Otaku Fever Fansite

 ลืมรหัสผ่าน
 สมัครสมาชิก
ค้นหา
เจ้าของ: nutchsnon

[ Play ] School Fever : Frist SS >> R.I.P Mode <<

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 1-3-2012 03:03:02 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Eureka_GL_World เมื่อ 3-3-2012 22:47
ริสะ : ??? ผู้ชายผมสีแดงอย่างนั้นหรอ?  อืม? - ริสะทำท่านึก รูปลักษณ์ที่ไอยะพูดถึงก่อนจะ ส่ายหัวเบาๆ

ริสะ : อืม ไม่รู้สิ พี่นึกไม่ออกอ่ะ - ริสะตอบพร้อมกับเอียงคอสงสัย ดูท่าเธอจะไม่รู้จักผู้ชายผมสีแดงทีเพิ่งเดินออกไปเมื่อไม่นานมานี้แน่นอน


อืม... แล้วเขาเป็นใึีครกันนะ...

" ตอนแรกผมคิดว่าเป็นสมาชิกชมรมดนตรีซะอีก แล้วงี้เมื่อไหร่ผมจะได้เจอสมาชิกคนอื่นล่ะครับ "

ผมถามพลางเดินไปหยิบกีต้าร์ที่วางไว้อยู่ในห้อง

ริสะ : ถ้าเป็นคนอื่นๆล่ะก็ เดี๋ยวก็ได้เจอจ๊ะ  พวกเขาไปเล่นเพลงให้กับกิจกรรมของชมรมประสานเสียงอยู่น่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็กลับมาจากค่ายกันแล้ว - ริสะตอบแต่เธอก็ก้มศรีษะลงไม่มองหน้าไอยะตรงๆ

ริสะ : ถ้าวันนี้มีใครสมัครเข้าชมรมก็ดีสิเนอะ - เธอฝืนยิ้มทั้งยังปลอบใจตัวเองอีกด้วย


"....  "

ผมจับได้แล้ว เธอกําลังโกหกผมอยู่... อาจจะไม่ทั้งหมด

แต่มีเรื่องที่ไม่ได้บอกผมอยู่แน่นอน

ผมตัดสินใจวางกีตาร์ลงแล้วก็เดินเข้าไปหารุ่นพี่ริสะทันที

พร้อมกับจับมือของเธอเอาไว้

" บอกผมมาเถอะครับ... ตอนนี้พวกเราน่ะไม่ใช่คนอื่นคนไกลกันแล้วนะ... ถ้ามีปัญญาต้องบอกกันสิ จะได้ช่วยเหลือกัน  "

ผมทําหน้าจริงจังแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ๆ รุ่นพี่ริสะ เพื่อที่จะได้สบตาเธอได้ง่ายขึ้น เธอจะได้ไม่หลบตาผมเวลาพูด

ริสะ : อื้อ ไม่มีอะไรหรอก จริงๆนะ พี่แค่เป็นกังวลเรื่องวันนี้จะมีใครมาสมัครเข้าชมรมหรือเปล่าน่ะ - ริสะตอบพลางยิ้มบางๆให้

ริสะ : ไม่ต้องคิดมากขนาดนั้นก็ไอยะคุง พี่ไม่เป็นอะไรหรอกจ๊ะ นะ?


" .... ตามใจ .... ถ้ามีอะไรก็เรียกผมได้เสมอนะ... "

ผมปล่อยมือ และเดินกลับมาบรรเลงกีต้าร์ต่อ

หวังว่าเพลงของผมจะ ทําให้คนที่มีความรักให้กับเสียงดนตรี

เข้ามาที่นี้ได้นะ... เอาเป็นเพลงนั้นก็แล้วกัน...

เพลงที่ยัยผู้หญิงคนนั้นร้อง... บทเพลงที่แสนอบอุ่นนั้น

ริสะได้แต่ยิ้มบางๆ พลางนั่งลงถัดจากไอยะไปเก้าอี้ตัวหนึ่ง

ริสะ : ว่าแต่ไอยะคุง อยากเจอพวกเขาจริงๆหรอ? - จู่ๆริสะก็เอ่ยถามขณะที่ไอยะกำลังเล่นเพลงอยู่

ริสะ : พี่เองก็อยากเจอพวกเขาเหมือนกันนะ แต่เพราะผิดใจกันก็เลยไม่ได้เจอกันบ่อยนัก ห่างเหินกันมาตั้งแต่อยู่ปีสองแล้ว ...


ผมหยุดเล่นลงแล้วมองไปที่รุ่นพี่ริสะ

" เรื่องอะไรเหรอ... "

ผมถามเธอสั้น ๆ หวังว่าเธอจะอธิบายให้ผมฟังนะ
ริสะ : แฮะๆ ก็เรื่องโครงการแสดงเนี่ยแหละจ๊ะ ก็นะ พี่ชอบเอาแต่ใจตัวเองอยู่บ่อยๆเหมือนกัน ก็เลยมีผิดใจกันบ้าง แต่ว่าคราวนี้มันหนักไปนิดหน่อยล่ะมั้ง ทุกคนเลยแยกย้ายกันไปช่วยชมรมประสานเสียงกันหมดน่ะ .... - เธอก้มหน้าลงมองพื้นไปพูดไป แต่ก็ยังฟังไอยะดีดกีต้าอยู่

ริสะ :  พี่ก็แค่อยากหาอะไรที่สามารถสร้างความทรงจำดีๆให้กับพวกเราก็เท่านั้นเอง แต่ว่ามันคงจะมากเกินไปสำหรับคนอื่นล่ะมั้ง แฮะๆ


" งั้นมาทําให้พวกเขาเห็นกันเถอะ... "

ผมพูดพร้อมยังดีดกีต้าร์ต่อไปทั้งอย่างงั้น

" ผมจะช่วยสร้างความทรงจําดี ๆ ให้เอง... สัญญา...  "

คะแนนความสัมพันธ์ ริสะ + 2

หญิงสาวยิ้มอย่างสบายใจให้กับคำพูดของไอยะ ก่อนจะพยักหน้าให้กับเขา

ริสะ : อื้อ

ริสะปล่อยตัวเองฟังเพลงของไอยะไปได้ครู่หนึ่งจนกระทั่งออดโรงเรียนดังขึ้น

ริสะ : คงได้เวลาแล้วล่ะนะ ไปเรียนกันก่อนเถอะจ๊ะ เดี๋ยวค่อยลงมาเจอกันที่ซุ้มของชมรมดนตรีตอนพักกลางวันนะ


ผมวางกีต้าร์ลง แล้วก็เดินตามหลังรุ่นพี่ริสะขึ้นชั้นเรียน

เมื่อวานก็โดดไปทั้งวัน วันนี้คงต้องตั้งใจเรียนปะติดปะต่อเนื้อหาก่อนดีกว่า

" แล้วเจอกันครับ... "

ผมบอกลาสั้น ๆ แล้วเดินขึ้นชั้นเรียนทันที
เมื่อไอยะมาถึงที่ห้องเรียน ดูเหมือนว่านักเรียนส่วนใหญ่จะมาประจำที่นั่งกันแล้ว แต่พอไอยะเดินมายังที่นั่งของดูเหมือนว่ามาโดกะจะยังงอลแก้มป่องไม่ยอมมองหน้าเขาแล้วหันออกไปทางอื่นแทน

มาโดกะ : ..... - ดูท่าเพื่อนร่วมชั้นของเขาจะยังโกรธจาเมื่อวานอยู่ก็ได้นะไอยะคุง


แล้วไหงบอกว่าพรุ่งนี้คุยกันไง..

แต่ดูจากท่าทางแล้ว ไม่ค่อยอยากจะคุยเลยแฮะ

" มาโดกะ... "

ผมลองเรียกชื่อเธอจากที่นั่งของผม เสียงไม่ค่อยดังมากนัก แต่ก็ดังพอที่เธอจะได้ยิน

มาโดกะ : ..... - ไอยะรู้สึกได้เลยว่าเธอต้องได้ยินเสียงของเขาแน่ แต่ว่าเธอไม่ยอมหันมาก็แค่นั้นเอง


เฮ่อ ...

ผมถอนหายใจเล็ก ๆ ก่อนที่จะลุกออกเดินไปที่โต๊ะของมาโดกะ

" ไหนบอกว่าวันนี้จะคุยกันไง... "

มาโดกะ : เปล่านี่คะ ... - เธอพยายามหลบหน้าไอยะแต่ดูจากนิสัยที่เธอค่อนข้างขี้อายไปหน่อยเลยเหมือนกับว่าเธอพยายามหนีมากกว่า


" อย่าหนีสิ... ชั้นก็อยากจะคุยกับเธอเหมือนกัน... "

ผมตอบเธออย่างรวดเร็ว พร้อมโน้มตัวเข้าใกล้เธอมากขึ้น

" มองตาชั้นสิ "

มาโดกะ : !!! ... - เธอชะงักทันที่ไอยะพยายามโน้มตัวมาใกล้เธอ หญิงสาวตรงหน้าไอยะเริ่มสั่นเล็กๆใบหน้าเริ่มร้อนผ่าวและก้มมุดลงมองโตะของตัวเอง

มาโดกะ : ขะเข้าใจแล้วค่ะ ยะยอมคุยด้วยก็ได้ค่ะ ... - เธอบอกยอมแพ้เืพื่อไม่ให้ไอยะเข้าใกล้เธอไปกว่านี้


เป็นคนขี้อายนิก็ลําบากแฮะ แบบนี้ผมก็รู้จุดอ่อนของมาโดกะไปแล้ว 1 อย่างล่ะนะ

" เรื่องที่เธอบอกจะคุยกับชั้น ในตอนแรกคืออะไรเหรอ ขอโทษทีอีกล่ะกัน วันนั้นชั้นมีนัดแล้วน่ะ "

ผมโน้มตัวออกพร้อมกับรีบเปิดเรื่องเจรจาเพื่อให้เรื่องเข้าใจผิดทุกอย่างจบลง

มาโดกะ : มันก็ไม่ได้สำคัญอะไรมากหรอกค่ะ ... ก็แค่อยากขอบคุณที่ตอนนั้นได้ช่วยชั้นเอาไว้ ... - เธอพูดถึงวันแรกที่พวกเขาได้เจอกันและทำให้ไอยะนึกถึงวีรกกรมสุดห่ามที่สร้างตั้งกะวันแรกในห้องเรียน

มาโดกะ : แต่ว่าไอยะซังทำแบบนั้นก็ไม่ถูกนะคะ ใช้กำลังในการแก้ปัญหาแบบนั้นไม่เห็นจะดีเลย! - จู่ๆ เธอก็กล้าพูดขึ้นมาแต่พอพูดจบก็กลับมากระอึกกระอักแล้วก้มหน้าหลบไอยะต่อทั้งอย่างนั้น


" ไม่ต้องขอบคุณหรอก ชั้นไม่ได้ทําเพื่อเธอหรอกนะ... "

ผมตอบเธอไปอย่างนั้น

" แล้วก็ขอโทษด้วย มันเป็นนิสัยของชั้นไปแล้วน่ะ... "

แล้วก็ตอบประโยดที่สองของเธออย่างต่อเนื่อง

มาโดกะ : ... ถ้าอย่างนั้นเรื่องที่ชั้นอยากคุยด้วยก็มีแค่นี้แหละค่ะ ... กลับไปนั่งที่เถอะ - หลังจากที่เธอเงียบไปครู่หนึ่งมาโดกะก็ได้พูดตัดบทออกมาทั้งแบบนั้น ยังแสดงสีหน้าเศร้าๆ อีกด้วย


" ไม่... "

ผมพูดพร้อมกับโน้มหน้าไปใกล้ ๆ เธออีกครั้ง

" บอกไว้ก่อนนะ สิ่งที่ชั้นไม่ชอบน่ะ... คือสีหน้าเศร้าสร้อยของผู้คน... แล้วก็จะถ้าเธอยังไม่หายก็ล่ะก็นะ "

ผมค่อย ๆ โน้มเข้าไปใกล้ ๆ จนถึงใบหู

" ชั้น - จะ - ไม่ - ไป - ไหน - ทั้ง - นั้น "

มาโดกะ : ........... - เธอหน้าแดงระเรื่อทันที่ไอยะเริ่มเข้าใกล้เธอ แต่เธอก็สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะส่งสายตาสู้กับไอยะ

มาโดกะ : แต่ชั้นก็เกลียดคนหัวดื้อแบบไอยะซังที่สุดเลยค่ะ ... - เธอตอบพลางตาสั่นเทา เหมือนหนูแฮมเตอร์กำลังถูกจ้องอยู่


ห๊ะ ... ชั้นเนี้ยนะดื้อ... ผิดแล้วชั้นน่ะมีเหตุผลอยู่เสมอ และทําในสิ่งต้องทําให้สําเร็จแค่นั้น !

" ห๊ะ... หมายความว่าไง เธอนั้นแหละที่ ดื้อน่ะ ไม่ยอมฟังแถมยังไม่ยอมพูดอะไรเลยด้วย !  "

ผมจ้องตาเธอกลับ ตอนนี้สายตาของผมและเธอต่างก็ประสานกัน

สายตาของผมที่เหมือนมังกรจ้องหนูแฮมเตอร์อย่างไงอย่างงั้น

มาโดกะพยายามลื่นเก้าอี้หนีการลุกล้ำเข้ามาในเขตแดนของตัวเองอย่างสุดชีวิต

ชุน :  เอาล่ะครับๆ พอได้แล้วล่ะน้า ไอยะซัง~ - เสียงของชุดเพื่อนร่วมห้องของไอยะได้ยื่นมือมาจับที่ไหล่พลางดึงให้ไอยะถอยห่างออกมา

ชุน : ไม่เห็นหรอว่ามาโดกะเขาลำบากใจน่ะ? - ชายหนุ่มยิ้มในขณะที่มือของเขายังจับหัวไหลของไอยะอยู่


ผมค่อย ๆ ลดลาท่าทีไม่ยอมแพ้ของตัวเองลง เมื่อเห็นว่ามาโดกะกําลังหวาดกลัว

" ไม่เกี่ยวกับนายซะหน่อย... "

ผมตอบกลับชุน แล้วก็หลบตามาโดกะ

ชุน : โห ~ แต่เมื่อวานใครกันนะที่สัญญากับมาโดกะ แต่ดันไม่มาปล่อยให้เธอรอเก้อ น้า~ - ชุดพูดกลั้วหัวเราะพลางเหล่มองไอยะ

มาโดกะ : ชะชุน? - มาโดกะพูดขึ้นแต่ก็ถูกมือของชุนห้ามไว้ก่อน

ชุน :  แล้วใครกันน้า ที่อยู่เป็นเพื่อนมาโดกะ รอใครบางคนที่ผิดสัญญากับเธอในวันนั้น จนกระทั่งเธอรู้สึกแย่และพาไปส่งที่บ้าน~ ผมรึเปล่าเอ่ย? หรือว่าแทนที่จะเป็นคุณกันนะ ไอยะซัง?~


" นิแก... "

ผมเริ่มหันมาตาขวางใส่ไอผู้ชายกะล่อนที่อยู่ตรงนี้

" อย่ามากวนโอ๊ยนะเว้ย !! "

ชุน : อ้าวแหมๆ - ชุนยิ้มร่าพลางเอามือปิดปากพร้อมกับมองเย้ยไอยะด้วยหางตา

ชุน : ผมก็แค่พูดความจริงออกมานี่นา ผมพูดผิดตรงไหนอย่างนั้นหรอ ไอยะซัง ~ - ชายหนุ่มยังคงพูดกวนประสาทไอยะอยู่อย่างนั้น

ชุน : แล้วก็นะ อย่าใช้ความรุนแรงต่อหน้ามาโดกะเลยจะดีกว่า พอดีเธอไม่ชอบคนป่าเถื่อนซักเท่าไหร่ แต่ถ้าต้องการล่ะก็ ผมเองก็คงจะต้องป้องกันตัวเหมือนกันนะครับ หึๆ

มาโดกะ : หยุดนะไอยะคุง ชุนเขาเก่งยูโดแล้วก็คาราเต้นะ อย่าทะเลาะกันเลยนะ ทั้งสองคน

ชุน : ม่าๆ เจ้าหญิงห้ามแล้ว เหลือแต่ว่าตรงหน้าผมตอนนี้น่ะเป็นเจ้าชายหรือว่าเป็นแค่เดรฉานที่พูดภาษาคนไม่รู้เรื่องกันนะ?


หงุดหงิดชะมัด .... หงุดหงิดชะมัด .... หงุดหงิดชะมัด .... หงุดหงิดชะมัด .... หงุดหงิดชะมัด .... หงุดหงิดชะมัด ....

" หุปปากไปไอกะล่อน "

บรรยากาศรอบตัวผมเริ่มเปลี่ยนไป ใช่แล้ว มันเป็นโหมดต่อสู้นั้นเอง

มันทําผมฟิวขาดซะแล้ว

" หุปปาก .... หุปปาก .... หุปปาก .... หุปปาก .... หุปปาก .... หุปปาก .... หุปปาก .... หุปปาก .... "

ผมง้างแขนขึ้นอยู่ในท่าเตรียมชกเป้าหมายที่อยู่ตรงหน้า แล้วก็...


ตุบ !


หมัดที่ชกออกไปนั้นเข้าไปโดนเป้าหมายอย่างจัง... ใช่แล้วหน้าของผมเอง

มันทําให้ผมใจเย็นลงได้ไม่มากก็น้อย

" มาโดกะ... ชั้นขอโทษ .... ชุน ... ชั้นเกรียดเอ็งหว่ะ "

เมื่อผมตั้งสติได้แล้ว ก็หยิบกระเป๋านักเรียนของตน เดินออกจากห้องเรียนโดยไม่สนอะไรทั้ง ๆ ทั้งอาจารย์ที่กําลังจะเข้ามาสอน

มาโดกะอึ้งไปกับภาพที่ตัวเองเห็นเมื่อกี้นี้ เธอชะงักค้างไปดั่งเช่นเวลานั้นได้หยุดลงทันทีที่หมัดของไอยะชกไปที่ใบหน้าของเขาเอง

ชุน : ฮึๆ ไม่เอาน่ะ มาเกลียดอะไรกันเราคงได้อยู่ด้วยกันอีกตั้งเจ็ดเดือน อย่าเพิ่งรีบเกลียดกันสิ ไอยะซัง ฮึๆ - ชุดพูดทิ้งท้ายพร้อมกับมองไอยะด้วยหางตาเช่นเคย

แต่ทันทีที่ไอยะกำลังจะเดินออกไป เสียงของมาโดกะได้ดังไล่หลังไอยะมาติดๆ

มาโดกะ : เดี๋ยวก่อน ไอยะซัง!! อ่ะ? - มาโดกะทำท่าจะตามไอยะไปด้วยแต่แล้วชุนก็ได้ฉุดมือเธอเอาไว้ ไม่ช้าไอยะก็ได้เดินออกไปจากห้องเสียแล้ว

[ ไอยะถูกย้ายมายังตัวอาคารตึก บี ชั้นหนึ่ง ]

ขณะที่ไอยะกำลังเดินลงมาอย่างเสียอารมนั้นเอง

??? : อารมณ์ไม่ดีสุดๆเลยสินะ?  - เสียงของชายที่เขาได้เจอที่ห้องดนตรีเมื่อตอนเช้าได้ดังแว่วมาทำให้เขาหันไปหาต้นเสียงอย่างช่วยไม่ได้

??? : โดดเรียนมาแบบนี้จะดีหรอ? ระวังถูกคาดโทษ - เขาเตือนไอยะด้วยความหวังดี แต่ดูจากชุดที่เขาสวมอยู่ท่าทางจะไม่ใช่นักเรียนของโรงเรียนนี้


" ไม่สนหรอกเรื่องนั้นน่ะ... ยังไงซะก็โดนไปแล้วรอบด้วย ชินแล้วล่ะ... "

ผมตอบส่ง ๆ ไป

" จริงสิ คุณมีฝีมือทางเปียโนอยู่ใช่ไหม สนใจมาร่วมบรรเลงเพลงในโครงการของผมบ้างไหม "

??? : ..... - เขาถอนหายใจบางๆ ก่อนจะยืนตรงหลังจากพี่พิงกำแพงคุยกับไอยะอยู่

??? : เรื่องเปียโนน่ะเราก็แค่เล่นเพราะอยากเล่นตามอารมณ์และบรรยากาศที่ลายล้อมตัวเราเท่านั้น ไม่ได้คิดว่าจะเป็นชมรมหรืออะไรหรอกนะ เธอก็แค่บังเอิญผ่านมาได้ยินบทเพลงเศร้าสร้อยนั้นเอง - เขาอธิบายพลางมองออกไปนอกหน้าต่างดูต้นซากุระที่ผลัดใบอยู่

??? : แต่ดูท่าริสะเองก็คงจะรู้สึกแย่เหมือนกันสินะ ... ใช่ไหม? - เขาเอ่ยถามขึ้นมาพลางมองไอยะด้วยสายตาคมและนิ่งเฉย


ผู้ชายคนนี้รู้จักรุ่นพี่ริสะ... แต่รุ่นพี่ริสะดันบอกว่าไม่รู้จักเขาคนนี้...

รุ่นพี่ริสะกําลังปิดบังอะัไรไว้อยู่

" ก็ประมาณนั้นแหละ... แล้วคุณเกี่ยวข้องอะไรกับรุ่นพี่ริสะรึ... "

??? : ก็แค่อดีตสมาชิกชมรมดนตรีที่เธออยู่ก็เท่านั้นเอง ... - ชายหนุ่มพูดพลางหยิบกุญแจมาสเตอร์ให้ไอยะดู

??? : ว่าแต่ถามเรื่องของเราตาเราถามเรื่องของเธอบ้างแล้วกันนะ? - เขายิ้มให้พลางทำท่าคิดกับคำพูดของตัวเองอีกครั้ง

??? : อืม ไม่สิถ้าจะพูดให้ถูกต้อง ... ต้องบอกว่ารบกวนล่ะมั้งนะ? - บรรยากาศรอบๆเริ่มเย็นลงเมื่อเขาหลับตาลง ก่อนจะลืมตามองไอยะพร้อมกับรอยยิ้มที่เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างได้ดี

??? : ช่วยบอกริสะทีว่า '' พวกเขา''  จะกลับมาหรือไม่อยู่ที่ตัวริสะเอง


" ... "

หมายถึงว่าถ้าหากโครงการที่รุ่นพี่ริสะจะทํา ประสบความสําเร็จ สมาชิกทุกคนจะกลับมารึเปล่านะั...

" ถ้างั้นช่วยบอกชื่อคุณก่อนได้ล่ะกัน ผมจะได้บอกรุ่นพี่ริสะถูก "

น่าสนุกนิชั้นรับคําท้า



แรน : แรน บลาโด้ คือชื่อของเรา ... - เขาตอบเสียงเรียบ

แรน : แต่ว่าอย่าบอกชื่อนี้ให้ริสะรู้จะดีกว่านะ เพื่อตัวของริสะเอง ... - เขาทำสีหน้าเศร้าหมองลงแต่ก็ยังมองมาที่ไอยะ


" เข้าใจแล้ว งั้นชั้นขอไปเล่นดนตรีระบายอารมณ์ล่ะ... "

ผมพยักหน้าตกลงก่อนที่จะเดินออกไป เพื่อไปห้องชมรม

แต่ก็หยุดเดินลงสักพัก

" ไปเล่นด้วยกันไหม.. "

เสร็จสิ้น

ขออภัย! โพสต์นี้มีไฟล์แนบหรือรูปภาพที่ไม่ได้รับอนุญาตให้คุณเข้าถึง

คุณจำเป็นต้อง ลงชื่อเข้าใช้ เพื่อดาวน์โหลดหรือดูไฟล์แนบนี้ คุณยังไม่มีบัญชีใช่ไหม? สมัครสมาชิก

x
น้องสาวเซะซี่
โพสต์ 1-3-2012 08:59:50 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย nutchsnon เมื่อ 20-4-2012 23:21

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 18-4-2012 22:16






ตัวเลือก : รับสาย

" สวัสดีจ๊ะ ฮิบิกิ "

เราได้เอ่ยทักทายฮิบิกิที่ได้โทรมาหาในช่วงเย็นของวันนี้

ฮิบิกิ : อะอื้ม สวัสดีเน้อ ฮาเนี๊ยว แฮะๆ เผลอโทรมาหาจนได้~ - เสียงฮิบิกิกระอึกกระอักด้วยความตื่นเต้นของเสียงปลายสายทำให้เธอแอบหัวเราะแห้งๆออกมาด้วย

ฮิบิกิ : เค้าโทรมารบกวนฮาเนี๊ยวรึเปล่า ว่างมั้ยงิ?


