Otaku Fever Fansite

 ลืมรหัสผ่าน
 สมัครสมาชิก
ค้นหา
เจ้าของ: nutchsnon

[ Play ] School Fever : Frist SS >> R.I.P Mode <<

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 4-11-2012 03:31:42 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Eureka_GL_World เมื่อ 29-11-2012 20:40
รินกอดอกแน่นก่อนจะมองไอยะด้วยสายตาแน่วแน่

ริน : ไม่คืบหน้าเลยต่างหากล่ะ!~ - เธอตอบออกมาเอาดื้อๆแบบนั้น

ริน : ก็นะ มันก็ใช่ว่าพวกเราจะได้ใช้ห้องสตูดิโอได้ตลอด แล้วสตูดิโอ้ของ โปรฯ เราก็อยู่ค่อนข้างไกล ฮารุกะกับจิฮายะเองก็ไม่ค่อยสะดวกจะไปที่นั่นบ่อยๆเท่าไหร่ด้วย อย่างดี พวกเราก็ได้ซ้อมแค่เรื่องเพลง เท่านั้นแหละ

รินอธิบายพลางถอนหายใจเบาๆ

ริน : ก็นะ ยูนิตของเรายังไม่มีผลงานเป็นชิ้นเป็นอันเลย รุ่นพี่ฮารุคงจะยังไม่จัดตารางใช้ห้องซ้อมอยา่งเป็นทางการเท่าไหร่ . . .

รินจ้องไอยะพลางท้าวเอว

ริน : แต่ถ้านายไปคุยให้ก็อีกเรื่องนะโปรดิวเซอร์ซัง . . .


" คุยกับใคร ? ฮารุน่ะเหรอ ???? เฮอะ "

ผมสะบัดหน้าทิ้งโดยอัตโนมัติ คงเป็นเพราะเรื่องของรุ่นพี่ ริสะ ผมจึงไม่ชอบ ฮารุเข้าไส้แน่ ๆ

และก็คงเป็นที่ความรู้สึกด้วย

" งั้นชั้นจะลองหาทางดู ไม่ว่าจะยังไงชั้นจะหาที่ให้พวกเธอซ้อมกันให้ได้ "

แล้วจะเป็นที่ไหนละ... ห้องพักเก่าของชั้นเหรอ.. ???

ถึงพอเอาของไปที่บ้านของคาฉะจนโล่งพอที่จะซ้อมกันได้แล้วก็เถอะ...

แล้วก็...ไม่ไกลจากโรงเรียนด้วย... มันก็น่าสนอยู่หรอกนะ...

แต่ยังไงก็คงต้องเก็บไว้เป็นตัวเลือกสุดท้ายนั้นแหละ เพราะหาที่ซ้อมดี ๆ ให้พวกเธอก่อนน่าจะดีที่สุด

รินมองไอยะเฉยๆก่อนจะถอนหายใจยาว

ริน : เฮ้อ กะแล้วเชียวว่าต้องพูดแบบนี้ . . . - เธอยื่นมือมาแตะผมของตัวตัวเองแล้วคลายออกเบาๆพลางกลับมาท้าวเอวเหมือนเดิม

ริน : ก็นะ อีกไม่กี่วัน งานแรกของพวกเราก็คงจะเริ่มแล้ว ขืนชักช้าอยู่แบบนี้ ชั้นเองก็ไม่คิดว่ามันจะจบได้สวยเท่าไหร่

ริน : แล้วนายมีที่ๆคิดเอาไว้แล้วงั้นหรอ?


" ... "

ที่คิดไว้ตอนนี้มีแค่บ้านของชั้นนั้นแหละ

ก็อยากจะพูดแบบนั้นไปอยู่หรอกนะ... แต่ชั้นก็ไม่อยากให้พวกเธอมาลําบากชักเท่าไหร่

จะลองหาทางหาที่สบาย ๆ กว่านั้นให้ได้ก่อน แต่ลองบอกไปก่อนล่ะกัน... ไม่ล่ะ ๆ อย่าดีกว่า

" ก็ยัง.. แต่เดี๋ยวชั้นจะดําเนินการเดี๋ยวนี้แหละ "

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันที กดไปที่เบอร์ของคุณประธานนักเรียน

หวังว่าประธานจะช่วยอะไรได้บ้างนะ

ตรุ๊ด ตรู๊ด ปี๊บ

ไอริ : โอ๋? ว่าไง มีอะไรหรอ? - เสียงของรุ่นพี่ไอริดังผ่านสายมา แต่ดูจากน้ำเสียงที่ฟังดูดังและชัดเกินความจำเป็น เธออาจจะเหน็บโทรศัพท์คุยไปอยู่ก็ได้?


... ประธานคงกําลังยุ่งอยู่แน่ ๆ ไอเราก็ดันใจร้อนไปหน่อย ปกติจพส่งข้อความไปก่อนแท้ ๆ

" กําลังทํางานอยู่เหรอครับ ? "

ผมลองเกริ่นถามไปก่อนเพื่อว่าเขาอาจจะไม่ยุ่งอย่างที่ผมเข้าใจอยู่ก็ได้

  ไอริ : อื้มก็นะ เป็นประธานนักเรียนมันก็ไม่ได้หาเวลาว่างง่ายแบบนั้นนี่เนอะ ว่าแต่มีอะไรหรอ จู่ๆถึงโทรมาเอาป่านนี้? - ไอริถามกลับมา


ผมมีเรื่องอยากจะขอร้องน่ะครับ ถึงอยากจะพูดแบบนี้ แต่มันได้ที่ไหน ไม่อยากให้งานของประธานต้องเยอะขึ้นซะเปล่า

" ผมจะโทรมาให้กําลังใจเรื่องงานน่ะครับ สู้ ๆ นะครับ "

เนียนมากเลยชั้น เนียนจนอยากจะบ้าตายเลยทีเดียว

ไอริ : . . .  อ่าฮะ?  - จู่ๆ ไอริก็เงียบไป ครู่หนึ่งก่อนที่จะมีเสียงอะไรบางอย่างถูกวางลงใกล้ๆ

ไอริ : ไหนว่ามาสิ เธอไม่เคยโทรมาส่งๆแบบนี้นี่? มีอะไรให้ชั้นช่วยงั้นหรอ? - กลายเป็นรุ่นพี่ไอริยิงคำถามตรงมาหาไอยะแทน


" ประธานนิ...หลอกไม่ได้เลยนะครับเนี้ย "

ผมถอนหายในเบา ๆ ให้กับตัวเอง ความรู้สึกตอนนั้นรู้สึกเหมือนโล่งอกมากกว่า...

" ประธานพอจะรู้จักที่ดี ๆ ที่ใหญ่พอให้ยูนิตของผมได้ซ้อมเต้นไหมครับ "

ไอริ : ห้องใหญ่ๆสำหรับซ้อมเต้น? สตูดิโอ น่ะหรอ?  . . . ว่าแต่ทำไม . . . - ดูเหมือนว่ารุ่นพี่ไอริจะเข้าใจอะไรบางอย่างก่อนที่เธอจะเงียบไปครู่หนึ่ง

ไอริ : งั้นหรอ ถ้าพูดถึงห้องซ้อมใหญ่ๆที่พอจะใช้สำหรับเต้นได้ ก็คงจะเป็น โรงละครของชมรมการแสดงล่ะนะ ที่น่าจะขอแบ่งพื้นที่ได้อยู่ จะให้พี่จัดการตรงนี้ให้มั้ย?


" ได้งั้นเหรอครับ !? "

ผมรู้สึกดีใจชะมัด ประธานนิเจ๋งสุด ๆ

" แล้วผมต้องทํายังไงบ้างครับ ! "

เนื่องจากเสียงที่พูดออกไปดังอยู่พอสมควรทำเอาไอยะได้ยินเสียงรุ่นพี่ไอริบ่นเบาๆ ก่อนที่จะกลับมาคุยกันปรกติ

ไอริ : เสียงดังเกินไปแล้วนะ อะไรล่ะนั่นท่าทางระริกระรี้เชียว  - เธอแซวไอยะก่อนจะพูดต่อ

ไอริ : อืม จากที่ฟังเสียงดูท่าทางจะอยากจะจัดการเองสินะ? ถ้างั้น พรุ่งนี้ลองหาเวลาไปหาประธานชมรมประสานเสียงที่ ตึก B ดูสิ เธอคนนั้นชื่อ เมกุริเนะ  ลูกะ อืม วิธีสังเกตุก็ไม่ยากหรอกเพราะเธอเด่นที่สุดในชมรมแล้วล่ะนะ


" เด่นสุด... ยังไง... เอาเถอะ ขอบคุณมากครับประธาน ไว้ถ้ามีโอกาศผมจะพาไปเลี้ยงไอศครีมอีกนะครับ "

ผมตอบกลับประธานไปแบบนั้น พลางรีบร้อนที่จะไปห้องชมรมทันที

" ริน ! ฝากดูแลเด็กคนนี้ด้วยนะ แล้วก็เธออยากเจอฮารุน่ะ ถ้ามีโอกาศล่ะก็พาเด็กคนนี้ไปพบหน่อยล่ะกัน "

ผมรีบวิ่งออกไปทันทีโดยที่ยังไม่ทันได้รับคําตอบใด ๆ กลับมา

" จริงสิ !! มีอะไรติดต่อมาหาชั้นทันทีเลยนะ ทั้งคู่เลย !! "

ไอริ : เอะ? เดียวสิ ไอยะ? - ดูเหมือนว่าสายจะตัดไปแล้วเสียแล้ว

ส่วนทางด้านรินที่เห็นท่าทางเร่งรีบนั่น ก็ยังไม่ทันจะแย้งอะไรไอยะก็ได้วิ่งไปออกไปก่อนซะแล้ว

ริน : โม่ นี่จะให้ชั้นเป็นพี่เลี้ยงเด็กรึไงเนี่ย?

ซานะ : ฮิๆ ฝากตัวด้วยนะค้า รุ่นพี่

ริน : เฮ้อ จ้าๆ

ห้องชมรมการแสดง

เมื่อไอยะเรียบบึ่งวิ่งมาถึงดูเหมือนว่าประตูหน้าห้องจะต่างจากประตูห้องของชมรมประสานเสียงหรือชมรมดนตรีโดยสิ้นเชิง และที่ด้านหน้าห้องยังมีป้ายรูปต้นหอมแปะเอาไว้อยู่ด้วย

[ 1 ] เปิดประตูเข้าไป
[ 2 ] ยังก่อน ยืนรอดูว่ามีคนจะเดินเข้าออกมั้ย
[ 3 ] อื่นๆ


[ 2 ] ยังก่อน ยืนรอดูว่ามีคนจะเดินเข้าออกมั้ย

แต่อยู่ ๆ จะเข้าไปเลยก็ใช่ที รอดูลาดลาวไปก่อนล่ะกัน

ผมคิดแบบนั้นบางยืนพิงกําแพงแถว ๆ โดยไม่ทําให้ตัวเองเป็นจุดสนใจไปก่อน

ถ้ามีคนเข้ามาล่ะก็ ก็ลองไปถามดูแบบนั้นน่าจะดีกว่าล่ะนะ

. . .

