่ตั้งรับดาบของหลงฟาไว้ !!

เคโกะ ซิกนั่ม : หนอยแน่ะ !! เล่นทีเผลอเหรอย๊า !!


หลงฟา : อย่าพูดแบบนั้นซิ เค้าเขิน นะ

หลงฟาลากเสียงยาวพลางกดดาบลงไปอีกแล้วค่อยดีดีตัวออกมา

หลงฟา : ดาบยาว ๆ ไม่ถนัดจิง ๆ นั่นแหละ ....

เป๊าะ  เธอหักดาบยาวออกเป็น 2 ท่อน

หลงฟา : ค่อยยังชั่ว
เมื่อพูดจบเธอได้พุ่งตัวไปหาเคโกะอีกครั้งแต่คราวนี้เธอได้สไลด์ตัวลงกับพื้น แล้วตวัดขาของเคโกะกะให้เจ้าตัวล้ม

ฟุ้บ !! เสียงของดาบไม้ของเคโกะได้ขัดกันลำมีดสั้นเฉพาะกิจของหลงฟาไว้อย่างรวดเร็ว ดูเหมือนว่าสไตล์การต่อสู้ด้วยอาวุธคุ่ของทั้งสองจะสูสีกันจนทำให้ต่างฝ่ายต่างรุก-รับได้ไม่แพ้กับเลยทีเดียว

เคโกะ ซิกนั่ม : หึหึ !! ไม่ง่ายนักหรอกน่า !!

เคโกะได้ยิ้มกริ่มพร้อมกับลากมีดสั้นของหลงฟาที่เธอรับไว้ขึ้นมาฉะกันด้านหน้า


หลงฟา : งั้นลองมุขใหม่ล่ะกัน

หลงฟาทำท่าจะโจมตีพอใกล้ถึงตัวเคโกะเธอได้ปล่อยดาบออกและใช้กำปั้นชกออกไปอย่างรวดเร็วทันที่ !!

เคโกะ ซิกนั่ม : แว้ก !!

ผัวะ !! ดูเหมือนว่าเคโกะจะไม่ทันได้ระวังกำปั้นของหลงฟาซักเท่าไรนักเพราะว่าเธอได้มัแต่จับจ้องอาวุธอยู่จนโดนหมัดของหลงฟาซัดกระเด็นออกไป


หลงฟา : เสร็จกี๋ ~~

หลงฟารีบจับอาวุธแล้วพุ่งตามไปโจมตีอย่างรวดเร็ว

หลงฟา : ยอมยัง ?? หุหุหุ

เคโกะ ซิกนั่ม : ยังเหงื่อไม่ออกเลยซะหน่อย !!

หญิงสาวได้ตะโกนขึ้นก่อนที่จะได้คว้าดาบไม้ขึ้นมารับมือหลงฟาไว้อย่างทันควัญอีกครั้ง

เปรี้ยง !! เคโกะได้ใช้แรงจากอาวุธที่มีระยะไกลกว่าฟันเฉียงไปโต้กับมีดสั้นของหลงฟาเพื่อรักษาระยะเอาไว้


หลงฟา : เย้ยยยย

หลงฟาถอยออกมาเพราะแรงปะทะ

หลงฟา : ท่าท่างจะเอาจริงแล้วซินะ  จัดเต็ม เลยล่ะกัน

เธอตวัดมืดทั้งสองข้าง ขึ้น-ลง ๆ แล้วหลับตา พอลืมตามาอีกทีแววตาเธอดูจริงจังขึ้น

หลงฟา : ฮ่าห์!!

เธออ้อมออกไปโจมตีทางด้านหลังอย่างรวดเร็ว เธอกระหน่ำฟันลงไปอย่างรวดเร็ว พอฟันเสร็จเธอโค้งตัวลงแบบสะพานโค้งแล้วตวัดขาเตะเสยขึ้นมา

ฟุ้บ !! ปลายเท้าของหลงฟาได้พัดผ่านหน้าของเคโกะไปอย่างหวุดหวิด !! แต่ดูเหมือนโชคของเคโกะนั้นจะไม่ดีเท่าไรนักทำให้เธอเสียหลักล้มลงไปด้านหลัง . . .