" ว่างสิ "

เราได้ตอบกลับไปสั้นๆเพื่อไม่ให้ฮิบิกิรู้สึกว่าเป็นการรบกวน

ฮิบิกิ : เฮ้อ ~ ดีจังที่ว่างอยู่นึกว่าจะโทรมารบกวนซะอีกแฮะๆ ~ - เสียงถอนหายใจอย่างโล่งอกลอดผ่านสายมาและเงียบไปครู่หนึ่ง

ฮิบิกิ : นี่ฮาเนี๊ยวพรุ่งนี้เราเดินดูชมรมด้วยกันอีกนะ เค้าขอฮารุกะกับจิฮายะจังว่าขอว่างวันนึง > ... <~ - ฮิบิกิเอ่ยชวนฮาเนีย ทั้งน้ำเสียงเธอแสดงถึงว่าเธอกำลังลุ้นคำตอบอยู่


" ได้สิ ถ้าอย่างนั้นเราจะได้พาฮิบิกิมาที่ชมรมของเราบ้าง ว่ายังไงล่ะ ? "

เราได้ตอบตกลงและเสนอชวนฮิบิกิ

ฮิบิกิ : เหะ? เอ้อ อื้ม ได้สิ แฮะๆ - ฮิบิกิพูดตะกุตะกักเล็กน้อยพลางเงียบไปอีกครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยเสียงเบามาหาฮาเนีย

ฮิบิกิ : ขอบคุณนะฮาเนี๊ยว ซีดีที่ให้มาเค้าเอาเก็บไว้ในลิ้นชักโต๊ะทำงานของเค้าแล้วล่ะ~ เดี๋ยวว่าจะแกะมาฟังอยู่เหมือนกันน๊ะ ฮาเนี๊ยวเอาซีดีของใครมาให้เค้าหรอ? - ฮิบิกิถามถ้าหากให้นึกภาพตอนนี้เธอคงนั่งมองแผ่นซีดีที่ฮาเนียซื้อมาให้อยู่แน่ๆ


" ของ Tamura Yukari น่ะ เพลงชื่อว่าความหวังเล็กๆ ( Little wish ) เราชอบเนื้อเพลงที่พยายามให้กำลังใจคนที่กำลังฟังอยู่น่ะ "

เราได้ตอบกับฮิบิกิพลางอธิบายถึงเหตุผลที่เลือกเพลงนี้ให้กับเธอ

ฮิบิกิ : อย่างนั้นหรอ ฮิๆ เดี๋ยวเค้าไว้ฟังก่อนนอนก็แล้วกันน้า~ - ดูท่าฮิบิกิจะร่าเริงขึ้นมาแล้ว

ฮิบิกิ : หวา เวลาป่านนี้แล้วหรอ? - จู่ๆ ฮิบิกิก็โพร่งเรื่องเวลาขึ้นมา สำหรับฮาเนียนั้นคงจะยังไม่ถือว่าดึกเท่าไหร่ ยังเพียงแค่หนึ่งทุ่มกว่าๆเท่านั้น

ฮิบิกิ : พอดีเค้าต้องไปสตูดิโอต่อน่ะแฮะๆ เอาไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ ฮาเนี๊ยว โอยาซึมิจ๊ะ


" โอยาสึมิจ๊ะ ฮิบิกิ พยายามเข้านะ "

เราได้บอกให้กำลังใจฮิบิกิก่อนที่จะเอ่ยลาและวางโทรศัพท์ไป

ดูเหมือนว่าเวลาจะเป็นช่วงพลบค่ำแล้วเราได้ตัดสินใจเดินกลับไปที่ห้องพร้อมกับเก็บหนังสือที่อ่านลงก่อนที่จะมุ่งหน้าไปยังร้านเบเกอรี่ในเมืองก่อนที่จะดึกเสียก่อน

Cool Event

แต้มความสัมพันธ์ฮิบิกิ + 2

ฮาเนียได้เดินผ่านผู้คนที่กำลังเดินทางกลับจากทำงานเข้ามายังร้านเบเกอร์รี่ที่เปิดอยู่ไม่ไกลจากที่พักของฮาเนียมากเท่าไหร่นัก

บรรยากาศภายในร้านโอบอวนไปด้วยขนมปังและเค้กจำนวนมาก ประดับกันไว้อย่างสวยงาม

อาสุมะ : ยินดีต้อนรับครับ? อ้าว? ฮิคารุคุง? - เสียงของรุ่นพี่อาสุมะต้อนรับฮาเนียพลางทำหน้าสงสัยเมื่อพบกับฮาเนียที่เดินเข้ามาในร้าน

อาสุมะ : สายัญสวัสดิ์ พักอยู่แถวนี้หรอ บังเอิญจัง~ - รุ่นพี่ยิ้มให้กับฮาเนียพร้อมกับเดินมาหยิบถาดกับที่คีบให้

อาสุมะ : มาซื้อขนมสินะ? นี่ครับ?- ชายหนุ่มยื่นถาดและที่คีบให้ฮาเนียพร้อมกับรอยยิ้มนั้น


" บังเอิญจังเลยค่ะ "

เราได้ยิ้มรับพร้อมกับรับถาดและที่คีบมาจากรุ่นพี่อาสุมะและได้เลือกขนมปังเนยสดกับพัฟครีมมาอย่างล่ะหนึ่งอันและเดินไปที่แคชเชียร์

" ที่หอพักนักเรียนข้างๆน่ะค่ะ "

เราได้ตอบกลับยังรุ่นพี่อาสุมะพร้อมกับมองไปยังภายในรอบๆร้านอย่างสนใจ

" รุ่นพี่เองล่ะคะ ? "

คาสุมะ : ฮึๆ พอดีทำงานพิเศษอยู่ที่นี่น่ะ วันนี้มี ฟรุ๊ตพายเนยหวานเป็นฮ็อตเมนูประจำสัปดาห์นี้ด้วยนะ - รุ่นพี่ทำหน้าที่พนักงานขายพร้อมกับเสนอรายการแนะนำประจำสัปดาห์นี้เป็น พายที่มีส่วนผสมของ กีวี่ บลูเบอร์รี่ สตอร์เบอร์รี่และสัปรสประดับบนเนยหวานที่อยู่ตรงกลางแป้งขนมปัง

คาสุมะ : ลองรับซักชิ้นมั้ย? เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง~ - ไม่ต้องบอกก็รู้เลยว่าเขานำเสนอแบบนี้เมนูนี้คงเป็นเขาที่เป็นคนทำขึ้นมาแน่ๆ


" จ . . จะดีเหรอคะ ? "

เราได้ถามขึ้นอย่างเกรงใจ แต่ใจจริงๆแล้วก็อยากจะรีบคว้ากลับบ้านไปลองทานเลยเสียจริงๆเช่นกัน

อาสุมะ : อื้ม -  เขายืนยันคำพูดของตัวเองก่อนจะใช้ที่คีบ ฟรุ๊ตพายเนยหวาน ให้ฮาเนียหนึ่งชิ้น ซึ่งมันก็เป็นชิ้นสุดท้ายของวันพอดีล่ะนะ

อาสุมะ : เลือกเสร็จแล้วค่อยมาชำระเงินกับพี่ทีเคาท์เตอร์นะ - ชายหนุ่มพูดก่อนจะเดินไปรับลูกค้าท่านอื่น


หลังจากที่ได้ขนมปังของรุ่นพี่อาสึมะเพิ่มไว้ในถาดด้วยแล้วเราก็ได้เดินไปยังเคาท์เตอร์เพื่อจ่ายเงินซื้อขนมปังกลับไป

อาสุมะได้ทำการคิดเงินและห่อใส่ถุงให้กับฮาเนียพร้อมยื่นให้พร้อมเงินทอน

อาสุมะ : พรุ่งนี้จะเป็นวันเลือกชมรมแล้วจะมาที่ชมรมของพี่รึเปล่า? - เขาเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม

อาสุมะ : พรุ่งนี้ที่ชมรมจะสาธิตการทำคุกกี้วาเลนไทน์ ด้วยนะ ถ้าสนใจล่ะก็แวะมาหาได้เลย


" จะพยายามไปให้ได้นะค่ะ "

เราได้ตอบกลับและรับขนมปังพร้อมกับเงินทอนมาก่อนที่จะกลับไปที่ห้องพักและแช่ขนมปังไว้ในตู้เย็นก่อนที่จะทำกิจส่วนตัวและเข้านอน

คะแนนความสัมพันธ์ อาสุมะ +1

Day 4

[ Action Coin Recovery 15/15 ]
[ ตัวเลือก [ 1 ] เข้าเรียนเช้าตรู่ [ 2 ] เข้าเรียนเช้า [ 3 ] เข้าเรียนสาย [ 4 ] อื่นๆ ]


Choice : เข้าเรียนเช้าตรู่

เราได้รีบตื่นนอนแต่เช้าตรู่พร้อมกับส่งข้อความ "เช้าแล้วนะ~*" สั้นๆผ่านมือถือไปให้กับฮิบิกิก่อนที่จะทำธุระส่วนตัวให้เสร็จและออกเดินทางไปยังโรงเรียน

ขณะนี้เวลา 6.20

คะแนนความสัมพันธ์ฮิบิกิ +1
ฮิบิกิต้องการคะแนนความสัมพันธ์อีก 1 เพิ้อพัฒนาระดับความสัมพันธ์


กริกๆ เสียงโทรศัพท์ของฮาเนียดังขึ้นหลังจากที่เธอได้ส่งข้ความไปได้ประมาณสามสิบนาที

[ From Hibiki

~~ งืมมม โอฮาโยะ ตื่นเช้าจังเลยน้าฮาเนี๊ยว = w =''

     เค้าขอนอนต่ออีกซักหน่อยน้าาา~  เมื่อคืนซ้อมซะดึกเลย ฮ๊าวว~ ~~]

ข้อความที่ชวนให้เข้าใจถึงอารมณ์ของเจ้าของข้อความคงทำให้ฮาเนียหัวเราะในความน่ารักของข้อความที่พยายามพิมพ์มาถึงแม้อาจจะมีบางตัวอักศรที่พิมพ์ตกหล่นมาบ้างแต่ก็พออ่านเข้าใจได้ไม่ยากนัก


เราได้แต่มองข้อความนั้นพลางอมยิ้มเล็กๆก่อนที่จะเก็บมือถือลงและมุ่งหน้าสู่โรงเรียน

ท่าทางวันนี้จะมีการตรวจอุปกรณ์เหมือนปรกติและฮาเนียเองก็ผ่านมาได้ไม่ยากนัก คงอาจจะเป็นเพราะข่าวลือแปลกๆที่เกิดขึ้นในโรงเรียนก็เป็นไปได้

ตอนนี้ยังพอมีเวลาอยู่บ้าง หากแล้วแต่ฮาเนียอยากจะแวะไปที่ไหนก่อนเข้าห้องเรียน

[ Action Coin ต้องการ 1 ]

[ ตัวเลือก [ 1 ] ห้องเรียน [ 2 ] อารคารเรียน A [ 3 ] อาคารเรียน B [ 4 ] ห้องชมรม (โปรดระบุ) [ 5 ] โรงอาหาร [ 6 ] อื่นๆ ]


Choice : ห้องชมรม (คหกรรม)

เราได้ตัดสินใจที่จะไปยังห้องชมรมคหกรรมก่อนที่จะถึงเวลาเปิดจริง

เมื่อเดินมาถึงที่ห้องชมรม กลิ่นหอมของขนมปังที่กำลังอบอยู่ก็ได้โชยมาในบริเวณรอบๆ ที่ฮาเนียได้เดินผ่านมา และพอเดินมาที่หน้าชมรมนั่นเองก็เห็นว่า รุ่นพี่อาสุมและสมาชิกคนอื่นๆกำลังช่วยกันจัดการการอบขนมปังอยู่ แต่พอมองเข้าไปด้านในอีกหน่อยฮาเนียเห็นว่าในที่นี้นอกจากจะมีพวกเตาอบแล้ว ยังมีพวกอุปกรณ์การทำขนมหวานประเภทอื่นและรวมอีกทั้งยังมีชุดครัว เอาไว้สำหรับให้ใช้ในการปรุงอาหารอีกด้วย

ดูจากรายละเอียดของงบประมาณที่เคยเขียนไว้คร่าวๆในใบสมัคร ท่าทาง ชมรมนี้จะดูแลเรื่่องอาหารขายของโรงเรียนในบางส่วนแหงๆ


~ ท่าทางกำลังยุ่งกันอยู่ . . . แค่ยืนดูอยู่ข้างนอกซักพักแล้วกัน . . . ~ เราได้คิดในใจพลางแอบชะเง้อมองจากด้านนอกเสียแทน



??? : ทำอะไรอยู่น่ะ? ฮาเนียจัง? - เสียงใสๆ ดังขึ้นจากด้านหลังของฮาเนีย เมือ่หันมาก็พบหนุ่มน้อยกำลังยืนมองกริยาบทของฮาเนียอยู่ได้พักหนึ่งแล้วล่ะมั้ง?

โซระ : อะไรกัน จำผมไม่ได้งั้นหรอ โจโนะอุจิ โซระ ไงล่ะ อยู่ห้องเดียวกันแท้ๆนะ? - ชายหนุ่มพูดพลางแก้มป่อง ท่าทางจะนิสัยเด็กๆ เอาเรื่องแฮะ


" อ๊ะ !! "

เราได้ตกใจเล็กน้อยพร้อมกับหันไปหาที่มาของเสียง แต่ถึงจะอยู่ห้องเดียวกันเราเองก็ยังไม่ค่อยแน่ใจอยู่ดีเพราะว่าไม่ค่อยได้ศึกษาข้อมูลเพื่อนร่วมชั้นซักเท่าไรนัก

" ขอโทษด้วยจริงๆนะคะ คุณโจโนะอุจิ เราเองยังจำชื่อและหน้าตาเพื่อนร่วมชั้นทั้งหมดไม่ได้น่ะค่ะ "

เราได้เอ่ยขอโทษเขาพร้อมกับโค้งเล็กๆเพื่อแสดงแทนการขอโทษ

" เรามาดูชมรมน่ะค่ะ " เราได้เปลี่ยนเรื่องและกลับมาตอบถึงคำถามแรกที่โจโนะอุจิคุงได้ถามไว้

โจโนะอุจิ : อืมมม ถ้าขอโทษขนาดนั้น ผมก็ลำบากใจแย่สิฮะ - โจโนะอุจิหัวเราะแห้งๆ ไม่คิดว่าฮาเนียจะขอโทษขอโพยอะไรขนาดนี้ก่อนจะเข้าเรื่อง

โจโนะอุจิ : อย่างนั้นเองหรอ ว่าแต่ เห็นว่าฮาเนียซัง สมัครเข้าชมรมแล้วนี่นา? ไม่เข้าไปข้างในหรอ? - โจโนะอุจิยิงประเด็นถามเข้าด้วยความไร้เดียงสาของเขา

โจโนะอุจิ : อ๊ะ จริงสิถ้าฮาเนียซังเข้าชมรมคหกรรมก็ต้องทำขนมเป็นสินะ อยากลองทานบ้างจังเลยนะฮะ แฮะๆ - โจโนะอุจิยืนยิ้มเคลิ้ม ก่อนจะดึงตัวเองกลับมาสู่โลกความเป็นจริง

โจโนอุจิ : อ่ะ ไม่ได้ล่ะ ก่อนอื่นต้องไปรับข้าวกล่องก่อน - โจโนะอุจิเปิดประตูห้องชมรมพร้อมกับส่งเสียงเรียก คาซึมะที่อยู่ด้านในนั้นพลางไปยืนเกาะเคาท์เตอร์ใกล้ๆระแวกนั้น

โจโนะอุจิ : คาซึจังงงง ผมมารับข้าวกล่องแล้ว

คาซุมะ : อ้าว? โอฮาโยะ โจโนะอุจิคุง ท่าทางอารมณ์ดีจังเลยนะ?

โจโนะอุจิ : แฮะ แฮะ ก็กลางวันนี้จะได้กินข้าวกล่องกับขนมปังของคาซุมะนี่นา จะไม่ให้ผมอารมณ์ดีได้ไงล่ะ

คาซุมะ : ได้ยินแบบนี้ก็ดีใจเหมือนกันนะ ฮะๆ เอานี่ เชิญเลย - คาซุมะพูดก่อนจะยื่นมือไปหยิบห่อข้าวกล่องสีสดใสพร้อมกับถุงขนมปังทึบๆ เล็กๆใบหนึ่ง

คาซุมะ : ว่าแต่ มาคนเดียวหรอ แล้วพวกคนในชมรมล่ะ?

โจโนะอุจิ : พวกฮารุซัง เขาบอกว่าไม่อยากรบกวนคาซุจังน่ะ

คาซุมะ : อะไรกัน ไม่เห็นจะรบกวนเลย - คาซุมะพูดพลางถอนหายใจก่อนจะหยิบถุงกระดาษอีกหลายใบมาวางไว้ตรงเคาท์เตอร์

คาซุมะ : อุส่าทำมาไว้ให้ตั้งเยอะแท้ๆ ทำยังไงดีล่ะนี่ - คาซุมะยืนคิดอยู่พลางๆ

โจโนะอุจิ : อืม ... - โจโนะอุจินึกอะไรออกพร้อมกับรีบวิ่งมาหาฮาเนียและฉุดมือเธอเข้ามายังด้านในห้องชมรมและเบรกตรงหน้าคาซุมะ

คาซุมะ : โอ้ ฮาเนียจัง? โอฮาโยะ? ... - คาซุมะตกใจและอึ้งอยู่ครู่หนึ่งที่เห็นฮาเนียโผล่มาตรงหน้าตอนที่ตัวเองยังคิดอยู่

โจโนะอุจิ : เห็นเธอมายืนด้อมๆมองๆ คาซุจังตั้งแต่ตะกี้แล้วล่ะ

คาซุมะ : อย่างนั้นหรอ ถ้าอย่างนั้นพอดีเลย ฝากฮาเนียจัง นำห่อขนมพวกนี้ไปให้พวกฮารุคุงที่ชมรมประสานเสียงหน่อยจะได้รึเปล่าครับ?

[ Action Coin ] * (ต้องการ 2)
[ ( 1 ) * รับหน้าที่ไว้ (  2  ) บอกปัดไป ( 3 ) อื่นๆ ]


~ โจโนะอุจิคุง . . . บาก้ะ !! ~

เราได้คิดในใจพลางตกใจเล็กน้อยเมื่อถูกดึงเข้ามาภายในชมรมแถมยังถูกบอว่าแอบมาดูก่อนอีกต่างหาก . . . น่าอายจริงๆ . . .

Choice : 1 รับหน้าที่ไว้

" ด . . ได้ค่ะ !! "

เราได้ตอบไปสั้นๆพร้อมกับค่อยๆรับอาหารกล่องมาจากรุ่นพี่อาสึมะ

คาซุมะ : อืม รบกวนด้วยนะ ว่าแต่ คราวหลังมาทักทายคนในชมรมเลยก็ได้ ไม่ต้องแอบมองเหมือนตอนนั้นหรอก มีแต่คนกันเองทั้งนั้น - คาซึมะ ยิ้มบางๆพลางถอนหายใจเบาๆ

คาซุมะ : ถ้าอย่างนั้น ก่อนคาบแรกจะเลิกล่ะก็ฝากส่งข้าวกล่องพวกนี้ให้ '' กลุ่มวง Brave Song '' แล้วกันนะ

โจโนะอุจิ : เฮ ฮาเนียจังจะมาเยี่ยมชมด้วยล่ะ~

คาซุมะ : โห ท่าทางฮาเนียซังจะป็อบนะ?

โจโนะอุจิ : แหงสิฮะ ขนาดอาจารย์จิเอะขายูริประจำห้อง C ยังเคลิ้มเลย~

คาซุมะ : ฮะๆ เอาล่ะๆ รีบไปก่อนเถอะ เดี๋ยวจะไม่ทันเอานะ

โจโนะอุจิ รีบคว้าถุงมาคล้องแขนไว้ในมือข้างเดียวพร้อมกับรีบฉุดมือฮาเนียวิ่งเข้าตึก C ไปในทันที
โพสต์ 2-3-2012 16:36:59 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย nutchsnon เมื่อ 4-3-2012 22:02

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย g-zero เมื่อ 4-3-2012 21:44

"ตามสบายแล้วกัน แล้วก็ชั้นแค่พูดความจริงเท่านั้นแหละ" โซสุเกะตอบรับแบบไม่ได้ใส่ใจกับการจะจับตามมองของอาเรีย

'ลองเดินเช็คความเรียบร้อยในโรงเรียนดีกว่า' โซสุเกะลองเดินสำรวจรอบๆโรงเรียนอีกสักรอบก่อนกลับบ้าน

'ลองดูห้องนี้ก่อนดีกว่า' โซสุเกะมาหยุดที่หน้าห้องปี 1-A แล้วเปิดประตูเข้าไปดู

ครืด เสียงประตูถูกเปิดออก ภาพที่เห็นคือในห้องนั้นยังคงมีนักเรียนอยู่แค่บางคนเท่านั้น ในเวลาแบบนี้คงจะกลับบ้านไปกันหมดแล้ว?



??? : อ๊ะ เธอไม่ใช่นักเรียนของห้องเรานี่? มีธุระอะไรหรอ? - เสียงใสๆไร้เดียงสาดังแว่วมาเมื่อเธอหันมาเจอซางาระเข้าพร้อมกับรอยยิ้มบางๆนั้น


"อ่า ไม่มีอะไรหรอกแค่เดินตรวจตราเล็กน้อยก่อนกลับบ้านน่ะ" โซสุเกะเดินเข้ามาในห้องพร้อมสังเกตุมองไปรอบๆห้องเผื่อมีสิ่งผิดปกติ

"ชั้น ซางาระ โซสุเกะ อยู่ห้อง B น่ะ ว่าแต่เย็นขนาดนี้ทำไมยังไม่กลับกันอีกหรือ" โซสุเกะมองไปทางนักเรียนที่ยังเหลืออยู่ด้วยท่าทางสงสัย

คานาเดะ : ซึสึซึกิ คานาเดะจ๊ะ เรียกคานาเดะก็ได้นะ~ - เธอเอ่ยแนะำนำตัวพร้อมกับรอยยิ้มใสกิ้งตอบซางาระ

คานาเดะ : อ๋อ พอดี กำลังรอคนๆนึงมารับชั้นกลับบ้านน่ะจ๊ะ ว่าแต่โซสุเกะคุงทำไมถึงได้รับหน้าที่เดินตรวจตราโรงเรียนแทนพวกอาเรียจังล่ะ?


"ตรวจตราแทน? ปกติคันซากิเป็นคนตรวจตรายังงั้นหรือ" ดูเหมือนโซสุเกะจะไม่ได้สนใจกิจวัตรของชาวบ้านชาวช่องเท่าใดนัก

"แล้วต้องการให้ช่วยอยู่เฝ้าไหม ยิ่งเย็นมากก็ยิ่งอันตรายเพิ่มขึ้นตามด้วย" โซสุเกะเห็นว่าเย็นมากแล้วเกรงว่าทุกคนที่อยู่ในห้องเรื่องตอนนี้อาจได้รับอันตรายได้

'หน้าต่างเปิดโล่ง แถมคนน้อยแบบนี้แต่ละคนจะโดนเพ่งเล็งได้ง่ายต้องระวังเอาไว้ก่อน' โซสุเกะยืนอยู่ริมๆห้องพร้อมหยิบอาวุธของตนออกมาตลอดเวลา

คานาเดะ : ฮิๆ ขอบใจจ๊ะที่เป็นเป็นห่วง แต่ว่าไม่เป็นไรหรอก ชั้นพี่พ่อบ้านฝีมือเยี่ยมอย่างซึบารุซะอย่าง~ - เธอยิ้มออกมาพร้อมกับเท้าคางมองซางาระ

คานาเดะ : นั่นไงมาแล้วล่ะ - หญิงสาวพูดพลางชี้นิ้วไปที่ด้านหลังของซางาระ เมื่อชายหนุ่มหันหลังมาก็เห็นว่ามีนักเรียนชาย? คนหนึ่งผมสีส้มและยังมัดผมสวมเครื่องแบบพ่อบ้านเต็มตัวยืนอยู่ข้างหลังเขา

ซึบารุ : คุณหนูครับ ผมมารับแล้ว กลับกันเถอะครับ - เขาเดินผ่านซางาระไปอย่างง่ายดายและไม่สนใจซางาระเลยด้วยซ้ำ

คานาเดะ : หรอจ๊ะ เหนื่อยหน่อยนะ ซึบารุ - เธอว่าพลางยื่นกระเป๋าให้พ่อบ้านหนุ่มหน้าสวยถือ เขาโค้งรับไว้อย่างน้อบน้อม

คานาเดะ : ถ้าอย่างนั้นซางาระคุง ชั้นไปก่อนนะแล้วพบกันใหม่ - เธอโบกมือเบาๆก่อนจะเดินออกจากห้องเรียนไปพร้อมกับซึบารุที่ส่งสายตายอาฆาติเหมือนจะไม่ไว้วางใจซางาระก่อนจะเดินออกไปพร้อมกัน


โซสุเกะมองทั้งสองเดินออกจากห้องแบบไม่ได้คิดอะไร จากนั้นก็เดินตรวจตราเพลินจนดึก ก่อนจะออกเดินทางกลับบ้านทันที พอกลับมาถึงบ้านเค้าก็เข้ามาปรับเช็คตุ๊กตายักษ์ตัวเดิมทันที และเรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น โซสุเกะเผลอทำส่วนหัวเข้าล็อคกับลำตัวซึ่งเขาอยู่ด้านอยู่พอดี โดยระบบที่ล็อคเป็นแบบระบบไฟฟ้า แถมกันน้ำได้ดีอีกต่างหาก

"ปลดระบบล็อค" โซสุเกะสั่งแต่ชุดก็ยังคงล็อคเขาอยู่อย่างเขาลองกดปุ่มปลดล็อคดูก็พบว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

'แย่แล้วเราพึ่งชาร์จพลังงานเต็มมาใหม่ๆเลย ถ้าจะให้มันปลดล็อคได้ต้องรอพลังงานหมดก็ต้อง..... พรุ่งนี้ 11 โมง!!!!' ตอนนี้โซสุเกะเข้าสู่ภาวะวิกฤติอย่างแรงเนื่องจากเขาติดอยู่ในชุดตุ๊กตาที่เขาปรับปรุงพิเศษทำให้สุดยอดยิ่งกว่าชุดเกราะไปอีก กันได้ถึงระดับกระสุนไรเฟิลเจาะเกราะ

'ต้องรีบใช้พลังงานให้หมดโดยเร็วที่สุด'

"เปิดการทำงานระบบ" โซสุเกะสั่งให้ชุดตุ๊กตาเริ่มการทำงานทันที

"ฟุโมะ!!!" ท่าทางจะมีระบบแปลงเสียงด้วย

"ปิดการทำงานระบบแปลงเสียง"

[Error] และการทำงานระบบทั้งหมดก็ดับลง และตัวล็อคนั้นแยกต่างหากอยู่จึงติดอยู่ข้างในต่อไป

"เปิดระบบแปลงเสียง" และระบบทั้งหมดก็กลับมา

'สงสัยต้องนอนในสภาพนี้แล้วสิน่ะ' โชคยังดีที่ชุดตุ๊กตานี้ยังมีระบบการถ่ายเทอากาศที่ดีอยู่โซสุเกะจึงมีโอกาสรอดไปได้อยู่และเขาก็นอนมันทั้งอย่างนั้น

Day 3

[ ตัวเลือก [ 1  ] เข้าเรียนเช้าตรู่ [ 2 ] เข้าเรียนเช้า [ 3 ] เข้าเรียนสาย [ 4 ] โดดเรียน ]


โซสุเกะออกจากบ้านตั้งแต่ตี 2 เพราะว่าการนอนในชุดนี้มันไม่สะดวกสบายเท่าที่ควร แถมยังต้องรอถึง 11 โมงอีก แต่แม้จะอยู่ในชุดตุ๊กตาก็ยังไม่วายซ่อนอาวุธเอาไว้อย่างมิดชิดสุดๆอีก

(ชุดตุ๊กตานี้มีชื่อว่า บอนตะคุง)

"ฟุโมะ.... (เฮ้อ....)" แม้แต่โซสุเกะจะถอนหายใจยังแปลงเสียงไม่เลิก โซสุเกะเดินเข้าโรงเรียนที่ยังเงียบกริบทั้งอย่างนั้นโดยไม่แคร์สายตาใคร

'เดินตรวจดูรอบๆโรงเรียนก่อนดีกว่า' ตอนนี้โซสุเกะอยู่ที่ลานน้ำพุของโรงเรียน

ดูเหมือนว่าซางาระจำเป็นจะต้องเดินลอบเข้ามาในโรงเรียนทั้งแบบนั้น เพราะไม่อย่างนั้นคงถูกอาเรียสงสัยแน่ๆ ซางาระใช้เส้นทางจากการปีนกำแพงข้ามเข้ามายังด้านในและมาหยุดอยู่ที่บ่อน้ำพุนั้นเอง เซ็นเซอร์ของซางาระได้ตรวจจับสิ่งมีชีวิตจากด้านบน



ตูม!!!  ดาบที่ง้างชูขึ้นฟ้าและฟาดลงมาอย่างแรงจนพื้นนั้นสะเทือนจนแผ่นอิฐแตกออกมาอย่างแรง แต่ดูเหมือนว่าซางาระจะไหวตัวทัน

แกร๊ก หญิงสาวผมยาว จ้องมองซางาระด้วยสายอาฆาติ ก่อนจะไม่พูดพ่ำทำเพลงพุ่งตัวเข้ามาหาเขาด้วยความเร็ว

[ Action Coin 5 ]
[ ตัวเลือก [ 1 ] โต้ตอบ [ 2 ] หลบการโจมตี ]


"ฟุโมะ ฟุโมะ ฟุโมะ ฟุโมะโมมมมม (เดี๋ยวก่อนใจเย็นๆชั้นไม่ได้มาร้าย)" โซสุเกะพยายามพูดออกมาแต่ก็เหลวไปหมดเพราะโดนแปลงเสียง แต่มือก็พยายามทำท่าโบกมือว่าไม่ต้องการสู้