ไอยะยืนรออยู่ครู่หนึ่ง ดูเหมือนว่าตอนนี้จะไม่มีใครเดินผ่านเข้ามาออกในห้องนี้เลย แต่พอไอยะมองเข้าไปยังฟ้าที่ประตู ดูเหมือนว่าจะเห็นว่ามีเงาของคนอยู่ด้านในด้วย อีกทั้งยังมีเสียงดังแผ่วๆวออกมาคล้ายๆกับเสียงเด็ก? น่าจะเด็กกว่าซานะอีกก็เป็นไปได้?


" .... "

เปลี่ยนใจแล้วล่ะ ขอเข้าไปเลยล่ะกัน

ผมค่อย ๆ เปิดประตูตรงหน้าผมออกอย่างช้า ๆ

เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนเจ้าของเสียงนั้นด้านใน

เมื่อไอยะเปิดประตูเข้ามายังด้านในแบบแง้มๆช้าๆ เขาได้เห็น กลุ่มคนแบ่งออกไปเป็นสองกลุ่ม ซึ่งกลุ่มหนึ่งมีนักเรียนหลักสูตรพ่อบ้านผมสีท้องและมัดแกะด้านหลังเอาไว้ ซึ่งเขาเป็นคนแรกที่หันมาสังเกตุเห็นไอยะ เข้ามายังด้านใน และพอมองดีๆ หน้าตาเขาแทบจะคล้ายรุ่นพี่ฮารุมาเลยก็ว่าได้ เพียงแต่ ตาของเขาเป็นตาสีฟ้าหม่นไม่ใช่ตาสองสีแบบรุ่นพี่ฮารุ

: พบ คากามิเนะ เร็น , ริน ( เนื่องจาก Host ที่ร้านไม่รองรับ Upic/me เลยจะมาใส่ให้หลังจากกลับหอ )
: พบ ฮัตซึเนะ ยูกิ , ฮัตซึเนะ ซากุระ
: พบ รุ่นพี่ ลูกะ , รุ่นพี่ไคโตะ

ส่วนพอหันมามองข้างๆชายหนุ่มผมทองเขาก็เห็นเด็กผู้หญิง สองคนกำลังนั่งเล่นด้วยกันอยู่ซึ่งดูๆแล้วพวกเธอคล้ายกันมากแทบจะเป็นฝาแฝดเลยก็ว่าได้ ต่างกันก็แค่สีตาและผมเท่านั้น คนหนึ่งผมสีชมพูเข้มสว่างและอีกคนเป็นสีฟ้าสว่าง อ้อ ตรงริบบิ้นของทั้งสองคนที่มัดทวินเทลเป็นลูกเชอร์รี่ส่วนอีกคนเป็นคล้ายๆกับเกล็ดน้ำแข็งด้วยล่ะ

??? : หือ? มีแขก มาหรอ? - ชายหนุ่มผมสีน้ำเงินเข้ม ปากสีน้ำเงินเข้มตามสีผมของเขาได้เดินมาหาไอยะพลางยิ้มทักทายอย่างเป็นมิตร

??? : นักเรียนหลักสูตรพ่อบ้านมีธุระอะไรกับชมรมนี้หรอครับ?  


" ผมต้องการพื้นที่สําหรับฝึกซ้อม สําหรับ 3 คนน่ะครับ ประธานนักเรียนจึงแนะนําให้ผมมาลองคุยกับเอ่อ... เมกุริเนะ ลูกะ "

ผมโค้งเครพอย่างมีมารยาท ก็นะถ้าที่นี้ไม่ได้จริง ๆ ก็คงต้องเป็นบ้านผมจริง ๆ นั้นแหละ

ไคโตะ : อ๋อ อย่างนี้นี่เอง . . . - รุ่นพี่ไคโตะพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะหันไปทางด้านในห้องชมรม

ไคโตะ : ก็นะ ถ้างั้น เข้ามาสิ ลูกะซังเองก็อยู่ด้านในห้องเหมือนกัน

รุ่นพี่กล่าวเชิญไอยะเข้ามายังด้านใน และพอทั้งสองคนเดินเข้ามาไม่กี่ก้าวไอยะก็ได้พบกับ หญิงสาวร่างสูงผมสลวยสีชมพูอ่อน กำลังนั่งเขียนอะไรบางอย่างอยู่

ไคโตะ : ประธานฯ มีคนมาขอพบน่ะครับ

เมื่อรุ่นพี่ไคโตะ เอ่ยบอกคนที่อยู่ตรงหน้าเธอได้หันมาหาทั้งสองคนพลางยิ้มให้ไอยะอย่างเป็นมิตร

ลูกะ : หือ? แปลกจังเลย ลมอะไรพัดเธอมาล่ะ ไอยะคุง? - รุ่นพี่เอ่ยถามขึ้น และดูเหมือนว่าเธอจะรู้ชื่อของไอยะด้วย


อะไรกันผู้หญิงคนนี้ รู้จักชื่อของชั้นด้วยงั้นเหรอ .. !?

" สวัสดีครับ คุณคงเป็น เมกุริเนะ ลูกะ สินะครับ.. พอดีประธานนักเรียนแนะนําคุณให้ผมรู้จักน่ะครับ "

เรื่องนั้นไว้ก่อนก็แล้วกัน ของานก่อน

" ผมอยากจะขอยืมพื้นที่สักเล็กน้อยให้ยูนิตที่ผมรับผิดชอบซ้อมกันนะครับ ขอความกรุณาเก็บไว้พิจารณาด้วยครับ "

ผมโค้งหัวขอร้อง อย่างไม่รีรอ

รุ่นพี่ลูกะทำท่าคิดไปพลางเท้าคางและวางงานที่เธอกำลังอ่านและเขียนอยู่

ลูกะ : อืมมม ถ้าเป็นคนที่ไอริเป็นคนแนะนำมาล่ะก็ได้อยู่หรอก

ลูกะ : แต่ว่าชมรมพี่จะได้อะไรจากพวกเธอที่มาขอยืมใช้สถานที่ล่ะ? . . .


" อะไรก็ได้ ถ้าเป็นสิ่งที่ผมทําได้ล่ะก็ ผมจะทําทุกอย่างเลย "

ผมเงยหน้าขึ้นตอบอย่างแข็งขัน

" รบกวนด้วยเถอะครับ "

ลูกะ : อะไรก็ได้อย่างนั้นหรอ? . . . เขาว่าอย่างนั้นแน่ะ - รุ่นพี่ลูกะวางปากกาลงก่อนจะนั่งไขว่ห้างพลางหันมาขอความเห็นจากไคโตะที่ยืนอยู่ด้านหลังเขา

ไคโตะ : แต่แบบนั้นมันจะไม่เป็นการเอาเปรียบพวกเขาหรอครับ? ลูกะซัง?

ลูกะ : ก็นะ แต่ในเมื่อเขาระบุมาไม่ได้ว่าจะช่วยอะไรเราได้บ้าง เราก็คงต้องกำหนดเองล่ะ มีความเห็นว่ายังไงล่ะ?

กาคุโปะ : ฮ๊ายยยย ลูกะจังจะว่ายังไงก็คงต้อง อุ๊ก!!! - จู่ๆ มีชายร่างสูงผมยาวไว้หางม้าสีม่วงสนิทท่าทางแปลกๆ โผล่มาข้างๆรุ่นพี่ลูกะก่อนที่จะถูกหมัดของเธอกระแทกหน้าผากเข้าอย่างจังจนหงายท้องไป

ลูกะ : ให้ตายสิ โผล่ออกมาถูกจังหวะทุกทีเลย แล้ว นายคิดยังไงล่ะ?

กาคุโปะ : อื้ม สำหรับกระผมแล้ว ถ้าเกิดไอดอลพวกนั้นช่วยโปรโมทละครเวทีในวันวัฒนธรรมได้ล่ะก็ถือว่าเป็นเรื่องน่ายินดีไม่ใช่หรอขรั้บ?

ลูกะได้ยินแบบนั้นได้ทำท่าคิดแปบหนึ่งพลางหยักหน้าเบาๆ

ลูกะ : อืม นั่นสินะ ถ้าเด็กๆพวกนั้นมีชื่อเสียงพอจะดึงคนมาได้บ้างล่ะก็นะ?


" แน่นอน ผมน่ะจะทําให้ยูนิตของผมมีชื่อเสียงให้ได้ เพราะงั้นผมจะไม่ทําให้ผิดหวังแน่ "

ผมตอบกลับไปอย่างมั่นใจ

" แล้วก็..เอ่อ... คุณรู้จักผมด้วยเหรอ ? "

ไคโตะ : อืม ไม่เลยล่ะครับอ่ะฮะๆๆๆๆ - รุ่นพี่ไคโตะหัวเราะออกมาพร้อมกับรอยยิ้มนั้น ส่วนทางด้านรุ่นพี่ลูกะเองก็ได้แต่หัวเราะในลำคอเบาๆก่อนจะมองไอยะด้วยสายตาคมนั้น

ลูกะ : ไม่เอาน่ะ ตอนที่เธอกับฮารุมีปาเสียงกันครั้งแรก ชั้นก็อยู่ที่นั่นเหมือนกันนะ แล้วก็ ขอโทษนะที่แนะนำตัวช้าไปหน่อย พี่ชื่อ เมกุลิเนะ ลูกะ ก็อย่างที่เห็นเป็นประธานชมรมการแสดงแล้วก็กำลังคบกับประธานชมรมประสานเสียงที่เธอสังกัตอยู่ ไซออนจิ ฮารุ ยังไงล่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะ ไอยะคุง


" เช่นกันครับ... ขอบคุณมากครับ "

ผมโค้งโครพอีกครั้งนึง

" งั้นเดี๋ยวผมไปเชิญอีก 3 คนมาแนะนําตัวนะครับ "

ผมพูดเสร็จก็เดินกลับไปหารินทันที

ลูกะ : จ้าๆ ยังไงพวกเธอก็กำลังลำบากกันอยู่ เอาไว้ชั้นจะไปเก็บภาษีกับไอริเองแล้วกันนะ เสร็จแล้วก็กลับมาคุยเรื่องเวลากันอีกที

ลูกะบอกก่อนจะให้ไอยะเดินกลับมายังชมรมประสานเสียง

- กลับมายังชมรมประสานเสียง -

หลังจากที่ไอยะเดินกลับมาตรงทางเดินไม่พบใครเขาได้เดินกลับมายังห้องชมรม และเมื่อเปิดไป นั้นเอง เหล่าไอดอลทั้งหลาย (อนาคต) ได้มานั่งลายล้อมซานะที่นั่งอยู่ตรงกลางที่กำลังตื่นเต้นที่ได้พูดคุยกับเหล่าไอดอลประจำโรงเรียนแห่งนี้

ซานะ : อ๊ะ ไอยะนี่ซางงง ทางนี้ค่ะทางนี้ - เธอโบกมือเรียกไอยะ ก่อนที่ทุกคนจะหันมามองไอยะเป็นสายตาเดียวกัน

ริน : ช้า ! นี่นายหายไปไหนมาเนี่ย?