หลังจากการต่อสู้ไปพักนึง ทั้งคู่ก็ได้เหนื่อยอ่อนจากการฝึกซ้อมและได้นั่งพักกันภายในโดโจ ดูเหมือนว่าเคโกะนั้นจะมีความสามารถที่คล้ายๆกับหลงฟาเพียงแต่ว่าเธอนั้นไม่ได้พกดวงมาด้วยเท่าไรนัก

-:- ได้รับค่าสถานะเพิ่มจากการฝึกซ้อมกับเคโกะ
Courage : 4 / 50 // A > EX
Endurance : 4 / 15 // E > D

- Rapidity : 3 / 60 // A > EX

เคโกะ ซิกนั่ม : ฮ้าๅ . . . เหนื่อยจริงๆ


หลงฟา : เธอนี่ไม่เบาเลยนะ  สมเป็นโจรจริง ๆ

เธอเอามือมาเกาะบ่าเคโกะแล้วทำหน้าจริงจัง  แต่เธอทำได้แค่พักเดียวเธอก้อฟุบไปที่ตักเคโกะ

หลงฟา : แหมมมม ตัวนี๊มมมมมมมมมนิ่มจังเลย

เธอเอาหัวถูกตักเคโกะ พรืด ๆ ไป-มา ๆ

ซิกนั่ม เคโกะ : กรี๊ดดดด !!

หญิงสาวได้ร้องซะดุ้งพลางหยิบหน้าของหลงฟาออกมาดึงแก้มยืดไปมา

ซิกนั่ม เคโกะ : ทำอะไรย๊า !!

เธอได้รีบเอาหัวของหลงฟาออกมาไว้ที่เดิม(?) พร้อมกับได้เปลี่ยนท่าของหลงฟากลับเป็นปกติแทน

ซิกนั่ม เคโกะ : ว่าแต่งานขโมยของ . . . เอ้ย !! ทวงของคืนของเธอจะเริ่มยังไงดีล่ะ ?


หลงฟา : โห... ไรอ๊ะ หมดหนุกเลย   อ่อ เรื่องนั้นอ่ะหรอ   ที่จริงชั้นอยากทวทุกอย่างที่คน ๆ หนึ่งเอาจากชั้นไปจนหมดน่ะ  ชั้นรู้สึกได้ว่า คน ๆ นั้นอยู่ที่เมืองนี้แหละ คงต้องตามสืบจาก ข้อมูลที่เราขโมยมาจาก s.e.e.s. ล่ะมั้ง  จะไปอีกมั๊ยล่ะคืนนี้

เธอพูดแล้วเดินไปลากัปตัน และได้เดินทางไปที่ห้องเรียนตามที่บอกกับ ซูซูมุ เอาไว้

-:- ย้ายมายังชั้นเรียน

ดูเหมือนว่าซูซูมุนั้นจะนั่งทำการบ้านต่างๆระหว่างรอหลงฟาและเคโกะอยู่ภายในห้องอย่างเงียบๆเพียงลำพัง


จะเต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
เจ้าหญิงคะงุยะ
โพสต์ 6-6-2012 21:32:27 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 7-8-2012 22:38



หายไปแล้ว? . . . เรากรอกตาไปมาซ้ายขวาอย่างก่อนจะรอให้ร่างเงานั้นปรากฏตัวออกมาก่อน ซึ่งเขาไม่เคยออกมาประจันหน้าเราตอนที่ยังเสมอภาคกันอยู่แบบนั้น ถ้าอย่างนั้นก็เดาได้ไม่ยาก . . .