"ฟุโมะ ฟุโมะโมะโมะ ฟุโมะ ฟุโมะ ฟุโมะ ฟุโมะ ฟุโมะโมะโมะ ฟุโม้!!!!!!!!!!(และเจ้านี่มันเป็นชุดเกราะชนิดพิเศษความทนทานยิ่งกว่ารถถังไปอีกเยอะ เธอฟันไม่เข้าหรอก)" โซสุเกะยังคงพยายามพูดต่อไปถึงแม้ว่ามันจะมีแต่เสียงฟุโมะก็ตาม แล้วก็พยายามทิ้งระยะห่างออกมา แม้โซสุเกะจะอยู่ในชุดนี้แต่ก็เคลื่อนไหวเร็วเหมือนปกติ

ฟุ๊บ!! ผั้วะ!! ขณะที่ซางาระกำลังทิ้งระยะห่างอยู่ จู่ๆ เธอได้หายไปและมีออร่าบางอย่างแผ่มาจากข้างหลังของซางาระจนรู้สึกได้ ร่างของเธอก็มาอยู่ต่อหน้าเขาแล้ว

ผั้ว!! เท้าของหญิงสาวเตะอัดไปที่ลำตัวของซางาระเข้าอย่างจังจนลอยออกไปไกล

เธออึ้งอยู่ครู่หนึ่งเนื่องจากความแข็งของมัน แต่ก็ทำให้ซางาระรู้ได้ถึงน้ำหนักเท้าที่มหาศาลของเธอคนนี้ อย่างกะแรงช้างสารเลยก็ว่าได้

[ ตัวเลือก [ 1 ] พยายามหลบหนี [ 2 ] ต่อกรกับเธอ ]


เพราะระบบกันกระแทกที่โซสุเกะติดตั้งไว้ดีเขาจึงไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย

"ฟุโมะ ฟุโมะ!!! (เปิดระบบตรวจจับความร้อน)" โซสุเกะเปิดระบบตรวจจับความร้อนแทนการใช้สายตามองผ่านกล้องเพราะแบบนี้เขาจะสามารถตอบสนองได้เร็วกว่าเพราะตอนนี้ยังมืดอยู่ด้วย

"ฟุโมะ ฟุโมะ ฟุโมะ ฟุโมะ ฟุโม้!!!(โธ่ว้อย ถ้าระบบปลดล็อคมันไม่เสียน่ะ)" โซสุเกะบ่นอย่างเสียอารมณ์แต่ก็โดนแปลงออกมาเป็นเสียง ฟุโมะ สุดน่ารัก

ดูเหมือนว่าหญิงสาวจะยังคงกระหน่ำฟันซางาระอย่างต่อเนื่อง ถึงแม้ว่าส่วนใหญ่ซางาระจะหลบไม่ได้เลยแต่เพราะชุดบอนตะจึงทำให้ไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ

??? : ฮึก .. - หญิงสาวฟาดพื้นอย่างแรงจนตัวซางาระลอยขึ้นและเธอใช้การแทงด้วยการพุ่งตัวมาอย่างแรงก็ไร้ผล

??? : นี่แกเป็นปีศาจประเภทไหนกัน? - เธอพูดออกมาเสียงเรียบและเป็นโทนเดียวกันหมด ดูเหมือนว่าเธอจะเข้าใจผิดซางาระอย่างแรงเลยก็ว่าได้


"ฟุโมะ...(เฮ้อ...)" โซสุเกะลุกขึ้นมาโดยเขาไม่ได้รับบาดเจ็บเลยแต่ชุดบอนตะคุงก็มีรอยเล็กน้อย

"ฟุโมะ ฟุโมะ ฟุโมะ ฟุโมะโมะโม้ ฟุโมะโมะ ฟุโมะ(ชั้นไม่ใช่ปิศาจ ชั้นชื่อซางาระ โซสุเกะ)" โซสุเกะยังพยายามอธิบายโดยทำท่าทางประกอบซึ่งคงไม่มีทางเข้าใจแหงๆ

"ฟุโมะ ฟุโมะ ฟุโมะ ฟุโมะ...(ชั้นติดอยู่ในชุดตุ๊กตานี่น่ะ)" โซสุเกะพูดแบบเซ็งๆโดยที่บอนตะคุงก็แสดงสีหน้าเหงื่อตกและจ๋อยๆ

'' พูดได้แต่ฟุโมะๆ อย่างนั้นหรอ? ... ถึงจะไม่ตอบโต้มาแต่ก็ไม่หลงกลหรอกนะ ... - หญิงสาวว่าพลางตั้งท่าจะสู้ต่อ

[ ตัวเลือก [ 1 ] วิ่งหนีไปที่โรงยิม [ 2 ] วิ่งหนีไปที่โรงอาหาร ]


"ฟุโมะ ฟุโมะ ฟุโมะ ฟุโมะโมะโมะ (ก็ระบบแปลงเสียงมันทำงานนี่นา)" โซสุเกะถอนหายใจอีกรอบ พร้อมบอนตะคุงที่ทำท่าถอนหายใจเหมือนกัน

'ต้องหลบก่อนล่ะน่ะ ท่าทางคนๆนี้ยังไม่รู้เรื่องอะไร' โซสุเกะวิ่งเข้าไปในโรงอาหารที่เงียบกริบ

'เฮ้อ มีเรื่องให้วุ่นวายแต่เช้าเลย' โซสุเกะบ่นในใจทั้งที่เวลานี้มันยังไม่เรียกว่าเช้าด้วยซ้ำ!!!

ตึก !! เสียงรองเท้าหนังดังมาจากข้างหลังของซางาระ จนเขาจับจิตสังหารได้พร้อมกับโดดหลบดาบที่ฟาดลงมาอย่างแรง

??? : ไม่ให้หนีไปได้หรอก - หญิงสาวย่อตัวลงพร้อมจะกระโดดเข้ามาหาซางาระอีกครั้ง

แต่จังหวะนั้นเอง

กิ๊ง!! - เสียงกระดิ่งได้ดังขึ้น พร้อมกับชายชุดคลุมยาวผมสีแดงสดปรากฏตัวต่อหน้าเธอ และใช้ดาบไม้มารับดาบของเธอไว้อย่างง่ายดาย



??? : นี่นาย? อย่ามาขวาง ... - หญิงสาวพูดพร้อมกับลู่ดาบลงและพุ่งมาทำร้ายชายผมแดงแทน แต่ดูเหมือนว่าทักษาการหลบหลีกของชายผมแดงนั้นจะสูงพอตัวและการปัดป้องไม่ให้ดาบของหญิงสาวปริศนาไม่ให้ถูกอุปกรณ์ต่างๆให้เสียหาย

ชายหนุ่มผมแดงยังคงรับการโจมตีที่จะเข้ามาหาซางาระอยู่ดูเหมือนว่าเขาตั้งใจจะดึงความสนใจให้ซางาระหนีไปให้ได้รึเปล่า?

[ตัวเลือก [ 1 ] หนี [ 2 ] เข้าไปช่วยเหลือ [ 3 ] อื่นๆ ]


"ฟุโมะ?(หืม?)" โซสุเกะหันเห็นการต่อสู้พร้อมกับเห็นสภาพโรงอาหารที่เริ่มเละเทะ

'คงต้องหยุดทั้งคู่ไว้ก่อนล่ะน่ะ' โซสุเกะพุ่งเข้าอยู่ระหว่างกลางใช้มือของบอนตะคุงรับดาบของทั้งสองฝั่งเอาไว้

"ฟุโมะ ฟุโมโม้!!!! (เปิดระบบล็อคที่มือ)" ตอนนี้มือของบอนตะคุงล็อคดาบของทั้งสองคนไว้แน่นมาก

"ฟุโมะ ฟุโมะโมะโมะโมะโมะ ฟุโม้!!!!!!(พวกนายหยุดแล้วมาคุยกันก่อนได้แล้ว)" บอนตะคุงแสดงสีหน้าและสบัดหน้าไปมาหมายจะบอกให้ทั้งสองหยุดสู้แล้วมาคุยกันก่อน

"ฟุโมะ ฟุโมะโมะ ฟุโมะ ฟุโม้!!!!!(ทำแบบนี้มันจะไปเข้าใจอะไรกันได้ ห๊า!!!)" บอนตะคุงแสดงท่าทีโกรธใส่เล็กน้อยจากนั้นก็แสดงสีหน้าถอนหายใจให้เห็นออกมา

??? : !? ปล่อย!! - เธอพยายามดึงดาบออกแต่ดูเหมือนว่ามือของบอนตะคุงจะแน่นติดหนึบใช้ได้จนเธอแกะไม่ออก

ส่วนชายผมแดงกลับถอนดาบของตัวเองออกมาจากมือของบอนตะคุงได้อย่างง่ายดาย?

??? : ในที่สุดก็หยุดได้ซักทีนะ? - เขาพูดออกมาพร้อมกับลดดาบของตัวเองลงช้าๆ

??? : พวกแก เป็นพวกเดียวกันงั้นหรอ? เจ้าอมนุษย์?

??? : แย่เลยนะครับ เล่นเรียกพวกเราแบบนี้น่ะ แต่ว่านะ ตุ๊กตาตัวนี้มีมนุษย์อยู่ข้างในนะเพราะงั้นเขาไม่ใช่พวกเดียวกับผมหรอก ผมก็แค่เห็นว่าในนี้มันวุ่นวายก็เลยมาห้ามเท่านั้นเอง

??? : .... อึ่ก จะบอกว่านี่ชั้นเป็นคนผิดอย่างนั้นหรอ? - หญิงสาวอึ่กอักกับรอยยิ้มบางๆของชายผมแดง

??? : ฮะๆ ผมไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นซะหน่อย ใจเย็นๆก่อนนะ ไมซัง

??? : นี่นายรู้จักชื่อชั้นด้วยหรอ? - หญิงสาวอึ้งก่อนจะกล่อยดาบของตัวเองให้บอนตะคุงถือ

??? : ครับ แล้วก็คนที่อยู่ข้างในตุ๊กตาตัวนี้ก็คือซางาระ โซสุเกะ ห้อง บี ปี หนึ่งน่ะ ไม่ใช่อมนุษย์อย่างที่ไมซังว่าเขาหรอกนะ - ชายหนุ่มชี้ไปที่บอนตะคุงพร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆ


"ฟุโมะ?(ห๊ะ?)" บอนตะคุงทำตาเหล่ไม่ไว้ใส่ชายที่อยู่ข้างๆ พร้อมกับปลดระบบล็อคคืนดาบให้หญิงสาวที่โดนเรียกว่าไม

"ฟุโมะ ฟุโมะ ฟุโมะ ฟุโมะ ฟุโม้(นายรู้รึเปล่าว่าชั้นพูดอะไร)" โซสุเกะเห็นว่าชายคนนี้รู้ว่าเขาอยู่ในชุดบอนตะคุงเลยถามลองเชิงดูว่าจะได้ยินที่พูดหรือไม่

ไมรับดาบคืนจากบอนตะคุงแตตอนนี้เธอกลับมาจ้องชายผมแดงตาไม่กระพริบ

ไม : นี่นายเป็นใครกันแน่? -  ไมเอ่ยถามแต่ดูเหมือนว่าแสงสว่างเริ่มส่องผ่านหน้าต่างมาแล้ว

??? : เรื่องนั้นขอเก็บไว้เป็นความลับก่อนก็แล้วกันนะ - เขายิ้มก่อนจะลื่นดาบของตัวเองมาแตะไว้ที่คอของบอนตะคุง

??? : อยู่เฉยๆนะครับ - ชายหนุ่มพูดก่อนจะพลิกดาบของตัวเองและงัดขึ้นเบาๆแต่ผลคือหัวชุดเกราะของบอนตะคุงได้หลุดออกมา เมื่อซางาระหันไปมองก็เห้นว่าข้อต่อที่ล็อคไว้นั้นถูกพังออกมาเลยทีเดียว

??? : เอาล่ะทีนี้คงพอจะคุยด้วยกันรู้เรื่องแล้วนะ ถ้างั้นเราขอตัวก่อน - เขาพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินไปที่หน้าต่างแล้วกระโดดออกไป

ไม : เดี๋ยว! ... - เธอทำ่ท่าจะไล่ตามไปแต่ว่าก็ไม่ทันซะแล้วเลยหันมาหาซางาระแทน

ไม : เมื่อกี้นี้ต้องขอโทษด้วยที่เข้าใจผิดไป ชั้นชื่อไม อยู่ปีสองห้องเอ - เธอแนะนำตัวเองอย่างสุภาพแต่ด้วยหน้าตาที่นิ่งเฉยของเธอเลยดูเหมอืนไม่ค่อยจะสำนึกผิดเท่าไหร่ล่ะมั้ง
โพสต์ 3-3-2012 23:02:32 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Eureka_GL_World เมื่อ 6-3-2012 03:28
แรน : ไม่ล่ะ เชิญตามสะบายเธอ - เขาตอบไอยะพลางยิ้มบางๆให้ไอยะ

แรน : ตอนนี้ริสะคงจะอยู่ที่ห้องชมรมด้วย เราไม่อยากไปรบกวนเธอ แล้วก็ยังไม่ถึงเวลาที่เราจะพบกับริสะได้หรอกนะ - เขาพูดลอยๆ พลางหันหน้าไปมองชมรมดนตรีที่อยู่ถัดออกไปจากตึกที่ทั้งสองคนอยู่

แรน : ไอริเองก็อยู่ที่นั่นด้วย ... ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่~ - เขาหัวเราะเบาๆ แต่สำหรับไอยะเองก็ไม่อาจจะมองเห็นใครได้ เพราะประตูห้องชมรมที่อยู่ฝังตรงข้ามเขานั้นปิดอยู่


" งั้นไปล่ะ ... "

ผมบอกลาแล้วก็เดินออกมาทันที ตรงไปยังห้องดนตรี

ประธานอยู่ด้วยงั้นเหรอ... งานเข้าแน่ ๆ ... แต่ไม่มีอะไรมาเปลี่ยนอารมณ์ผมตอนนี้ได้หรอก

ยกเว้นเสียงของดนตรี

ผมเดินไปถึงห้องชมรมดนตรีและเปิดประตูเข้าไปโดยไม่กลัวคําต่อว่าของประธานนักเรียน

เมื่อประตูถูกเปิดออกก็เห็นว่ารุ่นพี่ทั้งสองคนกำลังง่วนอยู่กับการทำแผ่นพับและใบปลิวสำหรับแจกจำนวนหนึ่งอยู่ แต่ทันทีที่ทั้งสองหันมาเห็นไอยะที่เปิดประตูเข้ามาก็ถึงกับหยุดมือทั้งคู่เลยก็ว่าได้

ไอริ : ............ - เธอจ้องไอยะด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อว่าเมื่อวานเพิ่งจะเตือนไปหยกๆว่าอย่าโดดอีกแต่คุณน้องก็กลับทำอีกเหมือนเดิม

ริสะ : ไอยะคุง? มาทำไรน่ะ? แล้วเรื่องเรียนล่ะ?


" ผมไม่มีอารมณ์เรียนน่ะ พอดีมีตัวกะล่อนตัวนึงทําผมอารมณ์เสียอย่างรุนแรง "

ผมตอบไปตามตรง พลางเดินไปที่กีต้าร์แล้วเริ่มดีด

เพลงช้า ๆ สบาย ๆ ที่ทําให้จิตใจสงบลง

เมื่อเล่นไปสักพักก็เริ่มสังเกตุเห็นแผ่นผับ

" นั้นอะไรเหรอครับ "
ริสะ : อ๋ออันนี้หรอ แผ่นพับสำหรับเชิญชวนนักเรียนเข้าชมรมน่ะ - ริสะยิ้มพลางหยิบมาให้ไอยะดูหนึ่งแผ่น (จินตนาการเอาเอง)

ไอริ : ริสะ ที่เหลือฝากด้วยนะ ก็ไม่มีอะไรมากหรอก แค่จัดใส่กล่องแล้วยกไปที่ซุ้มของเธอ คงรู้สินะว่าอยู่โซนไหน - ไอริถอดแว่นตาของตัวเองออกพลางบอกริสะ ก่อนจะเดินมาลากไอยะออกไปจากห้องชมรม

ไอริ : แล้ว ? ทำไมถึงยังโดดเรียนอีกหา? ชั้นบอกว่าอย่าทำแบบนี้อีกไง? - ดูท่าเธอจะจริงจังกับการโดดเรียนของนักเรียนแฮะ


" ผมแค่หงุดหงิด ถ้าผมทนอยู่้ห้องนั้นต่อ ผมคงได้โทษทะเลาะวิวาทแทนโดดเรียนแน่ ๆ ... "

ผมตอบกลับประธานโดยที่ไม่สบตาประธานเลยสักนิด

" เพราะไอกะล่้อนนั้นแท้ ๆ ... ไม่สิ ... เพราะตัวผมเองต่างหาก "

ไอริ : ให้ตายสิ ทำไมถึงได้เป็นแบบนี้นะเธอเนี่ย? - ไอริถอนหายใจเฮือกใหญ่

ไอริ : โดนสวดเรื่องเดียวกันติดกันสองวันนี่ระวังจะถูกเพ่งเล็งเอานะ? เอาอย่างงี้ก็แล้วกัน เดี๋ยวชั้นจะไปบอกที่ห้องเรียนของเธอให้ว่าชั้นขอยืมตัวเธอมาช่วยงานโรงเรียน จะได้ไม่โดนเรียกไปอบรมอีก - ไอริมองดูหนังสือเล่มเล็กที่เธอพกอยู่ตลอดเวลาก่อนจะกับเก็ํบที่เดิม

ไอริ : เอาเป็นว่าไปช่วยริสะยกของไปไว้ที่ซุ้มก็แล้วกัน เดี๋ยวชั้นมา ... - เธอบอกไอยะก่อนจะเดินตรงไปที่ห้องพักครูตึก B


" ประธานนักเรียนเป็นแบบนี้ เดี๋ยวคนแหกกฏจะมีเยอะนะครับ... แต่ก็ขอบคุณนะครับ... "

ผมพูดขึ้นก่อนที่จะกลับเข้าห้องชมรมไปช่วยงานรุ่นพี่ริสะ

" เดี๋ยวผมช่วยอีกแรง... "

ผมไม่ขออนุมัติใด ๆ ทั้งนั้น แล้วเริ่มลงมือหยิบใบปลิวพวกนั้นใส่ลงกองทันที

" รุ่นพี่ริสะ... ผมมีเรื่องจะบอก... มีคนฝากมาบอกว่า... " พวกเขา " จะกลับมาไหมนั้น ขึ้นอยู่กับตัวรุ่นพี่เองแล้วล่ะ "

อยู่ ๆ ผมก็พูดถึงประโยดที่แรมฝากมาอย่างไม่รีรอจังหวะใด ๆ

ริสะ : เอะ? - ริสะตาเบิกโตและชะงักทันทีที่ไอยะพูดออกมาก่อนจะหันมาหาไอยะ

ริสะ : ใครหรอ? ใครเป็นคนบอกเธอหรอ? ไอยะคุง? -  ริสะหันมาคาดคั้นทันที ดูเหมือนว่าเธออยากรู้ว่าใครเป็นคนฝากข้อความนี้อย่างจริงจัง


" ไม่บอก... นั้นเป็นข้อตกลงระหว่างผมกับเขาคนนั้น "

ผมตอบกลับด้วยท่าทีเย็นชา รุ่นพี่คงรับรู้ได้ว่าถึงจะคั้นผมยังไง ผมก็ไม่มีทางบอกแน่นอน

" อย่าไปสนเลยว่าใครเป็นคนฝากมาบอก เรามาสนเรื่องที่จะทําให้โครงการของเราออกมาดีที่สุดดีกว่า... "

ผมยังคงลงมือหยิบใบปลิวใส่กล่องต่อไป

ริสะไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยแม้แต่น้อยเธอได้พยายามหักห้ามใจตัวเองไว้ก่อนจะทำเหมือนทุกอย่างปรกติดี ไม่ช้าแผ่นพับทุกใบได้ถูกบรรจุลงในกล่องเรียบร้อย

ริสะเดินมาหยิบกระเป๋าไวโอลินของตัวเอง

ริสะ : เรียบร้อยแล้วล่ะ ไปที่ซุ้มกันเถอะ?


" อือ... "

ผมช่วยยกกล่องที่บรรจุใบปลิวทั้งหมดไว้

เดินไปยังซุ้มที่รุ่นพี่ริสะเป็นคนจัด

เดี๋ยวเครื่องดนตรีอื่น ๆ ค่อยมาขนล่ะกันนะ...

ผมเดินตามหลังรุ่นพี่ริสะไปเรื่อย ๆ เพราะตัวผมไม่รู้ว่าซุ้มมันอยู่ที่ไหน

ริสะ : ถึงแล้วล่ะ

[ ไอยะถูกย้ายมายังหน้าลานน้ำพุ ]

จากจุดนี้ทำให้รู้ได้เลยว่าไอริได้มอบพื้นที่ที่เรียกว่าเป็นหน้างานหรือเป็นทำเลเหมาะแก่การรับสมัครสมาชิกเป็นอย่างยิ่ง

อีกทั้งยังมีเวทีเล็กๆไว้สำหรับสาธิตการแสดงของชมรมอีกด้วย

ริสะ : เดี๋ยบรบกวนไอยะไปหยิบกีต้าแล้วก็ฟรุตให้พี่หน่อยนะ หรือถ้าไอยะคุงคิดว่าน่าจะมีเครืองดนตรีอันไหนน่าเอามาสาธิตก็ตามใจเลยนะ


" เอามาเยอะก็ใช่ที... เอาแค่นั้นแหละดีแล้ว "

ผมตอบรุ่นพี่ริสะ และเดินกลับไปห้องชมรมเพื่อหยิบอุปกรณ์

ประธานนี้ใจดีจริง ๆ แฮะ... ทั้งเรื่องของเรา และเรื่องของรุ่นพี่ริสะ

เป็นคนที่เอาใจใส่ทุกคนเลยแฮะ... ใจดีกว่าที่คิดไว้เยอะเลยนะเนี้ย...

เมื่อมาถึงห้องชมรม ผมก็หยิบ ฟรุตและกีตาร์ออกไปยังซุ้มตามคําสั่ง

" เอามาแล้ว... แล้วยังไงต่อครับ ? "

ริสะ : อื้อ ขอบคุณนะ - ริสะรับอุปกรณ์ทีละชิ้นไปวางโชว์ไว้ข้างๆเวที

ริสะ : เอาล่ะเรียบร้อยแล้ว - เธอยิ้มๆ ก่อนจะหันมาหาไอยะ

ริสะ : เท่านี้ก็รอให้นักเรียนคนอื่นๆมาดูชมรมเราแล้วก็ทำให้พวกเขาประทับใจจนอยากเข้าชมรมเรานะ - ริสะเรียกพลังใจพร้อมกับรอยยิ้มของเธอ

ไอริ : อ้าวเสร็จแล้วหรอ? - เสียงไอริดังมาจากด้านหลังก่อนจะเดินมาหาทั้งสองคน

ไอริ : เรียบร้อยแล้วนะไอยะ แต่ชั้นจะช่วยแค่รอบนี้รอบเดียวนะ จำไว้ด้วยล่ะว่าไม่มีรอบที่สองแล้ว ...


" ขอบคุณครับ... งั้นชั้นผมขอขึ้นไปเล่นกีต้าร์โชว์นะ... "

ผมกล่าวขอบคุณประธานนักเรียนก่อนที่จะหันมาขออนุมัติจากประธานชมรม


ริสะ : เดี๋ยวก่อนสิไอยะคุง ยังไม่ถึงเวลาเลยนะ ใจเย็นๆก่อนจ๊ะ - ริสะรีบดึงไอยะลงมาจากเวทีก่อน

ไอริ : ใจเย็นๆก่อนหนุ่มน้อย อีกตั้งสองคาบกว่าจะ .... - ยังไม่ทันที่ไอริจะได้บ่นก็ดูเหมือนว่าฮารุกะจะเดินมาหาไอริพอดี

ฮารุกะ : ขอโทษนะคะ ไอริซัง? รบกวนช่วยดูซุ้มของชมรมประสานเสียงหน่อย - ฮารุกะหยุดพูดครู่หนึ่งเมื่อเห็นไอยะก่อนจะยิ้มให้เขา

ฮารุกะ : อรุณสวัสดิ์ค่ะไอยะซัง คือว่า

ไอริ : อ้อ อืมได้สิ เดี่ยวชั้นมานะริสะ ไอยะ - เธอบอกก่อนจะถูกฮารุกะดึงให้ไปดูชมรมประสานเสียงที่อยู่ใกล้ๆ

ริสะ : ไอริเนี่ย ยุ่งอยู่ตลอดเลยสิน้า


" ก็เป็นถึงประธานนักเรียนนิครับ... "

ผมพูดตอบรุ่นพี่ริสะพลางจัดเครื่องดนตรี ๆ ต่าง ๆ ให้เป็นระเบียบ

เมื่อกี้ฮารุกะกําลังจะพูดอะไรกับเรารึเปล่านะ...