ฮารุกะ : นะน่าๆ รินจัง ใจเย็นๆสิจ๊ะ แล้ว . . . เป็นยังไงบ้างคะ โปรดิวเซอร์?


" พวกเธอตามชั้นมาเลย ชั้นได้ที่ซ้อมแล้วล่ะ "

ตอนนี้ผมไม่ได้ใส่ใจรินที่พูดกัดผมมากนัก

" ซานะ ก็ตามมาด้วยก็ได้นะ "

เ้สร็จสิ้น
โพสต์ 30-11-2012 14:05:59 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Eureka_GL_World เมื่อ 7-12-2012 17:16
จิฮายะ : ? มีอะไรอย่างนั้นหรอคะโปรดิวเซอร์? - จิฮายะถามขึ้นหลังจากนั่งคุยกับซานะอย่างเอ็นดู

ซานะ : ท่าทางรีบร้อนจังเลยนะคะ ไอยะนี่ซัง? หรือว่าจะได้งานเพิ่มแล้วอย่างนั้นหรอคะ? - เมื่อสิ้นเสียงคำว่า ' งาน ' จาก ซานะ ดวงตาของไอดอลยูนิตของไอยะทั้งสามคนได้ตาเบิกกว้างและถามออกมาเป็นเสียงเดียวกันแทบจะพร้อมๆกัน

จิฮายะ & ริน & ฮารุกะ : หางานให้พวกเราได้แล้วหรอ / คะ? โปรดิวเซอร์/ ซัง / ไอยะ ?  


" อืม... ก็ไม่เชิง ยังไงซะ ก็ตามชั้นมาก่อน "

เอาเถอะ ตามมาก่อน มันก็ไม่เชิงเป็นงานหรอกนะ แต่ก็ว่าเป็นงานของพวกเธอได้เลย

" ถ้าพวกเธอทําได้ดีล่ะก็ พวกเธอจะได้อะไรกลับมาเยอะเลยล่ะนะ "

ทั้งสามคนต่างมองหน้าของกันและกัน พลางเดินตามไอยะกลับมายังห้องชมรมการแสดง

จิฮายะ : เอะ ? ชมรมการแสดง?  - จิฮายะเงยหน้าพลางถามออกมาลอยๆ

ริน : หือ? แล้วพวกเรามาทำอะไรที่นี่ล่ะเนี่ย?

รินถามขึ้นด้วยความสงสัยเช่นกันก่อนจะเดินตามไอยะเข้ามายังด้านในห้อง และรุ่นพี่ลูกะเองก็ได้นั่งรออยู่ก่อนแล้ว

ลูกะ : สวัสดีจ้า สาวๆ นั่งลงก่อนสิ ?  - เธอยิ้มต้อนรับ ทั้งสี่คนที่มาเพิ่มพลางบอกให้นั่งตรงโซฟาด้านหน้าของตัวเอง

ริน : นี่มันอะไรกันเนี่ย ไอยะ?


" คุณประธานชมรมการแสดง เขาเอื้อเฟือให้พื้นที่ซ้อมพวกเธอน่ะ "

ผมอธิบายให้ทั้งสามคนฟังเบา ๆ

" ส่วนเงื่อนไข ลองถามเขาอยู่ "

จิฮายะและรินหันมาทำสีหน้าเครียดใส่รุ่นพี่ลูกะที่นั่งไขว่ห้างกำลังมองพวกเธออยู่อย่างสนอกสนใจ

ลูกะ : ไม่นะ อย่ามองพี่ด้วยสายตาแบบนั้นสิ เดี๋ยวท้องกันพอดี - รุ่นพี่หยอก จิฮายะที่ปั้นหน้ายากใส่เธอพลางขยิบตาให้จิฮายะทำให้เธอตั้งสติได้ก่อนจะกระแอมเบาๆ

จิฮายะ : อืม แล้วเงื่อนไขที่จะให้พวกเราใช้สถานที่คืออะไรหรอคะ รุ่นพี่ลูกะ . . .

ลูกะ : จ๊ะ ก็ไม่มีอะไรมากหรอกนะ แต่ว่า ช่วงวันงานวัฒนธรรม เราอยากได้พวกเธอมาช่วยงานทั้งวันน่ะ

ริน : อะไรนะคะ! แบบนั้นพวกเราก็ไม่ได้ขึ้นแสดงของชมรมเราน่ะสิ!

ฮารุกะ : เอ่อ รุ่นพี่คะ วันงานวันนั้นเป็นงานที่สำคัญเอามากๆเลยนะคะ

ลูกะ : อื้อ พี่รู้อยู่แล้วล่ะ เพราะงั้นเลยอยากยืมตัวพวกเธอมาเรียกลูกค้าหน่อยยังไงล่ะ  - รุ่นพี่ลูกะอธิบายพลางหันมามองไอยะเพื่อขอความเห็น


" ตอนนี้ก็ขึ้นกับพวกเธอแล้วล่ะ... ตรงนี้เธอต้องตัดสินใจกันเอง... "

ผมหันมาบอกกับทั้งสามคน พวกเธอจะเลือกอะไรกันนะ.. งานแสดง... รึที่ซ้อมเพื่อความเป็นไอดอล

ผมก็อยากรู้คําตอบเหมือนกัน...

ในขณะที่ทั้งสามคนตีสีหน้าซีเรียสและเต็มไปด้วยการใช้ความคิดและต่างพากันมองตากันช่วยกันตัดสินใจ

ปั้บ! เสียงสมุดของรุ่นพี่ลูกะได้ดังขึ้นดึงสติของสามคนกลับมาสนใจเธอ ก่อนที่ตัวเธอจะยืนขึ้นพลางถอนหายใจเบาๆ

ลูกะ : ฮึ อย่างที่ฮารุบอกเลยนะ - รุ่นพี่ลูกะพูด พลางเดินไปหาไคโตะและยื่นสมุดให้

ลูกะ : หลังเลิกเรียน พวกเธอจะใช้ห้องซ้อมบทละครด้านหลังเวทีก็ได้ตามสบายก็แล้วกัน กลับกันไปได้แล้วล่ะ แล้วก็ . . . - รุ่นพี่ลูกกะหันมาหาไอยะ พลาง ยื่นกระดาษแผ่นเล็กๆให้

ลูกะ : ฝากเจ้านี่ไปให้ไอริด้วย แล้วก็ นี่จะเป็นการช่วยเหลือพวกเธอแค่ครั้งเดียวเท่านั้น ทำให้ดีที่สุดด้วยล่ะ . . .


" ทราบแล้วครับ.. "

ผมได้แต่รับกระดาษแผ่นนั้นไว้ พลางมองไปยัง 3 คนนั้น

" ขอบคุณมากครับ... ประธานชมรมการแสดง... "

หลังจากที่ได้รับคำตอบที่ไม่ค่อยน่าพอใจเท่าไหร่ ทำเอาไอดอลทั้งสามคนเดินกลับมาด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก แต่ในระหว่างทาง รินที่เก็บกดมานานก็ได้บ่นออกมา

ริน : อ๊าาา โม่ อะไรของเค้านะ ไหนบอกว่าจะตกลงกันยังไงล่ะ เล่นพูดเองเออเองหมดเลยไม่ใช่หรอ!?

ฮารุกะ : นะ น่าๆ ก็พวกเราไม่ให้คำตอบพี่เขาให้ชัดถ้อยชัดคำเองนี่นา เพราะงั้นพี่เขาเลย ตัดสินใจให้ ล่ะมั้งนะ.  .

จิฮายะ : . . . - จิฮายะเองไม่ได้พูดอะไร เหมือนเธอจะใช้ความคิดเสียมากกว่าพูดออกมาตรงๆ แต่ดูจากสีหน้าแล้วก็ไม่ได้ดีไปกว่าฮารุกะหรือรินเลย

ส่วนซานะที่ไม่รู้จะทำยังไงดีกับสถานการณ์นี้ เธอทำได้แค่เดินเกาะแขนไอยะไปเรื่อยๆเท่านั้น

ไคโตะ : เดี่ยวก่อนครับ  -  เสียงของรุ่นพี่ไคโตะ รั้งทั้งห้าคนให้กันมามอง ก่อนที่เขาจะวิ่งถือถุงอะไรบางอย่างมาด้วย

ไคโตะ : ที่ประธานพูดจาเย็นชาแบบนั้น ต้องขอโทษแทนเค้าด้วยนะครับ เธอไม่ใช่คนใจร้ายอะไรหรอก แล้วก็นี่ กุญแจสำหรับห้องซ้อมบทละครครับ - เขายื่นกุญแจที่หน้าตาเหมือนกัน ทั้ง สี่ดอกให้ ไอยะ ริน จิฮายะ และฮารุกะ

ไคโตะ : แล้วก็เจ้านี่ ของเย็นๆหวานๆจะทำให้พวกเราอารมณ์ดีขึ้นนะครับ - เขายิ้มพลางยื่นหวานเย็นให้คนละไม้ ดูท่าเขาจะเป็นคนช่างเทกแคร์คนอื่นนะ?



" พวกเธอไม่ต้องคิดมากหรอก... พยายามในสิ่งที่พวกเธอต้องทําก็พอ เรื่องพวกนั้นน่ะเดี๋ยวชั้นคิดให้เอง "

ผมยังสงสัย อยู่ว่าพวกเธอนั้นจะให้คําตอบลูกะ แต่ก็นะ...

