Otaku Fever Fansite

 ลืมรหัสผ่าน
 สมัครสมาชิก
ค้นหา
เจ้าของ: nutchsnon

[ Play ] School Fever : Frist SS >> R.I.P Mode <<

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 17-2-2012 13:00:22 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย nutchsnon เมื่อ 23-2-2012 16:33



" ผมเป็นเด็กใหม่น่ะ... ไม่มีใครที่ผมรู้จักหรอก... เพราะงั้นคงไม่มีใครที่เจาะจงมาพบเป็นพิเศษหรอก... "

ผมเริ่มมองไปทั่ว ๆ ห้องก่อนที่จะหันมาหาสาวน้อยโบว์แดง

" ตอนนี้ผมกําลังวางแผนจะทําการใหญ่ ที่จะทําให้ประธานนักเรียนของโรงเรียนนี้ตะลึงอยู่น่ะ "

ผมยิ้มให้เธอเล็กน้อย ก่อนที่ปากของผมจะขยับกลับมาเป็นปกติ เป็นคนหน้าตายแบบเดิม

??? : ? ทำการใหญ่หรอคะ? ทำให้ประทานนักเรียนตะลึงหรอ? ฟังดูน่าสนุกดีนะ - เธอยิ้มออกมาพร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆด้วยความตื่นเต้นและกระตือรือร้นในสิ่งที่ไอยะได้พูดไว้

??? : อ้าวฮารุกะ? มาแล้วหรอ? เอ๋? แล้วคุณคือ? - ดูเหมือนว่าเด็กผู้ชาย? ผมยาวสีน้ำเงินหม่นจะเห็นการมาเยือนของสมาชิกจึงเข้ามาทักทาย ดูเหมือนว่าเด็กผู้หญิงที่คุยกับไอยะอยู่นั้นจะชื่อฮารุกะสินะ?

??? : จิฮายะ ฮารุกะ วันนี้จะร้องเพลง ... อ้าว? มีคนมาสมัครชมรมหรอ? - เด็กผู้หญิงผมยามใส่ชุดสูทคล้ายกับคนก่อนหน้าที่มาทักฮารุกะนั้นได้เดินตามหลังมา


" ไม่ต้องสนใจผมหรอก... แต่ผมขออยู่ฟังเพลงที่พวกคุณร้องหน่อยละกันนะครับ... เชิญซ้อมกันตามปกติเลย... "

ผมเดินออกมาจากกลุ่ม 3 คนนั้นไปพิงกําแพงใกล้ประตู เพื่อที่จะได้ดูพวกเขาซ้อมร้องเพลงกัน

ุถ้ามาขอความร่วมมือจากคนในชมรมประสานเสียงให้ขึ้นไปแสดงในโครงการด้วย ก็คงดีเหมือนกันนะ

จะได้มีอะไรหลากหลายมากขึ้น ช่วยให้ดึดดูดคนได้มากยิ่งขึ้น



กิ๊งก่อง ดูเหมือนว่าออดจะดังแล้ว คงได้เวลาที่ไอยะจะต้องกลับไปเริ่มเรียนคาบเสียแล้ว แต่ดูจากบรรยากาศในห้องชมรมนี้ ดูเหมือนว่าเหล่าสมาชิกแต่ละคนจะแค่รับรู้ว่าได้เวลาเข้าเรียนแล้ว แต่ไม่มีใครลุกขึ้นจะไปไหนเลย จะมีก็แต่ทั้งสามคนที่เพิ่งแยกกับไอยะเมื่อครู่เดินไปดูไวท์บอร์ดและประชุมกันครู่หนึ่ง ถ้าไอยะมองเห็นไกลๆ ดูเหมือนว่า วันนี้ทั้งสามคนจะต้องออกไปไหนด้วยกันสินะ? เพราะสวมชุดสูทเหมือนกันทั้งหมดเลยต่างกันก็แค่สี แดง เขียว ฟ้า เท่านั้น

[ มีโอกาศเสี่ยงถูกประธานชมรมดุหากโดดเรียน ]
[ ตัวเลือก [ 1 ] กลับห้องเรียน [ 2 ] ระบุ ]


ช่างหัวประธานนักเรียนดิ ตามไปดีกว่า

ผมตัดสินใจติดตามผู้หญิง 3 คนนี้ไป เพื่อว่าเธออาจจะทําผมตะลึงก็เป็นได้

และนั้นก็อาจทําให้ประธานตะลึงได้เหมือนกัน ถ้านํามาผสมกับการเล่นของผมอ่ะนะ

ไม่นานนักทั้งสามคนได้เดินออกมาจากห้องพร้อมกับกระเป๋าสัมภาระสามใบ

ฮารุกะ : ขอโทษนะ ขอทางหน่อย - ฮารุกะบอกพลางเดินหลบไอยะออกไป ไม่ช้าีอีกสองคนที่เดินตามหลังมาก็ได้ออกไปจากห้อง ไอยะเดินตามทั้งสามคนไปก็ดูเหมือนว่าพวกเธอจะคุยกับรุ่นพี่สวมชุดสีขาวเหมือนจะเป็นนักแสดงหรือเปล่าเพราะชุดของเธอนั้นไม่น่าจะเป็นอาจารย์ของที่แห่งนี้ (ดูจากไม่ได้ห้อยบัตรประจำตัวอาจารย์)



จิฮายะ : รุ่นพี่ลูกะ พวกเราพร้อมแล้วค่ะ - จิฮายะเอ่ยขึ้นพร้อมกับท่าทีขึงขังขึ้นมาทันทีที่เห็นรุ่นพี่ลูกะที่กำลังรอพวกเธอ

ริน : วันนี้มาพยายามกันให้เต็มที่เลยนะคะ

ลูกะ : อื้มพยายามเข้าล่ะ เดี๋ยวพี่จะกลับไปที่ห้องชมรมก่อน ไปสแตนบายที่หอประชุมนะ

ฮารุกะ&จิฮายะ&ริน : ค่ะ - ไม่ช้าทั้งสามคนก็ได้รีบเดินตรงไปยังหอประชุมกลางทันที

ลูกะ : ? หือ นักเรียนคลาส B หรอ? ทำไมถึงยังไม่เข้าเรียนอีกล่่ะ? - ลูกกะเอ่ยทักไอยะที่เดินตามหลังทั้งสามคนมา


" อ๋อ ผมได้รับหน้าที่มาเก็บข้อมูลการแสดงนิดหน่อยน่ะครับ "

ตอแหลแบบนี้คงจะพอล่ะนะ

" จะดูแค่คนของชมรมประสานเสียงน่ะครับ "

ผมปั้นหน้ายิ้ม อย่างใสซื่อ ภาพที่ทุกคนเห็นผมตอนนี้คงไม่พ้นเป็นหญิงสาวผมชมพูที่แต่งเครื่องแบบชายแน่นอน

แบบนี้แอ๊บง่ายดีเหมือนกันนะ

ลูกะ : อืมม เป็นคนยิ้มไม่ค่อยเก่งสินะ - รุ่นพี่ลูกะพูดขึ้นมากับรอยยิ้มที่ไอยะฝืนสร้างขึ้น

ลูกะ : ว่าแต่เธอปีหนึ่งนี่? พรุ่งนี้ถึงจะเริ่มเก็บข้อมูลไม่ใช่หรอ? หรือว่าเธอเป็น สตาฟของชมรมไหนหรือเปล่า


ผมหยุดยิ้มแล้วทําหน้าตาทื่อ ๆ อย่างเดิม

อะไรฟระ ตูว่าตุตีหน้าเก่งแล้วนะเว้ยเฮ้ย !!!

" เป็นคนจากชมรมดนตรีน่ะครับ มาเก็บข้อมูลเพื่อการแสดงของชมรมน่ะครับ "

อืม... ขืนยืนคุยนาน ๆ ถ้าจะแย่ ต้องรีบปลีกตัวออกจากผู้หญิงคนนี้

" เอ่อ... รุ่นพี่ไม่รีบไปทําธุระเหรอครับ เดี๋ยวจะัไม่ทันการแสดงของพวกรุ่นน้องนะครับ "

ผมรีบพูดตัดบทก่อนที่เธอจะถามอะไรเพิ่มเติม

ลูกะ : .... น่าสงสัย .... - เธอจ้องไอยะด้วยสายตานิ่งๆของเธอที่ยากจะเดาใจได้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

ลูกะ : ชั้นไม่ได้รีบอะไรมากหรอก จะอยู่คุยกับเธออีกหน่อยก็ได้ - เธอตอบไอยะตรงๆอย่างนั้นพลางยืนกอดอก

ลูกะ : ปีนี้ริสะ มาปรึกษาเหมือนกันว่าจะทำโครงการใหญ่ๆแบบนั้น แต่ไม่เคยได้ยินเลยว่าริสะหาสมาชิกมาเพิ่มได้แล้ว ... น่าสงสัย ...


แย่ล่ะสิ... ถ้าถูกจับได้แล้วเด้งกลับไปห้องเรียนล่ะก็ ก็คงอดเก็บข้อมูลของสมาชิกชมรมประสานเสียงแน่ ๆ

" ถ้าจะคุยกันอีกสักพักล่ะก็... น่าจะแนะนําตัวกันก่อนนะครับ "

คงต้องตามนํ้าไปก่อนล่ะนะ ขืนทําตัวขัดเจ้าตัวมากเกินไปจะกลายเป็นน่าสงสัยเปล่า ๆ

" ผมไอยะครับ ปี 1 ห้อง A สมาชิกชมรมดนตรีครับ... เพิ่งเข้าเมื่อวานนี้ "

ลูกะ : หืม? อย่างนั้นหรอ?  - รุ่นพี่ลูกะทำท่าคิดพลางจ้องไอยะนิ่งๆ ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อยเหมือนเข้าใจอะไรบางอย่าง

ลูกะ : เอาเถอะ ตอนนี้สมาชิกชมรมนั้นก็มีเพิ่มมาอีกหนึ่งก็ค่อยเบาใจลงไปหน่อย พยายามเข้าล่ะ - เธอพูดพลางโบกมือเบาๆแล้วเดินจากไอยะไปทั้งอย่างนั้น เธอกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่นะ?

ดูเหมือนว่าไอยะจะสายเอามากๆแล้ว หากไม่กลับไปห้องเรียนคงจะถูกอาจารย์ดุแหงๆ


เวลาคาบเรียนแรกช่างมันเถอะ เดี๋ยวค่อยอ้างว่าป่วยเอาก็ได้ล่ะนะ

เอาล่ะ ขอไปดู 3 คนนั้นแสดงหน่อยเถอะ

เมื่อรุ่นพี่ผมชมพูคนนั้นก็เดินหายไป ทั้ง ๆ ที่ยังไม่้ได้บอกชื่อของตนเอง

ผมก็เดินตามทางที่ทั้ง 3 คนนั้นเดินไปตอนแรก

[ ไอยะ ถูกย้ายมายัง หอประชุมของโรงเรียน ]

ดูเหมือนว่าทั้งสามคนจะเดินทางมายังหอประชุมของโรงเรียนที่มีทั้งเก้าอี้จำนวนมากวางเรียงรายอยู่ จากที่ดูป้ายตรงเวที คงจะเป็นพิธีประฐมนิเทศ ไอยะมาถึงได้ไม่นานก็ได้เห็นทั้งสามคนกำลังยืนเทสเสียงไมค์โครโฟนและ สแตนบายจุดต่างๆบนเวที

ขณะนั้น ไอยะได้ถูกบางอย่างกระแทกที่หลังถึงจะไม่แรงมากแต่ก็ทำให้เขาเซไปนิดหน่อยเลยก็ว่าได้

นักเรียนชาย : เฮ้ เกะกะจริง นายเป็นสตาฟหรือเปล่าเนี่ย? ถ้าไม่ใช่ก็ออกไปข้างนอกเซ่ - นักเรียนที่ดูเหมือนว่าจะเป็นทีมงานช่วยจัดเวที กล่าวพร้อมกับชักสีหน้าไม่พอใจที่มาขวาง แต่เท่าที่ดูเขาคงจะลำบากแน่ๆถ้าจะยก แผ่นกระดานนี้ไปส่งที่โน่นคนเดียว


" ขอโทษที... "

ผมหันไปดูสาเหตุที่ทําให้เซจนเกือบจะล้ม และนํ้าเสียงแบบนั้นน่ารําคาญชะมัด...

แต่... นี้คงเป็นโอกาศที่จะทําให้เราเนียนเข้าไปได้ล่ะนะ

" มาเดี๋ยวชั้นช่วย "

ผมรีบวิ่งเข้าไปให้การช่วยเหลือผู้ชายคนนั้นทันที

นักเรียนชาย : อ่าว? เออขอบใจๆ นายก็เป็นสตาฟเหมือนกันสินะ? ลำบากแย่เลยว่าป่ะ? - ชายหนุ่มยิ้มร่าที่ดูเหมือนว่าจะมีคนมาช่วยเบาแรงในการทำงานบ้างพร้อมกับชวนไอยะคุย


วิธีพูดน่าหงุดหงิดชะมัีด... ถ้าเป็นด้านนอกล่ะก็... ต่อยแน่นอน....

อดทนไว้... ตามนํ้าไป

" นั้นสินะ แต่ก็นะ มันเป็นงานนิน้า "

ผมยิ้ม แฮะ ๆ พูดตอบชายคนนั้นไปพร้อมกับไปแบกของเดินไปเรื่อย ๆ

นักเรียนชาย : เฮ้อออ เป็นสตาฟมันก็โอเคอยู่หรอกนะที่จะได้ใกล้ชิดกับสามคนนั้นน่ะ - เขาพูดพลางพาไอยะแบกมายังด้านหลังเวที

นักเรียนชาย : บอร์ดสำรองมาแล้วครับ เอาวางไว้ตรงไหนดี

อาจารย์ : โอ้ ขอบใจมาก เอาพาดไว้ตรงประตูนี้ก่อนละกัน - อาจารย์หนุ่มพูดพลางชี้ไปทางประตูที่ไม่ได้เปิดไว้

นักเรียนชาย : เครๆ - เขาตอบรับพลางแบกมาวางพาดไว้ตามที่ต้องการ

อาจารย์ : เดี๋ยวเธอไปจัดการเรื่องไฟกับแสงหน่อยนะ - เขาบอกให้นักเรียนชายคนนั้นให้ไปช่วยคุมสแตนบายแสงที่อยู่ด้านบนของเวที

นักเรียนชาย : รับทราบ เฮ้ยแล้วเจอกันพวก - เขาบอกไอยะพลางรีบวิ่งแจ้นขึ้นไปยังด้านบน

อาจารย์ : หือ? ไม่คุ้นหน้าเลยนะ แต่เอาเถอะ ถ้าว่างๆก็ เอาน้ำดื่มที่อยู่ตรงนั้นให้พวกฮารุกะจัง ดื่มกันหน่อยก็แล้วกันนะ - เขาว่าพลางชี้นิ้วไปยังกระติกที่บรรจุน้ำแข๊งและมีขวดน้ำแร่แข่อยู่พร้อมกับผ้าขนหนูสีขาวสะอ่านผืนเล็กๆ หนึ่งกอง


แค่จะมาดูเท่านั้น... ใช่... ที่จริงเราก็แค่จะมาดูการแสดงของชมรมประสานเสียง เพื่อรวบรวมข้อมูล...

แต่ไหงกลายมาเป็นเบ๊แบบนี้ฟระ ! แต่เอาเหอะ... ขอแค่การแสดงเริ่มและจบลง เราก็หนีออกไปจากที่นี้ทันทีอยู่แล้ว...

ผมบ่นไปพลางเดินไปหยิบขวดนํ้าแร่และผ้าขนหนู และเดินตรงไปยังที่ ๆ 3 คนนั้นกําลังซ้อมอยู่

" เอ้า ! พักดื่มนํ้ากันก่อน... "

ผมพูดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่จะยื่นขวดนํ้าและผ้าขนหนูให้ทั้ง 3

ทั้งสามคนหันมาตามเสียงเรียกของไอยะก่อนถอนหายใจ ด้วยความเหนื่อย

ฮารุกะ : ได้พักกันซักทีนะจิฮายะจัง รินซัง

จิฮายะ : อื้อ

ริน : อ๋าาาา ร้อนจริงๆ เลยชุดนี่ - รินขยับปกคอเสื้อ ด้วยชุดที่รัดรูป เธอคงจะอึดอัดหน้าอกหน้าดู

ฮารุกะ : อ้าว? นั่นคุณที่เป็นคนจากชมรมดนตรีนี่นา? เป็นสตาฟด้วยหรอคะ?

จิฮายะ : ??

ริน : ....


" .... "

ลืมไปเลยแฮะ... ว่าเคยเจอทั้งสามคนนี้มาก่อนแล้ว ยังจําผมได้ด้วยเหรอ...

งั้นคงต้องไหลล่ะนะ...

" ก็นะ... "

ผมตอบกลับอย่างไม่เต็มปาก เพราะไม่อยากโกหกอะไรมากมาย

" การแสดงใกล้จะเริ่มแล้วสินะ ... พยายามเข้าล่ะ ... แล้วผมจะรอชม... "

ผมยิ้มเล็กน้อย และพาคุยเปลี่ยนเรื่อง

ฮารุกะ : ขอบคุณนะ จริงๆ การแสดงจะเริ่มตอนคาบสามนี้แหละค่ะ - ฮารุกะยิ้มตอบไอยะ

จิฮายะ : ... นี่ฮารุกะ ตอนที่เราจะเต้นกันน่ะ เธอยังก้าวเท้าผิดอยู่เลยนะ ระวังตอนขยับจะล้มเอานะ

ฮารุกะ : แฮะๆ อย่างนั้นหรอก ขอบคุณนะจิฮายะจัง

จิฮายะ : อื้ม ส่วนริน ก็โอเคแล้ว เหลือแต่ว่าเธอยังไม่ได้เทสไมค์เลยไม่ใช่หรอ? เสียงโทนเธอต่ำ เดี๋ยวเวลาร้องคู่จะยากเอานะ

ริน : ไม่ต้องห่วงๆ ชั้นบอกให้สตาฟปรับให้แล้วล่ะ อ้อ ว่าแต่คุณสตาฟตรงนั้น รบกวนหยิบผ้าขนหนูให้หน่อยสิ พอดีเหงื่อออกเยอะไปหน่อยน่ะ เดี๋ยวเครื่องสำอางจะลอกหมด - รินพูดขอร้องไอยะ ถึงแม้น้ำเสียงของเธอจะเหมือนไม่ได้สนใจไอยะเท่าไหร่นัก

[ ตัวเลือก [ 1 ] หยิบมาให้ริน [ 2 ] ปฏิเสธ [ 3 ] อื่นๆ ]


[ 2 ] ปฏิเสธ

" เสียมารยาท... "

แย่ล่ะสิ นิสัยออกซะแล้ว คงต้องปล่อยไปตามเวรตามกรรมแล้วล่ะ...

" จะขอให้ช่วยอะไร ก็ช่วยตั้งใจ พูดขอให้เขาช่วยดี ๆ สิ "

ใช่แล้วล่ะ... มันคือสิ่งที่เราเป็น... สิ่งที่เราไม่สามารถทําได้... การพูดขอร้องดี ๆ เนี้ย...

" การเป็นนักแสดงที่ดี ควรเห็นความสําคัญของทุกคน ทั้ง ตัวเธอเอง คนดู และ สต๊าฟ "

ไม่อยากให้ใครมาเป็นแบบเรา...

" หากขาดผู้คนเหล่านี้ เธอจะไม่สามารถเปล่งประกายบนเวทีได้เลย... "

เพราะงั้นถึงเผลอตัวพูดออกไปสินะเรา....

" ตอนนี้เธอมีโอกาศได้เปล่งประกายบนเวทีแล้ว เธอน่าจะตั้งใจ ทําทุกอย่างเพื่อมอบความสุขให้กับทุกคนสิ ! อ๊ะ... โทษที... "

ริน : อะไรของนาย ช่างเถอะ ชั้นไปหยิบ- - ดูเหมือนรินจะไม่พอใจไอยะที่ตอบสนองเธอแบบนั้นแต่ยังไม่ทันที่รินจะก้าวลงไปหลังเวทีก็ถูก จิฮายะหยุดเอาไว้ก่อน พลางจ้องไอยะตาขวาง

จิฮายะ : คนนอกอย่างคุณจะเข้าใจอะไรล่ะ การแสดงรอบนี้รินทั้งออกไอเดียเสื้อผ้าแล้วก็เลือกเพลงที่จะใช้ขึ้นเวทีด้วย ที่เมื่อกี้ชั้นก็แค่อยากให้เธอตรวจสอบอีกรอบเพื่อให้แน่ใจก็เท่านั้นเอง

ริน : ช่างเถอะน่ะ จิฮายะ เดี่ยวชั้นลงไปหยิบเองก็ได้ เดี๋ยวจะหยิบเผื่อพวกเธอด้วยแล้วกัน - รินห้ามจิฮายะเอาไว้พลางเดินสวนไอยะไปทั้งแบบนั้น ก่อนจะหยิบขวดน้ำและผ้าขนหนูมาเผื่อทั้งสองคน

ฮารุกะ : ขะขอบใจจ๊ะ

จิฮายะ : ไม่เป็นไร ...

ริน : อื้มไม่เป็นไรหรอก ว่าแต่นายไม่ต้องอยู่ช่วยพวกเราแล้วล่ะ ลงไปช่วยตรงเวทีดีกว่านะ ขอบคุณที่ทำให้บรรยากาศก่อนแสดงของพวกเราเสีย ช่วยได้มากเลยจริงๆ


ให้ตายเถอะ... แย่จริง ๆ ก็แค่ไม่อยากให้เธอพลาด อยากให้การแสดงของพวกเธอออกมาดีเท่านั้น

แต่กลับกลายเป็นว่าตัวผมเอง ที่ไม่รู้อะไรเลย เกรียดนิสัยแบบนี้ของตัวเองชะมัด

ผมไม่อยากให้พวกเธอพลาดเหมือนผมในครั้งอดีต... เพราะงั้น... แย่ชะมัด... ดันไปทําให้พวกเธอเครียดมากขึ้นไปอีก...

" ไม่ล่ะ... ก็ชั้นไม่ใช่สต๊าฟนิ... "

ผมตอบปฏิเสธคําแนะนําของหญิงสาว ก่อนที่จะเดินออกไปทางด้านหลังหอประชุม...

ตรงประตูผมได้ชําเลืองไปเห็นกีต้าตัวนึงใกล้ ๆ ประตูทางออก ผมจึงหยิบมันออกมาด้วย

" จิตใจไม่สงบเลยแฮะ ขอสักเพลงล่ะกัน... แล้วค่อยไปคืน "

ผมออกมาด้านนอก เป็นสวนที่ไม่มีใครอยู่เลย ผมจึงไปนั่งใต้ต้นไม้ที่อยู่ใกล้ ๆ ประตู

" ... ทั้ง ๆ ที่อยากจะขอโทษ แต่ทําไมไม่พูดไปฟระ... เกรียดตัวเองชะมัด... "

จากนั้นผมก็เริ่มบรรเลงบทเพลงที่สะท้อนให้เห็นถึงความหดหู่ ชวนคิดถึง และโหยหา...

เมื่อบรรเลงเสร็จผมก็ลุกขึ้นเดินเปิดประตูเข้าไปในหอประชุมเพื่อวางกีต้าคืนที่ของมัน

เต็มแล้วขึ้นใหม่ให้ด้วย



น้องสาวเซะซี่
โพสต์ 20-2-2012 01:28:59 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย nutchsnon เมื่อ 27-2-2012 06:08

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 27-2-2012 06:02






" หลังเลิกเรียนเราจะรอที่หน้าทางออกแล้วกันนะ ฮิบิกิ "

เราได้เอ่ยบอกฮิบิกิที่ห่อเหี่ยวลงไปเล็กน้อยก่อนที่จะเริ่มเรียนเพื่อให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

คะแนนความสัมพันธ์ฮิบิกิ +1
คะแนนความสัมพันธ์มาโคโตะ +1

ฮิบิกิ พยักหน้าพลางยิ้มให้ฮาเนียก่อนจะคาบบ่ายจะเริ่มขึ้น

ช่วงเย็น

ทั้งฮิบิกิและมาโคโตะได้ออกไปจากห้องเรียนตั้งแต่คาบที่สองของช่วงบ่ายเพื่อไปทำธุระของตัวเอง

กิ๊งก่อง เสียงระฆังดังขึ้นบ่งบอกถึงคาบสุดท้ายได้สิ้นสุดลง เพื่อนร่วมห้องภายในห้องนั้นต่างกันเริ่มพากันจับกลุ่มอีกครั้ง จะมีก็แต่ฮาเนียที่ยังนั่งอยู่คนเดียวในห้องนั้น

[Action Coin 5/15]
[Action Coin ต้องการ 3]*
[ ตัวเลือก [ 1 ]* นั่งอยู่ในห้องเรียนก่อน [ 2 ] ไปรอฮิบิกิที่ประตูทางออกของโรงเรียน]


เลือก : 1 นั่งอยู่ในห้องเรียนก่อน

เราได้นั่งเก็บอุปกรณ์การเรียนต่างๆลงกระเป๋าและจัดที่นั่งของตัวเองและหนังสือให้เรียบร้อยเสียก่อน

ครืด ไม่นานนักเสียงประตูได้ถูกเปิดออกพร้อมกับ นักเรียนหญิงคนหนึ่งที่ดูแล้วไม่ใช่นักเรียนชั้นปีนี้จากสีริบบ้อนของเธอ น่าจะเป็นรุ่นพี่ปีสองเสียมากกว่า



เธอมองซ้ายมองขวาเข้ามายังด้านในห้องเหมือนกำลังหาใครอยู่แต่ด้วยมุมที่เธอยืนและความกว้างของประตูที่แง้มออกมาคงจะเห็นใครไม่ชัดนัก

??? : ขอโทษนะจ๊ะ รบกวนหน่อยสิ - เธอเรียกฮาเนียที่อยู่ใกล้ๆประตูให้หันไปหาเธอเพื่อขอความช่วยเหลือ

[ ตัวเลือก [ 1 ] หันไปหาต้นเสียง [ 2 ] ทำเป็นไม่ได้ยิน ]


เลือก : 1 หันไปหาต้นเสียง

" คะ ? "

เราได้ขานรับสั้นและรับฟังบุคคลตรงหน้า

??? : คือว่า พี่มาหา จิฮายะซังกับรินซังน่ะ พวกเค้าอยู่ที่ห้องรึเปล่า? รบกวนเรียกให้หน่อยสิ - เธอเอ่ยขอร้องพร้อมกับยิ้มบางแสดงการขอโทษที่มารบกวนเวลานี้

หากฮาเนียจำตารางการนั่งที่นั่งของแต่ละคนได้ เมื่อเธอมองไปยังด้านหน้าของตัวเองและถัดไปจากแถวกลางเสียหน่อยก็จะเห็นเป้าหมายทั้งสองคนเลยทีเดียว

( กำลังนั่งกดโทรศัพท์มือถืออยู่ )

( กำลังนั่งฟังเพลง MP3 อยู่ )

ริสะ : รบกวนบอกทั้งสองคนว่า พี่ริสะ ขอคุยเรื่องงานต้อนรับวันพรุ่งนี้หน่อยน่ะจ๊ะ


เราได้ถือกระเป๋าขึ้นและเดินไปยังที่สองคนนั้นเล่นอยู่พลางโบกมือขึ้นมาด้านหน้าของทั้งสองอย่างช้าๆเพื่อเรียกความสนใจเล็กน้อย และหลังจากนั้นเราก็ได้ชี้นิ้วไปยังรุ่นพี่ริสะที่รออยู่ที่ด้านหน้าประตู

จิฮายะ : ... ? - จิฮายะที่กำลังนั่งฟังเพลงอยู่นั้นได้หันมามอง ฮาเนียด้วยความสงสัย

จิฮายะ : มีอะไรหรอ? ฮาเนียซัง? - เธอถามขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง ดูเหมือนว่าเธอกำลังอินกับเพลงที่ตัวเองฟังอยู่ก็เป็นไปได้?