วืด!!! เราตีลังกาออกไปด้านหน้าทันทีที่จิตสังหารของชายผมเหลืองถูกปล่อยออกมา แน่นอนว่าเขาไม่ยอมปล่อยให้โอกาสโจมตีนี้หลุดลอยไปง่ายๆแน่

ตึก!! เรากระโดดลอยขึ้นก่อนจะหันหลังเตะไปอย่างแรงทันทีที่ร่างเงานั้นปรากฏขึ้นพร้อมกับใช้แรงถีบกลับนั้นกลับตัวลงมาสู่พื้นอย่างรวดเร็ว

แต่ก็เหมือนเคย ไม่ว่าเราจะต่อยหรือจะเตะร่างเงาอย่างไร เขาก็แทบไม่ได้รับบาดเจ็บเลย จนกระทั่งเรารู้สึกได้ว่าจู่ๆ ร่างเงาเคลื่อนไหวช้าลง

- Break

เราหมุนตัวกลางอากาศถีบร่างเงานั้นออกไปอย่างแรงก่อนจะได้รับการติดต่อจาก เชน

'' มาได้จังหวะพอดีเลยนะครับ เชน ''  เราตอบเชนผ่านระบบเสียงกลับไปหาเชน จนกระทั่งเชนสะกัดการโจมตีของชายคนนั้น

สองต่อสองแล้วทางแม่มดคนนั้นเองยังไม่ร่ายเวทย์อะไรออกมาให้เราเห็นนอกจากวงเวทย์ ชุดนั้นเลย . . .

เราเปิดจอมอนิเตอร์ขึ้นมา ( ในกระจกตา )

ก่อนจะเช็คค่าสถานะร่างกายของตัวเอง

อืม . . . ตอนนั้นเรารีบเข้ามาจนใช้พลังงานมากไป . . . สเปลของรากิสที่ให้เรามา คงต้องเอาไว้ใช้ในยามจำเป็นจริงๆสินะ . . .

วิป เราปิดหน้าจอลงก่อนจะย่อตัวลงเตรียมพร้อมจะสู้ต่อ

'' ฝากรบกวนการร่ายเวทย์ของผู้หญิงคนนั้น แล้วคอยซัพพ็อตผมด้วยนะ ส่วนเรื่องไทมิ่งปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมเอง ''

เปิดใช้ระบบ - Tactic Command - Hiper Movement -

เราหลับตาลงช้าๆ เพื่อปรับสภาพสายตาที่เปลี่ยนไปให้สอดคล้องกับความเร็วที่เพิ่มขึ้นจากระบบใหม่ที่เขียนขึ้นมา รอบๆกายของเราดูช้าลงไปมาก ไม่ว่าจะเป็นกิริยาบทของคนทั้งสามที่เรามองอยู่

มีเวลาไม่มาก สกิลนี้ผลานพลังงานของเรา ต้องรีบจัดการให้เสร็จ

กึก .  . . ฟุบ!! - ปลายเท้าของเราจิกที่พื้นอย่างแรงก่อนจะดีดตัวออกไปด้วยความเร็วสูงจนกระทั่งก่อนที่ชายผมเหลืองจะพยายามใช้ร่างจริงของตัวเองหายเข้าไปในความมืด เราได้คว้าคอเสื้อของเขาเอาไว้ก่อนจะ กำมือวาดวงเวทย์ที่เตรียมเอาไว้

ปิดระบบ - Tactic Command - Hiper Movement -

'' โทษทีนะครับ แต่ทางนี้เองก็มีขีดจำกัดในเรื่องเวทย์มนต์เหมือนกัน เพราะงั้น . . . ''

- Zone of Safety

เราเปิดฟิลขึ้นมาเพื่อทำลายพื้นที่ความมืดนั้นอย่างฉับพลันก่อนจะปิดมันและกลับมาเร่งความเร็วของตัวเองอีกครา

เปิดใช้ระบบ - Tactic Command - Hiper Movement -

- Break

วืบ ผลั่ก!! มือของลังสับไปที่กระดูกสันหลังของชายผมเหลืองอย่างแรงในจังหวะนั้นเรารีบผละร่างของเขาไปหาเชนก่อนจะก้าวกระโดดก้าวเดียวมาหยุดอยู่ตรงหน้าของจอมเวทย์

หากเธอมีเวทย์ที่มีพลังทำลายล้างมาก แต่หากไม่มีเวลาร่ายมันก็ไร้ผล ขอโทษนะถึงจะไม่ชอบก็เถอะแต่คงต้องทำให้เธอสลบเสียก่อน

