Otaku Fever Fansite

 ลืมรหัสผ่าน
 สมัครสมาชิก
ค้นหา
เจ้าของ: nutchsnon

[ Play ] School Fever : Frist SS >> R.I.P Mode <<

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 28-4-2012 19:27:30 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย nutchsnon เมื่อ 4-5-2012 02:33

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Eureka_GL_World เมื่อ 4-5-2012 01:25


ริสะ : หวา!!? - ริสะตกใจทันทีที่ร่างของตัวเองลอยขึ้นด้วยแรงแขนของรุ่นน้องที่ตัวเล็กกว่า

ริสะ : ดะเดี๋ยวสิไอยะคุง พะพี่เดินเองได้นะ นี่ โม่ฟังกันหน่อยซี่ ...! - เธอเอ่ยบอกไอยะด้วยเสียงติดๆขัดๆ เหมือนคนไม่ค่อยมีแรงซักเท่าไหร่ หน้าของเริ่มแดงเพราะความอายต่อสายตาคนเบาบางที่ผ่านไปมา

ริสะ : ..... นะน่าอายจังเลย โถ่ ... - สุดท้ายเธอก็ต้องยอมให้ไอยะอุ้มเธอมาจนถึงห้องพยาบาล

อาจารย์ห้องพยาบาล : หืม? แหม ตายจริง หนุ่มน้อยปีหนึ่งอุ้มรุ่นพี่ปีสามมาจนถึงนี่เลยหรอจ๊ะ? - อาจารย์แอบแซวไอยะกับริสะ

ริสะ : มะๆๆ ไม่ใช่นะคะอาจารย์ หนูแค่รู้สึกมึนหัวนิดหน่อยเอง นะน้องเค้าก็อุ้มหนู ... มานี่ ...

อาจารย์ : ฮะๆๆ จ้าๆ ก่อนอื่นเลยนะพ่อหนุ่มพาพี่สาวเค้าไปนอนตรงเตียงที่ว่างอยู่ก่อนก็แล้วกัน เดี๋ยวครูไปดูอาการให้


ผมหยักหน้าตามอาจารย์ในห้องพยาบาลจากนั้นก็ผมก็ค่อย ๆ วางตัวรุ่นพี่ริสะลงที่เตียง

" เดี๋ยวผมจัดการธุระให้เองครับ "

ผมบอกกับรุ่นพี่ริสะหลังจากวางตัวของเธอที่เตียง จากนั้นผมก็เดินออกจากห้องพยาบาลไปที่ห้องชมรมดนตรีทันที

" ขอโทษทีให้รอ "

ผมเข้ามาในห้องชมรมพร้อมพูดออกไปอย่างงั้น

จิฮายะ : อื้มไม่เป็นไรค่ะ ... - เธอตอบเสียงเรียบๆทั้งยังนั่งอยู่ที่เก้าอี้อย่างเรียบร้อย

จิฮายะ : แล้วเรื่องเอกสารขอยืมเครื่องดนตรี? ... - เธอเอ่ยถามไอยะพร้อมกับหยิบเอกสารการขอยืมเครื่องดนตรีให้ไอยะ

จิฮายะ : คุณพอจะจัดการให้ได้มั้ย?


" ถ้าเรื่องแค่นี้ทําไม่ได้ ชั้นคงไม่มีหน้าไปยืนบนเวทีกับรุ่นพี่ริสะแล้วล่ะ "

ผมพูดพร้อมหยิบเอกสารจากจิฮายะมา

" ถ้างั้นขอฟังรายละเอียดหน่อยก็แล้วกัน "

จิฮายะ : ก็ มี กีต้าไฟฟ้า 2 ฟรุ๊ต 1 ฮาโมนิก้า 1 กีต้าเบส 1 แล้วก็ ไวโอลิน 1 นะ ถ้าจำไม่ผิด - จิฮายะไร่รายการของที่จะยืมเมื่อไอยะก้มไปมองก็ปรากฏว่าตรงตามที่เธอบอกทุกอย่าง

จิฮายะ : แล้วรุ่นพี่ริสะเป็นยังไงบ้าง?


นั้นสิ เราไม่ได้ฟังอาการจากอาจารย์ก่อนออกมาเลย...