" รุ่นพี่ริสะต้องการต้องการคุยเรื่องงานวันพรุ่งนี้หน่อยน่ะค่ะ "

เราได้ตอบกลับไปยังจิฮายะซังและชี้นิ้วไปที่รุ่นพี่ริสะที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องเรียน

จิฮายะเอียงคอด้วยความสงสัยก่อนจะมองไปตามนิ้วของฮาเนียก่อนจะเห็นรุ่นพี่ริสะที่ยิ้มให้ผ่านประตูห้องเรียนตรงนั้น

จิฮายะ : อ้อ คงได้เวลาแล้วสินะ ขอบคุณนะฮาเนียซัง - จิฮายะลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนกล่าวขอบคุณฮาเนียพลางเก็บอุปกรณ์ฟังเพลงเข้ากระเป๋ากางเกงของเธอพลางเดินหลบฮาเนียมาเรียกเด็กผู้หญิงที่น่าจะชื่อว่ารินที่นั่งอยู่ถัดไปไม่ไกลนัก

จิฮายะ : รินไปกันเถอะ รุ่นพี่ริสะรออยู่

ริน : เอะ? อ้าวได้เวลาแล้วหรอ? ตายล่ะ - รินได้รีบลุกพรวดขึ้นมาพร้อมกับปิดโทรศัพท์มือถือของเธอแล้วเดินออกไปก่อน ส่วนจิฮายะนั้นก็ได้หันกลับมาหาฮาเนียพลางโค้งให้อีกครั้งแล้วเดินออกจากห้องไป

Nice Event

[ คะแนนความสัมพันธ์จิฮายะ + 2]
[ คะแนนความสัมพันธ์ริน + 1]

ดูจากเวลาแล้ว คงได้เวลาที่ฮาเนียจะต้องไปรอฮิบิกิแล้วสิ

[ ตัวเลือก [ 1 ] ไปหาฮิบิกิที่ห้องชมรมประสานเสียง [ 2 ] ไปรอฮิบิกิที่หน้าประตูโรงเรียน [ 3 ] อื่นๆ


เลือก 2 : ไปรอฮิบิกิที่หน้าประตูโรงเรียน

หลังจากที่จิฮายะและรินได้ออกไปแล้วเราก็ได้เดินออกจากห้องไปและมุ่งหน้าไปยังหน้าประตูทางเข้า-ออกของโรงเรียนเพื่อไปรอฮิบิกิตามที่นัดไว้

ฮิบิกิ : ฮาเนี๊ยวว!!! - เสียงเหน่อ ใสๆ ดังมาจากตัวอาคาร ไม่มีใครอื่นนอกจากฮิบิกิที่วิ่งมาหาฮาเนี๊ยวอย่างกับว่าถ้าเกินช้ากว่านี้ฮาเนียคงจะหนีกลับบ้านไปก่อนแล้วก็ว่าได้ (แต่ถ้าจะหนีก็เพราะตกใจเสียงคนเรียกเนี่ยแล )

ฮิบิกิ : ขอโทษน้า พอดีเฮาเต้นพลาดนิดหน่อยน่ะ ก็เลยนานไปนิ- อูย ... - ระหว่างที่เธอพูดดูเหมือนว่าฮิบิกิจะแอบแสดงอาการปวดออกมานิดๆ บริเวณเอวของเธอ


เราได้รีบวิ่งเข้ามาใกล้กับฮิบิกิเพื่อดูอาการแต่ไม่ได้แตะตัวเธอแต่อย่างใด

" วันนี้คงซ้อมหนักเลยสินะ ? พยายามได้ดีมากจ๊ะ " เราได้ยิ้มบางๆพร้อมกับให้กำลังใจฮิบิกิ

" เราจะเดินไปส่งฮิบิกิถึงที่พักแล้วกันนะ ถ้าถึงวันแสดงแล้วฮิบิกิไม่หายดีล่ะก็คงจะน่าเสียดายมากเลยล่ะ " เราได้เสนอความเห็นและเลือกตัวเลือกที่น่าจะทำให้ฮิบิกิได้พักผ่อนได้ไวที่สุด

เมื่อได้ยินเช่นนั้นตาของฮิบิกิได้เป็นประกายจนลืมความเป็นปวดเมื่อครู่แทบจะปลิดทิ้งไปเลยก็ว่าได้ หญิงสาวตัวสั่นนิดๆก่อนจะโผเข้ามากอดฮาเนีย

ฮิบิกิ : เย้ ฮาเนี๊ยวจะมาเที่ยวบ้านล่ะ ถ้างั้นกลับกันเลยนะ อาพาตเม้นท์ของเฮาอยู่ใกล้ๆนี้เอง - ฮิบิกิรีบคล้องแขนฮาเนียด้วยสีหน้ามีความสุขแต่เธอก็ยังแอบจี๊ดที่เองของตัวเองอยู่

ระหว่างทางที่ทั้งสองคนกำลังเดินกลับนั้น ฮิบิกิยังคงเดินคล้องแขนของฮาเนียไม่ยอมปล่อย พร้อมกับชวนคุยเกี่ยวกับสถานที่ๆผ่านมา ก่อนจะมาถึงหน้าร้านเบเกอร์รี่ร้านหนึ่ง

ฮิบิกิ : อ๊ะ ร้านนี้ เฮาเคยทานนะขนมปังของที่นี่อร่อยมากเลยล่ะ - ฮิบิกิรีบชี้นิ้วไปที่ร้านนั้นทันที ก่อนจะหันมายิ้มให้ฮาเนีย

ฮิบิกิ : ฮาเนี๊ยวลองซื้อไปทานแล้วกันเน้อ รับรองว่าต้องถูกใจแน่ๆเลย - ฮิบิกิพูดด้วยรอยยิ้ม ดูท่าทางเธอจะมีความสุขมากกับการได้เดินกลับบ้านพร้อมกับฮาเนียล่ะนะ

[ Action Coin ต้องการ 5]
[ ตัวเลือก [ 1] ลองชวนฮิบิกิเข้าไปในร้าน [ 2 ] เดินทางไปส่งฮิบิกิที่อพาตเม้นท์ ]


ตัวเลือก 2 : เดินทางไปส่งฮิบิกิที่อพาตเม้นท์

" ไว้ว่างเมื่อไรเราลองมาที่ร้านนี้ด้วยกันนะ "

เราได้เสนอบอกกับฮิบิกิและเดินหน้าต่อไปยังอพาตเม้นท์

ฮิบิกิ : อื้ม สัญญาแล้วนะ - ฮิบิกิยิ้มร่าก่อนจะพาฮาเนียเดินทางต่อ ไม่นานนักทั้งสองคนก็ได้มาหยุดอยู่ตรงหน้าอพาทเม้นท์สูงหกชั้น ดูจากภายนอกก็จัดว่าหรูเลยก็ว่าได้ เมื่อฮาเนียเดินเข้ามากลับเห็นป้ายอัตราการเช่าอยู่ในราคานักศึกษาเสียมากกว่า

ฮิบิกิพาฮาเนียเดินมาขึ้นลิฟที่ชั้น 4 การตกแต่งทางเดินภายในดูเหมือนว่าจะเป็นกระจกทางขวามือที่มองเห็นบรรยากาศด้านนอกและทางซ้ายจะเป็นประตูห้องพักต่างๆ

ฮิบิกิ : ถึงแล้วล่ะ - เธอพูดก่อนจะใช้คีย์การ์ดแตะที่เครือ่งสแกนเพื่อปลดล็อคประตู

ฮิบิกิ : เข้ามาก่อนมั้ย? ฮาเนี๊ยว?


" ถ้างั้น ขอรบกวนด้วยแล้วกันนะ "

เราได้รับคำชวนของฮิบิกิและเข้าไปในห้องกับเธอ

เมื่อเข้ามายังด้านใน ห้องของฮิบิกินั้นมีครัวเล็กอยู่ตรงทางเดินและยังมีประตูห้องน้ำอยู่อีกฝั่งหนึ่งพอเดินเข้ามายังด้านในก็พบว่าในห้องค่อนข้้างกว้างขวางอยู่พอสมควร แต่ยังไม่ทันที่ฮาเนียจะเดินเข้ามายังห้องด้านในนั้นขาของเธอก็เหมือนกับว่าจะเดินติดอะไรบางอย่าง

แต่พอมองลงไปไม่ได้มีอะไรขวางเธอไว้หรอก แต่เป็นเจ้าแร็คคูนตัวโตที่เกาะขาของเธอเอาไว้ ดูเหมือนว่าไม่กี่ก้าวขาของเธอคงจะไปเหยียบหางของมันหรือเปล่านะ

ฮิบิกิ : กลับมาแล้วเน้อ! - ทันทีที่เสียงของฮิบิกิหมดลงเหล่าสัตว์เลี้ยงตั้งแต่ สุนัข แมว หนูแฮมเตอร์หรือแม้กระทั่งแร็คคูนตัวน้อยใหญ่ (รวมแล้ว 10 ตัว ) ได้วิ่งมาออกันอยู่ตรงหน้าฮาเนีย ท่าทางมันจะเป็นมิตรและถูกอบรมมาดีแฮะ ไม่มีตัวไหน เห่าไล่หรือมีทีท่ารังเกียจฮาเนียเลยแม้แต่น้อย

ฮิบิกิ : ฮิ ฮี่ มีเพื่อนบ้านมาเยี่ยมทีดีใจกันหมดเลยนะพวกนายเนี่ย~


" ครอบครัวของฮิบิกิอบอุ่นจังเลยนะ "

เราได้เอ่ยขึ้นพร้อมกับพยายามยืนอยู่เฉยๆก่อนเพื่อไม่ให้ไปเหยียบสมาชิกตัวน้อยในบ้าน

ฮิบิกิ : งั้นหรอ ฮิฮิ เข้าไปก่อนเน้อ - ฮิบิกิยิ้มก่อนจะค่อยๆดันหลังฮาเนียเพื่อเดินเข้ามายังด้านในโดยที่เหล่าสัตว์เลี้ยงพากันเดินเลี่ยงออกให้ฮาเนียมานั่งโซฟาด้านใน

ฮิบิกิ : ฮาเนีย เครื่องดื่มเอาเป็นชาอุ่นๆหรือว่านม หรือน้ำอัดลม หรือน้ำเปล่าดี? - ไม่ช้าที่ฮิบิกิจะแสดงความเป็นเจ้าบ้านออกมา ส่วนเจ้าสัตว์เลี้ยงตัวน้อย ก็ได้ปีนขึ้นมานั่งจ้องฮาเนียอยู่เหมือนกัน


" อ๊ะ !! ไม่เป็นไรหรอกจ้าฮิบิกิ " เราได้รีบตอบกลับทันทีที่นั่งลงที่โซฟาเพื่อไม่เป็ฯการรบกวนฮิบิกิมากนัก

" แต่ถ้าฮิบิกิอยากทำให้ล่ะก็เอาเป็นน้ำเปล่าธรรมดาก็ได้จ้า "

ฮิบิกิ : ฮาย~ จัดให้เน้อ - ฮิบิกิตอบรับฮาเนียพลางเดินถือแก้วน้ำเรียวบางสองใบไว้บนมือก่อนจะยื่นส่งให้ฮาเนีย

ฮิบิกิ : ได้แล้วเน้อ ขอโทษนะ ในตู้มีแต่อาหารของเจ้าพวกนี้ เลยไม่ได้เอาอะไรมาต้อนรับเลย - ฮิบิกิยิ้มแห้งๆ รับสถานการณ์ของตัวเอง


" ไม่เป็นไรหรอกจ้า แค่นี้ก็รบกวนมากแล้วล่ะ "

เราได้ตอบกลับไปยังฮิบิกิ พร้อมกับมองเวลาภายในห้อง

" ถ้าอย่างนั้น วันนี้เราขอตัวกลับก่อนล่ะนะ ฮิบิกิเองก็ต้องดูแลอาการเจ็บปวดของตัวเองให้หายดีก่อนวันแสดงด้วย " เราได้ลุกขึ้นพร้อมกับอุ้มแร็คคูนตัวที่เคยเกาะขาของเราไว้ขึ้นมาตรงหน้า

" อย่าทำให้พวกเขาเป็นห่วงล่ะ แล้วก็ขอให้หายไวๆนะฮิบิกิ " เราได้คืนแร็คคูนตัวนั้นลงที่พื้นพร้อมกับหยิบกระเป๋าขึ้นมาและเดินทางกลับไปที่บ้านตัวเอง

ฮิบิกิ : อื้ม ขอบคุณนะ แฮะๆ เห็นจริงๆสินะ - ฮิบิิกิยิ้มแห้งๆก่อนจะมาส่งฮาเนียหน้าประตูห้องทางออกของอพาตเม้นท์

ฮิบิกิ : ถ้าอย่างนั้นเจอกันพรุ่งนี้นะ - ฮิบิกิโบกมือลาพร้อมกับรอยยิ้มของเธอก่อนจะส่งฮาเนีย

[ คะแนนความสัมพันธ์ ฮิบิกิ + 2 ]
[ หลังจากนี้จะกลับไปที่ไหนต่อก็ได้ หรือจะกลับบ้านเพื่อพักผ่อนและข้ามไปยังวันถัดไป ]


ตัวเลือก : กลับไปยังที่พัก

เราได้เดินทางกลับไปยังที่พักของนักเรียนและวางกระเป๋าลงภายในห้อง ก่อนที่พระอาทิตย์จะลับขอบฟ้าไปนั้นเราได้ออกมาจากห้องพักตัวเองและล้อคลงกลอนให้เรียบร้อยเสียก่อนที่จะเดินลงไปที่สวนในระแวกพร้อมกับหามุมอับคนภายใต้ฉากร่มไม้ต้นนึง

" มาไกลแบบนี้คงจะไม่มีคนแล้วล่ะมั้ง "

เราได้หยุดลงที่หน้าต้นไม้นั้นพร้อมกับหลับตาและหายใจเข้าลึกๆก่อนที่จะเริ่มขยับริมฝีปากเบาๆร้องบทเพลงตามลำพังภายใต้ธรรมชาตินี้เพียงลำพังในขณะที่หันหน้าเข้าต้นไม้นั้น

สายลมยามเย็นพัดอ่อนๆ เข้ากับบรรยากาศของท่วงทำนอนที่ฮาเนียร่ำร้องออกมา พระอาทิตย์ค่อยๆลับขอบฟ้าไปอย่างช้าๆจนหายไป แสงสว่างยามเย็มค่อยๆเลือนหายกลายเป็นความมืดที่มีดวงดาวน้อยๆ ทอแสงระยิบระยับเต็มท้องฟ้า ดูเหมือนว่าจะเข้าสู่ช่วงเวลาของการพักผ่อนของเธอแล้ว

[ ตัวเลือก [ 1 ] พักผ่อนตามอัธยาศัย [2 ] โทรศัพท์หาเพื่อน [ 3 ] เข้านอน ]


ตัวเลือก : พักผ่อนตามอัธยาศัย

" ฮ้าๅ ~ " เราได้ถอนหายใจออกมาก่อนที่จะยกมือขึ้นบิดและเดินกลับไปที่ห้องตัวเองผ่านทางเดิม

เราได้หยิบหนังสือและตารางสอนของวันพรุ่งนี้ออกมาพร้อมกับนั่งอ่านทบทวนก่อนซักพักนึงก่อนที่จะเข้านอนพักผ่อนเพื่อรอให้ถึงวันถัดไป

DAY 2

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าพร้อมกับเสียงนกน้อยร้องเริงร่าอยู่นอกหน้าต่าง ทำให้ฮาเนียตื่นจากการหลับไหล เข้าสู่ยามเช้าของวันที่สองของการเข้าเรียน

[ ตัวเลือก หลังจากจัดการกิจวัตรประจำวันเสร็จแล้ว

[ 1 ] เดินทางไปโรงเรียนทางเท้า
[ 2 ] เดินทางไปโรงเรียนด้วยรถประจำทาง
[ 3 ] เข้าเรียนสาย
โพสต์ 21-2-2012 14:38:06 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย nutchsnon เมื่อ 29-2-2012 20:36

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย g-zero เมื่อ 29-2-2012 00:33

กาคุโปะ : อ๊ากกกกกก เจ๊บว้อยยยย!!!! - กาคุโปะร้องโอดครวญขึ้นมาทันที ในขณะที่รุ่นพี่ลูกะนั้นพอเห็นการแสดงของซางาระปุ๊บเธอก็ได้เอามือปิดปากพลางหัวเราะออกมา ส่วนไคโตะเองก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆกับความซวยของรุ่นพี่กาคุโปะ

ลูกะ : โอเคๆ พอแล้วจ๊ะพอแล้ว - ลูกะปรบมือ ทั้งที่ยิ้มกริ่มพลางบอกให้ซางาระปล่อยกาคุโปะ

กาคุโปะ : โอยยยยยยยยยยยยย


"เป็นยังไงบ้างครับ พอจะพิจารณาให้ผ่านได้ไหมครับ" โซสุเกะปล่อยแขนกาคูโปะแล้วหันมาทางลูกะ

"ทั้งหมดเมื่อกี้ ทุกท่าทางและคำพูดผมใช้แบบเดิมหมดเป๊ะๆครับ" โซสุเกะอธิบายการแสดงเมื่อกี้ยืนยันว่าเหมือนเดิมเป๊ะๆ

'ครั้งนี้ทำได้ดีกว่ารอบแรกอีก ไม่มีปัญหาแน่นอน' โซสุเกะคิดอย่างมั่นใจ

ลูกะ : อื้ม จะบอกว่าเป็นธรรมชาติเหมือนกับจับผู้ร้ายจริงๆเลยล่ะนะ เธอคงชอบดูพวกหนังบู้อะไรทำนองนี้สินะ? - ลูกะกล่าวพลางเดินมาหากาคุโปะ

กาคุโปะ : อูยยยยย เจ็บๆๆๆ ลูกะซังผมเจ็บ แอ๊ก!! - ไม่ทันที่กาคุโปะจะได้อ้อนเธอ ก็ถูกบางอย่างฟาดเข้าให้อยา่งแรงจนหน้าของเขาทิ่มลงไปกับพื้นเลยก็ว่าได้

ลูกะ : ไม่ได้เรื่อง เป็นรุ่นพี่ซะเปล่ายังแสดงได้ไม่สมบทบาทผู้ร้ายเลยนะ นายน่ะ

กาคุโปะ : กะ โกเมนาไซ ......


"อ่า ขอบคุณครับ" โซสุเกะขอบคุณลูกะที่ชมเชยเล็กน้อย

"จะเรียกว่าจับคนร้ายก็ไม่ใช่ครับ เหมือนเป็นการจับเชลยศึกในสงครามมากกว่า" โซสุเกะอธิบายการแสดงของตนเมื่อกี้ให้ละเอียดอีกที

"แต่ว่าคนๆนี้ขาดการฝึกฝนร่างกายรึเปล่าครับ ปกติการล็อคแค่นั้นไม่น่าจะทำให้เจ็บมากขนาดนั้นน่ะครับ" ตอนนี้โซสุเกะดันเอากาคูโปะไปเทียบกับทหารที่ผ่านการรบมาโชกโชนโดนจับเป็นเชลยไปซะแล้ว

ลูกะ : แหมก็หมอนี่เป็นคุณชายผู้บอบบางนี่นะ คงจะไปฝึกร่างกายอะไรให้แกร่งไม่ได้หรอกนะ - ลูกะอธิบาย

ลูกะ : แถมยังตื้อเก่งซะจนน่ารำคาญเลยล่ะ - เธอพูดพลางแสดงอาการรำคาญ

ไคโตะ : ว่าแต่รุ่นพี่ลูกะกลับที่ห้องชมรมมีอะไรหรือเปล่าครับ วันนี้ต้องไปช่วยพวกฮารุกะซังจัดเวทีนี่ครับ?

ลูกะ : อื้มไม่ต้องห่วงเดี๋ยวพี่ก็ไปจ๊ะ ว่าแต่เธอก็อย่าลืมไปนะไคโตะ ปีหนึ่งเขาเรียกรวมที่หอประชุมกันหมดนะวันนี้

ลูกะ : ว่าแต่ซางาระคุง สนใจจะเข้าชมรมจริงๆสินะ?


"อ่าครับ ผมอยากลองอะไรที่แปลกใหม่กับชีวิตดูบ้างน่ะครับ" โซสุเกะตอบอย่างมั่นใจ

"ว่าแต่เรียกรวมที่หอประชุมนี่มีอะไรยังงั้นหรือ" โซสุเกะหันมาถามไคโตะจากเรื่องที่พูดเมื่อกี้

ลูกะ : อืม วันนี้เป็นวันประฐมนิเทศน่ะ เด็กปีหนึ่งทุกคนต้องไปรวมตัวกันที่หอประชุม ชมรมประสานเสียงแล้วก็ชมรมดนตรีเองก็มีการแสดงให้พวกเธอได้ชมด้วยนะ - ลูกะยิ้มพลางเดินมาหยิบกระเป๋าถือใบเล็กบนโตะ

ลูกะ : เรื่องสมัครเข้าชมรมเอาไว้พรุ่งนี้ค่อยดำเนินการก็แล้วกันนะ - เธอว่าพลางเดินมายังประตูห้อง

ลูกะ : ไคโตะ กับซางาระเดี๋ยวซักพักค่อยไปหาชั้นที่ หน้าประตูหอประชุม แล้วกันนะ - เธอว่าแบบนั้นพลางเดินออกไปจากห้อง


"รับทราบ" โซสุเกะตอบรับพร้อมยืนตรง

"อูตะอุ งั้นชั้นขอตัวไปก่อนน่ะ" โซสุเกะหันมาบอกไคโตะพร้อมเดินออกจากห้องโดยลืมกาคูโปะที่นอนคาพื้นอยู่

'ไปหอประชุมสิน่ะ' โซสุเกะมุ่งหน้าไปหอประชุมก่อนเลยไม่รอใคร

เมื่อซางาระมาถึงดูเหมือนว่าเขาจะผ่านชายคนหนึ่งที่เดินหิ้วแผ่นไม้แผ่นใหญ่เข้ามายังหอประชุมนี้ ดูจากด้านนอกนั้นยังไม่มีนักเรียนคนอื่นมาเลย จะมีก็แต่เด็กผู้หญิง? ตัวเล็ก เดินเข้าไปยังด้านในเช่นเดียวกัน แต่พอยืนอยู่ตรงนั้นก็ได้ยินเสียงร้องเพลงดังออกมา พวกเขาคงกำลังทดสอบเครือ่งเสียงอยู่ก็เป็นไปได้

[ เลือกว่าจะเข้าไปหรือจะทำอย่างอื่น ]


'เข้าไปดูแลความปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่า' โซสุเกะคิดดังนั้นแล้วก็เดินเข้าไปในหอประชุม แต่ไม่ได้เข้าแบบปกติ เขาเข้าไปแล้วซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดคอยสังเกตุทุกอย่างเอาไว้และระวังไม่ให้ใครเข้ามาใกล้ๆได้

'ท่าทางจะยังไม่มีปัญหา' แม้คิดยังงั้นเขาก็สังเกตุการณ์ต่อไป

ดูเหมือนว่าภายในหอประชุมนั้นจะมีการเตรียมความพร้อมสำหรับเล่นดนตรีเสียด้วย จากที่เขาสังเกตุเห็นสาวๆ ทั้งหกคนที่กำลังจัดตำแหน่งไฟและเตรียมเรื่องเครื่องเสียงอยู่บนเวทีกันอย่างกระฉับกระเฉง ไม่นานนักทุกอย่างก็ลงตัวจนทุกคนลงไปจากเวที

จากนั้นเหล่านักเรียนจำนวนมากก็ได้เดินทางมายังหอประชุมจนเกือบครบทุกที่นั่ง


'น่าจะปลอดภัยแล้วล่ะน่ะ' โซสุเกะเห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติเลยจึงออกมาอยู่ปะปนกับนักเรียนคนอื่น แล้วหาที่นั่งว่างๆแล้วนั่งลงไปเลยไม่ได้ดูว่าใครนั่งข้างๆบ้างหรือเค้าจองที่ไว้ให้เพื่อนหรือป่าว

'จะมีการแสดงอะไรบ้างน่ะ ขอดูหน่อยแล้วกัน' โซสุเกะนั่งมองไปทางเวทีอย่างเงียบๆ

บนเวทีนั้นได้มืดลงและเสียงเพลงค่อยๆดังขึ้น เป็นการแสดงเพื่อต้อนรับนักเรียนใหม่จากชมรมดนตรีและชมรมประสานเสียง


การแสดงชุดแรก

การแสดงชุดที่สอง

หลังจากจบเพลงลงพิธีกรได้กล่าวให้กำลังใจกับนักเรียนทุกคนและดูจากสถานการณ์แล้วยังไม่มีอะไรเป็นพิรุจให้ซางาระรู้สึกได้ ดูท่าทางคนร้ายที่เขาเจอเมื่อเช้าจะไม่มีแผนลงมือกับที่แห่งนี้ หรือว่าเขากำลังชะล่าใจเกินไปอยู่หรือเปล่า?