- Direct Critical

- Vital Strike

ปึก!! เราต่อยไปที่ท้องน้อยของหญิงสาวจอมเวทย์อย่างแรงด้วยอัตราเร่งความเร็วนั้นจนเรารู้สึกได้เลยว่า แรงแขนที่เหวี่ยงออกไปจากการก้าวกระโดดมาอาจทำอันตรายกับเธอได้มากกว่าที่คิด

สถานะ : ปกติ
Hp : ปกติ
Mp : เล็กน้อย

Fiend Link 1 : ~ การต่อสู้กับผู้ใช้เวทย์มายา ~

เชนได้รีบตรึงร่างของชายหนุ่มผมเหลืองที่ถูกฮารุยกเลิกผลของสกิลโดยรอบไว้ในจังหวะที่ฮารุได้ปิดเวทย์นั้นลงอย่างรวดเร็ว แต่ทว่าร่างของหญิงสาวอีกคนนั้นได้หายไปตั้งแต่ฮารุได้ทำการเปิดพื้นที่ยกเลิกทักษะในตอนแรกไปเสียแล้ว คาดว่าร่างที่อยู่ในอณาเขตุของเธอนั้นจะเป็นร่างที่เกิดขึ้นจากเวทย์ลวงตานั่นเอง


!!!? ภาพลวงตาเหมือนกัน!?

เราตกใจทันทีที่ร่างของเธอนั้นหายไปต่อหน้าต่อตาเรา

แย่แล้ว เผลอเว้นระยะห่างเข้าให้แล้ว อยู่ไหน? เราพยายามมองหาจอมเวทย์สาวให้พบ

อยู่ตรงไหนกัน?

พลังงานของเราอยู่ในขีดจำกัดแล้วด้วยสิ จะเปิดใช้ม่านพลังของรากิสอีกคงจะเร่งความเร็วอีกไม่ได้แน่

. . . . .

อยู่ตรงไหน . . .  เราพยายามกวาดสายตาไปรอบๆอย่างใจเย็น ดูท่าว่าเราจะเผลอเข้ามาในอนาเขตของจอมเวทย์เข้าให้แล้วสิ . . .

ตึ้ก !! เสียงฝีเท้าล่องหนได้ค่อยๆปลีกตัวห่างจากจุดที่ฮารุและเบรคอยู่ไปเรื่อยๆ ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังจะพยายามหนีห่างจากพวกฮารุอยู่ !!

ฟุ้บ !! ในเวลาที่ไล่เลี่ยกันนั้น ไม้เท้าของเบรคก็ได้พุ่งเข้ากระทบกับตัวของจอมเวทย์สาวคนนั้นจนทำให้ทั้งเธอและกิลเบิร์ต(?)ที่ซ่อนอยู่ภายใต้เวทย์มายาถึงกับหลุดกระเด็นออกมาเลยทีเดียว

เชน ไบนด์ : ทางนั้นของคุณสินะ ผมคงต้องขอแยกตัวไปทางฝั่งเครื่องจักรนั่นก่อนล่ะนะ !!

เชนได้รีบพูดับฮารุในจังหวะเดียวกับที่เขารับไม้เท้าคืนมาและได้กระโดดแยกตัวออกไปทันทีเพื่อไม่ให้เป้าหมายของเขาหายไปเสียก่อน

มาโดกะ(?) : โอ้ยๆๆๆ อะไรเนี่ยทำไมมันเจ็บยังกับกระดูกจะหักเลย

จอมเวทย์สาวได้ลุกขึ้นมาร้องโอดครวญเบาๆพร้อมๆกับกิลเบิร์ต(?)เองที่ได้รีบดีดตัวลุกขึ้นมาด้วยความยากลำบากเช่นกัน


'' เผลอติดหนี้ ซะแล้วสิ '' เรากระสิบข้างหูของจอมเวทย์สาวก่อนจะต่อยลงบนพื้นเพื่อเริ่มทำลายสกิลทุกอย่างบริเวณของทั้งสอง

ก่อนจะใช้มือของสับไปที่ท้ายทอยทั้งคู่อย่างรวดเร็ว

แกร๊ก เสียงกุญแจมือในกระเป๋าถูกดึงออกมาสองอันก่อนจะไขว้กันทั้งสองเส้นทำการล็อคแขนทั้งสองข้างของทั้งคู่พันกันอย่างรวดเร็วจากด้านหลังนั้น

หวังว่ากุญแจมือนี่คงจะทำให้สองคนนี้ทำอะไรไม่ได้แล้วล่ะนะ . . .