" ถ้าหากต้องเลือกจริง ๆ .. พวกเธอจะเลือกอะไรเหรอ ? "

เมื่อได้ยินคำถามนั้น กลับกลายเป็นว่าทั้งสามคนกลับมาคิดหนักอีกครั้ง

ริน : แหงสิ ก็ต้องเลือกวันงานวัฒนธรรมอยู่แล้วสิ ก็นั่นน่ะมีอีเว้นให้พวกเราขึ้นไปร้องเพลงให้นักเรียนทั้งโรงเรียนได้รับชอมเชียวนะ

จิฮายะ : อืม ก็จริงนะ แต่ว่ามันก็ช่วยไม่ได้นี่ มีแค่ยูนิตเราที่ยังไม่มีผลงานเป็นชิ้นเป็นอันเลย

ฮารุกะ : อืมมมม กลับมาซีเรียสกันอีกแล้วล่ะ อ่ะฮะๆ ฮะๆๆ - ฮารุกะหัวเราะกลบเกลือน บรรยากาศมาคุนี้ แต่ดูท่าจะไม่ค่อยได้ผลเท่าไหร่


" ไม่ต้องเครียดขนาดนั้นก็ได้... "

ผมเดินไปตีหัวฮารุกะเบา ๆ

" ไม่รู้หรอกนะว่าคําตอบของพวกเธอจะเป็นยังไง ถ้าหากเป็นชั้นล่ะก็ ชั้นจะเลือกงานโรงเรียน "

ผมยิ้มเล็ก ๆ แล้วมองขึ้นไปบนท้องฟ้า

" ถ้าหากงานแค่งานโรงเรียนยังทําให้ผู้ชมผิดหวังล่ะก็... อย่าหวังจะขึ้นไปเป็นไอดอลได้เลย "

เฮ่อ... พูดมาถึงขนาดนี้แล้วคงต้องเอาให้จบ

" ชั้นเชื่อว่าพวกเธอสามคนทําได้อยู่แล้ว ตั้งใจกับงานที่อยุ่ตรงหน้าให้เต็มที่เลย "

ริน : ฮึ! แหงอยู่แล้ว แค่โปรโมทชมรมในโรงเรียนเอง ชั้นจะลากแฟนๆ มากระจุกกันแต่ในชมรมการแสดงให้ดู

รินพูดพลางยิ้มบางๆ ก่อนจะเดินนำทั้งสามคนไปก่อนตามมาด้วยจิฮายะที่ไม่ได้กล่าวอะไรส่วนฮารุกะที่ยืนอยู่ข้างๆไอยะ

ฮารุกะ : ดีจังเลยนะคะ ท่าทางรินจังจะอารมณ์ดีแล้วล่ะ - เธอพูดขึ้นพลางมองตามแผ่นหลังของรินกับจิฮายะไป


" ยัยนั้นดูเหมือนจะหงุดหงิดชั้นอยู่ตลอดเลยแฮะ แต่ก็ช่างเถอะ "

ผมบ่นนิดหน่อย ๆ พลางเกาหัวตัวเองเบา ๆ

" ไปเถอะ ฮารุกะ เดี๋ยวจะตามสองคนนั้นไม่ทันเอานะ "

ส่วนเราก็ต้องไปหาประธานสินะ ...

ผมจ้องมองไปที่กระดาษที่คุณลูกะฝากไว้

ฮารุกะ : อื้ม ! - ฮารุกะยิ้มรับก่อนจะเดินตามทั้งสองคนไป

ปุก!? จู่ๆ เสียงบางอย่างได้ดังขึ้นมาจากเท้าของฮารุกะ

ฮารุกะ : เหะ? ว๊าย!? - เธอเดินสะดุดขาตัวเองและกำลังทำท่าจะล้ม

ตัวเลือก [ 1 ] ปล่อยล้ม [ 2 ] ดึงตัวเธอไว้ไม่ให้ล้ม


[ 2 ] ดึงตัวเธอไว้ไม่ให้ล้ม

ผมตกใจแต่ด้วยความที่ตกใจนั้นแหละ เลยรีบคว้าแขนของเธอไว้เป็นปฏิกิริยาตอบโต้

" ฮารุกะ !! เป็นอะไรรึเปล่า !!?? "

ฮารุกะ : อ่ะ อื้อ ไม่เป็นไรหรอก ฮะๆๆ ขอโทษนะ พอดีชั้นก็มักจะซุ่มซ่ามแบบนี้เวลาสบายใจนี่ล่ะ - ฮารุกะหัวเราะแห้งๆ ก่อนจะพยายามยืนให้ตัวเองสมดุลไม่ล้มลงอีก ก่อนจะกล่าวขอบคุณไอยะ

ฮารุกะ : ขอบคุณนะ ไปกันเถอะ

ฮารุกะยิ้มให้ก่อนจะเดินนำไอยะไปก่อน

[ ตัวเลือก ] [ 1] ตามฮารุกะไปที่ห้องชมรมประสานเสียง [ 2 ] แยกตัวไปที่ห้องสภานักเรียน [ 3 ] ไปหาคาฉะที่ห้องสมุด [ 4 ] โทรหาซานะ


[ 2 ] แยกตัวไปที่ห้องสภานักเรียน

" ไปก่อนเลยฮารุกะ ชั้นต้องไปที่ห้องประธานนักเรียนก่อนน่ะ "

ผมโบกมือลาฮารุกะ พลางยิ้มให้เธอ ก่อนที่เดินไปที่ห้องประธานนักเรียน

แล้วเข้าไปทันที

ทันทีที่ไอยะเดินเข้าไปนั้น ดูเหมือนว่าเขาจะเข้าไปแบบปุบปับไปเสียหน่อย จึงได้เห็น รุ่นพี่ไอริกับรุ่นพี่โทโมเอะ นั่งคู่กันอยู่บนเก้าอี้เดียวกัน

แต่สายตาของรุ่นพี่ไอริที่เหลือบมาเห็นไอยะเดินเข้ามาพอดีเธอจึงพยายามจะดึงรุ่นพี่โทโมเอะออกห่าง

ไอริ : โทโมะเอะ ปล่อยนะ . . . มีคนมา นี่ หยุดสิ . . .

[ ตัวเลือก ] [ 1 ] เดินออกไปจากห้องแล้วรอให้เธอเรียกให้เข้ามา [ 2 ] ยืนมองอยู่แบบนั้น [ 3 ] อื่นๆ


[ 2 ] ยืนมองอยู่แบบนั้น

ทําอะไรกันน่ะ... ทําไมต้องไปนั่งบนเก้าอี้เดียวกันด้วย...

" สวัสดีครับทั้งสอง ถึงผมจะไม่รู้ว่าทั้งคู่ทําไมถึงนั่งบนเก้าอี้ตัวเดียวกันก็เถอะ "

ผมเดินไปหาประธานโดยไม่สนอะไรตรงหน้าเท่าไหร่นัก พร้อมยืื่นของที่มีคนฝากไว้ให้เธอ

" ประธานชมรมการแสดงฝากมาให้น่ะครับ "

เมื่อไอยะเดินเข้ามาใกล้ๆ รู้สึกว่ามันคงจะเป็นธุระส่วนตัวซักหน่อยสำหรับสองสาวตรงหน้าเขาตอนนี้ล่ะนะ

ไอริพยายามยื่นมือมารับกระดาษที่ไอยะยื่นมาให้อย่างยอมแพ้คนตรงหน้าเธอตอนนี้

ไอริ : อะ อื้อ ขอบใจนะ ดะเดี๋ยวพี่จะติดต่อกลับไปอีกที ตะแต่ว่า ตอนนี้ขอร้องล่ะ . . . ออกไปก่อนนะ . . . - เธอขอร้องไอยะพลางมีน้ำตาคลอนิดๆ

รุ่นพี่โทโมเอะ : ฮิๆ - เสียงหัวเราะดังแผ่วเบามาบางๆเข้าหูไอยะพร้อมกับรอยยิ้มที่แอบส่งมาให้เขาอย่างเยิ้ยหยิ่ง ก่อนที่จะเริ่มบรรจงริมฝีปากกัดที่กระดุมเสื้อของรุ่นพี่ไอริอีกครั้ง


" อืม... ก็ได้ครับ คงกําลังประชุมธุระสําคัญที่้เป็นความลับสุด ๆ เลยสินะครับ "

ถ้าไม่ใช่คงไม่ต้องถึงขั้นแนบชิดนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดียวกัน

" งั้นผมไม่กวนแล้วครับ ขอให้ประชุมกันอย่างราบรื่นนะครับ "

ไอริ : . . . - ไอริไม่ได้ตอบอะไร เธอได้แต่เม้มปากแน่นอย่างกับว่าตอนนี้ถ้าเธอพูดออกมาคงแย่แน่ๆ เป็นสัญญาณให้ไอยะออกไปจากห้องได้แล้ว


" .... งั้นผมไปล่ะ ฝากด้วยนะครับ "

ผมเดินออกจากห้องอย่างช้า ๆ และเมื่อออกมานอกห้อง

ผมก็มุ่งตรงไปหาพวกฮารุกะทันที

ย้ายมายังห้องชมรมประสานเสียง

เมื่อไอยะกลับมาดูเหมือนว่า กลุ่มยุนิตของเขากำลังฝึกร้องประสานเสียงกันอยู่

มาโคโตะ : อ๊ะ โปรดิวเซอร์ของฮารุกะนี่ พอดีเลย พวกฮารุกะกำลังซ้อมร้องเพลงอยู่เลย ให้ผมเรียกมั้ยฮะ? - มาโคโตะ ทักไอยะที่เดินเข้ามาตรงโซฟาหน้าประตู พลางลุกขึ้นทำท่าจะเดินไปเรียกให้


" เดี๋ยวก่อน ! "

ผมคว้าแขนผู้หญิงตรงหน้าไว้ได้ทัน

" ไม่ต้องหรอก ชั้นไม่อยากรบกวนการซ้อมของพวกเธอน่ะ "

ผมพูดแบบนั้น ก่อนที่จะมองซ้ายมองขวา

" เธอเห็นเด็กผู้หญิงที่มากับชั้นรึเปล่า ผมสีทองน่ะ "

มาโคโตะ : อ๋อ ถ้าเด็กคนนั้นล่ะก็  - เธอชี้ไปด้านในห้องที่มีเปียโนหลังนึงตั้งไว้อยู่

มาโคโตะ : กำลังนั่งดู ทาคาเนะเล่นเปียโนอยู่เลยน่ะ -เธออธิบาย

เมื่อไอยะเดินไปตามทาง เขาก็ได้เห็นชานะกำลังนั่งมอง รุ่นพี่ทาคาเนะกำลังนั่งดีดเปียโนะเพลงเบาๆสบายๆอยู่

ซานะ : อ๊ะ ไอยะนี่ซัง กลับมาแล้วหรอคะ? - เธอสังเกตุเห็นไอยะพลางถาม


" อือ.. เป็นไงบ้างสนุกไหม "

ผมก้มตัวลงให้ระดับสายตาของผมเท่ากับชานะ พลางลูปหัวเธอเบา ๆ

" แล้วเป้าหมายของเธอวันนี้สมหวังรึยัง ? "

  ซานะยิ้มพลางลงมาจากพนักเก้าอี้ แล้วเดินมาหาไอยะ

ซานะ : อื้อ วันนี้สนุกมาเลยค่ะ ถึงจะเสียดายที่ได้คุยกับรุ่นพี่ฮารุแปบเดียวก็เถอะ แต่รวมๆแล้วพวกพี่ๆเค้าต้อนรับกันอบอุ่นมากเลย เอาไว้วันหลังพาหนูมาเที่ยวอีกได้รึเปล่าคะ?  


