Otaku Fever Fansite

 ลืมรหัสผ่าน
 สมัครสมาชิก
ค้นหา
เจ้าของ: tesstrossa

[PLAY] Noirceur World Chronicle

  [คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 15-1-2012 19:13:01 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย clubtime เมื่อ 3-3-2012 08:25

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 1-3-2012 09:10



สเตล่าได้อ่านป้ายประกาศเพื่อที่จะดูว่ามีงานอะไรน่าสนใจ และเหมาะกับตัวเองอยู่บ้าง

เนื่องจากสเตล่าเองยังมีบุคลิกและการเข้าหาผู้คนได้ค่อนข้างยากนักงานที่เหมาะสมที่จะทำในตอนนี้ก็คือ Part time ช่วงเย็นที่ร้านสะดวกซื้อเพื่อเรียนรู้การแสดงออกและวางตัวทั่วๆไป และ Part time ที่ห้องนั่งเล่นที่ช่วยทำให้มีคนรู้จักมากขึ้นจากการทำงานที่นี่ นอกจากนี้แล้วสเตล่าคงจะต้องเดินหาชมรมภายในโรงเรียนที่ตรงกับความสนใจตัวเองเท่านั้น


" . . . อืม " หลังจากที่ดูเสร็จสเตล่าคิดว่าเดี๋ยวค่อยมาสมัครหลังจากไปโรงเรียน แล้วสเตล่าก็เดินไปสำรวจที่ร้านสะดวกซื้อก่อนที่เดินทางไปที่โรงเรียน

ดูเหมือนว่าที่ร้านสะดวกซื้อนั้นจะยังไม่ค่อยมีคนในช่วงเช้าเท่าไรนักรวมทั้งยังมีพนักงานที่กำลังจัดของในร้านอยู่ด้วยเช่นกัน

~ ด้วยความขยันของสเตล่าแล้วดูเหมือนว่าการทำงานที่ร้านจะไม่ใช่เรื่องยากเท่าไรนัก คงจะมีปัญหาแค่เรื่องความอดทนของเธอที่จะต้องใช้ในการจัดร้าน ดูเหมือนว่าสเตล่าน่าจะสามารถทำงานแบบปกติที่นี่ได้อย่างไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน แต่ว่ายังไม่สมควรที่จะทำ OT ซักเท่าไรนัก ~

สเตล่าไปเดินผ่านร้านสะดวกซื้อไปและเดินทางมาถึงที่โรงเรียน


สเตล่าได้เดินไปยังห้องเรียนด้วยท่าทางไม่เร่งรีบซักเท่าไหร่ เพราะระบบที่โรงเรียนเป็นระบบเรียนด้วยตนเอง
"(คนคงไม่เยอะซักเท่าไหร่หรอกนะ)" เด็กสาวได้เดินไปคิดในใจไป

ดูเหมือนว่าภายในห้องเรียนตอนนี้จะไม่มีนักเรียนอยู่เลย คาดว่าพวกเขาคงจะใช้เวลากับชมรมมากกว่าการนั่งในห้องเรียนและทำการบ้านเสียมากกว่า


" . . . ไม่มีใครอยู่สินะ" สเตล่าได้นั่งลงไปที่โต๊ะ แล้วเปิดดูข้อมูลว่ามีการบ้านอะไรมั้ยภายในนั้น
"(ดูเสร็จแล้วไปนั่งที่ดาดฟ้าดีกว่า . . .)" สเตล่าคิดในใจระหว่างที่รอเข้าระบบ

ดูเหมือนว่าจะมีการบ้านจำนวนหนึ่งซึ่งไม่มากนักและเวลากำหนดส่งคืออาทิตย์หน้านั่นเอง สเตล่าน่าจะมีเวลาที่จะค่อยๆทำอีกค่อนข้างนานพอสมควร


" มีการบ้าน . . . " สเตล่าได้ทำการโหลดการบ้านลงในไอดีการ์ดของตัวเองสักพักนึง แล้วได้เดินขึ้นไปที่ดาดฟ้าเพื่อที่จะไปนั่งทำการบ้านให้เสร็จ

บนด่านฟ้านั้นสงบเงียบ ดูเหมือนว่าสเตล่าจะได้มุมนั่งทำงานคนเดียวพร้อมกับรับลมเย็นๆของบรรยากาศยามกลางวัน แม้ว่าแสงแดดจค่อนข้างแรงเล็กน้อยแต่ก็ยังมีร่มเงาและลมพัดตลอดเวลาด้านบนนี้

ด้วยค่า Knowledge แล้วสเตล่าสามารถทำการบ้านให้เสร็จได้อย่างไม่ยากนัก แต่ว่าถ้าหากเธอเลือกทำในสถานที่เฉพาะด้วยก็จะได้เรียนรู้เพิ่มด้วยเช่นกัน

- ได้รับค่าสถานะเพิ่มจากการทำการบ้าน
Knowledge : 1 / 50 // A > Ex

-:- ตัดเข้าสู่ช่วงกลางวัน


" เสร็จ . . . " สเตล่าทำการบ้านเสร็จภายในเวลาอันรวดเร็ว สเตล่าได้นั่งมองไปรอบก่อนที่จะลุกแล้วเดินไปยัง โรงอาหารของโรงเรียน
สเตล่าคิดว่าควรหาอะไรทานก่อนที่จะไปสมัครงานภายในเมือง

ดูเหมือนว่าภายในโรงอาหารนั้นจะมีผู้คนแออัดเล็กน้อย เนื่องจากเป็นช่วงเวลาพักกลางวันพอดีนั่นเอง รวมทั้งที่นั่งยังเต็มไปด้วยจำนวนนักเรียนที่เกาะกันเป็นกลุ่มๆอยู่มากมาย สเตล่าคงจะหาที่นั่งทานอย่างสงบเพียงลำพังไม่ได้ภายในช่วงเวลานี้


" . . . " สเตล่าได้มองไปรอบแล้วเหงื่อตก แล้วสเตล่าได้เดินดูว่าภายในโรงอาหารนั้น ว่ามีอะไรที่เธอพอจะซื้อไปทานที่ดาดฟ้าได้บ้าง

ดูเหมือนว่าจะมีเพียงอาหารพวกขนมปังต่างๆเท่านั้นที่สเตลล่าพอจะสามารถนำออกไปทานได้ภายนอกบริเวณโรงอาหาร


สเตล่าได้เดินไปซื้อขนมปังเมล่อน 2ชิ้นแล้วก็เดินไปที่ดาดฟ้า อย่างไม่เร่งรีบซักเท่าไหร่ " . . .  "

สเตล่าได้ผละตัวออกมาจากฝูงชนเพื่อมายังดาดฟ้าของโรงเรียนเพื่อหาที่นั่งทานอาหารตามลำพัง

-:- สเตล่าย้ายมายังดาดฟ้าของโรงเรียน

- พบ Ruri Kanae -

? ? ? : อ๊ะ !! สวัสดีค่ะ . . . มาพักช่วงกลางวันเหรอคะ ?

ดูเหมือนว่าจะเป็นเด็กสาวที่สเตล่าเคยเจอบนด่านฟ้าในวันแรกที่มายังโรงเรียนนั่นเอง เธอได้ทักทายสเตล่าขึ้นเบาๆด้วยท่าทีแปลกๆเล็กน้อย


" อือ . . . สวัสดี . . . " สเตล่าทักทายเด็กสาว พร้อมกับแกะถุงขนมปังเมล่อนแล้วฉีกขนมปังใส่ปากของตัวเอง
" เธอ . . . ไม่ทานอะไรหรอ " สเตล่าได้ถามเด็กสาวหลังจากที่กลืนขนมปังที่ฉีกใส่ปากตัวเองเมื่อกี้ไปแล้ว

? ? ? : เราทานแล้วน่ะ . . .

เด็กสาวตรงหน้าสเตล่าได้ตอบกลับอยากรวดเร็วและรุกรน เธอได้หันมองไปรอบๆเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีคนอยู่บริเวณนี้ก่อนที่จะดึงแขนสเตล่าตามเธอไปที่แห่งในบริเวณดาดฟ้าของโรงเรียน

- พบ Kuro Neko -

? ? ? : เราพบแมวตัวนี้เมื่อเช้าน่ะ . . .

จากสภาพที่สเตล่าเห็นด้านหน้าแล้วดูเหมือนว่าแมวตัวนั้นจะกำลังบาดเจ็บอยู่เล็กน้อยด้วย แต่ว่ายังไงซะเรืองนี้ก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับสเตล่าโดยตรงมากมายนักเช่นกัน

? ? ? : เราจะทำยังไงดีล่ะ ?

เด็กสาวได้ถามสเตล่าขึ้นและขอร้องให้สเตล่าช่วยเหลือ

Social Link 1 ~ แมวปริศนา ? ~

เป้าหมาย : ช่วยเหลือเด็กสาวที่ด่านฟ้าเรื่องแมวประหลาดนี้


" พาไปที่ห้องพยาบาลได้มั้ย . . . " สเตล่าได้มองไปที่แมวตัวนั้น

แล้วได้ยื่นมือเข้าจับแมวตัวนั้นเพื่อที่จะอุ้มไปที่ห้องพยาบาล

ดูเหมือนว่าแมวตัวนั้นจะไม่ได้ดื้อหรือขัดสเตล่าซักเท่าไรนัก สเตล่าจึงสามารถนำแมวตัวนั้นขึ้นมาอุ้มไว้ได้

? ? ? : เราจะนำทางไปที่ห้องพยาบาลเองนะ

เด็กสาวปริศนาได้บอกกับสเตล่าพร้อมกับเดินด้วยท่าทีเร่งรีบนำสเตล่าไป

-:- สเตล่าถูกย้ายมาที่ห้องพยาบาลภายในโรงเรียน

- พบ Megane Hujo

เมื่อสเตล่ามาถึงที่ห้องพยาบาลพร้อมกับเด็กสาวบนดาดฟ้าแล้ว เธอก็ได้เดินไปหาอาจารย์ภายในห้องอย่างรวดเร็วทันที ดูเหมือนว่าทั้งคู่จะพูดคุยอะไรกันอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่อาจารย์ชายที่ใส่แว่นตาผู้ดูแลห้องพยาบาลนั้นจะได้เดินมาหาสเตล่าและค่อยๆอุ้มแมวมาจากอ้อมแขนของสเตล่า

อาจารย์แว่น : ขอบคุณเธอที่ช่วยคานาเอะนะ เดี๋ยวอาจารย์จะจัดการต่อจากนี้เอง

เมื่อเอ่ยจบแล้วอาจารย์แว่นก็ได้ทำการปฐมพยาบาลแมวประหลาดตัวนั้น ส่วนเด็กสาวปริศนาที่น่าจะชื่อคานาเอะก็ได้ค่อยๆเดินกลับมาหาสเตล่า

คานาเอะ(?) : ข. . . ขอบคุณนะ ที่อุตส่าห์มากับเราน่ะ

เด็กสาวได้เอ่ยขอบคุณสเตล่าพร้อมกับยืนอยู่ข้างๆกันตรงนั้น

Social Link 1 ~ มิตรภาพของนักเรียน ~

เป้าหมาย : สำเร็จ


" ม . . . ไม่เป็นไรเรื่องแค่นี้เอง " สเตล่าตอบกลับด้วยท่าทางก้มหน้าเขิน ?
" แมวตัวนั้นไม่เป็นอะไรแล้วใช่มั้ย . . .  " สเตล่าถามถึงแมวตัวนั้นพลางมองไปรอบๆห้องพยาบาล
ครืดดด ~ รู้สึกว่าจะเป็นเสียงท้องร้องของสเตล่า เพราะเมื่อซักครู่ เธอได้เดินไปช่วยลูกแมวโดยที่ยังไม่ได้ทานขนมปังที่ซื้อมาเลย

คานาเอะ(?)ได้กุมมือปิดปากตัวเองพลางหลบหน้าของสเตล่าเมื่อได้ยินเสียงท้องร้องออกมาขัดจังหวะ ซึ่งดูเหมือนว่าเธอจะแอบหลบหน้าไปหัวเราะนั่นเอง

คานาเอะ(?) : ไปหาอะไรทานที่ห้องชมรมชงชาก่อนไม๊ค่ะ ? ช่วงเที่ยง~บ่ายๆของวันนี้ยังไม่มีคนมาใช้งานหรอกค่ะ

เด็กสาวได้เอ่ยถามสเตล่าขึ้นและเชื้อเชิญสเตล่าไปยังชมรมชงชา


" . . . อย่าหัวเราะสิ " สเตล่าได้พูดกับเด็กสาวคนนั้นที่ทำท่าทางเหมือนหัวเราะ

" อะ . . . อือ " สเตล่าได้ตกลงตามคำเชื้อเชิญของเด็กสาวคนนั้น เพราะกว่าจะถึงเวลาไปสมัครงานนั้นอีกนาน

- สเตล่าถูกย้ายมายังชมรมชงชา -

ไม่นานนักสเตล่าและคานาเอะก็ได้เดินทางมาถึงชมรมชงชาภายในนั้นประกอบด้วยเสื่อเสียส่วนใหญ่และด้านข้างของชมรมนั้นยังเชื่อมกับสวนไผ่เล็กๆอีกด้วย ดูเหมือนว่าพวกเขาจะล้อมรั้วกั้นภายนอกไว้เพื่อใช้ปลูกใบชาด้วยเช่นกัน

รูริ คานาเอะ : ทำตัวตามสบายนะคะ เราชื่อรูริ คานาเอะ เป็นสมาชิกของชมรมชงชาค่ะ

คานาเอะได้เอ่ยแนะนำตัวพร้อมกับหยิบอุปกรณ์บดชาออกมาและนั่งลงในด้านตรงข้ามของโต๊ะภายในชมรม

รูริ คานาเอะ : เราเป็นคนที่กลัวสัตว์มากๆเลยน่ะค่ะ เลยไม่กล้าที่จะจับแมวตัวนั้นถ้าไม่ได้คุณมาช่วยไว้ล่ะก็เราเองก็ไม่รู้จะทำยังไงดี

คานาเอะได้เอ่ยขอบคุณสเตล่าอีกครั้งนึงและยื่นถ้วยที่บดชาให้กับสเตล่า


" . . . เราชื่อสเตล่านะ ยินดีที่ได้รู้จัก " สเตล่าตอบคานาเอะไปด้วยสีหน้าที่นิ่งๆพร้อมกับมองไปรอบๆ
" . . . . เราไม่ได้ลำบากอะไรมาก ไม่ต้องขอบคุณเราขนาดนั้นก็ได้ " สเตล่าได้บอกกับคานาเอะพร้อมกับรับถ้วยชาที่เด็กสาวยื่นมาให้

" . . . ขอบคุณ " สเตล่าได้กล่าวคำขอบคุณแล้วก็ยกชาขึ้นมาดื่ม

คานาเอะเองได้นั่งมองสเตล่าดื่มชาอยู่ซักพักนึงก่อนที่เธอจะคิดอะไรขึ้นมาได้

รูริ คานาเอะ : สเตล่าซังเพิ่งย้ายเข้ามาใหม่ที่นี่รึเปล่า ? ถ้าสเตล่าซังชอบสถานที่สงบเงียบล่ะก็จะรวมกลุ่มกับชมรมชงชานี้ก็ได้นะ ที่ชมรมไม่ค่อยมีงานอะไรเท่าไรด้วยล่ะ

คานาเอะได้พยายามชวนสเตล่าคุยและชักชวนให้สเตล่าเข้าร่วมชมรมเดียวกับเธอ ดูเหมือนว่าสเตล่าเองก็น่าจะได้สถานที่สงบเงียบไว้พักช่วงกลางวันด้วยเช่นกันถ้าเธอเข้าร่วมที่ชมรมนี้


" . . . " สเตล่าได้คิดอยู่ซักพักนึง
" . . . อืม เราเข้าชมรมนี้ก็ได้ " สเตล่าได้ตอบคานาเอะไปด้วยสีหน้านิ่งๆ
" ว่าแต่อยู่ดีๆให้เราเข้าจะดีหรอ . . .  " แล้วก็ถามด้วยสีหน้ากังวลนิดหน่อย

รูริ คานาเอะ : ไม่หรอก !! ไม่รบกวนอะไรเลยนะ !!

คานาเอะได้รีบตอบกลับสเตล่าที่ดูท่าทางกังวลเล็กน้อยเพื่อให้สเตล่ารู้สึกสบายใจขึ้น

รูริ คานาเอะ : ชมรมน่ะยิ่งคนเยอะก็ยิ่งสนุกขึ้นนะ ถ้าทุกคนเป็นเพื่อนกันได้ล่ะก็คงจะดีใช่น้อยเลยล่ะ

เธอได้เอ่ยต่อไปอย่างตื่นเต้นและดีใจที่สเตล่าได้ตัดสินใจเข้าชมรมเดียวกับเธอ

รูริ คานาเอะ : สเตล่าอยากจะลองชงชาดูบ้างไม๊ล่ะ ?


" อือ . . . "
" . . . เราจะลองดูก็ได้ " สเตล่าคิดว่ามันคงไม่ยากซักเท่าไหร่ละนะจึงได้ตอบคานาเอะไปแบบนั้น
แต่ดูท่าทางแล้วเด็กสาวที่มีแต่ความสามารถการต่อสู้อย่างสเตล่าคงจะเป็นเรื่องยากมากๆ

การชงชาครั้งแรกของสเตล่าเองนั้นผ่านไปได้ดีกว่าที่คิดด้วยค่าความรู้และความพยายามของสเตล่าที่ค่อนข้างสูงทำให้เธอสามารถชงชาถ้วยแรกออกมาได้ราวกับว่าทำมาจนชำนาญแล้วเลยทีเดียว

-:- ได้รับค่าสถานะเพิ่มจากชมรมชงชา

Charm : 3 / 10 // F > E
Expression : 3 / 15 // E > D

รูริ คานาเอะ : ว้าว ♪ ขนาดครั้งแรกเองยังทำได้ดีขนาดนี้เลยนะ เราชักอิจฉาสเตล่าซังแซะแล้วสิ

คานาเอะได้ยื่นหน้ามองที่ถ้วยของสเตล่าและสูดกลิ่นชาอ่อนๆนั้นอย่างชอบใจ

- สเตล่าได้รับชา 1 ถ้วย

ดูเหมือนว่าสเตล่าจะใช้เวลาจนเลยช่วงเที่ยงมาซักพักนึงจนจวนจะใกล้เย็นแล้วในขณะนี้


" เราก็ไม่ได้เก่งขนาดนั้นหรอก . . .  " สเตล่าได้ตอบคานาเอะพลางมองไปข้างนอก
" . . . จะเย็นเดี๋ยวเราต้องไปสมัครงานที่ในเมืองนะ " สเตล่าได้บอกคานาเอะพร้อมกับลุกขึ้น
สเตล่าได้เดินไปที่ประตูแล้วหันกลับมาถามคานาเอะว่า " จะไปด้วยกันมั้ย . . . "

เสร็จสิ้นงาฟ
โพสต์ 15-1-2012 21:58:17 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย jeloly เมื่อ 27-2-2012 23:55

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 27-2-2012 23:49



คิอิโระ คุโรเซ็น : กะ . . ก็ มี S.E.E.S. , N.O. แล้วก็ T.S. ที่เป็นองค์กรพิเศษ ส่วนเรื่องรายละเอียดการทำงานของพวกเค้าเป็นความลับเราเองก็ไม่รู้หรอก . . .

คุโรเซ็นได้พยายามตอบกลับเท่าที่เธอรู้ข้อมูล ดูเหมือนว่าเธอน่าจะเป็นพลเมืองทั่วๆไปจริงๆ


" ไม่ไหวเลย ข้อมูลแค่นี้ ... สงสัยชั้นคงต้องกำจัดเจ้าทิ้งแล้วหละ ... มีอะไรจะสั่งเสียก่อนจะจากโลกนี้ไปมั้ย ? " คัตสึระชักปืนจนมีเสียงลูกปืนเข้าลำกล้องพร้อมจะวิ่งผ่านเข้าไปหัวสมองของคุโรเซ็น

คิอิโระ คุโรเซ็น : จะฆ่าเราก็เชิญเถอะ ยังไงเราก็บอกในสิ่งที่เราไม่รู้ไม่ได้อยู่ดี ถึงจะไม่รู้ว่าเรามีเรื่องบาดหมางอะไรกันก็ตาม

คุโรเซ็นได้พูดด้วยเสียงเรียบๆในขณะที่ยังนั่งอยู่เฉยๆเหมือนเดิมและไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด


" ถ้าเจ้าต้องการเช่นนั้น ... ข้าก็จะสนองเจ้าให้ " คัตสึระลดปืนลง เธอ(?)ทำการแกะปืนตัวเองออกอย่างคล่องแคล่ว เพื่อจะลูกปืนที่คาอยู่ในลำกล้องตอนเธอ(?)ชักปืนพร้อมยิงออก และนำมาใส่แมกกาซีนเหมือนเดิม

" คุโระจังเนี่ยละน้า ... บางทีการต่อสู้เพื่อมีชีวิตอยู่ มันก็ดีกว่ามานั่งตายปล่าวๆอยู่ตรงนี้นะ ... "

คัตสึระบ่นพึมพำออกมาในระหว่างที่วางปืนไว้บนโต๊ะด้านหน้าของคุโรเซ็น จากนั้นเธอ(?)ก็นั่งยองๆอยู่ข้างๆพี่สาว(?)เธอ(?) และแหงนมองดูหน้าของคุโรเซ็น พร้อมกับรอยยิ้มอันเล็กน้อย

คิอิโระ คุโรเซ็น : ยังไงซะเราก็ไม่อยากให้คนอื่นต้องตายอยู่ดีนี่นา . . . . เอ๋ !!!!!

คุโรเซ็นได้หยุดชะงักและตกใจที่คนแปลกหน้าที่มายืนขู่เธอข้างหลังเมื่อกี้กลับกลายเป็นคัตสึระเสียอย่างนั้น

คิอิโระ คุโรเซ็น : คัตสึระซัง . . . เล่นอะไรน่ะ . . .

คุโรเซ็นได้ยิ้มแหยๆพร้อมกับเอ่ยปากถามคัตสึระด้วยท่าทางมึนงงเป็นอย่างมาก


" ป่าวหนิ ... ก็แค่เดินๆตามเธอมาจนรู้ว่าเธอก็พักอยู่ที่เดียวกันกับชั้น ก็เลยลองเล่นอะไรซักหน่อย "

คัตสึระยิ้มแห้งให้คุโรเซ็น ก่อนจะลุกขึ้น เดินไปล๊อคห้อง

" คุโระซังทีหลังก็ ระวังตัวกว่านี้ซักหน่อยก็ดีนะ ... ชั้นสอนวิธีสังหารคนให้มั้ย " เธอ(?)พูดลอยๆออกมาก่อนจะหาโซฟาสำหรับนอนเล่น

คิอิโระ คุโรเซ็น : อ่า . . . คัตสึระซัง เราทำงานคาเฟเทเรียนะจ๊ะ . . .

คุโรเซ็นได้ยิ้มแห้งๆและมองคัตสึระด้วยอาการแปลกใจกว่าเดิม

คิอิโระ คุโรเซ็น : เราคิดว่าเมืองนี้ค่อนข้างสงบเงียบนะ คนทั่วๆไปคงไม่ถืออาวุธเดินไปเดินมาหรอก คัตสึระซังรู้สึกไม่ปลอดภัยงั้นเหรอ ?


" ... " คัตสึระนิ่งเงียบไปพักใหญ่ก่อนจะเอ่ยคำพูดออกมาอีกครั้ง

" สำหรับชั้นหนะ ... ไม่มีที่ไหนปลอดภัยหรอก ... ที่ไหนที่มีความสุข มันก็เป็นเพียงฉากบังหน้าเท่านั้นแหละ ... " เธอ(?)หันหลังให้คุโรเซ็นระหว่างที่พูดออกมา

คิอิโระ คุโรเซ็น : เราคงไม่เข้าใจความรู้สึกแบบนั้นหรอก แต่ว่าเมืองๆนี้สงบเงียบมากจริงๆนะเท่าที่เราอยู่มาน่ะ

คุโรเซ็นได้พยายามอธิบายกับคัตสึระเกี่ยวกับตัวเมืองและความเป็นอยู่ที่นี่

คิอิโระ คุโรเซ็น : จะเริ่มต้นใหม่ด้วยตัวเองที่นี่ก็ได้นะ ว่าไม๊ ? อย่างน้อยๆมันก็คงไม่เหมือนที่ที่เธอเคยอยู่หรอก


" ก็หวังว่าคงจะเป็นแบบนั้นนะ ... จะว่าไป ... คุโระซังอยู่คนเดียวหรอ ? " เธอ(?)หันหน้ากลับมาถามคุโรเซ็นอีกครั้ง

คิอิโระ คุโรเซ็น : อื้ม เราอยู่คนเดียวน่ะ

คุโรเซ็นได้ตอบคัตสึระกลับมาแทบจะทันทีกับคำถามนั้น


" อืม ... งั้นก็ชั่งมันเถอะ ถามอะไรมากก็เกินมันก็จะดูไม่ดี ... " คัตสึระตอบคุโรเซ็นกลับ ก่อนไหลลงไปกลิ้งเล่นอยู่บนพื้น

" ชีวิตธรรมดาแบบนี้มันน่าเบื่อจังเลยแหะ ... " เธอ(?)บ่นออกมาพร้อมๆกับการที่เธอกลิ้งเล่นอยู่บนพื้นห้องคุโรเซ็น

คิอิโระ คุโรเซ็น : เอ๋ ?