" รุ่นพี่งั้นผมขอไปดูทางชมรมประสานเสียงสักหน่อยล่ะกันนะ... "

ผมเมื่อจัดอะไรเรียบร้อยผมก็เอ่ยขออนุมัติจากประธานชมรมตามระเบียบ

ริสะ : เอะ? อื้อได้สิ ไปเดินเล่นก่อนก็ได้จ๊ะ - ริสะโบกมือให้ก่อนจะเดินไปจัดการเรื่องเครื่องเสียงคนเดียว

[ Action coin ต้องการ 2 ]
[ ตัวเลือก [ 1 ] อยู่ช่วยริสะ [ 2 ] ไปที่ซุ้มชมรมประสานเสียง ]


[ 1 ] อยู่ช่วยริสะ

เฮ่อ ผมถอดหายใจเล็กน้อย

ก่อนที่จะวนกลับมาช่วยรุ่นพี่ริสะจัดการเรื่องเครื่องเสียง

" จะให้ผมทิ้งง่ายไปเดินเล่นจริง ๆ เหรอครับ... แย่ชะมัด... "

แต้มคะแนนความสัมพันธ์ริสะ + 1

ริสะ : อ๊ะ ไม่เป็นไรๆ แค่นีี้เองพี่ทำได้นะ ฮะๆ - ริสะว่าพลางเสียบแจ็คเข้ากับเครื่องเสียงเท่านี้ก็เรียบร้อยแล้ว

ริสะ : เห็นมั้ย? เอาล่ะทีนี้ก็ไปเดินเล่นตามที่ไอยะคุงต้องการได้แล้วจ๊ะ ขอบคุณนะ


" ถ้าอย่างงั้นผมไปล่ะนะครับ... "

ผมยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะเดินไปยังซุ้มของชมรมประสานเสียง

ขอไปดูหน่อยดีกว่าว่า ชมรมประสานเสียงจะทําอะไรกัน

เมื่อผมเดินออกมาได้นิดหน่อย ก็สังเกตุเห็นประธานที่กําลังช่วยงานซุ้มชมรมประสานเสียงอยู่พอดี

" มีอะไรให้ช่วยไหม ประธาน "

ผมเดินเข้าไปกล่าวถาม

ไอริ : โอ้? ไม่มีอะไรมากหรอก แค่ทางนี้ขอให้มาดูความเรียบร้อยแล้วก็สแตนบายเรื่องเวลาน่ะ  - ไอริตอบไอยะก่อนจะหันมาคุยกับ ฮารุกะ -

ฮารุกะ : ขอบคุณมากค่ะ วันนี้จะเรียกคนเข้าชมรมเยอะๆ เลยค่า~ - ฮารุกะเรียกกำลังใจตัวเองเสียงสูงก่อนที่จิฮายะและมาโคโตะจะเดินมาหาฮารุกะ

จิฮายะ : ฮารุกะ เพลงที่จะใช้แสดงให้ดูนี่คือ Ready! สินะ คนอื่นๆมากันแล้วล่ะ - จิฮายะถือกระดาษแผ่นบางปึกหนึ่ง ดูแล้วคงจะเป็นเกี่ยวกับกำหนดการ

มาโคโตะ : ประธานนักเรียนขอบคุณนะฮะ ได้คุณช่วยเอาไว้แท้ๆเลย

ไอริ : จ้าๆ ไม่เป็นไรๆ แล้วก็สมาชิกที่ขอยืมมาจากชมรมดนตรี สแตนบายกันเรียบร้อยแล้วสินะ? - ไอริถามพลางยิ้มให้มาโคโตะ

มาโคโตะ : ฮะ เรียบร้อยแล้ว - มาโคโตะยืนยันคำพูดของไอริ


" สมาชิกที่ขอยืมจากชมรมดนตรี... "

ผมพูดลอย ๆ ขึ้นมา แต่ก็ดังพอที่ทุกคนรอบ ๆ นั้นจะได้ยิน

ึหมายความว่าไงกัน... ชมรมดนตรีมีกี่คนกันแน่... แล้วทําไมถึงทิ้งรุ่นพี่ริสะไว้คนเดียว

งานของชมรมตัวเอง ทิ้งไว้ให้ผู้หญิงคนนึงทํางั้นเหรอ... วันนี้แหละ... ขอดูหน้าเจ้าพวกนี้หน่อยเหอะ

ผมเดินเข้าไปในซุ้มของชมรมประสานเสียงโดยไม่สนใจรอบด้านเลย

หญิงสาวทั้งสามคนได้แต่ทำหน้างงๆ ที่ไอยะหุนหันเดินเข้าไปด้านในซุ้มซึ่งด้านหลังเวทีนั้น มีชายหนุ่มสี่คนและสาวร่างเล็กอีกหนึ่งกำลังยืนเช็คอุปกรณ์อยู่












" ในนี้มีใครมาจากชมรมดนตรีบ้าง... "

ผมพูดเสียงดังกว่าปกติขึ้นมาเล็กน้อย ถามแบบสุ่มใส่ทุกคนที่อยู่ที่นี้

วันนี้จะไม่เอาเรื่องก็ได้ เพราะสัญญาไว้แล้ว... ว่าเราจะดึงพวกนั้นกลับมา

ด้วยการแสดงของพวกเรา

ทั้งห้าคนหันมาหาตามเสียงเรียกของไอยะ แต่ชายหนุ่มผมบลอนตาสองสีได้พูดขึ้น

??? : มีธุระอะไรกับพวกเรารึเปล่า? - เขาเอ่ยถามขึ้นในมือยังมีชีทบางอย่างพร้อมกับไมค์โครโฟนขึ้นมาเหน็บไว้ที่หูของเขา ดูเหมือนว่าทั้งห้าคนได้เตรียมอุปกรณ์ของตัวเองไว้เรียบร้อยแล้วด้วย

??? : หรือว่านายเองก็เป็นสมาชิกของชมรมเหมือนกันสินะ? - ชายหนุ่มตัวเล็ก ที่น่าจะสูงกันพอๆกับไอยะถามขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มๆสดใส


" เออ ชั้นนิล่ะสมาชิกคนใหม่ล่าสุดของชมรมดนตรี ! "

ผมตอบกลับด้วยท่าทีที่ไม่แสดงถึงความเครพในตัวรุ่นพี่เลยแม้แต่น้อย

แล้วก็ยืนนิ่งเฉย ๆ แบบเดิมต่อไป

ชายหนุ่มที่ทักไอยะไปเมื่อครู่ชะงักลงทันทีกับการตอบกลับมาแบบนั้น

โซระ : เน่ คาคูยะเด็กใหม่น่ากลัวอ๊ะ - เขากอดแขนของชายหนุ่มที่ใส่แว่นตาที่กำลังปรับเสียงของคีย์บอร์ดอยู่ใกล้ๆเขาจนคู่กรณีชะงักไปเหมือนกัน

คาคูยะ : โอ๋ๆ อย่าร้องเลยเลยนะโซระ ... - คาคูยะเองก็ได้แต่ปลอบโซระเบาๆ เด็กผู้หญิงในชุดโกธิคสีดำสนิทที่กำลังถือฟรุ๊ตอยู่นั้นได้ส่งสายตาเหมือนกับว่ากำลังตรวจสอบตัวไอยะอยู่

??? : เห~ เป็นเด็กใหม่ที่มีความมั่นใจตัวเองสูงจังเลยแฮะ - ชายหนุ่มผมสีส้มเอ่ยพร้อมกับเดินมาใกล้ๆ ชายผมบลอนทองตาสองสี

??? : เนอะ ฮารุ

ฮารุ : อย่าเรียกชื่ออาจารย์เหมือนคนสนิทแบบนั้นจะได้ไหม โคฮาคุ ....

โคฮาคุ : แหมๆ อาจารย์อะไรกัน ฮารุก็แค่เป็นโปรดิวเซอร์ของชมรมการแสดงแล้วเป็นที่ปรึกษาของชมรมดนตรีก็เท่านั้นเองนี่นา


อะไรกันเจ้าพวกนี้... พอเห็นเจ้าพวกนี้แล้วทําให้อยากรู้ขึ้นมาเชียว

ทําไมพวกนี้ถึงได้หนีออกมาจากชมรมแบบนี้

" ไปล่ะ "

ตอนนี้คงได้แต่ใจเย็นและทําตามเงื่อนไขที่แรนมอบให้มาเท่านั้น

ผมหันหลังเดินออกจากซุ้มโดยไม่สนใจอะไรใด ๆ ทั้งสิ้น จนมาถึงหน้าซุ้มที่ประธานยืนอยู่

" วันนี้ชั้นจะต้องเรียกคนเข้าชมรมให้ได้ "

เมื่อไอยะออกมาถึงไอยะได้พบกับจิฮายะและรินเข้าพอดี

จิฮายะ : เสร็จธุระแล้วหรอ? มีอะไรหรือเปล่า? สีหน้าไม่ดีเลยนะ? - จิฮายะเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นหน้าตาของไอยะ

ไอริ : คงเข้าไปทักทายเพื่อนๆมาล่ะมั้งนะ

ริน : .... ชื่อไอยะสินะ?


" เพื่อนเหรอ... ? ผมน่ะไม่มีหรอก.... "

ผมตอบกลับประธานอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินคําว่าเพื่อน

แล้วก็มาหยุดเพราะเสียงของรินที่เรียกชื่อของผม

" อือ... เรียกด้วยชื่อนั้นแหละ "

ผมยืนจ้องหน้าเธอแล้วก็ถามเธอไป

ผมในตอนนั้นหงุดหงิดซะจนลืมไปหมด ว่าเคยทะเลาะกับคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า

สิ่งที่ผมควรทําตอนนี้น่าจะเป็นการถามว่า หายโกรธรึยัง ? แต่ผมกับลืมไปซะสนิท

ริน : อืม ....  ถ้าอย่างนั้นพวกเราไปสแตนบายตรงวีทีกันก่อนเถอะ จิฮายะ

จิฮายะ : อื้อ ถ้าอย่างนั้น พวกเราขอตัวก่อนนะคะไอริซัง

ไอริ : อ่อ จ้า พยายามเข้านะ - ไอริโบกมือให้ทั้งสองคนได้เข้าไปคุยกับทีมงานอีกห้าคนที่อยู่ด้านใน ดูเหมือนว่าสมาชิกของชมรมประสานเสียงจะมีจำนวนมาก ดูจากเหล่าหญิงสาวที่ใส่ชุดคล้ายๆกัน

ขออภัย! โพสต์นี้มีไฟล์แนบหรือรูปภาพที่ไม่ได้รับอนุญาตให้คุณเข้าถึง

คุณจำเป็นต้อง ลงชื่อเข้าใช้ เพื่อดาวน์โหลดหรือดูไฟล์แนบนี้ คุณยังไม่มีบัญชีใช่ไหม? สมัครสมาชิก

x
โพสต์ 4-3-2012 22:12:42 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย nutchsnon เมื่อ 7-3-2012 01:42

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย g-zero เมื่อ 6-3-2012 21:17

โซสุเกะหยิบหัวของบอนตะคุงขึ้นมาเช็คสภาพพบว่ายังพอซ่อมแซมไหวในเวลาสั้นๆ

"อ่า ชั้นซางาระ โซสุเกะ อยู่ปีหนึ่งห้องบี พอดีว่าระบบล็อคไฟฟ้าของชุดนี้มันขัดข้องปลดล็อคไม่ได้น่ะชั้นเลยออกมาไม่ได้ ตอนแรกคิดว่าต้องอยู่ในชุดนี้จนพลังงานหมดซะแล้ว แล้วก็ที่มีแค่เสียงเดียวเพราะระบบแปลงเสียงของมันน่ะ ชั้นก็อยากปิดระบบแปลงเสียงอยู่หรอก แต่พอปิดแล้วระบบอย่างอื่นมันพลอยดับไปด้วย เคยแก้ไปหลายหนแล้วแต่ก็แก้ไม่ได้เลย" โซสุเกะอธิบายให้ไมได้เข้าใจอย่างละเอียด

"ก็ต้องขอบคุณคนๆนั้นล่ะน่ะ ไม่งั้นชั้นต้องอยู่ในชุดถึง 11 โมงเลยล่ะ" โซสุเกะออกมาจากชุดตุ๊กตาก่อนที่จะหยิบอุปกรณ์ออกมาซ่อมตัวล็อคและระบบการล็อคเสียใหม่

ไม : อืม ชุดแบบนั้นคงจะแพงน่าดูสินะ? - เธอถามออกมาก่อนจะมองซางาระด้วยอารมขุ่นเคือง

ไม : หมอนั่นไม่ใช่มนุษย์หรอกนะ ... - เธอเอ่ยเสียงเรียบ

ไม : จากที่สัมผัสดาบกับจิตสังหารของหมอนั่นเหมือนกับว่ากำลังเล่นตลกกับชั้นอยู่เลย หมอนั่นไม่ได้ตั้งใจจะสู้กับชั้นเลยเสียด้วยซ้ำ - แต่ดูจากคำพูดแล้วเธอคงแค่แค้นในที่คนๆนั้น รับดาบของเธอได้ทุกครั้งเลยสินะ


"ไม่หรอกตอนแรกมันเป็นชุดที่ชั้นได้มาในสวนสนุกน่ะ แล้วเอามาปรับแต่งนิดหน่อยจนมันเป็นเหมือนชุดเกราะชั้นเยี่ยมไปแล้ว" แต่ท่าทางมันจะไม่ใช่นิดหน่อยจากที่โซสุเกะพูด

"ชั้นเคยวางแผนขายให้กับกรมตำรวจของแต่ละประเทศด้วยแต่ไม่เข้าใจเลยคุณภาพชุดมันดีขนาดนี้ทำไมขายไม่ออกเลย" โซสุเกะยังคงข้องใจมานานกับชุดบอนตะคุงที่ขายไม่ออกของเขา

"ว่าแต่หมายความว่าไงหรือที่ว่าคนๆนั้นไม่ใช่มนุษย์น่ะ" โซสุเกะสนใจกับคำพูดนั้นขึ้นมา

ไม : ชั้นรู้สึกแบบนั้น - เธอพูดพลางมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาคม

ไม : ก็เหมือนกับตอนที่เจอโซสุเกะตอนแรก . . . แต่สำหรับหมอนั่น รู้สึกไม่เหมือนมนุษย์เลยแม้แต่น้อย ทำให้มั่นใจ ... ว่าหมอนั่นไม่ใช่มนุษย์


'สรุปตอนแรกก็คิดว่าเราไม่ใช่มนุษย์สิน่ะ...' โซสุเกะกุมขมับเล็กน้อย

"อ่า ถ้าไม่มีอะไรแล้วชั้นขอเอาเจ้านี่ไปซ่อมที่อื่นก่อนน่ะ ตรงนี้มันโจ่งแจ้งไปหน่อย" โซสุเกะกลับเข้ามาในตัวบอนตะคุงโดยให้บอนตะคุงถือหัวของตัวเองเอาไว้ แล้วเคลื่อนที่ออกไปจากโรงอาหาร  แล้วเข้ามาที่ห้องเก็บของเก่าๆที่ไม่น่าจะมีคนใช้

'เอาล่ะต้องซ่อมให้เสร็จก่อนเข้าเรียนซะแล้ว' โซสุเกะเริ่มลงมือซ่อมตัวล็อคและระบบล็อคทันที ดูเหมือนว่าเขาจะเชี่ยวชาญมากอยู่แล้ว

ไม : อืม - ไมตอบสั้นๆ ก่อนจะเก็บดาบของตัวเองหายไปในเสื้อของเธอ??

ไม : เช้าแล้วสิ ไปก่อนนะ ... - เธอบอกลาซางาระพร้อมกับเดินออกไปจากโรงอาหาร


ตอนนี้โซสุเกะอยู่ในห้องเก็บของเก่าๆโดยยังคงซ่อมแซมตัวล็อคอย่างรวดเร็วจนไม่นานตัวล็อคก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม

'เอาล่ะเสร็จไปหนึ่งจุดต่อไปก็ระบบล็อค' โดยไม่ประมาทคราวนี้โซสุเกะวางหัวของบอนตะคุงไว้ข้างๆเลยไม่เอามาติดค้างไว้ ตอนนี้โซสุเกะพิมพ์เช็คแล้วป้อนข้อมูลเข้าไปอย่างรวดเร็วจนไม่นานนักก็เสร็จเรียบร้อย จากนั้นเขาก็ลองเอาหัวบอนตะคุงมาครอบอีกครั้ง

"ปลดล็อค" คราวนี้สำเร็จโซสุเกะสามารถซ่อมส่วนหัวได้แล้วหัวของบอนตะคุงเปิดออกให้โซสุเกะออกมาได้

"เอาล่ะ ไม่มีปัญหา" โซสุเกะเอาหัวบอนตะคุงครอบลงแล้วตั้งรหัสล็อคเอาไว้หลายชั้นอย่างดีและยังมีวงจรให้บอนตะคุงโจมตีคนที่จะแงะหัวออกแบบผิดวิธีหรือใส่รหัสผิดซ้ำหลายๆรอบโดยการจับเหวี่ยงให้กระเด็นออกไปไว้ก่อนที่โซสุเกะจะเดินออกมาจากห้องเก็บของ

เข้าช่วงเช้า

ดูเหมือนว่าใกล้เวลาโฮมรูมเข้าไปทุกทีแล้ว ขณะที่ซางาระกำลังเดินมาที่ห้องเรียนนั้น อาเรียก็ยืนดักรอเขาอยู่ก่อนแล้ว

อาเรีย : โอ้? น่าแปลกนะที่ไม่เห็นนายมาโรงเรียนตั้งกะเช้ามืด? หายไปไหนมาล่ะหรอ? อย่าบอกนะว่านายหลับยาวน่ะ? - อาเรียคาดการณ์ไว้พลางทำท่าคิด

อาเรีย : แต่เมื่อเช้าตรู่เห็นว่ามีเรื่องแปลกๆเกิดขึ้นด้วยสิ เห็นว่ามีคนไปทะเลาะวิวาทกันหน้าบ่อน้ำพุแถมยังไปตีกันในโรงอาหารอีก ทำไมโรงเรียนนี้มีแต่เรื่องแปลกๆเกิดขึ้นเยอะจังเลยนะ นายพอรู้อะไรไหม?


"พอดีชั้นกำลังมีปัญหากับตัวล็อคของชุดพิเศษอยู่น่ะเลยออกมาไม่ได้ พอเข้ามาในโรงเรียนทั้งชุดนั้นก็เจอคนที่ชื่อว่าไมไล่ฟันลูกเดียวเลย จนมีคนๆหนึ่งโผล่ออกมาที่โรงอาหาร ช่วยเอาล็อคออกเลยคุยกันได้น่ะ แต่จะเรียกว่าทะเลาะวิวาทก็คงไม่ใช่น่ะ ความจริงชั้นเป็นฝ่ายโดนไล่มากกว่าเพราะไม่อยากให้เรื่องมันบานปลาย เลยหลีกเลี่ยงการปะทะ" โซสุเกะอธิบายสถานการณ์อย่างละเอียดออกมา จากที่อาเรียเคยคุยกับโซสุเกะน่าจะรู้แล้วว่าเขาเป็นคนไม่โกหกเล่าตามความจริงทั้งหมด

"ตอนนี้ชั้นเอาชุดนั่นซ่อมแล้วไปเก็บที่ห้องเก็บของไว้แล้วล่ะ ไม่มีปัญหาหรอก" โซสุเกะพูดอย่างมั่นใจพร้อมเดินเข้าไปนั่งในห้องเรียน

'เป็นเช้าที่เหนื่อยชะมัด' โซสุเกะไปนั่งลงที่โต๊ะของตัวเองโดยมีท่าทางเหนื่อยหน่อยๆออกมา

ครืน ออร่ามาคุแผ่ออกมาจากตัวอาเรีย ก่อนจะทำสีหน้าน่ากลัวใส่ซางาระ

อาเรีย : อุส่าคิดว่าวันนี้นายจะไม่ก่อเรื่องแล้วนะ ซา-งา-ระ! ... - อาเรียพูดเสียงเข้มแต่เพราะตอนนี้อยู่หน้าห้องเรียนเลยโวยวายอะไรมากไม่ได้

อาเรีย : ฮึ เอาไว้ค่อยคุยกันอีกทีก็ได้ ตอนเย็นถ้าว่างก็อย่าเพิ่งรีบหนีกลับไปล่ะ ชั้นมีเรื่องจะวานหน่อย

[ Action Coin ต้องการ 10 ]*
[ ตัวเลือก [ 1 ]* รับปาก [ 2 ] ปฏิเสธ ]


"ก่อเรื่อง? รอบนี้ชั้นเป็นฝ่ายโดนหาเรื่องน่ะ" โซสุเกะสงสัยว่าอาเรียฟังอีท่าไหนจึงกลายเป็นโซสุเกะเป็นฝ่ายไปหาเรื่่องแล้วก่อเรื่องขึ้นมากับมือ

"เย็นนี้น่ะเหรอ ไม่มีปัญหาตำแหน่งพิกัดไหน เวลาไหนบอกมาเลย" โซสุเกะรับปากและถามสถานที่เจอและเวลาอย่างละเอียด

อาเรีย : อื้อ ก็หลังเลิกเรียน ตอนช่วง 1600 นายก็รออยู่ที่ห้องก็แล้วกัน เดี๋ยวชั้นเสร็จธุระจากการตรวจตราความเรียบร้อยเสร็จแล้วก็จะมาหานายที่ห้องก็แล้วกัน

อาเรีย : พอดีมีเรื่องอยากจะช่วยพิสูจน์ด้วย ทักษาอย่างนายคงจะเป็นประโยชน์บ้างล่ะนะ - อาเรียทำท่าคิดก่อนจะปล่อยมือของตัวเองออกจากคาง

อาเรีย : เรื่องของ ชายปริศนาที่อยู่ในโรงเรียนนี้น่ะ ไมซังให้ข้อมูลมาว่ามีบางอย่างแปลกๆอยู่ในโรงเรียนด้วย ให้ตายสิไหนจะต้องระแวงผู้ก่อการร้ายเมื่อวานอีก มีแต่งานน่ารำคาญทั้งนั้นเลยน้า .... ชายหนุ่มผมสีแดง ตาสีนิลงั้นหรอ ไม่เห็นจะเคยเห็นมาก่อนเลย ...


"อ๋อ ถ้านั่นชั้นเจอเมื่อเช้าเอง เป็นคนที่ช่วยปลดล็อคชุดพิเศษให้ชั้นล่ะ" โซสุเกะนึกออกทันทีที่อาเรียอธิบายรูปพรรณสัญฐานเสร็จ

"เห็นไมบอกว่าเจ้านั่นเป็นอนมุษย์อะไรเนี่ยแหละ ชั้นเจอที่โรงอาหารน่าจะก่อนเวลา 0400 ได้ แล้วก็ถ้ามันเกี่ยวข้องกับความมั่นคงระดับประเทศจะให้ชั้นเรียกหน่วยที่ชั้นสังกัดมาช่วยสนับสนุนไหมล่ะ" โซสุเกะยื่นหน้ามาใกล้อาเรียแล้วพูดเสียงเบาลงเพราะจุดนี้ค่อนข้างเป็นเรื่องสำคัญ

อาเรีย : อืม นั่นสินะ ถ้าหากว่าเป็นอันตรายต่อมนุษย์ชาติจริงๆคงจำเป็นต้องมีหน่วยงานมารับผิดชอบ - หญิงสาวเผลอตามอารมณ์ไปกับซางาระก่อนจะรู้สึกตัวแล้วเอาหันมาหาซางาระด้วยท่าทางโกรธๆ

อาเรีย : เดี๋ยวสิ ! อย่ามาลากเข้าโลกของนายไปง่ายๆแบบนี้น้า!!?

อาเรีย : โอะ ได้เวลาแล้ว ไปเข้าเรียนก่อนเถอะ เดี๋ยวค่อยคุยกันตอนเย็นนี้ - อาเรียบอกก่อนจะเดินเข้าห้องไปก่อนซางาระ

( ตัดเข้ามาช่วงพักกลางวันได้เลย )


"เอาล่ะเดินสำรวจรอบๆดีกว่า" น่าแปลกทั้งๆที่โซสุเกะเจอเรื่องมาแต่เช้ากลับไม่รู้สึกหิวเลย เขาจึงตัดสินใจเดินตรวจรอบๆโรงเรียนไปเรื่อยเปื่อย จนกว่าจะเจออะไรเข้า

'เออใช่ ไปเช็คที่ห้องเก็บของเก่าก่อน' โซสุเกะนึกได้ว่าทิ้งบอนตะคุงไว้ที่นั่น จึงรีบไปเช็คก่อน โดยหวังลึกๆว่าคงไม่มีใครโดนเหวี่ยงกระเด็นเพราะระบบป้องกันของบอนตะคุงซะก่อน

กลางวัน

ดูเหมือว่าที่ห้องเก็บอุปกรณ์จะไม่มีใครเข้ามายุ่งอาจเพราะการรักษาความปลอดภัยที่ซางาระได้จัดเตรียมเอาไว้จนทำให้ไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งในบริเวณนี้ก็เป็นได้ แต่ซางาระจำได้ว่าวันนี้จะต้องเตรียมตัวสมัครเข้าชมรมที่ตัวเองต้องการได้แล้ว

[ เลือกชมรมที่ต้องการไป ] [บริเวณลานน้ำพุ]


'ต้องไปสมัครเข้าชมรมวันนี้สิน่ะ' โซสุเกะนึกได้แล้วก็ไปที่ลานน้ำพุทันทีพร้อมมองหาคนของชมรมการแสดง พอเห็นป้ายชมรมการแสดงก็เดินไปที่โต๊ะนั้นทันที

"ขอสมัครเข้าชมรมครับ" โซสุเกะพูดกับคนที่นั่งตรงนั้นทันที

ลูกะ : มาจริงๆด้วยสินะ ซางาระ - รุ่นพี่ลูกะยิ้มๆให้ก่อนจะยื่นใบสมัครให้ซางาระกรอกจนเรียบร้อย

ลูกะ : โอเค เท่านี้ก็เรียบร้อย พวกเราจะมีการรวมตัวกันทุกวัน จันทร์และศุกร์ นะ ส่วนช่วงวันปรกติก็มาที่ห้องชมรมได้ตามสบาย แต่สองวันนั้นเราจะมาหารือกันเรื่องการแสดงแน่นอนว่ามีตติ้งแรกของเราก็คือวันศุกร์ที่จะถึงนี้ อย่ามาสายล่ะ เจอกันหลังเลิกเรียน

- ลูกกะอธิบายรายละเอียดทั่วๆไปจนเสร็จ กาคุโปะและไคโตะก็ได้เดินออกมาจากซุ้มกิจกรรมของชมรมการแสดงด้วยชุดกระต่ายขาวและดำ

กาคุโปะ : อ๋า!!! เจ้าไพร่ บังอาจมาคุยกับลูกะซังตอนที่ข้าคนนี้ไม่อยู่อย่างนั้นเรอะ!!


"รับทราบครับ คุณลูกะ" โซสุเกะพูดและทำท่าทางอย่างเป็นทางการมาก ก่อนจะหันมาทางไคโตะกับกาคูโปะ

"สวัสดี อูตะอุ ไคโตะ แล้วก็........." โซสุเกะทำท่าคิดทันทีเพราะนึกชื่อกาคูโปะไม่ออก

"ชั้นจำไม่ได้ว่านายเป็นใครก็ขอโทษที แล้วก็ระบบไพร่นี่มันใช้ไปนานแล้วไม่ใช่เรอะ" ท่าทางโซสุเกะจะไม่เข้าใจการเปรียบเปรยและเล่นถามกลับตรงๆแบบไม่รู้สึกรู้สาอะไร

กาคุโปะ : นานี้!!!? เป็นแค่ไพร่บังอาจลืมชื่อ กาคุโปะ คนนี้ไม่ได้งั้นเรอะ บังอาจมากเกินไปแล้วอ๊ากกกก แอ๊ก!! - ในขณะที่เขากำลังโวยวายพัดกระดาษก็ได้ฟาดที่หลังหัวของเขาจนหน้าทิ่มลงไปกับพื้นในทันทีไม่ต้องบอกเลยว่าเป็นฝีมือใครนอกจากลูกะ

ลูกะ : กิจกรรมรับน้องเตรียมพร้อมแล้วสินะ - เธอหันมาถามไคโตะ

ไคโตะ : ครับ ตอนนี้รุ่นน้องก็มีสนใจมาเข้าร่วมด้วยหลายคนแล้วล่ะ

ลูกะ : หรอ แต่ชั้นว่าตรงเวทีชมรมประสานเสียงนี่คนก็เยอะทุกปีเลยนะว่ามั้ย

ไคโตะ : เอ ผมเพิ่งเข้ามาปีแรกน่ะครับแฮะๆ

ลูกะ : นั่นสินะ แล้วซางาระล่ะ มีที่ไหนจะไปอยู่อีกหรือเปล่า?