ถึงแม้จะสงบตลอดเวลาแต่โซสุเกะก็ไม่ได้ลดความระมัดระวังลงเลยแม้แต่น้อย จนโทรศัพท์ของเขาสั่นขึ้น โซสุเกะจึงลุกแล้วไปหามุมเงียบๆมืดๆรับโทรศํพท์

[การพักร้อนเป็นไงบ้างครับท่านสิบโท]

"มีอะไรรึอัล" ผู้ที่โซสุเกะคุยด้วยคือ AI ที่คอยทำหน้าที่ช่วยเหลือในการควบคุม AS อาบาเลสท์ ของโซสุเกะ

[แค่นึกครึ้มอยากติดต่อมาน่ะครับ]

"นายนี่ก็นึกครึ้มเป็นกับเขาด้วยน่ะ ก็มีเรื่องน่าสนใจกว่าที่คิดล่ะน่ะ แล้วทางนั้นก็ปกติดีน่ะ" โซสุเกะตอบไปตามความคิดของตน

[ยังไม่มีการเคลื่อนไหวของ 'อมัลกัล' หายห่วงได้ครับ]

"ถ้ามีอะไรผิดปกติรีบติดต่อมาได้เลยน่ะคู่หู"

[ขอให้โชคดีครับท่านสิบโท] โซสุเกะวางสายลงแล้วยืนดูเวทีจากมุมมืดนั้นแทนเพื่อจะได้สังเกตุการณ์ไปพร้อมกัน

ไม่นานนักการปราศัยก็จบลง อาจารย์ได้เปิดประตูทางออกเพื่อให้นักเรียนทะยอยกันออกจากหอประชุมกันอย่างมีระเบียบ

พักกลางวัน

[ กำหนดกิจวัตรที่จะทำต่อไปในช่วงกลางวัน ]


'ได้เวลาอาหารเที่ยงแล้วสิน่ะ' โซสุเกะเดินไปที่โรงอาหารต่อคิวไปเรื่อยๆจนถึงคิวของตัวเอง

"ขอเศษขนมปังทั้งหมดครับ พวกเศษขนมปังที่ตัดขอบออกมาแล้วอะไรแบบนี้น่ะครับ" โซสุเกะพูดหน้านิ่งไม่ได้สนใจรอบข้างเลยแม้แต่น้อย

แม่ค้า : เอ่ออีกแล้วหรอจ๊ะ แต่ว่าที่นี่เราสั่งทำมาจากชมรมคหกรรมน่ะจ๊ะ ถ้าหากเป็นพวกเศษขนมปังเหลือๆจริงๆล่ะก็ที่นั่นคงจะมีให้อยู่ก็ได้ ไม่รับเป็นชิ้นบ้างหรอ? อย่างครอกเก้ปังหรืออันปังอะไรแบบนี้น่ะ? - แม่ค้าพูดด้วยความลำบากใจจากออเดอร์ที่ได้รับมา พลางเสนอขนมปังขายดีให้ซางาระ


"งั้นไม่เป็นไรครับ ขอบคุณครับ" โซสุเกะเดินจากร้านขนมปังออกมา

'ชมรมคหกรรมงั้นเหรอดีล่ะ' โซสุเกะมุ่งตรงไปยังชมรมคหกรรมทันที พร้อมเปิดประตูออก

"ได้ยินมาว่าทางร้านของโรงเรียนสั่งจากขนมปังจากชมรมนี้ใช่ไหมครับ งั้นขอพวกเศษขนมปังทั้งหมดหน่อยครับ" โซสุเกะพูดแบบไม่เกรงใจใครหรืออะไรทั้งนั้น

ดูเหมือนว่า ซางาระจะเห็นภาพเด็กสาวจำนวนหนึ่งทียืนอออยู่หน้าประตูชมรม ท่าทางพวกเธอจะตื่นเต้นกับอะไรบางอย่างด้านในห้องนั้น แต่ซางาระเองก็ได้เดินแหวกพวกเธอไปอย่างง่ายดายและไม่ใส่ใจเสียงตอบรับจากพวกผู้หญิงด้วย เมื่อมาถึง ดูเหมือนว่าภายในห้องนั้นจะมีชายหนุ่มสวมแว่นตาสีแดง ผมสีทองบลอน กำลังทำขนมปังอยู่



??? : หือ? เศษขนมปังอย่างนั้นหรอ? จะเอาไปทำอะไรหรอครับ? - ชายหนุ่มยิ้มหน้าระรื่นอย่างขบขันกับสิ่งที่ซางาระขอ


"เอาไปทานครับ" โซสุเกะตอบหน้านิ่งๆโดยไม่รู้เลยว่ามันทำให้เขาดูยาจกมาก แต่โซสุเกะก็เป็นคนกินอะไรง่ายๆอยู่แล้ว

"ถ้าเป็นไปได้ขอพวกผักด้วยก็ดีครับ" ขอเศษขนมปังยังไม่วายขอผักด้วยอีก

'ว่าแต่ทำไมต้องถามด้วยล่ะ' โซสุเกะรู้สึกแปลกๆที่โดนถามว่าจะเอาเศษขนมปังไปทำอะไรเพราะว่าเวลาโซสุเกะอยู่ในสนามรบสมัยก่อนอาหารที่ได้ห่วยยิ่งกว่านี้ซะอีก

??? : อืมม เอาไปทานเล่นหรอครับ ถ้างั้นเอาเป็น ครัวซอง ไปทานไหมล่ะครับ - ชายหนุ่มเอ่ยบอกพลางเดินไปเปิดเตาอบขนมพร้อมกับหยิบถาดอบออกมายื่นให้ซางาระเห็นครัวซองจำนวนเก้าชิ้นที่เพิ่งอบเสร็จร้อนๆ ดูน่าทาน


"ชั้นขอแค่เศษขนมปังที่ยังกินได้พอแหละ ของดีๆแบบนี้เก็บไว้ให้คนอื่นกินไปเถอะ" โซสุเกะปฏิเสธอย่างมีมารยาท จนดูดีไปนิด

"แต่ถ้าไม่มีจริงๆหรือว่าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไร" โซสุเกะพูดไว้เพื่อที่อีกฝ่ายจะได้ไม่ลำบากใจ

นักเรียนหญิง : หมอนั่นมันอะไรน่ะ ท่านอาสุมะอุส่าให้ขนมปังสุดเริศแล้วแท้ๆกลับปฏิเสธหน้าตาเฉยเลย

นักเรียนหญิง : กร๊ออดดด กล้าปฏิเสธท่านอาสุมะได้ คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?

เสียงซุบซิบนินทรามาจากด้านหลังของซางาระดังมาถึงหูของเขาท่าทางรังสีอาฆาตแค้นนี้คงจะไม่มีอะไรมากเท่าไหร่นัก


'มันอะไรนักหนาเนี่ย ปฏิเสธแล้วมันมีปัญหาอะไรตรงไหน' โซสุเกะงงๆกับสิ่งที่ผู้หญิงทั้งหลายพูดแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ แต่ตอนนี้ท่าทางโซสุเกะจะไม่ได้เศษขนมปังตามที่ต้องการแน่ๆ

"งั้นก็ขอลองสักชิ้นแล้วกัน แล้วก็ขอบคุณมาก" โซสุเกะหยิบครัวซองขึ้นมากัดเข้าไปแบบไม่สนใจคนรอบข้างเลยแม้แต่น้อย

??? : เอาไปเยอะๆก็ได้นะ ทางนี้เองก็มีเตรียมไว้สำหรับคนที่อยู่ข้างนอกด้วย - ชายหนุ่มว่าพลางยิ้มหวานให้สาวๆด้านนอกเรียกเสียงกรี๊ดกลับมา

??? : ว่าแต่มีธุระแค่จะมาขอเศษขนมปังเองหรอครับ?


"หืม อ่าก็คนขายที่โรงอาหารข้างล่างบอกว่าถ้าจะเอาเศษขนมปังให้มาที่นี่น่ะ" โซสุเกะตอบพร้อมทานครัวซองจนหมด

"ว่าแต่การที่ชั้นปฏิเสธตอนแรกมันมีผลกระทบอะไรร้ายแรงยังงั้นหรือเห็นผู้หญิงข้างนอกแสดงอาการไม่พอใจใหญ่เลย" โซสุเกะถามด้วยความสงสัยอย่างมาก แถมเขาพูดแบบเสียงฟังชัดกลัวจะไม่ได้ยินด้วยเลยทีเดียว!!!

"เออ แล้วก็ชั้น ซางาระ โซสุเกะ ขอบคุณสำหรับขนมปังน่ะ" โซสุเกะลืมไปว่ายังไม่ได้แนะนำตัวเองเลย

คาสุมะ : อาสุมะ คาสุมะ ปีสามครับ ถ้าชอบขนมปังก็ยินดีช่วยนะ - ชายหนุ่มยิ้มบางๆก่อนจะหันไปคุยกับเด็กผู้หญิงอีกคนหนึ่ง ดูท่าทางจะยุ่งอยู่พอสมควร
โพสต์ 23-2-2012 19:28:00 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Eureka_GL_World เมื่อ 27-2-2012 03:34
ในขณะที่ไอยะกำลังเดินกลับมายังหอประชุมนั้น ดูเหมือนว่าบนเวทีจะเริ่มเทสไมค์พอดี เสียงดนตรีค่อยๆดังขึ้นมาพร้อมกับจิฮายะที่เดินออกมายืนด้านหน้า โดยมีฮารุกะและรินยืนประกบข้าง

ตั้งแต่วินาทีที่สายตาของเราประสานกัน ในใจของเธอคิดอะไรอยู่รึเปล่า

เมื่อเพลงจบลงแสงไฟค่อยๆหายไป หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึก ออกยาวผ่อนคลาย

ฮารุกะ : ยอดเลย สมแล้วที่จิฮายะร้อง

ริน : เหนื่อยหน่อยนะ เท่านี้การแสตนบายก็โอเคแล้วล่ะ ที่เหลือก็เตรียมพักผ่อนกันเถอะ อีกแค่สามสิบนาทีเดี๋ยวก็ได้เวลารวมแล้ว - รินพูดพลางยื่นผ้าขนหนูให้จิฮายะ

จิฮายะ : อื้ม ขอบคุณนะริน ฮารุกะด้วย ต้องทำให้วันนี้ให้ทุกคนประทับใจที่สุดให้ได้เลย


จิฮายะเหรอ... เมื่อกี้ชื่อเสียงของผู้หญิงที่ชื่อจิฮายะงั้นเหรอ...

เจ้าหญิงที่หลับใหล...

เสียงของผู้หญิงคนนั้นทําเอาผมหลงใหลไปเลยทีเดียว...

จิฮายะ... คนไหนกันนะ ผมที่หยุดความสอดรู้สอดเห็นของตัวเองไม่ได้

จึงรีบวิ่งไปที่เวที ๆ ทั้ง ๆ ที่ยังถือกีต้าอยู่อย่างนั้น

ในขณะที่ไอยะกำลังวิ่งมาที่หน้าเวทีนั้น หญิงสาวทั้งสามคนก็ได้เดินลงไปจากเวทีแล้ว ชายหนุ่มไม่ลดละที่จะวิ่งไปยังหลังเวที แต่พอไปถึงดูเหมือนว่าทั้งสามคนจะออกไปทางประตูหลังเสียแล้ว

อาจารย์ : อ้าวเธอนี่เอง? มีอะไรรึเปล่า?

Event

[ ตัวเลือก [ 1 ] ฮารุกะ [ 2 ] จิฮายะ [ 3 ] ริน ]



[ 2 ] จิฮายะ


" คนที่ร้องเพลงเมื่อสักครู่นี้ หายไปไหนแล้วครับ ! "

ผมตะโกนถามอาจารย์อย่างรีบร้อน ทั้ง ๆ ที่ไม่เคยแสดงอารมณ์แบบนี้มานาน

เสียงของผู้หญิงคนนั้น... ทําเอานํ้าแข็งที่เกราะติดอยู่ในใจผมละลายได้เลย

นิชั้นทําอะไรลงไป... ดันไปทําให้พวกเธอเกรียด... ได้ยังไง... แต่...

โธ่เว้ย ช่างมันก่อนเถอะ !!!

อาจารย์ : อ้อ ถ้าจิฮายะจังล่ะก็ คงอยู่ที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า C น่ะ ตรงไปทางข้างหลังนี่เดินไปหน่อยก็เจอเธอแล้วล่ะ แต่ว่า อย่าเพิ่งไปกวนเธอจะดีกว่านะ ตอนนี้เธอคงกำลังฝึกออกเสียงให้พร้อมก่อนแสดงแล้วล่ะ

อาจารย์ยิ้มพลางตอบก่อนจะหันไปดูแลเครื่องเสียงต่อ


ผมรีบวิ่งไปอย่างทางที่อาจารย์คนนั้นบอก

ไม่รบกวนหรอก ขอได้ให้ได้ยินเสียงของเธอก็พอ

ผมวิ่งมาจนมาถึงห้อง C ตามที่อาจารย์บอก ผมไม่คิดที่จะเข้าไปหรอก..

ผมทําได้เพียงแค่ยืนพิงกําแพงอยู่หน้าห้อง เพื่อรอฟังเสียงของเธอเท่านั้น...

ไม่ใช่เพราะว่ามันเป็นห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าหญิงหรอกนะ... แต่เพราะผมไม่มีหน้าไปมองหน้าพวกเธอได้ตอนนี้ต่างหาก

น่าสมเพชสุด ๆ ... ทั้ง ๆ ที่อยากเข้าไปคุยและขอให้เธอร้องเพลงให้ฟัง แต่ตอนนี้ผมทําได้แต่เพียงกุมกีต้าที่เผลอหยิบมาไว้เท่านั้น

จดจำเอาไว้ ว่าโลกใบนี้ เธอนั้นไม่ได้อยู่คนเดียว จงก้าวไป สู่ท้องฟ้าที่เธอโหยหา

ดูเหมือนว่าเธอกำลังร้องเพลงอยู่จริงๆ น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปจากเมื่อครู่อย่างเห็นได้ชัด ไม่แน่อาจเรียกน้ำตาให้กับคนร้องและผู้ฟังเองก็ว่าได้

ริน : ... นี่นาย? มาทำอะไรตรงนี้? ... - เสียงของรินดังแว่วมายังข้างหลังจากที่เสียงของจิฮายะนั้นเงียบไป


.... เพลงนี้มัน .... อบอุ่นเหลือเกิน .... เพลงของผู้หญิงคนนี้ .... ทําให้หัวใจของผมหวั่นไหว ....

ผมที่มั่วแต่สนใจเสียงของผู้หญิงคนนั้น จนแทบจะไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้าง ผมได้เริ่มทําการประมวล Tab

เพลงที่จิฮายะร้อง และเผลอตัวเล่นออกไป

เมื่อเล่นจบ ผมก็เพิ่งรู้สึกตัวว่ามีใครบางคน อยู่ด้านหลังของผม เธอคนนั้นก็คือรินนั้นเอง

" !! "

ผมไม่ได้พูดอะไรออกไป ทําได้แต่เพียงหลบหน้าไปที่อื่น ใช่สิ... ผมดันไปเข้าใจอะไรผิดเข้าให้นิ

แค่หน้ายังไม่กล้ามองเลยตอนนี้

ริน : .... - หญิงสาวเห็นว่าท่าทางไอยะจะไม่พูดอะไรออกมา ถึงรอไปก็คงไม่ได้คำตอบอะไรกลับมาอยู่ดี เธอได้ชายผมของตัวเองออกก่อนจะยิ้มบางๆให้

ริน : กีต้าเมื่อกี้นี้เล่นเพราะดีนี่ เคยฟังเพลงของจิฮายะมาก่อนหรอ? - เธอถามน้ำเสียงนุ่มพอที่จะไม่กดดันไอยะ


" ไม่เคยหรอก... แค่ลองนึกแท๊ปตามที่ผู้หญิงคนนั้นร้องก็เท่านั้น "

ผมตอบเธอไปโดยที่หันตัวกลับมามองที่ห้อง C

พอคิดว่ามีคนที่มีเสียงอันยอดเยี่ยมขนาดนี้อยู่ตรงหน้า มันก็ทําให้ตื่นเต้นจนตัวร้อนไปหมด

ใช่แล้วมันมอบความกล้าให้ผม...

" ... เรื่องเมื่อกี้น่ะ ... "

ผมเอ๋ยขึ้นมา แล้วก็เงียบไป...

ริน : ... - รินเองก็เงียบเช่นกัน เธอถอนหายใจก่อนจะหลบสายตาไอยะแล้วเดินจากไปทั้งอย่างนั้น

ริน : แค่คำว่าขอโทษ นายยังพูดไม่ได้ ชั้นคงให้อภัยนายไม่ได้หรอกนะ ... - เสียงอันแผ่วเบาแต่ด้วยรอบกายของไอยะนั้นเงียบสงัดทำให้เขาได้ยินแม้ว่าจะบางเบาก็ตาม

แกร๊ก ไม่นานนัก ประตูห้องก็ถูกเปิดออกเผยให้เห็นจิฮายะที่เดินออกมาและมีอาการตกใจที่เจอไอยะอยู่หน้าประตูห้องของตัวเองอย่างกระทันหัน

จิฮายะ : นะนาย? หรือว่าเมื่อกี้จะ? - เธอพูดตะกุกตะกักด้วยความตกใจอยู่บ้าง พลางชี้ไอยะด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย


" เมื่อกี้อะไร ? "

ผมหันมาถามเธอทันที เพราะผมชักเริ่มหงุดหงิืดกับความเชื่องช้าของตนเองเต็มที่

" ชั้นมันบ้าเอง ... บ้าที่เป็นคนแบบนี้ แค่คําคําเดียวแท้ ๆ ! "

ผมยื่นกีต้าให้กับจิฮายะที่อยู่ตรงหน้า

" ฝากหน่อยเดี๋ยวมาเอา "

จากนั้นผมก็รีบวิ่งตามรินไปทันที

จิฮายะ : ? เอะ? - จิฮายะ รีบรับกีต้าด้วยความงุนงง

จิฮายะ : ดะเดี๋ยวสินาย อะไรของเค้านะ?- จิฮายะมองตามแผ่นหลังของไอยะไป ก่อนจะหันมามองกีต้าในมือ

จิฮายะ : หรือว่าเขาเล่นเพลงที่เราร้องเมื่อกี้ได้? งั้นหรอ? ...

เมื่อไอยะวิ่งออกมาดูเหมือนว่ารินกำลังยืนหันหลังให้และกำลังสนใจอะไรบางอย่างในมือของเธออยู่ด้วย


เมื่อผมเห็นเธอ ผมก็ไม่รอช้าตะโกนเรียกเธอทันที

" โอย ! เธอน่ะ !!! "

ผมหยุดยืนอยู่ห่างจากเธอไม่มากนัก สายตาของผมตอนนี้เข้าสู่โหมดจริงจังเข้าให้แล้ว

" อย่ามาดูถูกกันนะ "

ผมพูดลอย ๆ ขึ้นมา เหมือนไม่ได้ตั้งใจให้ใครได้ยิน แต่ผมเชื่อว่ามันดังพอที่ผู้หญิงข้างหน้าผมจะได้ยิน

" ชั้นผิดเองนั้นแหละ ที่ใจร้อนพูดในสิ่งที่ตัวเองไม่รู้ แต่นั้นน่ะชั้นก็แค่อยากให้การแสดงออกมาประทับใจ "

เสียงของผมค่อย ๆ ดังขึ้นเรื่อย ๆ

" รู้รึเปล่าชั้นน่ะ รู้สึกผิดแค่ไหน ถ้าชั้นไม่รู้สึกผิดล่ะก็ ชั้นคงไม่เดินออกจากหอประชุมนี้ไปหรอก... "

แล้วก็เริ่มเบาลงไปเรื่อย ๆ ... จากนั้นผมก็ก้มหัวโค้งคํานับ

" ขะ.... ขะ... ขอโทษ.... "

ผมกล่าวคําขอโทษ และก็ยังคงอยู่ในท่าโน้มตัวขอโทษแบบนั้นไม่ขยับเลยสักนิด

รอบๆบริเวณนั้นเงียบสงัดและความงงก็เริ่มครอบงำทุกคนที่อยู่แถวๆนั้นมีแต่รินที่ถูกพูดถึงและกล่าวขอโทษนั้น ยังคงหันหลังให้อยู่

ริน : ....  หือ? - หญิงสาวหันกลับมาหาไอยะ พลางทำหน้าสงสัยเล็กน้อยก่อนจะเอียงคอถามไอยะ

ริน : มีอะไรงั้นหรอ?  - รินเอ่ยถามพลางหยิบบางอย่างที่อุดหูของเธอออก มันคือซาวเบาท์ เมื่อครู่เธอคงกำลังฟังเมโลดี้อยู่แน่ๆ จนเธอไม่ได้ยินที่ไอยะพูดเลยเมื่อกี้

อาจารย์ : นะนี่เธอ - แต่อาจารย์ยังไม่ทันได้บอกอะไรก็ถูกรินห้ามเอาไว้ก่อน

ริน : ได้เวลาแล้วค่ะอาจารย์ รบกวนด้วย - เธอยื่นซาวเบาท์คืนอาจารย์ไปก่อนจะถอดเสื้อสูทของตัวเองออกพร้อมกับจัดทรงผมของตัวเองให้เรียบร้อยและจ้องไอยะด้วยสีหน้ายิ้มๆแหย่ พลางหยิบไมค์ เดินผ่านไอยะไป

ริน : ถ้าจะทำก็ทำได้นี~ - เธอพูดทิ้งท้ายก่อนจะขึ้นเวทีไปเสียก่อน

จิฮายะ : นี่นายน่ะ - เสียงเรียกของจิฮายะดังมาเหมือนกับว่าเธอกำลังเรียกไอยะอยู่ เธอเดินดุ่มๆมาหาไอยะก่อนจะคืนกีต้าให้

จิฮายะ : นายดีดกีต้าเพลงที่ชั้นร้องได้ใช่มั้ย? - เธอถามด้วยสีหน้านิ่งๆ แต่คงจะยังโกรธที่แอบฟังเธอร้องเพลงก็ได้


" ถ้าเพลงเมื่อกี้ล่ะก็นะ... "

ผมตอบเธอทั้ง ๆ ที่ยังไปยังรินที่กําลังเดินขึ้นเวทีไป

" มีอะไรงั้นเหรอ ? "

เมื่อผมตอบเธอเสร็จ ผมก็ถามเธอต่อทันที

จิฮายะ : เปล่า เห็นนายถือเจ้านี่มาด้วยเลยคิดว่าไปเองว่าคงจะดีดได้  ขอโทษนะ ที่คิดไปเอง - จิฮายะตอบอย่างสุขุม หญิงสาวคืนกีต้าให้กับไอยะ พลางจ้องไอยะเหมือนตอนที่อยู่บนเวที

จิฮายะ : แต่ไม่ได้หมายความว่าชั้นจะยกโทษเรื่องที่คุณว่าร้ายรินหรอกนะคะ  ถึงรินจะยกโทษให้แล้วก็ตามที


" ไม่ได้ขอให้เธอมายกโทษให้ชั้นหรอกนะ ... เพราะคนที่ชั้นคิดว่าทําผิดด้วยน่ะ คือริน ไม่ใช่เธอซะหน่อย... "

ผมหยิบกีต้าจากกีต้ามา แล้วค่อยพูดต่อ

" อย่าเข้าใจผิด... จะบอกให้ เธอไม่ได้คิดไปเองหรอก ชั้นเป็นคนเล่นเอง... "

ผมพูดด้วยนํ้าเสียงธรรมดาแล้วค่อย ๆ เบาลง แล้วก้มลงมองที่กีต้า

" เพลงที่แสนอบอุ่นนั้นน่ะ... "

จิฮายะ : .... ฮึ ... แต่ชั้นยอมให้คุณมาว่ารินเสียๆหายๆไม่ได้หรอกนะ - จิฮายะยังคงออกตัวปกป้องรินอยู่ดูท่าทั้งสองคนจะสนิทกันน่าดู

เมื่อหญิงสาวได้ยินเช่นนั้นเธอแอบสบายใจเล็กน้อย ก่อนจะกลับมามองไอยะด้วยสายตาจริงจัง

จิฮายะ : เพลงนั้นน่ะยังไม่มีเมโลดี้หรอกนะ ... - เธอพูดทิ้งท้ายก่อนจะรีบวิ่งไปคว้าไมค์พร้อมกับออกไปร้องเพลงยนเวทีต่อ

Nomal Event

[ คะแนนความสัมพันธ์ริน + 4 ]
[คะแนนความสัมพันธ์จิฮายะ + 2 ]
[คะแนนความสัมพันธ์ฮารุกะ + 1
[ไอยะถูกคาดโทษระดับ 1 ข้อหาโดดเรียน

ดูเหมือนว่าการประฐมนิเทศจะคึกคักและประสบผลสำเร็จไปด้วยดี ทั้งหอมีแต่เสียงปรบมือและเชียร์อย่างท่วมท้น แต่ไม่นานกิจกรรมก็ได้จบลง

ช่วงเย็น

ดูเหมือนว่าไอยะจะถูกตักเตือนที่โดดเรียนไปและเรื่องนี้ยังรู้ไปถึงไอริด้วย (เพราะเธอเองก็อยู่ที่ห้องพักครูเช่นกัน)

ไอริ : โดดเรียนไปทำอะไรมาน่ะ? - เธอถามไอยะหลังจากที่เขาเดินออกมาจากห้องพักครูพร้อมกับเธอ


" เก็บข้อมูล... "

ผมตอบแบบสั้น ๆ ง่าย ๆ โดยที่ยังคงนึกถึงเสียงเพลงของ ผู้หญิงคนนั้นอยู่

" เอาเถอะ... วันนี้จะโดนบ่นโดนว่ายังไงก็ช่าง ถือว่าคุ้มแล้วล่ะนะ... "

ผมพูดต่อพร้อมกับเดินออกจากห้องพักครูตรงนี้

" ประธานที่เกรียดผม คงกําลังดีใจ ที่มีโอกาศได้ทําโทษผมแล้วสินะครับ "

ผมหันไปพูดกับประธานด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยร้อยยิ้มทื่อ ๆ ของตัวผม

ไอริได้ยินแบบนั้นก็ได้แต่หัวเราะในลำคอพลางสยายผมของเธอที่ปรกไหล่ออก

ไอริ : แหม รู้ตัวนี่นา ถ้างั้นบทลงโทษอย่างแรกเลยก็คือ ไหนบอกมาซิว่าวันนี้ไปทำอะไรที่ไหนมา แล้วมันเกี่ยวกับการเก็บข้อมูลที่ว่ายังไงฮึ?