คุโรเซ็นได้เอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรไปมากกว่านั้นเพราะดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่คัตสึริสื่อเท่าไรนัก


คัตสึระยังคงนอนกลิ้งไปมา ดูเหมือนว่าชีวิตเรียบๆง่ายๆแบบนี้ก็ดีไปอีกแบบ ชีวิตที่แสนสงบสุข ไร้สงคราม ไร้ซึ่งเลือด ไร้ซึ่งเสียงโหยหวน เธอ(?)นึกอะไรเพลินๆก่อนที่ความง่วงจะเริ่มโจมตีเธอ(?) และในที่สุด คัตสึระก็งีบหลับไปบนโซฟาห้องพี่สาว(?)ของเธอ(?)

-:- ตัดสู่ช่วง Dark hour

เมื่อคัตสึระได้ตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็พบกว่าบรรยากาศโดยรอบนั้นดูแปลกตาไปอย่างมาก รวมทั้งคุโรเซ็นที่ได้นอนหลับอยู่บนเตียงในห้องนั้นก็ไม่ได้รู้สึกตัวถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้เลยด้วย

- สามารถเลือกที่จะเข้าร่วม(ไม่มีภารกิจสามารถเริ่มเนื้อเรื่องช่วงนี้ได้เอง)หรือผ่านช่วงเวลานี้ไปได้


คัตสึระลุกขึ้นมาเดินไปหยิบปืนที่เธอ(?)วางไว้บนโต๊ะก่อนหน้านี้  เธอ(?)ตรวจสอบอุปกรณ์ของตัวเอง พร้อมกับบรรจุแมกกาซีนเข้าลำกล้อง ก่อนจะเดินไปนั่งอยู่ใกล้ๆกับเตียงพี่สาว(?) ของเธอ(?) พร้อมกับมองใบหน้าอันสวยงามของเจ้าตัว

" ให้ตายสิ ... นี่ชั้นกำลังทำอะไรอยู่ ... คุโระเองก็แค่มนุษย์คนนึง ... ยังไงมนุษย์ก็เหมือนๆกันหมดทุกคนนั่นละ ... "

แอดด ~ เสียงประตูด้านหน้าห้องนั้นได้แปลกออกไปเล็กน้อย ทั้งๆที่คัตสึระแน่ใจแล้วว่าเป็นคนล้อคประตูลงเองแต่มันกลับถูกเปิดขึ้นได้ แต่ที่สามารถแน่ใจได้คือในช่วงเวลานี้นั้นคงจะไม่มีคนทั่วๆไปมาเปิดประตูห้องคนอื่นเป็นแน่ . . .



ร่างคล้ายเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึงได้ยืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตูห้องและมองตรงเข้ามายังคัตสึระด้านใน โดยรอบๆตัวของเธอนั้นมีสายวิญญาณของมนุษย์ที่เคยมีชีวิตอยู่รายล้อมเต็มไปทั่ว แต่ดูเหมือนว่าเธอนั้นจะไม่ได้ขยับตัวเข้ามาใกล้แต่อย่างใดในขณะนี้


คัตสึระมองด้วยสายตาอันเย็นชาไปที่เด็กผู้หญิงคนนั้น ดูเหมือนว่าการเข้ามาของเธอจะไม่ได้ทำให้คัตสึระตกใจแต่อย่างใด แต่ในทางกลับกัน มือจับอาวุธคู่ใจอยู่นั้นกลับสั่นเล็กน้อย

" ก็กะไว้แล้วหละว่า ... บรรยากาศมันไม่ชอบมาพากล " หลังจากกล่าวจบคัตสึระก็จับปืนขึ้นมาเล็งเข้าที่ศีรษะของเด็กน้อยคนนั้นทันที

" เธอเป็นใคร . . . " คำพูดที่แฝงไปด้วยความมรู้สึกเย็นชาออกจากปากของคัตสึระ

เจโนวา(?) : เจโนวา . . .

เด็กผู้หญิงคนนั้นได้ยืนโต้ตอบกับคัตสึระที่ด้านหน้าทางเข้าอย่างนิ่งๆ และทางด้านของคุโรเซ็นนั้นก็ดูเหมือนว่าจะไม่รับรู้ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ณ ตอนนี้เลย

เจโนวา(?) : เธอล่ะ . . .


" คัตสึระ . . . เธอต้องการอะไรหละเจโนวา . . . " อาวุธคู่ใจของคัตสึระยังคงเล็งไปที่ศีรษะของเจโนวาเช่นเดิม

เจโนวา(?)ได้หลับตาลงก่อนที่จะค่อยๆเดินมาตรงด้านหน้ายังคัตสึระที่กำลังจ่อปืนอยู่อย่างช้าๆ

เจโนวา(?) : ชีวิตแบบพวกเธอ . . .

เด็กสาวได้ยื่นมือของเธอพลางแบหงายออกให้คัตสึระเห็นพร้อมกับยังค่อยๆเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

เจโนวา(?) : ทั้งๆที่พวกเราก็มีเลือดเนื้อและจิตวิญญาณเหมือนกัน ทำไมตัวเราถึงถูกกักขังในโลกที่มืดมิดและเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดแห่งนี้ ?

เธอได้หยุดลงตรงหน้าคัตสึระพร้อมกับค่อยๆนั่งลงตรงด้านหน้าอย่างช้าๆ

เจโนวา(?) : เราต้องการออกไปยังด้านนอก . . . โลกของพวกเธอ . . .


คัตสึระได้แต่ยืนงงกับคำพูดของเจโนวาพลางมีคำถามพุดขึ้นมาในหัวสมอง "ออกมาด้านนอกอะไรกัน ยัยนี่ก็อยู่ตรงหน้าชั้นไม่ใช่หรอไง . . . " สุดท้ายเธอ(?) ก็ลดปืนลงมาข้างตัวก่อนจะเอ่ยถามคำถามอีกครั้ง

" เจโนวา . . . ชั้นไม่รู้หรอกนะว่าเธอเป็นใคร แล้วเธอต้องการอะไรกันแน่ . . . แต่ถ้าเธอคิดว่าโลกของชั้นมันสนุกมากกว่าโลกของเธอละก็ . . . เธอคิดผิดแล้วหละ . . . บางทีโลกมนุษย์อาจจะเป็นโลกที่เลวร้ายที่สุดเลยก็เป็นได้ . . . "

หลังจากที่คัตสึระเอ่ยคำพูดจบ เธอ(?)ก็นั่งลงด้านหน้าของเจโนวาและเข้ากอดทันที

" แต่ถ้าหากเธอต้องการชีวิตในโลกแห่งนี้แล้วละก็ . . . ชั้นก็พร้อมที่สลับแทนที่กับเธอนะ . . . "

เจโนวา(?) : ไม่ได้หรอก . . . การแลกเปลี่ยนจะต้องเท่าเทียมกัน แต่ถ้าเธอพร้อมจะช่วยเราล่ะก็ . . .

เจโนวา(?)ได้เงยหน้าขึ้นมามองยังคัตสึระก่อนที่จะเอ่ยต่อไป

เจโนวา(?) : เราจะพาเธอมายังโลกฝั่งนี้ในเวลากลางคืน ส่วนเธอก็จะต้องพาเราไปยังโลกฝั่งของเธอในช่วงกลางวัน

เด็กสาวได้เอ่ยบอกกับคัตสึระขึ้นพร้อมกับรอคำตอบด้วยสายตาที่แน่วแน่


" ได้ . . . เป็นอันตกลง . . . ถ้านั่นเป็นสิ่งทำให้เธอพอใจละก็นะ . . . "

คัตสึระตอบด้วยความหนักแน่น พร้อมกับจ้องไปที่สายตาของเจโนวา



Social Link 1 ~ จากอีกด้าน ~

เป้าหมาย : สำเร็จ

Contact : Moon Arcana



Arcana Power : Rank 1

ได้รับสกิล : Moon's contact จะถูกใช้อัตโนมัติโดย NPC เท่านั้น

เจโนวา(?) : ถ้าอย่างนั้น . . .

แว้บ ~ ไม่นานนักคัตสึระก็ได้ถูกย้ายมายังอีกส่วนนึงของโลกมิติแปลกๆแห่งนี้ซึ่งดูเหมือนว่ามันจะเป็นส่วนที่เกือบลึกที่สุดก็ว่าได้เนื่องจากบรรยากาศนั้นไม่ค่อยจะไว้เคล้าเดิมของโลกทางด้านคัตสึระเลยแม้แต่น้อย



เจโนวา : ตั้งแต่นี้ไปเราจะกลายเป็นส่วนนึงของเธอ . . . เรียกเราว่าเจโนวา

ไม่นานนักร่างของเจโนวาก็ได้หายไปโดยเหลือแค่คัตสึระที่ด้านหน้าของป่าแห่งนึงไว้ แต่คัตสึระเองก็สัมผัสได้ว่าเธอน่าจะสามารถสื่อสารกับเจโนวาภายในจิตใจของเธอได้เช่นกัน

ครืนนน ~ บรรยากาศแห่งความมืดได้พัดลมกรรโชกออกมาจากด้านหน้าขจองคัตสึระ ดูเหมือนว่าด้านหน้าของเธอนั้นจะเป็นโลกของเจโนวาที่ไม่อยากต้อนรับคนภายนอกนัก . . .


คัตสึระไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา เธอ(?)ไม่เคยคิดเลยว่า ในโลกใบนี้จะมีปรากฏการณ์แบบนี้เกิดขึ้นกับตัวเธอ(?) เธอ(?)พยายามหันไปหันมามองดูรอบๆตนเอง และพยายามตั้งสติว่า ที่นี่ไม่ใช่ความฝัน ... แต่มันคือโลกของเจโนวา

" นี่ . . . เจโนวา . . . " คัตสึระเรียกเจโนวา ในขณะที่เดินเข้าไปด้านหน้าที่มีแรงลมพัดออกมาจนกระทบกับร่างกายของเธอ(?)

" เธอคงจะรู้สึกเหงามากสินะ . . . " คัตสึระยังคงเอ่ยคำพูดออกไปในขณะที่ก้าวต่อไป

ดูเหมือนว่าเจโนวาจะไม่ได้ตอบอะไรกลับมายังคัตสึระ แต่เธอเองก็คงรู้สึงเหงาอยู่ลึกๆอยู่เช่นกัน

ฟุ้บ !! สายลมได้พัดกระทบมายังด้านหน้าของคัตสึระเข้า ดูเหมือนว่าจะมีปีศาจตนนึงที่ได้กระพือออกมาจากด้านในของป่าแห่งนี้



มันได้หยุดลงตรงหน้าคัตสึระก่อนที่จะคำรามอย่างดุร้ายและตั้งท่าพร้อมที่จะกระโจนใส่คัตสึระได้ทุกเมื่อ

เจโนวา : . . .

ดูเหมือนว่าเจโนวาจะไม่ได้พูดอะไรออกมานัก จากการสัมผัสแล้วดูเหมือนว่าเจโนวาภายในตัวคัตสึระนั้นจะไม่ได้รู้สึกหวั่นกลัวหรือสะท้านต่อปีศาจด้านหน้าเลย คาดว่าปีศาจตนนี้น่าจะจัดอยู่ในระดับต่ำของที่นี่


คัตสึระจ้องไปที่ปีศาจตนนั้น เธอ(?)เองก็ไม่ได้รู้สึกเกรงกลัวต่อการปรากฏกายของปีศาจแม้แต่น้อย เธอ(?)หยิบอาวุธคู่ใจขึ้นมาจ่อไปที่ด้านหน้า พร้อมกับเอ่ยคำพูดออกมาเบาๆ

" ออกไปให้ห่างจากตัวชั้น . . . "

ฟุ้บ !! ปีศาจตนนั้นได้กระโจนเข้าใส่คัตสึระอย่างรวดเร็วด้วยกรงเล็บของมัน ดูเหมือนว่าความเร็วของปีศาจนั้นจะมากกว่าคัตสึระอยู่มากแต่กระนั้นคัตสึระเองก็สามารถมองเห็นการเคลื่อนไหวของปีศาจตรงหน้าได้อย่างง่ายดายด้วยค่า Dex ของเธอ


คัตสึระกลิ้งหลบกรงเล็บของปีศาจตนนั้นทันที และรัวกระสุนไปบริเวณปีกทั้งสองข้างจนหมดแมกและเปลี่ยนแมกกาซีนใหม่รอดูการโจมตีครั้งต่อไปของเป้าหมาย

" เหอะ . . . สุดท้ายไม่ว่า มนุษย์ หรือ ปีศาจ ก็เหมือนกันหมด . . . . "

- สถานะ : ปกติ
- Hp : ปกติ / มีบาดแผลเล็กน้อย
- Mp : ปกติ

แขวก !! ดูเหมือนว่าความเร็วของคัตสึระจะยังไม่สามารถหลบปีศาจตรงหน้าได้อย่างสมบูรณ์แบบนัก กรงเล็บของมันได้ถากรอยแผลเล็กๆลงที่กลางหลังของคึตสึระจนเสื้อเธอขาดออกเป็นทาง

เปรี้ยง !! กระสุนทุกนัดจากปืนของคัตสึระได้ยิงเข้ายังเป้าหมายทั้งหมด ดูเหมือนว่าการต่อสู้นี้จะวัดกันด้วยพลังและความอึดของทั้งสองฝ่ายแล้วเนื่องจากว่าทั้งคู่ไม่น่าจะสามารถหลบการโจมตีของฝ่ายตรงข้ามได้เลย

เจโนวา : มันจะพุ่งเข้ามาตรงๆ . . .

ดูเหมือนว่าเจโนวาจะได้เอ่ยอะไรออกมาเบาๆก่อนที่ปีศาจด้านหน้าจะยืนหยัดด้วยขาทั้งสองข้างของมันและทำท่าทางแปลกๆทางด้านหน้าของคัตสึระ


คัตสึระได้ยินคำพูดของเจโนวา เธอ(?)ก็ตัดสินใจกระโดดออกไปด้านข้างทันทีและกระหน่ำยิงกระสุนเข้าไปที่ปีกทั้งสองข้างอีกครั้ง พร้อมกับบรรจุกระสุนแมกกาซีนใหม่เข้าลำกล้องต่อทันที

" เจโนวา . . . เจ้านี้หนะ มันไม่มีจุดอ่อนเลยหรอไง . . . " คัตสึระเอ่ยคำพูดลอยๆออกมา ดูเหมือนว่าเธอ(?)จะไม่ได้สนใจแผลที่เกิดขึ้นแม้แต่อย่างใด

END TURN
เจ้าหญิงคะงุยะ
โพสต์ 23-1-2012 01:02:02 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย nutchsnon เมื่อ 25-1-2012 07:09




'' นี่คุณ ความจำสั้นถึงขนาดจำเรื่องราวที่่ผ่านไปได้ยังไม่ทันครบ 24 ชั่วโมง ไม่ได้อย่างนั้นหรอ? ''

เรากดคิ้วลงอย่างไม่เข้าใจผู้หญิงคนนี้ถึงเธอจะแกล้งทำเป็นจำไม่ได้ก็เถอะ แต่แบบนี้มันก็ ... นะ

'' เอาเถอะ ถ้าคุณบอกว่าจำไม่ได้ทางนี้ก็จะไม่คิดมากเรื่องคราวนั้นก็แล้วกัน แต่อย่าเอาไปบอกใครล่ะ ผมไม่ค่อยชอบร้องเพลงให้คนอื่นฟังซักเท่าไหร่ ... '' เราพูดไปพลางเดินไปเรื่อยๆกับวานิลเลีย

ไม่นานนักทั้งสองก็ได้เดินมาถึงด้านหน้าชมรมดนตรี

อัวราบา วานิลเลีย : ถ้างั้นเราขอตัวก่อนล่ะนะ

วานิลเลียได้พูดขึ้นพร้อมกับแยกจากฮารุเพื่อเข้าไปในชมรมก่อน

อัวราบา วานิลเลีย : อ้อ . . . เธอคนนั้นค่อนข้างมีความนิยมสูงหน่อยนะ พยายามเข้าล่ะ

วานิลเลียได้เอ่ยแซวฮารุเล็กน้อยก่อนที่เธอจะหนีเข้าไปภายในชมรม




'' อ๊ะ เดี๋ยวก่อนสิ วานิลเลีย ... ซัง '' เรารีบเดินตามเธอเข้าไปในห้องชมรมนั้นทันที

ฮารุได้เข้ามายังด้านในชมรม ซึ่งดูเหมือนว่าทุกๆคนจะอยู่กันพร้อมหน้าแล้วและกำลังเตรียมตัวที่จะเริ่มฝึกซ้อมกันอยู่ ฮารุจำได้ว่าวันนี้เขาสามารถเริ่มฝึกซ้อมดนตรีภายในชมรมได้ และ คนที่ฮารุสามารถเลือกซ้อมด้วยได้ในวันนี้นั้นคือ . . .

- Kiui Luka
- Kishi Kaito
- Oaerba Vanille
- Hatsune Miku

- Hatsune Miku-

เราเดินตรงมายังด้านในห้องนั้น ก่อนจะกล่าวทักทาย

'' สวัสดีครับ ... ไซออนจิ ฮารุ ยินดีที่ได้รู้จัก '' เราเอ่ยแนะนำตัวพอเป็นพิธีกับสมาชิกในชมรม ก่อนจะหันมาหา ฮัตซึเนะซัง

'' ฮัตซึเนะซัง วันนี้คงต้องรบกวนคุณหน่อยนะครับ '' เราพูดพลางหยิบโน๊ตเพลงขึ้นมา

ทั้งสามได้ทักทายฮารุพร้อมกันเว้นแต่วานิลเลียที่ได้ทักทายเขาก่อนที่จะเข้ามาที่ชมรมแล้ว

ดูเหมือนว่าค่า Charm และ Expression ของฮารุนั้นยังไม่สูงนัก อาจจะมีปัญหาในการเข้าใกล้กับมิกุในภายภาคหน้าได้

Suggestion : ต้องการค่า Charm ระดับสูง และ Expression ระดับกลาง ก่อนจะถึง S.Link 8 ขึ้นไป

ฮารุได้อยู่ซ้อมดนตรีกับมิกุภายในชมรมกันในห้องส่งสองคนอยู่พักหนึ่งจนถึงช่วงเย็น . . .

- ได้รับค่าสถานะเพิ่มจากการซ้อมดนตรีคู่ จึงทำให้เพิ่มเยอะขึ้นเป็นพิเศษ
Charm : 5 / 15 // E > D
Expression : 5 / 10 // F > E

Social Link 2 ~ เนื้อเพลงที่หายไป ~

ระหว่างที่ฮารุกับมิกุได้นั่งสนทนาและดูโน้ตเพลงกันอยู่นั้นมิกุก็ได้พบว่ามีเพลงเพลงนึงที่ไม่สมบูรณ์ ดูเหมือนว่ามันจะเป็นโน้ทของกลุ่มสมาชิกเก่าที่หลงเหลือเอาไว้

ฮัตสึเนะ มิกุ : แย่จังเลย ถ้าโน้ตตรงนี้หายไปก็เล่นเพลงนี้ไม่ได้ซะด้วยสิ

เป้าหมาย : ฟื้นฟูเนื้อเพลงด้วยกันระหว่าง S.Link ต่างๆ ซึ่งจะดำเนินไปเรื่อยๆ ( ไม่จำกัดเวลา )


?? เราทำหน้าสงสัย ก่อนจะเดินมาหาฮัตซึเนะซัง

'' ขอผมดูซักหน่อยนะครับ? '' เราพูดก่อนจะขอโน๊ตเพลงจากฮัตซึเนะซัง พร้อมกับดูแผ่นกระดาษนั้น

มิกุได้ส่งโน้ตให้ฮารุดูพร้อมกับนั่งมองอยู่ข้างๆ

ดูเหมือนว่าชื่อเพลงเองก็จะหายไปเสียด้วยทำให้การตรวจสอบนั้นยากขึ้นไปอีก แต่จากเนื้อเพลงแล้วก็ดูเหมือนว่าฮารุเองพอจะอ่านจังหวะได้จากค่า Knowledge ของเขา

ดูเหมือนว่าฮารุจะจับจังว่ะได้ว่าเพลงเพลงนี้เป็นเพลงที่มี่จังหวะสบายๆและเหมือนจะเป็นเพลงแนวรัก

เนื้อเพลง :

ทำไม กันนะ ? ภายใต้ค่ำคืนดีๆแบบนี้

ชั้นถึงกำลังนั่งเขียนความรู้สึกเพื่อสื่อไปถึงเธอ

ดูเหมือนว่าเนื้อเพลงต่อไปฮารุจะยังไม่สามารถแกะออกมาได้ คงจะต้องเป็นครั้งต่อไปหลังจากฮารุมีความเชี่ยวชาญด้านดนตรีมากขึ้นกว่านี้เสียก่อน


'' ส่วนนี้น่าจะเป็นแบบนี้นะครับ '' เราพูดพลางลองออกเสียงให้ฮัตซึเนะซังฟัง เพื่อขอความเห็น

'' อืมม ว่าแต่เนื้อเพลงส่วนนี้เป็นของใครกันนะ? '' เราพูดขึ้นลอยๆ ขณะที่กำลังลองพยายามไล่เสียงกับคำให้เข้ากับเนื้อเพลง

ฮัตสึเนะ มิกุ : เหมือนว่าจะเป็นของรุ่นพี่ที่เคยอยู่ที่ชมรมนี้นะ เราเองก็ไม่รู้จักพวกเขาหรอกแต่ได้ยินว่าเป็นกลุ่มที่มีความมุ่งมั่นและมีฝีมือมากเลยล่ะ

มิกุได้เอ่ยอธิบายด้วยท่าทีตื่นเต้นเล็กน้อยกับฮารุพร้อมกับนั่งฟังฮารุที่พยายามร้องท่อนของเพลงให้เป็นจังหวะ

ฮัตสึเนะ มิกุ : เราคิดว่าน่าจะมีใครซักคนในโรงเรียนนี้รู้นะ ใครซักคนที่น่าจะจบการศึกษาปีนี้น่ะ . . .

มิกุได้ทำท่าครุ่นคิด แต่ดูเหมือนว่าเธอจะคิดไม่ออกเหมือนกับฮารุเพราะดูเหมือนว่าเธอเองก็เพิ่งจะมาที่โรงเรียนนี้เช่นกัน


'' อย่างนั้นหรอครับ? '' อืมมม เป็นเนื้อเพลงของคนที่เคยเรียนจบจากที่นี่ไปแล้วอย่างนั้นหรอ? ถ้าอย่างนั้นคงต้องถาม วานิลเลียซังดูเผื่อจะได้ข้อมูลอะไรบ้าง

'' เดี๋ยวผมของยืมโน๊ตซักหน่อยนะครับ ฮัตซึเนะซัง นั่งพักอยู่ตรงนี้ก่อนก็ได้ เดี๋ยวโน๊ตเพลงนี่ผมจะลองพยายามแกะมันดู '' เราบอกพลางเดินถือโน๊ตมาหาวานิลเลีย

'' ขอโทษนะ วานิลเลียซัง ขอเวลาซักเดี๋ยวได้รึเปล่าครับ? '' เราเอ่ยถามวานิลเลีย

อัวราบา วานิลเลีย : มีอะไรเหรอ ? ไซออนจิซัง

วานิลเลียได้หันมาให้ความสนใจกับฮารุและรอฟังคำถามของชายหนุ่ม


'' พอจะเคยเห็น โน๊ตเพลงทำนองนี้บ้างหรือเปล่าครับ? '' เรายื่นโน๊ตให้วานิลเลียได้อ่านมัน

'' รู้สึกว่าโน๊ตพวกนี้จะเป็นของรุ่นพี่ที่เคยอยู่ชมรมนี้น่ะครับ พอดีโน๊ตมันไม่สมบูรณ์ ฮัตซึเนะซังกับผมเลยช่วยกันลองแกะโน๊ตดู แต่ก็อย่างที่เห็น ยังได้แค่บางจุดเท่านั้นเอง พอจะมีความเห็นอะไรบ้างไหมครับ? '' เราอธิบายจุดประสงค์ของตัวเอง พลางลองร้องส่วนที่แกะออกมาได้และส่วนที่มีอยู่แล้วให้เธอได้ลองฟังเผื่อเธอพอจะนึกอะไรออก?

อัวราบา วานิลเลีย : ถ้าโน้ตล่ะก็เราเองก็ไม่เคยเห็นหรอกนะ รู้สึกว่าเราอยู่ปีสุดท้ายของกลุ่มๆนั้นพอดีน่ะเลยไม่ค่อยรู้จักพวกเขาเท่าไร เนื้อเพลงก็จำได้แค่คลับๆเคลาๆเท่านั้นเอง เพราะเหมือนว่าเพลงๆนี้จะเล่นครั้งเดียว ซึ่งเป็นครั้งที่เขาจบการศึกษากันน่ะ

วานิลเลียได้อธิบายพลางมองโน้ตอยู่ครู่นึง

อัวราบา วานิลเลีย : ตอนเย็นนี้ลองไปถามประธานนักเรียนดูสิ เธอน่าจะรู้นะ


'' อย่างนั้นหรอครับ? ว่าแต่วานิลเลียซังนี่อายุเท่าไหร่กันแน่นะ? ''  ผมแอบแซวเธอบ้าง เพราะตอนแรกผมก็คิดว่าเธอเองก็เป็นเด็กใหม่ของโรงเรียนนี้เหมือนกัน

'' ต้องไปที่ห้องกรรมการนักเรียนเลยสินะ? ถ้าอย่างนั้นพอจะทราบชื่อของรุ่นพี่ที่แต่งเพลงนี้ให้ผมรู้หน่อยจะได้หรือเปล่าครับ? ''

อัวราบา วานิลเลีย : เรา 18 ปีนี้น่ะ ~ บอกไปแล้วจะให้ของขวัญเราไม๊ล่ะ ?