" แน่นอน ได้ทุกเมื่ออยู่แล้ว "

ก็เพราะมาที่นี้ก็จะได้ทํางานด้วยล่ะนะ

" งั้นเดี๋ยวชั้นขอไปดูสามคนนั้นก่อนล่ะกันนะ "

ซานะพยักหน้ารับ ก่อนที่จะปล่อยให้ไอยะกลับมาหาไอดอลทั้งสามคนที่ยังคงฝึกซ้อมกันอยู่

มิกิ : หืมมม รินจังยังร้องไม่เก่งเหมือนเดิมเลยนะ

ริน : หนะ! หนะหนวกหูย่ะ แค่เสียงชั้นมันทุ้มกว่าคนอื่นเท่านั้นเองแหละ

มิกิ : อื้มๆ มิกิไม่ได้ว่าอะไรรินซะหน่อย แต่ว่านะ มิกิว่า รินลองร้องโทนต่ำกว่านี้หน่อยดีกว่ามั้ย?

ริน : ไม่เป็นไร ชั้นจะร้องตามคอนเซ็บให้ได้เองล่ะ

ฮารุกะ : แฮะๆ มิกิจังไม่งอนนะ รินจังแค่เจอเรื่องมาเยอะไปหน่อยอารมณ์ไม่ค่อยดีน่ะ นะ

มิกิ : ฮืมมม ถ้าฮารุกะว่าแบบนั้นจะไม่งอนก็ได้ . . . ( แต่สายตายังหันมามอง รินอยู่ )

จิฮายะ : . . .


" .... "

ผมตัดสินใจเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ ไม่รู้หรอกนะว่า พวกเธอจะเห็นผมรึเปล่านะ

" ดูตั้งใจกันดีจริง ๆ นะ... ก็ดีแล้วล่ะนะ... แต่จิฮายะ... "

ผมจ้องจิฮายะ... ได้แต่คิดว่าเธอกําลังคิดอะไรอยู่...

ฮารุกะ : แฮะๆ แต่ก็ยังไม่ค่อยราบรื่นเท่าไหร่นะคะ คือ .  . - ฮารุกะลังเลที่จะพูดพลางมองรินพลางยิ้มแห้งๆ

ริน : ฮึ ขอโทษแล้วกันที่เสียงชั้นทุ้มไปหน่อยน่ะ - เธอกอดอกแน่นอย่างอารมณ์ไม่ดีแต่ก็ไม่ได้ประชดใคร แต่ก็ทำให้มิกิที่นั่งฟังตั้งแต่แรกงอนตุ๊บป่องไปแล้ว


จิฮายะ : ? มีอะไรอย่างนัน้หรอ? - จิฮายะหันมาถามพลางปิดสมุดโน๊ตลงด้วยสีหน้าจริงจัง


" ชั้นแค่กําลังคิดว่า " ถ้าเธอยิ้มเธอจะเป็นคนที่น่ารักขนาดไหนกันน้าา " อะไรแบบนี้อยู่น่ะ "

ผมพูดพลางจ้องไปที่ตาจิฮายะอย่างจริงจัง ไม่รู้หรอกนะว่าเธอจะรับมุขแถสดของกระผมได้รึเปล่า

รีบเปลี่ยนคนคุยก่อนดีกว่า

" รินแต่ชั้นชอบเสียงทุ้ม ของเธอนะ "

อ๊ากกก นี้ชั้นพูดอะไรออกไป !! น่าอายชะมัด เปลี่ยนคนคุย ๆ ๆ ๆ

" ฮารุกะ เธอทําได้ดีแล้ว แต่เธอยังทําได้ดีกว่านี้อีกเยอะเลย เพราะงั้นพยายามเข้านะ "

เสร็จสิ้น
เจ้าหญิงลีน่า V.3
เจ้าชาย~!
โพสต์ 6-12-2012 15:24:03 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย nutchsnon เมื่อ 18-12-2012 14:38

ชินยิ้มน้อยๆออกมาพลางจัดเตรียมอาหารของตัวเองต่อ เค้าหันเห็ดหอมสดให้สวยงามแปปเดียวก็เสร็จจนหมด จากนั้นก็บากแครอทเป็นรูปดอกไม้ง่ายๆ หั่นขวางบางๆ ตัดปลายเล็กๆจนดูเหมือนดอกซากุระ จากนั้นก็นำปลาบดที่คุณเมดนำมา(คามาโบโกะ)หันเป็นแผ่นหนาพอประมาณและแกะสลักเล็กน้อยให้สวยงามขึ้น แล้วก็หั่นต้นหอมญี่ปุ่นเป็นเฉียงอย่างต่อเนื่อง

" มาโดกะซัง หอยนางรมล้างให้สะอาดนะครับ เช็ดให้แห้งแล้วก็นี่.. "

ชินหยิบแป้งมันไปวางข้างๆ

" ใส่หอยนางรมลงไป เขย่าเบาๆให้แป้งจับตัวหอยเสร็จแล้วเอาไปลวกในน้ำเดือดนะครับ "

เค้ายิ้มแล้วก็บอกกับมาโดกะอย่างเป็นกันเอง

จากนั้นเค้าก็เตรียมลวกเส้นบุก เต้าหู้และอื่นๆที่อยู่ในถาดที่แยกออกมา ระหว่างนั้นก็พลางมองไปที่มาโดกะกับซานะบาง และดูเหมือนว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยดี

ที่เหลือก็แค่ตั้งหม้อ ซึ่งเค้าคิดว่าหม้อไฟตระกูลนี้ไฮเทค(คิดไปเอง)เหลือเชื่อ หรือเพราะเค้าไม่เคยใช้ของแพงก็อีกเรื่องนึง

' จากนี้ก็แค่รอละ '

เค้าเช็ดมือ แล้วก็ฝานมะนาวเป็นแว่นบางๆ แล้วนำมาถูมือและภาชนะลวกๆก่อนจะจัดแจงทุกอย่างให้พร้อม

มาโดกะได้ยินแบบนั้นจึงพยักหน้ารัวๆ ก่อนจะเริ่มทำต่ออย่างช้าๆ แต่ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นพ่อบ้านของเธอที่ทำให้เสร็จสรรพเสียมากกว่า

ทางด้านซานะที่ฮํมเพลงไปเบาๆและจัดแจงเรื่องซุบจนเสร็จเรียบร้อย เธอได้หันมาหาชินพลางยื่นถ้วยชิมให้ชินอย่างร่าเริง

ซานะ : ชินนี่ซัง นี่ค่ะ รบกวนด้วย


" หือ? ไหนๆ "

ชินรับถ้วยมาชิมอย่างว่าง่าย

" ยอดเลย ซานะทำอาหารเก่งกว่าพี่จริงๆด้วยนะ "

เค้าชมเด็กสาวผมทองแล้วก็ลูบหัวเธออย่างแผ่วเบา........................ เฮ้ย!!?

' ง...ง...ง...ง...ง...งานงอก '

ชินยิ้มเจือน พร้อมเม็ดเหงือที่เริ่มผุดตามหลังคอ มือที่ลูบหัวก็ยังคงลูบเบาๆเพราะหยุดไม่ได้(?) แต่เจ้าตัวแข็งถือไปเรียบร้อย

เผลออีกแล้ว ทำอาหารทีไรเป็นแบบนี้ทุกที!

จะว่าไปเมื่อกี้..เราเรียกเธอว่า...

ชินคิดถึงสรรพนามที่ใช้กับเด็กสาวตั้งแต่เริ่ม จากนั้นก็หน้าร้อนแทบพอๆกับน้ำในหม้อเลยทีเดียว

ซานะก้มหน้าเบาๆรับมือที่อยู่บนศรีษะของเธอพลางยิ้มบางๆให้ชิน

ซานะ : แหม พวกพี่ชายนี่เวลาชมแล้วชอบลูกผมของหนูจังเลยนะคะ ฮิๆ - ซานะยิ้มหวานแต่ก็ยอมให้ชินลูกผมของเธอแต่โดยดี

ซานะ : ไอยะนี่ซังเองก็เพิ่งชมหนูแบบเดียวกับชินนี่ซังเลยค่ะ แบบนี้รู้สึกเหมือนได้พี่ชายสองคนเลยนะคะ ฮิๆ


เมื่อเรียกสติคืนมาได้ เค้ารีบชักมือกลับเบาๆแล้วปรับสีหน้าเป็นปกติอย่างรวดเร็วเพราะทำมาหลายครั้งในสองสามวันมานี้

" งั้นเหรอ ฮะฮะ "

' ไอยะ? พ่อบ้านคนเมื่อกี้สินะ '

ชินคิดถึงตอนที่ซานะกลับมา มีชายหนุ่มคนนึงเดินเข้ามากับเธอด้วย จะว่าไปที่นี้คนรับใช้เยอะสมเป็นตระกูลเศรษฐีเลยแฮะ

" งั้น หลังจากนี้ จะทำขนม พี่ให้ซานะมาช่วยพี่อีกได้ไหม? "

ชินถามสาวน้อยผมสีทองด้านหน้าด้วยน้ำเสียงนุ่มแฝงขอร้อง

ซานะ : ไทยากิ หรอคะ? -ซานะถามขึ้นพลางหันไปมองยามิที่นั่งแก้มป่องอยู่ในอ้อมแขนของรุ่นพี่โครเซ่พลางยิ้มและหัวเราะเบาๆในลำคอเล็กๆนั้น

ซานะ : อื้ม ได้สิ หนูเองก็อยากให้พี่ยามิร่าเริงเหมือนกัน


" สมเป็นครอบครัวเดียวกันจริงนะ รู้อีกแน่ะว่าพี่จะทำอะไร "

ชินยิ้มให้ซานะบางๆด้วยรอยยิ้มที่ไม่ค่อยจะยิ้มให้คนอื่นเห็นนัก

" เอาเถอะ ตอนนี้ก็เตรียมพร้อมหมดแล้วละนะ .... มาโดกะซัง? "

หลังจากที่ชินเรียกชื่อเขาก็ได้เห็นความพยายามของมาโดกะที่พยายามทำตามพ่อบ้านที่กำลังสอนเธอจัดการผัก ซึ่งนอกเหนือจากที่เขาได้บอกไว้ แต่ก็เข้าใจว่า การทำเมนูที่ชินสั่งคงจะยากเกินไปสำหรับคุณหนูที่ท่าทางจะไม่เชี่ยวชาญเรื่องทำอาหารเท่าไหร่นัก

ชุน : ได้แล้วครับ - เขายิ้มให้ชินพลางยื่นจานที่มีหอยนางรมที่เขาสั่งไว้จัดเรียงสวยงามและยังมีถ้วยที่ใส่น้ำมันหอยและพริกที่ถูกหั่นให้เป็นชิ้นเล็กๆประดับวางเรียงตัดกับตัวหอย เพื่อเพิ่มรสชาติและดับกลิ่นคาว