[ Action Coin ต้องการ 5 ]*
[ ตัวเลือก [ 1 ]* ตอบความจริงกับไอริ [ 2 ] อื่นๆ ]


[ 1 ]* ตอบความจริงกับไอริ

" ก็สัญญาที่ว่าจะทําให้ประธานตะลึงกับการแสดงของผมยังไงล่ะ.. เลยมาหาข้อมูลของคนชมรมประสานเสียง "

ผมตอบกลับทันทีอย่างหน้าตาเฉย

" ถ้าผมทําให้ประธานตะลึงไม่ได้ ผมคงเสียใจแน่ ๆ เลยแหละ เพราะงั้นเลยตัดสินใจโดดไปดูการแสดง "

ผมพูดต่ออีกเล็กน้อย จนกระทั่งเดินมาถึงห้องประธานนักเรียน

เสร็จสิ้น

ไอริถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนจะมองไอยะด้วยสายตาหน่ายๆ

ไอริ : ก็เลยโดดมาเป็นสตาฟฯ มาช่วยจัดแสดงแล้วเดินมาทำลายบรรยากาศตอนที่ไอดอลสามคนของงานนี้พังแถมไปแอบฟังจิฮายะอยู่หน้าห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าอีก กระทงเยอะซะจนชั้นตะลึงเลยล่ะเนอะ ว่ามั้ย? - ไอริ สารทยายความผิดเป็นข้อๆ เหมือนกับว่าเธออยู่ที่นั่นด้วยอย่างไรอย่างนั้น

ไอริ : เฮ้อ ถ้านายเข้าเรียน นายก็จะโดนเรียกไปรวมอยู่แล้ว อยากเป็นจุดเด่นในห้องเรียนหรอไง นายน่ะ?


" ก็ไม่รู้นิครับ ไม่เห็นมีกําหนดการอะไรบอกไว้ก่อนล่วงหน้าเลย ผมไม่ผิดนะ "

ผมส่ายหัวเล็กน้อย ด้วยท่าทีหน่าย ๆ

" คงต้องโทษทางคณะกรรมการนั้นแหละครับ ที่ไม่ยอมแจ้งล่วงหน้า ประธานไม่ผิดหรอกนะครับ "

ผมหัวเราะเบา ๆ ด้วยรอยยิ้มมองหน้าประธานอย่างแจ่มใส

ปุก เสียงหนังสือเล่มบางบนมือของสาวสวย เคาะที่หัวของไอยะเบาๆก่อนจะถอนหายใจด้วยอารมณ์เบื่อๆ

ไอริ : คราวหลังก็อย่าโดดเรียนอีกก็แล้วกัน - เธอพูดพลางหยิบแผ่นกระดาษขนาดประมาณเอสี่ยื่นให้ไอยะ

ไอริ : ถือว่าเป็นรางวัลในความพยายามนะ - เธอยิ้มๆ ก่อนจะเดินจากไอยะไป

[ ได้รับ ข้อมูลของ คิซารากิ จิฮายะ (สามารถไปเปิดดูได้ที่ NPC Data )

แต่ว่าไอยะจำเป็นจะต้องทำอะไรบางอย่างก่อนหรือเปล่า? ถ้าหากเขาไม่คิดดูดีๆ อาจจะเกิดการผิดใจกับใครบางคนก็เป็นได้


" ประธาน... แอบเข้ามาดูความคิดผมแบบนี้ ผมรู้สึกอายจัง "

ผมมองแผ่นหลังของประธานที่ค่อย ๆ เดินจากไปด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

ก่อนที่จะนึกขึ้นได้

ใช่แล้ว เมื่อวานมาโดกะมีเรื่องจะคุยกับผมนินะ แล้วผมพลัดวันเพราะผมนัดกับรุ่นพี่ชิรายูกิไว้แล้ว

ถ้างั้นคงต้องไปหาสินะ แต่เวลาแบบนี้... งั้นไปดักรอที่หน้าโรงเรียนล่ะกัน
[ พบมาโดกะกับชุน แต่เนื่องจากมีค่า Action Coin ไม่เพียงพอ]

ดูเหมือนว่าไอยะจะมาช้าไปก้าวเดียวที่มาโดกะนั้นได้ขึ้นไปนั่งรถส่วนตัวพร้อมกับชุนและขับออกไปแล้ว ดูเหมือนว่าเขาคงต้องพึ่งใครซักคนเพื่อขออะไรบางอย่างให้ติดต่อกับมาโดกะเพื่อขอโทษเธอซะแล้ว


ชิ เราน่ะ ไม่ทําผิดสัญญาหรอก !

แล้วจะทํายังไงล่ะ ถึงจะตามมาโดกะทันน่ะ !!!

จริงสิ !

" ประธาน !!! "

ผมรีบวิ่งออกตามหาประธานที่น่าจะมีข้อมูลของมาโดกะอยู่

เสร็จสิ้น
โพสต์ 24-2-2012 22:26:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Faterin เมื่อ 23-3-2012 08:57

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย nutchsnon เมื่อ 20-3-2012 23:02



"ขอข้าวหน้าปลาไหลหนึ่งที่ค่ะ! แล้วก็ชาเขียวเย็นหนึ่งแก้ว"

ซายูมิสั่งไปทั้งๆที่ยังไม่ได้ดูราคา แต่วันนี้เธอก็พกเงินมาเยอะอยู่เหมือนกัน

หลังจากที่เมดได้รับเมนูไปแล้ว

เธอพยายามนึกเรื่องคุยกับนานะจังระหว่างที่รออาหารกำลังเสิร์ฟ

"นานะจัง ชินคุงเค้าเป็นแบบนี้ตั้งแต่เด็กๆแล้วน่ะเหรอ?" เธอถามด้วยน้ำเสียงที่ดูสงสัยและอยากรู้อยากเห็น

เพราะลึกๆแล้วเธอเองก็มีความรู้สึกดีๆกับชินคุงอยู่บ้างเหมือนกัน

นานะ : ฮึ! หมอนั่นก็แค่ชอบลากชั้นไปไหนมาไหนตามใจเท่านั้นแหละ - นานะตอบ

ไม่นานนักน้ำดื่มก็ได้มาเสริฟให้ทั้งสองคน

นานะ : หมอนั่นก็แค่ชอบจุ้นเรื่องของชั้นเท่านั้นเอง ถึงไม่มีเพื่อนอย่างหมอนั่นชั้นก็ไม่เหงาหรอกน่า - นานะตอบอย่างร้อนตัวแต่ยังคงท่าทางหยิ่งๆอยู่บ้าง แต่มือของเธอก็แอบกุมกันขยับไปมาแสดงอาการวิตกกังวลให้ซายูมิเห็น


"แต่ฉันว่ามีคนให้ทะเลาะก็ยังดีกว่าไม่มีใครเลยนะ"

เพราะตัวเธอเองนั้นยังไม่มีเพื่อนสนิทที่เหมือนกับชินคุงเท่าไหร่

เธอเริ่มยกชาเขียวขึ้นรับประทาน

"รสชาติใช้ได้นะ สมกับเป็นร้านแนะนำจริงๆ"

นานะ : ..... - เธอไม่ได้ตอบอะไรซายูมิ พลางเชิดหน้าชูตาขึ้นทันทีที่ซายูมิชมน้ำชาที่ดื่ม

นานะ : ฮึ! แน่นนอนอยู่แล้วร้านนี้ใช้ใบชาชั้นดีทำขึ้นมานี่นา แถมราคายังถูกด้วย - ไม่นานนักอาหารของทั้งสองคนที่สั่งก็ได้ถูกจัดไว้บนโต๊ะตรงหน้าของสาวๆ ข้าวหน้าปลาไหลจากใหญ่ประดับด้วยปลาไหลชิ้นโต พร้อมกับราดซอสมาดูหน้าทาน ส่วนของนานะเป็นชุดปิ่นโต ข้าวปั้นหลายชิ้นวางเรียงกันสวยงาม (แต่ดันมีแต่หน้าไข่หวาน)

นานะ : อื้ม ยังจัดได้น่ากินเหมือนเดิมนะ

เมด : แหม ถ้างั้นทานกันให้อร่อยนะ


(น่ากินจังเลยแฮะ)

ซายูมิหักตะเกียบพร้อมรับประทาน

"อิตาดาคิมัส!"

เธอเริ่มจากทานปลาไหลเปล่าๆก่อน

"อึ้ม.. อร่อยจังง อา..โชคดีจริงๆที่ได้มากินร้านนี้ ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าใกล้ๆบ้านเราก็มีร้านแบบนี้ด้วย"

"แต่ต้องเลือกเวลามาให้ดีแฮะ ถ้าไม่ได้จองไว้คงจะพลาดสินะเนี่ย แหะๆ"

"ขอบคุณมากนะ นานะจังที่มากินเป็นเพื่อนวันนี้ อ่ะนี่ปลาไหลฉันแบ่งให้นิดนึงนะ"

เธอแบ่งปลาไหลของเธอให้ไปส่วนหนึ่ง วางไว้ข้างๆจานของนานะจัง

จากนั้นทั้งสองจึงเริ่มกินไปพร้อมๆกัน

นานะ : ไม่ได้บอกว่าอยากจะมาด้วยกันซักหน่อย อย่าเข้าใจผิดสิ - ถึงเธอจะบอกแบบนั้นแต่ก็ไม่ได้รังเกียจที่ซายูมิให้ส่วนของเธอ

ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังทานอาหารอยู่นั้น ดูเหมือนว่าโทรศัพท์ของนานะจะดังขึ้น เธอวางตะเกียบลงพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูข้อความด้านใน ก่อนที่จะทำสีหน้าน่ากลัวขึ้นมาแสดงอารมณ์โกรธอย่างเห็นได้ชัด

นานะ : หนอยเจ้าบ้านั่น ....


"... สีหน้าแบบนั้น ชินคุงสินะ..."

"จะว่าไปชินคุงเนี่ย เค้าแกล้งเธอบ่อยจริงๆนะ หรือว่าเค้าจะแอบชอบนานะจังอยู่???"

ซายูมิแกล้งแซวเล่นๆ หรือว่าเป็นเพราะการตอบสนองของนานะจังกันนะ

ที่ทำให้ชินคุงชอบแกล้งเธออยู่บ่อยๆ ฮิฮิ

นานะ : ฮึ เค้าไม่รู้หรอกว่าหมอนั่นคิดอะไรอยู่ แต่น่าหมั่นไส้ชะมัดเลย! - นานะบ่นพลางใช้ตะเกียบคีบซูชิเข้าปากไปพร้อมด้วยน้ำชาตามมาติดๆ ท่าทางจะไม่ใช่ว่าทั้งคู่มีใจให้กันแต่เป็นมิตรภาพที่ดีมากกว่า

นานะ : แล้วไหงเธอถึงถามอะไรแบบนั้นล่ะ? หรือว่าเธอเองก็แอบชอบหมอนั่นตั้งแต่วันแรกที่เจอ?


"ม..ไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อย!!"

เธอตกใจมากจนข้อศอกเกือบจะไปกระแทกกับแก้วน้ำ

"ก็แค่เห็นชินคุงสนิทกับนานะจังดี แล้วชินคุงเองก็เป็นคนดีด้วย"

"ฉันไม่ได้ชอบชินคุงหรอก... แค่อยากเป็นเพื่อนด้วยเท่านั้นแหละ"

เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนในตอนท้าย จากนั้นจึงเริ่มทานข้าวหน้าปลาไหลต่อไปอย่างเงียบๆ

นานะ : ม๊ะ ช่างเถอะ ยังไงก็ไม่เกี่ยวกับชั้นอยู่แล้วนี่นะ - นานะยกชาขึ้นมาดื่มช้าๆ พร้อมกับทานข้าวต่อไปจนกระทั่งหมดลง

นานะ : ขอบคุณสำหรับอาหาร - นานะกล่าวขอบคุณอาหารที่ทานเข้าไปก่อนจะมองซายูมินิ่งๆแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา


"ขอบคุณสำหรับอาหารค่ะ" ซายูมิพูดขึ้นหลังจากรับประทานข้าวหน้าปลาไหลเสร็จเรียบร้อยพอดี

จากนั้นเธอได้เงยหน้าขึ้นมาสบตากับนานะจังพอดี

"เมื่อกี้นี้ มีอะไรรึเปล่านานะจัง?"

บางทีเธอเองก็พูดสิ่งที่คิดออกมาทันที โดยไม่ได้ไตร่ตรองอะไรเท่าไรนัก

นานะ : เปล่าหรอก แค่จะถามเฉยๆน่ะว่าเธอแน่ใจแล้วหรอว่าจะเข้าชมรมประสานเสีย? ทั้งๆที่ดูๆแล้วเธอไม่มีความสามารถด้านดนตรีหรือพวกการแสดงเลยนี่?

นานะ : ถ้าหากจะเข้าชมรมแบบครึ่งๆกลางๆล่ะก็ อย่าเลยดีกว่า เธอลองมองตัวเองดีๆว่าชอบอะไรแล้วไปทางของเธอจะดีกว่านะ  


"ที่จริงฉันเองก็ยังลังเลอยู่ระหว่างชมรมดนตรีกับประสานเสียงมันเป็นข้อเสียของตัวฉันน่ะ ทางด้านการแสดงน่ะใช่ ฉันเป็นพวกแสดงออกไม่ค่อยเก่ง แต่ถ้าเป็นด้านดนตรีฉันก็พอจะได้อยู่นะ เห็นอย่างนี้ฉันก็อยู่กับดนตรีมานาน เพราะฉันสื่ออะไรออกมาเป็นคำพูดไม่เก่ง ดนตรีคือสิ่งที่ฉันใช้แทนคำพูด เพียงแต่ฉันอยากลองหาอะไรใหม่ๆทำ ฉันอยากลองหาความสุขจากอย่างอื่นดูบ้างน่ะ

ฉันเป็นคนแปลกๆเลยไม่ค่อยมีเพื่อน ความคิดก็แปลกไปจากคนทั่วไป เคยมีรุ่นพี่ที่เป็นนักดนตรีคนนึงเคยบอกไว้ว่า นักดนตรีจะมีอะไรบางอย่างที่คนธรรมดาไม่เข้าใจอยู่นะฮ่าๆ"

แล้วทำไมนานะจังถึงเข้าชมรมประสานเสียงละ?

ซายูมิเริ่มเอ่ยถามถึงเหตุผลของนานะจัง บางทีคนเราถ้ายังไม่แน่ใจคงทำอะไรไม่ได้นอกจากลองทำดูหลายๆอย่าง สำหรับเธอดนตรีเป็นแค่งานอดิเรกเพื่อเติมเต็มความฝันของเธอเท่านั้น ความฝันของเธอจริงๆเธอรู้อยู่แก่ใจแต่เธอไม่เคยคิดจะบอกใคร

นานะยกชาจิดื่ม้าๆ ก่อนจะจ้องซายูมิด้วยสายตาคม

นานะ : เค้าไม่ได้บอกว่าจะเข้าชมรมประสานเสียงซะหน่อย ..

นานะ : ที่จริงเค้าจะเข้าชมรมเคนโด้ต่างหากล่ะ - นานะพูดจากเสียงของเธอแล้วคงจะตั้งใจจะเข้าชมรมนั้นจริงๆ


"ฉันเองก็อยู่ในช่วงตัดสินใจน่ะ วันนี้แค่ลองแวะไปดูชมรมประสานเสียงก่อนว่าเป็นยังไง คงต้องขอเวลาฉันคิดซักพักนึงคืนนี้ ไว้พรุ่งนี้ฉันคงจะเลือกได้จริงๆ แต่คงหนีไม่พ้นสองชมรมนี้น่ะนะ ว่าแต่ตอนนี้เราออกจากร้านกันก่อนเถอะ เดี๋ยวลูกค้าคนอื่นจะรอนานแหะๆ คนยิ่งเยอะๆอยู่ด้วย"

หลังจากออกจากร้านทั้งสองก็เดินไปด้วยกันจนถึงบ้าน

"หมดไปอีกหนึ่งวันแล้วสินะ ขอบคุณที่แนะนำร้านอาหารนี้ให้นะ อร่อยมากๆเลย!!"

"ไว้วันหลังค่อยมากินกันอีกนะ"

(แต่นานะจังเข้าชมรมเคนโด้งั้นเหรอ... คงจะแปลกถ้าเด็กผู้หญิงเล่นเคนโด้ แต่มันเหมือนการ์ตูนเรื่องอะไรน้าที่ฉันเคยอ่าน อ้อ bamboo sword น่ะเอง)

ซักพักเธอนึกถึงคำพูดของเมดที่ว่าเวลานานะจังเขิลจะเรียกตัวเองว่าเค้า ว่าแต่เมื่อกี้เธอเรียกตัวเองว่าอะไรน้า

ซายูมิพยายามนึกแต่ก็นึกไม่ออกเพราะเธอค่อนข้างเป็นคนขี้ลืมนั่นเอง

นานะ : เธอนี่ร่าเริง เกินไปรึเปล่าน่ะ? - นานะพูดพลางเดินหลบๆ ซายูมิ

นานะ : ถึงแล้วล่ะถ้างั้นชั้น ไปล่ะนะ เจอกันพรุ่งนี้ - นานะพูดก่อนจะเดินเข้าอพาตท์เม้นสุดหรูที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับห้องพักของซายูมินี่เอง


"ก็แล้วแต่อารมณ์น่ะ ถ้าช่วงอารมณ์ดีๆก็จะดี แต่ถ้าร้ายก็ร้ายนะ แบบถ้าเครียดนี่บางทีก็จะซึมไปเลยเหมือนกัน แต่ช่วงที่ได้กินอะไรนี่ละที่ฉันจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษน่ะ "

"ถ้ามีชมรมกินก็ดีสินะ ฮ่ะๆ" เธอพูดติดตลก

"งั้นก็บ้ายบาย ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะนานะจัง"

ซายูมิพูดพร้อมกับมองไปทางอพาตเม้นสุดหรูของนานะจัง

จากนั้นก็เดินกลับเข้าห้องพักของตัวเอง และพักผ่อนเตรียมตัวสำหรับวันพรุ่งนี้

คะแนนความสัมพันธ์ นานะ +1

Day 2
Action Coin Recovery 15/15

[ตัวเลือก [ 1 ] เข้าเรียนเช้าตรู่ [ 2 ] เข้าเรียน เช้า [ 3 ] เข้าเรียนสาย [ 4 ] โดดเรียน [ 5 ] อื่นๆ


[5] อื่นๆ

วันนี้ซายูมิก็ตื่นเช้าอีกเช่นเคย แต่ไม่ได้เข้าห้องเรียนหรอกนะ...
เธอเอารองเท้าไปเก้บในล็อกเกอร์ และเอากระเป๋าไปวางที่โต๊ะเรียนเรียบร้อย
เธอก็หิ้วถุงปิ่นโตไปที่ม้านั่งนอก รร เช่นเคย
เนื่องจากยังไม่ถึงเวลาเรียนทำให้เธอสามารถร่อนเร่ได้ก่อน
การได้มากินข้าวเช้าที่นี่ มันทำให้เธอรู้สึกจิตใจสงบและเป็นตัวของตัวเองได้มากขึ้น
"กับข้าววันนี้ก็อร่อยอีกแล้วสิ ♥"
เธอเริ่มต้นเช้าวันใหม่ด้วยความสุขเล็กๆน้อย จากการทานข้าวใต้ต้นไม้แบบนี้

(นานะจังมาถึง รร รึยังนะ ปกติเธอมา รร กับใครกันนะ ชินคุงหรือเปล่า?)

เธอเริ่มคิดอะไรเรื่อยเปื่อยตามประสาคนชอบเพ้อ
พออิ่มแล้วเธอยังเห็นเวลาเหลือก็เลยนั่งเล่นต่อไปเพื่อรอเวลาเข้าเรียน

Event

ดูเหมือนในขณะที่ซายูมิกำลังนั่งรอคอย นานะและการเข้าเรียนอยู่นั้น ได้มีรถเบนซ์สีดำเงา ขับมาจอดอยู่ทางเข้าโรงเรียน โดยมีพ่อบ้านหนุ่มผมสีบลอนสวมชุดพ่อบ้านเดินออกมาเปิดประตูหลังของรถ และนานะก็ได้ลงจากรถคันนั้น

ดูเหมือนว่าทั้งสองคนจะคุยอะไรกันนิดหน่อยก่อนที่คุณพ่อบ้านจะโค้งให้พลางปิดประตูรถยืนอยู่กับนานะหน้าโรงเรียน

[ Action Coin ต้องการ 2 ]
[ ตัวเลือก [ 1 ] เข้าไปทักนานะ [ 2 ] อื่นๆ


[ 2 ] อื่นๆ

ซายูมิรีบหันหลังหลบด้วยสันชาตญาณ
ถึงเธอจะรู้จักกับนานะจังแล้ว แต่ยังไม่ถึงขั้นสนิทสนมพอที่จะกล้าเดินเข้าไปทักในตอนนี้
คงเป็นเพราะว่าเธอเขิลอายและรู้สึกกลัวถึงความแตกต่างของตัวเอง เธอเป็นคนชอบคิดมากในเรื่องเล็กๆน้อยๆเสมอ
(รถอะไรเนี่ยสวยจังเลย นั่นสินะอย่างนานะจังมีเหรอจะเดินมาโรงเรียนคงต้องมีคนมาส่งอยู่แล้วล่ะนะ)
ซายูมิคิดในใจ พร้อมกับเห็นนานะจังกำลังเดินเข้าไปในโรงเรียน
"เอาล่ะ" เธอรวบรวมความกล้าที่จะเข้าไปทัก
เธอค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆ "อรุณสวัสดิ์นานะจัง"

นานะหันมาตามเสียงเรียกอย่างแปลกใจก่อนตอบซายูมิด้วยท่าทีปรกติ

นานะ : อืม อรุณสวัสดิ? ว่าแต่กระเป๋าของเธอล่ะซายูมิ?


เอ้ะกระเป๋า..... เธอใจหายไปวูบนึงก่อนจะรู้สึกตัวว่าเอากระเป๋าไปวางที่ห้องเรียบร้อยแล้ว
"ฉันเข้าห้องไปรอบนึงแล้วน่ะ เมื่อกี้แค่ออกมากินข้าวเช้าข้างนอกน่ะ ว่าแต่ตกใจหมดเลยเมื่อกี้ นึกว่าลืมเอามาซะแล้วนะนี่"
ซายูมิแสดงท่าทางโล่งใจออกมาทั้งๆที่มันเป็นเรื่องปกติที่ต้องเอากระเป่ามาโรงเรียนแท้ๆ
"รีบไปห้องเรียนกันเถอะ เดี๋ยวจะสาย ว่าแต่นานะจังมีคนมาส่งแบบนี้ทุกวันเลยเหรอ?"