วานิลเลียได้หยอกล้อกับฮารุเล่นพร้อมกับหัวเราะขบขันเล็กน้อย

Social Link 1 ~ Just kidding ~

เป้าหมาย : สำเร็จ

อัวราบา วานิลเลีย : เหมือนว่าเพลงนี้จะไม่ได้แต่งคนเดียวนะ มีคนนึงชื่อยูอิที่เป็นคนแต่งน่ะ ส่วนที่เหลือคงต้องถามประธานนักเรียนจริงๆนั่นล่ะจ้า

วานิลเลียได้พยายามนึกข้อมูลที่เธอคิดได้และบอกกับฮารุ


'' อ่ะ '' ...  ทั้งๆที่เราตั้งจะใจแซวเธอคืนซะหน่อย กลายเป็นว่าเธอสวนกลับมาอีกจนได้ ... อืมมมม เราชะงักไปครู่หนึ่งแต่ก็ยังคงรับฟังข้อมูลจากเธออย่างตั้งใจ ซึ่งก็เป็นข้อมูลที่สำคัญเลยก็ว่าได้

'' อย่างนั้นหรอครับ? เพลงนี้ไม่ได้แ่ต่งคนเดียวสินะครับ ... '' เราจดจำชื่อของคนที่เป็นหนึ่งในผู้ประพันเพลงนี้ให้ขึ้นใจ ก่อนจะยิ้มบางๆขอบคุณ วานิลเลีย

'' แล้วบอกว่าอยากได้ของขวัญจากผม ทั้งๆที่ไม่ให้ข้อมูลวันเกิดของคุณมา อาจจะอดก็ได้นะครับ ^^~''

อัวราบา วานิลเลีย : แน่ใจเหรอ ? งั้นขอเราไปคิดของขวัญดูก่อนแล้ววันพรุ่งนี้จะมาบอกนะ

วานิลเลียได้ยิ้มเล็กๆให้กับฮารุพร้อมกับแยกตัวออกไปซ้อมดนตรีของเธอต่อ


เราได้แต่มองตามแผ่นหลังเล็กๆนั้นก่อนจะถอนหายใจเบาๆ อย่างยอมแพ้ ท่าทางยิ่งเราไล่ตามเธอมากเท่าไหร่ เธอกลับยิ่งต้อนเรามากขึ้นเท่านั้นเลยแฮะ เอาล่ะต่อไปคงต้องไปเก็บข้อมูลจากสภานักเรียนสินะ?

เราเดินกลับมาหาฮัตซึเนะซังก่อนจะนั่งลงข้างๆเธอ

'' อืม ท่าทางคงต้องลองไปสืบข้อมูลจากประธานนักเรียนจริงๆแหละครับ '' เราพูดคุยกับเธอพลางลองเปิดดูชีทเล็กน้อยก่อนจะหันมายิ้มให้ฮัตซึเนะซัง

ฮัตสึเนะ มิกุ : ค่ะคุณไซออนจิ ไว้หลังเลิกชมรมแล้วเดี๋ยวเราไปถามด้วยกันก็ได้

มิกุได้เอ่ยบอกฮารุพร้อมกับยิ้มเล็กๆให้กับเขาก่อนที่จะกลับมาอ่านโน้ตเพลงอื่นด้วยกันอีกซักพักหนึ่งจนเลิกเวลาชมรม

-:- ตัดเข้าช่วงเย็น


พวกเราลองอ่านโน๊ตเพลงอื่นที่สมบรูณ์แล้วเพื่อแลกเปลี่ยนความคิดเห็นในเรื่องเสียงและการใช้คำร้องในบทเพลงเหล่านั้นจนเวลาล่วงเลยมาจนถึงเย็นแล้ว พอรู้สึกตัวอีกทีแสดงแดดสีส้มก็ลอดผ่านบานหน้าต่างบอกเวลาเลิกเรียนแล้วสิ?

'' เย็นขนาดนี้แล้วหรอนี่? '' เราเอ่ยขึ้นลอยๆ พลางจัดเก็บโน๊ตให้เข้าที่ให้เรียบร้อยในส่วนของฮัตซึเนะซังด้วย

'' พวกเราไปหาประธานนักเรียนกันเถอะครับฮัตซึเนะซัง '' เราเอ่ยชวนก่อนจะลุกขึ้นยืนก่อนเธอและทำท่าจะถือกระเป๋าให้ด้วย

มิกุเองได้เผลอหยิบกระเป๋าของตัวเองขึ้น ดูเหมือนว่าเธอจะไม่เห็นว่าฮารุจะกำลังที่จะหยิบมันขึ้นมาถือให้

ฮัตสึเนะ มิกุ : ไปกันเถอะค่ะคุณไซออนจิ

ดูเหมือนว่ามิกุก็ได้จัดเก็บด้านของตัวเองครบแล้วเช่นกันและพร้อมที่จะไปยังห้องคณะกรรมการนักเรียนกับฮารุ


'' ถ้าอย่างนั้นไปกันเถอะครับ '' ผมเอ่ยขึ้นพลางเดินชะลอฮัตซึเนะซัง ไปยังห้องสภานักเรียน

ขณะที่กำลังเดินไปด้วยกัน

'' ว่าแต่เพลงๆนั้นท่าทางจะมีความสำคัญต่อคุณมากเลยนะครับ ฮัตซึเนะซัง '' เราเอ่ยถามขึ้นมาลอยขณะที่เราทั้งสองกำลังเดินไปด้วยกัน

'' เอาไว้ถ้าพวกเราช่วยกันแกะเนื้อเพลงกับเนื้อร้องสำเร็จแล้ว ขอรบกวนฮัตเนะซังร้องให้ฟังซักครั้งจะได้หรือเปล่า?''

ฮัตสึเนะ มิกุ : ไม่ใช่แค่เพลงหรอกค่ะ แต่เราคิดว่าถ้าชมรมของเราสามารถทำได้เหมือนกับรุ่นพี่ก่อนหน้านี้ล่ะก็มันคงจะดีไม่น้อยเลย

มิกุได้พูดคุยกับฮารุได้ท่าทีร่าเริง ดูเหมือนว่าเธอจะกำลังใต่บรรไดตามฝันเล็กๆของเธออยู่จากการเรียนรู้จากกลุ่มรุ่นพี่ในอดีตนั้นก็เป็นได้

ฮัตสึเนะ มิกุ : ถ้าเสร็จแล้วล่ะก็เราสัญญาว่าจะร้องให้ฟังค่ะ คุณไซออนจิ

ไม่นานนักทั้งสองก็ได้เดินทางมาถึงด้านหน้าห้องของคณะกรรมการนักเรียน


ไม่ต้องห่วงครับ เราเชื่อว่าฮัตซึเนะต้องทำได้แน่ ไม่สิ พวกเราทุกคนต้องทำได้อย่างแน่นอน เราคิดในใจก่อนจะยิ้มบางๆออกมาอย่างจริงใจ

เอาล่ะ ที่นี่สินะห้องกรรมการนักเรียน? เรายื่นมือไปเคาะประตูพอเป็นมายาทก่อนรอเสียงอนุญาติให้เข้าไปด้านใน

'' สู้ๆ ครับฮัตซึเนะซํง ''  เราพูดให้กำลังใจแก่เธอเบาๆ

มิกุได้ยิ้มให้กับฮารุเล็กน้อย ไม่นานนักประตูห้องนั้นก็ได้เปิดออกพร้อมกับหญิงสาวคนนึงที่ได้เปิดประตูต้อนรับฮารุและมิกุเพื่อเข้าไปยังด้านใน

- พบ Lamperu Luluko -

? ? ? : สวัสดีและยินดีต้อนรับค่ะ มีธุระอะไรเร่งด่วนรึเปล่าค่ะ ?

หญิงสาวคนนึงได้ทักทายฮารุและมิกุอย่างเป็นมิตรพร้อมกับเปิดประตูเชื้อเชิญทั้งสอง


'' ใช่แล้วครับ พวกเรามีเรื่องอยากจะขอร้องให้ประธานนักเรียนช่วยเหลือพวกเราหน่อยน่ะครับ ตอนนี้ประธานนักเรียนอยู่หรือเปล่าครับ? ''

เราบอกเหตุผลที่มาในครั้งนี้อย่างสุภาพ

'' เกี่ยวกับรุ่นพี่ชมรมดนตรีที่จบไปน่ะครับ เป็นเรื่องสำคัญมากๆด้วย '' ผมเน้นอีกนิดพลางมองฮัตซึเนะซังที่อยู่ข้างๆไม่ละสายตาเลย

? ? ? : เชิญเข้ามาก่อนสิคะ ^^ เราคือประธานนักเรียนเองแหละค่ะ

หญิงสาวตรงหน้าของฮารุและมิกุนั้นได้ต้อนรับฮารุและมิกุเข้ามายังด้านในพร้อมกับเสิร์ฟถ้วยชาและของทานเล่นด้วยเล็กน้อยแต่พอทานเล่น

? ? ? : ต้องการรู้เรื่องอะไรเกียวกับพวกเค้าเหรอคะ ?


'' ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมไซออนจิฮารุ - ส่วนทางนี้คือคุณฮัตซึนะมิกุซัง พวกเราต้องการทราบรายชื่อนักเรียนที่จบการศึกไปเมื่อปีที่แล้วน่ะครับ พอดีมีบางอย่างจะตรวจเสียหน่อย

เราอธิบายอีกก่อนจะสอบถามเพิ่มเติมเกี่ยวกับรายชื่อนักเรียน

แลมเพรู ลูลู่โกะ : เราเป็นประธานนักเรียนชื่อ แลมเพรู ลูลู่โกะ นะ

ลูลูโกะได้แนะนำตัวเองอีกครั้งก่อนที่จะเริ่มคุยเข้าเรื่องกัน แต่ดูเหมือนว่ามิกุเองจะแอบกินขนมเพลินเสียแล้ว

แลมเพรู ลูลู่โกะ : รายชื่อก็ยังมีอยู่หรอกนะ แต่เราจะให้ไปเฉยๆไม่ได้หรอกเพราะว่ามันก็ถือเป็นข้อมูลส่วนตัวของนักเรียนเหมือนกัน เราต้องขอทราบเหตุผลก่อนล่ะจ้ะ


'' อ่า นั่นสินะ พอดีพวกเรากำลังหาข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับเพลงๆหนึ่งของชมรมน่ะครับ พอดีเพลงๆนั้นเป็นเพลงของรุ่นพี่ที่เรียนจบไปแล้ว พวกเราเลยอยากทราบชื่อของรุ่นพี่ของคนนั้นเพื่อติดต่อและทำให้เพลงนั้นกลับมาสมบูรณ์''

เราอธิบายให้รุ่นพี่แลมเพรู? (ชื่อยากจังเลยแฮะเป็นชาวต่างชาติงั้นหรอ?) พลางหันมาชวนฮัตซึเนะซังคุยด้วย

'' ฮัตซึเนะซังเขาไม่อยากให้เพลงนี้หายไปจากชมรมน่ะ ''

เสร็จสิ้น
โพสต์ 23-1-2012 01:47:34 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 3-3-2012 10:40



-:- ช่วงกลางวัน

ดูเหมือนว่าจากเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานนั้นทำให้ยูเรก้ายังไม่ได้ไปทำการลงทะเบียนสมัครเข้าเรียนที่แห่งนี้เลย เขาคงจะต้องไปห้องผู้อำนวยการโรงเรียนก่อนเพื่อบรรจุเข้ารับการศึกษาในวันนี้


ยุ่งยากชะมัด ทําไมคนอย่างชั้นถึงต้องมาเสียเวลาเพราะเรื่องพันนี้ด้วย

ชั้นเดินด้วยความเร็วที่มากกว่าปกติ ไปยังห้องผู้อํานายการโรงเรียน ชั้นค่อย ๆ ถามคนแถว ๆ นี้มาตามทางเรื่อย ๆ

จนให้ที่สุดก็มาถึงจนได้ ชั้นไม่รีรอที่จะเปิดประตูเข้าไปอย่างรวดเร็ว

" เฮ้ย ผู้อํานายการ ทําเรื่องที่เรียนให้ชั้นเดี๋ยวนี้เลยนะ ! "

- พบ Bakara Tiana -

ผู้ช่วยผู้อำนวยการ : อ่าว ใจเย็นสิพ่อหนุ่ม รีบเหรอ ?!

หญิงสาววัยสูงอายุกลางๆได้ตอบกลับยูเรก้าพร้อมกับหยิบเอกสารจำนวนหนึ่งขึ้นมา

ผู้ช่วยผู้อำนวยการ : เหมือนเมื่อกี้จะมีคนยืนยันข้อมูลให้แล้วนะ เอาบัตรนักเรียนไปสิ

หญิงสาวในชุดม่วงคนนั้นได้ยื่นบัตรนักเรียนประจำตัวให้กับยูเรก้า ดูเหมือนว่าจะเป็นเซรุที่เดินเรื่องเขาโรงเรียนให้กับยูเรก้าจนเสร็จศัพท์


เซรุนายนิมันสุดยอดจริง ๆ

" ขอบคุณมากนะป้า ชั้นไปล่ะ "

ชั้นหยิบบัตรจากมือคุณป้าคนนั้น แล้ววิ่งออกมาจากห้องทันที

เอ๋ ห้องชั้นอยู่ไหนนะ ห้องชั้น ห้องชั้น ~

ชั้นวิ่งไปตามทางเดินเรื่อย ๆ เพิ่มตามหาห้องของตัวเอง

ดูเหมือนว่าภายในโรงเรียนนั้นจะไม่มีห้องเรียนประจำ จะมีก็แต่ห้องเรียนรวมที่ใช้ในการดาวน์โหลดการบ้านเท่านั้น และดูเหมือนว่าโต๊ะริมหน้าต่างนั่นจะยังว่างอยู่


นั้นไง โต๊ะริมหน้าต่าง ~

ชั้นรีบพุ่งกระโจนเข้าไปยึดครองโต๊ะนั้นทันทีที่เห็น

เหนื่อยชิบ ถ้างั้นนั่งพักอยู่ที่นี้ก่อนล่ะกัน ไว้เย็น ๆ ไปดูชมรมดีกว่า

ชั้นนั่งลงไปที่เก้าอี้ และก็นอนหลับทันที

-:- ตัดมายังช่วงเย็น

ยูเรก้าได้นอนหลับไปตลอดช่วงพักเที่ยงพร้อมกับตื่นขึ้นมาในช่วงเย็นของวัน ดูเหมือนว่าจำนวนนักเรียนภายในโรงเรียนนั้นจะลดลงไปมากกว่าเมื่อตอนช่วงกลางวัน แต่ก็ยังมีนักเรียนบางกลุ่มที่ยังไม่ได้กลับบ้านไปและอยู่ทำกิจกรรมชมรมต่อ


ชิหายล่ะ นอนยาวไปหน่อย !!

ชั้นรีบลุกออกจากเก้าอี้และวิ่งไปหากลุ่มคนที่อยู่ใกล้ ๆ

" เฮ้ย พวกนาย จะสมัครชมรมดนตรีได้ที่ไหนฟระ !!! "

ผมตะโกนถามอย่างร้อนรน



? ? ? : ใชมรมดนตรีอยู่ออกไปจากตัวอาคารทางด้านตะวันออก ใกล้ๆกับชมรมว่ายน้ำน่ะครับ ลองเปิดบัตรนักเรียนดูตำแหน่งอีกทีก็ได้นะครับ

ยูเรก้าได้ทักเข้ากับชายหนุ่มคนนึง เขาได้พยายามให้ข้อมูลการเดินเท้าไปยังชมรมดนตรีนั่นกับยูเรก้าที่ได้มาสอบถาม


" Thx หลายเว้ย คุณหัวขาว "

ชั้นตะโกนขอบคุณ แล้ววิ่งออกไปตามทางที่คุณหัวขาวบอกอย่างรวดเร็ว

ใกล้ ๆ ชมรมสระว่ายนํ้า แปลว่า อยู่ใกล้ ๆ สระว่ายนํ้าแหง ๆ

แล้วผมก็พุ่งตรงไปยังจุดที่หัวขาวคนตะกี้บอกอย่างรวดเร็ว

ดูเหมือนว่ายูเรก้าเองจะรีบรุดหน้ามากไปหน่อยจนเลยเถิดมาถึงชมรมว่ายน้ำแทนเสียอย่างนั้น รวมทั้งดูเหมือนว่าเขาจะหลงทางจากอาคารเรียนหลักแล้วเหมือนกัน . . .


หลงทางเหรอ หึ.... เป็นไปไม่ได้หรอกน่า !!!!!

ไอหัวขาวบอกเราไว้ว่า ในบัตรนักเรียนมีแผนที่อยู่สินะ !

จะรอช้าอยู่ใยเปิดดูเลย !!!!

ชั้นเปิดบัตรนักเรียนของตัวเองดูแผนที่ทันทีที่นึกได้

ดูเหมือนว่ายูเรก้าจะได้เดินตามทางมาอย่างถูกต้องแต่เลยตำแหน่งจุดหมายมาระยะหนึ่งเสียแทน สิ่งที่เขาต้องทำก็คือเดินย้อนกลับไปทางเดิมนั่นเอง !!

- ฉึ้บ - ทันทีที่ยูเรก้าเก็บบัตรนักเรียนลงก็ได้มีหญิงสาวคนนึงได้ยื่นหน้าเข้ามาหายูเรก้าอย่างรวดเร็วพร้อมกับรอยยิ้มทักทายอย่างเป็นมิตร



? ? ? : สวัสดีค่ะ ~ สนใจชมรมว่ายน้ำอยู่รึเปล่าคะ ?


" ไม่ !!! เธอมาก็ดีล่ะ ชมรมดนตรีอยู่ไหน ! "

ผมตอบเธอกลับอย่างรวดเร็ว และรีบพุ่งเข้าไปใกล้ตัวเธอแบบแทบจะแนบชิดทันที

" อ่ะ โทษที ๆ ใจร้อนไปหน่อย "

ผมรีบเดินถอยหลังออกมาหน่อย เพื่อไม่ให้ดูเสียมารยาทมากไปกว่านี้

? ? ? : ยังไม่ทันได้ไปดูก็โดนปฏิเสธซะแล้วเหรอเนี่ย

เธอได้เล็ดน้ำตาออกมาเล็กน้อยเพื่ออ้อนยูเรก้าก่อนที่จะหยิบผ้าเช็ดหน้าของตัวเองขึ้นมาซับเบาๆและชี้นิ้วกลับไปด้านหลัง

? ? ? : ชมรมดนตรีเดินกลับไปทางนั้นน่ะค่ะ . . . ไม่สนใจจริงๆเหรอ ?

หญิงสาวยังคนถามยูเรก้าซ้ำสองอีกรอบด้วยใบหน้าอ้อนวอน


" ไม่สน ! แต่ตอนนี้สนนิด ๆ ล่ะ เอาเป็นว่าเดี๋ยวไปสมัครชมรมดนตรีก่อน เดี๋ยวมาหานะ "

เมื่อชั้นตอบผู้หญิงตรงหน้าไป ชั้นก็รีบวิ่งไปตามทางที่ผู้หญิงคนนั้นกล่าวทันทีด้วยความไว

ระดับสูง

ดูเหมือนว่ายูเรก้าจะเสียเวลากับการวิ่งวนในโรงเรียนมากไปเสียหน่อยในวันแรกของเขาจนทำให้เวลาผ่านไปค่อนข้างเย็นมากจวนจะค่ำแล้ว แต่โชคก็ยังไม่ถึงกับทิ้งเขาไปเลยซะทีเดียว ยูเรก้าได้วิ่งตรงมาด้วยความเร็วสูงจนถึงด้านหน้าของชมรมที่เขาตามหาอยู่ แต่ดูเหมือนว่าคนอื่นๆภายในชมรมนั้นจะได้แยกย้ายกลับบ้านกันหมดเสียแล้ว

- พบ Oaerba Vanille -

? ? ? : สวัสดีค่ะ มีธุระอะไรกับคนภายในชมรมรึเปล่าคะ ?

หญิงสาวคนนึงได้เดินมาที่ด้านหลังของยูเรก้าพร้อมกับทักชายหนุ่มขึ้น


" ชั้นจะมาสมัครเข้าชมรมดนตรีน่ะ !!! "

ชั้นหันมาพูดกับผู้หญิงที่เอ๋ยถามผม

" เธอเป็นคนของชมรมสินะ ส่งใบสมัครมาเดี๋ยวนี้ !! "

ชั้นพูดเอง เออเองไปเรื่อย พร้อมยื่นมือไปทางผู้หญิงคนนั้น

? ? ? : เอ่อ . . ค่ะ นี่ค่ะ

หญิงสาวตรงหน้าได้ตะลึงกับการทักทายของยูเรก้าไปพักนึงก่อนที่เธอจะเรียกสติกลับมาได้พร้อมกับยื่นใบสมัครให้กับยูเรก้า

? ? ? : สนใจหรือถนัดเครื่องดนตรีชนิดไหนเป็นพิเศษรึเปล่าคะ ?


" ชั้นเล่นเป็นทุกอย่างแหละ "

ชั้นตอบส่ง ๆ ไปทั้ง ๆ ที่ยังกรอกใบสมัครอย่างเป็นจริงเป็นจัง

" แต่ถ้าที่ถนัด ๆ ก็คงเป็น... ทุกอย่าง อ่ะแหละ "

ชั้นหยุดเขียนเพื่อนึกคิดสักครู่ แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรตอบส่ง ๆ กลับไปอีกที

จนกระทั่งกรอกใบสมัครเสร็จแล้วก็ยื่นให้ผู้หญิงคนนั้นทันที

" โอเคเรียบร้อย ไปล่ะ พอดีมีนัด "

เมื่อยื่นใบสมัครเรียบร้อย ชั้นก็รีบพุ่งตรงไปหาผู้หญิงคนนั้นที่อยู่แถว ๆ ชมรมว่ายนํ้าทันที

ยูเรก้าได้วิ่งกลับมาที่เดิมที่เขาได้พบหญิงสาวผมบลอนด์คนนั้นแต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้อยู่ตรงที่เดิมเสียแล้ว

- เดินต่อไปยังชมรมว่ายน้ำ
- เดินกลับไปที่ชมรมดนตรี
- อื่นๆโปรดระบุุ


ชิ ทั้ง ๆ ที่บอกให้รอก่อนแท้ ๆ ! สงสัยคงเข้าไปในชมรมแล้วแหง

ชั้นตัดสินใจวิ่งเข้าไปในชมรมว่ายนํ้าทันที

เพื่อทําตามสัญญา ที่อีกฝ่ายไม่ได้รับรู้ด้วยเลย

ขณะที่ยูเรก้าได้วิ่งออกไปครึ่งทางนั้นเขาก็ได้พบกับหญิงสาวคนที่เจอคนนั้น จากจุดนี้เขาสามารถมองเห็นชมรมว่ายน้ำได้อย่างถนัดตาเลยทีเดียว แต่ทว่าในเวลานี้คงจะไม่มีใครใช้งานอยู่เป็นแน่

? ? ? : อ๊ะ เราไปเก็บของที่ชมรมน่ะ ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้เราไม่หนีไปไหนหรอก

เธอได้เอ่ยล้อเล่นกับยูเรก้าพลางหัวเราะออกมาเบาๆ


" ชั้นมาตามสัญญาแล้ว !! "

....

แล้วชั้น ? นัดเขาให้รอเราทําไมฟระ ?

" แล้วไงต่ออ่ะ.... "

? ? ? : เอ๋ ? แปลกคนจังเลยนะ

หญิงสาวปริศนาได้หัวเราะเบาๆออกมาก่อนที่จะเดินนำยูเรก้าไปเล็กน้อย

? ? ? : จะไปด้วยกันไม๊ล่ะ ?


" ยังไงก็ได้ ยังไงซะเป้าหมายวันนี้ก็เสร็จสิ้นแล้ว "

ไม่ได้คิดอะไรเลยจริง ๆ ตัวชั้น ตอบส่ง ๆ แล้วเดินตามเขาไปโดยไม่คิดอะไรเลยสักนิด

" ปะ ไปกัน ... ไปไหนล่ะ ? "

? ? ? : เลือกชุดว่ายน้ำสิ ♪

เธอได้เอ่ยขึ้นพร้อมกับจับมือของยูเรก้าไว้และพากันเข้าไปในตัวเมือง

- ยูเรก้าถูกย้ายมาบริเวณห้างสรรพสินค้าของตัวเมืองหลัก [Town] -



ไม่นานนักยูเรก้าและหญิงสาวคนนั้นก็ได้เข้ามาถึงห้างสรพพสินค้าแห่งหนึ่งของตัวเมือง เธอได้พายูเรก้าค่อยๆเดินไปเรื่อยๆจนถึงร้านขายชุดว่ายน้ำ

? ? ? : ว่าแต่ ชอบสีอะไรล่ะ ?


" ก็ปกติก็สีแดงล่ะนะ... "

ผมตอบพลางมองไปรอบ ๆ ในตัวร้าน

" แต่ถ้าจะให้ใส่กางเกงว่ายนํ้าสีแดงล่ะก็ ขอตายดีกว่า "

ผมตอบกลับเธออย่างต่อเนื่อง แต่คราวนี้หันมาสบตาด้วย

? ? ? : แล้วถ้าเราเป็นคนใส่ล่ะ ?