"ไม่มีครับ" โซสุเกะตอนนี้ก็ว่างจริงๆล่ะน่ะ พร้อมกับมองกาคูโปะที่นอนคาพื้นอยู่

'สงสัยต้องช่วยจัดคอร์สฝึกร่างกายให้คนๆนี้แล้วมั้ง ร่างกายแบบนี้จะแสดงไหวงั้นหรือ' ท่าทางกาคูโปะอาจพบอะไรซวยได้อีกในอนาคต

"แล้วกิจกรรมรับน้องที่ว่านี่ยังไงหรือครับ" โซสุเกะทำท่าสนใจอย่างมาก

ลูกะ : อ้อ ก็แค่ให้สองคนนี้เล่นคำเฉลยๆคำตอบน่ะจ๊ะ โดยให้สองคนนี้บอกคำตอบของคำถามนั้นๆ แต่ว่าจะมีอยู่คนนึงที่โกหกและอีกคนนึงคือคนที่ตอบคำตอบนั้นออกมา ถ้าใครเชื่อฝั่งไหนมากกว่าฝั่งนั้นก็ต้องทำตามคำสั่งของผู้เล่นน่ะ แต่ว่าถ้าตอบถูกนะ

กาคุโปะ : เหอะแน่นอนว่าข้าคนนี้ย่อมเป็นที่นิยมในหมูสาวๆอยู่แล้ว~! - กาคุโปะฟื้นคืนชีพมายืดอกพูดอย่างภูมิใจ

ไคโตะ : เหนื่อยแย่เลยนะครับกาคุโปะซัง

ลูกะ : เหนือ่ยหน่อยนะจ๊ะทั้งสองคน

ลูกะหยุดพูดครู่หนึ่งก่อนจะหันไปมองที่เวทีของชมรมประสานเสียง

ลูกะ : เห นั่นมันวงของชมรมดนตรีนี่นา? อื้ม เล่นดีกันทุกคนเลยนะ

แต่พอซางาระหันไปมองบ้างก็เห็นชายผมแดงกำลังนั่งเล่นเปียโนอยู่

ซึ่งตอนนี้น่าจะเป็นการดีหากอาเรียได้มาเห็นเขาด้วย
โพสต์ 6-3-2012 02:36:38 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย nutchsnon เมื่อ 10-3-2012 01:06

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Eureka_GL_World เมื่อ 10-3-2012 00:56

" งั้นผมก็ไปบ้างดีกว่า... ผมไปล่ะประธาน "

ผมเดินตรงกลับไปอย่างซุ้มของชมรมดนตรี เพื่อที่จะเตรียมขึ้นเวทีบ้าง

เมื่อมาถึงซุ้มผมก็หยิบกีต้าร์ขึ้นมาซ้อมเล่นทันที

ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะพร้อมแล้ว ไอยะและริสะได้ขึ้นมานั่งรอเวลาให้ล่วงเลยมาถึงช่วงพักกลางวันเหล่านักเรียนปีหนึ่งจำนวนหนึ่งได้เดินมายังลานน้ำพุ ความคึกคักจึงเกิดขึ้นแต่ละชมรมค่อยๆ พากันชวนเชิญเหล่านักเรียนให้สมัครสมาชิก

แต่ดูจากบรรยากาศรอบๆแล้วทางด้านชมรมประสานเสียเองก็ได้รับความนิยมมากเช่นกันมีแต่นักเรียนมาชมที่เวทีนั้นจำนวนมาก

ริสะเองก็ได้แต่ทอดสายตาไปมองกลุ่มวงดนตรีที่ขึ้นเล่นอยู่ด้านหลังให้พวกจิฮายะ ฮารุกะ ริน มาโคโตะ ฮิบิกิและสมาชิกที่เหลือเต้นและร้องเพลงกันอย่างสามัคคีอีกทั้งยังมีเสน่ห์ดึงดูดให้เหล่าชมรมที่เหลือต้องหันไปมองที่เวทีนั้นเหมือนกันๆ


เอาล่ะ ชั้นคงต้องเริ่มบ้างแล้วล่ะ ชั้นไม่รู้หรอกนะว่าจะเรียกคนได้มากแค่ไหน

แต่เราต้องทําทุกอย่างที่เราสามารถทําได้... เพื่อเรียกคนเข้ามา... เริ่มจากการแต่งตัวสินะ ถ้างั้น !

ผมดึงที่มัดผมของตัวเองออก และสปัดผมของตัวเองให้สยายไปตามลม

ปล่อยผมมันซะเลย !



ผมเดินไปหยิบกีตาร์และเดินขึ้นเวทีที่ชมรมของเราเตรียมเอาไว้ ....

" รุ่นพี่... เริ่มแล้วนะครับ... "

บทเพลงที่หนึ่ง !

ผมเริ่มบรรเลงบทเพลงที่แสดงให้รู้สึกถึงความเหงา และ เศร้า แอมได้ส่งบทเพลงของผมดังทั่วไปทั่งโรงเรียน

ใช่แล้วล่ะ ทําไมผมถึงเล่นได้แต่เพลงแบบนี้กันนะ...

แล้วแบบนี้จะดึดดูดคนได้อย่างงั้นเหรอ...

ผมคิดแบบนี้ไปมาจนกระทั่งเพลงจบลง ถ้าอย่างงั้น...

ผมลุกขึ้นและวางกีตาร์ลง จากนั้นก็เดินไปนั่งบนเปียโนที่จัดเตรียมไว้ก่อนแล้ว

" เพลงที่แสนอบอุ่น... ที่ชั้นพอจะจําได้ก็คงมีแต่เพลงนี้ล่ะมั้ง "

ผมเริ่มบรรเลงเพลงที่สอง

เพลงนี้ช่างอบอุ่นเหลือเกิน... แต่มันยังขาด... ขาด... ใช่แล้วล่ะ... ขาดเสียงของเธอคนนั้น...

เสียงของเธอคนนั้น... ถ้าหากผู้หญิงคนนั้นมาร้องล่ะก็... เพลงนี้... คงจะเป็นเพลงที่สมบูรณ์แบบ...

ผมถอดหายใจพักเหนื่อยเล็กน้อยก่อนที่จะเริ่มบรรเลงเพลงที่ 3

เพลงที่เมื่อก่อนชั้นเคยยิ้มให้มันมาตลอด... ยิ้มไปเล่นไป... ให้คนที่ชั้นรัก...

ตอนนี้ชั้นยังเล็กมันได้อยู่รึเปล่านะ... ชั้นยังร้องมันได้อยู่รึเปล่า...

" Ai kotoba "

แล้วผมก็เริ่มบรรเลงบทเพลงแห่งความทรงจําของผม ให้ดังสนั่นไปทั่วโรงเรียน

เสียงดนตรีที่ไอยะและริสะเล่นขึ้นนั้น ได้แผ่ดังมายังฝั่งประสานเสียงด้วยเช่นกัน

ฮารุกะ : ว้าว ฝีมือดีจังเลยนะนักเปียโนน่ะ

มาโคโตะ : อื้อ นั่นสิเนอะ

ทางด้านไอริเองก็ได้ยิ้มออกมาบางๆแต่ทางด้านวงดนตรีที่รับฟังเสียงเพลงที่สองอยู่นั้น ฮารุที่อยู่ด้านล่างของเวทีก็ได้มองมาที่จิฮายะพลางยิ้มให้

ฮารุ : .... นี่ เล่นเพลงนั้นกันเถอะ จิฮายะ

จิฮายะ :  เอะ? เพลงนั้นน่ะหรอคะ?

ฮารุ : อืม เพลงที่เธอขอให้พวกเราเขียนคีย์เพลงขึ้นมาให้ไงล่ะ ทางนั้นเองก็ได้มือเปียโนที่ดีอยู่เหมือน เอาตามนั้นนะทุกคน

ดนตรีของฝั่งชมรมประสานเสียงได้หายไปอย่างกระทันหันทำให้คนที่ฟังอยู่นั้นเกิดอาการงุนงงขึ้นชั่วขณะและในขณะนั้นเอง แรนก็ได้เดินขึ้นมาบนเวทีของฝั่งชมรมประสานเสียงและนั่นตรงเปียโนที่ว่างอยู่

ฮารุ : เกิดอยากเล่นขึ้นมาแล้วรึ แรน?

แรน : ฮึๆ เพลงนี้ขาดมือเปียโนได้ซะที่ไหนกันล่ะ? - ชายหนุ่มยิ้มบางๆก่อนจะเริ่มวางมือบนตัวโน๊ตแต่ละตัวและค่อยๆหายใจเข้าออกช้าๆ

จิฮายะ : ถ้าอย่างนั้น เริ่มเลยนะคะ

ท่วงทำนองของความโหยหาประสานกับบทเพลงที่ไอยะได้เล่นขึ้นพร้อมเสียงร้องของไอดอลบนเวที

ดูเหมือนว่าคีย์เพลงของไอยะและแรนนั้นจะไม่ต่างกันมากซักเท่าไหร่ แต่เนื่องจากจิฮายะและเหล่าสมาชิกแต่ละคนได้ร้องเพลงออกมาด้วยจึงทำให้เหล่านักเรียนให้ความสนใจมากกว่า

และดูเหมือนว่าริสะเองจะหยุดมือลงเมื่อเธอทอดสายตาไปเห็นแรนที่กำลังเล่นเปียโนอยู่นั่น

ริสะ : แรน?

หลังจากสิ้นเสียงลงริสะค่อยๆวางไวโอลินของเธอช้าๆ

ริสะ : ไม่ไหวหรอก แรนไปอยู่กับพวกฮารุแบบนั้น เราจะไปชนะวงของแรนได้ยังไงกัน

เธอพูดเสียงสั่นครือหากดูจากปริมาณคนดูที่ถูกดึงไปแล้วนั้น ดูเหมือนว่าจะเลวร้ายไปใหญ่

แต่ในบทเพลงของแรนนั้นดูเหมือนว่าจะสื่อให้ไอยะรับรู้ถึงเจตนาอะไรบางอย่าง ' มาสิ บรรเลงบทเพลงที่สามารถดึงดูดคนไปได้ให้มากกว่าเราซะ '

เมื่อสิ้นเสียงทำนองของเพลงแห่งห้วงสัญญา เครื่องดนตรีทุกอย่างได้หยุดมือลงเหลือแต่แรนที่ยังคงค่อยๆดีดทำนองเบาๆช้าๆและฮารุได้เดินขึ้นมาบนเวทีแทนที่หญิงสาวทั้งหมด

อยากพบเธอเหลือเกินอยากพบเธอคนนั้นคนที่คอยอยู่ข้างกันไม่ไปไหน

รุ่นพี่ปีสอง : นะนั่นมัน มือเปียโนของชมรมดนตรีที่ประสบอุบัิติเหตุเมื่อปีก่อนนี่นา หายดีแล้วหรอเนี่ย?

รุ่นพี่ปีสาม : นี่เธอนั่น ไซออนจิ ฮารุ ที่เคยเป็นนักร้องนำของชมรมดนตรีไม่ใช่หรอ ย้ายมาอยู่ชมรมประสานเสียงแล้วหรอ สองคนนั้นจับคู่กันร้องเพลงซึ้งๆอีกแล้วล่ะ นึกว่าจะไม่ได้ฟังแล้วซะอีก~ - รอบๆพื้นที่ค่อยๆเงียบสงัดลงดั่งถูกสะกดโดยเสียงเปียโนและเสียงร้องของฮารุ

เมื่อจบลงเสียงปรบมือค่อยๆดังขึ้นและต่อเนื่องด้วยความยินดีที่ได้รับฟังบทเพลงของพวกเขา จะมีก็แต่ริสะที่รู้สึกกดดันแทบจะร้องไห้ออกมา แต่เธอยังคงพยายามอดทนเอาไว้อยู่

[ ปลดล็อค Event ริสะ ของวันที่ 5 สำเร็จ]
[ ปลดล็อค Event จิฮายะ วันที่ 4 สำเร็จ ]


อ๊ะ รุ่นพี่ริสะ ผมหยุดบรรเลงเพลงแล้วรีบลุกไปหารุ่นพี่ริสะทันที

" รุ่นพี่ เป็นอะไรไปน่ะ รุ่นพี่ ! "

หนอย ไอพวกบ้านั้น !! ทําเรื่องบ้า ๆ อย่างออกจากชมรมไปอยู่ชมรมประสานเสียงแล้วยังไม่พอใจ

ยังมาเล่นเพลงแบบเดียวกัน อย่างงี้มันไม่ต่างอะไรกับการตั้งใจจะถล่มชมรมดนตรีให้พังเลยไม่ใช่รึยังไง

แต่เรื่องนั้นน่ะ ยังไม่เท่าไหร่ แต่มันดันมาทําให้รุ่นพี่ริสะเป็นแบบนี้ เจ้าพวกนี้มันน่าหงุดหงิดชะัมัด

ผมหันหน้าไปมองนาฬิกาที่แสดงถึงเวลาที่กําลังจะหมดลง โธ่เว้ย ! ชั้นจะทําอะไรได้บ้างเนี้ย !!!

จริงสิ ! ...

ผมหยิบกล่องเล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋าของผมจากนั้นผมก็เริ่มหมุนมัน...

มันดังออกมาเป็นเพลงที่อบอุ่น

ถ้าเป็นเจ้านี่ล่ะก็... เป็นเป็นเจ้านี้ต้องปัดเป่าความเศร้าของเธอได้แน่...

ใช่เหมือนกับตัวผมในครั้งอดีต !

[ คะแนนความสัมพันธ์ ริสะ +2 ]

ริสะมองหีบเพลงก่อนะฟังมันท่ามกลางเสียงเชียร์ของเหล่านักเรียน ก่อนกุมมันไว้เบาๆ

ริสะ : ขอบคุณนะ ไอยะคุง ... - เธอกล่าวขอบคุณไอยะที่ปลอบใจเธอไม่ช้าไอริก็ได้เดินมาหาทั้งคู่

ไอริ : โดนจนได้นะ ริสะ ....  - เธอถอนหายใจอย่างเข้าใจความรู้สึกของริสะพลางยิ้มเจือนๆให้

ริสะ : ไอริบ้าที่สุดเลย รู้แต่แรกแล้วใช่มั้ยว่าแรนก็อยู่ที่นั่นน่ะ?

ไอริ : โทษทีๆ แรนเป็นคนบอกเองว่าให้ปิดเอาไว้เรื่องที่ตัวเองออกมาจากโรงพยาบาลแล้วน่ะ

ริสะ : ฮืออ ... ไอริจังบ้าที่สุด ! - ถึงเธอจะกว่าว่าเพื่อนสาวแต่ก็ไม่วายที่จะกระโดดลงไปสวมกอดเธอพลางสะอื้นเบาๆ

ไอริ : แหมๆ ไม่เอาน่ะอย่าร้องสิ ถึงหมอนั่นจะย้อมสีผมแต่ก็ปลอดภัยดีไม่ใช่หรอ? - ไอริได้ปลอบโยนริสะพลางลูบหัวเธอเบาๆก่อนจะหันมาหาไอยะ

ไอริ : ก็นะ สมาชิกเก่าของชมรมไปอยู่โ่น่นหมดแล้ว เธอยังยืนยันจะสานต่อเจตนารมนั้นอยู่หรือเปล่าไอยะ?


" อย่าถามอะไรที่รู้คําตอบอยู่แล้วสิครับ "

ผมหยิบที่รัดผมมารวบผมของตัวเองไว้อย่างเก่า

" ผมจะทําให้พวกนั้น สํานึกแล้วกลับมาชมรมนี้ให้ได้ ! ถึงจะไม่ชอบก็เถอะ แต่เพื่อรุ่นพี่ริสะ ! "

ผมตอบตอบกลับประธานท่ามกลางเสียงเชียร์อันดังลั่น ที่เหมือนเป็นเสียงที่แสดงถึงความพ่ายแพ้ของผม

ไอริยิ้มให้กับคำตอบนั้นก่อนจะขยี้หัวริสะเบาๆ

ไอริ : เห็นไหมล่ะ เธอมีรุ่นน้องไฟแรงขนาดนี้อยู่แล้ว เลิกทำท่างอแงเป็นเด็กได้แล้วน่า

ริสะ : งือออ เจ็บน้าา !!!

ไอริ : ฮะๆๆๆ เอาล่ะๆ วันนี้ก็เหนื่อยมาเยอะแล้วไปกินข้าวกันดีกว่ามั้ย? - ไอริเสนอชวนทั้งสองคน

[ Action Coin ต้องการ 5 ]
[ ตัวเลือก [ 1 ] ทานข้าวกับไอริ+ริสะ [ 2 ] ชวนริสะทานข้าวคนเดียว [ 3 ] อื่นๆ ]


[ 3 ] อื่นๆ

" นั้นสินะัครับ เอาเป็นตามนั้นก็แล้วกันครับ... แต่รุ่นพี่ทั้งคู่ไปทานกันก่อนเถอะ ผมจะอยู่เก็บอุปกรณ์ก่อน "

ผมยิ้มตอบไปแบบนั้น เพื่อให้รุ่นพี่ริสะไปทานอาหาร เธอไม่จําเป็นต้องมาเหนื่อยเก็บอุปกรณ์หรอก

แค่ผมก็พอ ตอนนี้รุ่นพี่ริสะคงต้องการพักผ่อน และ ไปจากที่นี้ไว ๆ แน่

ขณะที่ไอยะกำลังเก็บอุปกรณ์ให้เข้าที่อยู่คนเดียวนั้น ชายหนุ่มตาสองสีที่เขาขึ้นไปร้องนำให้กับเวทีของชมรมประสานเสียงได้เดินมาหาเขาก่อนจะหยิบไวโอลินที่ริสะใช้เล่นเมื่อครู่พลางถอนหายใจเบาๆ

ฮารุ : เหนื่อยหน่อยนะ ... - เขาพูดขึ้นลอยๆก่อนจะหยิบไวโอลินนั้นขึ้นมาเช็ดทำความสะอาดและเก็บเข้ากระเป๋าไปช้าๆ


" อย่ามายุ่ง...ชั้นจัดการเองได้... "

ผมรีบเดินไปหยิบกระเป๋าไวโอลินของรุ่นพี่ริสะมาถือไว้

" นายไม่มีสิทธิ์มาจับมัน... "

ผมรีบเดินไปเก็บของอย่างรวดเร็ว

" ชั้นไม่เคยคิดหรอก... ว่าการเล่นดนตรีมันเหนื่อยน่ะ... "

ฮารุ : เย็นชาจังเลยนะ - เขาพูดพลางมองไอยะด้วยสายตานิ่งๆ เหมือนกำลังคิดอะไรอยูก่อนที่เขาจะเดินมาปิดเครื่องแอมฯ

ฮารุ :แต่ว่าถ้านายพูดถึงสิทธิ์แล้ว ชั้นว่าทางนี้ก็เองก็น่าจะมีนะเพราะไวโอลินที่นายถืออยู่น่ะ เป็นของที่ชั้นซื้อมาและฝากเอาไว้กับชมรมนั้น - ชายหนุ่มพูดพลางยิ้มให้และถอนหายใจเบาๆ

ฮารุ : แต่เอาเถอะ ดูจากการดูแลแล้วริสะคงจะดูแลอย่างดีเลย เท่านี้ชั้นก็เบาใจได้แล้วล่ะ ... ทั้งเรื่องริสะแล้วก็เรื่องชมรม

ฮารุ : ฝากบอกริสะด้วยล่ะ  ว่า  '' เลิก '' ทำอะไรที่มันเกินตัวได้แล้ว ไม่อย่างนั้น เธอ อาจจะสูญเสีย '' นาย ''  ไปอีกคน ... - เขาพูดด้วยสีหน้าและสายตาที่จริงจังมาก


" ขอโทษด้วยล่ะกัน ผมก็เป็นคนที่ " ชอบ " ทําอะไรเกินตัวเหมือนกัน เพราะงั้น ผมไม่ทิ้ง " เธอ " ให้ลําบากอยู่คนเดียวหรอก "

ผมหันไปตอบกลับด้วย ความรู้สึกที่จริงจังของผม ใช่ผมไม่เคยโกหกอยู่แล้ว

" สําหรับชั้นแล้วคนที่ทิ้งให้เธอต้องอยู่คนเดียว มันแย่กว่าฝืนทําอะไรสักอย่างอีก "

ผมพูดต่ออีกเล็กน้อย ก่อนที่จะหันหลังกลับไปเก็บอุปกรณ์

ฮารุ : ที่พวกเราตีตัวห่างจากชมรมนั่นเองก็มีเหตุผลเหมือนกัน แต่สำหรับเหตุผลนั้น นายอาจจะเข้าใจในอนาคตก็ได้ - เขาพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินตีตัวออกจากไอยะไป


ผมไม่ได้ตอบอะไรกลับไป... ผมในตอนนั้นไม่คิดจะฟังอะไรจากผู้ชายคนนี้ทั้งนั้น

ผมค่อย ๆ ยกอุปกรณ์ต่าง ๆ กลับห้องชมรมดนตรีตามลําพัง

กิ๊งก่อง เสียงออดดังขึ้นบอกว่าช่วงพักกลางวันหมดแล้วซึ่งไอยะนั้นได้เก็บอุปกรณ์มาเสร็จพอดี ดูท่าว่า ไอยะคงจะถูกไอริกับริสะโกรธแหงๆ เรื่องที่นัดกันไปทานข้าวกลางวัน แล้วยิ่งไอริแล้วคงจะเป็นเรื่องใหญ่เอาการสำหรับเธอล่ะนะ

ช่วงเย็น

หลังจากช่วงบ่ายเสร็จเรียบร้อยดูเหมือนว่านักเรียนส่วนใหญ่จะเริ่มเข้าชมรมของตัวเองกันบ้างแล้ว แล้วไอยะล่ะ?

[ ตัวเลือก [ 1 ] รออยู๋ที่ห้อง [ 2 ] ชมรมประสานเสียง [ 3 ]ชมรมดนตรี [ 4 ] ห้องกรรมการนักเรียน [ 5 ] กลับบ้าน [ 6 ] อื่นๆ


[ 2 ] ชมรมประสานเสียง

หมดเวลาแล้วอย่างงั้นเหรอ... สุดท้ายก็ไม่ได้ไปกินข้าวกับพวกรุ่นพี่จนได้... ไว้ขอโทษทีหลังล่ะกันนะ...

ตอนนี้ขอไปดูจํานวนสมาชิกที่เข้าในชมรมประสานเสียงดีกว่า...

ถึงจะไม่อยากไปที่นั้นก็เถอะ... แต่ก็ต้องไป... เพื่อโครงการ

Event

ขณะที่ไอยะกำลังเดินมาอยู่นั้นดูเหมือนว่าที่ชมรมประสานเสียงเองจะยังคงมีเสียง ฝึกร้องเพลง หรือ เสียงดนตรีดังแผ่วๆออกมาจากห้องอยู่ดี

ในขณะที่เขากำลังจะเปิดประตูนั้น ฮิบิกิ สาวจากแดนไกลได้เปิดประตูออกมาพอดี

ฮิบิกิ : อ้าว? คนที่เล่นเปียโนตอนนั้นเน่? มีธุระกับชมรมของเค้าหรอ?

[ ตอบเสียว่าอยากพบใคร ]


" ชั้น... "

ก็ไม่ได้กะจะมาหาใครเป็นพิเศษอยู่แล้ว...

แต่ว่าตอนนี้อาจจะเป็นโอกาศที่จะได้ฟังเสียงของผู้หญิงคนนั้นอีกก็ได้

" จิฮายะ... ชั้นขอเข้าไปดูการฝึำกของผู้หญิงคนนั้นหน่อยสิ... "

ฮิบิกิ : อ้อเป็นแฟนเพลงของจิฮายะจังสิเน้อ? - ฮิบิกิยิ้มร่า ก่อนจะหันไปด้านในห้องชมรม

ฮิบิกิ : จิฮายัน~!!! มีแฟนเพลงมาหาแน่ะ~!! - ฮิบิกิ ตะโกนลั่นอย่างกับว่าเธออยากจะแกล้งให้จิฮายะที่กำลังฟังเพลงอยู่ได้ยิน

จิฮายะ : เอะ? อื้อ ใครหรอ? -  จิฮายะตอบพลางเดินมาหาที่หน้าประตู

จิฮายะ : ไอยะซัง?


" อ๊ะ.... "

ยัยบ้าเอ๋ย... จะตะโกนทํามะเขืออะไรกันล่ะเนี้ย เราไม่รู้ด้วยว่าจะคุยกับเธอยังไง

ยังไงดีล่ะ... ไม่สนิทด้วย... งั้น...

" ฟังเพลงไรอยู่อ่ะ... "

จิฮายะ : หา? อือ  Marionette no Kokoro น่ะ - จิฮายะตอบอย่างงงๆ

จิฮายะ : มาเพื่อ ... ถามแค่นี้หรอ?

ขออภัย! โพสต์นี้มีไฟล์แนบหรือรูปภาพที่ไม่ได้รับอนุญาตให้คุณเข้าถึง

คุณจำเป็นต้อง ลงชื่อเข้าใช้ เพื่อดาวน์โหลดหรือดูไฟล์แนบนี้ คุณยังไม่มีบัญชีใช่ไหม? สมัครสมาชิก

x
โพสต์ 6-3-2012 21:17:44 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย nutchsnon เมื่อ 12-3-2012 21:33

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย g-zero เมื่อ 12-3-2012 21:22

'คนๆนั้นมัน' โซสุเกะเห็นดังนั้นแล้วก็หยิบปืนขนาดเล็กมากสำหรับยิงเครื่องส่งสัญญาณขนาดจิ๋วออกมาแล้วแอบยิงไม่ให้ใครเห็นติดไว้ที่ชายคนนั้น

'อาจจะรู้ตัวแล้วก็ได้แต่เพื่อโชคดีแล้วกัน' โซสุเกะเก็บปืนเข้าไปอย่างไว ตำแหน่งที่เขายืนและยิงนั้นถ้าไม่สังเหตุจริงๆคงไม่รู้แน่ว่าเขาทำอะไรกันแน่

ดูเหมือนว่าเป้าหมายจะยังไม่รู้ตัวว่าซางาระทำอะไรและยังคงบรรเลงเพลงต่อไปทั้งแบบนั้นจนจบลง

เสียงปรบมือนับร้อยดังขึ้นมาอย่างท่วมท้นจนลูกะเองยังพยักหน้ายอมรับเลยก็ว่าได้

ลูกะ : สมแล้วที่เป็นอดีตมือหนึ่งของโรงเรียนล่ะนะ หือ? ซางาระ? - ลูกะสังเกตุเห็นว่าซางาระเงียบๆไปตั้งแต่เมื่อครู่แล้วจึงเอ่ยเรียก


"อ๊ะ ครับ พอดีฟังการบรรเลงด้วยน่ะครับ" โซสุเกะตอบไปแบบส่งๆเพราะพูดความจริงเป๊ะๆคงไม่เป็นการดี

"แล้วจะให้ช่วยอะไรไหมครับ" โซสุเกะกำลังว่างอยู่จึงเสนอตัวช่วยงาน

ลูกะ : ตอนนี้คงจะยังไม่มีอะไรให้ทำหรอกนะ จะมีก็แค่เก็บอุปกรณ์หลังจากหมดคาบเรียนแล้วน่ะ - ลูกะอธิบายก่อนจะหยิบสมุดโน๊ตขึ้นมาจดอะไรนิดๆหน่อยแล้วพับเก็บ

ลูกะ : เดี๋ยวพี่ว่าจะไปที่ชมรมประนสานเสียงไปคุยเรื่องการฝึกซ้อมท่าเต้นของพวกฮารุกะจังด้วย ถ้าเรื่องงานล่ะก็ลองถามกาคุโปะก็แล้วกันนะ

กาคุโปะ : หึๆ ฮ่าๆๆ ข้าจะใช้งานเข้าไพร่นี่ให้สมใจเลยขอรับท่านลู!!! - แล้วกาคุโปะก็หมอบไปกับพื้นด้วยพัดกระดาษอีกครา

ลูกะ : ตอนนี้ยังพอมีเวลาอยู่นะ ถ้าว่างล่ะก็ไปด้วยกันกับพี่มั้ยล่ะ?