" ไม่รู้สิ ชั้นออกมาก่อนที่อาจารย์จะตรวจน่ะ แต่คงไม่น่าห่วงซักเท่าไหร่หรอก...มั้ง "

ผมตอบไปอย่างงั้น

" ถ้างั้นเดี๋ยวชัดช่วยยกไปให้ล่ะกัน "

ผมตอบเธอพลางติ๊ก รายละเอียดลงเอกสาร

จิฮายะ : ถึงจะบอกว่ายกไปก็เถอะ แต่มันก็เยอะนะ? อีกอย่างเดี๋ยวชั้นโทรไปหารุ่นพี่ฮารุให้พวกเขามาช่วยกันขนไปก็ได้ ไม่ต้องรบกวนคุณหรอก - เธอตอบด้วยสีหน้าเรียบๆ และน้ำเสียงจริงจัง


" ไม่เป็นไร ชั้นทําเองได้ "

ผมตอบกลับอย่างรวดเร็วพร้อมเริ่มยกกีต้าร์ไฟฟ้าทั้ง 2 ตัวเดินออกจากห้องชมรมไป

ในขณะที่ไอยะกำลังเดินหิ้วกีต้าไฟฟ้าขึ้นมายังชั้นสามเขาได้เดินสวนทางกับกลุ่มของวงชมรมดนตรีไปและท่าทางทั้งสองคนจะไม่ได้สังเกตุว่าเดินผ่านไอยะไปด้วย

เมื่อมาถึงห้องชมรมการแสดงเขาจะทำยังไงต่อไปนะ?

[ ตัวเลือก [ 1 ]วางเครื่องดนตรีทิ้งไว้หน้าห้องชมรม [ 2 ] นำไปไว้ด้านในห้องชมรม ]


[ 2 ] นำไปไว้ด้านในห้องชมรม

ผมยกกีต้าร์ทั้งสองเข้าไปในห้องชมรม จากนั้นก็หาที่ ๆ เหมาะสมวางมันลงไป

ให้ตายเถอะ... ผมล่ะทําใจชอบพวกคนของชมรมดนตรีไม่ได้จริง ๆ

ผมคิดแบบนี้ในใจพร้อมกับมองไปมองมาหาที่วางกีต้าร์

ฮารุ : เอาวางไว้ตรงนี้สิ - เสียงของรุ่นพี่ฮารุเอ่ยบอกไอยะ จากด้านหลังเขา

ฮารุ : ขอบใจที่ยกมานะ จิฮายะโทรมาบอกแล้ว เมื่อกี้คนของกลุ่มพี่กำลังจะลงไปรับอุปกรณ์ที่เหลืออยู่ - เขาอธิบาย พลางเดินนำไอยะมายังจุดที่วางของ


ผมเดินไปวางของตามจุดที่ฮารุบอก

" ก็ดี ชั้นจะได้ไม่ต้องวนเวียนมาที่นี้บ่อยนัก... "

ผมพูดโดยไม่มองหน้าฮารุเลยแม้แต่นิดเดียว แล้วเดินออกจากห้องเพื่อกลับไปที่ชมรมดนตรีเลย

ฮารุ : ... - รุ่นพี่ฮารุไม่ได้พูดอะไรกับท่าทีนั้นของไอยะ ก่อนที่เขาจะนั่งลงเช็คอุปกรณ์ที่ได้รับมา

เมื่อไอยะเดินกลับมายังห้องชมรมดนตรี ดูเหมือนว่าจิฮายะกับ ชายร่างสูงสวมแว่นและชายหนุ่มผมสีส้มที่ท่าทางจะเป็นมิตรจากท่าทีภายนอกกำลังยืนคุยกันอยู่

จิฮายะ : อ้าว ? มาแล้วหรอ ชั้นเรียก พวกเขามาช่วยขนน่ะจะได้เสร็จเร็วๆ แล้วอุปกรณ์อยู่ตรงไหนหรอ?


" โน่น โน่น โน่น แล้ว นั้น "

ผมชี้ไปตามที่ต่าง ๆ ในห้องชมรม ก่อนที่จะหันหลังเดินออกไปทางประตูชมรม

" ชั้นคงไม่จําเป็นแล้วล่ะ ขอไปดูอาการรุ่นพี่ริสะหน่อยก็แล้วกัน... "

พอผมพูดจบผมก็เดินออกจากห้องไปเลย จนมาถึงห้องพยาบาล

" รุ่นพี่ พักผ่อนอยู่รึเปล่า... "

ย้ายมาที่ห้องพยาบาล ( Failed Rule Chihaya )