เธอได้ถามกลับมายังยูเรก้าและมองสบตากลับมาพร้อมกับอมยิ้มเล็กๆบนใบหน้า


" จะบ้าเหรอ !! เธอเป็นผู้หญิงนะจะมาใส่ชุดว่ายนํ้าชายได้ไง !!! เดี๋ยวก็โป๊บนหรอก !!! "

ผมตอบกลับทันที ที่เธอถามผม

" ไปหาชุดวันพีช รึ บิกินี เถอะเธอน่ะ "

? ? ? : ถ้านายไม่อยากเห็นล่ะก็เราจะไม่ใส่ก็ได้ ♪

เธอได้ตอบกลับมายังยูเรก้าก่อนที่จะเดินดูชุดอื่นเสียแทน ไม่นานนักเธอก็ได้หยิบกางเกงว่ายน้ำทรง Drag Short ขึ้นมาตัวนึงพร้อมกับเดินมาหายูเรก้า

? ? ? : ตัวนี้ล่ะ ? ลองใส่ให้ดูหน่อยสิ ~ นะ


ผมหยิบกางเกงที่เธอยื่นให้มา และเข้าไปเปลี่ยนในห้องเปลี่ยนเสื้อ จากนั้นก็เปิดม่านออกมาโชว์ตัว

" เป็นไงบ้าง "

? ? ? : เอ . . . ดูเหมาะไม๊น้า ~

เธอได้ใช้นิ้วชี้เรียวแตะปากตัวเองพร้อมกับหลิ่วมองเรือนร่างของยูเรก้าอยู่พักใหญ่ๆก่อนที่จะคอมเมนท์ออกมา

? ? ? : ก็ดูดีล่ะมั้ง ♪

เสียงหัวเราะเบาๆพร้อมกับรอยอมยิ้มบนใบหน้าของเธอได้ผุดขึ้นอีกครั้งพร้อมกับชูสองนิ้วให้กับยูเรก้าบ่งบอกว่าเพอเฟ็คแล้วล่ะ

- ซื้อชุดว่ายน้ำ และ จ่ายเงินเอง
- ซื้อชุดว่ายน้ำ และ ให้หญิงสาวคนนี้จ่ายให้
- ไม่ซื้อชุดว่ายน้ำ
- อื่นๆโปรดระบุ


- ซื้อชุดว่ายน้ำ และ จ่ายเงินเอง

" งั้นเอาตัวนี้ล่ะกัน "

ชั้นกลับเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดเดิม

แล้วเดินออกมา

" แล้วของเธอล่ะ ? นิเธอคงไม่ได้คิดว่ามาซื้อให้ชั้นอย่างเดียวหรอกนะ "

? ? ? : ถ้าอยากเห็นล่ะก็หลังชมรมดนตรีพรุ่งนี้ต้องมาหาเรานะ ♪

เธอได้บอกกับยูเรก้าที่ได้เดินหวนกลับมาจากแคชเชียร์พลางเกี่ยวก้อยกับชายหนุ่มเบาๆก่อนที่จะได้วิ่งแยกตัวออกไปเสียก่อน

ดูเหมือนว่าช่วงเวลาจะใกล้ค่ำเข้าเต็มทีแล้วเมื่อดูจากท้องฟ้าที่ค่อยๆครึ้มลงเรื่อยๆ ยูเรก้าเองก็คงจะต้องกลับไปยังที่พักบ้างแล้วเช่นกัน


" เป็นผู้หญิงที่แปลกชะมัด... เอาเถอะ... สัญญาก็คือสัญญา "

ผมเดินมองถุงที่ใส่ชุดว่ายนํ้าของผมอยู่ แล้วบ่นขึ้นมาเล็กน้อย

ก่อนที่จะเดินออกจากห้างกลับไปยังห้องพัก

-:- ในระหว่างทางกลับที่พัก / ช่วงกลางคืน

วูบ !!! ดูเหมือนว่ามิติประหลาดจะได้พยายามดึงตัวยูเรก้าอีกครั้งหนึ่งเหมือนกับครั้งแรกโดยไม่ได้ให้ชายหนุ่มตั้งหลักล่วงหน้าเสียก่อนเลย !! ถ้าเกิดเป็นแบบนี้ต่อไปเขาอาจจะไปโผล่ที่ประหลาดๆอีกก็เป็นได้

แต่ด้วยพลังใหม่ของยูเรก้าเองที่สามารถควบคุมเวคเตอร์ได้มันจึงอาจจะมีโอกาศที่จะเป็นไปได้ในการขัดขืนการถูกกลืนเข้าสู่มิติประหลาดนี้ !!

- ขัดขืนด้วยพลัง KI ของตนเอง
- วิ่งหนีออกจากมิติที่กำลังดูดร่างของตนเองอยู่
- อยู่เฉยๆปล่อยให้มิติพาไปยังสถานที่แปลกใหม่
- อื่นๆโปรดระบุ


- อยู่เฉยๆปล่อยให้มิติพาไปยังสถานที่แปลกใหม่

ชั้นตัดสินใจแล้ว หากว่าพวกตัวประหลาดในมิตินั้นกําลังทําให้โลกอันแสนสงบสุขนี้เดือดร้อนล่ะก็...

ชั้นจะขยี้มันให้แหลก

เข้ามาเลยเจ้ามิติบ้าเอ๋ย !!!

แว้บ !! ยูเรก้าได้ถูกดึงเข้ามายังมิติแห่งหนึ่งซึ่งดูเหมือนว่ามันจะต่างกับเมื่อวานนี้เป็นอย่างมาก แต่บรรยากาศนั้นก็ยังคงให้เค้าโครงแบบเดียวกันอยู่

- ยูเรก้าถูกย้ายมายัง Profonde

ทันทีที่ยูเรก้าได้มาโผล่ยังโลกฝั่งนี้นั้นเขาก็ได้พบกับบอลปริศนานั่นอีกรอบเหมือนกับว่ามันได้เชื่อมต่อกับเขาไว้อย่างนั้น

" Player : Eureka GL world
   Score : 30

เป้าหมายของคุณในวันนี้คือ



โดยคุณจะได้รับ 40 คะแนนจากการกำจัดปีศาจตัวนี้ "

บอลสีดำประหลาดได้แสดงรูปและคะแนนของยูเรก้าขึ้นให้เขาเห็นพร้อมกับภารกิจที่จะต้องทำในวันนี้ แต่จากข้อมูลแล้วดูเหมือนว่าจะเป็นงานหินน่าดูทีเดียวในวันนี้


ยังไงก็ต้องลองซักตั้งล่ะนะ พลังของชั้นตอนนี้น่าจะพอไหวอยู่ล่ะนะ...

เมื่อได้รับภารกิจ ตัวชั้นก็ได้เดินออกตามหาสัตว์ประหลาดตามรูปทันที

ยูเรก้าได้รุดหน้าเดินเข้าไปยังด้านในเรื่อยๆจากจุดที่เขาโผล่มา ซึ่งตอนนี้ดูเหมือนว่าจุดที่เขาอยู่จะเป็นใต้น้ำที่ไหนซักแห่งของตัวเมือง

กึก . . . เศษหินเล็กๆได้ตกหล่นลงมาจากด้านบน ดูเหมือนว่าจะมีการต่อสู้เกิดขึ้นก่อนหน้าที่เขาจะมาถึง ณ ที่แห่งนี้ซักพักแล้ว

- ไม่สนใจ ทำภารกิจของตนต่อ
- ไปยังที่เกิดเหตุ
- อื่นๆโปรดระบุ


จะเต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
เจ้าหญิงคะงุยะ
โพสต์ 25-1-2012 07:10:11 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย nutchsnon เมื่อ 23-2-2012 01:59

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 20-2-2012 04:37



แลมเพรู ลูลู่โกะ : เราไม่แน่ใจเรื่องการติดต่อเท่าไรนะคะ เพราะพวกเขาเองก็ได้ทำงานกันหมดแล้วด้วย

ลูลู่โกะได้หยิบเอกสารออกมาแต่ดูเหมือนว่ามันจะแสดงแค่ข้อมูล ที่อยู่ และชื่อในตอนที่พวกเขาเหล่านี้เคยอยู่ที่โรงเรียนแห่งนี้เท่านั้น

-:- ข้อมูลของชมรม Tea Time Music Club
- ยูอิ ฮิราซาว่า
- มิโอะ อาคิยามะ
- สุมุกิ โคโตบูกิ
- ริตสึ ไทนากะ

แลมเพรู ลูลู่โกะ : เราไม่แน่ใจว่ามันจะช่วยได้มากรึเปล่านะคะ แหะๆๆ


'' ขอบคุณครับ '' เราเริ่มจดจำชื่อและข้อมูลเหล่านั้นทันทีที่แลมเพรูให้ข้อมูลกับเรา

Tea Time Music Club อย่างนั้นหรอ ... เราใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันไปมองฮัตซึเนะซังที่เงียบอยู่นานแล้ว

อืม ก่อนอื่นก็คงต้องสืบข้อมูลเท่าที่มีก่อน ชมรมดนตรีเองก็คงจะมีบันทึกการแสดงหรือพวกงานเวทีที่ TTMC ได้ขึ้นแสดงบ้างล่ะนะ

'' ขออีกเรื่องนะ รุ่นพี่แลมเพรุ รุ่นพี่พอจะจำเพลงๆนี้หรือว่ามีความทรงจำเกี่ยวกับเพลงของวงนี้หรือเปล่าครับ หรืออาจจะมีพวกบันทึกการแสดง หรือบันทึกการขึ้นเวทีของวงนี้ อะไรก็ได้ครับ พอจะมีบ้างหรือเปล่า? ''

แลมเพรู ลูลู่โกะ : มีอยู่เหมือนกันนะ แต่เราคิดว่าน่าจะเป็นทางชมรมดนตรีเองมากกว่าที่ได้ดูแลเอาไว้น่ะ มิกุซังเองไม่รู้หรอกเหรอ ?

ลูลู่โกะได้ตอบกลับมา แต่ว่าดูเหมือนมิกุเองจะไม่รู้เรื่องนี้เองเหมือนกัน

ฮัตสึเนะ มิกุ : ไม่เลยน่ะค่ะ เพราะว่าประธานชมรมนั้นเป็นรุ่นพี่ลูกะ ส่วนเราเองก็ไม่เคยถามถึงบันทึกเทปเลย

มิกุได้ตอบกลับด้วยท่าทีแปลกใจเล็กน้อย

ดูเหมือนว่าช่วงเวลาตอนนี้ก็ได้เย็นมากแล้วฮารุเองคงต้องกลับมาหาข้อมูลเพิ่มที่ชมรมดนตรีในวันพรุ่งนี้


อืม ... ไม่ค่อยคืบหน้าเท่าไหร่? .... แย่เลยแฮะ เราคิดในใจอยู่พักหนึ่งก่อนจะเหลือบไปเห็นนาฬิกาบนหน้าปัดกำไรข้อมือของตัวเอง ก่อนจะปั้นหน้ายิ้มให้แลมเพรูอีกครั้ง

'' คงต้องถามรุ่นพี่ลูกะอีกทีสินะครับ? ตอนนี้ก็ค่ำแล้ว พวกเราคงรบกวนรุ่นพี่แลมเพรุเท่านี้ ขอบคุณที่ช่วยเหลือ '' เราก้มศีระษะเล็กน้อยพอเป็นมารายาทในการขอบคุณ

มิกุหรอ? เราเองก็อยากเรียกชื่อนั้นเหมือนกันแฮะ - เราเผลอคิดนอกเรื่องไปแว่บหนึ่งก่อนจะดึงสติตัวเองกลับมาและดีดตัวขึ้นมายืนตรงเหมือนเดิมก่อนจะหันไปหาฮัตซึเนะซังที่ยืนอยู่ข้างๆ


'' ฮัตสึเนะซัง เดี๋ยวกลับเป็นเพื่อนนะครับ ?''  เล่นเอ่ยถามฮัตสึเนะซัง

ฮัตสึเนะ มิกุ : ค่ะ

มิกุได้เอ่ยรับฮารุสั้นๆพร้อมกับยิ้มให้กับฮารุเล็กน้อยและเดินออกมาภายด้านนอกโรงเรียนด้วยกัน

ระหว่างทางกลับนั้นดูเหมือนว่ามิกุจะอาศัยอยู่ในตัวเมืองซึ่งเลยผ่านมาจากฐานทัพของ Sees ไม่ไกลนัก

-:- ฮารุถูกย้ายมาภายในตัวเมือง


... อาศัยอยู่แถวนี้หรอ? ระหว่างทางเดินมารู้สึกว่าเราจะประหม่าจนไม่รู้จะคุยอะไรกับเธอเลยแฮะ แต่แบบนี้มันก็เงียบเกินไปหรือเปล่านะ?

ชวนคุย ... แต่จะชวนคุยเรื่องอะไรล่ะ? ...

'' อะ ฮะฮัตซึเนะซัง  บ้านของคุณอยู่แถวนี้หรอ? '' เราเผลอพูดสุภาพจากความประหม่าที่เดินกลับพร้อมกับเธอ จนเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเริ่มเกร็งๆขึ้นมานิดๆ

หัวใจเต้นโครมครามดังเกินไปแล้ว ....

ฮัตสึเนะ มิกุ : ใช่ค่ะ เนื่องจากอยู่ในตัวเมืองด้วยมันจึงสะดวกหลายๆอย่างน่ะค่ะ

มิกุได้บอกกับฮารุขณะที่กำลังเดินกลับบ้านไปด้วยกัน

ฮัตสึเนะ มิกุ : แล้วคุณฮารุล่ะค่ะ ?


'' อ่ะ อื้อ เพราะสะดวกสินะ '' เราตอบตะกุกตะกัก ก่อนจะชะงักนิดหน่อยเมื่อเธอถามกลับมา

ควรจะบอกว่าเป็นเจ้าหน้าที่ของ S.E.E.S. หรือเปล่านะ ... แต่ว่าหน่วยงานเองก็ให้ปิดบังตัวตนอยู่แล้วด้วย ... คงต้อง โกหกเธอสินะ ...

'' อื้อ ผมเองก็พักอยู่แถวนี้แหละ '' - เราพูดพลางเปิดแผนที่จากกำไลข้อมือเป็นจอขึ้นมาเป็นแผนที่ของเมืองนี้

'' อยู่ตรงทางไประหว่างร้านสะดวกซื้อน่ะ '' เราเลือกทางที่น่าจะอยู่ไกลออกไปเพื่อจะได้ส่งเธอถึงบ้านก่อน ค่อยเดินย้อนกลับไป HQ อีกที

ฮัตสึเนะ มิกุ : ก็ดีเหมือนกันนะคะ อยู่ในบริเวณนั้นก็สะดวกในการซื้อของด้วย

มิกุซังได้พูดคุยกับฮารุไปจนถึงห้องพักของตัวเอง ซึ่งดูเหมือนว่าจะเป็นอพาร์ตเมนท์ทั่วๆไปในเขตุตัวเมืองนั่นเอง

ฮัตสึเนะ มิกุ : ขอบคุณที่เดินมาส่งนะคะ ไซออนจิซัง

มิกุได้โค้งตัวน้อยๆก่อนที่จะได้โบกมือลาและกลับเข้าไปยังห้องของตนเอง

-:- ตัดเข้าสู่ช่วงกลางคืน


เราโบกมือตอบกลับไปพลางยิ้มให้เธอส่งท้าย ก่อนจะจดจำห้องพักของเธอเอาไว้ ก่อนจะเดินออกมาจากเขตุตัวเมืองกลับมายัง HQ S.E.E.S

เราใช้ ไอดีการ์ดของตัวเองเปิดประตูศูนย์ใหญ่เข้ามายังด้านใน

- พบ Minako Arisato -

? ? ? : สวัสดีค่ะคุณไซออนจิ ฮารุ มีธุระอะไรเร่งด่วนรึเปล่าคะ ?


'' หือ? อ้อ ไม่ได้รีบอะไรหรอก มีอะไรหรอ? '' เราหันไปหาต้นเสียง ? ผู้หญิงคนนี้? เคยเห็นในรายชื่อแฮะ ชื่อ มินาโกะ อาริซาโตะ ... น้องสาวของอาริซาโตะรึ?

'' มีเรื่องด่วนอะไรรึเปล่า? ''

? ? ? : ปกติแล้วจะไม่ค่อยมีใครมาที่ศูนย์บัญาชาการนักน่ะค่ะนอกจากทำภารกิจต่างๆหรือมีเรื่องเร่งด่วน ตอนนี้ทาง S.E.E.S. เองยังไม่มีภารกิจ Urgent ด้วย   ถ้างั้นเชิญตามสะดวกนะคะ

เธอได้เอ่ยบอกฮารุพร้อมกับกลับไปยืนเช็คภารกิจต่างๆอยู่เหมือนเดิม


'' อย่างนั้นหรอ อื้ม เหนื่อยหน่อยนะ '' เราทำได้แค่ตอบรับมินาโกะแค่นั้น ก่อนจะปลีกตัวมายังห้องพักของตัวเอง

'' สเตล่า '' เราเอ่ยรหัสเพื่อเปิดประตูเข้ามายังด้านใน พลางนั่งอ่านเนื้อเพลงที่เผลอหยิบติดมือมาด้วย ....

' แสงสะท้อน ข้างในหัวใจ ยามอ่อนล้า ไม่เคยที่จะได้พบ ใครซักคน หันมองมา ' ซื่อออ - จู่ๆ เราเกิดได้ยินเสียงของใครบางคนร้องเพลงแว่วๆมา จนทำให้น้ำตาเม็ดใสนั้นเอ่อบนดวงตา ...

เอาอีกแล้วความทรงจำขาดๆหายๆนี่มัน ...  เรากุมหัวของตัวเองที่มีอาการปวดเล็กๆ ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ แล้วเปิดดูภาระกิจที่ได้รับมอบหมายในคืนนี้

ดูเหมือนว่าภารกิจในช่วง Dark hour นี้จะมีแค่การเข้าสำรวจพื้นที่ธรรมดาๆเท่านั้น แต่มันก็น่าจะช่วยเรื่องข้อมูลพื้นฐานเรื่องพื้นที่ด้วยก็ได้


มีแต่ภาระกิจสำรวจงั้นหรอ? .... เรานั่งนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา ดูเหมือนว่าจากที่ตัวเองพลาดพลั้งไปหลายครั้ง คงเป็นเพราะไม่คุ้นกับนครจักรกลนั้นเป็นแน่

.... หรือจะพักผ่อนดีนะ ... รู้สึกร่างกายล้า นิดๆเหมือนกัน ....

เอาเถอะลองไปตรวจสอบดูก่อนค่อยกลับมาพักก็แล้วกัน เราลุกขึ้นก่อนจะสวมเครือ่งแบบของ S.E.E.S

และตอบรับภาระกิจสำรวจพื้นที่  "เมืองแห่งเครื่องจักรที่ถูกลืม" [ Noirceur ]

-:- เข้าสู่ช่วง Dark hour

ฮารุได้เตรียมพร้อมที่จะเข้าปฏิบัติภารกิจในวันนี้ โดยดูเหมือนว่าจะมีสมาชิกอีกสองคนเข้าร่วมด้วยเช่นกัน โดยมีฮารุเป็นหัวหน้าทีมในการสำรวจครั้งนี้

- ทีมสำรวจ
     - Saionji Haru
     - Chain Bind
     - Souji Seko

เชน ไบนด์ : วันแรกของคุณไซออนจิ ผมคงต้องขอทดสอบความสามารถของคุณด้วยแล้วกันนะครับ

เชนได้ขยับหมวกของเขาเล็กน้อยพร้อมกับมองมาที่ฮารุด้วยแววตาที่คาดหวังว่าฮารุจะเป็นผู้ที่มีความสามารถพอที่จะร่วมกับพวกเขาได้

โซจิ เซโกะ : เราชื่อ โซจิ เซโกะ ค่ะ ต้องขอบคุณเรื่องวันนั้นด้วย เหตุการณ์ได้เกิดขึ้นอย่างเร่งด่วนจนเราไม่ทันได้แนะนำตัวนัก ยังไงวันนี้ก็ขอฝากตัวด้วยนะคะ

เซโกะได้แนะนำตัวเองพร้อมกับยิ้มทักทายฮารุก่อนที่ทั้งสามจะเริ่มเดินทางเข้าไปในส่วนแรก




'' อ่า ฝากระวังหลังให้ผมด้วยก็แล้วกันครับ คุณเชน '' เราตอบพลางสบตาเขาด้วยสายตานิ่งๆ

'' เรื่องนั้นไม่มีปัญหา ดูท่าทางแผลของคุณคงจะหายดีแล้วสินะ ค่อยยังชั่ว วันนี้ก็ฝากตัวด้วย '' เราหันมาคุยกับเซโกะก่อนจะเริ่มเดินทางไปยังดันเจี้ยน

ดูเหมือนว่าเมื่อคืนก่อนที่เราหลุดไปยังห้องนั้น จะอยู่บริเวณแถวนี้สินะ

พวกเราสามคนมาเริ่มสำรวจกันตรงบริเวณที่สู้กับอสูรรูปร่างคล้ายมนุษย์ที่ได้พบกับสเตล่าที่นี่ด้วย

'' ดูเหมือนว่าบ่อน้ำของที่นี่จะแปลกๆนะ ... เพราะรู้สึกว่าร่างกายของเรามันเคลื่อนไหวลำบากกว่า '' น้ำ '' ที่ชั้นเคยเคลื่อนไหวตอนฝึก '' เราเอ่ยตามความรู้สึกที่ตัวเองเคยฝึกฝนการต่อสู้ในพื้นน้ำ

'' เหมือนกับว่าถ้าหากวันนั้นเราไม่ได้อาริซาโตะ พวกเราคงพลาดท่าไปแล้ว '' เราพูดนั่งลงและมองลงไปยังหน้าผาด้านล่างนั้น

ดูเหมือนว่าจากการต่อสู้ที่ผ่านมานั้นจะยังคงคาไว้ แต่ทว่าด้านล่างนั้นลึกต่ำลงไปมากจนไม่สามารถมองเห็นพื้นด้านล่างได้เลย

เชน ไบนด์ : มีอะไรด้านล่างเหรอ ?

เชนได้ถามฮารุขึ้นด้วยความสงสัยเล็กน้อยพร้อมกับยืนมองลงไปข้างๆฮารุเช่นกัน

โซจิ เซโกะ : เหมือนว่าน้ำที่เกิดขึ้นจากครั้งนั้นจะถูกสารของเลือดจากปีศาจชนิดนึงรวมอยู่ด้วยในปริมาณเล็กน้อยทำให้สสารนั้นหนักตัวขึ้นและสสารของออกซิเจนก็เล็กลงเล็กน้อยด้วยน่ะค่ะ

เซโกะได้เอ่ยบอกฮารุขณะที่เปิดดาต้าของฉากจำลองการต่อสู้เมื่อคืนดู ดูเหมือนว่าเธอจะได้มาจากการโหลดข้อมูลภายในกลุ่มนั่นเอง . . . หรือว่าหัวหน้าของกลุ่ม S.E.E.S. จะอยู่ในเหตุการณ์เมื่อครั้งที่แล้วด้วยกันนะ . . .


'' ขอบคุณสำหรับข้อมูลนะ เซโกะซัง '' เรากล่าวขอบคุณพลางหันมาหาเชน

'' เปล่าพอดีคิดว่า หน้าผานี้ทำไมมันสูงขึ้นถึงกับมองอะไรไม่เห็นไม่เหมือนกับตอนที่มาเมื่อวานน่ะ '' ใช่จะว่าแปลกก็แปลกจริงๆ เมื่อคืนนี้ตอนที่เราจะถูกดึงลงไปด้านล่างยังพอเห็นแม่น้ำนั้นอยู่แท้ๆ

พูดถึงเรื่องการต่อสู้ ทำให้เรานึกขึ้นได้ว่าเด็กผู้หญิงที่ชื่อสเตล่าเองก็อยู่ที่นี่ด้วย

'' พวกคุณสองคนพอจะรู้จักเด็กผู้หญิงคนนี้หรือเปล่า? '' เราลองถามทั้งสองคนพร้อมกับเปิดดาต้ารูปถ่ายของสเตล่าที่พวกเราได้พบกันเมื่อคราวก่อนให้ทั้ง เซโกะและเชนได้ดู

โซจิ เซโกะ : นอกจากชื่อแล้วเหมือนกลุ่ม S.E.E.S. เองก็จะไม่มีข้อมูลอะไรเป็นพิเศษเลยนะ

เซโกะได้เอ่ยบอกฮารุพร้อมกับเก็บบัตรแสดงของตนลง

เชน ไบนด์ : คนๆนี้เป็นคนของกลุ่ม T.S. ด้วยน่ะทางกลุ่มเราจึงไม่ได้รับอนุญาติให้ไปยุ่งด้วยมากนักเพราะว่ากลุ่มนั้นก็มีเป้าหมายของพวกเขา อีกอย่างพวกเขาไม่ได้มาทำความเดือดร้อนให้ใครอีกด้วย . . .

เชนได้เอ่ยไปซักพักก่อนที่จะกรอดฟันและหยุดพูดลง เขาได้ขยับหมวกเล็กน้อยก่อนจะยืนรอฮารุนิ่งๆอยู่ที่เดิม


อย่าถามอะไรไปมากกว่านี้จะดีกว่าแฮะ  ท่าทางเชนจะมีอาการแปลกทันทีที่พูดถึงกลุ่มนั้น

'' ลองไปดูส่วนกลางที่ลึกจากที่นี่กันเถอะ '' เราเอ่ยขึ้นก่อนจะกระโดดขึ้นบนเนินผานั้นไปยังด้านบนและวิ่งนำทั้งสองคนมายังส่วนกลางของดันเจี้ยนนี้

ดูเหมือนว่ากลุ่มของฮารุเองนั้นจะเข้าใกล้กับส่วนลึกของดันเจี้ยนเข้าไปทุกที โดยฮารุเองสามารถสังเกตุเห็นมอนสเตอร์ชนิดนึงที่ยืนทื่ออยู่กับที่จากด้านในส่วนลึกในระยะที่ค่อนข้างไกลจากตรงนี้



แม้ว่าฮารุจะเข้าใกล้สถานที่ต่อสู้แหล่งที่สามของเขาเมื่อวานนี้ ที่เขาได้ปะมือกับชายหนุ่มผมสีเหลืองคนนั้น แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่มีร่องรอยการต่อสู้หรือห้องแปลกๆนั่นเหลืออยู่เลย


..... เราจ้องมองสถานที่นั้นอยู่ครู่หนึ่งพลางคิดไปพลาง

ท่าทางสถานที่แห่งนั้นคงจะเป็นมิติอื่น? เงื่อนไขในการถูกดึงเข้าไปในห้องมิตินั้นคงจะมาจากปีศาจที่เราจัดการได้หรือเปล่านะ ไหนจะแต้มอีก ...