"อ่า รบกวนด้วยครับ" โซสุเกะตัดสินใจตามลูกะไปที่ชมรมประสานเสียง

"นาย เอ่อ ใครก็ไม่รู้ละน่ะ ชั้นกำลังวางแผนฝึกซ้อมร่างกายเสริมความแข็งแกร่งให้นายอยู่เพราะดูแล้วร่างกายนายไม่ค่อยฟิตน่ะ รับรองว่าไม่มีปัญหาแน่นอน แล้วก็ระบบไพร่มันเลิกใช้ไปนานแล้วน่ะ ศึกษาระบบการปกครองสมัยนี้ให้ดีๆล่ะ" โซสุเกะพูดด้วยความหวังดีแต่คนฟังคงคิดว่าโซสุเกะกำลังกวนประสาทอยู่แน่ๆ

ดูเหมือนว่ากาคุโปะจะเริ่มยั้วอีกครั้งที่ซางาระกล่าวแบบนั้นออกมาแต่ว่าก็ถูกไคโตะห้ามเอาไว้เสียก่อนที่จะเริ่มโมโหออกมาอีก ลูกะเองก็ได้เดินออกมายังลานด้านหน้าเพื่อมาที่สุ้มของชมรมประสานเสียง และแน่นอนว่าเหล่าสมาชิกชมรมประสานเสียงและชมรมดนตรีที่เป้นวงดนตรีก็อยู่ด้วยเช่นกัน

จิฮายะ : รุ่นพี่ลูกะ?
ลูกะ  :  ไงจ๊ะ แสดงกันเต็มที่เลยสินะ
ฮิบิกิ : ฮิฮี่ เค้าก็เด่นสุดๆไปเลยช่ายม้า?
ลูกะ : จ้าๆทุกคนเก่งมากเลยล่ะ

ในขณะที่ลูกะกล่าวชมเธอก็ได้เดินมาหากับชายผมแดงที่ขึ้นไปเล่นเปียโนเมื่อครู่นี้ด้วยท่าทีเป็นกันเองมากกว่าปรกติ

ลูกะ : ไง หายดีแล้วสินะ?
??? : ลูกะ? สวัสดี ทางนั้นเองก็ดูท่าจะสบายดีกันหมดเหมือนกัน? - ชายหนุ่มหันมาตอบพลางยิ้มบางๆให้ก่อนจะเหลือบสายตามาเห็นซางาระเข้าแต่เขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีน่าสงสัยหรือลุกลี้ลุกลนออกมา


"สวัสดี" โซสุเกะทักทายตามปกติไม่ให้ผิดสังเกตุ

"ที่ว่าหายดีนี่อะไรหรือ" โซสุเกะถามชายผมแดงแบบสงสัยเพราะดูจากเมื่อเช้าแล้วน่าจะแข็งแรงเอามากอยู่

ลูกะ : อื้ม พอดี แรนประสบอุบัติเหตุน่ะ จนต้องรับการรักษาตัวเป็นเวลาหนึ่งปี แต่อย่างที่เห็นตอนนี้คงจะหายดีแล้วล่ะก็ถึงกับขึ้นไปเล่นเปียโนเซอร์ไพรสกันเลยนี่นะ? - หญิงสาวยิ้มพลางเอาข้อศอกสะกิดแขนแซวแรนที่อยู่ข้างๆ

แรน : ฮะๆ ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก แต่ก็แอบเจ็บๆเหมือนกันนะตอนเล่นน่ะ - ชายหนุ่มพูดพลางกุมข้อมือตัวเอง ซึ่งมันไม่จริงเลยกับการที่จะตวัดกวัดแกว่งดาบได้คล่องแคล่วและยังสามารถทำลายระบับล็อคของบอนตะคุงได้อีก


"อ่างั้นหรือ" โซสุเกะรับเออๆออๆตามไป

"แล้วมีอะไรให้ช่วยไหมครับ" โซสุเกะหันมาถามลูกะ

ลูกะ : ไม่มีหรอก~ - เธอตอบออกมาเฉยๆแบบนั้น พร้อมกับยิ้มแป้น

ลูกะ : เห็นซางาระสนใจแรนก็เลยพามาหาเฉยๆน่ะ?

แรน : เห สนใจเราอย่างนั้นหรอ ? - ชายหนุ่มรับมุขลูกะแม้ว่าซางาระจะไม่เข้าใจซักเท่าไหร่


"หืม เปล่านี่สงสัยคุณลูกะเค้าคงคิดไปเองมั้งครับ" โซสุเกะตอบหน้านิ่งแบบไม่รู้เรื่องอะไร

"ถ้าอย่างนั้นขอตัวไปช่วยงานที่ซุ้มของชมรมแล้วกันน่ะครับ" โซสุเกะเดินกลับมาที่ซุ้มของชมรมเพราะไม่มีอะไรให้ทำแล้ว

ขณะที่ซางาระกำลังเดินกลับมานั้นดูเหมือนว่าทางซุ้มเองก็จัดการเก็บของเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แต่ฝีเท้าเขาก็หยุดลงเมื่อถูกเด็กผู้หญิงที่ดูเหมือนจะเป็นฝาแฝดกันแต่ต่างกันเพียงสีผม จ้องเขาอยู่




??? : .... - ทั้งสามคนอยู่ในบรรยากาศที่วังเวงเสียจนชวนอึดอัดเพราะไม่มีใีครพูดอะไรออกมา จนกระทั่งไคโตะเดินออกมา

ไคโตะ : อ้าวซางาระ กลับมาแล้วหรอ? หือ? - ไคโตะเอ่ยทักซางาระพลางเห็นเด็กผู้หญิงสองคนนี้

ไคโตะ : น้องสาวนายหรอ ซางาระ?


"หืม ไม่ใช่หรอกชั้นพึ่งเคยเจอเหมือนกัน" โซสุเกะตอบนิ่งๆตามปกติ

"ว่าแต่พวกเธอเป็นใครงั้นเหรอ" โซสุเกะถามเรียบๆแต่ไม่วายแอบเตรียมชักปืนที่ซ่อนอยู่ได้ตลอดแบบไม่มีใครสังเกตุ

ยูกิ : หนูชื่อ ฮัตซึเนะ ยูกิ ... เรนโอนี่จังเขาอยู่ที่นี่น่ะค่ะ - เธอเงยหน้าตอบซางาระ ดูจากวัยแล้วดูยังไงๆก็ไม่ใช่เด็ก ม.ปลายแน่ๆ

ซากุระ : เค้าชื่อ ซากุระ น้าา โอนี่จังกำลังทำธุระอยู่ที่นี่น่ะค่า - ตามมาติดๆด้วยเด็กสาวผมสีชมพูอ่อนที่ท่าทางร่าเริงกว่ายูกิ

ไคโตะ : อ้อ จะว่าไปมีนักเรียนคนนึงมาสมัครแล้วให้ฝากมาดูน้องสาวสองคน คงจะเป็นสองคนนี้สินะ? ยูกิจัง ซากุระจัง? - ไคโตะยิ้มให้อย่างเป็นมิตรพลางก้มหน้ามาใกล้ๆทั้งสองคน

พักหนึ่งได้มีชายหนุ่มเดินออกมาจากซุ้ม ดูจากการแต่งตัวแล้ว ท่าทางเขาจะเป็นนักเรียนคลาสพ่อบ้าน&เมด แน่ๆ เพราะมาในชุดพ่อบ้านเต็มสูบเลยทีเดียว

เรน : ขอโทษที่รบกวนนะฮะ รุ่นพี่ไคโตะ

ไคโตะ : โอ้ไม่เป็นไรๆ สองคนนี้เป็นเด็กดีมากเลยล่ะ - ไคโตะ ยิ้มให้ก่อนจะแนะนำตัวให้รู้จัก

ไคโตะ : เด็กคนนี้ชื่อคากามิเนะ เป็นน้องชายของลูกะซังน่ะ  ส่วนทางนี้เป็นสมาชิกชมรมใหม่เหมือนกัน ชื่อซางาระ โซสุเกะ


"อ่า สวัสดี คากามิเนะ" โซสุเกะทักทายคากามิเนะตามมารยาทปกติ

"ท่าทางซุ้มจะเก็บของเรียบร้อยแล้วสิน่ะ" โซสุเกะมองไปรอบๆซุ้มของชมรมที่จัดเก็บเรียบร้อยดีแล้ว

"แล้วจะให้ช่วยงานอะไรไหม ถ้าไม่มีชั้นจะได้ไปที่อื่นดูต่อน่ะ พอดีมีธุระนิดหน่อยน่ะ" โซสุเกะหันมาถามไคโตะและตอนนี้เขากำลังคิดจะไปเช็คชุดบอนตะคุงอีกรอบ

ไคโตะ : อืมไม่มีอะไรแล้วล่ะ เชิญตามสบายเลย - ไคโตะตอบพลางยืนคุยกับเร็นต่อทั้งแบบนั้น


โซสุเกะเดินมาที่ห้องเก็บของเก่าอีกครั้งเพื่อมาเช็คบอนตะคุงอีกรอบโดยหวังว่ารอบนี้ก็คงยังไม่มีใครโดนบอนตะคุงจับเหวี่ยงกระเด็นไปซะก่อน

'รีบไปเช็คดีกว่า' โซสุเกะเร่งฝึเท้าอย่างรวดเร็วไปที่ห้องเก็บของเก่า

  เมื่อซางาระมาถึงที่ห้องเก็บของนั้นยังไม่มีอะไรผิดปรกติเลยแม้แต่น้อย

แต่ท่าทางคงได้เวลาที่ซางาระต้องกลับไปเรียนต่อในคาบบ่ายแล้ว

[ ตัวเลือก [ 1 ] กลับไปที่ห้องเรียน [ 2 ] โดดเรียน (ระบุที่จะไป)]  


'อืม ไม่มีปัญหาสิน่ะ' โซสุเกะมองดูรอบๆในห้องเก็บของ

'เอาล่ะ กลับไปเรียนต่อสิน่ะ' โซสุเกะเดินกลับไปยังห้องเรียนทันที

ช่วงเย็น

หลังจากที่เรียนคาบบ่ายเสร็จดูเหมือนว่าเรื่องราวที่แรนได้กลับมายังโรงเรียนนั้นจะเป็นข่าวลือที่ดังใช้ได้จากการสังเกตุการพูดคุยในห้อง

แต่น่าแปลกจากที่ได้ฟังมาว่าเขาประสบอุบัติเหตุจนมือเขาไม่อาจจะเล่นเปียโนได้อีกแต่เขากลับเล่นมันและยังกวัดแกว่งดาบได้อีกด้วย

เมื่อเสียงกระดิ่งจบลงอาเรียและคินจิได้เดินมาหาซางาระตามที่นัดกันเอาไว้

อาเรีย : เอาล่ะซางาระ ชั้นว่าเราเจองานแล้วล่ะ - อาเรียพูดด้วยสีหน้าจริงจังและยังเอารูปถ่ายของแรนที่ขึ้นแสดงมาให้ซางาระดู

อาเรีย : สงสัยอสูรเกษาแดงจะออกมาให้เราเห็นได้ไวกว่าที่คิดอีกนะ ... - อาเรียหยิบแฟ้มประวัติบางส่วนยื่นให้ซางาระได้อ่าน

อาเรีย : แรน บลาโด้ อายุ 20 ปี รายละเอียดของเขาคนนี้นอกจากชื่ออายุแล้วก็ที่พักแล้วก็ไม่มีประวัติอะไรบันทึกอยู่ในฐานข้อมูลของโรงเรียนนี้อยู่เลย

คินจิ : แถมยังหายตัวไปเพราะอุบัติเหตุถึง 2 ปีแต่ว่ากลับเลื่อนชั้นขึ้นมาอยู่ปีสามได้โดยที่ไม่ต้องเรียนอีกด้วย เหตุผลคงจะเป็นเพราะผลงานของเขาและไอคิวที่สูงล่ะนะเลยเลื่อนมาได้โดยไม่ต้องเข้าเรียนหรือสอบเลย


"เรื่องติดตามตัวก่อนหน้านี้ชั้นแอบยิงเครื่องส่งสัญญาณติดตามตัวไว้แล้ว" โซสุเกะหยิบเครื่องมือจับหาตำแหน่งออกมา

"แบบที่ชั้นยิงติดไว้ถ้าไม่ออกนอกประเทศจริงๆก็ตามตัวได้หมดแหล่ะน่ะเป็นการหาตำแหน่งจากทางอากาศ ไม่แน่ใจน่ะว่าเป้าหมายจะรู้ตัวแล้วรึยังแต่ดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลยน่ะ" โซสุเกะเปิดเครื่องตรวจจับเพื่อเช็คตำแหน่งของแรนทันทีโดยหวังวาาอีกฝ่ายจะยังไม่รู้เรื่องตัวส่งสัญญาณที่เขายิงติดไว้

ดูเหมือนว่าสัญญาติดตามจะบอกว่าเป้าหมายอยู่ที่ดาดฟ้า

คินจิ : อย่านั้นหรอ สมแล้วที่เป็นทหารรับจ้างของมิทริล พึ่งพาได้จริงๆ แต่ว่าจะให้เป้าหมายสังเกตุว่าพวกเรากำลังจับตามองอยู่เห็นทีคงจะไม่ดีแน่ แถมเป็นคนที่ไอคิวและอีคิวสูงอีกด้วย คงต้องระมัดระวังหน่อยแล้ว

อาเรีย : ไม่เห็นจะยากเลย เราก็ใช้สัญญาชาติญาณของมนุษย์เข้าหาเขาสิ?

คินจิ : หา? ยังไงล่ะ?

อาเรีย : แน่นอนว่าผู้ชายก็ต้องยอมอ่อนข้อให้ผู้หญิงเป็นเรื่องธรรมชาติแล้ว แค่หานกต่อที่เป็นผู้หญิงไปช่วยสืบให้น่าจะง่ายกว่านะ

คินจิ : อ่อหรอ แต่ผู้หญิงที่ว่าคงเป็นเธอไม่ได้หรอกนะ อาเรีย มีหวังเธอคงวีนใส่รุ่นพี่แรนจนเขารู้ตัวก่อนแหงๆ

อาเรีย : หมายความว่าไงยะ?


"โทยามะพูดถูกน่ะ การจะเข้าถึงและสืบข้อมูลจากเป้าหมายต้องใช้คนที่มีความใจเย็นสูงและมีการทำตัวไหลลื่นได้สูง คันซากิอาจจะทำได้แต่คงไม่เหมาะกับแนวนี้เท่าไหร่ล่ะน่ะ" โซสุเกะวิเคราะห์อย่างใจเย็นแล้วสรุปผลออกมา

"โทยามะ คันซากิ พอจะรู้จักใครที่พอจะทำงานแนวนี้ได้ดีอีกบ้างล่ะ" โซสุเกะถามขึ้นมาเพราะในโรงเรียนนี้เขายังไม่รู้จักใครเท่าไหร่นัก

คินจิ : อืมม - คินจิทำท่าคิดหนักอยู่นานแต่เขาก็เหงื่อออกเมื่อนึกชื่อได้

คินจิ : ถามว่ามีไหมก็มีล่ะนะ แต่ว่า สองคนนั้นค่อนข้างจะ

อาเรีย :? ใครหรอคินจิ

คินจิ : ที่ผมพอนึกออกก็มี ริโกะ กับ ชิรายูกิน่ะ ที่คิดว่าน่าจะพอทำงานนี้ได้อยู่ แต่ว่าก็นะ

อาเรีย :  ยัยสองคนนั้นคงไม่มีทางทำแหงๆ ล่ะ ... ติดแต่คินจินี่ ...


"..." โซสุเกะคิดอยู่นิ่งๆไปชั่วขณะก่อนจะนึกอะไรออกแล้วหยิบอุปกรณ์ออกมา

"ถ้าอย่างนั้นคันซากิคงต้องฝากให้เธอช่วยแล้วล่ะน่ะ เอ้านี่" โซสุเกะยื่นอุปกรณ์ขนาดจิ๋วสองชิ้นให้อาเรีย

"อันนี้เป็นอุปกรณ์รับฟังเสียงติดเอาไว้ที่หู เพื่อที่ว่าชั้นกับโทยามะจะได้ช่วยได้ถ้าเธอฟิวส์ขาดขึ้นมา และอันนี้เป็นเหมือนไมค์การสนทนาทุกอย่างจะเข้ามาที่ชั้นกับโทยามะโดยตรงเลย ติดซ่อนไว้ดีๆล่ะ" พอโซสุเกะยื่นอุปกรณ์เสร็จก็หยิบตัวรับสัญญาณเสียงจากไมค์ของอาเียออกมาปรับคลื่นให้เรียบร้อยแล้วยื่นหูฟังติดไมค์ให้คินจิอันนึงส่วนเขามีอยู่กับตัวอีกชิ้น

"ถ้ามีทั้งหมดนี่ก็คงพอทำงานได้ละน่ะ"

อาเรีย :  นายนี่มันน่าโดนถีบชะมัดลยนะซางาระ .... - อาเรียพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดพลางรับอุปกรณ์เหล่านั้นมาติดตามเครื่องแบบและหูของเธอ

คินจิ : นี่นายพกของพวกนี้ติดตัวไว้ตลอดเลยหรอซางาระ? - คินจินับถือในกระเป๋าของซางาระที่มีของที่ไม่ีควรจะมีในโรงเรียนนี้เยอะเสียจนน่าแปลกใจจริงๆ
โพสต์ 10-3-2012 00:15:09 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Eureka_GL_World เมื่อ 15-3-2012 20:19
จิฮายะ : เหะ? อ้อ งั้นหรอ ขอบคุณนะ - เธอยิ้มแก้เก้อก่อนจะกลับมาเป็นปรกติ

ฮิบิกิ : ฮุฮู่ งั้นเค้าเข้าไปรอนะ จิฮายะจัง - ฮิบิกิพูดแอบแซวจิฮายะพร้อมกับรีบวิ่งไปก่อนที่จิฮายะจะหันมาเอ็ดเธอเข้า

จิฮายะ : โม่ ฮิบิกิล่ะก็ ... อืม แล้วมีอะไรอีกรึเปล่า? - เธอหันไปเอ็ดอย่างที่ฮิบิกิคาดไว้ก่อนจะถอนหายใจเบาๆแล้วหันมาคุยกับไอยะต่อ


" ก็เท่านี้ล่ะ ชั้นไม่ได้มาเพื่อที่จะคุยแต่แรกแล้ว "

ผมตอบกลับก่อนที่จะเิปิดประตูห้องชมรมประสานเสียง เพื่อที่จะเดินออกไป

ตอนนี้กลับไปที่ชมรมดนตรี... เดี๋ยวก่อนดีกว่า... ถ้าเข้าชมรมดนตรีไปผมคงสิงอยู่ที่นั้นจนกว่าจะเลิกเรียนแน่ ๆ

เพราะงั้นไปหาประธานที่ห้องของเธอก่อนดีกว่า ไปขอโทษเธอหน่อยล่ะกัน

Nomal Event

แต้มคะแนนความสัมพันธ์จิฮายะ+1

เมื่อไอยะมาถึงที่ห้องประธานนักเรียน ดูเหมือนว่าจะมีแขกอยู่ด้วยเมื่อเขาเปิดประตูเข้าไป ไม่ใช่ใครที่ไหนชิรายูกินั่นเองดูเหมือนว่าเธอกำลังนั่งจิบชากับขนมคุยกับไอริอยู่สินะ

แต่เมื่อชิรายูกิเห็นไอยะเปิดประตูเข้ามาดูเหมือนว่าสีหน้าเธอจะดูหมองลงทันที แต่ว่าก็ยังพยายามฝืนยิ้มต้อนรับไอยะอยู่

ชิรายูกิ : สายัญสวัสดิ์จ๊ะ ไอยะคุง

ไอริ : .... มีธุระอะไรหรอ? ชั้นกำลังคุยธุระอยู่กับชิรายูกิซังอยู่นะ .... - ไอริจ้ิองไอยะตาขวางดูเหมือนว่าเธอจะเก็บอาการเรื่องเคืองไอยะเมื่อกลางวันอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว


ผมยิ้มเล็กน้อยก่อนที่จะค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ ๆ ทั้งคู่

" ก็เพราะแบบนี้ยังไงล่ะครับ ผมเลยมีธุระ "

ผมหันไปมองคุณชิรายูกิก่อน

" สวัสดีครับ คราวที่แล้วขอบคุณมากเลยนะครับ... แต่ผมมีเรื่องอยากจะคุยด้วยอยู่เหมือนกัน... "

ผมพูดกับรุ่นพี่ชิรายูกิก่อนที่จะหันมาหาประธาน

" เพราะผมคิดว่าประธานต้องโกรธผมแน่ ผมเลยจะมาขอโทษน่ะ... "

ชิรายูกิได้แต่ก้มหน้าก้มตาอยู่อย่างนั้นเธอเองก็นึกขึ้นได้ว่ามีเหตุการที่อาจทำให้ไอยะต้องเข้าใจผิดอะไรไปบ้างจากปฏิกิริยาของเธอที่ได้ฟังเสียงเปียโนก็เป็นไปได้

ไอริ : ... ขอโทษเรื่องอะไรไม่ทราบยะ แต่เอาเถอะ แล้วตกลงมีธุระอะไรกับกรรมการนักเรียนล่ะ? - ไอริยังคงวางมาดประธานนักเรียนอยู่ แต่เมื่อกี้เธอเองก็แอบปล่อยตัวมาหน่อยนึงก่อนจะวางฟอร์มใหม่ สงสัยคงเพราะชิรายูกิยังอยู่ก็เป็นได้

ไอริ : ถ้าเรื่องอุปกรณ์ล่ะก็ชั้นให้คณะกรรมการนักเรียนคนอื่นจัดการให้เรียบร้อยหมดแล้วล่ะนะ ...


" ไว้คุยกับผมทีหลังก็ได้... คุยธุระกับรุ่นพี่ชิรายูกิไปก่อนเถอะ "

ผมเดินออกไปยืนรอหน้าห้อง รอจนกว่าพวกเธอจะคุยธุระกันเสร็จ

หลังจากไอยะออกมาได้พักหนึ่ง ชิรายูกิก็ได้เดินออกมาจากห้อง เธอโค้งให้คนในห้องพลางปิดประตู

ชิรายูกิ : .... - เธอมองไอยะสายตาละห้อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

[Action Coin ต้องการ 3]
[ ตัวเลือก [ 1 ] คุยกับเธอ [ 2 ] เดินเข้าไปในห้อง ]


[ 2 ] เดินเข้าไปในห้อง

" รุ่นพี่...ชิรายูกิ... ผมมีเรื่องสงสัยอยู่สองอย่าง "

เมื่อรุ่นพี่ชิรายูกิเดินออกมา ผมก็เริ่มพูดถึงสิ่งที่ค้างคาใจผมทันที

" หนึ่ง เรื่องเมื่อตอนนั้นทําไมถึงเดินหนีออกไป... สอง... ทําไมถึงทําหน้าแบบนั้นเวลาเจอผม "

ผมเดินเข้าไปในห้องทันทีที่พูดจบ ใช่... นั้นคือสิ่งที่ผมอยากรู้...

แต่ตอนนี้เรื่องงานต้องมาก่อน...

" ประธานอาหารกลางวันอร่อยไหมครับ ? "

เมื่อผมเดินเข้ามาก็ทักทายประธานก่อนเลย

Event

ไอริ : อืมก็นะ  ทงคัทซึราเม็งก็อร่อยใช้ได้เลยล่ะ .... - ไอริที่กำลังนั่งกดคอมพิวพ์เตอร์อยู่เผลอตอบออกมาก่อนที่เธอจะรู้ตัวก่อนจะปิดมัน

ไอริ :  นะนี่นายกวนประสาทชั้นอยู่ใช่ปะ? .... - เธอหันมาจ้องไอยะตาขวางทันที


" ปล๊าว ก็ถามตามมารยาททั่วไปเฉย ๆ ... "

ผมเดินเข้าไปนั่งบนเก้าอี้ ก่อนที่จะหยิบแซนวิสออกมา

จากนั้นก็เริ่มบรรจงประทานทีล่ะนิด อย่างช้า ๆ

ไอริ : แหม มารยาทของนายนี่ถึงขนาดไม่ขอโทษที่เบี้ยวนัดกันซักคำเลยเนี่ยนะ? .... - เธอพูดเหน็บไอยะไปพลางจิบชาของตัวเองไปพลาง

ไอริ : ว่าแต่ไหนลองอธิบายมาสิว่าหายไปไหนมา ?


" เพราะอย่างงั้นไงผมถึงได้ มาทานแซนวิสที่นี้... ชดเชยในส่วนที่ผมไม่ได้ไป... แต่ตอนนี้ผมได้ทานอาหารกลางวันกับประธานแล้วนะ "

ผมพูดไปแล้วก็กินต่อ จนแซนวิสหมด

" ที่ผมไปไม่ทันเพราะผมเสียเวลากับการจัดเก็บอุปกรณ์ของชมรมน่ะ... แล้วก็ผู้ชายที่ชื่อฮารุอะไรนั้นเข้ามาคุยด้วย "

ไอริสีหน้าตกใจไปครู่หนึ่งก่อนจะทำท่าคิด

ไอริ : ฮารุงั้นหรอ? แล้วได้คุยอะไรกันบ้างล่ะ? - ไอริถามดูเหมือนว่าเธอจะสนใจที่ฮารุมาหาไอยะเองนะ


" อย่าเรียกว่าคุยเลย แบบนั้นผมไม่ถือเป็นการสนทนาด้วยซั้า เพราะผมไม่ได้สนใจเขาเลย "

ผมตอบกลับทันที แล้วค่อย ๆ หยิบนมกล่องขึ้นมาเจาะแล้วดื่ม

" มีแต่ข้อความฝากถึงรุ่นพี่ริสะให้ " เลิก " ทําอะไรเกินตัว... เฮอะ ไอผู้ชายใส่กระโปรงเอ๋ย "

ไอริถอนหายใจพลางเอนหลังตรงพนักพิง อย่างเหนื่อยอ่อน

ไอริ : บางทีหมอนั่นอาจจะพูดถูกก็ได้ อย่างที่ชั้นเคยพูดไว้ตั้งแต่เจอนายครั้งแรกแล้วนี่ ว่าอย่าทำอะไรให้มันเกิดตัวเลย ... - เธอพูดบางเบา

ไอริ : แต่เอาเถอะ นายเพิ่งย้ายมาอาจจะไม่รู้อะไรเท่าไหร่ก็ได้ แต่ไม่ต้องห่วง เมื่อนายเข้าชมรมเดียวกับริสะแล้ว พวกนายต้องได้ทำงานร่วมกันแน่ๆ ชั้นเชื่อว่า พวกนายจะเข้ากันได้ดีแล้วสร้างความทรงจำดีๆใหักับนักเรียนที่นี่นะ?


" ผมไม่ได้บอกว่าเขาพูดไม่ถูกหรอกนะ... "

ผมดูดนมรวดเดียวหมดกล่องแล้วโยนมันลงถึงขยะภายในห้อง

" รุ่นพี่ริสะทําอะไรเกินตัวก็จริง... แต่มันก็เป็นหน้าที่ของสมาชิกชมรมไม่ใช่รึไง ที่ต้องทําไองานเกินตัวนั้นให้เป็นจริงน่ะ "

ใช่แล้ว มันเป็นเรื่องที่สมควรจะต้องเป็น ไม่ใช่แบบนี้

" ถึงคนเดียวจะถูกมองว่าเกินตัว แต่ถ้าหากทุกคนช่วยกันล่ะก็ ไม่มีอะไรที่ทําไม่ได้หรอก... แต่พวกนั้นกับ... "

และเมื่อประธานพูดว่า " ความทรงจําดี ๆ กับนักเรียนที่นีี้ " ผมก็เริ่มคิดถึง 3 วันที่ผมอยู่โรงเรียนนี้

" ความทรงจําดี ๆ ฮึ ... วันแรกที่ปัญหาเรื่องทะเลาะวิวาท แถมยังถูกไอกะล่อนกวนเท้าใส่ และผู้หญิงที่ผมทําให้กลัว

แล้วก็ คนที่ฟังผมเล่นเปียโนไปแล้วมามองผมด้วยสายตาหวาดระแวง ทําให้ประธานนักเรียนเกรียด โดดเรียน

ทําให้การซ้อมของชมรมประสานเสียงแย่ลง ผิดสัญญา แล้วก็ยังไม่สามารถช่วยรุ่นพี่ริสะหาคนเข้าชมรมได้อีก

ฮะฮะ เป็นความทรงจําที่ดีจริง ๆ ขนาดเพิ่ง 3 วันเองนะครับเนี้ย ฮะฮะ.. "

ไอริ : .... - ไอรินั่งฟังเงียบๆพลางถอนหายใจแล้วยิ้มบางๆให้ไอยะ

ไอริ : แต่นายก็ไม่ได้เกลียดโรงเรียนนี้นิ จริงไหมล่ะ?