มาโดกะ : คะ? - เธอหันมาตอบอย่างรวดเร็วทั้งๆที่มือกำลังอุ้มกะละมังสแตนเลทจัดเรียงผักประดับจานสลัดอยู่


" อ้อ เปล่าครับ "

' ...... '

" ไม่ต้องรีบก็ได้นะ "

มาโดกะ : อื้อ - มาโดกะพยักหน้าตอบ ก่อนจะเริ่มทำต่อไม่ช้า อาหารชุดก็ได้จัดเตรียมเสร็จหรือก้แค่ไทยากิของหวานประจำวันนี้เท่านั้น

ซานะ : ชินนี่ซัง แป้งมันสำหรับไทยากิค่ะ - ซานะอุ้มถุงแป้งมายื่นให้ชินก่อนที่เธอจะวางถ้วยและที่ตีแป้งลง


" อ้า..? อันนี้ไว้ก่อนก็ได้ .. ไม่สิ เตรียมไว้ก่อนก็ดี "

ชินรับมาพร้อมลงมือจัดแจงส่วนผสมแล้วเตรียมทำอย่างรวกเร็ว

" ซานะฝากดูแลทุกอย่างไปที่โต๊ะได้เลยนะ "

  ซานะ : เชื่อมือได้เลยค่ะ - ซานะเดินมาหามาโดกะพลางยิ้มหวานและพาเธอละจากการทำอาหารมาช่วยกันจัดโต๊ะแทน

กลับกลายเป็นว่ามาโดกะนั้น ถนัดการเรียงจานและการจัดโต๊ะดีซะจนน่าแปลกใจ สมแล้วที่เธอเป็นคุณหนูและปล่อยออร่าผู้ดีออกมาตลอดเวลาล่ะนะ

แต่ถึงอย่างนั้น เมดอีกสองคนเองก็ได้ช่วยกันนำอาหารไปวางไว้ตรงกลางโต๊ะและนำเครื่องเคียงจากตู้มาเสริมด้วยจนโต๊ะนั้นเต็มไปด้วยอาหารและถูกจัดเรียงอย่างสวยงาม
  
โพสต์ 7-12-2012 18:06:38 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Eureka_GL_World เมื่อ 3-3-2013 22:14
จิฮายะ : ?? ยิ้มอย่างนั้นหรอ? มันจำเป็นสำหรับการเป็นไอดอลด้วยหรอ?

รินกอดอกแน่นกับวิธีเปลี่ยนคนพูดของไอยะ พลางเขม่นใส่ไอยะ

ริน : ไม่ต้องมาพูดดีเลยย่ะ ชั้นรู้ตัวดีน่า ไม่ต้องมาปลอบเลย !

ฮารุกะ : อ่ะฮะๆๆ - ฮารุกะหัวเราะแห้งๆก่อนจะมาสนใจที่ไอยะได้ชมเธอเหมือนกัน

ฮารุกะ : อื้ม จะพยายามทำให้ดีที่สุดเลยล่ะ - เธอเรียกกำลังใจตามนิสัยของตัวเองก่อนจะนึกอะไรออก

ฮารุกะ : อ๊ะจริงสิ มิกิจัง ชั้นซื้อเค้กจากชมรมคหกรรมมาด้วยล่ะ ทานด้วยกันมั้ย โปรดิวเซอร์ก็ด้วยนะ?


" อ่ะ ขอบคุณมาก งั้นขอร่วมวงด้วยคนละกันนะ "

ผมยิ้มให้ฮารุกะ เธอยังคงสดใสอยู่เสมอไม่ว่าสถานการ์ณจะเป็นยังไง โชดดีจริง ๆ ที่เลือกเธอมา ชั้นรู้สึกดีมากที่เห็นเธอยิ้ม

" แล้วก็นะ รินชั้นไม่ได้ปลอบเธอหรอกนะ ... ชั้นน่ะชอบเสียงทุ้มของเธอจริง ๆ "

ตอนนั้นผมรุ้เลยว่าผมนั้นยิ้มให้ริน ทั้ง ๆ ที่ผมน่ะรู้สึกขัดใจกับการต่อล่อต่อเถียงของเธอมาก

แต่มีเพียงเสียงของเธอที่ทําให้ผมยิ้มได้ โดยที่ผมไม่รู้ตัวด้วยครับ

ฮารุกะ : อื้ม ถ้างั้นเดี๋ยว ชั้นไปหยิบมาให้นะ - ฮารุกะ พูดพลางเดินออกไป ไม่ทันที่เธอจะเดินพ้นโซฟา เธอก็ได้เดินสะดุดกับขาโซฟาอีกแล้ว

ฮารุกะ : ว๊าย!? อูย แฮะๆ - นั่งคุกเข่ากับพื้นพลางหัวเราะแฮะๆ แต่ท่าทางจะไม่เป็นอะไรมาก ดูจากที่เธอลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงเข้าไปที่ตู้เย็น

มิกิ : อืม ซุ่มซ่ามดีจังเลยน้า ฮารุกะเนี่ย แต่แบบนั้นก็เป็นจุดขายดีๆของเธอเลย - มิกิบ่นอุบอิบขึ้นมาพลางหันมายิ้มใส่ริน

มิกิ : ไม่เหมือนกับ รินหรอกน้า ฮิฮิฮี่

ริน : เดี๋ยวเถอะ ได้ยินนะยะ

มิกิ : มิกิไม่ได้ว่าอะไรซะหน่อยนี่น้า - มิกิทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ก่อนจะทำท่ารอคอยขนมที่ฮารุกะกำลังจะหยิบมา

ส่วนทางด้านจิฮายะเองก้ได้ฮัมเพลงออกมาเบาๆ อยู่คนเดียวแบบนั้น


ท่าทางจะสนุกกันจริง ๆ นะ แต่แบบนี้ล่ะดีแล้ว ถ้าเครียดมากไปก็ใช่ที แต่ก็ยังมีคนนึงล่ะนะ

ผมนั่งจ้องจิฮายะ ที่นั่งฮัมเพลงอยู่คนเดียว

เสียงของเธอช่างไพเราะเหลือเกิน... เหมือนดั่งนกที่โบยบินไปได้ทุกที่...

แต่... ทําไมถึงขังตัวเองอยุ่ในกรงด้วยนะ... ทําไมกัน...

" นกน่ะ... มันต้องอยู่บนท้องฟ้าสิ... "

ผมเผลอหลุดปากพูดกับตัวเองเบา ๆ

  ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะไม่ได้ยินที่ไอยะพูดมาเพราะยืนอยู่ไกลกันและเสียงของไอยะค่อนข้างเบาด้วย นอกเสียจากว่ามิกิที่ยืนใกล้ๆกับริน( ข้างๆไอยะ ) กลับได้ยินชัดมีแต่เธอเท่านั้นทีจ้องไอยะครู่หนึ่ง ก่อนที่ฮารุกะจะนำ เค้กมา

ฮารุกะ : มาแล้วจ้า  มาทานกันเถอะนะ - เธอพูดพลางเดินอย่างระมัดระวังกว่าเดิมและมาถึงที่หมายอย่างปลอดภัยทั้งเค้กและเจ้าตัว

ปาตี้เล็กๆ ได้เริ่มขึ้น เหล่าไอดอลทั้งห้าคนและซานะเองก็ได้เดินมานั่งข้างๆไอยะด้วย เธอทั้งสนุกไปกับเสียงเพลงและอร่อยไปกับเค้ก แม้มันจะไม่ได้อร่อยเท่ากับเค้กราคาแพง แต่เธอก็รู้สึกว่ามันอร่อยเพราะได้ทานพร้อมหน้ากันหลายคนแบบนี้

ไม่นานนักฟ้าก็ได้เริ่มทอแสงสีส้มอ่อนแล้ว ดูเหมือนว่าจะได้เวลาแล้ว

ซานะ : อ๊ะ อีจิส โทรมาตามแล้วล่ะค่ะ ไอยะนี่ซัง - ซานะ หันมาหาไอยะพลางบอกเขา


" ได้เวลากลับแล้วสินะ "

ผมบ่นเล็กน้อย เพราะผมรู้สึกยังไม่ได้ทําอะไรเลยในวันนี้

" งั้นพวกเรากลับกันเลยดีกว่า ซานะ "

ผมก้มตัวลูปหัวซานะแบบที่ทําเป็นประจํา

" งั้นชั้นขอตัวก่อนล่ะ พวกเธอทุกคน แล้วเจอกันใหม่.. แล้วก็พยายามเข้านะ "

ผมกล่าวลาทุกคนพลางมองไปรอบ ๆ เพื่อมองทุกคนให้ทั่วถึง แล้วผมก็เห็นจิฮายะ...

ไม่รู้เหมือนกันตอนนั้นผมคิดยังไง ผมเดินเข้าไปหาเธอแล้วพูดกับเธอไปโดยที่ไม่ได้คิด

" จิฮายะ... เธอไม่ได้อยู่คนเดียวหรอกนะ "

จากนั้นผมก็รีบเดินจูงมือซานะออกจากห้องไปทันที

ย้ายกลับมายังประตูทางออกโรงเรียน

ไอยะและซานะพากันเดินกลับมายังประตูหน้าโรงเรียน โดยที่เด็กสาวนั้น ได้ฮัมเพลงที่ได้ฟังมาอย่างอารมณ์ดีจนกระทั่งมาถึงรถ

ซานะ : สนุกจังเลยนะคะวันนี้น่ะ ได้คุยกับพวกพี่สาวเยอะแยะเลย - เธอยิ้มหวาน พลางหันมาขอบคุณไอยะ

ซานะ : ขอบคุณนะคะที่พาหนูมาด้วยน่ะ


" ด้วยความยินดี... ถ้าอยากไปอีกก็บอกล่ะกัน "

ผมยิ้มพลางลูปหัวซานะเบา ๆ รู้สึกว่าช่วงนี้ผมจะยิ้มบ่อยขึ้นมาก

เรื่องนี้คงต้องขอบคุณ 3 คนนั้นแหละนะ

หลังจากนั้น ทั้งสองคนได้เข้ามายังด้านในรถและซานะเองได้เริ่มเล่าเรื่องราวที่เธอได้ฟังและความประทับใจที่ได้ยินจากเสียงร้อง การเล่นดนตรี หรือ ความอบอุ่นที่เธอได้รับจากการต้อนรับในวันนี้ ดูท่าเธอจะมีความสุขมาก แต่ไม่นานนักพวกเขาก็ได้กลับมาถึงบ้านแล้ว