เราทำท่าคิดหนักอยู่พักหนึ่งก่อนจะหันมาหาเซโกะ

'' เซโกะซัง เธอดูวีดีโอการต่อสู้ของผมกับอาริซาโตะแล้วสินะ พอจะบอกข้อมูลเกี่ยวกับปีศาจตนนั้นที่พวกเรากำจัดได้หรือเปล่า? ''

'' เชนซังก็ด้วยหากคุณมีข้อมูลอะไรล่ะก็ ช่วยบอกผมหน่อยก็แล้วกัน ผมมีเรื่องที่ต้องเขียนส่งรายงานน่ะ '' เราเสริมเหตุผลที่อาจจะไม่ไช่เสียทีเดียวเพื่อเพิ่มน้ำหนักในการให้ข้อมูลของทั้งสองฝ่าย

เสร็จสิ้น
เจ้าหญิงคะงุยะ
โพสต์ 23-2-2012 02:05:32 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย nutchsnon เมื่อ 27-2-2012 06:34

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 27-2-2012 06:19



โซจิ เซโกะ : เอ . . . เหมือนกับว่ามันจะเป็นปีศาจทั่วๆไปนะคะ ถึงแม้ว่าเราจะดูการต่อสู้ของพวกคุณฮารุย้อนหลังแล้วเราเองก็ไม่รู้เลยว่ามันมีความแตกต่างอะไรที่น่าสงสัยน่ะค่ะ

เซโกะได้ตอบกลับมายังฮารุเท่าที่เธอพอรู้ แต่ดูเหมือนว่าเธอเองก็จะไม่ค่อยรู้เรื่องกับปีศาจทางโลกนี้มากนักเหมือนกัน

เชน ไบนด์ : อาจจะเป็นเพราะ Necromancy Lord ที่คุณได้เจอก่อนหน้าที่ด้านบนก็เลยทำให้ปีศาจตัวนั้นหลุดออกมาจากการซัมม่อนก็เป็นได้น่ะ

เชนได้ตอบฮารุพร้อมกับแสดงภาพของปีศาจที่ฮารุได้ช่วยชายหนุ่มผมสีแดงปริศนาคนนึงต่อสู้กับมันจนมันได้พลัดตกลงไปด้านล่าง ดูเหมือนว่าจะมีอะไรบางอย่างปะติปะต่อกับปีศาจตนนั้น

แกรก !! เสียงฝีเท้าของใครบางคนได้เตะเศษหินที่ถล่มคาไว้เล็กน้อย แต่ด้วยความเงียบของกลุ่มของฮารุในตอนนี้จึงสามารถได้ยินเสียงนั้นได้ไม่ยากนัก และดูเหมือนว่าที่มาของเสียงจะอยู่ไม่ไกลจากทางด้านหลังของพวกฮารุเสียด้วย !!

ฉึบ !! เซโกะได้รีบคว้าดาบคาตานะของเธอออกมาพร้อมกับเตรียมพุ่งตรงไปยังเป้าหมายแต่ว่าเธอเองก็ได้หยุดลงเสียก่อนเมื่อเห็นว่าทั้งฮารุและเชนนั้นต่างสงบนิ่งกันทั้งคู่ . . .

-:- ฮารุสามารถออกคำสั่งภายในกลุ่มได้ทันทีที่พร้อม


มีคนสะกดรอยตามพวกเรามา? ....

'' เดี๋ยวก่อน ... '' เราห้ามเซโกะเอาไว้ก่อน

ดูเหมือนว่าทางที่เรามาจะไม่มีมอนเตอร์อยู่เลยนอกจากทางเดินตรงหน้านี้ อาจจะเป็นมนุษย์ก็ได้

'' ซัพพ็อตผมด้วย '' เราเอ่ยตอบหลังจากคิดเพียงครู่เดียวก่อนจะรีบดีดตัววิ่งไปด้วยความเร็วสูงยังต้นเสียงนั้นและยังวาดพลังไว้บนฝ่ามือพร้อมใช้งานทั้งสองข้างด้วย

ฟุ้บ !! เมื่อฮารุหยุดเท้าลงใกล้ที่มาของเสียงนั้นดาบในฝักเล่มนึงก็ได้หล่นลงมาที่เท้าของเขาอย่างจัง !! ดูเหมือนว่าจะเป็นความบังเอิญของจังหวะของฮารุเองซะมากกว่า

- พบ Inazuma Violet -

? ? ? : เอ่อ. . . คือ . . .

เด็กสาวผมสีม่วงคนนึงได้ยืนตัวสั่นนิดๆเมื่อเธอพบฮารุพุ่งมาด้วยความเร็วแบบนั้น ดูเหมือนว่าเธอจะตกใจเล็กน้อยกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลันนี้


'' .... ? เด็กผู้หญิง? ''  เราพูดออกมาเสียงเรียบ ก่อนจะผ่อนคลายปราญของตัวเองลง

'' ขอโทษด้วยที่ทำให้ตกใจ นี่ ของเธอ ... '' เราก้มลงหยิบปลอกดาบนั้นคืนให้เด็กสาว พลางยืนเท้าเอว

'' มาทำอะไรที่นี่อย่างนั้นหรอ? '' เราเอ่ยถามพลางย่อตัวมาอยู่ในระดับสายตาของเธอ

? ? ? : เราหลงทางน่ะค่ะ . . . เราเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงเข้ามายังที่แห่งนี้ได้ บางครั้งคนอื่นๆก็ไม่เข้าใจที่เราพยายามจะสื่อเหมือนกัน

เด็กสาวได้อธิบายบอกฮารุพร้อมกับหยิบดาบในฝักของเธอขึ้นมากอดไว้เหมือนเดิม

? ? ? : เราสัมผัสอะไรได้บางอย่าง แต่ถ้าเป็นพวกคุณน่าจะไม่มีปัญหาอะไร ระวังตัวด้วยนะคะ

เด็กสาวได้เอ่ยเตือนฮารุทิ้งท้ายไว้และวิ่งย้อนกลับไปทางด้านหลังของเธอ

เชน ไบนด์ : มีอะไรรึเปล่า ? คุณฮารุ

เชนได้เดินเข้ามาถามอย่างช้าๆหลังจากที่ฮารุได้คุยกับเด็กสาวปริศนาเสร็จแล้ว


ถูกดึีงมายังที่แห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจหรอ? เรายื่นมือไปกดเซฟภาพถ่ายขณะที่กำลังคุยอยู่กับเธอ ที่แบบนี้กลับมีเด็กผู้หญิงเดินป้วนเปี้ยนอยู่โดยที่พวกเราสามคนไม่รู้สึกตัวเลย คงจะเพิกเฉยไว้ไม่ได้

'' อ่ะ เดี๋ยว! ... '' เราพยายามรั้งเด็กคนนั้นด้วยความเป็นห่วง

'' เดี๋ยวเราช่วยพาออกไปจากที่นี่ กลับไปคนเดียวมันอันตรายเกินไป นะ... ?''

เด็กสาวคนนั้นได้หยุดวิ่งลงและเดินกลับมาหาฮารุพร้อมกับพยักหน้าลงเล็กน้อย แต่แล้วเธอก็ได้สะดุ้งตกใจอีกรอบเมื่อเชนได้เดินเข้ามาหาฮารุจากด้านหลังทำให้ผักดาบเธอหลุดมือและหล่นลงที่เท้าฮารุอีกครั้งนึง

เชน ไบนด์ : ระวัง !!

เชนได้เผลอระวังตัวเป็นพิเศษและดึงฮารุหลบจากฝักดาบที่เด็กสาวปริศนาทำหลุดมือ แต่ว่าดูเหมือนเธอจะแค่ตกใจเฉยๆมากกว่า ส่วนทางด้านเซโกะนั้นก็ได้แต่ยืนมองและยิ้มแหยๆออกมากับท่าทีของเชน . . .

เชน ไบนด์ : เอ่อ . . . คือ ขอโทษแล้วกันนะ . .

เชนได้เดินหลบออกมาจากฮารุและยืนเว้นระยะออกมาเล็กน้อยจากด้านหลัง

? ? ? : ว่าแต่พวกคุณรู้ทางออกเหรอคะ ?


'' ใจเย็นๆ เชน ไม่เป็นไร เด็กคนนี้ไม่มีจิตสังหารเลย ... '' เรากระซิบบอกเชนให้ใจเย็นลงแล้วกล่าวขอบคุณน้ำใจที่ระวังความปลอดภัยให้ก่อนจะเดินมาหยิบฝากดาบพร้อมกับมองดูมันครู่หนึ่ง

ถ้าหากหาอะไรมาทำเป็นที่ยึดหรือเป็นสายรัดซะ ก็คงไม่หลุดมืออีก ... เราเอื้อมือไปหยิบสายรัดปืน พลางปลดมันออกก่อนจะดึงสายคล้องออกแล้ว มัดตัวด้ามจับดาบ ขึงให้กระชับพอจะเป็นที่สอดมือเข้าไปได้

(สายสะพายของฝักดาบ)

'' นี่คงเป็นของสำคัญสินะ ถ้าทำแบบนี้เวลาถือก็จะไม่หลุดมืออีก สายนี่ทนทานมากเลยนะ'' เรายื่นดาบคืนให้

'' อื้ม รู้สิ พวกเราก็เพิ่งผ่านตรงนั้นมาได้ไม่นาน เดี๋ยวจะไปส่งที่ทางออกนะ '' เราบอกเด็กสาวก่อนจะหันมาหาเซโกะ

" สงสัยเราคงต้องพักเรื่องสำรวจพื้นที่ไว้หลังจากพาเด็กคนนี้ออกไปจากที่นี่ ทั้งสองคนมีอะไรจะค้านผมไหม? ''

Social Link 1 ~ ผู้นำ ~

เป้าหมาย : เสร็จสิ้น

เชน ไบนด์ : อะ อือ . .  วันนี้ยังไงคุณฮารุก็เป็นผู้นำสำรวจ ว่ายังไงก็ต้องเป็นตามนั้นล่ะนะ

โซจิ เซโกะ : ความปลอดภัยของคนภายนอกนั้นสำคัญกว่าอยู่แล้วล่ะค่ะ พาเธอออกไปกันเถอะ

ดูเหมือนว่าทั้งสองจะเห็นด้วยกับฮารุและเตรียมพร้อมที่จะออกไปด้านนอกกัน

กึก !! ดูเหมือนว่าจะมีเสียงฝีเท้าแปลกๆมาจากทางด้านหน้าของพวกของฮารุ ปีศาจที่มีร่างเป็นหินนั่นเอง !! แต่ดูเหมือนว่าตัวแบบนี้นั้นฮารุจะสามารถจำซิมูเลเตอร์ในการต่อสู้ได้แล้ว



- 2 ตัว -


ไม่มีระเบิดมือ ... คงต้องทำอะไรซักอย่างกับเกราะของมันก่อนจะโจมตีเข้าไปตรงๆ

'' เกราะของมันค่อนข้างหนาอยู่พอสมควร เซโกะ เชน พอจะมีระเบิดมือบ้างไหม? หรืออะไรก็ได้ที่พอจะจุดให้เกิดแรงระเบิดให้หินบนตัวของมันทะลายออกได้? '' เราเอ่ยถามความเห็นพลางรอคำตอบก่อนจะเอามือกันเด็กสาวเอาไว้

'' ไม่ต้องห่วง เจ้าพวกนี้เดี๋ยวเดียวก็จัดการได้แล้ว '' เราพูดปลอบขวัญเด็กสาวพลางกันความปลอดภัยให้เธอเป็นหลักก่อน

'' ความปลอดภัยของเด็กคนนี้ต้องมาก่อน ... เข้าใจนะ'' เราย้ำถามจุดประสงในภาระกิจนี้กับทั้งสองคนที่อยู่ข้างๆเรา

ทั้งสองได้พยักหน้ารับทราบฮารุและเข้าต่อสู้ในฟอร์เมชั่นแบบสามเหลี่ยมโดยฮารุนั้นอยู่ตรงกลางเป็นยอดใกล้ๆกับเด็กสาวคนนั้นส่วนเซโกะและเชนได้ออกขนาบสองข้างและเข้าโจมตีอย่างรวดเร็ว !!

เชน ไบนด์ : Vital Strike !!

ตูม !! ปลายไม้เท้าของเชนได้แทงทะลุกำแพงหินบนตัวของปีศาจไปจนมันร้าวออกอย่างเห็นได้ชัด

โซจิ เซโกะ : Air Cut !!

เคร้ง !! ร่างร้าวของปีศาจตนนั้นได้แตกลงเมื่อคมดาบลมของเซโกะได้ฟันผ่านไป ร่างของมันได้แตกออกเหมือนกับหินร้าวและทรุดกลายเป็นทรายลงอย่างรวดเร็ว

ปีศาจอีกตัวที่ยังอยู่ในสนามรบนั้นมีท่าทางหวาดกลัวเล็กน้อย มันได้ค่อยๆถอยขาหลังของมันอย่างช้าๆและเอี้ยวตัวกลับหลังหนีไป แต่ด้วยความกลัวนั่นเองจึงทำให้มันรนและล้มฟาดลงกับพื้นแทน

เชน ไบนด์ : . . . .

เชนไม่รอช้าเขาได้รีบพุ่งเข้าไปยังเป้าหมายและอัดโจมตีด้วยไม้เท้าของเขาอีกรอบด้วย Vital Strike และปลิดชีพมันลงอย่างรวดเร็ว !!

โซจิ เซโกะ : ตอนนี้น่าจะปลอดภัยแล้วล่ะค่ะ

เซโกะได้บอกฮารุพร้อมกับเก็บดาบของเธอลงฝัก

วิ้ง ~ ดูเหมือนว่าจะมีเศษหินแปลกๆในซากทรายของศพปีศาจนั่นเหลืออยู่ด้วย ฮารุน่าจะสามารถนำกลับไปสำรวจที่ฐาน S.E.E.S. ได้


พลังทำลายของเชนจัดว่ารุนแรงพอตัวเลยนะ ส่วนเซโกะเองการวาดดาบด้วยกระแสลมก็จัดว่าคมเอาเรื่องเลยทีเดียว

ขนาดเราเองยังบอกตรงๆเลยว่ายังทำอะไรให้ระคายผิวมันยากด้วยลำพังของกำลังของตัวเราเอง

'' เหนื่อยหน่อยนะ '' เรากล่าวขอบคุณเซโกะและเชนพลาง เดินมาที่กองทรายนั้นพลางใส่ถุงมือแล้วหยิบเศษหินบางอย่างขึ้นมา

หินนี่มัน? คืออะไรนะ สีต่างจากทรายของพวกมันแถมยังสะท้อนแสงได้ด้วย คงมีความหมายอะไรบางอย่างเกี่ยวกับตัวของสัตว์ประหลาดในดันเจี้ยนนี้แน่ๆ ลองเก็บกลับไปดูดีกว่า

เราหยิบถุงใสสำหรับเก็บตัวอย่างก่อนจะเปิดมันและใส่เศษหินนั้นลงไปในถุงและเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อพลางเดินกลับมาหาเซโกะ เชนและเด็กสาว

'' เอาล่ะกลับกันเถอะ ..... '' เราพึ่งนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ถามชื่อของเด็กคนนี้เลย

'' แย่จัง ยังไม่ได้ถามชื่อเลยนี่นา ชั้นชื่อ ไซออนจิ ฮารุ นะ เรียก ฮารุ ก็ได้ แล้วเธอล่ะ? ''

[ Use S.POINT For Learn > KI Control , KI Detection , Erudition , Weight Elimination , KI Transmission]

อินาสึมะ ไวโอเล็ท : อินาสึมะ ไวโอเล็ท ค่ะ ขอบคุณมากนะคะพี่ชาย

อินาสึมะได้โค้งขอบคุณฮารุเล็กๆพร้อมกับเดินทางออกไปจากที่นี่ด้วยกันกับพวกฮารุ เมื่อออกมาด้านนอกแล้วอินาสึมะก็ได้ก้มหัวลาพวกฮารุอีกครั้งก่อนที่เธอจะวิ่งกลับที่อยู่ของเธอไป

Social Link 1 ~ เด็กสาวปริศนา ~

เป้าหมาย : เสร็จสิ้น

เชน ไบนด์ : ถ้าอย่างนั้นวันนี้ผมขอตัวก่อนล่ะนะครับ

เชนได้ขยับหมวกของเขาเล็กน้อยก่อนที่จะแยกตัวออกไปเสียก่อน ส่วนเซโกะนั้นก็ได้เดินเข้ามาหาฮารุพร้อมกับคุยเรื่องที่เกิดขึ้นด้วยนิดหน่อย

โซจิ เซโกะ : เราขอดูหินนั่นหน่อยสิคะ เราจะอั้พเดทข้อมูลของมันไว้ในฐานเผื่อว่าคนอื่นจะพอหาข้อมูลช่วยเหลือได้บ้าง

เซโกะได้เอ่ยบอกฮารุพร้อมกับหยิบการ์ดของเธอขึ้นมารออั้พเดทดาต้าของหินประหลาดนั่น


เราโบกมือเบาๆให้กับ ไวโอเล็ทที่เดินจากไป ก่อนจะหันมาหาเชนที่ขอตัวไปก่อนพลางพูดให้กำลังใจส่งเขา

'' เหนื่อยหน่อยนะ ''

จากนั้นเราได้ยืนคิดอะไรไปพลางก่อนจะหันมาสนใจเซโกะที่เรียกเรา

'' อื้ม ได้สิ '' เราหยิบหินที่เก็บได้ขึ้นมาให้เซโกะ

'' เซโกะซังอยู่แผนกวิจัยฯ สินะ? '' เราลองถามข้อมูลของเธอดูเผื่อว่าจะได้อะไรไว้สืบต่อมากกว่านี้

โซจิ เซโกะ : เรียกว่ามีส่วนร่วมจะดีกว่าค่ะ เราเป็นคนทำรายงานหลักต่างๆให้กับองค์กรณ์น่ะค่ะเลยจะต้องคอยอั้พเดทข้อมูลต่างๆไว้ด้วย

เซโกะได้รับหินมาจากฮารุและสแกลลงฐานข้อมูลก่อนที่จะส่งคืนให้กับเขา

โซจิ เซโกะ : ถ้าคุณฮารุต้องการใช้พลังขององค์กรณ์ในด้านต่างๆละก็สามารถติดต่อผ่านบัตรประจำตัวหรือบอกที่สมาชิกทุกคนได้นะคะ


'' คงอาจจะต้องการความช่วยเหลือจากผู้เชี่ยวชาญตรวจสอบฟอสซิล ... แต่เอาไว้ก่อนก็แล้วกัน ขอบคุณมาก เหนื่อยหน่อยนะสำหรับวันนี้ '' เราเอ่ยบอกกับเซโกะก่อนจะให้เธอไปพักผ่อน พลางเดินกลับมายัง HQ เพื่อรายงานการสำรวจดันเจี้ยน

'' อาริซาโตะ .... '' เราทักอาริซาโตะคนน้องที่เคยพบกันเมื่อตอนเย็น ก่อนจะเดินมาหาเธอ

'' กลับมาจากการสำรวจแล้ว ส่วนนี่ดาต้าจากการสำรวจของวันนี้'' เรายื่นการ์ดข้อมูลที่บรรจุข้อมูลการสำรวจของวันนี้ให้กับอาริซาโตะคนน้อง

อาริซาโตะ มินาโกะ : เหนื่อยหน่อยนะคะ สำหรับวันนี้ต้องขอบคุณมากค่ะคุณฮารุ

มินาโกะได้กล่าวขอบคุณฮารุพร้อมกับรับดาต้าของฮารุมาและนั่งเช็คงานของเธอต่อไป

อาริซาโตะ มินาโกะ : ถ้าคุณฮารุต้องการสำรวจเกี่ยวกับหินที่ได้มาในวันนี้เองด้วยละก็พรุ่งนี้ช่วงเย็นทางห้องทดลองของเราจะเปิดตลอดนะคะ

มินาโกะได้เอ่ยทิ้งท้ายไว้อีกครั้งก่อนที่จะเก็บเอกสารและปิดดาต้าบนจอคอมพิวเตอร์ลงพร้อมกับก้มลาฮารุก่อนที่จะแยกตัวกลับไปพักผ่อนที่ห้องของตัวเอง


'' ขอบคุณมากแล้วก็เหนื่อยหน่อยนะ '' เราเอ่ยตอบก่อนจะปล่อยให้เธอได้พักผ่อนบ้าง ส่วนเราเองก็คงต้องพักผ่อนซักนิดล่ะนะ เราตัดสินใจพาตัวเองกลับมาที่ห้องก่อนจะถอดชุดและอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า จากนั้นก็ได้เดินมาเปิดตู้เย็นหยิบเลม่อนโซดามาดื่มให้โซดาช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดของร่างกายไปบ้าง

ไวโอเล็ท? เด็กคนนั้นมีบางอย่างแปลกๆ เรารู้สึกได้ แต่ว่ามันคืออะไรกันนะ เรายังคงคิดไปเรื่อยเปื่อย สุดท้ายก็ยังวนมาที่เรื่องของฮัตซึเนะซัง เรื่องของ โน๊ตเพลงนั้น

เอาไว้เราค่อยลุยกันที่โรงเรียนอีกทีก็แล้วกัน แต่ก่อนอื่นรู้สึกว่าหมัดของเรามันอ่อนซ้อมยังไงก็ไม่รู้แฮะ

ไปฝึกอีกซักหน่อยก่อนนอนดีกว่า พอคิดได้เราได้เดินกลับมายังลานฝึกของศูนย์และได้เข้าคอสฝึกการต่อย การเคลื่อนที่และฝึกยิงปืนเพื่อฆ่าเวลาที่เหลือก่อนจะกลับห้องไปอาบน้ำและนั่งทำการบ้านก่อนจะปิดการบ้านและเข้านอน
โพสต์ 26-2-2012 23:36:27 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย g-zero เมื่อ 8-3-2012 13:22



"วันนี้ขอบคุณมากน่ะค่ะ รุ่นพี่คลาวด์" ริเอน่าโค้งพร้อมกล่าวขอบคุณแล้วเดินออกมา

'ไปไหนต่อดีน้า อ่ะใช่ล่ะไปหาคุณชาล้อตเต้ดีกว่า ครั้งก่อนเค้าให้เค้กรอบนี้ลองทำเค้กไปให้ดูดีกว่า' ริเอน่านึกถึงชาล้อตเต้ที่ร้านขายอุปกรณ์เวทย์ แล้วจึงเดินทางกลับบ้านไปทำเค้กก้อนใหญ่พร้อมแต่งหน้าเค้กแม้ไม่ค่อยสวยมากก่อนที่จะเดินทางไปชาล้อตเต้

"คุณชาล้อตเต้อยู่ไหมค้า" ริเอน่าเคาะประตูอย่างมีมารยาท

แอ้ด ประตูทางด้านหน้าของริเอน่าได้เปิดขึ้นอย่างช้าๆพร้อมกับบรรยากาศแปลกๆเช่นเคยที่ด้านหน้าขายอุปกรณ์เวทย์มนต์ แต่บรรยากาศนั้นก็ได้หายไปเมื่อชาลอตเต้นั้นได้เดินออกมาจากหลังร้าน

มาจิกก้า ชาล้อตเต้ : ยินดีต้อนรับจ๊ะ ริเอน่าซัง

ชาลอตเต้ได้เดินออกมาต้อนรับริเอน่าที่ได้ยืนรอด้านหน้าก่อนที่เธอจะเดินออกมาจากร้านและปิดประตูลง

มาจิกก้า ชาล้อตเต้ : วันนี้คงต้องพาไปทำบัตรประชาชนของเมืองนี้ก่อนล่ะนะ ถือว่าเปลี่ยนบรรยากาศไปด้วยเลยแล้วกัน

- ริเอน่าถูกย้ายมายังบริเวณเมืองหลัก ( Town )

ไม่นานนักริเอน่าก็ได้บัตรประชาชนเป็นของตัวเองบ้างแล้วเสียที หลังจากที่ชาลอตเต้ได้ช่วยริเอน่าทำบัตรแล้วเธอก็ได้พาริเอน่าไปยังบริเวณสวนสาธารณะของเมือง

แว้บ ดูเหมือนว่าริเอน่าจะเห็นภาพซ้อนบางอย่างที่เกี่ยวกับเวลายามค่ำคืนที่คล้ายกับบรรยากาศของเมื่อวานนี้ ถ้าเธอกลับมาที่นี่ในช่วง Dark hour อาจจะพบอะไรก็เป็นได้ . . .