นานะ : อืม ปรกติก็มาแบบนี้แหละแต่เค้าก็อยากมาเองเหมือนกัน ไม่เห็นจำเป็นจะต้องลำบากมาส่งทุกวันเลย

นานะพูดลอยๆขณะที่เดินเข้าโรงเรียนไปพร้อมๆกับซายูมิทั้งสองได้กลับมาที่ห้องเรียนอีกครั้ง

ชิน : โอฮาโยะ - ชินเอ่ยทักด้วยสายตาคมเหมือนดั่งเคย

นานะ : ฮึ ... - นานะไม่ตอบอรุณสวัสดิ์แถมยังทำท่าเย็นชาใส่ไม่สนใจชินเลยแม้แต่นิดเดียดพลางก้าวขาเล็กๆนั้นไปที่ที่นั่งของตัวเอง


"อ่าวชินคุงมานานยังเนี่ย เหมือนเมื่อกี้ยังไม่เห็นเลย"
ซายูมิเอ่ยทักขึ้น และเหลือบมองไปที่นานะที่ไปนั่งที่เรียบร้อยแล้ว
"เอ่อ..เมื่อวานนี้ขอบคุณมากนะเรื่องร้านน่ะ" เธอกระซิบเบาๆ
"ถ้าไม่ได้ชินคุงป่านนี้นานะจังต้องโกรธฉันแน่ๆ และอีกอย่างคือร้านนั้นก็อร่อยมากด้วย ^_^"
หลังจากพูดจบเธอก็ไปนั่งที่โต๊ะของตัวเอง
"นานะจังเรื่องชมรมเมื่อคืนฉันนั่งคิดและตัดสินใจได้แล้วนะ ไว้เด๊๋ยวมีเวลาหลังเลิกเรียนแล้วจะบอกนะ"
เธอพูดขึ้นจากนั้น จึงเตรียมบทเรียนสำหรับวันนี้ เพื่อรอคาบแรกเริ่ม
โพสต์ 26-2-2012 18:56:38 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Sayama เมื่อ 10-3-2012 19:17

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Sayama เมื่อ 9-3-2012 23:56

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย nutchsnon เมื่อ 9-3-2012 23:37



ต่อนะคะ

ไม่นานนักริโกะได้พาซายามะขึ้นมายังดาดฟ้าด้านบน ดูจากรอบๆแล้วท่าทางจะมีอะไรบางอย่างระเบิดขึ้น เพราะพื้นที่คินจิและเด็กผู้หญิงอีกคนกำลังยืนอยู่นั้นตรงเท้ามีเขม่าดินปืนและรอยดำที่กระเบื้องถูกความร้อนเผาอีกด้วย

ริโกะ : คีย์คุงงงง มาแล้วจ้า

คีย์คุง? : เอะริโกะ ว่าแต่เธอพาใครมาด้วยน่ะ? - คนที่ชื่อคินจิชี้มาที่ซายามะพร้อมกับสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อว่าจะมีนักเรียนธรรมดาขึ้นมาบนนี้ในเวลาแบบนี้ได้

( พบ คันซากิ อาเรีย )

??? : ริโกะ นี่เธอพาใครขึ้นมาบนที่เกิดเหตุเนี่ย? เดี๋ยวก็เกิดเรื่องหรอก - เด็กผู้หญิงร่างเล็กผมสีชมพูไว้ผมทรงทวินเทลผมปรกหน้าผากเล็กน้อย เดินมาหาริโกะพลางเอ็ดริโกะ ริโกะเองดูท่าทีจะไม่เกรงกลัวอะไรเด็กคนนี้เท่าไหร่นักมีแต่จะยิ้มกวนๆคนตรงหน้า

ริโกะ : อะไรกันอาเรีย? ริโกะก็แค่อยากพาซายะจัง ขึ้นมาหาคีย์คุงเท่านั้นเอง - เธอพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงและยิ้มระรื่นส่วนคีย์เองก็ได้แต่เกาแก้มตัวเองด้วยความงุนงง

คีย์คุง? : พบชั้นเนี่ยนะ?  ....  - เขาย้อนถามริโกะก่อนจะได้รับการพยักหน้าตอบจากริโกะเอง เขาเกาหัวตัวเองเบาๆก่อนจะเดินมาหาซายามะและริโกะใกล้ขึ้น

คินจิ : โทษทีนะที่ทำให้เสียเวลากับริโกะน่ะ ผมชื่อ โทวยามะ คินจิ ยินดีที่ได้รู้จัก

อาเรีย : ส่วนชั้นชื่อ คันซากิ อาเรีย อย่าไปอยู่ใกล้ยัยไฮเปอร์นี่มากนักล่ะเดี๋ยวก็โดนลากไปทำอะไรแปลกๆเอาหรอก? - ดูเหมือนว่าคำพูดของอาเรียจะทำร้ายกับชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆให้ชะงักไปด้วยเช่นกัน


"ยะยินดีที่ได้รู้จักค่ะโทวยามะซัง คันซากิซัง ฉันชื่อซายามะ โคคุริค่ะ ขอโทษที่ทำให้วุ่นวายนะคะ" เด็กสาวเริ่มลนลาน เมื่อมีคนอยู่เยอะๆ

"อะเอ่อ ..." จะพูดยังไงดีละเนี่ย จะเป็นการรบกวนมากเกินไปหรือเปล่านะ...เขาอยู่กับเพื่อนซะด้วยสิ

อะเอาไงเอากัน

"ทะโทวยามะคุง ขอเวลาซักครู่ได้มั้ยค่ะ มีเรื่องจะคุยด้วยนะคะ" เด็กสาวรวบรวมความกล้าพูดออกไป

คินจิ : ?? อืม ได้สิ - คินจิตอบตกลงสั้นๆก่อนจะเดินมาหาซายามะ

ริโกะ : ฮี่ คินจัง อย่าทำอะไรซายะจังของริโกะนะ ริโกะหวง

คินจิ : รู้แล้วน่า ว่าแต่เด็กคนนี้เป็นของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่หา?

ริโกะ : ฮิฮี่ จ๊าง เค้าไปอยู่กับอาเรียก่อนก็ได้ - เธอผละตัวออกจากซายามะก่อนจะวิ่งไปกอดอาเรียแทน แต่ท่าทางสองคนนี้จะไม่ค่อยถูกกันเท่าไหร่นัก (โดยเฉพาะทางฝ่ายอาเรีย)



"ขอโทษที่รบกวนนะคะโทวยามะคุง คือว่าเราไปคุยกัน 2 คนได้มั้ยคะ" เด็กสาวพูดพร้อมเดินไปยังอีกมุมนึงของดาดฟ้า
เธอคงจะอายมากกว่านี้ถ้ามีคนอยู่ด้วยเยอะๆเวลาท่เธอพูดขอร้องใคร

"คะคือว่า เด็กใหม่ที่นี่ต้องเข้าชมรมกันทุกคนสินะคะ ...แบบว่า ช่วยมาเข้าชมรมวาดการตูนด้วยกันได้มั้ยค่ะ ..." พะพูดออกไปแล้ว เด็กสาวคิดในใจ

"ตะแต่ว่า คือ ถึงจะไม่ชอบก็อยากลองไปเข้าชมรมดูก่อนนะคะ ฉันก็ไม่ได้อยากจะบังคับอะไรนะคะ บะแบบว่า.." ทะทำยังไงดีระรนซะขนาดนี้เขาจะฟังเรารู้เรื่องหรอเนี่ย ....

"คะคือสรุปว่าช่วยมาอยู่ชมรมเดียวกันทีเถอะคะ หะให้ทำอะไรถ้าฉันทำได้ละก็จะช่วยเต็มที่เลยละคะ ขอร้องละคะ !~!" เด็กสาวพูดพร้อมน้ำตาคลอเบ้า ภาพตรงหน้าเธอเบลอไปหมด เธอรู้ตัวดีว่าตัวเองไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย  คำพูดเอาแต่ใจของเธอมันทำให้เธอรู้สึกผิดกับคนตรงหน้าเล็กๆ

เพียงแต่ว่า....

ไม่อยากให้โอกาสที่อยู่ตรงหน้ามันหายไปนะสิ....ถ้าทำเต็มที่แล้วจะไม่มีทางมานั่งเสียใจทีหลังแน่ๆ

ฉันนะไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ...เด็กสาวพูดกับตัวเองในใจ มันต้องถึงเวลาแล้วละที่ฉันจะเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหา...

คนที่ชื่อว่า"เพื่อน"นะ....

คินจิ : เหะ? เข้าชมรมมังงะน่ะหรอ? อืมมม .... - โทวยามาเอามือกุมคางพลางคิดอยู่นานพอสมควร

คินจิ : คือว่าทางนี้เองก็มีชมรมที่คิดจะเข้าอยู่แล้วน่ะนะ เดี๋ยวก่อนสิ - รู้สึกว่าชายหนุ่มจะเริ่มจับต้นชนปลายได้แสดงออกว่าเขาเองก็พอจะนึกตามเหตุการณ์ของสองคนนี้ทัน

คินจิ : อย่าบอกนะว่าริโกะบอกให้มาชวนชั้นเข้าชมรมเดียวกับเธอเพื่อให้เจ้าตัวเข้าชมรมมังงะน่ะ?


"อะ ราวๆนั้นแหละค่ะ ทะโทวยามะคุงเก่งจังเลยค่ะ..." เด็กสาวรู้สึกตกใจกับคำถามที่ได้รับกลับมา

"ตะแต่ถ้ามีชมรมที่จะเข้าอยู่แล้วก็ไม่เป็นหรอก.....ค่ะ " เด็กสาวรู้ดีว่าเป็นเรื่องยาก ถ้าเขานั้นมีเป้าหมายอยู่ก่อนแล้ว

ช่วยไม่ได้นี่นา....

"ตะแต่ยังไงก็ช่วยเก็บไว้คิดดูด้วยนะคะ เพราะฉันนะ...อยากเข้าชมรมนี้กับริโกะจิงๆนะคะ" เด็กสาวพูดพร้อมรอยยิ้มเศร้าๆ

"อะ ไม่ได้บังคับนะคะ วะไว้วันหลังค่อยให้คำตอบก็ได้คะ งะงั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ ขอบคุณที่ยอมฟังคำข้อร้องของฉันนะคะ"

เด็กสาวเปลี่ยนอารมณ์อย่างรวดเร็ว เมื่อกล่าวลาเสร็จสรรพ เธอก็รีบเดินออกจากตรงนั้นทันที

"ขะขอโทษนะริโกะจัง ฉันขอตัวกลับก่อนละจะ" เด็กสาวพูดอย่างรนๆ ก่อนจะรีบวิ่งลงบันไดดาดฟ้าไป

คินจิ : นี่มันห่วงโซ่อาหารประเภทไหนกันล่ะเนี่ย?  - ชายหนุ่มกุมขมับพลางบีบเบาๆ ก่อนจะหันมามองริโกะตัวแสบ

ริโกะ : อ้าว เดี๋ยวก่อนซิ ซายะจัง~* รอริโกะด้วยน้า -  เธอเรียกขานซายามะก่อนจะวิ่งตามเธอไปแต่น่าแปลกที่ริโกะวิ่งเร็วกว่าเธอจะคาดไว้ไม่กี่วินาทีเธอก็สวมกอดซายามะจากด้านหลังซะแล้ว

ริโกะ : ฮึๆ เป็นอะไรไปหรอ ทำไมต้องวิ่งหนีริโกะด้วยล่ะซายะจัง - เธอพูดใกล้หลังใบหูของซายามะจนไออุ่นจากการหายใจของเธอรดบนหลังหูนั้น


"วะหวาา ระริโกะจัง " ไอร้อนจากริโกะทำให้เด็กสาวสะดุ้ง และตกใจมิใช่น้อย

"มะไม่ได้หนีนะจะ คะแค่กลับไปตั้งหลักเท่านั้นเอง" ซายะเริ่มพูดแก้ตัว จะว่าหนีก็ไม่เชิงนี่นะ

"ริโกะพอจะบอกได้มั้ยว่าโทวยามะคุงเขาใจอ่อนกับเรื่องอะไรหรอ" เธอเริ่มลองเปลี่ยนวิธีการดูบ้าง
ถึงมันอาจจะทำให้โทวยามะเดือดร้อนก็ตาม?

จู่ๆ ก็รู้สึกสนุกขึ้นมาแปลกๆ เพราะไม่เคยได้คุยกับใครแบบนี้มานานแล้วละมั้ง? เด็กสาวคิดอยู่ในใจ

ริโกะ : ฮิๆ แค่วิธีมัดใจคีย์คุง ซายะจังก็มีอยู่แล้วนี่นา~* -  เธอสาวตอบพลางเลื่อนมือมาจับหน้าอกของซายามะ

ริโกะ : ซายะจังทั้งสวยทั้งน่ารักแบบนี้ คีย์คุงเค้าแพ้ทางเด็กผู้หญิงน่ารักๆ ทุกคนแหละน้า~*



"อะเอ๋ ระริโกะจัง" เด็กสาวเรียกชื่อริโกะอย่างเขินๆ เธอเอื้อมมือไปจับมือริโกะออกจากหน้าอกอย่างอัตโนมัติ

"อะอีกอย่างฉันไม่ได้น่ารักขนาดนั้นหรอกนะ " เด็กสาวตอบกลับพลางมองไปที่ริโกะ...

"ริโกะจังน่ารักกว่าตั้งเยอะแนะ..." เธอเงียบไปครู่นึงก่อนจะครุ่นคิดสิ่งที่ริโกะพูด

ที่ริโกะหมายถึงเนี่ย คือ อ้อน...งั้นหรอ


"จะดีหรอริโกะจัง ไม่ใช่ว่า 2 คนนั้นเขาคบกันอยู่หรอกหรอ?" เธอมองไปที่คินจิกับอาเรีย...แล้วเกิดข้อสงสัยขึ้นมา
ถ้าเป็นแบบนั้นเธอก็เกรงใจอาเรียอยู่เหมือนกันละนะ

ริโกะ ยกนิ้งชี้ขึ้นมาพร้อมกับขยับซ้ายขวา ขยิบตาให้ซายามะขณะพูด

ริโกะ : No no สองคนนั้นไม่ได้คบกันอยู่หรอกน้า อาเรียกับคีย์คุงก็เป็นแค่เพื่อนกับอาเรียเท่านั้นแหละจ้า ส่วนคีย์คุงที่ใจอ่อนกับเด็กผู้หญิงน่ารักๆง่ายน่ะ เห็นแบบนั้นน่าแกล้งมากกว่าน่าเก็บไว้เป็นเจ้าของเองอีกนะ - ริโกะอธิบายอย่างมั่นใจก่อนจะเหล่ตามาหาซายามะ

ริโกะ : แต่ว่านะ คีย์คุงเองก็มีลิมิตเตอร์เหมือนกันน๊ะ ถ้าอ้อนมากไประวังคีย์คุงจะเปลี่ยนไปจนซายะจังตกใจล่ะ เพราะงั้นเวลาอ้อนก็ อย่ามากเกินไปน๊ะ


"อะ เข้าใจแล้วจะ งะงั้นวันนี้ขอตัวกลับไปเตรียมตัวก่อนดีกว่าจะ" ทั้ง2เดินออกจากดาดฟ้าตรงไปยังห้องเรียนเพื่อหยิบกระเป๋า

"วันนี้ขอบคุณมากนะ ริโกะจัง" ซายะเอ่ย พร้อมยิ้มหวานให้ริโกะ

"งั้นพรุ่งนี้เจอกันนะจะ กลับบ้านดีๆละ" เด็กสาวกล่าวลาก่อนจะเดินออกจากห้องเรียนไป


ระหว่างทางกลับบ้าน เด็กสาวก็แวะไปร้านขายเครื่องเขียนเพื่อซื้ออุปกรณ์วาดรูปเพิ่มเติม


"อะเอานี่ แล้วก็นี่...." เธอยืนเลือกของอยู่สักพักใหญ่ๆ ก่อนจะเดินไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์

พนักงาน "ทั้งหมด 3200 เยนค่ะ"

"สักครู่นะคะ...."เด็กสาวล้วงหยิบตังค์ในกระเป๋า.....

"อะเอ๋...เอ๋..."  เธอลนลานขนาดหนัก รู้สึกเหมือนเธอจะลืมกระเป๋าตังค์ไว้ที่รร.ซะแล้ว.....



??? : 3200 เยนสินะครับ นี่ - เสียงของใครบางคนจากด้านหลังของซายูมิยื่นธนบัตร 1000 เยน 4 ใบให้กับพนักงาน ก่อนจะได้รับเงินทอนจากพนักงานเช่นเดียวกัน

??? : แล้วก็รบกวนด้วยครับ - เขายื่นสมุดโน๊ตและชีทโน็ทเพลงให้กับพนักงานขายและคิดเงินเขาให้เขาและห่อใส่ถุงเรียบร้อย


เด็กสาวรับของจากพนักงานมาอย่างงงๆ

"อะ เอ๋ ขะขอบคุณนะคะ มะไม่สิ!! เดี๋ยวจะคืนเงินให้นะคะ อะเอกระเป๋าตัง..." เด็กสาวรู้สึกอายไม่น้อยเลย ที่มีคนจ่ายตังให้แบบนี้

เธอคิดว่าเขาอาจรำคาญเธอก็ได้ เพราะเขาอยู่ข้างหลังเธอนี่นา....

มือเล็กๆควานหากระเป๋าตังไปทั่วกระเป๋าของเธอ แต่ก็ไม่เจอวี่แววเลย

ทะทำไงดี...

"อะเอ่อ ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยออกเงินให้  ถ้าไม่รังเกียจ ขอทราบชื่อกับเบอร์ติดต่อไว้ได้ไหมค่ะ ฉันจะเอาเงินมาคืนแน่ๆคะ"

เด็กสาวตั้งสติก่อนจะถามออกไป พร้อมกับยื่นโทรศัพท์ให้เขา เพื่อให้เขาจดเบอร์ให้

??? : ไม่เป็นไรครับ คงลืมหยิบกระเป๋างินมาด้วยล่ะสิ - ชายหนุ่มพลางโบกมือเบาๆเพื่อให้รู้ว่าเขาไม่ได้คิดอะไรมาก

ฮารุ : ผมชื่อ ไซออนจิ ฮารุ อยู่ปีสาม ห้อง C โรงเรียนเดียวกันกับเธอน่ะ - เขาว่าพร้อมกับยิ้มบางๆและชี้ไปที่ชุดยูนิฟอร์มของซายามะ

ฮารุ : คุณคงจะเป็นนักเรียนปีหนึ่งสินะ อ่ะ -  จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ของเขาได้ดังขึ้น ชายหนุ่มโค้งให้ซายามะพลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดดู ดูเหมือนว่าจะเป็นข้อความนะ

ฮารุ : คงต้องไปแล้วล่ะ เรื่องเงินเอาไว้ค่อยคืนก็ได้นะ - เขาว่าพลางพับโทรศัพท์มือถือและเก็บใส่กระเป๋าเสื้อตามเดิม


"อะ ....ขอบคุณมากนะคะ!" เด็กสาวตะโกนตามหลังไป...

ระรุ่นพี่???   ระรู้สึกจะชื่อ พี่ไซออนจิ ฮารุ......

หืม?...ดะเดี๋ยวสิ ลืมจอเบอร์โทรติดต่อไว้เลยอะ!! พรุ่งนี้ค่อยไปหาที่ห้องละกัน?

...อะ....ทะไมใจมันเต้นแปลกๆเล่า..... แค่เอาเงินไปคืนเองนี่....

ไม่ได้มีอะไรสักหน่อย....!!??

ซายะสะบัดหัวไล่ความคิดที่ทำให้เธอหน้าร้อนๆ ออกไป ก่อนจะตรงดิ่งกลับบ้าน

Sub Event

เมื่อซายามะกลับมาถึงบ้าน ดูเหมือนว่าโทรศัพท์ของเธอจะดังขึ้นตอนที่เธอกำลังพักผ่อนอยู่ในห้องพอดี

พอลองดูแล้วดูเหมือนว่าริโกะจะเป็นคนโทรมาหาเธอนะ

[ Action Coin ต้องการ 5 ] ( 7/15 )
[ ตัวเลือก ( 1 )  รับสาย ( 2 ) ไม่รับ [ ระบบจะตัดวันข้ามไปเลย ] ]


(1) รับสาย

"ซายามะค่ะ " เด็กสาวพูดไปตามความเคยชิน

"ดะดีใจจังที่ริโกะจัง โทรมาหา.... อะ.." ดะเดี๋ยวสิ ความคิดมัน  !!

เด็กสาวรู้สึกได้ถึงใบหน้าที่ร้อนไปถึงใบหู ทำไมเธอถึงได้พูดออกไปได้นะ....

มะเหม่อมากไปรึไงนะเรา....

"ขะขอโทษที่เสียมารยาทจ๊ะ ริโกะจังมีอะไรหรือเปล่าค่ะ" เด็กสาวหยุดพูดเพื่อเว้นจังหวะให้ริโกะเป็นฝ่ายพูดบ้าง

[quote] ริโกะ : ไม่เป็นไรจ้า ~ พอดีอยากโทรมาหาซายะจังว่ากลับบ้านแล้วหรือยังน่ะ คิกๆๆ -  เสียงหัวเราะน่ารักๆ ของริโกะดังลอดสายมาหา อย่างกับว่าเธอกำลังอารมณ์ดีไม่น้อยเมื่อได้คุยกับซายามะ

ริโกะ : นี่ๆ อย่าลืมนะซายะจัง พรุ่งนี้ต้องอ้อนคีย์คุงให้ยอมเข้าชมรมเดียวกับซายะจังให้ได้เลยนะ~

ริโกะ : อ๋าา อยากเห็นคีย์คุงตอนอายใจจะขาดแล้ว[~/quote]

โพสต์ 27-2-2012 04:04:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Eureka_GL_World เมื่อ 1-3-2012 02:52
ดูเหมือนว่าไอยะจะเสียแรงเปล่าที่จะหาเธอเพราะแค่ไปหาเธอทีห้องประธานนักเรียนเวลานี้เธอก็น่าจะอยู่ที่นั่น

ไอริ : ?

ริสะ : อ้าวไอยะคุง สวัสดีจ๊ะ มีอะไรหรอ - ภาพที่ไอยะเห็นก็คือประธานนักเรียนคนสวยกำลังนอนหนุนตักริสะที่เป็นประธานชมรมของเขากำลังปั่นหูให้ไอริอยู่นั่นเอง


" ทําอะไรอยู่น่ะครับ... "

ผมจ้องทั้งคู่ และถามออกไป

เฮ้ย อย่าเพิ่งสนใจเรื่องอื่น ตอนนี้เรื่องมาโดกะต้องมาก่อน

" ประธาน ผมขอแผนที่ที่อยู่ของ มาโดกะ ปี 1 ห้อง A หน่อยครับ "

ไอริหลับตาลงใช้ความคิดก่อนจะค่อยๆลุกออกจากตักของริสะพลางจ้องเขม็งมาที่ไอยะ

ไอริ : ข้อมูลที่อยู่ของนักเรียนมันเป็นความลับส่วนบุคคลนะ เธออยากได้ไปทำอะไรหรอ?


" ผมสัญญาไว้น่ะสิ ว่าวันนี้จะคุยกับเธอ เธอมีเรื่องจะคุยกับผม... แต่ตอนนี้เธอกลับไปซะแล้ว ต่อหน้าต่อตา "

ผมพูดออกไปอย่างรวดเร็วเหมือนเป็นเร่งรีบให้ประธานหยิบออกมาให้เร็ว ๆ

" เพราะงั้นผมจะไม่ผิดสัญญาที่จะคุยกับเธอวันนี้เด็ดขาด ! ถึงบ้านเธอจะอยู่สุดเขตเมืองก็ตาม ! "

ริสะ : จะใจเย็นๆก่อนนะ ไอยะคุง ไอริช่วยอะไรไม่ได้เลยหรอ?

ไอริ : .... เฮ้อ ยุ่งยากจริงๆเลยนะหมอนี่ - เธอถอนหายใจก่อนจะ หยิบปากกาและหยิบกระดาษโพสอิทในกระเป๋าของเธอเขียนเบอร์โทรศัพท์ พลางยื่นให้ไอยะ

ไอริ : อันนี้เบอร์โทรศัพท์ของคุณหนูมาโดกะ เป็นเบอร์ส่วนตัวด้วย แค่นี้คงพอนะ?


" ขอบคุณมากประธาน ผมต้ิองตอบแทนแน่นอน ! "

ผมรีบรับกระดาษที่จดเบอร์ของมาโดกะมาทันที

ก่อนที่จะรีบกระโจนออกจากห้องไปหาที่ ๆ ไม่ค่อยมีคน

จากนั้นผมก็หยิบโทรศัพท์ออกมาจัดการกดหมายเลขโทรออกทันที

Sub-Event

[ Action Coin ต้องการ 10 ]

ต้องการจ่ายหรือไม่ หากต้องการ ให้โทรติดต่อกับมาโดกะได้เลย

หากไม่ให้วางสายแล้วเริ่มทำกิจกรรมของตัวเองต่อไป


จ่ายไปเลยสิ !!!

ผมโทรออกหามาโดกะทันที ที่เหลือก็แค่รอให้เธอรับเท่านั้น

มาโดกะ : ฮาโหล?


" อ๊ะ มาโดกะ... ขอโทษทีนะ ว่างรึเปล่า "

ผมตอบกลับด้วยนํ้าเสียงเดิม ๆ อย่างใจเย็น ทั้ง ๆ ที่ตัวเราใจร้อนอยู่

" เมื่อวานเธอบอกมีเรื่องจะคุยใช่ไหม ขอโทษทีวันนั้นชั้นมีนัดน่ะ... วันนี้เลยต้องคุยกับเธอให้ได้ "

มาโดกะ : ? เอ่อ คือว่า คุณคือใครหรอคะ ทำไมถึงมีเบอร์ส่วนตัวของชั้นได้? - ดูเหมือนว่ามาโดกะจะยังไม่รู้ว่าไอยะเป็นคนโทรมา

แต่ฟังจากน้ำเสียงของเธอแล้วท่าทางเธอจะรู้สึกเศร้าๆ อยู่พอสมควรนะ


" ไอยะเอง... ที่นั่งข้าง ๆ เธอไง... โทษทีนะที่โทรมาแบบนี้... ชั้นไม่มีทางเลือก เพราะเธอน่ะกลับไปก่อนน่ะสิ "

ผมตอบกลับ

" ชั้นน่ะหากสัญญาแล้วต้องทํา เพราะงั้นวันนี้เลยต้องคุยกับเธอให้ได้น่ะ... "

มาโดกะ : ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่นา ไอยะเองคงรำคาญชั้น ชั้นก็ไม่มีสิทธิอะไรจะโกรธเคืองไอยะคุงซะหน่อย - มาโดกะตอบมาทั้งอย่างนั้น ดูจากน้ำเสียงแล้วเองคงจะโกรธไอยะอยู่แน่ๆ

มาโดกะ : แล้วถึุงไอยะจะผิดสัญญาชั้นก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่นา ไม่เห็นจะต้องลำบากโทรมาเลยนี่?