'' . . . จับกุมสำเร็จ . . .'' เสียงหอบระรัวของเราแต่ยังคงจ้องมองทั้งสองคนจากด้านหลังไม่ละสายตาแม้แต่น้อย

กิลเบิร์ต(?) : ฮึ่ม . . . ครั้งนี้นายอาจจะชนะการต่อสู้ แต่ผมน่ะจะชนะสงครามให้ดู . . .

ชายหนุ่มยังคงพูดจาด้วยท่าทีหยิ่งๆนิดหน่อยและไม่ยอมรับในความพ่ายแพ้ของตัวเองนัก ส่วนทางด้านจอมเวทย์สาวนั้นก็ดูเหมือนจะพยายามดิ้นขัดขืนในขณะที่ฮารุจับกุมแต่ก็ดูเหมือนว่าจะสู้แรงของชายหนุ่มไม่ได้ซักเท่าไรนัก

มาโดกะ(?) : เจ้าบ้า !! เจ้าโรคจิต !! จะจับชั้นไปทำอะไรเนี่ย !!


รู้สึกได้เลยว่าเสียงเวียนของจอมเวทย์ตรงหน้ามันก้องเต็มหัวไปหมด รู้สึกตาพล่าๆเลยก็ว่าได้

'' อย่าใส่ความกันสิ ชั้นยังไม่ได้ทำอะไรเธอเลยนะ มีแต่เธอร่ายเวทย์ใส่เอาใส่เอาท่าเดียวเลย . .. '' เราบ่นให้คนตรงหน้าได้ยินพลางยืนมือมาบีบดั้งของตัวเองเบาๆให้สติยังคงอยู่ดีอยู่

'' ไบนด์ ทางคุณเป็นยังไงบ้าง ผมจับกุมผู้ต้องสงสัยทั้งสองคนได้แล้วนะ '' ไม่ช้าเราได้ติดต่อไบนด์ที่รุดหน้าไปก่อน

เชน ไบนด์ : เหมือนว่าผมจะคว้าน้ำเหลวอีกแล้ว แต่คาดว่าคงได้อะไรนิดๆหน่อยจากเครื่องนี่ล่ะนะครับ

ชายหนุ่มได้ตอบกลับทางฮารุผ่านหน้าจอบัตรประจำตัวเพื่อให้ฮารุสะดวกกับเรื่องที่ตนกำลังทำอยู่

เชน ไบนด์ : ไม่ต้องห่วงหรอกครับ เดี๋ยวผมคงจะตามคุณกลับไปที่ฐานเหมือนกัน

ไบนด์ได้ตอบชายหนุ่มอีกครั้งหนึ่งก่อนที่จะได้ตัดสัญญาณติดต่อไป


'' เข้าใจแล้ว '' เราปิดการ์ดของตัวเองลงก่อนจะต่อสายตรงไปที่ HQ ของ S.E.E.S

'' ไซออนจิเรียกฐาน ทางนี้จับกุมผู้ต้องสงสัยได้สองคน ขอยานลำเลียงมายังจุดที่ส่งไปด้วย '' เราไม่รอช้าที่จะติดต่อขอกำลังเสริมมายังพื้นที่นี้ ดูจากสภาพร่างกายตอนนี้คงไม่ดีแน่ถ้าจะพาสองคนนี้ออกไปจากบริเวณนี้ด้วยกำลังของเราเพียงลำพัง

-:- ย้ายมายัง S.E.E.S. Base

แว้บ !! ดูเหมือนว่ายังไม่ทันที่ฮารุจะเก็บอุปกรณ์ลงนั้นร่างของเขาและผู้ต้องสงสัยทั้งสองก็ได้ถูกย้ายมายังฐาน S.E.E.S. อย่างรวดเร็วเหมือนกับว่ามีใครในองค์กรณ์รับรู้ได้ทันทีอย่างนั้นล่ะ