- ริเอน่าถูกย้ายมายังบริเวณสวนสาธารณะ [Garden]

มาจิกก้า ชาล้อตเต้ : แถวนี้คงจะได้บรรยากาศสงบๆล่ะ

ชาล้อตเต้ได้หามุมสงบเพื่อนั่งกับริเอน่า ดูเหมือนว่าเธอจะพาริเอน่ามานั่งยังใต้ร่มไม้ฝั่งตรงข้ามของสระน้ำตรงกลางซึ่งสามารถมองเห็นบริเวณรอบๆได้สะดวกเช่นกัน

มาจิกก้า ชาล้อตเต้ : วันนี้เราทำคัสตาร์ดเล็กๆมาด้วยล่ะ



ชาล้อตเต้ได้นำขนมหวานที่ตัวเองทำออกมาแบ่งกับริเอน่า


"หนูเองก็...แหะๆ ทำเค้กมาด้วยน่ะค่ะแต่ว่าก้อนใหญ่น่าดูเลย" ริเอน่ายิ้มแห้งๆกับของหวานที่ตัวเองทำมาเหมือนกัน

"งั้นก็หนูแบ่งเค้กให้ด้วยน่ะค่ะ" ริเอน่าตัดเค้กออกแล้วแบ่งมาให้ชาล้อตเต้ด้วย ก่อนที่จะหยิบคัสตาร์ดมาหนึ่งชิ้น

"ทานละน่ะค่ะ" ริเอน่าไม่รอช้าทานคัสตาร์ดเข้าปากทันที

ทันทีที่ริเอน่าได้สัมผัสเลเยอร์กับลิ้นเด็กสาวเองก็สามารถรู้ได้ทันทีว่ามันคือนมสดและน้ำผึ้งที่เป็นส่วนประกอบนั่นเอง ดูเหมือนว่าส่วนของนมสดนั่นจะยั่งหยุ่นๆคล้ายกับเต้าหู้ทำให้ทานนุ่มลิ้นเพลินดีอีกด้วยเช่นกัน

มาจิกก้า ชาล้อตเต้ : เค้กของริเอน่าอร่อยมากเลยล่ะ

ชาล้อตเต้ได้นั่งทานเค้กที่ริเอน่าทำมาให้พร้อมกับอมยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ดูเหมือนว่าบรรยากาศภายในช่วงนี้จะสดใสมากเป็นพิเศษ ทั้งริเอน่าและชาล้อตเต้เองต่างมีความสุขกับบรรยากาศในสวนนี้เป็นอย่างมาก

Social Link 2 ~ ที่สวนสาธารณะ ~

เป้าหมาย : สำเร็จ

มาจิกก้า ชาล้อตเต้ : ว่าแต่วันนี้ริเอน่าจังเป็นยังไงบ้างล่ะ ?


"ก็ไปโรงเรียนวันแรกก็เรียนไปนิดหน่อยแล้วก็จะไปโรงอาหารแต่หลงทางไปห้องคณะกรรมการนักเรียนแทนน่ะค่ะ" ริเอน่าพูดพลางน้ำตาเล็ดออกมาเล็กน้อย

"แล้วช่วงบ่ายก็ไปทำกิจกรรมชมรมเคนโด้เจอรุ่นพี่มีดาบขนาดใหญ่เจ๋งมากๆเลย แถมดาบอันนั้นยังแยกออกมาได้เป็นดาบ 7 เล่มอีก" ริเอน่าพูดพร้อมทำมือพยายามบอกขนาดให้ชาล้อตเต้ฟัง

"แถมรุ่นพีเค้าก็สอนวิธีหลอมดาบแทนฝึกซ้อมฟันดาบซะงั้น ฮ่ะๆ แต่ก็เป็นความรู้ใหม่ๆดี แล้ววันนี้คุณชาล้อตเต้เป็นยังไงบ้างค่ะ" ริเอน่าลองถามกลับ  

ชาล้อตเต้ได้นั่งฟังริเอน่าสนทนาอย่างสนใจ ดูเหมือนว่าเธอจะชอบฟังริเอน่าพูดคุยเรื่องที่เกิดขึ้นมากเลยทีเดียว

มาจิกก้า ชาล้อตเต้ : ริเอน่าคงชอบพวกเคนโด้และดาบมากเลยสินะ

เธอได้ฟังริเอน่าก่อนพักใหญ่ๆก่อนที่จะเริ่มเล่าชีวิตประจำวันของวันนี้ของเธอบ้าง

มาจิกก้า ชาล้อตเต้ : วันนี้เราก็เฝ้าร้านทั้งวันเลยน่ะ ไม่ค่อยจะมีคนมาซักเท่าไรนักนอกจากคนหน้าเดิมๆที่ใช้อุปกรณ์เป็นแล้ว ถ้าริเอน่าหลอมดาบล่ะก็เราจะไปช่วยเสริมข่ายเวทย์ให้ก็ได้นะ

ชาล้อตเต้ได้เสนอขึ้น ดูเหมือนว่าริเอน่าจะสามารถเพิ่มพลังให้กับดาบตัวเองได้เมื่อค่าสถานะประจำตัวและคะแนนความสัมพันธ์สูงขึ้นระดับหนึ่งจากการช่วยเหลือจากคลาวด์และชาล้อตเต้

ดูเหมือนว่าตอนนี้เวลาจะใกล้ช่วงเย็นแล้วเช่นกัน อีกไม่นานนักชาล้อตเต้เองก็คงจะต้องแยกกลับไปที่ร้านประจำของเธอก่อนเช่นเดียวกับริเอน่าที่จะต้องกลับไปยังที่พักของตัวเองเช่นกัน


"วันนี้คงต้องกลับบ้านก่อนน่ะค่ะ ขอบคุณสำหรับคัสตาร์ดวันนี้ด้วยน่ะค่ะ แล้วเจอกันใหม่น่ะค่ะคุณชาล้อตเต้" ริเอน่าบอกลาชาล้อตเต้แล้วตรงกลับบ้านทันที พอถึงบ้านริเอน่าก็อาบน้ำก่อนอย่างแรก

'ซ้อมฟันดาบหน่อยดีกว่า' ริเอน่าหยิบดาบไม้แล้วออกมาหน้าบ้านของตนแล้วก็ฝึกทวงท่าดาบไปมาอยู่อย่างนั้น

'เฮ้ยๆท่าแบบนั้นไปโชว์ดาบเล่นหรือไง' และนัวร์ก็คอยขัดคอให้ตอนริเอน่าฝึกตลอดเวลาอยู่ในหัว

-:- ตัดสู่ช่วงเย็น

ไม่นานนักพระอาทิตย์ก็ได้ตกขอบฟ้าจนเปลี่ยนท้องฟ้าทั้งหมดเป็นสีส้มแสดบ่งบอกว่าเป็นเวลาเย็นมากแล้ว ริเอน่าได้ฝึกฝนดาบอยู่ตามลำพังนั้นก็ได้เหลือบไปเห็นกับชินกุซังเข้า ซึ่งดูเหมือนว่าเธอเพิ่งจะออกมาด้านนอกในเวลาเย็นแบบนี้

- พบ Aruhi Shinku

- ทักทาย
- ไม่ทักทาย
- อื่นๆโปรดระบุ


'อ๊ะ ชืนกุจังนี่นา' ริเอน่าเตรียมจะเดินเขาไปทักแต่หยุดชะงักซะก่อน

'เล่นด้วยสักหน่อยดีกว่า' ริเอน่านึกอะไรสนุกๆได้แล้วก็ค่อยแอบย่องไปด้านหลังของชินกุจากนั้น

"ชินกุจางงงงงงงงง" ริเอน่าเข้ากระโดดกอดจากทางด้านหลังของชินกุให้เซอร์ไพร์สเล่น

อารูฮิ ชินกุ : กรี๊ดดดดด !!

เด็กสาวได้ร้องตกใจพร้อมกับดิ้นไปมาในอ้อมแขนของริเอน่า ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นคนตื่นตูมมากเลยทีเดียว

อารูฮิ ชินกุ : ท . . เธอ รีน่าเหรอ ?

ดูเหมือนว่าเด็กสาวจะยังจำชื่อของริเอน่าไม่ได้ทั้งหมด แต่ว่าเธอเองก็ได้ลดอาการตกใจลงอย่างมากเมื่อได้เห็นว่าคนที่มาจับเธอจากด้านหลังนั้นคือริเอน่านั่นเอง


"อ๊ะ ขอโทษน่ะ ชินกุจัง" ริเอน่ารู้สึกผิดกับการทำให้ชินกุตกใจ

"เอ่อ แล้วก็ชั้นชื่อ ริเอน่า นา" ริเอน่ายิ้มแห้งๆให้

"ชินกุจังเดินเล่นด้วยกันหน่อยไหม"

อารูฮิ ชินกุ : อะ . . . โอ้ !! ได้อยู่แล้ว !!

เมื่อชินกุได้เห็นว่าริเอน่านั้นรู้สึกเสียใจลงนิดๆเมื่อเห็นรีแอคชั่นของเธอในตอนแรกเธอก็ได้พยายามทำตัวเองให้ร่าเริงขึ้นเพื่อให้รีเอน่ารู้สึกดีขึ้นมาด้วย

Social Link 2 ~ เวลาอันสงบ ~

เป้าหมาย : สำเร็จ


"อ้า อากาศดีจังเลยน่ะ" ริเอน่าขยับยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย

"วันนี้ที่โรงเรียนเป็นยังไงบ้างหรือ ชินกุจัง" ริเอน่าหันมาถาม

อารูฮิ ชินกุ : เราไม่ได้ไปโรงเรียนหรอก

ชินกุได้ตอบริเอน่าพลางก้มหน้าลงด้วยท่าที่เศร้าๆเล็กน้อย

อารูฮิ ชินกุ : พี่อันเดร์บอกว่าไม่รู้ว่าเราจะหลุดไปในสถานที่แห่งนั้นเมื่อไร มันจึงเป็นการดีกว่าที่จะอยู่ในบริเวณที่มีคนสามารถช่วยเหลือได้น่ะ

เด็กสาวได้อธิบายกับริเอน่าพร้อมกับพยายามฝืนยิ้มอย่างขมขื่นเพราะว่าเธอเองก็คงอยากจะใช้ชีวิตอย่างเด็กธรรมดาทั่วไปเหมือนกัน

อารูฮิ ชินกุ : แต่ไม่เป็นไรหรอกนะ เพราะริเอน่าจะมาเล่นกับเราทุกวันแทนแล้วนี่นา

เธอได้สบัดใบหน้าที่เศร้าหมองนั้นไปและกุมมือของริเอน่าที่อยู่ข้างๆเธอขึ้นพร้อมกับเอ่ยขึ้นอย่างมีความหวัง


"อ๊ะ เอ่อ ขอโทษน่ะ" ริเอน่ารู้สึกผิดเล็กน้อยที่ถามเรองทำร้ายจิตใจ

"งั้นเดี๋ยวชั้นมาเล่นกับชินกุจังทุกครั้งที่มีโอกาสแล้วกันน่ะ" ริเอน่าคิดหาวิธีที่จะช่วยอยู่เป็นเพื่อนชินกุ

"งั้นวันนี้เล่นอะไรกันหน่อยไหม" ริเอน่าถามขึ้นเพราะไม่นึกไม่ออกว่าจะเล่นอะไรดี

อารูฮิ ชินกุ : ริเอน่าทำอาหารเป็นนี่นา !! สอนเรามั่งสิ ♪

ชินกุนั้นได้ดูร่าเริงขึ้นมาพร้อมกับร้องขอให้ริเอน่าช่วยสอนเธอทำอาหาร ดูเหมือนว่าครั้งนี้น่าจะเป็นครั้งแรกของชินกุด้วยเช่นกันจึงน่าจะเป็ฯการดีหากว่าเริ่มสอนเธอด้วยเมนูง่ายๆเสียก่อน


"ได้สิ" ริเอน่าพาชินกุมาที่ครัวบ้านตัวเอง

"งั้นพวกผัดผักแล้วกันน่ะ อันนับว่าทำไม่ยากหรอก" ริเอน่าสอนวิธีทำผัดผักให้กับชินกุซึ่งขั้นตอนนับว่าไม่ยากแค่ต้องรอจังหวะเวลาให้เหมาะเท่านั้น โดยริเอน่าทำให้ดูก่อนแล้วค่อยๆอธิบายไปพร้อมกัน

"ชินกุลองทำดูสิเดี๋ยวชั้นคอยช่วยตลอดเอง"

ด้วยค่าความรู้ขึ้นพื้นฐานและความอดทนของริเอน่าทำให้เธอสามารถช่วยชินกุทำอาหารจานแรกออกมาได้อย่างไม่ยากเย็นนัก รวมทั้งยังดูน่าทานอีกด้วยเช่นกัน

-:- ได้รับค่าสถานะเพิ่มจากการทำอาหาร
Knowledge : 15 / 20 // C > B
Endurance : 5 / 50 // A > Ex

อารูฮิ ชินกุ : ป . . เป็นยังไงบ้าง ?

ดูเหมือนว่าชินกุเองจะไม่ได้เริ่มชิมทันทีหลังจากประกอบอาหารเสร็จแต่กลับยื่นส่งให้กับริเอน่าแทน


"ว้าวชินกุเองก็ทำออกมาน่าทานน่ะเนี่ย" ริเอน่ากล่าวชมจากผัดผักที่ชินกุทำออกมา

"งั้นขอลองชิมเลยล่ะกันน้า" ริเอน่าตักผัดผักฝีมือชินกุเข้าไปอย่างรวดเร็ว

ถึงแม้รสชาติจะไม่อร่อยเท่ากับที่ริเอน่าทำเองแต่ก็ออกมาเป็นอาหารปกติที่คนทั่วไปสามารถรับประทานได้ ดูเหมือนว่าริเอน่าจะไม่ได้เสียเวลาเปล่าในการสอนชินกุทำอาหารในครั้งนี้

หลังจากที่ริเอน่าได้อยู่กับชินกุพักใหญ่ๆแล้วเธอก็ได้ลาริเอน่าและกลับไปยังที่พักของตัวเองเพราะว่าเวลาในตอนนี้นั้นค่อนข้างเย็นจวนจะค่ำอยู่แล้วนั่นเอง

-:- ตัดสู่ช่วงเวลากลางคืน


"เอาล่ะทบทวนบทเรียนสักหน่อยดีกว่า" ริเอน่ามาที่แล้วอ่านหนังสือทันที

'คร่อก.... ฟี้.....' ท่าทางนัวร์ที่อยู่ในร่างริเอน่าจะหลับสนิทไปแล้ว

"ลองทำแบบทดสอบด้วยดีกว่า" ริเอน่าเห็นว่าแค่อ่านคงไม่ช่วยเท่าไหร่เลยทำแบบทดสอบควบไปด้วยเลย

-:- ได้รับค่าสถานะเพิ่มจากการทำการบ้าน

Knowledge : 1 / 30 // B > A
Diligence : 1 / 20 // C > B

ด้วยช่วงเวลาที่เงียบสงบและความขยันหมั่นเพพียรของริเอน่าทำให้เธอสามารถทำการบ้านและแบบทดสอบได้เสร็จอย่างไม่ยากเย็นนัก

ดูเหมือนว่าจะไม่มีงานจากโรงเรียนเหลือไว้ให้ริเอน่าทำแล้วในอาทิตย์นี้ รวมทั้งเวลาที่ยังไม่ค่ำมากนักจึงเหลือเวลาให้ริเอน่าได้พักผ่อนอย่างสงบก่อนเข้านอนอีกซักพักนึง

- ออกไปด้านนอกบ้าน
- เข้านอนทันที
- อื่นๆโปรดระบุ


"ฮ้า นอนดีกว่า" ริเอน่าทิ้งตัวลงนอนที่เตียงทันทีหลังจากทำการบ้านเสร็จแล้ว

'วันนี้ก็ผ่านพ้นไปด้วยดีสิน่ะ' ริเอน่านอนหลับสนิทอย่างสบายใจ

'คร่อก.......' ท่าทางนัวร์ในวันนี้จะไม่มีแรงพอที่จะควลคุมร่างของริเอน่าเช่นกัน

-:- ตัดเข้าสู่ Dark hour

ขณะที่ริเอน่ากำลังหลับพักผ่อนอย่างสงบอยู่นั้นก็ได้มีพลังบางอย่างได้ครอบคลุมพื้นที่โดยรอบเอาไว้และรบกวนเธอเล็กน้อย

- นอนหลับต่อ ( ผ่านช่วงเวลา Dark Hour ไป )
- ลุกขึ้นจากที่นอน ( เข้าร่วมช่วง Dark hour )
- อื่นๆโปรดระบุ


"คร่อกฟี้" ริเอน่าหลับสนิทแบบไม่มีทางตื่นเลย

'คร่อกฟี้' นัวร์เองก็ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นเลย

เสร็จสิ้น
เจ้าหญิงคะงุยะ
โพสต์ 27-2-2012 06:50:50 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 29-2-2012 06:18



-:- ห้องฝึกซ้อมของกลุ่ม S.E.E.S.



ดูเหมือนว่าห้องฝึกซ้อมในฐาน S.E.E.S นั้นจะเป็นเทคโนโลยีระดับที่ค่อนข้างสูงจึงทำให้ฮารุได้ฝึกฝนร่างกายบ้าง

ฮารุได้นั่งทำการบ้านอยู่พักใหญ่ๆก่อนที่จะเข้านอน ดูเหมือนว่าการบ้านของเขาจะเหลือเพียงอีกนิดหน่อยเท่านั้น เขาคงจะใช้เวลาว่างที่โรงเรียนหรือเวลาหลังเลิกเรียนนั่งทำส่วนที่เหลือให้หมดได้ในเร็วๆนี้

-:- ได้รับค่าสถานะจากการทำการบ้าน

Knowledge : 2 / 50 // A > Ex

~ Day 2 ~

-:- ช่วงเช้า

ฮารุได้ตื่นขึ้นมาจากการพักผ่อน จากเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ทำให้เขาได้เรียนรู้อะไรหลายอย่างรวมทั้งเขาสามารถกลับมาหาจ้อมูลเพิ่มเติมที่ฐานได้ในช่วงเย็นด้วยเช่นกัน แต่ตอนเช้าของวันนี้เขาคงจะต้องไปที่โรงเรียนก่อนอยู่ดี

- ไปยังโรงเรียน
- ไปในเมือง
- อื่นๆโปรดระบุ


เลือก อื่นๆ > ลองไปบ้านของฮัตซึเนะซัง เพื่อลองขอไปโรงเรียนด้วยกันดู!!!

หลังจากที่ตื่นนอนมาแต่เช้ามืด เราได้จัดการกับกิจวัติของตัวเองให้เรียบร้อย พร้อมกับเวลาต่อมาได้นั่งทำการบ้านจนเสร็จพร้อมส่ง

ก่อนจะเหลือบมาเห็นโน๊ตเพลงที่หยิบติดมาด้วย

..... ฮัตซึเนะซัง ....

เรานั่งมองมันก่อนจะสวมชุดยูนิฟอร์ม เดินออกมาจากห้องของตัวเองและใช้รถไฟฟ้ามาลงที่ตัวเมืองจากนั้นลองไปหาฮัตซึเนะซังเพื่อไปชวนเธอเดินทางมาโรงเรียนพร้อมกันดู

-:- ได้รับค่าสถานะจากการทำการบ้าน

Knowledge : 3 / 50 // A > Ex

ในระหว่างทางที่ฮารุออกเดินทางโดยรถไฟฟ้านั่นเองเขาก็ได้พบกับมิกุอย่างที่ตั้งใจไว้ ดูเหมือนว่าเธอจะเดินทางมาที่โรงเรียนผ่านรถไฟฟ้าเหมือนกัน

- พบ Hatsune Miku -

ฮัตสึเนะ มิกุ : อ๊ะ !! อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณไซออนจิ

มิกุได้เอ่ยทักทายฮารุขึ้นเมื่อเธอได้เห็นฮารุภายในรถไฟฟ้าโดยสารพร้อมกับเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ในระแวกนั้น


เอะ? เราตกใจเล็กน้อย เมื่ออยู่ๆได้มาเจอกับเจ้าตัวเข้าอย่างกระทันหัน แต่เราก็ไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกอะไรแต่อย่างใด ก่อนจะเขยิบมานั่งใกล้ๆเธอ

'' อรุณสวัสดิ์ครับฮัตซึเนะซัง ตื่นเช้าเหมือนกันนะ?'' เรากล่าวทักทายตามมายาทพร้อมกับยิ้มบางๆ (พยายามยิ้ม)

'' ทางนี้กำลังคิดว่าจะลองชวนไปโรงเรียนพร้อมกันอยู่พอดีเลย บังเอิญจังเลยนะครับที่ได้พบกันบนรถไฟแบบนี้ ''

ฮัตสึเนะ มิกุ : เอ๋ ? ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นก็ได้ค่ะ ยังไงเราก็ไปโรงเรียนทางเดียวกันอยู่แล้ว แล้วก็ยังอยู่ในชมรมเดียวกันด้วย

มิกุได้เอ่ยขอบคุณฮารุพลางเกรงใจเล็กน้อย แต่เธอก็ยังยิ้มเล็กๆตอบฮารุก่อนที่จะหันกลับมานั่งเฉยๆเพื่อรอรถไฟถึงสถานี


'' ไม่ใช่เรื่องรบกวนอะไรหรอกครับ ผมอยากไปโรงเรียนพร้อมกับฮัตซึเนะซังด้วยความตั้งใจของผมเองน่ะ อย่าคิดว่าเป็นการรบกวนหรือลำบากอะไรเลย'' เราแก้ไขเรื่องเข้าใจผิดของเธอเพื่อไม่ให้เธอคิดมาก เพราะใจจริงเราอยากจะไปโรงเรียนพร้อมกับเธอจริงๆ

อยากคุยอีกจังแต่เราไม่ค่อยถนัดเรื่องพวกนี้ด้วยสิถ้าไม่ใช่เรื่องภาระกิจแล้ว

'' นะนี่ ฮัตซึเนะซัง วันนี้จะร้องเพลงอะไรในช่วงตอนเข้าชมรมหรอครับ?'' จู่ๆเราก็นึกอะไรไม่ออกแล้วถามโพร่งออกไปเพราะคิดถึงแต่ว่าเธอร้องเพลงเพราะจนอยากฟังอีกก็เท่านั้น

ฮัตสึเนะ มิกุ : จริงๆแล้วเราก็มีอีกหลายเพลงที่อยากจะร้องนะคะ แต่เราคิดว่าคงจะซ้อมเพลงเดิมให้คล่องเสียก่อนจะดีกว่า

มิกุได้เอ่ยบอกฮารุขึ้นและทำท่าครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนีท่จะพูดต่อไปว่า

ฮัตสึเนะ มิกุ : ยังมีโน้ตเพลงนั้นอยู่อีก ถ้าเป็นไปได้เราก็อยากจะร้องเพลงนั้นเหมือนกันนะคะ คุณไซออนจิ


'' ฮึ อย่างนั้นหรอครับ ถ้าฮัตซึเนะซังได้ร้องเพลงนั้นคงจะเพราะน่าดูเลยนะ '' เรายิ้มพลางเอ่ยยอเธอ

'' พักกลางวันนี้เราไปทานข้าวด้วยกันไหมครับ? '' เราลองเอ่ยชวนเธอดูเผื่อเธอว่าง อย่างน้อยก็อยากรู้ว่าเธอชอบทานอะไรล่ะนะ~

ฮัตสึเนะ มิกุ : คงไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ . . .

มิกุได้นั่งก้มหน้าลงเล็กน้อยแต่เธอก็ได้หันมาตอบฮารุต่อเมื่อได้ยินฮารุเอ่ยถามถึงเรื่องต่อไป

ฮัตสึเนะ มิกุ : อืม ? ก็ได้นะคะ แต่ยังไงก็น่าจะไปพร้อมกันทั้งชมรมอยู่แล้ว คงจะสนุกกว่าไปนั่งทานคนเดียวด้วย

มิกุได้ยิ้มรับพร้อมกับจับกระเป๋าของเธอขึ้น ดูเหมือนว่าสถานีคงจะใกล้ลาดชาญชลาแล้ว

ฮัตสึเนะ มิกุ : เราจะมุ่งหน้าไปที่ชมรมเลยนะคะ ถ้าคุณไซออนจิมีธุระอะไรระหว่างทางล่ะก็ไว้เจอกันช่วงก่อนเที่ยงหรือบ่ายก็ได้


'' ถ้าเรื่องธุระล่ะก็ ผมว่าฮัตซึเนะซังน่าจะมีมากกว่านะครับ จำหนังสือที่ยืมไปได้หรือเปล่า คงยังไม่ได้คืนสินะ เย็นนี้อย่าลืมคืนหนังสือที่ยืมมาจากห้องสมุดด้วยล่ะ~'' เราหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะเดินลงมาจากรถประจำทางพลางยืนรอให้เธอเดินตามลงมา

มิกุเองได้หัวเราะออกมาเบาๆก่อนที่จะเดินลงสู่ชาญชลาเช่นกัน

ฮัตสึเนะ มิกุ : เราคงยังไม่คืนหนังสือนั้นเร็วๆนี้หรอกค่ะ

มิกุได้เอ่ยบอกกับฮารุพร้อมกับเดินไปที่โรงเรียนพร้อมกัน

- ฮารุถูกย้ายมายังบริเวณโรงเรียน

- ตรงไปยังชมรมดนตรีพร้อมกับมิกุทันที
- อื่นๆโปรดระบุ


ตัวเลือก ไปยังชมรมดนตรีพร้อมกับฮัตซึเนะซัง

'' จะว่าไปฮัตซึเนะซังพอจะแกะเนื้อเพลงนั้นได้บ้างรึเปล่า? ''  เราเอ่ยถามเรื่องเนื้อเพลงเมื่อวานที่เราสองคนพยายามแกะให้ได้อยู่

ถึงแม้ว่าเมื่อวานเราเองจะไม่มีเวลามานั่งคิดเรื่องนี้เลยก็ตามที แต่วันนีคงจำเป็นต้องจัดการให้เรียบร้อย

ฮัตสึเนะ มิกุ : ไม่เลยค่ะ แหะๆๆ

มิกุได้พูดตอบพลางยิ้มแห้งๆ ดูเหมือนว่าเนื้อเพลงนั้นจะแกะออกมาค่อนข้างยากทีเดียว ฮารุและมิกุเองคงจะต้องการข้อมูลจากคนอื่นมากกว่านี้เพื่อช่วยเหลือในการแกะโน้ตเพลง

-:- ฮารุถูกย้ายมายังชมรมดนตรี

- พบ Oaerba Vanille -

อัวราบา วานิลเลีย : อรุณสวัสดิ์จ๊ะ ขยันกันแต่เช้าเลยนะ

วานิลเลียได้เอ่ยทักทายทั้งสองคนในยามเช้า ดูเหมือนว่าคนอื่นๆจะยังมากันไม่ถึงชมรมกันในเวลาเช้าๆแบบนี้ ส่วนวานิลเลียเองหลังจากได้เอ่ยทักทายแล้วเธอก็ได้แสดงใบสมัครอันใหม่ซึ่งดูเหมือนว่าจะมีคนเข้ามาสมัครที่ชมรมนี้เพิ่มเมื่อไม่นานนัก

อัวราบา วานิลเลีย : เรามีสมาชิกเพิ่มล่ะ ถึงจะเข้าใจยากซักหน่อยแต่ก็คงไม่มีปัญหาอะไรล่ะนะ



- เลือกสิ่งที่จะทำภายในชมรมดนตรี


!!? คนๆนี้ที่เคยเจอกันในดันเจี้ยนนี่? หลังจากที่คลาดกันก็อยู่โรงเรียนเดียวกันจริงๆสินะ...