" เอ๋... "

ผมอุทานขึ้นมาเล็กน้อย ตอนนั้นผมไม่้ได้สะกิดใจเลยสักนิดว่าเธอโกรธผมอยู่

" รําคาญเหรอ จะเป็นแบบนั้นได้ยังไงกันล่ะ ก็เธอเป็นคนแรกที่เข้ามาคุยกับชั้นเลยนะ "

ผมตอบกลับอย่างรวดเร็วด้วยนํ้าเสียงเอาจริงเอาจัง

" เข้าใจผิดอยู่แน่ ๆ ผมมีนัดจริง ๆ แล้วก็นะ การผิดสัญญากับเพื่อนน่ะ มันไม่ใช่สิ่งที่ผมชอบเลยสักนิด "

มาโดกะ : หรอคะ? แล้ววันนี้ที่ สัญญาว่าจะคุยกันตอนเย็น เธอก็ไม่มานี่นา ... - มาโดกะย้ำคำ ด้วยอารมณ์โกรธเคือง อีกทั้งยังประชดประชันอีกด้วย

มาโดกะ : ฮึ ไอยะคุงคงเห็นว่าสัญญาของชั้นเป็นเรื่องล้อเล่นจะมาหรือไม่มาก็ได้ล่ะสินะ ...


" ขอโทษ... ถึงได้โทรมานี้ไงล่ะ... พอดีชั้นถูกห้องปกครองคุมตัวน่ะ.. "

ผมตอบกลับด้วยนํ้าเสียงอ่อย ๆ

" แต่ยังไงก็ตาม เท่านี้คงได้คุยกันซะทีนะ "

มาโดกะ : ฮึ ไอยะคุงขี้โกง - พรึบ เธอตัดสายไอยะทิ้งไปทั้งแบบนั้น ดูเหมือนว่าเธอจะโกรธไอยะจริงๆแล้วสินะ

[ ตัวเลือก [ 1 ] โทรกลับไป [ 2 ] ไม่โทรกลับ ]


[ 1 ] โทรกลับไป

ผมอึ้งไปชั่วครู่ ไม่คิดเ้ลยว่าคนที่ดูท่าท่างคุณหนูเรียบร้อยอย่างมาโดกะจะเป็นถึงขนาดนี้

ผมตัดสินใจโทรกลับไปใหม่ ในชั่วอึดใจเดียว

มาโดกะ : ..... โทรมาทำไมอีกล่ะคะ อุโซซึกิคุง (คนโกหก) - มาโดกะงอลแก้มป่องพลางพูดลอดสายมาหาไอยะ

มาโดกะ : ชั้นจะเข้านอนแล้ว พรุ่งนี้ค่อยคุยก็แล้วกันนะ - แต่พอไอยะมองมือถือตัวเอง ตอนนี้มันเพิ่งจะห้าโมงเย็นนี่นา เร็วไปไหมสำหรับเด็กวัยนี้


" อย่ามาเปลี่ยนชื่อคนอื่นเล่นสิเธอ... แล้วก็เวลานี้น่ะ เด็กอนุบาลยังไม่นอนกันเลย "

ผมตอบสวนมาโดกะด้วยนํ้าเสียงทื่อ ๆ ของผมตัวเองอย่างทุกที

" ช่วยเข้าใจกันหน่อยไม่ได้รึไง "

มาโดกะ : ....... จะยอมเข้าใจก็ได้ค่ะ  เอาไว้พรุ่งนี้ชั้นจะให้โอกาสไอยะคุงอีกครั้งก็ได้ แล้วพบกันที่ห้องเรียนนะคะ บาย ... - เธอตัดสายทิ้งไปอีกครั้ง ดูท่าอารมณ์ของเธอตนนี้คงจะไม่อยากฟังไอยะซักเท่าไหร่นะ

[ ตัวเลือก [ 1 ] โทรกลับไปอีกครั้ง [ 2 ] ไม่โทรกลับ [ 3 ] อื่นๆ ]


[ 2 ] ไม่โทรกลับ

เฮ่อ ถ้าโทรไปตื้อ ก็มีแต่จะแย่ลงไปอีก เอาไว้พรุ่งนี้ล่ะกัน ให้เธอปรับอารมณ์ก่อน

ผมเก็บโทรศัพท์ของตัวเองใส่กระเป๋า จากนั้นก็เดินกลับไปหาพวกรุ่นพี่

" ประธานขอบคุณมากนะครับ "

เมื่อมาถึงยังไม่ทันได้เห็นหน้าเลย ผมก็พูดขอบคุณนําหน้าไปก่อนแล้ว

ดูเหมือนว่ารุ่นพี่ทั้งสองคนจะนั่งคุยกันอยู่ในห้องและหันมาเมื่อไอยะเดินเข้ามา

ริสะ : ดูท่าจะไม่ราบรื่นเท่าไหร่เลยนะจ๊ะ ทะเลาะกันหรอ? - ริสะถามด้วยความเป็นห่วงส่วนทางด้านไอรินั้นได้แต่จ้องมาที่ไอยะตาไม่กระพริบแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา


" ก็คงเป็นแบบนั้นล่ะครับ เฮ่อ "

ผมเดินไปหาประธานแล้วยื่นกระดาษที่จดเบอร์ของมาโดกะคืนให้กับเธอ

" นิครับ ผมคงไม่ใช่มันอีก ถ้ามาโดกะเขาไม่ได้ให้ผมใช้มัน "

ไอริ : .... นายจะมาคืนชั้นทำไมล่ะ? เก็บเอาไว้เถอะ แล้วก็รีบๆง้อเธอซะให้เรียบร้อยล่ะ - เธอไม่รับกระดาษนั้นของไอยะพลางนั่งไขว่ห้าง

ริสะ : อื้ม ไอริ เธอโกรธอยู่หรอ? - จู่ๆริสะก็ได้พูดขึ้นมาทำให้ไอริที่กำลังเท้าคางมองคอมพิวเตอร์อยู่ถึงกับชะงักเลยทันที

ไอริ : หา? ชั้นเนี่ยนะโกรธอยู่?

ริสะ : ก็เธอกำลังหงุดหงิดอยู่นี่นา? เป็นอะไรหรอ

ไอริ : ... - ไอริเหลือบสายตาอำมหิตใส่ไอยะก่อนจะหลบตาพร้อมกับเชิดหน้าไปทางอื่น - ฮึ ชั้นไม่ได้โกรธซักหน่อย เธอน่ะคิดไปเองแล้วนะ เป็นแค่ริสะแท้ๆ มาจับผิดชั้นงั้นหรอ!? - ไม่วายเธอได้ดีดหน้าผากริสะเข้าอย่างจัง

ริสะ : อ๊าย แล้วจะมาดีดกันทำไมล่ะเนี่ย? ไอริบ้า กลับแล้ว! - หญิงสาวร้องออกมาพร้อมกับลุกพรวดแล้วลากไอยะออกไปจากห้องไป

ไอริ : .... เฮ้อ ทำตัวเป็นเด็กไปได้ ....


" ยังสนิทกันไม่เปลี่ยนเลยนะครับ "

ผมพูดพลางเดินตามแรงดึงของรุ่นพี่ริสะไปเรื่อย ๆ

" ดูยังไงว่าประธานหงุดหงิดเหรอครับ... ผมดูยังไงเธอก็เหมือนปกติ.. "

ริสะหยุดฝีเท้าของตัวเองลงพลางหันมาทำสีหน้าเข้าใจไอยะ

ริสะ : ไอยะคุงไม่รู้สินะ ฮุๆ แล้วที่ถามนี่สนใจไอริจังแล้วอย่างนั้นสินะ? - ริสะยิ้มพลางแซวไอยะพร้อมกับเอนตัวมาทำท่าอยากรู้อยากเห็นอยากฟังคำตอบของรุ่นน้อง

ริสะ : ใช่ม้าๆ บอกมาเถอะพี่สาวคนนี้ไม่เอาไปบอกใครหรอกน้า~


" ครับ เพราะคุณประธานเป็นคนที่น่าสนใจ ผมเลยสนใจอยู่นั้นแหละครับ... "

ผมตอบไปตามตรง ประธานทําตัวเหมือนปกปิดตัวเองอยู่ มันชวนให้เข้าไปสืบค้นน่ะสิ

" ประธานว่าเธอเหมือนมีอะไรเก็บไว้ไม่ยอมเปิดเผยออกมา ผมเลยสนใจไรแบบนี้ล่ะครับ  "

ริสะ : ฮุๆ งั้นหรอ ท่าทางไอยะคุงจะจริงจังมากเลยนะเนี่ย~ - เธอยิ้มพลางเดินนำไอยะไปก่อนจะหันหลังมาหาไอยะ

ริสะ : แต่ว่านะ ไอยะคุงอาจจะต้องเหนื่อยหน่อยที่จะต้องวิ่งไล่ตามไอริจัง เพราะไอริจังน่ะ ไม่ยอมให้ใครเข้ามาหาเธอได้ง่ายๆหรอกนา  ม๊ะ แต่ยังไงก็สู้ๆ ละกันนะ~ - เธอพูดให้กำลังใจไอยะ อย่างเข้าใจอยู่แล้ว พลางเดินนำไปไม่รอไอยะเลยด้วยซ้ำ


ผมเกิดอาการงงเล็กน้อย เพราะดูเหมือนรุ่นพี่จะดีใจน่าดู

แล้วดีใจเรื่องอะไร ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน

ตอนนี้ผมคงทําได้เพีัยงเดินตามรุ่นพี่ริสะต่อไปเรื่อย ๆ สินะ

ไม่นานนักทั้งสองคนก็ได้กลับมายังห้องชมรมดนตรี เพื่อให้ริสะกลับมาเก็บกระเป๋าของเธอพร้อมกับจัดการกับอุปกรณ์ที่เหลือให้เรียบร้อยโดยมีไอยะช่วยเหมือนเคย แต่น่าแปลกที่ไม่ว่าจะมากี่ครั้งก็เห็นแค่ริสะอยู่คนเดียวตลอด? เกิดอะไรขึ้นกันนะ?

ริสะ : เอาล่ะ กลับกันเถอะไอยะคุง

[ ตัวเลือก [ 1 ] กลับบ้าน [ 2 ] ไปส่งริสะ [ 3 ] อื่นๆ ]


[ 2 ] ไปส่งริสะ


" เดี๋ยวผมไปส่งนะครับ... "

ก็เหมือนเมื่อวาน ผมตัดสินใจเดินไปส่งรุ่นพี่ริสะตามปกติ แต่วันนี้เกิดสงสัยและมีเรื่องอยากคุยด้วยนิดหน่อยเหมือนกัน

เมื่อเดินออกนอกโรงเรียนมาแล้ว ผมจึงถามทันที

" รุ่นพี่... วันนี้ก็วันที่สองแล้วนะครับ... ผมยังไม่เห็นสมาชิกชมรมคนอื่นเลย "

ริสะ : หืม? อ้อ ไม่เป็นไรจ๊ะ ไม่เป็นไร พี่กับไอยะกลับคนละทางกันอยู่แล้วนี่นา - ริสะรีบบอกปัดด้วยความเกรงใจก่อนจะชะงักอีกครั้งเมื่อไอยะถามคำถามต่อมา

ริสะ : คะคือว่า คนอื่นๆ เขากำลังยุ่งๆอยู่ ก็เลยไม่ค่อยมีเวลามาเข้าชมรมเท่าไหร่น่ะ แต่ไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวหลังจากนี้ก็จะแวะมาบ้างแหละนะ~ - ริสะแลบลิ้นฝืนยิ้มออกมา พร้อมกับรีบพาไอยะออกมาจากห้องและล็อคประตูเรียบร้อย

ทั้งคู่เดินมาถึงหน้าโรงเรียน ริสะได้พาไอยะเดินมายังทางแยกของสถานีที่ทั้งคู่เคยแยกทางกันเหมือนเมื่อวานนี้

ริสะ : ขอบคุณนะ ที่มาส่งไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ

[ เนื่องจาก Action Coin ไม่เพียงพอจ่ายสำหรับทำ Event ]


น่าสงสัย ดูจากท่าทีแล้วแปลก ๆ ...

แต่ช่างเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็รู้กัน

ผมบอกลารุ่นพี่ริสะเล็กน้อย ก่อนที่จะหลับห้องพักของตัวเองและพักผ่อน

DAY 3

[ Action Coin Recovery 15/15 Extra >> 18/18 ]
[ ตัวเลือก [ 1 ] ไปโรงเรียนเช้ามืด [ 2 ] ไปโรงเรียนเช้า [ 3 ] เข้าเรียนสาย [ 4 ] โดดเรียน ( ระบุสถานที่ ) ]


[ 1 ] ไปโรงเรียนเช้ามืด

ผมตื่นตั้งแต่ท้องฟ้ายังไม่สว่างมากนัก

แล้วแต่งตัวออกจากบ้านไปยังโรงเรียนทันที

ผมชอบอากาศเวลาประมาณนี้มาก เย็นสบาย ไม่ร้อน ถ้าตื่นมาสายกว่านี้หน่อยก็จะร้อนขึ้นมา

กว่าจะถึงโรงเรียนก็เหนื่อยออกแล้ว เพราะงั้นผมเลยกลับบ้านนอนทันที ๆ เพื่อใช้เวลากับช่วงเช้าที่ผมชอบ

ดูเหมือนว่าช่วงเช้าๆ อย่างนี้จะมีนักเรียนอยู่เพียงไม่กี่คนเท่านั้น บรรยากาศเย็นสบายยามเช้านั้นนักเรียนส่วนใหญ่คงจะนอนกันอยู่ล่ะมั้ง แต่ว่าเมื่อไอยะมาถึงก็เห็นว่ามีการจัดเตรียมบู๊ทสำหรับสมัครเข้าชมรมกันอยู่ เดาได้เลยว่าคงจะเป็นคณะกรรมการนักเนียแน่นอน

[ Action Coin ต้องการ 3 ]
[ ตัวเลือก ]
[ 1 ] ห้องสมุด
[ 2 ] ชมรมดนตรี
[ 3 ] ชมรมประสานเสียง
[ 4 ] ดาดฟ้าตึก C
[ 5 ] ห้องประธานนักเรียน
[ 6 ] ห้องเรียน ตึก B


[ 2 ] ชมรมดนตรี

ไปชมรมดนตรีดีกว่า ไม่แน่รุ่นพี่ริสะคงมาถึงแล้วเตรียมออกมาสมัครสมาชิกใหม่อ่ะนะ...

ต้องไปช่วยสักหน่อย... และไม่แน่อาจจะได้เจอสมาชิกคนอื่น ๆ ด้วยก็ได้นะ...

ผมตัดสินใจเดินตรงไปยังชมรมดนตรี

ขณะที่ไอยะกำลังเดินมาอยู่นั้น จู่ๆเขาก็ได้ยิน

เสียงเปียโนที่แว่วมา

ดูเหมือนว่าจะมีใครบางคนอยู่ในห้องนี้และกำลังดีดเปียโนอยู่


ผมเดินเข้าไปในห้องฟังเสียงเปียโนของผู้ชายคนนี้จนจบก่อนที่จะกล่าวทักทาย

" นายน่ะ... เป็นสมาชิกชมรมดนตรีใช่ไหม  "



ชายหนุ่มผมสีแดงสดดวงตาสีนิลหันมามองไอยะที่เรียกเขา ก่อนจะตอบออกมาด้วยท่าทีเรียบๆ

??? : เปล่า เราก็แค่เห็นเปียโนตัวนี้แล้วนั่งเล่นตามใจของเราเท่านั้น ไม่ได้เป็นสมาชิกชมรมนี้อย่างที่นายพูดหรอกนะ

เขาหันมาตอบพร้อมกับหลับตาลงแล้วปิดเปียโนลงช้าๆ

??? : น่าแปลกนะที่มีนักเรียนมาเยี่ยมชมรมเวลานี้ แต่นายคงเป็นสมาชิกของชมรมนี้สินะ เดี๋ยว ประทานชมรมนี้ก็มาถึงแล้ว นั่งคอยไปก่อนก็แล้วกัน ส่วนเราคงต้องขอตัวก่อน มีเรื่องสำคัญจะต้องไปทำ - เขาพูดขึ้นพร้อมกับลุกขึ้นมาเดินผ่านไอยะออกไปจากห้อง


แปลกคน... แต่เปียโนนั้นเสียงก็ใช้ได้เลยนะเนี้ย...

ดูเหมือนจะชอบเล่นเปียโนด้วย... ทําไมถึงไม่เข้าชมรมดนตรีล่ะ...

ช่างเถอะ รอรุ่นพี่ริสะอยู่นี้ก็แล้วกัน

เข้าสู่ชั่วเช้า

ขณะที่ไอยะกำลังนั่งคอยอยู่นั้นเวลาก็ล่วงเลยมาถึงช่วงเช้าตรู่ ( เจ็ดโมงเช้า )

ครืดเสียงประตูถูกเปิดออกพร้อมกับใบหน้าของริสะที่ยังงัวเงียอยู่ เธอหาวออกมาแต่ก็ต้องชะงักทันทีที่เจอไอยะ

ริสะ : เหะ!? อะไอยะคุง? ทะทำไมมาเช้าจังเลยล่ะ? - ริสะตกใจพร้อมกับทำอะไรไม่ถูกเพราะความอาย


" พอดีผมเป็นคนตื่นเช้าน่ะครับ... "

ผมตอบกลับอย่างทุกที ไม่มีท่าทีสนใจท่าเขิลอายของผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเลย

" เมื่อกี้มีผู้ชายผมสีแดงเข้ามาเล่นเปียโนน่ะ... รู้สึกว่าจะรู้จักรุ่นพี่ด้วย รุ่นพี่รู้จักเขาไหม ? "

เสร็จสิ้น

ขออภัย! โพสต์นี้มีไฟล์แนบหรือรูปภาพที่ไม่ได้รับอนุญาตให้คุณเข้าถึง

คุณจำเป็นต้อง ลงชื่อเข้าใช้ เพื่อดาวน์โหลดหรือดูไฟล์แนบนี้ คุณยังไม่มีบัญชีใช่ไหม? สมัครสมาชิก

x
น้องสาวเซะซี่
โพสต์ 27-2-2012 06:13:31 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย nutchsnon เมื่อ 29-2-2012 04:49

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 29-2-2012 04:40






ตัวเลือก : เดินทางไปโรงเรียนทางเท้า

เราได้ออกจากห้องพักแต่เช้ามืดเพื่อที่จะได้สัมผัสกับบรรยากาศที่สงบเงียบยามเช้าพร้อมกับได้เดินทางไปโรงเรียนผ่านทางสวนสาธารณะในระแวกและฮำเพลงตามลำพังไปจนถึงบริเวณหน้ารั้วโรงเรียนจึงได้เงียบลงและเดินเข้าไปอย่างปกติเหมือนนักเรียนทั่วไป

ในขณะที่ฮาเนียกำลังเดินมายังโรงเรียนนั้น ดูเหมือนว่าจะมีนักเรียนที่มาถึงอยู่ก่อนแล้ว เมือเธอมาถึงหน้าประตูโรงเรียน เธอได้เดินผ่านเด็กผู้หญิง? ตัวเล็กที่ติดป้ายว่าเป็นกรรมการตรวจความเรียบร้อย มายังด้านในตัวอาคาร

[ ตัวเลือก [ 1 ] ห้องเรียน [ 2 ] โรงอาหาร [ 3 ] โรงยิมฯ [ 4 ] หอประชุม [ 5 ] ห้องชมรม(โปรดระบุ) [ 6 ]อื่นๆ ]


ตัวเลือก : อื่นๆ ด้านหน้าของชมรมทำขนม

เราได้เดินไปยังแผนผังของโรงเรียนเพื่อดูแผนที่พร้อมกับเดินไปที่ด้านหน้าของชมรมทำขนมเพื่อดูสถานที่จากด้านนอกเสียก่อน

ดูเหมือนว่าตอนนี้จะยังเช้าอยู่สำหรับชมรมคหกรรม ในตอนนี้จึงยังไม่มีใครมา แต่ฮาเนียเองก็ได้เห็นว่าที่หน้าห้องชมรมนั้นมีป้ายน่ารักๆติดอยู่และเขียนข้อความระบุหัวหน้าชมรมของชมรมนี้คือ '' ปีสาม อาสุมะ คาสุมะ ''

ดูเหมือนว่าเธอคงจะต้องกลับมาที่นี่อีกครั้งในช่วงพักกลางวันเพื่อมาติดต่อสอบถามเสียแล้ว


" รุ่นพี่ อาสุมะ ? " เราได้เอ่ยออกมาเบาๆก่อนที่จะเดินย้อนกลับไปพลางมองนาฬิกาที่กำลังเดินอยู่ ดูเหมือนว่าจะมีเวลาอีกเล็กน้อยก่อนที่จะเริ่มเรียนเราจึงได้เดินกลับมาที่ห้องเรียนเสียก่อนและนั่งลงยังที่ประจำเพื่อไม่ให้เข้าเรียนสาย

ดูเหมือนว่าในห้องเรียนจะมีนักเรียนอยู่บางส่วนที่นั่งและจับกลุ่มกันคุยอะไรกันเล็กน้อย แต่ก็ไม่วายที่แต่ละคนจะกล่าวอรุณสวัสดิ์ฮาเนียเลย

อรุณสวัสดิ์ เสียงต้อนรับของห้องเรียนจากเพื่อนร่วมชั้นยามเช้าชวนให้คิดว่าฮาเนียเองก็เป็นส่วนหนึ่งของห้องเรียนเช่นกันถึงแม้เธอจะอยู่ห่างจากทุกคนนิดหน่อยเท่านั้น


" อรุณสวัสดิ์ค่ะ "

เราได้เอ่ยทักทายเพื่อนร่วมชั้นเรียนตามมารยาทและนั่งอยู่เฉยๆประจำที่เพื่อรอเริ่มเรียนวิชาแรกของวัน

กิ๊งก่อง ดูเหมือนว่าเสียงออดโรงเรียนจะดังขึ้นแล้วเป็นสัญญาณบอกว่าได้เวลาเริ่มชั้นเรียน

อาจารย์ได้เดินเข้ามาในห้องเรียนอย่างตรงเวลาก่อนจะเริ่มเช็ครายชื่อ

อาจารย์ : วันนี้กานาฮะซังและคิคูจิซัง ลากิจของทางโรงเรียนเรา เพราะงั้นพวกเธออาจจะกลับมาช่วงหลังพักกลางวันล่ะนะ ฮาเนียซัง - อาจารย์เช็คชื่อเสร็จพลางพูดปลอบฮาเนียที่เก้าอี้ซ้ายขวาของเธอไม่มีใครนั่งอยู่เลย

ทางด้านจิฮายะและรินเองก็ได้แอบมองมาทางฮาเนียด้วยเช่นกัน

คาบเรียนแรกดูท่าจะไม่มีปัญหาเท่าไหร่ในเรื่องนี้ เมื่อเริ่มคาบเรียนที่สอง อาจารย์ได้แจ้งว่า

ในคาบเรียนที่สามจะเรียกรวมนักเรียนไปยัง หอประชุมเพื่อเข้าพิธิประฐมนิเทศ

ไม่ช้าคาบเรียนที่สองก็ได้จบลง จิฮายะและรินได้ลุกขึ้นจากโต๊ะพร้อมกันกับฮารุกะที่นั่งอยู่ด้านหน้าของฮาเนีย

ฮารุกะ : ได้เวลาแล้วนะ จิฮายะจัง รินจัง

จิฮายะ :  อื้ม... - จิฮายะเอ่ยตอบก่อนจะเผลอมาสบตากับฮาเนียเข้าก่อนจะพยักหน้าให้ตามมารายาทและพากันเดินออกจากห้องไป


ฮาเนียได้ก้มตอบจิฮายะก่อนที่จะได้เดินไปที่หอประชุมเพื่อเข้าพิธิประฐมนิเทศ

ไม่นานนักคาบสองก็หมดลง ฮาเนียได้เดินตามเพื่อนร่วมชั้นเป็นแถวมายังหอประชุมที่กว้างขวางอยู่มากคงจะสามารถจุคนได้ถึงหลายร้อยคนเลยก็ว่าได้ เมื่อฮาเนียนั่งลงบนเก้าอี้ที่ถูกจัดไว้ให้เรียบร้อยแล้วนั้น แสงไฟก็ได้ถูกปิดลงพร้อมกับพิธีกรได้เดินมากล่าวเปิดงานซักเล็กน้อย เพื่อปลูกฝังกำลังใจในการเข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนนี้ อีกทั้งยังมีการแสดงสดจากชมรมที่มีชื่อเสียงและเป็นหน้าเป็นตาให้กับโรงเรียนอีกด้วย

การแสดงชุดแรก

การแสดงชุดที่สอง

ดูเหมือนว่าการแสดงจะเรียกความตื่นเต้นและดึงดูดจากนักเรียนเป็นอย่างมาก

ไม่นานนักพิธีการก็สิ้นสุดลง

ชั่วกลางวัน

[ เลือกสถานที่ที่ต้องการ ]


ตัวเลือก : แวะที่โรงอาหารแล้วไปยังด่านฟ้าของโรงเรียน

เราได้แวะซื้อเค้กเลม่อนครีมกับนมถั่วเหลืองที่โรงอาหารของโรงเรียนเสียก่อนที่จะไปยังด่านฟ้าของโรงเรียนเพื่อใช้เวลาพักกลางวันอย่างสงบตามลำพัง

[ย้ายมายังดาดฟ้าของตึกซี]

ดูเหมือนว่าบนดาดฟ้าของตึกซีแผนกสาขาของฮาเนียจะต่างจากตึกอื่นอยู่มาก เพราะบนดาดฟ้าของตึกนี้มีทั้งจุดนั่งพัก ม้านั่ง แปลงดอกไม้จัดเรียงรายกันสวยงาม ชวนให้ผ่อนคลาย มีทั้งเก้าอี้และโต๊ะ อีกทั้งยังมีร่มคันใหญ่ไว้บังแสงแดดอีกด้วย จัดได้ว่าวิวบนนี้นั้นเหมาะแก่การพักผ่อนหรือทานอาหารกลางวันบนนี้จริงๆ

[ NPC ที่อยู่ในบริเวณนี้ ]