ไอริ : แล้วก็นะ ถึงแม้จะเป็นหัวหน้าชมรมน่ะ ไม่ใช่ว่าจะยัดเยียดสิ่งใดให้กับสมาชิกหรอกนะ หากแต่ว่าสมาชิกทุกคนนั้นต้องการและอยากจะทำสิ่งที่เกินตัวนั้น ในกรณีริสะน่ะไม่ใช่ ... ช่างเถอะชั้นคงพูดมากเกินไปแล้วล่ะ เอาไว้ให้นายลองเผชิญเองดีกว่าล่ะนะ - เธอตัดบทไปดื้อๆพลางเงยหน้ามองเพดานเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่


" คิดอะไรอยู่งั้นเหรอฮะ "

ผมลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะของประธานแล้วก็ถาม

" ถ้าผมช่วยคิดได้ก็ให้ผมช่วยด้วยก็ดีนะ "

ผมยิ้มแล้วพูดต่อ

ไอริ : อืม ไม่มีอะไร แค่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยเฉยๆ - เธอส่ายหน้าเบาๆพร้อมกับบองปัดไอยะ

ไอริ : ว่าแต่นี่ก็เย็นแล้วนะ ยังไม่กลับง้อริสะ ระวังจะถูกโกรธเอานะ?


" ผมว่ารุ่นพี่ริสะไม่ได้ขี้งอลเหมือนประธานหรอกนะครับ "

ทําไมทุกคนถึงต้องคอยปิดข้อมูลไม่ให้เรารู้ด้วยนะ

ผมลุกขึ้นเดินไปที่หน้าประตู

" นั้นสินะ ถ้าประธานไล่แล้วผมคงต้องไปแล้วล่ะครับ ไม่รบกวนแล้วฮะ... "

ผมบิดลูกบิดประตูแล้วเปิดประตูออกเล็กน้อยก่อนที่จะพูดต่ออีกสักนิด

" แล้วผมจะรอวันที่ประธานพร้อมที่จะเล่าอะไรต่อมิอะไรให้ผมฟังนะ "

ไอริ : .... ฮึ - หยิบสาวมองไอยะไล่หลังไปทั้งแบบนั้น เธอถอนหายใจเบาๆพลางเอินหลังลง

ไอริ : ชั้นเนี่ยนะขี้งอล? ฮึๆ บากะรึเปล่านะ นายน่ะ- เธอพูดส่งท้ายไล่ไอยะไป


" อย่าเลิกขี้งอลนะครับ ... ผมชอบ มันดูน่ารักดี ฮะฮะ.. "

ผมพูดเป็นประโยดสุดท้าย ก่อนที่จะเดินทางมุ่งหน้าไปอย่างชมรมดนตรี

และเมื่อมาถึงก็เข้าไปในห้องชมรมทันที

เพื่อที่จะขอโทษรุ่นพี่ริสะตามคิว

คะแนนความสัมพันธ์ไอริ + 2

ย้ายมายังห้องชมรมดนตรี

ดูเหมือนว่าริสะจะไม่อยู่ที่ห้องชมรม เนื่องจากประตูได้ล็อคเอาไว้เรียบร้อยแล้ว พอไอยะมาดูนาฬิกาที่โทรศัพท์มือถือ ตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว เธอคงจะกลับไปก่อนแล้ว แต่พอมองไปที่ห้องชมรมประสานเสียงที่อยู่ฝั่งตรงข้ามยังเปิดไฟอยู่ ท่าทางจะยังมีคนอยู่ที่นั่น แม่แน่อาจเป็นโอกาสดีที่จะกลับบ้านพร้อมกับใครซักคนที่อยู่ในชมรมอยู่ก็ได้นะ

[ Action Coin ต้องการ 5]
[ Action Coin ต้องการ 3]
[ตัวเลือก [ 1 ] ไปห้องชมรมประสานเสียง [2] กลับไปที่ห้องเรียนของตัวเอง [3] อื่นๆ ]


[ 1 ] ไปห้องชมรมประสานเสียง

ยังมีคนซ้อมอยู่อย่างงั้นเหรอ...

ไหน ๆ ก็ ไหน ๆ แวะเ้ข้าไปดูดีกว่า

ผมเดินไปยังห้องชมรมประสานเสียง แต่ยังไม่เข้าไปในทันที

ผมยืนอยู่หน้าประตูเพื่อฟังเสียงว่ามีใครอยู่รึเปล่า

ดูเหมือนว่าด้านในจะมีเสียงร้องเพลงออกมาอยู่เหมือนกันแต่เพราะเป็นห้องเก็บเสียง เสียงที่ดังออกมานั้นทำให้รู้สึกได้แค่ว่าด้านในนั้นกำลังซ้อมร้องเพลงกันอยู่


ร้องเพลงอยู่งั้นเหรอ...

งั้นขอเข้าไปเชยชมหน่อยก็แล้วกัน

ผมบิดประตูแล้วเดินเข้าไปด้านในห้องอย่างช้า ๆ ไม่ให้คนที่อยู่ด้านในรู้สึกตัว

เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนคนที่อยู่ด้านใน

พบ ริน ฮารุกะ ฮิบิกิ ลูลูกะ โครเซ่ นาโอะและสมาชิกใหม่อีกสองคน




ดูเหมือนว่าการฝึกซ้อมร้องเพลงนั้นจะสนุกสนานกันเสียมากกว่าการเอาจริงเอาจัง เพราะแต่ละคนผลัดกันขึ้นไปร้องเพลงเพื่อแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันก่อนเลิกชมรม แถมยังได้ มือคีย์บอร์ด มือเบสและกีต้าช่วยบรรเลงไปด้วย (คนจากชมรมดนตรี)

ดูเหมือนว่าหญิงสาวผมสีเหลืองท่าทางร่าเริงจะกวาดสายตามาเห็นไอยะที่อยู่ด้านหลังพอดีเธอจึงพูดผ่านไมค์

?? : อ๊ะ~ มีแขกมาด้วยล่ะ นาโน~

หลังจากที่เสียงนั้นดังขึ้นทั้งหมดได้หันไปหาทางเข้าประตูทันที

ฮารุกะ : อ๊ะ ไอยะซัง มีธุระอะไรรึเปล่าคะ? - ฮารุกะลุกขึ้นพร้อมกับเดินมารับไอยะ ส่วนรินและคนอื่นๆนั้นได้หันไปสนุกสนานกับการร้อเพลงต่อ


นั้นสิ... ผมเข้ามาทําอะไรที่นี้กันนะ ผมเห็นว่าไฟในห้องมันเปิดอยู่...

ผมจึงเดินเข้ามา... แล้วยังไงล่ะ... ทําไมถึงต้องเดินเข้ามาล่ะ...

ทําไมถึงไม่เดินกลับบ้านไปเลยล่ะ... นิเราเข้ามาทําอะไรที่นี้กันนะ....

" ไม่รู้... ผมไม่รู้... "

ผมตอบฮารุกะไปแบบนั้น

อึดอัดชะมัด... ทั้งเจ้าพวกนั้น... และก็ริน...

ทุกคนต่างอยู่ที่นี้กันหมด... คนที่เราทําให้เขารู้สึกไม่ดีต่อผม และคนที่ผมรู้ัสึกไม่ดีด้วย

ฮารุกะจิ้มนิ้วไปที่คางตัวเองพลางคิดก่อนจะยิ้มหวานๆให้ไอยะเหมือนคิดอะไรออก

ฮารุกะ : เอโตะ ถ้ามาหาจิฮายะจังล่ะก็ ตอนนี้เธอไปช่วยรุ่นพี่ฮารุถ่ายเอกสารใบสมัครกับปริ้นแผ่นโปรชัวร์อยู่ที่ห้องคอมพ์ น่ะค่ะ~

ฮารุกะพยายามทำให้ไอยะร่าเริงขึ้นเพราะสีหน้าของเขาไม่สู้ดีเอาซะเลย


" บอกชั้นทําไมเนี้ย แล้วทําไมชั้นต้องมาหายัยนั้นด้วย "

ใช่... ไม่แน่ผมอาจจะเข้ามาที่นี้เพื่อฟังเสียงของเธอคนนั้นก็เป็นได้...

ผมที่ถูกเติมเต็มด้วยเสียงของเธอคนนั้น

" งั้นชั้น... ขออยู่ฟังพวกเธอร้องเพลงอยู่ตรงนี้แหละ... "

ฮารุกะ : ขะขอโทษค่า! - ฮารุกะรีบขอโทษไอยะทันทีที่รู้ว่าเธอยุ่มย่ามเรืองของไอยะมากเกินไป

ฮารุกะ : เอ่อ ไหนๆก็มาแล้วไม่มาร่วมกับพวกเราหน่อยหรอคะ? รินจังเองก็หายโกรธคุณแล้วล่ะนะไอยะซัง?


ร่วมด้วยงั้นเหรอ... กับเจ้าพวกนั้นน่ะ... ไม่ดีกว่า...

เล่นไปก็อึดอัดเปล่า ๆ .... แต่ก็นะ...

" ก็ได้... จะให้ชั้นทําอะไรล่ะ "

ฮารุกะยิ้มขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินก่อนจะลากไอยะมานั่งข้างๆรินและที่นั่งของเธอ

ฮารุกะ : ฮิๆ ทางนี้เลยค่ะ

ริน : โอ้? นายเองหรอ? ... - รินทักไอยะสั้นพลางเปลี่ยนจุดมองไปยังรุ่นพี่โครเซ่กำลังร้องเพลงอยู่

ริน : แอบมาดูจิฮายะร้องเพลงอีกแล้วหรอ? พ่อหนุ่มสโต๊กเกอร์? - เธอแอบแซวไอยะพลางเอียงคอแล้วเหล่ตามามองไอยะด้วยรอยยิ้ม


" นิเธอเห็นชั้นเป็นคนยังไงกัน "

ผมถอนหายใจเล็กน้อยก่อนที่จะพูดออกไป

" ชั้นก็แค่เห็นไฟในห้องมันเปิดอยู่เท่านั้นเอง ! "

ริน : เปล่านิ ชั้นก็แค่แซวนิดแซวหน่อยเท่านั้นเอง อย่าพูดเสียงดังใส่ผู้หญิงแบบนี้สิ มันเสียมารายาทนะ ... - รินหลบสสายตาจากไอยะพร้อมกับดื่มน้ำส้มช้า

ริน : ถามชั้นหรอว่าเห็นนายเป็นคนยังไง? ชั้นจะไปตอบคำถามแบบนั้นได้ยังไง? เป็นเพื่อนกันก็ไม่ใช่นิ? - เธอตอบไอยะไปตรงๆและยกมือเชียคนที่ร้องเพลงอยู่บนเวที

ริน : นายเองก็เลิกทำหน้าปั้นยากแบบนั้นซักทีเถอะ ฮารุกะชวนมาสนุกด้วยไม่ใช่รึ? ทิ้งเรื่องแค้นใจไว้ข้างนอกก่อน ตอนนี้เป็นเวลาบันเทิงสำหรับเรานะ


ต่อแล้วนะ

โพสต์ 10-3-2012 19:18:38 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Sayama เมื่อ 19-4-2012 10:32

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย nutchsnon เมื่อ 30-3-2012 21:29


ต่อนะคะ

"อะ อื้อ จะพยายามนะจ๊ะ อะ...พะพรุ่งนี้..."เด็กสาวเงียบไปพักนึงครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

"เรื่องคีย์คุงไม่ต้องเป็นห่วงน้า จะพยายามเต็มที่เลยจ้า แล้วก็....

ตอนกลางวันริโกะจังทานกลางวันไปก่อนได้เลยนะจ๊ะ พอดีว่าเค้า....มีธุระนิดหน่อยนะจ๊ะ " ถ้าให้ริโกะรอมีหวังไม่ได้ทานกลางวันแหงเลย

ต้องไปเดินหาห้องพี่ปี 3 อีก แถมไม่รุจะไปทันเขาออกมารึเปล่า....

"อะ ไม่ต้องห่วงนะ พรุ่งนี้เค้าจะเอาข้าวกล่องไปนะจ๊ะ ขอโทษที่ไม่ได้ไปนั่งกินเป็นเพื่อนน้า ไว้คราวหลังเราไปทานบุฟเฟ่กันนะ"

นะนึกถึงบุฟเฟ่แล้วตัวลอยทุกทีเลยเรา ...

"อะริโกะจัง คือ มีเรื่องจะปรึกษานิดหน่อยนะจะ ....ถ้ามีคนไม่ร้จักออกค่าซื้อของให้เนี่ย เราจะตอบแทนเขายังไงดีนะ?"

เด็กสาวลองพูดเชิงถามๆ ดู เผื่อว่าริโกะจะช่วยเธอได้ เพราะเธอไม่ค่อยถนัดเข้าไปคุยก่อนถ้าไม่มีธุระอะไรนะสิ...

อะเอ่.... ??

ช่างเหอะ....

ริโกะ : หืออออออ? - ริโกะลากเสียงอย่างน่าสนใจก่อนจะหัวเราะเบาๆก่อนจะพูดต่อ

ริโกะ : เย็นนี้ซายะจังเจอคนใจดีจนแอบปลื้มเค้าเลยสิน้า? - ไม่มีคำตอบแต่กลับกลายเป็นการแซวกลับมาของริโกะ ดูเหมือนว่าเธอจะอ่านซายามะออกเรื่องที่พบกับรุ่นพี่ฮารุออกแฮะ



"มะไม่ได้ปลื้มอะไรนี่จ๊ะ....ออกจะนับถือมากกว่านะ พี่เขาก็เป็นคนดีนะจะ"...แต่ถึงจะปลื้มก็ไม่ได้แปลกอะไรมั้ง...

"อ๊ะ..." เผลอหลุดปากออกไปจนได้ สงสัยเรื่องแปปนี้จะปิดริโกะไม่ได้จริงๆเลยน้า แต่จริงๆก็ไม่ได้จะปิดบังอะไรหรอกนะ

"นี่ริโกะ... ที่โทวยามะุคุงเขาบอกว่ามีชมรมที่จะเข้าอยู่แล้วนี่ ชมรมอะไรหรอคะ?" ซายะเริ่มเก็บข้อมูลของโทวยามะ

เพื่อที่จะหาทางชวนเข้าชมรม

กึก กึก
ขณะรอคำตอบจากริโกะ เธอก็หยิบสมุดจดของเธอออกมา ดูเหมือนสมุดนั้นจะเป็นสมุดที่บันทึกเรื่องที่เธอทำในแต่ละวัน

ไม่ได้มีอะไรพิเศษมากนัก แต่สิ่งที่เขียนลงไปต่อจากนี้อาจจะเป็นเรื่องแรกที่ดูแปลก ไปจากบันทึกที่เคยเขียน...

ริโกะ : ฮิฮี่~ เป็นรุ่นพี่ซะด้วยน้า แหมๆ ซายะจังล่ะก็~ - ริโกะยังคงพยายามถามความจริงจากซายามะไม่เลิกราแถมยังทำเสียงไม่อยากจะข้องแวะเรื่องอื่นซักเท่าไหร่นัก

ริโกะ : บู่ววๆ ริโกะ อยากรู้เรื่องของซายะจังก่อนนี่นาถ้าซายะจังไม่บอกริโกะก็ไม่บอกหรอกนะ~*



"อะเอ๋ ...มันก็ไม่มีอะไรนี่ริโกะจังอ่า....แซวแบบนี้มันเขินนะคะ" มันไม่มีอะไรจริงๆนะ...

"ก็แค่รุ่นพี่เขา...ใจดี กะก็เลยอยากจะตอบแทนเล็กๆน้อยๆเท่านั้นเองค่ะ ไม่มีอะไรมากกว่านั้นแน่นอนค่ะ " เด็กสาวยืนยัน

ถ้าตอนนี้ละก็นะ.... ไม่มีจริงๆ

ริโกะหัวเราะอย่าร่าเริงก่อนจะถือสายรอไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ

ริโกะ : ถ้าเป็นเรื่องตอบแทนล่ะก็ำไม่ต้องมีพิธีการมากก็ได้นะ ยิ่งเป็นรุ่นพี่ด้วยแล้วเขาคงเกรงใจเราแหงๆ ดูจากที่ซายะจังพูดมาแล้วเขาคงไม่อยากได้ของตอบแทนหรอกนะ ริโกะคิดว่า

ริโกะ : ส่วนชมรมที่คินจิจะเข้าน่ะหรอเป็นชมรมกลับบ้านน่ะ~ - ริโกะพูดลอย ชมรมกลับบ้านก็คือไม่ได้สังกัตชมรมไหน พอถึงเวลาแล้วก็จะกลับบ้านเลยยังไงล่ะซายะจัง

ริโกะ : แต่ถ้าให้เดาจริงๆ คีย์คงสนใจชมรมกีฬาพวก กรีฑาหรือไม่ก็อาจจะเป็นเคนโด้ล่ะนะ


  
"อะ อื้ม ขอบคุณนะริโกะจัง " คำแนะนำแรกมันช่วยได้เยอะเลยน้า แต่ถึงอย่างนั้นก็อยากจะตอบแทนอะไรเล็กๆน้อยๆ.....

ทำไม่ใช่ของที่ซื้อคงจะไม่ได้คิดมากอะไรหรอก??? เด็กสาวเริ่มครุ่นคิดเกี่ยวกับสิ่งที่เธอจะทำให้พี่เขาได้....

"ชมรมกีฬา...."จิงๆ เราก็ต้องไปซ้อมนี่นา ฮะๆ เกือบจะลืมไปแล้วนะเนี่ย....

"ขอบคุณมากนะริโกะจัง นี่ก็ดึกมากละ ขอตัวไปนอนก่อนนะจะ พรุ่งนี้เจอกันน้า ฝันดีจ้า~ " เด็กสาว เอ่ยลา ก่อนจะวางสายลง

เธอเดินไปยังโต๊ะทำงาน เปิดโคมไฟ เริ่มลงมือวาดรูปตามความเคยชิน

"อืม....?" แปลกหรือเปล่านะ ทำไมเธอถึงได้คิดถึงแต่เรื่องที่จะทำให้พี่เขามากกว่า เรื่องของโทวยามะคุงซะอีก.....

จะมีทางอื่นที่จะชวนริโกะเข้าชมรมด้วยกันนอกจาก การชวนโทวยามะคุงเข้าชมรมวาดรูปมั้ยน้า  

.......อื้อ?... เหมือนเด็กสาวจะนึกอะไรบางอย่างออก เธอปิดสมุดวาดรูปก่อนจะ ล้มตัวลงนอนตรงเตียงที่อยู่ข้างโต๊ะนั้น

อาจจะมีก็ได้มั้ง....



Nomal Event

แต้มคะแนนความสัมพันธ์ริโกะ +1


แต่ด้วยความล้าที่เธอได้รับมาจากวันแรก ทำให้เธอพล้อยหลับไป ....

DAY 2

Action Recovery 15/15

เช้าวันที่สองของการเข้าเรียน ท่าทางอากาศวันนี้จะแจ่มใสสดชื่นเหมาะแก่การตื่นนอนยามเช้าของสาวน้อยจริงๆนะ

[ ตัวเลือก [ 1 ] เข้าเรียนเช้าตรู่ [ 2 ] เข้าเรียนเช้า [ 3 ] เข้าเรียนสาย [ 4 ]  โดดเรียน [ 5 ] อื่นๆ ]


[1] เข้าเรียนเช้าตรู่

"อากาศดีจังน้า~" ซายะ ค่อยๆลุกขึ้น จัดแจงเก็บที่นอนของเธอ ก่อนจะลงไปอาบน้ำและเตรียมตัวไปโรงเรียน

20 นาทีต่อมา

"เดินไปโรงเรียนตอนเช้าๆ นี่ก็ดีเหมือนกันน้า"

บรรยากาศยามเช้า ลมพัดเย็นๆ มีเสียงนกร้อง แดดอ่อนๆ  คนสัญจรบางตา

เธอเดินไปตามถนนเรื่อยๆ พลางคิดถึงเรื่องที่โรงเรียนในวันแรก ....

ไม่นานนักเธอก็มาถึงที่หน้าโรงเรียน วันนี้เธอไม่ได้หลงทางเหมือนเมื่อวาน จริงๆ แล้วบ้านของเธอก็อยู่ไม่ไกลโรงเรียนเท่าไหรนัก

เดินราวๆ 10-15- นาที ก็ถึง เพียงแต่ตรอกซอยมันเยอะซะจนทำเอาเธอหลงทางจนได้

"พี่เขาจะมารึยัง..." อะอ้าว....มะไม่เกี่ยวสักหน่อย

ไปนั่งวาดรูปอยู่บนห้องดีกว่า เธอนึกขึ้นได้พอดีว่าแต่งเรื่องที่จะวาดค้างไว้เมื่อคืน

ย้ายมายังห้องเรียน

ช่วงเวลานี้ยังคงเช้าอยู่ ยังมีเพียงนักเรียนที่เป็นสมาชิกชมรมกีฬาที่นัดซ้อมในตอนเช้ากันและแน่นอนว่าที่ห้องเองก็มีเพียงแค่เพื่อนร่วมชั้นไม่กี่คนที่อยู่ในห้องเรียนนั้น รวมถึงริโกะด้วย ดูท่าว่าเธอยังมาไม่ถึงโรงเรียนหรืออาจจะอยู่ที่อื่นก็ได้?

กริ๊กๆ - เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ดูเหมือนว่าจะมีข้อความเข้านะ

[ From Riko

~ ฮายยยย โอฮาโยะ ตื่นรึยังซายะจัง ริโกะตื่นแล้วนะจ้า > o <~

เดี๋ยวอีกซักพักจะไปรับที่บ้านนะ แล้วเจอกันจ้า อย่าตื่นสายล่ะ~* ]

.. ... ...


"อะ ข้อความ??" เสียงเตือนของข้อความทำให้เด็กสาวละสายตาจากสมุดของเธอ

"ระริโกะ จะมารับที่บ้านหรอ?? ดะเดี๋ยวสิ" มือเล็กลนลานรีบพิมพ์ข้อความตอบกลับริโกะไป

to riko
ริโกะจัง ตอนนี้เค้าอยู่ที่รร.แล้วนะจะ พอดีวันนี้ตื่นเช้าเลยออกมาเร็วนะ เจอกันที่รร.นะจะ

"เกือบไปแล้วไง..." เด็กสาวพึมพำกับตัวเอง เธอวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะ และเริ่มลงมือวาดรูปต่อ

กริ๊กๆ

[ From Riko

เห? O _ O!! ซายะจังตื่นเช้าจังเลย ว่าแต่ไปโรงเรียนตั้งแต่ตอนนี้เลยหรอ?

ฮุๆ แอบไปดักรอรุ่นพี่คนนั้นใช่ม้า? + _, +

แล้วเป็นไง? เจอตัวเค้ารึยัง? > w <~*



"หะหะหะ ห๊าาาาาา~า " ซายะอุทานเสียงหลง เธอปิดปากตัวเองแทบไม่ทัน ถึงในห้องจะมีคนอยู่น้อยก็เถอะ....


to riko

ไม่ใช่แล้วจ้าาา เค้านั่งวาดรูปอยู่ในห้องต่างหากกก

[ระริโกะ อ่า เรื่องน่าอายแบบนั้น จะกล้าทำได้ยังไงเล่าา ....แง้]

เด็กสาวได้แต่คิดในใจ อะอากาศมันร้อนตั้งแต่เมื่อไหรกัน....เธอเริ่มรู้สึกว่าหน้าร้อนไปถึงใบหู....

มะมีสมาธิหน่อยสิเรา....

กริ๊กๆ

[ From Riko

อย่างนั้นหรอกหรอ~? คิกๆ~*

อ๊ะ ว่าแต่ เรื่องรุ่นพี่คนนั้นยังคุยกันไม่ถึงไหนเลยนี่นะ?

รุ่นพี่คนนั้นอยู่ปีไหนหรอ? แล้วพอจะจำลักษณะเด่นๆของเขาได้รึเปล่า? เผื่อริโกะรู้จักเขานะ

อ๊ะ~ ริโกะขึ้นรถบัสมาแล้วน้า อีกซัก 10 นาทีก็ถึงแล้ว~ >  w  <~]



To riko

มะไม่ต้องสนใจขนาดนั้นก็ได้จ้า ไม่มีอะไรมากหรอก  ไว้คุยต่อที่รร.น้า

เด็กสาวพิมพ์ตอบกลับอย่างรวดเร็ว ...

แล้วไหงเราต้องเขินด้วยเล่า.......ซายะก้มหน้างุดกับกระดาษวาดรูปของเธอ

ริโกะแซวมากไปแล้วน้า งื้ออ ~ ออ

ออกไปเดินเล่นรอริโกะดีกว่า......... ไวเท่าความคิด เธอรีบลุกจากที่นั่งและเดินออกไปตามทางเดินทันที

เธอเดินดูตึก ไปเรื่อยๆ ไม่ได้มีจุดหมายปลายทางอะไร เพราะดูท่าความคิดแปลกๆ มันทำให้เธอรู้สึกกระวนกระวาย จนไม่มีสตินะสิ ....

ความคิดที่ว่า ....ทำไมต้องใส่ใจเรื่องรุ่นพี่คนนั้นนะสิ

กะก็แค่อยากขอบคุณเท่านั้นเอง พะเพราะริโกะจังแซวมันเลยกลายเป็นแบบนี้ไปได้....มะไม่สิมันเป็นก่อนจะถูกแซวอีกนี่....

ง่าาา ~าาา ความรู้สึกนี้มันอะไรกันนน

ในขณะที่ซายามะกำลังเดินเหม่อลอยไปตามทางเดินนั้น เธอก็ได้มือเรียวบางสองข้างดันไหล่เธอจากด้านหน้าไว้อย่างฉิวเฉียดก่อนที่จะชนคนตรงหน้าของเธอ



??? : เดินเหม่อลอยแบบนี้ ระวังชนคนอื่นนะ

หยิบสาวที่สูงพอๆกับซายามะพูดพร้อมกับใบหน้าที่ดูอ่อนวัยมาก แต่พอลองดูริบบิ้นของเธอ เธออยู่ปีสามนี่นาแถมยังเป็นห้องบีอีกด้วย

??? : อะไรทำให้เดินเหม่อลอยได้ขนาดนี้เอ่ย?


"อะ ขะขอโทษคะ "เสียงของรุ่นพี่ปี 3 คนนั้นทำให้เธอเรียกสติกลับมาได้

"มาเดินเล่นนะคะ พอดีคิด.....อะไรเพลินๆ ไปหน่อยนะคะ" เด็กสาวชะงักเมื่อนึกถึงเรื่องที่เธอคิดมาก.....