ตัดมาช่วงเย็น

ซานะออกมาจากรถหลังจากที่ไอยะเดินออกมารับเธอพลางพากันเดินเข้ามายังด้านในตัวบ้านจึงได้มีเมดมายืนรับทั้งสองคน

เมด : เหนื่อยหน่อยนะคะ คุณหนูซานะ วันนี้ คุณหนูยามิพาแขกมาด้วยค่ะ

ซานะ : เอ๋? พี่ยามิอย่างนั้นหรอคะ? - ซานะทำท่าประหลาดใจ พลางเดินมาหาเมด

ซานะ : อีจิสซัง รบกวนพาพวกเราไปหาหน่อยสิคะ

เมด : รับทราบค่ะ แขกอยู่ที่ห้องรับประทานอาหารแล้ว กำลังช่วยกันคิดอยู่ค่ะว่าจะทำอะไรเป็นมื้อเย็นของวันนี้ดี - เธอรายงานก่อนจะพาไอยะ และ ซานะเดินมาที่ห้องรับประทานอาหาร ซึ่งเมื่อทั้งสองคนเดินเข้ามายังด้านใน นั้นเอง ไอยะได้เห็น รุ่นพี่โครเซ่และรุ่นพี่ลูก้าที่เป็นสมาชิกของชมรมประสานเสียงอีกทั้งยัง . . . มาโดกะและชุนอีกด้วย


" .... "

ไม่อยากเจอเลย เจ้าบ้านี้

" ขอตัวก่อนล่ะ "

ผมกระซิบข้างหูซานะเบา ๆ ก่อนที่จะเดินออกมาจากห้องอาหาร

ซานะ : เอะ? - ยังไม่ทันที่ซานะจะพูดอะไร ไอยะก็ทำท่าจะเดินออกไปจากห้องเสียแล้ว

คาฉะ : ไอยะ . . . - เสียงของคาฉะรั้งชายหนุ่มเอาไว้

คาฉะ : ฝากไปพาท่านพี่เซนะกับคิริโนะลงมาทานมื้อเย็นหน่อย - เธอออกคำสั่งกับชายหนุ่ม อย่างกับว่าให้ดูเหมือนเดินออกไปทำตามหน้าที่มากกว่าเดินหนีหน้าใครบางคน


" ... "

ผมหันไปมองคาฉะแว่บนึง ก่อนที่จะหันกลับเดินไปหาสองคนนั้นตามคําสั่งของเธอ

" คุณเซนะ... กับ คิริโนะ สินะ... "

แล้วสองคนนั้นอยู่ไหนกันนะ...



ไอยะเดินออกมายังห้องโถง ดูเหมือนว่าเขาจะต้องเริ่มเดินหาคุณหนูทั้งสองคนตามสถานที่ในคฤหาสแล้ว

[ ตัวเลือก ]
[ 1 ]  ห้องคิริโนะ
[ 2 ]  ห้องเซนะ
[ 3 ]  ห้องสมุด
[ 4 ]  ห้องนั่งเล่น
[ 5 ]  ห้องฝึกธนู
[ 6 ]  ห้องบันเทิง


[ 1 ]  ห้องคิริโนะ

น่าจะเป็นห้องนี้ล่ะมั้ง...

ผมเดินมายังห้องที่ผมคิดว่าน่าจะเป็นห้องของคิริโนะ พร้อมกับเปิดประตูเข้าไป

" คิริโนะ อยู่ไหม ... "

'' . . . . ''

ไม่มีเสียงตอบรับออกมาจากด้านในห้องนั้น ซึ่งดูเหมือนว่าเธออาจจะไม่อยู่ในห้องก็เป็นไปได้ แต่พอมองดูช่องใต้ประตู กลับมีแสงไฟรอดออกมา

[ ตัวเลือก ]

[ 1 ]  เคาะเรียกอีกที
[ 2 ]  พังประตูเข้าไป
[ 3 ]  ใช้กุญแจมาสเตอร์ถือวิสาสะเปิดประตู


[ 3 ]  ใช้กุญแจมาสเตอร์ถือวิสาสะเปิดประตู

ผมเปิดประตูเข้าไปในห้อง

" คิริโนะ อยู่ไหม "

พร้อมถามหาตัวเธอ พลางมองซ้ายมองขวา

เมื่อไอยะเปิดประตูเข้ามายังด้านใน แสงสว่างจากสีห้องที่เต็มไปด้วยสีชมพูและของน่ารักเต็มไปหมดเจิดจรัสเข้ามากระทบกับม่านตาของไอยะ

หะห้องน่ารักกว่าที่่เขาคาดไว้ คนที่หัวแข็งพูดจาชวนทะเลาะอยู่ตลอดเวลาแบบนั้นเนี่ยนะ

หือ?

ไอยะมองตรงไปยังข้างเตียงที่มีโต๊ะตัวเล็กๆ และมีโน๊ตบุ๊ควางเอาไว้อยู่

แต่พอมองไปรอบๆห้องดูเหมือนว่าเธอจะใช้ห้องน้ำด้านในอยู่ด้วย

[ 1 ] สำรวจห้อง
[ 2 ] อยู่รอจนกว่าเธอจะออกมา


[ 1 ] สำรวจห้อง

ผู้หญิงคนนั้นที่จริงเป็นแบบนี้เองเหรอ... ดูน่ารักขึ้นเป็นกองเลยแฮะ

ผมเดินดูของน่ารัก ๆ ต่าง ๆ นา ๆ ในห้องโดยไม่ได้สนใจอะไรเท่าไหร่นัก

มนุษย์เรานิมีหลายด้านจริง ๆ แฮะ เชื่อเลยสิ

  แกร๊ก เสียงประตูห้องน้ำดังขึ้น และร่างของคุณหนูคิริโนะได้เดินออกมาทั้งชุดลำลองบางและผ้าขนหนูที่พาดไหล่มา

คิริโนะ : เฮ้อ ~ สบาย . . . จัง . . . - ไม่ทันที่เธอจะถอนหายใจได้สุดทาง สายตาที่เผลอหันมาเจอไอยะเข้าทำให้เธอช็อคสินิม่าไปก็มิปาน

คิริโนะ : นะนะนะนะนะ นายเข้ามาในห้องชั้นไ้ด้ยังไง!? เมื่อกี้ชั้นก็ทำเหมือนว่าไม่อยู่แล้วไม่ใช่หรอ!?  


" เพราะชั้นคิดว่ายังไงเธอก็อยู่ในห้องน่ะ เลยเข้ามา คาฉะบอกให้ลงไปทานอาหารน่ะ "

ผมตอบกลับด้วยท่าทีเฉย ๆ และผมยังคงมองไปรอบ ๆ ห้อง อย่างไม่วางสายตา

" ห้องเธอน่ารักดีนะ "

คิริโนะ : หนะ หนวกหู ออกไปจากห้องของชั้นเดี๋ยวนี้นะ! - คิริโนะพูดตะกุกตะกักพลางชี้ไล่ให้ไอยะเดินออกไปจากห้อง

ทั้งๆที่ไม่เห็นจำเป็นจะต้องรีบไล่พ่อบ้านของตัวเองออกไปเลยนี่นะ?


ผมถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนที่จะค่อย ๆ เดินออกจากห้อง

" อย่าลืมลงไปทานข้าวด้วยล่ะ "

ต่อไปก็คงเป็นคุณ เซนะ สินะ อ๊ะ จริงสิ

ผมเดินกลับเข้ามาในห้องคิริโนะอีกครั้ง

" ลืมไป... ห้องคุณเซนะอยู่ไหนเหรอ ? "

คิริโนะ : งึกๆๆๆๆ อีตาบ้า !!! จะกลับมาทำไมอีกย้าา!! - คิริโนะตะโกนลั่นหลังจากที่เธอได้ช็อกอีกรอบหนึ่งจากการเปิดประตูเข้ามาโดยพลการของไอยะ เธอรีบหลบอยู่หลังบ้านประตูตู้เสื้อผ้าแทบจะทันทีที่เห็นไอยะ

คิริโนะ : อยู่ สุดทางเดิน ห้องยัยพี่หื่นนั่นอยู่สุดทางเดิน! รีบๆ ออกไปได้แล้ว! - เธอรีบบอกรีบไล่ไอยะไปด้วยสีหน้าโกรธเคืองเอามากๆ ปนกับความอายยิ่งทำให้เธอทวีคุณความโกรธเข้าไปอีก


" ขอบใจ "

ผมเลิกออกมาจากห้องอย่างเฉื่อย ๆ ไม่สนบรรยากาศอันร้อนระอุที่คิริโนะปล่อยออกมาแม้แต่น้อย

จากนั้นผมก็เดินไปถึงสุดทางเดิน

ห้องนี้ล่ะมั้ง...

" คุณเซนะ ! เชิญไปรับประทานอาหารได้แล้ว "

. . . เหมือนจะไม่มีเสียงอะไรตอบกลับมา

ไอยะยังคงลองเคาะประตูต่อไปอยู่ครู่หนึ่ง ก็มีเสียงของดังมาจากในห้องเบาๆ

เขาจึงเอาหูแนบกับประตูเพื่อฟัง

เซนะ : ขออีกห้านาที ... - ดูท่าคุณหนูคนนี้จะขี้เซาเอาเรื่อง

[ ตัวเลือก ]
[ 1 ] ให้เวลาเธออีกห้านาที ( ยืนเฝ้าหน้าประตู )
[ 2 ] ให้เวลาเธออีกห้านาที ( ระบุ )
[ 3 ] เปิดประตูเข้าไป


[ 3 ] เปิดประตูเข้าไป

" ไม่ได้... คนที่สั่งผมได้ตอนนี้ไม่ใช่คุณ หน้าที่ของผมตอนนี้คือพาคุณลงไปที่ห้องอาหาร "

เอาจริง ๆ ขี้เกียจรอน่ะ มันน่าเบื่อ อยากทําให้เสร็จ ๆ ไปเลยมากกว่า

" ตื่นเถอะ แล้วไปที่ห้องอาหาร "

เซนะ : งืมมมมมม บอกว่า ขออีกห้านาทียังไงล่ะ . . . zzZZZ  - เธอบอกปัดไอยะไปพลางขยับตัวเล็กน้อย ก่อนที่จะนอนต่อไปทั้งแบบนั้น

ดูท่าเธอจะไม่ยอมตื่นง่ายๆเลยแฮะ

ไอยะหันไปมองดูรอบๆห้อง รู็สึกว่าจะเจอเจ้าตัวการเสียแล้ว

PS III เปิดทิ้งไว้ ทีวีก็เปิดทิ้งไว้ เธอคงเล่นทั้งคืนเลยสินะ?