ก่อนจะหันมายิ้มบางๆให้วานิลเลีย

'' อรุณสวัสดิ์ วานิลเลียซังเองก็มาแต่เช้าเหมือนกันนะครับ '' เราตอบรับคำทักทายพร้อมกันเดินมาวางแผ่นกระดาษนั้นลงบนโต๊ะตัวที่เคยนั่งคู่กันกับฮัตซึเนะซัง

'' วานิลเลียซังขอเวลาเดี๋ยวสิครับ '' เราเรียกเธอเพื่อขอเวลาให้เธอเดินมาหาเรากับฮัตซึเนะซัง ก่อนจะถาม

'' พอจะรู้จักชื่อวง Tea Time Club บ้างรึเปล่าครับ ท่าทางจะเป็นวงจากชมรมนี้ของรุ่นที่จบการศึกษาไปแล้วน่ะ?''

อัวราบา วานิลเลีย : เรารู้แค่ว่าเป็นวงศ์ดนตรีที่เพิ่งจะจบการศึกษาออกไปตามที่เคยบอกน่ะ อืม . . .

วานิลเลียได้ทำท่าครุ่นคิดเล็กน้อยอยู่พักใหญ่ๆแค่ดูเหมือนว่าเธอก็จะไม่รู้อะไรเลยอยู่ดี

อัวราบา วานิลเลีย : ขอโทษทีนะ ฮารุคุงเราไม่ค่อยรู้จักพวกเขาเท่าไรเลยน่ะแหะๆๆ


แปลก ถ้าหากเป็นรุ่นพี่ของชมรมนี้ ทั้งฮัตซึเนะซังทั้งวานิเลยซังน่าจะเคยเปิดเทปบันทึกการแสดงหรือว่าน่าจะรู้จักกับวงนี้บ้าง

อย่าบอกนะว่าสถานที่แห่งนี้จะไม่มีของที่ว่าเลยซักม้วน? มันจะเป็นไปได้หรอ?

'' แล้วถ้าอย่าง ลูกะซังและไคโตะซังล่ะครับ คิดว่าพวกเขาจะรู้จักวงนี้รึเปล่า? '' ผมลองถามลอยๆขึ้นมาให้ทั้งสองคนได้คิด

อัวราบา วานิลเลีย : อืม . . . นั่นสินะถ้าไคโตะคุงคงจะรู้ล่ะมั้ง

วานิลเลียได้เอ่ยขึ้นแต่ดูเหมือนว่าเธอเองก็จะไม่แน่ใจเท่าไรนักเช่นกัน

ฮัตสึเนะ มิกุ : จริงด้วยสิ !! พี่ลูกะบอกว่ามีม้วนฟิล์มการแสดงเก่าเก็บไว้น่ะค่ะ แต่พี่ลูกะบอกว่าคงจะเปิดดูกันเมื่อทีมของเราพร้อมอีกทีเสียก่อน


คงต้องถามเรื่องราวกับไคโตะซังจริงๆสินะ เราทำท่าิคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรู้สึกเสียววาบขึ้นมาทันทีที่ฮัตซึเนะซังโพร่งขึ้นมา

'' ทะทีมหรอ ฮัตซึเนะซัง ? '' เราลองทวนคำถามอีกครั้งถึงแม้หูเราจะไม่ได้ฝาดไปก็ตาม

ฮัตสึเนะ มิกุ : ใช่ค่ะ คุณไซออนจิ ทีมของเราเวลาเล่นเพลงพร้อมกันแล้วเหมือนว่าจังหวะจะยังจูนหากันไม่ดีนัก คงจะเป็นเพราะความถนัดของแต่ล่ะคนด้วยน่ะค่ะ แต่พวกเราก็พยายามฝึกซ้อมกันอยู่เพื่อพัฒนาให้ดีขึ้น

มิกุได้ตอบกับฮารุอย่างจริงจัง ดูเหมือนว่าเธอจะจริงจังกับเรื่องของชมรมนี้เป็นอย่างมาก

อัวราบา วานิลเลีย : เพราะอย่างนั้นแม้แต่ฮารุคุงเองก็จะต้องไปพร้อมๆกันกับพวกเราล่ะนะ

วานิลเลียได้เอ่ยอมยิ้มขึ้นเล็กๆพลางหลิ่วตาผ่านฮารุไปยังมิกุที่พูดขึ้นโดยพยายามให้ฮารุสังเกตุเห็นว่าเธอกำลังแอบแซวอยู่


เหมือนอย่างที่คิดไว้จริงๆด้วย สงสัยเราคงต้องร้องเพลงหรือไม่ก็เล่นดนตรีเข้าจริงๆสินะ คิ้วของเรากระดิกเล็กน้อยพลางยิ้มแห้งๆกับความตั้งใจของฮัตซึเนะซัง

ระเราไม่ถนัดเครื่องดนตรีอะไรซักอย่างเลย นะนอกจากหีบเพลง แต่หีบเพลงมันก็เล่นแค่เป็นโซโล่เฉยๆ ด้วยสิ

เราเริ่มมองเห็นเมฆมืดของตัวเองอยู่ล่ำไร

'' ยะยิ้มอะไรน่ะ วานิเลีย? '' เราจ้องวานิเลียอย่างไม่ไว้ใจ นี่เธอคงไม่เอาเรื่องที่เราไปร้องเพลงบอกฮัตซึเนะซังตอนนี้หรอกนะ

อัวราบา วานิลเลีย : คิก ๆ

วานิลเลียได้อมยิ้มหัวเราะออกมานิดหน่อยก่อนที่จะลุกขึ้นและเดินไปทางด้านในห้องสตูดิโอเสียแทนโดยปล่อยให้ฮารุกับมิกุอยู่กันสองคนด้วยความงุนงง

ฮัตสึเนะ มิกุ : วันนี้จะฝึกซ้อมอะไรกันดีล่ะค่ะ ? คุณไซออนจิ

ดูเหมือนว่าวันนี้มิกุเองจะอารมณ์ดีและอยากที่จะฝึกซ้อมเกี่ยวกับดนตรีเป็นอย่างมาก

Social Link 3 ~ เส้นทางเริ่มต้น ~

เป้าหมาย : เลือกสิ่งที่จะฝึกซ้อมกับมิกุภายในชมรมดนตรีของวันนี้


'' อืม ทางนี้เองก็เล่นดนตรีไม่ค่อยเยอะหรอกน่ะครับ ถ้าถนัดจริงๆก็คงจะเป็นฮาโมนิก้า...'' เราพูดพลางยิ้มแห้งๆให้ฮัตซึเนะซังก่อนจะหยิบฮาโมนิก้าที่เราชอบเล่นเวลาอยู่คนเดียวขึ้นมาให้เธอดู



'' ฮะๆ คงจะไม่เหมาะกับวงซักเท่าไหร่เนอะ ก็เครื่องดนตรีนี่เหมาะแก่การโซโล่มากกว่า ... '' ตะต้องรีบปัดไปก่อนที่จะถูกดึงให้ไปร้องเพลง แต่ว่าเรื่องร้องเพลงฮัตซึเนะซังคงจะถนัดกว่าแล้วก็เป็นคนร้องนำอยู่แล้ว คงหายห่วงล่ะ

ฮัตสึเนะ มิกุ : ไม่หรอกค่ะ !! คุณไซออนจิ ไม่ว่าเครื่องดนตรีชนิดไหนก็สามารถเข้ากับทีมของพวกเราได้อยู่แล้ว !!

มิกุได้พูดให้กำลังใจฮารุพร้อมกับเรียงโน้ตเพลงที่ตนจะฝึกซ้อมขึ้นมาบ้างซึ่งดูเหมือนว่าจะมีอยู่ 3 เพลงด้วยกัน

ฮัตสึเนะ มิกุ : รบกวนคุณไซออนจิด้วยนะคะ

มิกุได้เอ่ยบอกพร้อมกับยื่นโน้ตให้กับฮารุเลือกเพลงออกมาเพลงหนึ่ง


เรายื่นมือไปดูโน๊ตเพลง ก่อนจะนั่งอ่านมันอยู่ครู่หนึ่ง ไม่นานนักเราก็เลือกเพลงที่น่าจะพอเล่นคนเดียวไหวและคีย์ไม่ยากมากนัก

'' ถ้าอย่างนั้น กรุณารับฟังด้วยนะครับ '' เรายิ้มเล็กให้เธอก่อนจะแนบฮาโมนิก้าเข้ากับริมฝีปากของเราพร้อมกับหายใจเข้าหนึ่งอึดใจแล้วค่อยๆเป่าออกมาช้าๆตามคีย์ที่เราอ่านเมื่อครู่

Kokoro - Feat  Rin { Hamonica }

ฮัตสึเนะ มิกุ : ว้าว . . .

มิกุได้นั่งฟังอยู่ซักพักก่อนที่จะเคลิ้มตามเสียงเพลงไป ซึ่งดูเหมือนว่าเธอจะทึ่งในความสามารถของฮารุอยู่ด้วยเช่นกัน

ฮัตสึเนะ มิกุ : คุณไซออนจิไม่ได้แท้บระหว่างช่องเสียงด้วยสินะคะ

มิกุได้นั่งปรบมือให้กับฮารุด้วยท่าทางที่ตื่นเต้น ดูเหมือนว่าฮารุเองคงจะได้ร่วมกับการแสดงครั้งแรกเป็นแน่แล้ว

-:- ได้รับค่าสถานะเพิ่มจากการซ้อมดนตรี

- Charm : 8 / 15 // E > D
- Expression : 8 / 10 // F > E

ฮารุได้นั่งซ้อมจังหวะกับมิกุอยู่พักใหญ่ๆจนถึงเวลาเที่ยงของวันแล้ว

-:- ตัดสู่ช่วงกลางวัน

ฮัตสึเนะ มิกุ : อ๊ะ !? สายขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย ไปกันเถอะค่ะ

มิกุได้เอ่ยบอกฮารุพร้อมกับเริ่มเก็บอุปกรณ์ภายในห้องลงก่อนที่จะออกมารวมกลุ่มกับคนอื่นๆภายในกลุ่ม

- พบ Kishi Kaito
- พบ Kiui Luka

คิอูอิ ลูกะ : อ๊ะ ♫ ฮารุคุงกับมิกุจังเข้ากันเหมือนเป็น Rhymt เดียวกันเลยนะ

ลูกะได้แซวฮารุและมิกุเล่นแต่ดูเหมือนว่าตอนนี้มิกุเองจะยังไม่ได้คิดอะไรมากนัก

ฮัตสึเนะ มิกุ : ค่ะ ~ พี่ลูกะ คุณไซออนจิน่ะเล่นดนตรีได้ค่อนข้างดีเลยทีเดียวล่ะ

มิกุได้ตอบกลับด้วยรอยยิ้มแย้มพลางหันมายิ้มให้กับฮารุด้วยเช่นกัน ส่วนทางวานิลเลียนั้นยังไม่วายแอบหัวเราะเบาๆเล็กน้อยก่อนที่จะเดินนำไปที่โรงอาหารเสียก่อน

- ฮารุถูกย้ายมายังโรงอาหารของโรงเรียน

คิชิ ไคโตะ : เดี๋ยวผมจะไปจองที่ให้ก่อนนะครับ

ไคโตะได้เอ่ยบอกทุกคนในกลุ่มก่อนที่จะไปจับจองโต๊ะเสียก่อน ทางด้านลูกะและมิกุนั้นก็ได้ซื้ออาหารตู้จากโรงเรียนและรอฮารุด้วยเช่นกัน


เสร็จสิ้น
โพสต์ 27-2-2012 23:55:27 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 8-4-2012 02:31



- สถานะ : ปกติ
- Hp : ปกติ / มีบาดแผลเล็กน้อย
- Mp : ปกติ

เจโนวา : ขาของมันไม่แข็งแรงมากน่ะ . . .

เจโนวาได้เอ่ยบอกกับคัตสึระพร้อมกับมองดูสถานการณ์ แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้คัตสึระเองจะค่อนข้างได้เปรียบอยู่แล้วในตอนนี้

ครืดดด ดูเหมือนว่าปีศาจตัวนั้นจะเสียหลักล้มลงจากการถูกยิงขณะที่พุ่งตัวเข้ามายังคัตสึระที่ได้หลบออกด้านข้างและกระหน่ำยิงใส่จุดเดิมซ้ำสอง ร่างของมันได้โซเซเล็กน้อยแต่มันก็ยังขู่ฟ่อและพุ่งเข้าหมายจะทำร้ายคัตสึระเช่นเดิม


คัตสึระได้ยินสิ่งที่เจโนวาบอก เธอ(?)ใช้ความรวดเร็วของตัวเองวิ่งเข้าประชิดปีศาจตนนั้นทันที แต่แล้วก่อนที่เธอ(?)จะเข้าใกล้นั้น เธอ(?)สไลด์ออกไปด้านข้างและรัวกระสุนเข้าที่ขาของปีศาจตนนั้นแทน หวังจะทำลายจุดอ่อนที่เจโนวาบอกไว้ รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของคัตสึระ ดูเหมือนว่าชัยชนะจะเป็นของเธอ(?)แล้ว . . .

ครืดดด !! ปีศาจตรงหน้าได้ขัดขาล้มลงด้วยความเจ็บปวดตรงหน้าคัตสึระ ดูเหมือนว่าชัยชนะครั้งนี้จะเป็นของเธอแล้วจริงๆตามที่คาดไว้


คัตสึระค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆกับปีศาจที่นอนอยู่ตรงหน้า ก่อนจะเล็งปากกระบอกปืนไปที่บริเวณส่วนหัว

" ยังถึงได้บอกแล้วไงว่า . . . มนุษย์ กับ ปีศาจ ก็เหมือนกันหมด . . . "

สุดท้ายเธอก็กระหน่ำลั่นไกเข้าที่ส่วนของปีศาจทันที พร้อมกับรอยยิ้มอันอำมหิต เฉกเช่นเดียวกับที่เธอ(?)ลั่นไกใส่มนุษย์คนอื่นที่ผ่านๆมา

ฟ้าว ~ ร่างของปีศาจนั่นค่อยๆสลายไปทีล่ะน้อยทิ้งไว้แต่ทรากขนที่กระจุยหลุดออกมาจากตัวของมันเท่านั้น

เจโนวา : จะทำอะไรต่อไปล่ะ . . .


" นั่นหนะสิ . . . ถ้าอย่างนั้นเราลองเดินเข้าไปเรื่อยๆดูละกัน "

คัตสึระเดินสำรวจโลกของเจโนวาต่อไป

" ว่าแต่เจโนวาเถอะ . . . โลกแห่งนี้นอกจากปีศาจแล้ว . . . ไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่นเลยหรอ . . . "

เจโนวา : ปีศาจที่โลกนี้เรียกว่าชาว์โดว์น่ะ . . .

เธอได้หยุดเงียบลงซักพักก่อนที่พูดต่อไปอย่างชัดเจนที่สุดเท่าที่เธออธิบายได้

เจโนวา : ปีศาจพวกนี้เกิดจากมนุษย์ที่พ่ายแพ้ต่อจิตใจของตนไปในโลกแห่งนี้


" อืม . . . งั้นถ้าโลกของชั้น ตัวชั้นเกิดเป็นอะไรขึ้นมา ก็จะมาเกิดในโลกแห่งนี้สินะ . . . "

คัตสึระสรุปความโดยรวมออกมา ในขณะที่ยังคงเดินสำรวจโลกใบใหม่อยู่

" แล้วเธอละ เจโนวา . . . เธอเองก็คงเคยอาศัยอยู่ภายในโลกของชั้นมาก่อนหน้านี้สินะ . . . "

เจโนวา : เราก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน . . .

ดูเหมือนว่าทั้งสองคำถามนั้นแม้แต่ตัวของเจโนวาเองก็จะยังไม่มีข้อมูลหรือที่มาที่แน่ชัดเลยเช่นกัน

เจโนวา : แต่ว่าที่โลกนี้มีกฏพิเศษอยู่ด้วยน่ะ . . . .

เจโนวาได้หยุดฉุกคิดขึ้นได้ชั่วขณะพร้อมกับเริ่มอธิบายกับคัตสึริ

เจโนวา : ไม่ว่าจะเป็นการฆ่าคนหรือปีศาจที่นี่ ถ้าเป็นสิ่งมีชีวิตและกระทำใต้ภารกิจของลูกบอลดำปริศนาเธอก็จะได้คะแนน และเมื่อครบ 100 เมื่อไรเธอก็จะสามารถหลุดพ้นจากโลกใบนี้ได้ หรือเธอจะสามารถร้องขอสิ่งอื่นได้แทนเช่นกัน


" ถ้าเป็นแบบนั้น . . . มันก็เป็นทางเดียวที่จะทำให้เธอสมหวังได้หนิ . . . แล้วทำไมเธอต้องดึงชั้นเข้ามาในโลกของเธอด้วยละ . . . ทั้งๆที่ถ้าเธอเก็บคะแนนได้ 100 เมื่อไหร่ . . . เธอก็มีโอกาสที่จะหลุดพ้นจากโลกใบนี้แล้ว . . . "

คัตสึระยังคงถามเจโนวาต่อเนื่อง รู้สึกว่าในโลกใบไหนก็ตาม มักจะมีกฏเกณฑ์ที่ตั้งขึ้นมาด้วยเสมอ

เจโนวา : เราไม่ได้ดึงเข้ามาหรอก . . .

เจโนวาได้บอกกับคัตสึระ แต่ดูเหมือนว่าน้ำเสียงของเธอนั้นก็จะไม่ค่อยแน่ใจในคำตอบของตัวเองเท่าไรนัก

เจโนวา : แต่ว่าการที่จะได้คะแนนนั้นต้องเป็นการสังหารสิ่งมีชีวิตจากอีกฝั่งเท่านั้นถึงจะได้คะแนนด้วยน่ะ

เธอได้อธิบายต่อถึงเงื่อนไขที่เหมือนกับว่าจะเป็นตัวแบ่งช่องระหว่างโลกทั้งสองฝั่งนี้ให้เป็นศัตรูกัน

ทางด้านสถานที่แห่งนี้นั้นดูเหมือนว่ามันจะเป็นคล้ายๆกับป่าวงกฏเสียมากกว่าทางเดินทั่วๆไปทำให้คัตสึระเหมือนกับยังเดินวนอยู่ที่เดิมเสียแทน


" ไม่ได้ดึงเข้ามา . . . " คัตสึระหยุดเดินและทำท่าเหมือนคิดอะไรบางอย่าง

" แล้วที่ว่าจะต้องสังหารสิ่งมีชีวิตจากอีกฝั่ง . . . ก็เท่ากับต้องฆ่าคนที่หลุดเข้ามาโลกแห่งนี้เหมือนกับชั้นสินะ . . . " คัตสึระดูเหมือนจะไม่ตกใจกับคำตอบที่ตัวเองได้รับจากเพื่อนใหม่เท่าไหร่ สุดท้ายจนเธอ(?)รู้สึกว่าตัวเองยังคงเดินอยู่ที่เดิมก็หยุดนั่งลงบริเวณใต้ต้นไม้ใหญ่บริเวณนั้นทันที

" นี่ . . . เจโนวา . . . เธอเคยฆ่าใครบ้างมั้ย . . . " คำถามที่ออกจากปากคัตสึระดูชวนหดหู่เช่นเดียวกับบรรยากาศในโลกของเจโนวา

เจโนวา : เคยสิ . . .

เจโนวาได้ตอบกลับมายังคัตสึระด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อย

เจโนวา : ถ้าเลือกได้ . . . เราก็ไม่อยากเป็นแบบนี้ . . .

ดูเหมือนว่าช่วงเวลาค่ำคืนนี้จะได้ผ่านไปซักพักใหญ่แล้ว คงถึงเวลาที่คัตสึระเองคงจะต้องกลับไปยังโลกฝั่งของเธอแล้ว


" อืม . . . นั่นสินะ . . . ถ้าคนเราเลือกเกิดได้ . . . ก็คงไม่เลือกเกิดมาเป็นแบบในตอนนี้หรอก . . . "

คัตสึระนั่งมองท้องฟ้าภายในโลกที่เธอ(?)ไม่รู้จัก ก่อนจะลุกขึ้นและปัดเศษดินที่ติดมากับชุดของเธอ(?)ตอนที่นั่ง

" เอาหละ . . . ชั้นมาที่โลกของเธอแล้ว . . . ต่อไปตาเธอไปโลกของชั้นสินะ . . . จะว่าไป . . . แล้วจะกลับไปห้องของคุโระยังไงหละ . . . "

เธอทำท่ายืนคิดถึงวิธีที่มายังโลกใบนี้ เผื่อจะใช้ให้เธอ(?)กลับไปที่เดิมได้

เจโนวาไม่ได้ตอบกลับมายังคัตสระแต่อย่างใด แต่ดูเหมือนว่าเธอกำลังรอเวลาอยู่เพื่อที่จะได้แสดงให้คัตสึระเห็นแทนการอธิบาย

- คัตสึระถูกย้ายมายังบริเวณศาลเจ้าของคาสึมิ

แว้บ !! คัตสึระได้ปรากฏออกมายังพื้นที่แปลกๆที่เธอไม่เคยเห็นแต่ดูเหมือนว่าเธอจะกลับมายังโลกเดิมของเธอแล้ว ซึ่งนี่เป็นการแสดงให้เห็นว่าโลกอีกด้านนั้นเหมือนกับโลกคู่ขนานของโลกของคัตสึระนั่นเอง

- เริ่ม Main story -

~ DAY 1 ~

-:- ช่วงเช้า

จากการสำรวจเมื่อวานทำให้คัตสึระรู้สึกอ่อนเพลียเล็กน้อย แต่เนื่องจากเธอได้แอบนอนไปช่วงกลางคืนเมื่อวานภายในห้องของคุเรเซ็นแล้วจึงทำให้เธอไม่ถึงกับเหนื่อยมากนัก

เนื่องจากคัตสึระไม่ได้ลงสมัครที่โรงเรียนไว้เธอจึงมีอิสระในการเลือกสิ่งที่ต้องการจะทำในช่วงวันได้ตามใจตนเอง


คัตสึระยืนงงอยู่กับสถานที่แปลกใหม่อีกครั้ง และพยายามมองหาหนทางที่คุ้นเคย

" นี่มันอะไรกัน . . . " เธอ(?)เดินหาววอดๆบริเวณศาลเจ้า ก่อนจะหาต้นไม้ใหญ่และนั่งพักอยู่บริเวณนั้น เธอ(?)นั่งพิงต้นไม้และมองท้องฟ้าที่สว่างไสว บรรยากาศช่างผิดกับโลกที่เธอ(?)พึ่งจะไปพบมา

" นี่ เจโนวา . . . เธอยังอยู่รึปล่าว . . . "

เจโนวา : อื้ม . . .