"ขอโทษที่รบกวนนะคะ อ่า ? หนูชื่อ ซายามะ โคคุริค่ะ อยู่ปี 1 ห้อง b " เด็กสาวพูดแนะนำตัวเมื่อเห็นว่า รุ่นพี่คนนั้น เป็นรุ่นพี่สาขาเดียวกับเธอ

ทำความรู้จักไว้หน่อยดีกว่า เพื่อมีเรื่องที่สามารถถามพี่เขาได้

รุริ : ปีสามห้องบีจ๊ะ โกโระ รุริ แล้วก็เป็นประธานชมรมมังงะด้วย ยินดีที่ได้รู้จักนะ โคคุริซัง - เธอยิ้มบางๆให้พร้อมกับแนะนำตัว

รุริ : ว่าแต่ โคคุริซังชื่อคุณๆนะ เธอเคยยื่นเรื่องขอเข้าชมรมมังงะรึเปล่า?


"อะอะ ยะยินดีที่ได้รู้จักคะ!!! "

ตะตึกตึกตึกตึก เสียงหัวใจเต้นเป็นกลองรัว  บะบังเอิญจังง ทะทำไงดีตื่นเต้นจัง รุ่นพี่เป็นประธานชมรมมังงะหรอ

"ขะขอเรียกว่าพี่รุรินะคะ !! คะคือว่าอยากจะไปดูห้องชมรมอีกจังเลยค่ะ อยากดูผลงานของรุ่นพี่ด้วย บะแบบว่า อยากเข้าชมรมมากๆเลยค่ะ !! "

เด็กสาวพูดรัวจนแทบจะหายใจไม่ทัน อันที่จริงคนฟังอาจจะฟังไม่ทันด้วยซ้ำ....

"อ๊ะ...ขะขอโทษค่ะ แหะๆ" เด็กสาวเก็บอาการไว้แทบไม่อยู่ เธอได้แต่ก้มหน้าหัวเราะ ...

เขินชะมัดเลย นี่เราดีใจมากไปหรือเปล่าเนี่ย ทะทำไงดี อยากจะเข้าชมรมจะแย่

'ถ้าชวนคีคุงเข้าชมรมได้ ริโกะก็จะเข้าด้วย...'

ทำยังไงดี.... ทำยังไงจะให้โทวยามะคุงมาเข้าชมรมด้วยกัน

"พี่รุริค่ะ ตอนเย็นขอแวะไปดูห้องชมรมได้มั้ยค่ะ" เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมาถามรุ่นพี่

รุริ : อะอื้อ ได้สิ ยินดีต้อนรับทุกเมื่อเลยจ๊ะ - หญิงสาวหัวเราะเบาๆ กับท่าทีของซายามะ

รุริ : เป็นเด็กตลกดีจัง อึฮึๆ ตายจริงขอโทษจ๊ะ เผลอหัวเราะซะได้ - รุ่นพี่รุริกล่าวขอโทษที่อาจจะทำเสียมารายาทกับซายามะ



"มะไม่เป็นไรค่ะ งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ แล้วพบกันค่ะ" เด็กสาวโค้งน้อยๆ ก่อนจะเดินออกมา

หวา นี่ผ่านมากี่นาทีแล้วนะ ริโกะจะมาถึงหรือยังนะ??

"อะอ่าว ...เราเดินผ่านทางนี้มาแล้วนี่นา..." เธอชักรู้สึกว่า อาการหลงทางของเธอชักจะกำเริบอีกแล้ว...

เพราะตอนเดินมาไม่ได้ดูทางเลยนี่นะ เด็กสาวตัดเพ้อในใจ เธอมองไปรอบๆ เผื่อว่าจะมีคนอยู่บ้าง

แต่ก็โชคร้ายหน่อยที่เวลาเช้าแบบนี้บนอาคารเรียนชั้นนี้ยังไม่มีคนมาเลย

"อะ" รู้สึกว่าโชคอาจจะเข้าข้างเธอนิดหน่อยละมั้ง ด้านขวามือของเธอมีห้องที่เหมือนจะเป็นห้องชมรม

"ชมรมดนตรี?? "อาจจะมีคนมาซ้อมตอนเช้าก็ได้นะ เข้าไปถามทางดีกว่า เดี๋ยวจะหลงไปมากกว่านี้แล้วจะกลับไม่ทันริโกะ

ครืด~

"ขอโทษนะคะ ขอรบกวนหน่อยค่ะ "เด็กสาวชะโงกหน้าเข้าไปพร้อมกับเอ่ยตามมารยาท

เธอกวาดตามองเข้าไปในห้อง น่าจะมีคนที่ช่วยเธอได้นะ



??? : อ้า สวัสดีจ๊ะ จะมาสมัครเข้าชมรมสินะ? - หญิงสาวภายในห้องเอ่ยถาม ดูเหมือนว่าจะมีสมาชิกอยู่ในชมรมที่กำลังเล่นกีต้าอยู่นะ



"สวัสดีค่ะ ไม่ได้จะมาสมัครหรอกค่า พอดีว่าจะมาถามทางไปห้องของปี 1 นะคะ พอดีเดินหลงได้สักพักแล้วนะคะ" เด็กสาวตอบไปตามความจริง

"อ่ารบกวนช่วยบอกทางหน่อยนะคะ "

??? : เอะ? อื้อ แต่ว่าเธอก็อยู่ปีหนึ่งอยู่แล้วไม่ใช่หรอ? แล้วแถมริบบิ้นเป็นของห้อง B ด้วยก็น่าจะอยู่ตรงนั้นไม่ใช่หรอจ๊ะ - หญิงสาวเอ่ยพลางชี้ไปด้านหลังของซายามะที่เธอเพิ่งเดินผ่านมา

??? : ถ้ามาที่นี่ น่าจะรู้อยู่แล้วนี่นา? - หญิงสาวทำท่าสงสัยด้วยสีหน้างวยงง ก่อนจะเหมือนคิดอะไรออก

??? : อ๊ะ จริงสิ นี่สินะ ที่เค้าเรียกว่าเด็ก บ๊อง น่ะ?~  น่ารักจัง~- เธอพูดพลางยิ้มและหัวเราะเบาๆในลลำคอ


"อ๊ะ....เอ่อ..." เด็กสาวหน้าแดงไปถึงใบหู ท่าทางวันนี้เธอจะบ๊องจริงๆนั้นแหละ....

"ขะขอบคุณนะคะ ขะขะขอตัวก่อนละค่ะ" เด็กสาวลนลานก่อนจะรีบออกมากจากห้องนั้น

เธอเดินไปที่ห้องของเธอ ก่อนจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะ.....

เฮ้อ.....ดีนะที่มาทัน

เมื่อซายามะเดินกลับมายังห้องเรียน ในขณะที่เธอเดินกลับมานั่งที่ของตัวเองเธอจึงได้เห็นว่าริโกะเองก็มาถึงแล้ว

ริโกะ : โอฮาโยะ~ ซายะจัง - เธอยิ้มร่าพลางสวมกอดซายามะจากด้านหลังเหมือนเมื่อวาน

ริโกะ : โม่ ซายะจังดันตื่นเช้าซะได้ เลยไม่ได้ไปรับเลยง้า~* - เธอคลอเคลียซายามะอย่างสนิทสนมดูเหมือนว่าเธอเองจะชอบแกล้งหรือว่าชอบคลุกคลีกับคนอื่นกันนะ?

ริโกะ : ว่าแต่ทำไมมาเช้าจังเลยล่ะ? มีธุระอะไรหรือเปล่า? อ่ะ หรือว่า กลัวจะเดินหลงเลยมาแต่เช้ากันนะ?


โพสต์ 12-3-2012 21:49:16 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย nutchsnon เมื่อ 18-3-2012 21:05

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย g-zero เมื่อ 18-3-2012 15:36

โซสุเกะทำท่าทางงุนงงกับอาการหงุดหงิดของอาเรียเล็กน้อยก่อนจะเซ็ทเครื่องรับสัญญาณต่อแล้วหันมาทางคินจิ

"เรื่องนั้นมันก็มีวิธีอยู่ล่ะน่ะแต่ไว้ทีหลังก่อน ตอนนี้ทำงานให้เสร็จดีกว่า โทยามะงานนี้ต้องขอให้ช่วยหน่อยน่ะ นายรู้จักกับคันซากิมากกว่าชั้น" โซสุเกะคงทำได้แค่บันทึกการสนทนาทั้งหมดเท่านั้น ส่วนเรื่องช่วยเหลืออาเรียหลักๆคงต้องพึ่งคินจิแล้ว

"ทางนี้พร้อมแล้วล่ะคันซากิ เธอพร้อมเมื่อไหร่ก็เริ่มได้เลย" โซสุเกะพูดพร้อมทำมือให้สัญญาณบอกอาเรีย

อาเรีย : ชั้นพร้อมเสมอย่ะ ว่าแต่รุ่นพี่แรนอยู่ที่ไหนล่ะ? - อาเรียถามซางาระ ดูเหมือนว่ารุ่นพี่แรนจะเป็นคนลึกลับจริงๆขนาดว่าอาเรียและคินจิที่น่าจะเป็นสายสืบฝีมือดียังตามรอยเขาไม่ได้เลย คงเป็นการดีที่ซางาระได้ยิงเครื่องสัญญาณติดตามตัวไว้กับรุ่นพี่แรนในการบอกตำแหน่งของเขา


"งั้นใช้นี่ตามตัวไปแล้วกันน่ะ" โซสุเกะหยิบเครื่องที่ใช้ตามตัวแรนออกมาอีกเครื่องแล้วยื่นให้อาเรียไป

"ฝากด้วยล่ะ ขึ้นอยู่กับเธอแล้วน่ะ" โซสุเกะพูดฝากความหวังไว้กับอาเรีย

อาเรีย : ระรู้แล้วย่ะ - หญิงสาวสบัดทวินเทลของตัวเองแก้เก้อพลางเดินขึ้นไปยังดาดฟ้า

คินจิ : หวังว่ายัยอาเรียคงไม่วีนใส่รุ่นพี่แรนซะจนเขารู้ตัวหรอกนะ แต่ว่า ... รุ่นพี่แรนเองก็เพิ่งกลับมา คงไม่คุ้นเคยกับที่นี่ตอนนี้เท่าไหร่หรอกมั้ง ... - ชายหนุ่มเองก็หวังว่าอย่าให้อาเรียทำแผนพังซะตั้งแต่วันแรกเลย

จากสัญญาณเครื่องตามตัวดูเหมือนว่าอาเรียจะเดินขึ้นมาบนดาดฟ้าแล้ว

อาเรีย : คินจิ ซางาระได้ยินหรือเปล่า? พวกเราโดนเล่นแล้วล่ะ? ....

คินจิ : หา? หมายความว่าไง

อาเรีย : สงสัยรุ่นพี่เขาจะรู้ตัวแล้วล่ะ ....  เครื่องจับสัญญาณน่ะ ถูกทิ้งไว้ตรงพุ่มไม้นี่เอง


"พลาดไปหรือเนี่ย" โซสุเกะยังคงตีหน้าเฉยอยู่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"ก็เท่าที่ชั้นรู้มาแรนน่าจะอยู่ชมรมดนตรีเนี่ยแหละ แล้วก็รู้จักหัวหน้าชมรมการแสดงที่ชั้นอยู่ด้วย ถ้าจะเสาะหาข้อมูลคงต้องผ่านทางนั้นแล้วล่ะ" โซสุเกะวิเคราะห์สถานการณ์และหาความเป็นไปได้อย่างใจเย็น

"งั้นวันนี้คงต้องล้มเลิกแผนนี้กันไปก่อนแล้วล่ะ แล้วลองไปหาข้อมูลจากคนรอบๆตัวหมอนั่นแทนเอา" โซสุเกะเสนอความคิดออกมารอการตัดสินใจของอาเรียกับคินจิอีกที

คินจิ : ถ้าอย่างนั้นคงต้องฝากเรื่องนี้ให้กับนายแล้วล่ะซางาระ

อาเรีย : อืม ทางเรื่องของฝั่งการแสดงพวกเราคงเข้าไปยุ่งไม่ได้ เดี๋ยวพวกชั้นจะลองสืบเอาจากทางกรรมการนักเรียนเองก็แล้วกัน เลิกกัน .. - พรึบเสียงตัดสายจากอาเรียดังขึ้นดูเหมือนว่าเธอเองก็คงกลับมาหาพวกเขาอีกครั้งแน่


"จะบอกให้สืบก็เถอะน่ะ แต่ปัญหาคือมันไม่ใช่งานถนัดของชั้นน่ะสิ" โซสุเกะคิดหนักเล็กน้อยเพราะงานปกติเขาจะเป็นพวกเข้าไปบู๊และกำจัดเป้าหมายซะมากกว่า

"ถ้าจะสืบข้อมูลไปๆมาๆจะกลายเป็นว่าชั้นจะไปถามตรงๆเลย ถ้าให้ดีคงต้องให้คนอื่นทำงานนี้แทนน่ะ" โซสุเกะวิเคราะห์อย่างใจเย็นมาก

คินจิ :  อย่านั้นหรอ ? ลำบากแย่เลยนะ - คินจิพยักหน้าอย่างเข้าใจ

คินจิ : ถ้างั้นเอาไว้จะลองสืบเท่าที่ทำได้ก็แล้วกัน ถ้านายได้เรื่องอะไรล่ะก็มาบอกพวกเราได้เลยนะ - คินจิยกมือลาซางาระทั้งแบบนั้นไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ


"อ่า..." โซสุเกะพยักหน้ารับก่อนจะเดินไปที่ห้องเก็บของเก่าเพื่อมาเอาบอนตะคุงกลับบ้าน เขาปลดระบบรักษาความปลอดภัยออกแล้วเข้าไปในตัวบอนตะคุง

'ขืนทิ้งไว้ที่นี่คงมีปัญหาเยอะล่ะน่ะ' โซสุเกะเซ็ตระบบแล้วเดินเครื่องทันที

"ฟุโมะ!!!" บอนตะคุงเริ่มทำงานอีกครั้ง

'รีบกลับบ้านดีกว่า' บอนตะคุงเริ่มอออกเดินทางมุ่งหน้าไปทางหน้าโรงเรียนทันที

ไม : ? อ้าว ... ซางาระ? - เสียงไมเอ่ยทักบอนตะคุงตรงทางเดินโรงยิม หยิบสาวรุ่นพี่ในชุดพละผสมบูเมอร์ ยืนถือดาบยาวคู่กายไว้ เอ่อ ดูท่ามันจะเป็นเรื่องปรกติสำหรับเธอสินะ?

ไม : จะกลับแล้วหรอ? ด้วยชุดนั่น? ...


"ฟุโมะ?" โซสุเกะเห็นไมแล้วจึงถอดส่วนหัวออกมา

"ถ้าทิ้งเจ้านี่ไว้ที่นี่คงไม่เป็นการดีล่ะน่ะ ชั้นก็เลยจะเอาไปเก็บไว้ที่พักของชั้นดีกว่า" โซสุเกะอธิบายสถานการณ์ตรงไปตรงมา

"งั้นชั้นขอตัวกลับก่อนน่ะเพราะว่าเดี๋ยวเจ้านี่พลังงานจะหมดซะก่อนแล้วขนลำบากน่ะ"

ไม : อืม ... แล้วเจอกันใหม่ ... - รุ่นพี่ไมตอบซางาระก่อนจะเดินจากเขาไป

ดูเหมือนว่าตอนนี้จะเย็นมากแล้ว คงได้เวลาที่ซางาระต้องกลับห้องพักแล้วล่ะนะ


"อ่า แล้วเจอกัน" โซสุเกะสวมส่วนหัวบอนตะคุงอีกครั้งก่อนออกเดินทางกลับบ้าน

ในขณะที่ซางาระกำลังสวมชุดบอนตะคุงเดินออกจากโรงเรียนท่ามกลางผู้คนที่สัญจรกันออกจากโรงเรียน ดูเหมือนว่าซางาระจะรู้สึกได้ถึงแรงกดดันจากสายตาที่จับจ้องบอนตะคุง

ความรู้สึกกดดันที่แผ่มาจากใครบางคนที่เดินสวนกับเขาเข้ามาในโรงเรียน สัญชาติญาณบอกว่า ต้องมีเรื่องไม่ชอบมาพากลเกิดขึ้นแน่ๆ

Event

[ Action Coin ต้องการ 5 ]
[ ตัวเลือก [ 1 ] เสาะหาเบาะแสของดวงตาคู่นั้น [ 2 ] แอบสะกดรอยตามความรู้สึกนั้นไป [ 3 ] ไม่สนใจและตรงกลับบ้าน ]


"ฟุโมะ?" โซสุเกะชะงักไปเล็กน้อยแล้วเดินต่อไปทันที เพื่อไม่ให้ผิดสังเกตุ แล้วหลบฉากมาและกลับหลังแล้วเริ่มสะกดรอยตามจากแรงกดดันนั้น

'......' โซสุเกะสะกดรอยตามแบบไม่ให้ผิดสังเกตุ ถ้าดูจากภายนอกจะดูเหมือนบอนตะคุงกำลังเดินเล่นไปมาอย่างสนุกสนาน เพราะมีชุดบอนตะคุงทำให้โซสุเกะดำเนินการอะไรสะดวกแบบน่าแปลก

"ฟุโมะ ฟุโมะ ฟุโม ฟุโม้!!!" โซสุเกะกดให้ระบบเสียงบอตะคุงทำงานทำให้ดูน่ารักไปเลยซะงั้น เป็นการสะกดรอยที่แนบเนียนแบบแปลกๆ

[ ย้ายมายังห้องกระจายเสียง 1 ]

ดูเหมือนว่าผู้ต้องสงสัยจะเข้ามายังห้องกระจายเสียง จากบรรยากาศรอบๆ ดูเหมือนว่าจะมีแรงกดดันที่สูงเอาเรื่อง ดูจากสถานที่แห่งนี้แล้วเหมาะแก่การลอบสังหารคนสำคัญๆของโรงเรียนนี้ได้เลยเพราะแผนผังของห้องนี้สามารถเป็นจุดดักซุ่มยิงได้จากหลายๆสถานที่ในโรงเรียนเลยก็ว่าได้

[ ตัวเลือก [ 1 ] บุกเข้าไป [ 2 ] รอก่อน ]


'รอก่อนดีกว่า รีบบุกไปคงไม่เป็นการดีแถมในชุดนี้เข้าไปมันโจ่งแจ้งเกิน' โซสุเกะก็อยากบุกเข้าไปอยู่แต่จะทิ้งชุดบอนตะคุงก็ไม่ได้จึงตัดสินใจเดินสังเกตุการณ์จากรอบๆแบบไม่ให้ผิดสังเกตุ แต่เขาคงลืมอะไรไปอย่างว่าแค่ชุดนี้มันก็ผิดสังเกตุมากแล้ว

'ถ้าโดนโจมตีตอนนี้ก็ยังปลอดภัยอยู่ เพราะมีชุดนี้ป้องกันไว้ จริงสิเปิดระบบตรวจจับไว้หลายๆแบบก่อน' โซสุเกะเปิดระบบตรวจสอบสิ่งเคลื่อนไหว ตรวจจับความร้อนและอีกหลายๆแบบ ตอนนี้เขาสามารถเช็คได้ทุกอย่างว่ารอบๆตัวมีอะไรบ้าง ในอาคารในห้องต่างๆมีอะไรบ้างแบบคร่าวๆ

เมื่อซางาระมองไปยังด้านในห้องผ่านอุปกรณ์จับความร้อนดูเหมือนว่าจะเป็นผู้หญิงสูงราวๆ 157 เซนติเมตร แต่พอลองมองดูดีๆ ดูเหมือนว่าเด็กคนนี้จะเหน็บบางอย่างไว้ที่ต้นขาของเธออาจจะเป็นอาวุธปืนก็เป็นไปได้

ดูเหมือนว่าคนที่อยู่ด้านในห้องจะกำลังทำอะไรบางอย่างอยู่ในห้องนั้น ดูเหมือนว่าเธอจะเปิดอะไรซักอย่างด้านในและการวางมือของเธอคงจะกำลังเปิดคอมฯอยู่เป็นแน่


'อืม ถ้ามีแค่อาวุธปืนกับของมีคมทั่วไปก็น่าจะรับมือไหว' โซสุเกะเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีอาวุธร้ายแรงแถมตัวเขายังมีชุดป้องกันแบบพิเศษก็น่าจะลุยได้แบบไม่มีปัญหา แต่เขาไม่ใจร้อนเดินเข้าใกล้ห้องกระจายเสียงแบบช้าๆเงียบๆจนมาถึงตรงหน้าต่างแล้วหลบข้างๆหน้าต่าง จากนั้นก็ใช้กล้องติดสายขนาดเล็กที่เชื่อมต่อกับบอนตะคุงแอบลอดหน้าต่างแล้วปรับมุมให้เห็นเป้าหมาย ตอนนี้โซสุเกะเตรียมตัวรับมือสถานการณ์ไว้อย่างดีมาก

พบเรย์กิ

ดูเหมือนว่าคนที่อยู่ด้านในห้องนั้นจะเป็นเด็กผู้หญิงที่ใช้ปืนไรเฟิลซุ่มยิงไอยะ แต่ว่าน่าแปลกที่คราวนี้เธอไม่ได้พกปืนไรเฟิลเอาไว้ด้วย และดูท่าบรรยากาศของเธอจะดูแปลกไปจากตอนแรกที่พบกันด้วยเช่นกัน

เรย์กิ : เรียบร้อย~ คราวนี้ก็เป็นไปตามแผน~ - เธอพูดพลางยืดเส้ยยืดสายอย่างสบายใจพลางนั่งไขว่ห้างฯจ้องมองจอคอมพิวพ์เตอร์ที่มีตัวอักศรจำนวนมากวิ่งไปวิ่งมาอยู่


ตอนนี้โซสุเกะบันทึกภาพและเสียงทุกอย่างไว้ตลอด

'ต้องบุกเข้าไปแล้วล่ะมั้ง เบี่ยงเบนความสนใจออกมา' โซสุเกะติดตั้งกล้องส่องไปทางคอมพิวเตอร์ไว้แบบให้หากล้องได้ยากมากแล้ว โดยคอยส่งภาพแล้วบันทึกลงที่ตัวบอนตะคุงเลยเพื่อความปลอดภัยของข้อมูลและโซสุเกะก็เปิดให้บอนตะคุงบันทึกภาพรอบตัวเองไปด้วยแล้วอ้อมมาทางประตู

"ฟุโมะ!!!!!!!" โซสุเกะถีบประตูกระเด็นออกแล้วหยิบกระบองไฟฟ้าที่ไว้ช็อตให้สลบมาตั้งท่าสู้ไว้

"ฟุโมะ ฟุโมะ ฟุโมโมโม้!!!!!!(ขอหยุดแกตรงนี้เนี่ยแหละ)" โซสุเกะในชุดบอนตะคุงพูดให้น้ำเสียงท้าทายแล้วพุ่งเข้าใส่เรย์กิทันที เพราะว่าแม้จะวางกับดักอะไรไว้ต่อให้เป็นระเบิดก็ทำอะไรชุดนี้ไม่ได้แน่นอนยกเว้นมันจะแรงระดับ C4 ขึ้นไปอะไรแบบนี้

เรย์กิ : เห? มีคนเข้ามาขัดในเวลาแบบนี้ด้วยหรอเนี่ย? - เธอยิ้มพลางลุกขึ้นช้าๆ

เรย์กิ : แถมใส่ชุดตุ๊กตาหนูมาซะน่ารักเลย เป็นคนจากลุ่มไหนอย่างนั้นหรอจ๊ะ? หนูน้อย? - เธอเอ่ยถามพลางเลียปากเบาๆ ดูๆไปแล้วไม่เหมือนกับเรย์กิที่พบกับเขาเมื่อตอนกลางวันเลย


'ดูจากท่าทางน่าจะปลอมตัวมา' โซสุเกะวิเคราะห์จากท่าทางกิริยาและอาวุธที่พกไว้นั้นไม่เหมือนเรย์กิที่เขาเจอก่อนหน้านี้

"ฟุโมโมะ ฟุโมโมโมะ ฟุโมะ ฟุโม้!!!!!!(แกยอมให้จับแต่โดยดีเถอะ ไม่งั้นคงต้องเล่นแรงหน่อยน่ะ)" โซสุเกะบังคับให้บอนตะคุงเข้าไปอย่างรวดเร็วแต่ระมัดระวังและพยายามเข้าล็อคตัวเรย์กิที่คาดว่าเป็นตัวปลอมให้ได้

เรย์กิ : อืมมมมม พูดได้แต่ ฟูโมะๆ อย่างนั้นหรอ? ถึงจะน่ารักก็เถอะนะ แต่ว่ามาเห็นแบบนี้แล้ว คงจะปล่อยให้หนีไปไม่ได้ซะแล้วสิ ถ้างั้น ชั้นจะกำจัดหนูน้อยไม่ให้ทรมาณเองน้า~ - เธอยิ้มให้บอนตะคุงเห็นเขี้ยวเล็กๆของเธอเหมือนกับว่าตอนนี้เธอเป็นแมวสาวพร้อมจะจับหนูบอนตะคุงกินเป็นอาหารมื้อเย็นซะแล้ว


"ฟุโมะ ฟุโมโมโมะ ฟุโม้!!!!(เดี๋ยวก็รู้)" ถึงโดนมองเป็นหนูแต่ก็เป็นหนูที่ระเบิดยังทำลายไม่ได้ด้วยซ้ำ โซสุเกะหยิบปืนอัดลมที่ซ่อนไว้บนตัวบอนตะคุงออกมายิงกระสุนยางใส่ กระสุนนี้อานุภาพนับว่าเบามากแต่ถ้าโดนหัวก็เพียงพอทำให้น็อคสลบไปได้้

'ลองเชิงกันก่ินล่ะ' โซสุเกะยิงไปพร้อมสร้างระยะห่างเล็กน้อยเพื่อรอดูการเคลื่อนไหวของเรย์กิต่อไป

หยิงสาวหยิบแว่นตากันลมขึ้นมาปัดกระสุนยางที่พุ่งเข้ามาออกไปอย่างง่ายดายจนกระจกที่อยู่ด้านข้างนั้นเกิดรอยร้าว

เรย์กิ : หึๆ ใช้กระสุนยางอย่างนั้นหรอ?  - แกร๊ก หญิงสาวสามแว่นตาป้องกันเอาไว้พลางยิ้ม

เรย์กิ : เล่นดูถูกกันแบบนี้ระวังไม่ได้ตายดีน๊ะจ๊ะ หนูน้อย! - กริ๊ก เธอหยิบปืนบาเร็ตต้าที่มีออฟชั่นเลเซอร์และปลอกเก็บกระสุนขึ้นมายิงใส่ซางาระ แต่ดูเหมือนว่ากระสุนนั้นจะได้รับการปรับแต่งมาแต่ก็ไม่อาจทำอะไรชุดบอนตะคุงได้

เรย์กิ : เห .... นั่นชั้นโมให้กระสุนมันแรงแล้วก็เร็วกว่าเดิมตั้งสองเท่าเชียวนะ ชุดนั่นมันอะไรกันน้า ... - เธอพักปืนไว้ข้างๆไหล่ของเธอพลางสงสัยและใช้ความคิดอยู่แบบนั้นเหมือนกับว่าไม่กลัวซางาระเลยแม้แต่น้อย
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | สมัครสมาชิก

รายละเอียดเครดิต

รายชื่อผู้กระทำผิด|โทรศัพท์มือถือ|รูปแบบข้อความล้วน|Otaku Fever Fansite

GMT+7, 16-9-2019 17:43 , Processed in 0.277133 second(s), 23 queries .

Powered by Discuz! X3.2 R20150609, Rev.38

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้