แต่ดูเหมือนว่าที่นั่งที่ว่างอยู่นั้นจะอยู่ใกล้ๆกับกลุ่มคนสองกลุ่ม ซึ่งหน้าจะเป็นจุดพักผ่อนและมีความเป็นส่วนตัวมากกว่าบริเวณอื่นที่มีนักเรียนรุ่นราวคราวเดียวกันนั่งเรียงกันอยู่ในบริเวณต่างๆของแถบนี้

[ Action Coin ต้องการ 3 ]
[ Action Coin ต้องการ 5 ]
[ ตัวเลือก [ 1 ] เลือกนั่งบริเวณใกล้ๆกับกลุ่มคนที่ 1 (ครอบครัวโวคาลอย) [ 2 ] เลือกนั่งบริเวณใกล้ๆกับกลุ่มคนที่ 2 (พ่อบ้าน&คูณหนู)  [ 3 ] อื่นๆ ]


ตัวเลือก : อื่นๆ เลือกนั่งที่โต๊ะเล็กอีกฝั่งด้านตรงข้ามของกลุ่มคนนี้

เมื่อได้ขึ้นมาเห็นกับกลุ่มนักเรียนกลุ่มนึงบนด่านฟ้านี้นั้นก็ทำให้เรารู้สึกประหม่าขึ้นมาเสียเฉยๆ คงจะเป็นเพราะนิสัยประจำตัวของเราเองก็เป็นได้เราจึงได้แอบเดินหลบกลุ่มคนไปยังมุมสงบๆเพื่อใช้เวลาพักตามลำพัง

ดูเหมือนว่าขณะที่เธอเดินผ่านคนสองกลุ่มนั้น เองก็มีสายตาสองคู่ได้เหลือบมองตอนที่เธอเดินผ่านไปก่อนจะหันมาหากลุ่มของตัวเองต่อ ขณะที่ฮาเนียกำลังนั่งทานมื้อกลางวันของเธออยู่นั้น สายลมเย็นๆที่พัดมาจากด้านหลังของเธอทำให้รู้สึกโล่งถึงแม้จะมีเสียงของนักเรียนบนที่แห่งนี้ก็คงไม่รบกวนเธอเท่าไหร่

จากภาพที่เธอเห็นกลุ่มคนสี่คน ที่ดูเหมือนว่าจะมีผู้ชายที่สวมชุดพ่อบ้านกำลังยิ้มให้หญิงสาวที่ดูแล้วเหมือนกับเป็นฝาแฝดกันจะต่างกันก็แค่สีผมของทั้งสองเท่านั้นกำลังอ้อนเขาอยู่ บรรยากาศดูอบอุ่นดี แต่พอมาลองดูดีๆ ถ้าฮาเนียจำไม่ผิด เหมือนชายที่สวมชุดพ่อบ้านนั้นน่าจะเป็นเพื่อนร่วมห้องของเธอ

ส่วนทางด้านคุณหนูที่นั่งอยู่บนโต๊ะชมวิวสุดหรูพร้อมกับดื่มชาอุ่นๆ โดยมีพ่อบ้านอีกคนกำลังปรณิบัติเธออยู่นั้น ท่าทางเธอจะเป็นคนขี้แกล้งน่าดูเพราะเธอคงจะคุยอะไรบางอย่างให้พ่อบ้านของหล่อนอายและมีอาการลุกลี้ลุกลนและแน่นอนว่าเป็นเพื่อนร่วมชั้นของฮาเนียเช่นเดียวกัน


~ ทำไมมันรู้สึกประหม่าแบบนี้นะ . . . ทั้งๆที่คนทั่วไปเขาก็ต้องมองผ่านมาเป็นปกติอยู่แล้ว ~ เราได้คิดในใจก่อนที่จะรีบกินอาหารกลางวันเสียก่อนพร้อมกับแอบมองไปรอบๆและจดจำใบหน้าของคุณพ่อบ้านผมเหลืองคนนั้นไว้

เมื่อได้ทานเค้กและนมถั่วเหลืองหมดแล้วเราก็ได้เก็บเก้าอี้เข้าที่ให้เรียบร้อยและทิ้งเปลือกห่อและขวดลงถังขยะก่อนที่จะเดินลงไปยังชมรมทำขนม

ย้ายมายังห้องชมรมคหกรรม

เมื่อฮาเนียเดินมาถึง ฮาเนียได้เห็นบรรยากาศหน้าห้องชมรมที่มีเด็กผู้หญิงรุ่นเดียวกันกับเธอกำลังยืนออกันอยู่หน้าห้องชมรม  ดูเหมือนว่าพวกเธอกำลังมองใครบางคนที่อยู่ด้านในห้องชมรมนั้น

สงสัยฮาเนียจำเป็นจะต้องเดินแทรกฝูงชนตรงนี้เพื่อเข้าไปติดต่อขอสมัครเข้าชมรมซะแล้วสิ


" อาโน . . . ขะ . . ขอโทษค่ะ . . . " เสียงความดังประมาณ 2 ~ 3 เดซิเบลได้เล็ดรอดออกมาอย่างเงียบๆพร้อมกับตัวของเราเองที่พยายามเขย่งมองด้านในอย่างยากลำบาก

~ ทำยังไงดี สงสัยเราคงไม่ได้เขาไปซะแล้วล่ะมั้งตอนนี้ ~ เราได้บ่นออกมาในใจก่อนที่จะหันหลังกลับไปเพื่อจะกลับไปที่ห้องเรียน

นักเรียนชาย : โทษที - แขนของชายคนหนึ่งจับที่หัวไหล่ของฮาเนียพลางดันเธอออกด้านข้าง ชายหนุ่มใช้ร่างสูงของตัวเองแหวกฝ่าด่านกำแพงหญิงสาวไปได้ไม่ยากเย็นนักทำให้พอมีทางให้ฮาเนียจะเดินตามเข้าไปได้



นักเรียนชาย : พอมีขนมปังเหลือๆ บ้างมั้ย ? ผมอยากได้ซักหน่อย - ชายหนุ่มคนนั้นได้พูดคุยกับคนที่กำลังอบขนมอยู่และท่าทางจะเป็นจุดสนใจจากสาวๆด้านนอกเสียด้วย

??? : ขนมปังเหลืออย่างนั้นหรอ? ได้สิ แต่ว่าไหนๆก็มาแล้ว เอาเป็นครัวซองอบใหม่ๆไหม? - ชายหนุ่มสวมแว่นยิ้มกว้าง พร้อมกับหันหลังไปเปิดเตาอบก่อนจะหยิบถาดออกมาให้นักเรียนชายคนนั้นได้ชิมครัวซองที่เพิ่งอบใหม่ๆหอมกรุ่นจากเตา


" จังหวะนี้ล่ะ !! "

เราได้เอ่ยขึ้นมาเหมือนกับว่าอยู่ไหนหนังแอคชั่นพร้อมกับรีบมุดตัวผ่านช่องระหว่างฝูงชนเพื่อหาทางเข้าไปยังด้านในชมรม

ท่าทางฮาเนียจะเข้ามายังด้านในชมรมได้สำเร็จ ดูจากภายในห้องชมรมแล้วมีเค้กและขนมปังสีสวยประดับเรียงรายอยู่บริเวณกลางห้องชมรมและตรงด้านในที่รุ่นพี่สวมแว่นตาอยู่นั้น มีอุปกรณ์สำหรับอบขนมปังครบครันเลยก็ว่าได้

แต่ดูท่านักเรียนชายคนนั้นคงจะเสร็จธุระของตัวเองพลางยืนมองขนมปังชิ้นอื่นอยู่แล้ว รุ่นพี่ก็ได้เหลือบมาเห็นฮาเนียเข้าพอดี

?? :  อ้าว? สวัสดี? มีธุระอะไรรึเปล่าครับ? - ชายหนุ่มยิ้มหวานพลางทักทายฮาเนียที่เพิ่งเข้ามา


" ขอรบกวนหน่อยนะคะ "

เราได้เอ่ยตอบรุ่นพี่ที่ใส่แว่นอยู่ตรงหน้านั้นพร้อมกับค่อยๆลุกขึ้นมาปัดชายกระโปรงเล็กน้อยพร้อมกับเอ่ยแนะนำตัวเอง

" ฮิคารุ ฮาเนีย จากห้องซีปีหนึ่งค่ะ "

" เรามีความสนใจชมรมคหกรรมด้านการทำขนมเลยอยากจะลองมาติดต่อและขอศึกษาชมรมหน่อยน่ะค่ะ "

คาสุมะ : ปีสามห้องบี อาสุมะ คาสุมะ ครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะ ฮิคารุซัง- ชายหนุ่มแนะนำตัวเองบ้างพลางเช็ดมือของตัวเองด้วยผ้าสีขาวสะอาด

คาสุมะ : ฮิคารุซังสนใจจะทำขนมแบบไหนหรอ? - ชายหนุ่มถามต่อทั้งสีหน้ายิ้มๆแบบนั้น


" เค้กชนิดต่างๆน่ะค่ะ ทั้งทรัฟเฟิ้ลช้อคโกแล้ทเค้ก แองเจิ้ลเค้ก  ฟรุ้ตเค้ก ชีสเค้ก ดาควอส บัตเตอร์ครีม วิปครีมเค้ก มัฟฟิ้นเค้ก . . . . "

เราได้เผลอยิ้มออกมาพลางเอ่ยถึงรายชื่อเค้กต่างๆที่ชอบอย่างมีความสุขเมื่อพูดถึงเรื่องขนม แต่ก็ได้เผลอหยุดลงเสียก่อนและรีบก้มหน้าหลบรุ่นพี่อาสุมะ

" ร . . . เราสนใจด้านการทำเค้กน่ะค่ะ . . . "

เราได้รีบเปลี่ยนมาตอบแบบสั้นๆเสียแทนพร้อมกับรีบพยายามเปลี่ยนเข้าสู่กริยาแบบเดิมแทนแต่ก็รู้สึกตัวว่ามันอาจจะไม่ทันเสียแล้ว

อาสุมะ : ฮึๆ คงจะชอบเค้กมากเลยสินะ? - ชายหนุ่มยิ้มบางๆก่อนจะเดินมาหยิบชิฟฟ่อนเค้ก ที่่มีเยลลี่สีสวยประดับไว้ดูสวยงามยื่นให้ฮาเนีย

อาสุมะ : เวลาทำขนมหวานน่ะสนุกนะ เพราะงั้นยิ้มเหมือนเมื่อกี้แล้วทำขนมไปด้วยความสนุกนั้น ขนมที่ฮิคารุซังต้องออกมาอร่อยแน่ๆ  -ชายหนุ่มพูดให้กำลังใจฮาเนีย ก่อนจะเอื้อมมือมาหยิบสมุดโน๊ตจดอะไรบางอย่างลงไป


อาสุมะ : ฮิคารุซังพอจะมีพื้นฐานการทำขนมอยู่บ้างแล้วสินะ? อยากลองใช้ครัวของที่นี่ดูมั้ย? - ชายหนุ่มเอ่ยถามฮาเนียพร้อมกับส่งยิ้มให้
น้องสาวเซะซี่
โพสต์ 29-2-2012 05:29:22 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย nutchsnon เมื่อ 1-3-2012 09:03

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 1-3-2012 08:35






" ค่ะ "

เราได้ตอบกลับสั้นๆพร้อมกับตัดเค้กชิฟฟ่อนของรุ่นพี่อาสุมะทานเสียก่อนและเริ่มลองใช้งานครัวโดยเราได้ตั้งใจะที่จะทำทรัฟเฟิ้ลเค้กเล็กๆเสียก่อน เราได้เดินไปใช้อ่างล้างมือภายในห้องชมรมเพื่อล้างมือให้สะอาดเสียก่อนและได้ใช้ที่คาดผมขึ้นพร้อมกับผูกผ้ากันเปื้อนให้เรียบร้อยก่อนทีจะเดินไปหยิบส่วนผสมมาใช้

-:- ส่วนประกอบ
- ช้อคโกแล้ตดำ 6 ออนซ์
- เนยหวาน ครึ่งถ้วย
- แป้งทรัฟเฟิ้ลผสมกับแป้งธรรมดา 1 1/2 ช้อนชา
- น้ำตาล 1 ช้อนชา
- น้ำอุ่น 1 ช้อนชา
- ไข่ 4 ฟอง ( แยก 4 ถ้วยเล็ก )

เราได้เริ่มต้มช้อคโกแล้ทแท่งก่อนโดยการใช้หม้อสองใบและต้มด้วยไฟอ่อน หม้อด้านนอกได้ใช้น้ำช่วยต้มยังหม้อด้านในที่ใส่ช้อคโกแล้ทไว้เพื่อไม่ให้ไหม้ จากนั้นเราก็ได้ผสมแป้ง , น้ำตาล , และน้ำอุ่นพร้อมกับนวดให้แป้งพอขึ้นตัวเสียก่อนเพื่อที่จะผสมไข่แดงทั้ง4ลงไปโดยแยกผสมลงไปทีล่ะใบและนวดให้เข้าที่ก่อนที่จะใส่อีกใบลงไป เมื่อตัวแป้งเข้าที่แล้วเราก็ได้ปั้นขึ้นรูปเป็นทรงกลมกระบอกด้วยมือและทิ้งเอาไว้ก่อน และหันมาตีไข่ขาวที่เหลือให้ละเอียดพร้อมกับผสมช้อคโกแล้ตดำที่ต้มเอาไว้ลงไปและตีผสมกันอีกครั้งนึง ก่อนที่จะผสมช้อคโกแล้ตทับบนพื้นขนมปังนั้นเราได้ตัดครึ่งตัวขนมปังที่นวดขึ้นรูปทรงกระบอกไว้ออกมาก่อนและฟอร์มรูปใหม่ให้มีฐานที่ใหญ่ขึ้นและได้ตักช้อคโกแล้ททาทับลงไปทางด้านบนอย่างช้าๆในปริมาณเล็กน้อยเพื่อไม่ให้ล้นฐานขนมปังที่ทำไว้ด้านล่างจากนั้นเราก็ได้นำขนมปังลงถาดอบและตั้งไฟไว้ที่ 425 ดีกรีโดยใช้เวลาอบ 15 นาที

ไม่นานนักทรัฟเฟิ้ลที่เราทำไว้ก็เสร็จ เราได้ใส่ถุงมือพร้อมกับนำถาดออกมาจากเตาพร้อมกับเผลอตัวฮำเพลงไปด้วยขณะที่ตกแต่งหน้าเค้กด้วยแท่งช้อคโกแล้ตในขั้นตอนสุดท้ายและทิ้งไว้ครู่หนึ่งเพื่อรอให้ช้อคโกแล้ตเย็นตัวลง




อาสุมะ : อย่างที่คิดไว้เลยนะ ฮิคารุซังเวลาทำขนมดูสดใสกว่าตอนที่คุยกับผมในตอนแรกอีกนะ - รุ่นพี่อาสุมะเอ่ยชมฮาเนีย พลางมองพิจารณาขนมที่ฮาเนียทำออกมา

อาสุมะ : ฮิคารุซังชอบทานของหวานสินะ ดูจากปริมาณสวนผสมแล้วท่าทางจะหวานพอดูนะ

อาสุมะ : แต่ก็อย่าลืมรอยยิ้มกับความสนุกระหว่างทำขนมนะ มันคือสิ่งสำคัญในการทำพอๆกับคุณภาพของส่วนผสมเลยล่ะ - รุ่นพี่อาสุมะแนะนำพลาง ยืนรอให้ถึงเวลาที่เค้กน่าทานที่สุด


" ค่ะ รุ่นพี่อาสุมะ "

เราได้ตอบกลับพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้าเหมือนตอนแรก ซึ่งตัวเราเองนั้นมีความสุขมากที่ได้มีรุ่นพี่ที่ใจดีในชมรมและได้เข้าร่วมกับชมรมที่ตนชอบแบบนี้

" ขอบคุณมากนะคะสำหรับเวลาอันมีค่านี้ "

เราได้ก้มหัวขอบคุณรุ่นพี่อาสึมะอีกครั้งก่อนที่จะได้เก็บอุปกรณ์และทำความสะอาดสถานที่ใช้พร้อมกับแยกตัวออกไปเรียนคาบต่อไป โดยได้ปล่อยทรัฟเฟิ้ลที่ทำไว้กับรุ่นพี่อย่างนั้น

คาซุมะ : เป็นเด็กที่ร่าเริงดีนะ ถ้าเกิดกล้าแสดงออกเหมือนกับตอนนี้ก็คงดีไม่น้อย - ชายหนุ่มเอ่ยกับตัวเองหลังจากที่ฮาเนียแยกตัวไปแล้วพลางยื่นมือมาหยิบขนมที่รุ่นน้องได้ทำเอาไว้พลางกัดหนึ่งคำเล็กๆ

คาซุมะ : หวานอร่อยดีแฮะ ~

ตัดมาช่วงเย็น

หลังจากเรียนช่วงบ่ายเสร็จเรียบร้อยก็ได้เวลากลับบ้านและทันทีที่ออดดังขึ้น เสียงประตูได้ถูกเปิดออกอย่างกระทันหันพร้อมกับร่างของฮิบิกิในชุดทำงานของเธอ (ชุดไอดอลมาสเตอร์)

ฮิบิกิ : อ๋าาา ฮาเนี๊ยววว~! - ฮิบิกิมองหาฮาเนียให้ควักพร้อมกับรีบเดินมาหาฮาเนีย (ดีแล้วที่ไม่วิ่ง) อย่างลุกลี้ลุกลนดั่งเช่นเธอกำลังจะสูญเสียอะไรไปถ้าเกิดไม่ได้มาหาฮาเนียตอนนี้

ฮิบิกิ : ขอโทษนะ สัญญาว่าจะกลับมาทันตอนพักแท้ๆ แต่งานยุ่งอ่ะ


" ไม่เป็นไรหรอกจ้า แค่มาหาเราก็ดีใจมากแล้วล่ะ "

เราได้ตอบกลับพร้อมกับยิ้มให้กับเธอ

" วันนี้เป็นยังไงบ้างล่ะ ? "

ฮิบิกิ : อื้อสุดยอดเลยล่ะ สถานที่่ถ่ายทำเป็นหาดทรายด้วย แถมทะเลก็สวยอีก เสียดายอ๊ะ อยากพาฮาเนี๊ยวไปด้วยจะได้ไปเล่นน้ำทะเลกัน - ฮิบิกิเล่าถึงสถานที่ๆเธอไปถ่ายทำการแสดงของเธอมาให้ฮาเนียฟังทุกช็อตพร้อมกับแสดงสีหน้าเสียดาย

ฮิบิกิ : เอาไว้ฮาเนี๊ยวตัดสินใจเข้าชมรมเดียวกับเฮาได้แล้วเรามาหาอะไรทำให้สนุกสุดเหวี่ยงไปเลยนะ~ - ดูเหมือนว่าฮิบิกิจะยังหวังไว้ว่าจะได้อยู่ชมเดียวกันกับฮาเนียอยู่ซึ่งเธอยังไม่รู้ว่าฮาเนียนั้นตัดสินใจจะเข้าชมรมคหกรรมไปแล้ว


" วันนี้เราไปดูที่ชมรมคหกรรมมาน่ะ เราคงจะไม่ได้เข้าชมรมเดียวกับฮิบิกิก็เป็นได้นะ "

เราได้ตอบฮิบิกิตามตรงพร้อมกับยิ้มอย่างเสียดายเล็กน้อย แต่ที่เรากังวลตอนนี้ก็คือจะให้ฮิบิกิรู้เรื่องเสียงเพลงของเราขึ้นมาไม่ได้มากกว่าเพราะอาจจะทำให้เธอมีความหวังขึ้นมามากกว่าเดิมก็เป็นได้

" แต่ไม่ต้องห่วงนะ ทางชมรมคหกรรมเองอาจจะมีโอกาศได้ทำอาหารให้กับชมรมของฮิบิกิก็เป็นได้ "

เราได้พยายามเชียร์ฮิบิกิขึ้นเพื่อไม่ให้เธอคิดมากและเสียใจ

ฮิบิกิ :  ..... - ฮิบิกินิ่งไปสองสามวินาทีด้วยความอึ้งก่อนจะโห่ร้องออกมา

ฮิบิกิ : เอ๋!!!? ฮาเนี๊ยวจะเข้าชมรมคหกรรมหรอกหรอ? - จากน้ำเสียงของเธอคงไม่เชื่อนัก แถมยังน่าเสียดายอีกด้วย

ฮิบิกิ : ฮืออ ฮาเนี๊ยวไม่อยากเต้นไม่อยากร้องเพลงไม่อยากใส่ชุดสวยๆหรอหรอออ Q w Q~ ....


" เราก็อยากทำแบบนั้นอยู่เหมือนกันนะ แต่ว่าเราไม่มีความสามารถด้านดนตรีเลยน่ะ "

เราได้พยายามหาข้อแก้ตัวตอบกับฮิบิกิที่อยากให้เราเข้าชมรมเดียวกับเธอ

" เราเลยตัดสินใจเลือกสิ่งที่เราคิดว่าเราพอจะทำได้น่ะ "

ฮิบิกิ : อือออ ถ้าฮาเนี๊ยวตัดสินใจไปแล้ว เค้าก็ ... - ฮิบิกิพูดเสียงอ่อยแต่เธอก็รู้ว่าไม่ควรห้ามความตั้งใจของฮาเนียไว้เพราะอยากความต้องการของตัวเอง

มาโคโตะ : เฮ้ ฮิบิกิ ? เสร็จหรือยัง? อ้าวฮาเนีย? ยังไม่กลับหรอ? - เสียงมาโคโตะดังแว่วมาพร้อมกับโผล่หน้าเข้ามาให้ห้องเรียนก่อนจะมาเห็นฮาเนียเข้าและเดินมาหาทั้งคู่

มาโคโตะ : เอะ? ฮิบิกิ ? - มาโคโตะรู้สึกถึงรางสังหรแปลกทันทีที่เดินเข้ามาใกล้ฮิบิกิ

ฮิบิกิ : มาโคจี้~~~~ T w T - จู่ๆ ฮิบิกิก็โผเข้ากอดมาโคโตะอย่างกระทันหัน

มาโคโตะ : เหวอ!?  เดี๋ยวสิฮิบิกิ ปล่อย- อ๊าา เป็นอะไรเนี่ย? - มาโคโตะกัดฟันพลางพยายามแกะมือของฮิบิกิออกแต่ไร้ผล


" เราเลือกที่จะเข้าชมรมแล้วน่ะคิคูจิซัง "

เราได้เอ่ยตอบไปตรงๆ เพื่อให้คิคูจิซังเองเข้าใจว่าทำไมฮิบิกิถึงออกอาการแบบนั้น

มาโคโตะ : เอ๋? อ้อ ยินดีด้วยนะ ปัดโถ่ปล่อยสิ

ฮิบิกิ : ฮือออ ฮาเนี๊ยวจะเข้าชมรมคหกรรมง๊าาา

มาโคโตะ : หา? ถึงงั้นก็เถอะ นั่นมันเรื่องของฮาเนียที่จะตัดสินใจไม่ใช่หรอ ปะปล่อยนะ - มาโคโตะเองยังคงพยายามแกะฮิบิกิออกจากเอวของเธอแต่ฮิบิกิท่าทางจะเริ่มงอแงหนักข้อขึ้น

ฮิบิกิ : ก็เค้าอยากให้ฮาเนี๊ยวอยู่ชมรมเดียวกันง๊า ~!


" ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ เราร้องเพลงหรือเต้นไม่ได้เลยมันคงจะลำบากถ้าไปขั้นระหว่างกลางนะ "

เราได้พยายามอธิบายให้ฮิบิกิเข้าใจพลางยิ้มเจื่อๆให้กับมาโคโตะที่กำลังวุ่นอยู่กับฮิบิกิ

ระหว่างที่ทั้งสามคนกำลังอลม่านกันอยู่นั้น ดูเหมือนว่าจะมีใครบางคนยืนมองพวกเธออยู่ตรงประตูห้องพร้อมกับยิ้มอยู่ก่อนจะเดินจากไป

จิฮายะ : เอะอะ อะไรกันน่ะ? ฮิบิกิ มาโคโตะ? - จิฮายะได้เดินตามเข้ามาในห้องเช่นกันเธอเดินมาหยิบกระเป๋าของตัวเองพลางเอ็ดฮิบิกิที่มีท่าทีงอแง

ฮิบิกิ : จิฮายะจัง ง่ะ

มาโคโตะ : เอ้อ จิฮายะ พอดี ฮิบิกิงอแงเรื่องของคุณฮาเนียที่ไม่ได้เข้าชมรมของพวกเราน่ะ

จิฮายะ : หา? จะไปบังคับให้ฮาเนียซังเข้าชมรมที่ตัวเองไม่ได้เลือกได้ยังไงล่ะฮิบิกิ?

ฮิบิกิ : แต่ว่า

จิฮายะ : ไม่มีแต่ พรุ่งนี้ต้องมาโรงเรียนแต่เช้าไม่ใช่หรอ รีบกลับไปพักผ่อนได้แล้ว อย่าสร้างความลำบากใจให้ฮาเนียซังสิ เข้าใจนะ

ฮิบิกิ : ง่ะ งือออ - ดูท่าฮิบิกิจะยอมสงบลงด้วยคำพูดของจิฮายะ และยอมปล่อยมาโคโตะแต่โดยดี

ฮิบิกิ : ถะถ้างั้น ฮาเนี๊ยวต้องทำขนมมาให้เค้าทานเยอะๆด้วย


" ได้สิ เราสัญญาจ๊ะ "

เราได้ยิ้มตอบฮิบิกิพร้อมกับลูบที่แก้มของเธอเบาๆพลางหันมาก้มขอบคุณจิฮายะซังที่เข้ามาช่วยไว้ในจังหวะนี้ด้วยเช่นกัน

จิฮายะได้ถอนหายใจให้ฮิบิกิกับความงอแงของเธอ ก่อนจะเดินมาหากลุ่มของฮาเนีย

มาโคโตะ : วันนี้กลับด้วยกันนะ จิฮายะ?