เจโนวาได้ตอบกลับสั้นๆพร้อมกับมองในสิ่งที่คัตสึระกำลังเงยหน้าดูอยู่พร้อมๆกันอย่างสงบ

แซ่ก ๆ ดูเหมือนว่าในบริเวณไม่ไกลจากจุดนี้จะมีคนอยู่ด้วยเช่นกัน จากเสียงที่คัตสึระได้ยินแล้วน่าจะเป็นใครซักคนที่กำลังกวาดลานด้านหน้าของศาลเจ้านี่ที่อยู่ถัดขึ้นไปด้านบนจากบรรไดใกล้ๆนั่น


" ช่างมันเถอะ . . . " คัตสึระกล่าวตัดบทสนทนา เสร็จแล้วเธอ(?)ก็เดินไปยังจุดที่มีเสียงแซ่กๆ บริเวณด้านหน้าของศาลเจ้า แต่เธอ(?)ก็ไม่แสดงตัวออกมาแต่อย่างใด เธอ(?)แอบดูอยู่ใกล้ๆบริเวณนั้นว่าใครเป็นคนที่เป็นคนทำให้เกิดเสียงออกมา

- พบ Tenchu Kasumi -

เมื่อคัตสึระได้เดินผ่านคานบรรไดมาแล้วเธอ(?)ก็ได้มองเห็นกับมิโกะคนนึงที่กำลังกวาดทำความสะอาดลานด้านหน้าศาลเจ้าอยู่ซึ่งมันถือว่าเป็นเรื่องปกติของมิโกะที่ดูแลศาลเจ้าทั่วๆไปที่จะทำหน้าที่นี้


คัตสึระตัดสินใจเดินไปหามิโกะคนนั้นทันที

" นี่ๆ . . . ทางไปร้าน . . . "

คัตสึระพยายามอธิบายแบบร้านของคุโรเซ็นให้มิโกะคนนั้นฟังคร่าวๆ ดูเหมือนว่าคัตสึระเองก็ยังไม่รู้ว่า ร้านที่คุโรเซ็นทำงานอยู่นั้นชื่อร้านอะไร

มิโกะสาวได้ยืนมองคัตสึระอธิบายอย่างตั้งใจพร้อมกับยืนคิดไปด้วยเช่นกัน ไม่นานนักเธอก็ได้ตอบคัตสึระพร้อมกับพยายามบอกทางไปยังร้านนั้นที่เธอคิดว่าใช่

? ? ? : เราคิดว่าสถานที่ที่คุณว่าน่าจะเป็นคาเฟเทเรียภายในเมืองนะคะ ถ้าเดินออกไปด้านหน้าทางนั้นและตรงไปเรื่อยๆก็จะถึงเองค่ะ


คัตสึระก้มโค้งคำนับมิโกะสาวและเอ่ยคำพูดออกมา

" ขอบคุณนะคะ . . . แสดงว่าร้านนี้น่าจะดังพอควรเลยเหมือนกันนะเนี่ย ขนาดคุณมิโกะยังรู้จักเลย "

เธอ(?)ยืนยิ้มแห้งๆให้มิโกะคนนั้น ก่อนจะวิ่งไปทางที่ได้ข้อมูลมา

ดูเหมือนว่าร้านนั้นจะตั้งอยู่ไม่ไกลเท่าไรนัก ไม่นานนักคัตสึระเองก็ได้มาหยุดอยู่ตรงที่ด้านหน้าคาเฟเทเรียที่เธอตามหาอยู่ จากลักษณะแล้วเหมือนกับว่าทุกอย่างจะยังปกติเหมือนที่เธอมาเมื่อวานนี้


" ทุกอย่างยังดูปกติ . . . . " คัตสึระบ่นพึมพำก่อนจะผลักประตูเข้าไปในร้านทันที

" กลับมาแล้วค่ะ  . . . " เธอ(?)พูดออกมาเบาๆก่อนจะเดินหาพี่สาว(?)ของเธอ(?)

คิอิโระ คุเรเซ็น : คัตสึระซัง !!

คุเรเซ็นได้รีบเดินเข้ามาหาคัตสึระที่ได้เดินเข้ามาในร้านพร้อมกับกอดร่างของเด็กสาว(?)ไว้ในอ้อมแขนอย่างช้าๆ

คิอิโระ คุโรเซ็น : เมื่อคืนหายไปไหนน่ะ แม้แต่ข้อมูลภายในเมืองก็ไม่มีบอกไว้เลยว่าจะหาเธอได้จากไหน . . . อย่าทำให้คนอื่นเป็นห่วงสิ


เสร็จสิ้น
เจ้าหญิงคะงุยะ
โพสต์ 29-2-2012 06:02:14 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย nutchsnon เมื่อ 1-3-2012 06:42

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 1-3-2012 06:34



'' ขอบคุณนะ แต่ก็ไม่ได้ดีมากเท่าไหร่หรอก '' เรายิ้มรับคำชมนั้นเอาไว้ ถ้าเธอชอบเราก็ดีใจแล้วล่ะ ฮะๆ เหมือนคนบ้าเลยแฮะ

แต่ดูเหมือนว่าเวลาจะล่วงเลยมาเข้าสู่่ช่วงพักกลางวันแล้ว เราจึงช่วยฮัตซึเนะซังเก็บอุปกรณ์เล็กน้อยพร้อมกับเดินมารวมกลุ่ม

เราเกิดชะงักอยู่บ้างตอนที่ถูกลูกะแซวแต่เราพยายามไม่แสดงท่าทีตื่นเต้นออกมา นี่เธอตั้งใจแซวเราพอๆกับวานิลเลียเลยนะ

แต่พอนึกถึงท่าทีของวานิลเลียแล้ว นี่เธอตั้งใจจะแกล้งเราให้อายไปถึงไหนล่ะเนี่ย โถ่ ...

หลังจากที่มาถึงโรงอาหารเราได้เดินแยกออกมาซื้อ เซ็ตข้าวกล่อง ซูชิหน้าไข่หวานและหน้าแซลม่อน บรรจุอย่างละ 10 ชิ้น ตามด้วย สลัดผัก ที่มีแครอท มันฝรั่ง ผักกาดและถั่วลันเตาทานแกล้มกันให้ได้สารอาหารครบ ส่วนเครื่องดื่มก็เป็นน้ำแร่ขวดกลาง จัดเรียงในถาดของเรา

'' ฮัตซึเนะซัง ชอบทานอะไรหรอครับ?'' ผมลองเอ่ยถามลูกะซังดู ถึงแม้ว่าเธอจะแซวเราไปแล้วก็ตาม เราต้องรีดข้อมูลจากเธอให้ได้บ้างล่ะ ไม่ยอมให้แกล้งฝ่ายเดียวหรอก

คิอูอิ ลูกะ : เอ๋ !!

ดูเหมือนว่าลูกะได้แสดงท่าทีตกใจออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะก้มลงมากระซิบข้างหูของฮารุเบาๆ

คิอูอิ ลูกะ : หลงสเน่ห์มิกุจังเข้าจริงๆล่ะสิ

ลูกะเองยังคงแซวฮารุเล่นๆเล็กน้อยแต่เธอก็ไม่ได้เล่นหนักไปเหมือนกับวานิลเลียนักพร้อมกับชี้ไปที่ถาดอาหารของมิกุในวันนี้ที่ประกอบไปด้วยซุปต้นหอมและชุดปลากินดาระย่างซีอิ้วนั่นเอง

คิอูอิ ลูกะ : นั่นแหละจ้ะ แต่ถ้าของหวานล่ะก็คงต้องช้อตเค้กสตอเบอรี่ล่ะนะ

ลูกะได้ยิ้มให้กับฮารุเหมือนกับได้เชียร์เขาอยู่เล็กน้อยด้วยเช่นกัน


'' กะแล้วเชียวว่าลูกะซังต้องคิดแบบนั้น ผมเลยลองถามดูเฉยๆน่ะครับ ขอบคุณสำหรับข้อมูล ''

เราตอบหน้าตายเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ว่าทุกคำสันนิฐานของเธอมันตรงกับเราทุกข้อแค่ไม่แสดงอาการออกมาเท่านั้น

'' แล้ววานิลเลียล่ะครับ ถ้าเป็นไปได้ผมก็อยากทราบของที่คุณลูกะชอบเหมือนกันนะ '' เรายิ้มเจ้าเล่ห์ให้กับหญิงสาวที่กระซิบข้างๆหูผมบ้าง

อัวราบา วานิลเลีย : ไม่ถามมิกุซังล่ะ ♪

วานิลเลียได้แกล้งแซวเล็กน้อยพร้อมกับหัวเราะคิกๆเบาๆส่วนด้านลูกะเองก็ได้ปิดปากเล็กน้อยพร้อมกับหัวเราะอย่างอดไม่ได้เบาๆเช่นกัน ส่วนทางด้านไคโตะนั้นเขาเองไม่ได้พูดอะไรออกมาแต่ก็ได้อมยิ้มที่มุมปากเล็กๆพร้อมกับนั่งทานอาหารของตนต่อไป

ดูเหมือนว่าฮารุที่เข้าชมรมนี้จะทำให้ทุกคนผ่อนคลายและเข้าหากันได้มากขึ้นอย่างสนิทสนมทำให้ความสัมพันธ์กับคนภายในชมรมนั้นเพิ่มขึ้นไปด้วยอีกระดับนึง

~ Social Link 1 , 2 , 1 ~ มิตรภาพในชมรม ~

เป้าหมาย : สำเร็จ

ไม่นานนักทั้งหมดก็ได้ทานอาหารกันจนเสร็จเรียบร้อยและได้แยกย้ายกันเก็บถาดของตนเองพร้อมกับมุ่งหน้ากลับไปยังห้องชมรมดนตรี เว้นแต่ไคโตะทีได้ยืนรอฮารุอยู่ที่ประตูทางออก

คิชิ ไคโตะ : ไซออนจิ ฮารุคุงสินะ . . . ผมมีอะไรจะคุยด้วยหน่อยน่ะพอมีเวลารึเปล่า ?

ไคโตะได้ถามฮารุขึ้นด้วยใบหน้าจริงจัง ดูเหมือนว่าเขามีอะไรบางอย่างสำคัญที่เกี่ยวกับฮารุจะคุยด้วย


?? มีอะไรหรือเปล่านะ สีหน้าจริงจังเชียว ....

'' อื้มได้สิครับ มีอะไรรึเปล่า? ''

เราเอ่ยถามพร้อมกับรับฟังเรื่องที่เขาต้องการคุยกับเรา

คิชิ ไคโตะ : เรื่องของมิกุน่ะ . . . แต่อย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะ ผมไม่ได้จะห้ามอะไรหรอก คือว่าฮารุคุงน่ะ ทำงานกับกลุ่ม S.E.E.S. อยู่ด้วยสินะ

ไคโตะได้พูดพลางก้มหน้าเล็กๆเหมือนกับไม่ชอบกลุ่มนั้นซักเท่าไรนัก แต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยว่าอะไรที่เกี่ยวกับตัวฮารุเลย

คิชิ ไคโตะ : มิกุน่ะเป็นเด็กผู้หญิงธรรมดาๆเท่านั้น ถ้าเป็นไปได้ล่ะก็ผมก็ไม่อยากให้ไปเกี่ยวข้องกับเรื่องเหนือธรรมชาติซักเท่าไร

เขาได้ยืนล้วงกระเป๋าพิงลงที่กำแพงพร้อมกับแหงนหน้ามองขึ้นไปยังท้องฟ้าด้วยใบหน้าที่เหมือนกับว่าเป็นห่วงอะไรบางอย่าง

คิชิ ไคโตะ : ปกป้องเธอด้วยล่ะ อย่าให้เธอถลำลึกไปจนต้องเกี่วข้องกับเรื่องพวกนี้อีก . . . ไม่สิ ขอโทษทีนะ

ชายหนุ่มได้หยุดพูดลงพร้อมกับหันมายิ้มบางๆให้กับฮารุและเดินนำฮารุไป

คิชิ ไคโตะ : คงมีแค่เรื่องนี้ล่ะ ฝากด้วยแล้วกันนะ


หมอนี่รู้จักตัวตนของเราด้วยหรอ?

สายตาของเราหลี่ลงในทันที แต่เหตุผลของเขาก็ฟังขึ้น ฮัตซึเนะซังเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาคนนึง

การจะให้เธอมายุ่งเกี่ยวกับงานที่เราทำอยู่นั้นคงจะไม่ดีแน่ อาจทำให้การใช้ชีวิตของเธอยุ่งเหยิงก็ได้

เรารับความหวังดีของไคโตะซังไว้ แต่ก็ยังสงสัยที่เขารู้ว่าเราสังกัตอยู่หน่วยไหน

'' เข้าใจแล้ว แต่ว่าน่าแปลกนะผมไม่เคยบอกใครเรื่องนี้นี่นา คุณเองคงจะไม่ใช่นักเรียนธรรมดาเหมือนกันสินะ ไคโตะซัง? ...''

คิชิ ไคโตะ : ใช่ครับ . . . ผมเป็นสมาชิกของกลุ่ม Noirceur Organization . . .

ไคโตะได้พูดคุยกับฮารุขณะที่กำลังเดินกลับไปยังชมรมพร้อมๆกันอยู่

คิชิ ไคโตะ : กลุ่มของผมนั้นเป็นกลุ่มอิสระ แต่ล่ะคนมีเป้าหมายที่ไม่เหมือนกัน และ ไม่ขึ้นต่อใคร แต่ว่า . . .

ชายหนุ่มได้พูดด้วยเสียงสั่นระทวยด้วยความโกรธเคืองพร้อมกับกำหมัดของเขาจนสั่น แต่เขาก็พยายามห้ามอารมณ์ตนเองไว้และอธิบายกับฮารุต่อไป

คิชิ ไคโตะ : เพราะหมอนั่น . . . กลุ่ม N.O. กับ S.E.E.S. จึงเป็นศัตรูกัน ถึงจะไม่ออกมาอย่างเด่นชัดแต่ลึกๆแล้วก็ยังคงขัดแย้งกันอยู่ . . .


เพราะคนๆนั้น? ชายคนนี้พูดแบบนั้นออกมาสินะ ท่าทางปัญหาผิดใจระหว่างสองฝ่ายจะเกิดจากคนๆหนึ่ง?

เรานึกสงสัยไปตามคำพูดของไคโตะซังก่อนจะลองแลกเปลี่ยนข้อมูล

'' ปัญหาการขัดแย้งกันกับคนของ N.O. ยังไม่เกิดกับผมเท่าไหร่ แต่ส่วนใหญ่มักจะยื่นมือเข้าไปช่วยมากกว่านะ '' เราพูดพลางมองไปยังทางเดินด้านหน้าของตัวเอง

'' ผมไม่คิดว่า N.O. หรืออีกกลุ่มหนึ่งเป็นศัตรูหรอก แต่ถ้าหากว่าพวกเขาจ้องจะเอาชีวิตของผมก่อน ผมเองคงจะอยู่เฉยไม่ได้ ถึงยังไงก็ญาติดีกันเอาไว้ก่อนเถอะนะ ถึงแม้จะแค่ในโรงเรียนก็ตามที ''

คิชิ ไคโตะ : ผมเองคงไม่มีปัญหากับฮารุคุงหรอกนะ ถึงผมจะอยู่กลุ่ม N.O. แต่ผมเองก็มีเป้าหมายของตัวเองเหมือนกัน

ไคโตะได้ยิ้มบางๆให้กับฮารุก่อนที่จะหันไปเดินปกติก่อนที่จะเข้าถึงภายในชมรม

คิชิ ไคโตะ : วันนี้คงพักไว้แค่นี้ก่อนล่ะนะ ถ้ามีอะไรล่ะก็ผมจะคุยด้วยคราวหลังก็แล้วกัน

ชายหนุ่มได้เดินนำฮารุเข้าไปยังด้านในเสียก่อนโดยตัวเขาเองก็ได้วางตัวเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นและทำตัวเป็นปกติ

ทันใดนั้นเอง !! เมื่อฮารุได้กลับเข้ามายังในชมรมรุ่นพี่วานิลเลียก็ได้วิ่งพรวดเข้ามาหาฮารุพร้อมกับยื่นเพลงหนึ่งให้กับฮารุพลางหัวเราะคิกๆออกมาเบาๆ

อัวราบา วานิลเลีย : เพลงนี้จะเหมาะกับฮารุไม๊น้า ~

คิอูอิ ลูกะ : ว . . . วานิลเลียทำอะไรน่ะ !! อย่าเอาโน้ตเพลงของคนอื่นไป Edit เล่นแบบนั้นสิ !!!

ดูเหมือนว่าโน้ตเพลงนี้จะเป็นของลูกะเสียมากกว่า เธอคงจะเขียนขึ้นเพื่อใช้ฝึกซ้อมกับ Ryhmt ของตัวเองแต่วานิลเลียกลับนำมาแปลงให้เข้ากับจังหวะของฮารุแทนเสียนี่


คิ้วของเรากระตุกอย่างแรงขึ้นมาทันทีที่ฟังเพลงนี้จบ

'' อืมม เพลงความหมายแปลกๆ ดีนะครับ วานิเลียซัง ''

เราพูดพลางพับเนื้อเพลงนั้นให้เรียบร้อยพร้อมกับยิ้ม + แผ่รังสีออกมา

'' ลูกะซังไหนๆ วานิเลียซังเค้าอุส่าปรับเปลี่ยนโน๊ตมาแล้ว ไม่ลองให้วานิเลียซังร้องออกมาให้พวกเราฟังซะหน่อยหรอครับ? ''

เราหันมายิ้มให้ลูกะซัง แต่อารมณ์ตอนนี้เริ่มหมั่นไส้วานิเลียซังเต็มที

คงเพราะเธอทั้งแกล้งทั้งแซวเราหนักข้อขึ้นเรื่อยๆแล้วแน่ๆ

'' คงไม่ปฏิเสธจะนำเสนอให้พวกเราได้รับฟังหรอกนะครับ? วา-นิ-เลีย-ซัง~''

คิอูอิ ลูกะ : นั่นสินะ ~ ไหนๆก็เป็นคนทำแล้วไม่ลองร้องเองเลยล่ะ !!!

ลูกะได้ชี้นิ้วไปยังวานิลเลียที่อมยิ้มเล็กๆอยู่ เธอได้เอียงใบหน้าหนีเล็กน้อยพร้อมกับตอบฮารุและลูกะกลับมาว่า

อัวราบา วานิลเลีย : ไม่ได้หรอก ~ เวอร์ชั่นนั้นน่ะของฮารุคุงต่างหากล่ะ ถ้าจะให้เราร้องฮารุคุงต้องร้องก่อนสิ ♥

หลังจากที่ทั้งสามคุยกันได้ไม่นานนักมิกุเองก็ได้เดินออกมาจากห้องสตูดิโอ เธอได้มองสถานการณ์อย่างแปลกใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรนักพร้อมกับนั่งลงที่โต๊ะด้านตรงข้ามกับไคโตะและเขียนโน้ตเพลงของตัวเอง


'' ไม่ได้หรอกครับ ไหนๆก็เขียนขึ้นมาแล้วไม่ลองร้องให้ฟังก็เสียดายแย่ อีกอย่างผมไม่ค่อยถนัดเรื่องร้องเพลงด้วย คงร้องไม่ตรงคีย์ที่วานิเลียซังเขียนขึ้นมาหรอกครับ นอกจากจะเคยฟังมาแล้วค่อยว่ากันอีกที~''  นิสัยเราตอนนี้คงเหมือนเด็กที่กำลังแกล้งกันไปกลับไปกลับมาอยู่แหงๆ

แต่ว่าเราเองก็คงยอมให้วานิเลียซังแกล้งเราฝ่ายเดียวไม่ได้หรอกนะ ต้องเอาคืนบ้างสิ

อัวราบา วานิลเลีย : ถ้าอยากให้เราร้องขนาดนั้นล่ะก็ ฮารุคุงจะต้องมาร้องพร้อมๆกับเราด้วย ตกลงไม๊ล่ะ ♪

วานิลเลียได้เสนอเงื่อนไขขึ้นพร้อมกับชี้นิ่วท้าทายมายังฮารุ

ฮัตสึเนะ มิกุ : เอ๋ ?! เพลงหรือโคเวอร์ใหม่เหรอคะ ?

ดูเหมือนว่ามิกุจะให้ความสนใจเล็กน้อยพร้อมกับลุกขึ้นมายังจุดที่ทั้งสองกำลังคุยอยู่ด้วยเช่นกัน

คิอูอิ ลูกะ : จริงๆแล้ว มันเป็นเพลงของพี่น่ะมิกุจัง . . .

ลูกะได้เอ่ยขึ้นพลางเหงื่อตกเล็กน้อยโดยทิ้งความสงสัยไว้ให้กับมิกุซังที่มาที่หลังยืนมองอย่างงุนงงเสียแทน


อุ๊ นะนี่เธอเล่นไม้นี้เลยหรอ วานิลเลียซัง?

'' มะไม่ดีกว่ามั้งครับ ก็บอกไปแล้วนี่ว่าผมร้องเพลงไม่ค่อยเก่งน่ะ ''

เราพยายามบอกปัดไปแต่ก็ไม่ยอมแพ้หรอกนะ

'' วานิลเลียซังเถอะครับ ไม่กล้าร้องให้พวกเราฟังล่ะสิ ถึงได้ท้าผมน่ะ?''

อัวราบา วานิลเลีย : ใช่แล้วล่ะ ♥ เราไม่กล้าร้องคนเดียวน่ะเลยต้องให้ฮารุคุงร้องด้วยยังไงล่ะ

เธอได้รีบตอบกลับอย่างทันทีมายังฮารุพร้อมกับชูโน้ตขึ้นอีกใบสำหรับร้องคู่นั่นเอง

อัวราบา วานิลเลีย : จะไม่ร้องกับเราจริงๆเหรอ ~

วานิลเลียได้บีบน้ำตาเล็กน้อยพร้อมกับเปลี่ยนมาง้อฮารุเสียแทนซะอย่างนั้น


คิ้วของเรากดลงอีกรอบแถมรอบนี้เหมือนจะโดนดักแบบสมบูรณ์แบบซะดิ้นไม่ได้เลย หนอยแน่ะร้ายจริงนะ

'' ขะเข้าใจแล้ว จะร้องคู่กันกับวานิลเลียซังก็ได้ แค่นี้ก็พอสินะครับ? ... ''

เราพูดเสียงไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่นัก ก่อนจะรับโน๊ตของเธอไว้

ถ้าอย่างนั้นผมของร้องเป็นคอรัสก็แล้วกัน...

เราสูดหายใจลึกๆ ก่อนจะหันมามองวานิลเลียซัง

'' พร้อมหรือยัง? วานิลเลียซัง'' .....

วานิลเลียได้หัวเราะอมยิ้มเบาๆก่อนที่จะเดินมายืนข้างๆฮารุและถือวิสาสะใช้ไมค์เดียวกันกับชายหนุ่มขณะที่ร้องเพลงนั้นไปด้วยเช่นกันแถมเธอเองยังแกล้งร้องเป็นภาษาที่ไม่ตรงกับโคเวอร์ของฮารุเพื่อให้เสียงโคเวอร์นั้นดึงขึ้นมาอีกด้วยเสียนี่

ดูเหมือนว่าวันนี้ฮารุเองจะได้ใช้เวลากับชมรมดนตรีนานมากจนใกล้จะเย็นมากเต็มทีแล้วซึ่งดูเหมือนว่าเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นนั้นทำให้รู้สึกว่าช่วงเวลาอันมีค่านี้ได้ผ่านไปไวเหลือเกิน


เราหอบเบาๆ จากการร้องเพลงเมื่อกี้นี้ พลางหันมาหาวานิลเลียซัง

'' เสียงเพราะดีนี่ครับ? '' เราแอบประชดใส่เธอบ้างแต่ก็สมแล้วที่เป็นสมาชิกชมรมล่ะนะ

'' เอ่อ ทุกคน ทำไมเงียบไปหล่ะ? '' แต่ดูเหมือนว่าบรรยากาศรอบๆจะอึมครึมกว่าตอนเริ่มร้องเพลงแฮะ

'' ฮัตสึเนะซัง?''

ฮัตสึเนะ มิกุ : ว้าว ~ ทั้งคู่ร้องได้เพราะมากเลยล่ะค่ะ ถ้าฝึกซ้อมอีกหน่อยล่ะก็เพลงนี้อาจจะใช้จริงได้ก็ได้ ♥

ตูม !! เสียงของไคโตะล้มตกเก้าอี้ดังขัดจังหวะเข้าแต่ดูเหมือนว่าเสียงนั่นจะทำให้วานิลเลียแอบหัวเราะอย่างไม่น่าไว้ใจขึ้นมาอีกครั้งนึงเสียแทน

อัวราบา วานิลเลีย : วันนี้เย็นแล้วเราว่าเรากลับบ้านก่อนดีกว่า ไปล่ะจ้าทุกคน ~

คิชิ ไคโตะ : เมื่อกี้ล้อเล่นสินะครับ . . . ลูกะซัง . . มิกุซัง . .

ไคโตะได้ทำหน้าช้อคโลกแตกพร้อมกับค่อยๆเดินเข้ามาหาลูกะอย่างช้าๆและค่อยๆจับโน้ตเพลงที่วานิลเลียทิ้งไว้ขึ้นมาด้วยมือไม้ที่สั่นคลอน

ฮัตสึเนะ มิกุ : อ . . . เอ๋ ? ถ้ารุ่นพี่ไคโตะไม่ชอบล่ะก็จะเปลี่ยนเพลงก็ได้นะคะ หนูแค่แสดงความเห็นเฉยๆน่ะค่ะ

เมื่อได้ยินดังนั้นไคโตะจึงรีบหันมาทางฮารุเพื่อให้ยื่นข้อเสนอของเพลงที่น่าจะใช้แทนกันและเป็นเพลงหลังกของวงศ์ได้ด้วย !!


ทำไมต้องหันมาทางนี้ด้วยล่ะ ....

'' เอ่อ ถ้าเป็นเพลงแนวนี้หรอ? อืมม '' เรารองนึกๆ ดูแล้วลองไล่ลิสเพลงจากในหัวของเรา แต่มันก็ไม่มีเนื้อเพลงที่หน่อมแน้มได้แบบนี้แฮะ

'' เอ่อ ถ้าไม่ใช่เพลงความหมายสดใสเกินไปแบบนั้น ลองเป็นเพลงนี้ได้หรือเปล่า?'' เราลองเปิดเมโลดี้เพลงนี้ให้ทุกคนได้รับฟัง พร้อมกับหยิบเนื้อเพลงวิ่งไปตามจังหวะของเพลงด้วย
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | สมัครสมาชิก

รายละเอียดเครดิต

รายชื่อผู้กระทำผิด|โทรศัพท์มือถือ|รูปแบบข้อความล้วน|Otaku Fever Fansite

GMT+7, 14-11-2019 14:19 , Processed in 0.272446 second(s), 23 queries .

Powered by Discuz! X3.2 R20150609, Rev.38

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้