เราอึ้งอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะปล่อยให้เจ้าหน้าที่เดินมาคุมตัวทั้งสองคนพลางเดินมาหยิบไอดีการ์ดเสียบลงไปในคอมพิวพ์เตอร์เพื่อรายงานภาระกิจเบื้องต้น

แต่ก่อนที่เจ้าหน้าที่จะพาทั้งสองคนไปเรารีบเดินมาหากลุ่มคนนั้นก่อน

'' เดี๋ยวก่อน ผู้ต้องสงสัยหญิงคนนี้ผมจะรับเธอมาอยู่ในความดูแลของผมเอง ส่วนชายคนนี้ ทางเบื้องบนคงอยากจะรับเขาไปพิจรณามากกว่า ''

-:- พบ Blois De Victori

? ? ? : คงเป็นแบบนั้นล่ะนะ เจ้าหน้าที่ไซออนจิ

หญิงสาวในชุดสีขาวตัวเล็กๆคนนึงได้ปรากฏตัวขึ้นโดยที่ฮารุเองก็ยังไม่ได้รู้สึกถึงการมาของเธอเลย แต่ดูเหมือนว่าเธอคงจะเป็นคนในกลุ่มอย่างแน่นอน

? ? ? : เราขออนุญาติในวันนี้ก่อนล่ะนะ

เธอได้ค่อยๆเดินมาที่ข้างๆตัวของกิลเบิร์ต(?)ก่อนที่จะได้พาร่างของชายหนุ่มไป

-:- ฮารุ Money + 2000


ผมเดินไปใกล้ๆเธอ(มาโดกะ?) ก่อนจะพูดแผ่วเบา

'' อย่าวุ่นวายล่ะตามชั้นมาเงียบๆซะ '' เราดึงตัวเธอมาช้าๆ ก่อนจะ โค้งให้เจ้าหน้าที่ที่เหลือก่อนจะพาหญิงสาวผมสีชมพูเดินมายังด้านในตัวอาคารก่อนจะใช้ผ้า บางๆ ปิดกุญแจมือเธอเอาไว้ให้ดูเหมือนว่าเธอเป็นแขกมากกว่า

แต่อย่างกับว่าทางเดินนั้นไกลเหลือเกิน เพราะความเหนื่อยล้าด้วยล่ะมั้ง  ทำเอาก้าวแต่ละก้าวรู้สึกเหมือนมีเหล็กเป็นสิบโลถ่วงเอาไว้อยู่ ไหนจะ เสียงฮึดฮัดบ่นพึมพำไม่พอใจของผู้หญิงคนนี้อีก

หลังจากมาหยุดอยู่ตรงหน้าห้องแบบไม่ชวนคุยอะไรมากเพราะไม่มีแรงจะคุยเลยด้วยซ้ำ เราเดินนำเธอมาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูก่อนจะหยิบไอดีการ์ดของเราขึ้นมาและหันมาหาเธอ

'' ผมจะปลดกุญแจมือออกให้ แต่บอกไว้ก่อนนะว่าถ้าเธอคิดจะหนีล่ะก็ กลัวว่าเธออยู่อาจจะพังประตูออกมาจับคุณก็ได้ เพราะงั้นอย่าคิดหนีเลยจะดีกว่า เรื่องจะได้จบไวๆ '' เราบอกเธอก่อนจะใช้ การ์ดสแกนทีกุญแจมือเพื่อปลดมันออกก่อนจะเคาะประตูเบาๆ

'' เรากลับมาแล้ว จะเข้าไปล่ะนะ '' เราเคาะบอกคนด้านในก่อนจะกระซิบกับประตูเบาๆเพื่อเปิดประตูแลเอี้ยวตัวมาเชิญให้แขกที่พามาเข้ามายังด้านใน

'' พามาแล้วล่ะ  . . .''  เราพูดขึ้นลอยๆ ก่อนจะเดินมาเลื่อนเก้าอี้ให้หญิงสาวผมสีชมพูได้นั่งลง

'' ไม่ต้องระแวงขนาดนั้น เก้าอี้นี่ก็แค่เฟอร์นิเจอร์ไม่ใช่เก้าอี้ไฟฟ้าซักหน่อย . . . ''

จอมเวทย์สาวที่ต้องตามมาอย่างขัดขืนไม่ได้ได้นั่งลงอย่างว่าง่ายก่อนที่จะมองไปรอบๆห้องอย่างหวาดระแวง

มาโดกะ(?) : นะ . . . นี่นายพาชั้นมาที่ห้องจะทำอะไรชั้นน่ะ !?