จิฮายะ : อืม ได้สิ ถ้าฮาเนียซังไม่ว่าอะไรนะ? - เธอพูดพลางหันมามองยิ้มเรียบๆมาทางฮาเนีย


" ได้สิคะ คุณจิฮายะ "

เราได้ลุกขึ้นพลางถือกระเป๋าขึ้นชาๆและควงแขนของฮิบิกิในขณะเดินทางกลับด้วยกันเพื่อให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

Event

หลังจากที่ทั้งสี่คนได้เดินออกมาจากอาคารนั้น มาโคโตะได้หันมาคุยกับจิฮายะเรื่องงานแสดงสำหรับชมรมของวันพรุ่งนี้

ส่วนทางด้านฮิบิกิเองยังคงนิ่งๆอยู่อย่างนั้น ดูท่าเธอจะเสียใจไม่น้อยแต่ก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้

จนกระทั่งทั้งสี่คนมาถึงหน้าประตูโรงเรียน

มาโคโตะ : ถ้างั้นตกลงตามนี้นะ? ฮิบิกิ?

ฮิบิกิ : .... - มาโคโตะได้แต่ถอนหายใจพลางมองตาจิฮายะเองก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดีเหมือนกัน

[ Action Coin ต้องการ 5 ]
[ ตัวเลือก [ 1 ] ร้านเบเกอร์รี่  [ 2 ] ร้านซีดี  [ 3 ] ร้านขายเสื้อผ้าผู้หญิง [ 4 ] ร้านเครื่องประดับ [ 5 ]อุปกรกีฬา [ 6 ] อื่นๆ ]


ตัวเลือก : ร้านซีดี

เราได้เสนอที่จะแวะร้านขายซีดีเพลงระหว่างทางเพราะดูเหมือนว่าส่วนใหญ่นั้นจะชอบเสียงเพลงกันอยู่แล้วเป็นแน่และก็หวังที่จะให้ฮิบิกิรู้สึกดีขึ้นมาด้วยเช่นกัน

คะแนนความสัมพันธ์ จิฮายะ + 2
คะแนนความสัมพันธ์ มาโคโตะ + 1
คะแนนความสัมพันธ์ ฮิบิกิ + 1

จิฮายะ :  ฟังดูเข้าท่าดีนะ ชั้นเองก็มีซีดีใหม่ที่อยากซื้ออยู่เหมือนกัน

มาโคโตะ :  นั่นสิๆ จิฮายะจะซื้อแผ่นนั้นสินะ

ฮิบิกิ : .... - ดูเหมือนว่าจะมีแต่ฮิบิกิคนเดียวที่ยังก้มหน้าก้มตาเดินไปตามทางเรื่อยๆแบบนั้น จะมีก็แค่มาโคโตะและจิฮายะที่สนุกกับการได้เลือกซีดีที่ตัวเองชอบในร้านขายซีดี


-:- ซื้อซีดีเพลง (เลือกเพลงเอง) ให้กับฮิบิกิ 1 แผ่น

ในขณะที่ฮิบิกิกำลังเดินเหม่อลอยอย่างไร้จุดหมายนั้นเราก็ได้มาหยุดอยู่ตรงหน้าของเธอพลางเอาแผ่นซีดีเพลงแผ่นนึงแตะที่หน้าผากของเธอเบาๆและยื่นซีดีเพลงๆนึงให้พร้อมกับแนบเบอร์โทรศัพท์มือถือบนกรอบกล่องเพลงไปให้ด้วย

" เมื่อไรที่ฮิบิกิคิดถึงเรา ให้ฟังเพลงนี้เป็นตัวแทนของเราแล้วกันนะ ยังไงซะเราก็ไม่ได้ไปไหนไกลซักหน่อยถ้ามีอะไรล่ะก็เราก็อยู่ตรงนี้เสมอนั่นล่ะ "

ฮิบิกิ : ฮาเนี๊ยว ... - ฮิบิกิจ้องฮาเนียตาคลอพลางยื่นมือมารับซีดีของฮาเนียมากอดไว้

ฮิบิกิ : อื้อ จะเก็บไว้เป็นอย่างดีเลยล่ะ ~! - เธอยิ้มออกมา พร้อมกับรอยยิ้มอีกคู่ที่อยู่ไกลออกมาและกำลังมองมาที่ฮาเนียและฮิบิกิ หรือก็คือมาโคโตะ กับ จิฮายะนั่นเอง

Nice Event~

- 300 G ( คงเหลือ 300 G )

คะแนนความสัมพันธ์ ฮิบิกิ + 4

ฮิบิกิต้องการคะแนนความสัมพันธ์อีก 3 หน่วยเพื่อพัฒนาความสัมพันธ์ของฮาเนีย


หลังจากที่เราได้ใช้เวลาฮิบิกิ , คิคูจิซัง และ จิฮายะซังซักพักหนึ่งจนตกเย็นแล้วเราเองก็ได้แยกตัวออกไปเพื่อกลับไปยังที่พักของตัวเองเช่นกัน

เราได้จัดเก็บสัมภาระจากโรงเรียนไว้เสียก่อนเหมือนที่เคยทำพร้อมกับออกจากห้องไปยังเขตุด้านหลังที่เงียบสงบและปลอดจากคนที่ได้ไปเมื่อวานและฮำเพลงไปพร้อมๆกับการอ่านหนังสือเรียนทบทวนเพื่อไม่ให้ลืมด้วยเช่นกัน

ดูเหมือนว่าวันนี้ฮาเนียจะไม่ค่อยได้เจอกับเรื่องชวนปวดหัวตั้งแต่เช้าเสียเท่าไหร่นัก จะมีก็แค่คอยปลอบฮิบิกิในช่วงเย็นเท่านั้น ซึ่งทำให้ทั้งสองคนมีปฏิสัมพันธ์ที่ดีกว่าวันแรกมาก และท่าทางฮิบิกิจะยอมให้ฮาเนียเข้าชมรมคหกรรมแต่โดยดีแล้วด้วย

[ เสียงโทรศัพท์ของฮาเนียดังขึ้น ]

เสียงโทรศัพท์ของฮาเนียได้ดังขึ้นมาขณะที่เธอกำลังนั่งพักผ่อนอยู่ เมื่อเธอเปิดดูก็พบว่าเป็นเบอร์ของฮิบิกิ

[ Action Coin ต้องการ 5 ]
[ ตัวเลือก [ 1 ] รับสาย  [ 2 ] ส่งข้อความกลับ [ 3 ] ปล่อยไว้เฉยๆ ]
โพสต์ 29-2-2012 20:46:11 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย nutchsnon เมื่อ 2-3-2012 17:25

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย g-zero เมื่อ 2-3-2012 16:35

โซสุเกะเดินออกจากโดยผ่านแนวผู้หญิงออกมาโดยไม่รู้ตัวเลยว่าเขาเดินเบียดจนมีระเบิดควันที่เขาพกไว้ปลดสลักออกแล้วตกลงพื้นแต่ไม่มีใครสังเกตุเห็นเพราะตรงนั้นมีผู้หญิงยืนเต็มไปหมด พอโซสุเกะเดินออกห่างมาได้ระยะหนึ่ง

ตูม!!!!!!!

เสียงระเบิดดังขึ้นแถวๆห้องคหกรรม โซสุเกะได้ยินเสียงปุ๊บก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว พอเห็นควันปุ๊บเขาก็รีบเอาผ้าเช็ดหน้ามาปิดปากไว้แล้วตะโกนบอกทุกคนในบริเวณนั้น

"ทุกคนออกไปจากบริเวณนี้ก่อนเร็ว!!!!" ตอนนี้ควันฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งบริเวณมาก

ความโกลาหนเริ่มเกิดขึ้นหลังจากซางาระได้ทำระเบิดควันตกกลางฝูงชน แต่ดูท่าว่าจะไม่มีใครได้รับบาดเจ็บแต่ก็สร้างความหวาดผวาให้กับนักเรียนหญิงที่อยู่บริเวณนั้นไม่น้อย

คาสุมะ : กะแก๊สหรอ นะนี่มันเรื่องอะไรกันนี่? - เสียงรุ่นพีอาสุมะร้องออกมาด้วยความตกใจ เขาเอามือปิดจมูกของตัวเองเพื่อไม่ให้สูดแก๊สเข้าไป


อาเรีย : ทุกคนหมอบลงแล้วกลั้นหายใจไว้นะ!!! - เสียงอาเรียตะโกนบอกพร้อมกับสาวสวยในชุดมิโกะ กำลังยืนตั้งท่าพร้อมกับง้างดาบซามูไรไว้ในมือ



??? : ฮ่าส์!!!! - พริบตาที่เธอตวัดดาบของตัวเองออก เหมือบกับว่ามีลมวิ่งผ่านตัวซางาระไป และลมนั้นได้พัดควันจากระเบิดออกไปจนเหลือเพียงเบาบางให้พอสูดอากาศเข้าไปได้

คินจิ : เป็นอะไรมั้ย? อาเรียไปดูสิมีใครแพ้แก๊ส หรือสูดเข้าไปบ้างหรือเปล่า!!! - เสียงคินจิได้ตะโกนสั่งให้อาเรียไปคอยดูแลนักเรียนที่อยู่ในบริเวณนั้น

อาเรียและสาวน้อยมิโกะได้รีบพุ่งตัวเข้าไปหาพร้อมกับพานักเรียนที่หมดสติและคนที่พอจะเดินไหวออกมาได้จนหมด

ปังๆ เสียงปืนไรเฟิ้ลพุ่งผ่านตัวซางาระไป เป้าหมายคือระเบิดแป๊กที่เหลือของเขาให้ร่วงลงพื้น แต่ดูจากความคมของการยิงแล้ว ระเบิดไม่ทันจะได้แตกตัวออกแต่กลับเป็นแค่โดนตะขอเกี่ยวเท่านั้น



แต่สิ่งที่กระสุนเกี่ยวไปไม่ใช่ระเบิดของเขาเพราะพวกอาวุธโซสุเกะจะเก็บไว้อย่างดีมากและเวลาระเบิดจะไม่เหลือร่องรอยของชิ้นส่วนเลยแม้แต่น้อย (อันที่หล่นไปพลาดท่าไปหน่อย) แต่เป็นกระป๋องออกซิเจนที่ใช้สำหรับช่วยหายใจกระเด็นออกจากตัวเขาไปแทน เมื่อกระป๋องได้รับความร้อนกับสะเก็ดไฟจากการที่กระสุนเสียดสีกับกระป๋อง และเป็นกระป๋องออกซิเจนเข้มข้นอยู่แล้ว จึงเกิดการระเบิดรุนแรงขึ้นมาก

"หมอบลง" โซสุเกะรีบจับคนบริเวณนั้นให้หมอบลงทันที เพื่อไม่ให้โดนแรงระเบิดเข้าใส่

"คันซากิ โทวยามะ ใครยิงกระป๋องออกซิเจนของชั้นไป!!!!" โซสุเกะตะโกนถามอาเรียกับคินจิที่อยู่ในบริเวณเดียวกันทันที เพราะเหตุเมื่อกี้เป็นเพราะคนที่ยิงกระสุนไรเฟิลมาคราวนี้ผิดเต็มๆ

'เจ้าคนที่ยิงมันมีเป้าหมายจะสร้างความโกลาหลแน่ๆต้องรีบกำจัดให้ได้' โซสุเกะหันไปเพ่งเล็งจากทิศทางที่กระสุนไรเฟิลพุ่งมา พร้อมแอบเตรียมปืนเอาไว้พร้อมใช้ทุกเมื่อ

'ถ้าจำเป็นจริงๆอาจต้องเรียกอัลแล้ว งานนี้อาจเป็นกลุ่มก่อการร้ายก็ได้ ต้องคิดเผื่อว่ามี AS อยู่ด้วยไว้ก่อน' ตอนนี้โซสุเกะวางคาดการณ์ไว้เผื่อไกลมาก ถ้าไม่ขึ้นเผื่อถึงขั้นนี้ก็อาจรับมือทุกอย่างไม่ทัน

ปังๆๆ เพี้ยวๆ มือปืนยังคงยิงสวนเข้ามาตามอุปกรณ์ติดตัวของซางาระจนถูกทำลายเสียหมด ทุกนั้นนั้นผ่านมาจากระยะยิงที่ไกลและเฉียบคมมาก ไม่มีเวลาให้ซางาระได้ขยับหนีเลยด้วยซ้ำ

คินจิได้จับตาดูกระป๋องที่ว่าแต่ว่าเขาก็ไม่ได้ระวังตัวอะไรดั่งกับรู้ว่ามันไม่มีทางระเบิดออกมาแน่จากรอยกระสุดที่แฉลบไปนั้น

??? :  กรุณาหยุดสร้างความวุ่นวายด้วยค่ะ - ดาบคาตะได้นะได้มาหยุดจ่อคอของซางาระเข้าให้อย่างกระทันหัน ความเร็วที่ผิดมนุษย์นี้ทำให้ซางาระตะลึงไปพักหนึ่งเลยก็ว่าได้

อาเรีย : เฮ้อ ขอบคุณนะชิรายูกิ ... ได้เธอช่วยไว้ค่อยจัดการหมอนี่ง่ายหน่อย - อาเรียถอนหายใจเฮือกใหญ่ที่เหตุการสงบลงได้เสียทีพร้อมกับกล่าวขอบคุณมิโกะที่อยู่ตรงหน้าซางาระ

ชิรายูกิ : จ๊ะ ไม่เป็นไร ว่าแต่คนๆไม่อันตรายจริงๆหรออาเรีย?

อาเรีย : อุ่ก ถามว่าอันตรายมั้ย แฮะๆ ก็นะ แต่ว่าเวลาชั้นคุมอยู่ก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอก

คินจิ : เรกิ เลิกซุ่มยิงได้แล้วล่ะ ลงมาหาพวกเราเถอะ - คิดนจิได้เอามือแตะที่อุปกรณ์สื่อสารตรงหูข้างขวางของเขาดูเหมือนว่าจะมีเพื่อนร่วมทีมอีกคนนึงที่เป็นมือปืนยิงสกัดซางาระอยู่อย่างนี้



ไม่นานนักหญิงสาวร่างเล็กสวมหูฟังอันใหญ่พร้อมกับสภายปืนไลเฟิลกระปอกยาวไว้ด้านหลังมาพบกับทั้งสี่คน

ดูจากจิตสังหารและบรรยากาศที่แผ่ออกมาเธอคงเป็นมือปืนที่ก่อกวนซางาระเมื่อครู่แน่ๆ


โซสุเกะเช็คอุปกรณืของตัวเองพบว่าในจังหวะนั้นเขาเบี่ยงตัวหลบไปได้เล็กน้อย อุปกรณ์ทั้งหมดจึงไม่มีความเสียหายใดๆก่อนที่เขาจะลุกขึ้นพร้อมกับมีโทรศัพท์ดังขึ้น

[ท่านสิบโทครับ มีเรื่องด่วนครับ] โซสุเกะทำสีหน้าจริงจังขึ้นมาทันทีหลังจากที่อัลบอกว่าเป็นเรื่องด่วน

"ว่ามาเลย อัล" โซสุเกะเดินหลบออกมาแบบไม่สนใจรอบข้างพร้อมคุยต่อไป

[มีเวน่อมได้บุกเข้ามาที่สำนักงานย่อยในญี่ปุ่นครับ ส่วนพิกัดทั้งหมดผมส่งไปให้แล้ว แล้วเดี๋ยวจะมีรถมารับที่บ้านน่ะครับ]

"อ่า แล้วเจอกันที่นั่นล่ะชั้นจะรีบไปทันที" โซสุเกะวางสายแล้วรีบวิ่งทันที

"คันซากิ โทวยามะ ฝากบอกอาจารย์ด้วยน่ะว่าชั้นมีธุระขอลาช่วงบ่าย" โซสุเกะรีบลงมาด้านนอกโรงเรียนพร้อมกับใช้ปืนยิงโซ่ล็อคจักรยานคันหนึ่งแล้วรีบขี่กลับบ้านโดยทันที

อาเรีย : อ้าว เดี๋ยวก่อนซางาระ!? - ยังไม่ทันที่จะรั้งตัวไว้ซางาระก็ได้ปั่นจักรยานออกไปจากโรงเรียน

ถูกคาดโทษโดดเรียน ระดับ 1


พอโซสุเกะมาถึงที่บ้านก็ขึ้นรถต่อแล้วออกรถทันทีและพบกับ




"ช้าจริงน่ะเจ้าสิบโทมืดมน" ชายผมเหลืองกล่าวทัก

"ครูซ เหมา ขอโทษที่ให้รอ อัลรออยู่ที่นั่นแล้วใช่ไหม แล้วพวกเราแค่สามคนเองงั้นหรือ"

"กลางเมืองจะให้ทำอะไรระเบิดระเบ้อ ห๊ะ แล้วก็ได้ยินมาว่าไปก่อวีรกรรมระหว่างพักร้อนไม่ใช่รึไง" ผู้หญิงที่ชื่อเหมาพูดขึ้นทำให้โซสุเกะเหงื่อแตก

"เอาเถอะรีบไปจัดการพวกนั้นกันก่อนเถอะ" โซสุเกะนั่งรถมาเรื่อยๆจนถึงจุดนัดพบก็พบกับอัล


ARX-7 Arbalest

"ลุยกันเลยอัล"

[ครับท่านสิบโท ศัตรูคือเวน่อม 4 เครื่องครับ]

"ฝากจัดการด้วยน่ะ ทางนี้ขอไปช่วยด้านในสำนักงานก่อนล่ะ" เหมากับครูซขับรถแล้วลุยไปอีก

"เอาล่ะน่ะอัล แลมด้า ไดรเวอร์!!!" อาบาเลสท์ได้เปิดแลมด้าไดรเวอร์ขึ้นพร้อมเข้าไปลุยแล้วไล่กำจัดศัตรูได้ทั้งหมดในเวลาสั้นๆแต่ก็ลำบากเล็กน้อยเพราะอยู่ในตัวเมือง

"ใช้เวลาไปกี่นาที อัล"

[7 นาทีครับ]

"ก็ไม่เลว เหมา ครูซ ชั้นขอกลับไปที่โรงเรียนก่อนน่ะ" โซสุเกะเห็นว่าจัดการศัตรูได้เรียบร้อยแล้วก็ลงจากอาบาเลสท์แล้วรีบขึ้นรถตรงกลับมาโรงเรียนทันที ท่าทางจะยังทันเรียนอยู่ในช่วงบ่ายที่เหลือ

"ขออนุญาติครับ" โซสุเกะรีบเปิดประตูห้องเรียนมาอย่างรวดเร็ว

ตัดมาช่วงเย็น

หลังจากหมดช่วงบ่ายของวันและเข้าสู่เวลากลับบ้านซางาระได้ถูกเรียกตัวไปอบรมที่โดดเรียน ก่อนจะถูกปล่อยตัวออกมา

อาเรีย : นายหายไปไหนมาน่ะ ให้ตายสิ เล่นสร้างความวุ่นวายแล้วชิ่งหนีไปซะเฉยๆแบบนี้ ทางชั้นก็แย่น่ะสิ? - อาเรียที่ยืนดักรอซางาระอยู่หน้าห้องพักครูได้พูดเหน็บซางาระ ทันทีที่เขาเดินออกมา


"สร้างความวุ่นวาย? ตอนนั้นชั้นยังไม่ได้ทำอะไรเลยน่ะ" โซสุเกะพูดใส่ทันทีแบบไม่สะทกสะท้านเพราะไม่รู้ว่าทำระเบิดควันตกพื้นไปเอง

"ชั้นไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องทำยังงั้นเลย จะทำให้คนบาดเจ็บโดยใช่เหตุไปทำไม แถมเพื่อนของเธอเป็นคนยิงกระป๋องออกซิเจนของชั้นจนเกิดระเบิดขึ้นซ้ำสองอีกน่ะ" โซสุเกะพูดความจริงสวนกลับทันทีแต่เขาไม่ได้โกรธแม้แต่น้อย

"ส่วนเรื่องที่หายตัวไป เอาเป็นว่าเธออย่ารู้เลยดีกว่า พลเรือนก็อยู่แบบพลเรือนไปเถอะ" โซสุเกะเดินผ่านอาเรียไปพร้อมส่งสายตาเตือนๆใส่

ดูเหมือนว่าซางาระจะจุดชนวนให้อาเรียระเบิดขึ้นมาซะแล้ว เธอกำมือแน่นพลางหลับตาตัวสั่นริกๆ

อาเรีย : นายบอกว่าใครเป็นพลเรือนนะย๊าาาาา!!! ชั้นคันซากิ H. อาเรีย เป็นเจ้าหน้าที่สอบสวนพิเศษเชียวนะ !! อย่ามาตีค่าชั้นว่าเป็นแค่พลเรือนนะยะ สิบโท ซางาระ โซสุเกะ เป็นแค่ทหารเรือของเรือดำน้ำไฮเท็ค ถ้าพูดถึงยศขนาดนั้น ชั้นยศสูงกว่านายตั้งหลายขั้นเลยน้า!!

เธอกระทิบเท้าอย่างแรงเพราะความโกรธที่ซางาระเตือนเธอด้วยความหวังดี แต่เธอคงคิดว่านั่นคงเป็นการดูหมิ่นเธอแน่ๆ


"ทหารเรืองั้นหรือ เรือดำน้ำไฮเท็คงั้นหรือ เธอไม่รู้อะไรจริงๆนั่นแหละระดับเทคโนโลยีมันสูงกว่าที่เธอจะคาดเดาได้อีก แล้วพวกยศอะไรนั่นเอามาใช้กับชั้นไม่ได้หรอก ชั้นไม่ใช่สุนัขเชื่องๆของใครหรอกน่ะ"

'ใช่แล้ว... ก็เราเป็นทหารรับจ้างนี่นา ฆ่าคนมามากมายเป็นร้อย จะให้คนอื่นมายุ่งกับเราในจุดนี้มากไปไม่ได้' โซสุเกะคิดอยู่ในใจเงียบๆ

"ถ้างั้นชั้นขอตัวก่อนล่ะ" พูดเสร็จโซสุเกะก็ค่อยๆเดินออกห่างจากอาเรียมา

อาเรีย : หึๆๆๆ ไอ้ท่าทีแบบนั้น มันชวนหงุดหงิดชะมัดเลย! ... - อาเรียพูดพลางวิ่งมาดักหน้าของซางาระ

อาเรีย : ที่จริงชั้นก็ไม่อยากจะพูดเรื่องที่ชั้นสืบมาเรียบร้อยแล้วหรอกนะ แต่ว่าโดนดูถูกเรื่องฐานข้อมูลกันแบบนั้น ชั้นเองก็ชักยั้วขึ้นมาแล้วเหมือนกัน - อาเรียคิ้วกระตุกเป็นระยะๆ ด้วยความโกรธของเธอทำให้เธอจำเป็นต้องพูดออกมา

\อาเรีย : สิบโทรซางาระ โซสุเกะ ทหารรับจ้างฯ ของหน่วยต่อต้านความรุนแรง มิททริล โค๊ดเนมของนายก็คือ Uruz 7 มีผู้บัญชาการเป็นคุณหนูอัจฉริยะ เทสซ่า เทสทารอสซ่าสินะ ชั้นพูดผิดตรงไหนหรือเปล่า ? - เธอได้เอ่ยข้อมูลเพียงเล็กน้อยแต่ว่าล้วนแต่เป็นข้อมูลสำคัญๆทั้งนั้น คงไม่ดีแน่หากว่าผู้ก่อการร้ายได้ยินเข้า


"ถ้ารู้ก็ดีแล้วนี่ แต่อย่าไปพูดเยอะแล้วกัน" ถึงโซสุเกะจะแปลกใจเล็กน้อยกับเส้นสายการหาข้อมูลของอาเรีย

"แต่ว่าเธอนี่เป็นคนของตระกูลโฮล์มส์นี่ก็ลำบากดีน่ะต้องแบกรับชื่อเสียงของตระกูลไว้ แถมยังต้องช่วยเหลือคุณแม่ที่โดนใส่ร้ายติดคุกซะจำนวนปีขึ้นหลักร้อยอีกจนต้องจับตัวคนร้ายจริงๆเพื่อลดโทษให้คุณแม่ ชั้นก็ไม่ได้ศึกษาอะไรมาเยอะหรอกน่ะ เพราะว่าเธอไม่ใช่ศัตรูอะไรแบบนั้นและชั้นได้รับคำสั่งให้มาพักร้อนเท่านั้นแหละ" โซสุเกะแหย่เล่นๆบ้าง

"แล้วก็อย่ามายุ่งกับชั้นให้มากกว่านี้จะดีกว่า มือของชั้นมันเปื้อนเลือดกว่าเธอเยอะและชั้นก็ผ่านนรกมาเยอะมากแล้วล่ะ และก็สุดท้ายดูแลคุณแม่เธอให้ดีๆล่ะก่อนที่จะไม่มีให้ดูแล" โซสุเกะพูดพร้อมนึกถึงอดีตของตน

"อ่อ แล้วก็หัดควบคุมอารมณ์ด้วยล่ะ" โซสุเกะพูดทิ้งท้ายเป็นเรื่องสำคัญ

อาเรีย : หนอยแน่ อวดดีจังเลยนะนายเนี่ย! - ดูเหมือนว่าซางาระจะยิ่งทำให้อาเรียโกรธหนักเข้าไปใหญ่

อาเรีย : คอยดูเหอะ ชั้นจะติดตามดูแลความเรียบร้อยของนายทุกฝีก้าวเลย!! เตรียมใจเอาไว้ให้ดีล่ะ!!

[ คะแนนความสัมพันธ์ อาเรีย + 3 ]
[ ปลดล็อค Event ของวันที่ 3 สำเร็จ]
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | สมัครสมาชิก

รายละเอียดเครดิต

รายชื่อผู้กระทำผิด|โทรศัพท์มือถือ|รูปแบบข้อความล้วน|Otaku Fever Fansite

GMT+7, 19-1-2019 11:35 , Processed in 0.147530 second(s), 23 queries .

Powered by Discuz! X3.2 R20150609, Rev.38

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้