" .... ให้ตายสิ .... "

ผมดึงผ้าห่มออก

" ตื่นสิเฟ้ย ยัยบ้าติดเกมส์ "

ทําตัวไม่เหมือนพี่ใหญ่เอาซะเลย นั้นคือความคิดของผมในขณะนั้น

" ถ้าไม่รีบตื่นล่ะก็ เซฟหายแน่ ๆ "

เซนะ : อืมมมมมมมมมมมมม หนวกหูจังเลย . . . เอาผ้าห่มคืนมา . . . --- เธอเอาแขนปิดตาตัวเองก่อนจะใช้แขนอีกข้างควานหาผ้าห่ม

เซนะ : โม่  . .. มันหนาวนะ .  .. เอาคืนมาสิ . . . - เธอบ่นงึมงำด้วยอาการงัวเงียก่อนจะคว้าเจอผ้าห่มที่ไอยะถืออยู่แล้วดึงลงมาห่มต่อทั้งแบบนั้น

เซนะ : z zz ZZZ


" หนอย... "

ผมดึงผ้าห่มออกมาอีกครั้ง

" ตื่นซักทีสิฟระ ยัยเนื้อขี้เซา !! "

เซนะ : อ๊าาา โม่!!! . . . . - คุณหนูเริ่มงอแงก่อนจะลุกขึ้นมาจากเตียง

เซนะ : วันนี้เป็ฯอะไรเนี่ย เอริซา - -  เอะ? ไอยะ?  .. . .  . -  เธอค้างไปครู่หนึ่งเมื่อหันมาเห็นไอยะทำหน้าหงุดหงิดใส่อยู่ตรงหน้า

เซนะ : ว๊าย!!? ไอยะ? เธอมาอยู่นี่ได้ไง?


" เดินเข้ามาครับ.. "

ผมบอกไปอย่างตรงไปตรงมา

" ผมถูกสั่งให้มาตามคุณลงไปห้องอาหารน่ะ โปรดลงไปด้วยเถอะ "

ผมโยนผ้าห่มคืนให้คุณเซนะเบา ๆ ตอนเดินไปดูที่เครื่องเล่นเกมส์ใกล้ ๆ

เสร็จสิ้น
น้องสาวเซะซี่
โพสต์ 6-3-2013 04:30:35 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย nutchsnon เมื่อ 10-3-2013 00:53






กิ๊งก่อง

เสียงระฆังได้ดังขึ้นเป็นสัญญาณบอกว่าหมดคาบเรียนประจำวันนี้แล้ว ซึ่งเสียงนั้นทำให้ฮิบิกิที่อยู่ข้างๆ ฮาเนีย สะดุ้งขึ้นมาในทันที

เหล่าเพื่อนร่วมชั้นต่างพากันเก็บของและแยกย้ายไปทำธุระของตนเอง มีแต่ฮิบิกิที่ค่อยๆเก็บสมุดยัดลงใต้โต๊ะช้าๆ

ริน : ฮิบิกิ ? ยังเก็บของไม่เสร็จอีกหรอก ได้เวลาแล้วนะ

เสียงของรินเรียก ฮิบิกิอยู่ตรงหน้าประตู

ฮิบิกิ : . . . ง่าส์  . . .  - ฮิบิกิหันซ้ายขวาสลับมองฮาเนียและรินไปมาก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่และลุกขึ้นจากเก้าอี้

ฮิบิกิ : งะงั้นเค้าไปก่อนนะฮาเนี๊ยว กลับบ้านดีๆนะ แล้วเค้าจะโทรไปหานะ แล้วเจอกันใหม่นะ


" จ้า ~ พยายามเข้าล่ะ "

เราได้โบกมือลาเพื่อนสาวของเราเนือยๆก่อนที่จะได้เก็บของของตัวเองบ้างและเข้าไปที่ย่านตัวเมืองเพื่อมองหาโบชัวร์ , ป้ายประกาศรับทำงานพิเศษ

ย้ายมายังย่านการค้า

หลังจากที่ฮาเนียเดินมาหยุดอยู่ที่ร้านหนังสือ และ ตามทางเดินที่มีการแจกใบปลิวรับสมัครงานพาร์ททามเป็นช่วงๆทางเดินไป เธอได้โปชัวร์รับสมัครพาร์ททามที่ไม่น่าจะกระทบกับการเรียนของเธอเท่าไหร่นักอยู่สามแห่ง

[ ร้านคาเฟ่ หัวมุมสถานณี
รับสมัครหญิง
รับลูกค้า เสริฟพาเฟ่และงานบริการทั่วไป  
ช่วงเวลาทำงาน  16.00-20.00
ค่าแรงต่อวัน 500 yen ]

[ ร้านหนังสือ ย่านการค้า
รับสมัครทั้งชายและหญิง
แคทเชียร์ เช็คสต็อกและมีความรู้ด้านบัญชีเล็กน้อย
ช่วงเวลาทำงาน 15.00 ( หลังเลิกเรียนทันที ) - 19.00
ค่าแรงต่อวัน 700 yen ]

[ ร้าน Pet Shop ย่านการค้า
รับสมัครพนักงานหญิง
รับลูกค้า เป็นมิตรกับสัตว์และรักสัตว์เป็นอย่างมาก
ช่วงเวลาทำงาน 17.00 - 21.00 ( หมดช่วงกิจกรรมทั่วๆไปของวัน )
ค่าแรงต่อวัน 800 yen ]

ดูเหมือนว่างานทั้งสามอย่างจะมีเวลาให้ทำงานค่อนข้างน้อยและเงินตอบแทนค่อนข้างดีอีกด้วย

กริ๊งๆ เสียงโทรศัพท์ของฮาเนียดังขึ้นหลังจากที่เธอกำลังอ่านและตัดสินใจกับงานอยู่ดูเหมือนว่าจะเป็นข้อความของฮิบิกิ

[ To : ฮาเนี๊ยว
หัวเรื่อง : ------

'' อุว้าววว วันนี้ได้คุยกับกลุ่ม ของ AKB 048 ด้วยล่ะ เด็กคนนี้น่ารักมากเลยน้า แถมเต้นเก่งด้วย อยากให้ฮาเนียมาเห็นเค้าซ้อมคู่กันจังเลย

อ๊ะ ว่าแต่ ฮาเนี๊ยวอยู่ไหนแล้วอ๊ะ ? ถึงบ้านรึยัง ^ o ^~ ]

ฮิบิกิส่งรูปถ่ายของตัวเองกับไอดอลอีกคนหนึ่งที่เธอเคยเห็นในทีวีมาบ้างเหมือนกันและท่าทางเธอจะตื่นเต้นอยู่พอสมควรด้วย(จากรอยยิ้มในรูป ) แต่พอมองดูเวลาที่ข้อความส่งมา ยังห่างกันไม่ทันถึง ชั่วโมงเลยเสียด้วยซ้ำ


~" To : ฮิบิกิ

- ตอนนี้อยู่ที่ย่านการค้าน่ะ เรากำลังหางานพิเศษทำอยู่ ~ ฮิบิกิเองก็อย่าเพลินนักล่ะ ~ -
- เรื่องซ้อมเราจะพยายามหาเวลาว่างไปดูนะ - "~

เมื่อพิมพ์ข้อความเสร็จแล้วเราก็ได้ส่งกลับไปยังฮิบิกิก่อนที่จะได้มองดูลิสรับสมัครงานอย่างช้าๆ

เลือก : ร้าน Pet Shop ย่านการค้า

~ ไปอยู่กับพวกสัตว์น้อยใหญ่ดีกว่า . . . ~

เมื่อเราตัดสินใจได้แล้วเราก็ได้มุ่งหน้าไปยังร้าน Pet ที่ตั้งอยู่ในบริเวณย่านการค้าในแผนที่ทันที

ย้ายมายังร้าน PET SHOP

หลังจากฮาเนียเดินฝ่านักเรียนจำนวนมากที่เดินสวนกันไปมาในย่านนี้เธอได้มาพบกับร้านค้าที่ตกแต่งออกสีชมพูหวานเด่นมาตั้งแต่หัวมุมที่เธอเดินผ่านมาก่อนจะมาถึงตรงนี้ เป็นร้านเล็กๆ สองคูหาที่มีหนูแฮมเตอร์และกะรอก โชว์ประดับอยู่ตรงกระจกหน้าร้าน ซึ่งมันก็ออกดูแปลกๆที่ว่าสัตว์พวกนี้จะค่อยข้างกลัวคนแปลกหน้า แต่เจ้าของร้านดันให้พวกมันเป็นจุดขายเรียกลูกค้าซะอย่างนั้น??

แต่พอมองๆดูคนที่มาเกาะดูพวกมัน ท่าทางจะมีบางตัวที่ชินแล้วจะนอนอยู่เฉยๆ ส่วนกะรอกบางตัวจะเดินมาจ้องพวกเขาและวิ่งกลับรังของมันไป

กริ๊งๆ เมื่อฮาเนียเปิดประตูเข้าไป เธอได้พบกับหญิงสาวคนหนึ่งกำลังเล่นกับแมวอยู่ มองจากด้านหลังแล้วเส้นผมตรงยาว ผิวอันขาวแทบจะสะท้อนแสงได้ รูปร่างเรียวบางคล้ายกับนางแบบ แถมเธอยังสวมหมวกไว้ด้วย เป็นดาราหรือไอดอลรึเปล่า?

??? : ? อ๊ะ ขอโทษนะ มาดูเจ้าหนูพวกนี้เหมือนกันสินะ? - เธอหันมาหาฮาเนียพลางยิ้มบางๆ ก่อนจะหลบทางให้ฮาเนีย



" อ๊ะ !! ค- ค่ะ . . . "

เราได้โค้งเล็กๆขอโทษหญิงสาวคนนั้นที่ได้หลบทางให้กับเราก่อนที่จะเดินเข้าไปยังเคาเตอร์ด้านในร้านเพื่อมองหาเจ้าของร้าน

ระหว่างฮาเนียกำลังมองหาเจ้าของร้านอยู่ ดูเหมือนว่าจะมีผู้ชายร่างสูงคนหนึ่งกำลังยืนคุยโทรศัพท์อยู่ด้านหลังร้านที่ฮาเนียมองทะลุไปเห็นด้านใน ก่อนที่เขาจะสังเกตุเห็นเธอและเดินมาหา



??? : สวัสดีครับ? กำลังมองหาเพื่อนตัวน้อยอยู่รึเปล่า? - เขาทักฮาเนียด้วยรอยยิ้มตามมารยาท แต่ดูจากการแต่งตัวของเขาแล้วดูเหมือนเกมาะจะเป็นพนักงานประจำร้านซักเท่าไหร่
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | สมัครสมาชิก

รายละเอียดเครดิต

รายชื่อผู้กระทำผิด|โทรศัพท์มือถือ|รูปแบบข้อความล้วน|Otaku Fever Fansite

GMT+7, 19-1-2019 11:47 , Processed in 0.070796 second(s), 18 queries .

Powered by Discuz! X3.2 R20150609, Rev.38

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้