เธอได้เริ่มบ่นขึ้นเบาๆอีกครั้งหนึ่ง แต่แล้วเธอก็ต้องตกตะลึงจนอ้าปากค้างไปอีกครั้งเมื่อรากิสได้เดินออกมาจากห้องน้ำในเสื้อเชิ้ตของฮารุเพียงตัวเดียว


'' อย่าเข้าใจผิดจะได้มั้ย ก็บอกแล้วไงว่าแค่พามาหาคนนึงเฉยๆ แล้วเธอก็ . . . '' ป็อก อย่างกับสติหลุดไปแว่บหนึ่งเมื่อหันมาหารากิสตามหญิงสาวตรงหน้าที่อยู่ๆก็ค้างไป

สะเสื้อเชิตตัวเดียว ทะแถมขะของเราอีกต่างหาก!

'' ชะชั้นพาคนอัญเชิญมาแล้ว! เพราะงั้น เชิญคุยกันได้เลยนะ! '' เรารีบหันหลังกลับมาหาหญิงสาวผมสีชมพูก่อนจะปิดตาตัวเองเอาไว้

แย่แล้ว เพิ่งจะโดนสงสัยไปหยกๆ แถมลืมไปอีกว่ารากิสชอบใส่เสื้อผ้าบางๆ ( ธรรมเนียมของวาคิลลี่เวลาไม่ได้ออกศึกล่ะมั้ง ) อีก

มาโดกะ(?) : นายหื่นกาม !!!!!!

เสียงจอมเวทย์สาวที่ได้เรียกเทิดทูนฮารุลงเรื่อยๆได้ดังขึ้นอย่างตกใจก่อนที่จะได้หันไปมองที่รากิสอีกรอบนึง

รากิส : เจ้าสินะ ที่เป็นคนอัญเชิญเราออกมาในครั้งนั้น รีบส่....

ยังไม่ทันที่วัลคิวรี่สาวจะพูดจบก็ถูกจอมเวทย์สาวผมชมพูจับมือไว้อย่างรวดเร็วทันที

มาโดกะ(?) : รีบหนีกันก่อนเถอะ !! ถ้าเกิดเธออยู่กับเจ้าหมอนี่อีก เธอจะต้องเป็นอาหารของมันแน่ ๆ !!

จอมเวทย์สาวได้ตีโพยตีพายใส่ร้ายมั่วๆฮารุอย่างรวดเร็ว แต่ดูเหมือนทางวัลคิวรี่เองจะยังสับสนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและจับจอมเวทย์สาวนั่งลงอีกครั้งที่เก้าอี้ตัวเดิม

รากิส : เรื่องนั้นช่างมันก่อนเถอะ เราต้องการให้เจ้าส่งเรากลับไปที่ที่เรามา

ดูเหมือนว่ารากิสจะไม่เข้าใจเรื่องที่จอมเวทย์สาวพูดซักเท่าไรนัก ซึ่งก็น่าจะเป็นการดีกับฮารุ . . . พร้อมกับตัดเข้าเรื่องทันที . . .

มาโดกะ(?) : อะ . . . เอ๋ ? ระ- เรื่องนั้น . . .

จอมเวทย์สาวทำท่าทางอึกๆอักๆ ดูเหมือนว่าเธอจะไม่รู้วิธีใช้เวทย์อัญเชิญกระแสกลับเสียล่ะมั้ง ?


จะเต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | สมัครสมาชิก

รายละเอียดเครดิต

รายชื่อผู้กระทำผิด|โทรศัพท์มือถือ|รูปแบบข้อความล้วน|Otaku Fever Fansite

GMT+7, 19-1-2020 18:50 , Processed in 0.103177 second(s), 23 queries .

Powered by Discuz! X3.2 R20150609, Rev.38

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้