อาจารย์ห้องพยาบาล : จ๊ะ แค่เป็นโลหิตจางเฉยๆ น่ะ ปล่อยให้เค้าพักผ่อนซักหน่อยเย็นนี้ก็กลับบ้านได้แล้วจ๊ะ - อาจารย์ตอบไอยะก่อนจะเลื่อนเก้าอี้มาตรงหน้าเขา

อาจารย์ห้องพยาบาล : เป็นรุ่นน้องที่ดีจังเลยนะ เป็นห่วงรุ่นพี่ขนาดนี้ อ๊ะหรือว่าแอบชอบเขาอยู่เอ่ย? - เธอยิงประเด็นแซวใส่ไอยะในทันที


ผมยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะตอบอาจารย์ไปตรง ๆ

" ผมยังไม่มีสิทธิ์ที่จะชอบใครได้หรอกครับ ขนาดตัวผมเองยังทําใจชอบไม่ลงเลย... "

ผมเงียบไปสักพักก่อนที่จะพูดขึ้นมาต่อ

" สําหรับผม คนที่รักตัวเองไม่ได้น่ะ ไม่มีค่าพอไปรักคนอื่นหรอกครับ "

อาจารย์ห้องพยาบาล : แหมๆ ตัวแค่นี้เองอย่าเพิ่งรีบคิดมากสิจ๊ะ หนุ่มน้อย? - อาจารย์หัวเราะเบาๆในความดราม่าของไอยะ

อาจารย์ : เอาเป็นว่าอย่าคิดมากเลย แค่เปิดใจที่จะรักใครซักคนเดี๋ยวก็ราบรื่นเองแหละน่า -


" ก็คงเป็นแบบนั้นล่ะนะ ฮะฮะ "

ผมฝืนหัวเราะตอบอาจารย์ไปอย่างงั้นก่อนที่จะเดินไปที่เตียงที่รุ่นพี่ริสะนอนอยู่

" หายไว ๆ นะครับ... "

ผมพูดขึ้นต่อหน้ารุ่นพี่ริสะที่กําลังนอนพักผ่อนอยู่ ก่อนที่จะเดินออกจากห้องพยาบาลกลับไปที่ห้องชมรม

เมื่อไอยะกลับมาถึง ก็พบว่าไม่มีใครอยู่ที่ห้องชมรมแล้ว

อีกไม่นาน พักกลางวันจะเริ่มขึ้นแล้ว


ผมปิดห้อง ก่อนที่จะเดินไปแถว ๆ โรงหาอาหารเพื่อหาซื้ออะไรกิน

ซึ่งสิ่งที่ผมกินตอนนี้ก็คงไม่พ้นพวกขนมปังเล็ก ๆ น้อย ๆ แล้วก็นมอีกสักขวดเป็นแน่แท้

พอคิดได้แบบนั้นผมจึงตรงไปที่โรงอาหารทันที

ดูเหมือนว่าภายในโรงอาหารคนจะไม่เยอะเท่าไหร่ ยังพอมีที่ให้ไอยะเข้าไปซื้อขนมปังกับเครื่องดื่มออกมาได้อยู่

แต่ลองมามองดีๆ ชายหนุ่มเห็นว่าตรงซุ้มขายข้าวหน้าแกงกระหรี่ มีเด็กผู้หญิงสวมชุดโกธิคคุ้นหน้าคุ้นตากันดีอยู่แถวๆนั้นด้วย

[ ตัวเลือก [ 1 ] เข้าไปทัก คาฉะ  [ 2 ] ปล่อยเธอไว้แบบนั้น [ 3 ] อื่นๆ โปรดระบุ ]


[ 1 ] เข้าไปทัก คาฉะ

" ว่าไง คุณหนูผู้เอาแต่ใจ "

ผมทักเธอคนนั้นด้วยการลูปไปที่หัว ปกติหาคนตัวเตี้ยกว่ายาก ขอระบายอารมณ์หน่อยเถอะ

" อยากกินแกงกระหรี่อย่างงั้นเหรอ ? "

คาฉะ : อาร่ะ แกนี่เอง ว่าไงคิดถึงชั้นคนนี้ถึงขนาดมาหาแทนเลยหรอ - เธอสวนไอยะด้วยคำหวานที่เข้าข้างตัวเองเหมือนเคย

คาฉะ : โอ้ ใช่แล้ว นี่นะๆ ที่ร้านนี่มีแกงกระหรี่ตั้งหลายอย่าง ชั้นคนนี้เลือกไม่ถูกเลยว่าจะกินอะไรดีอ่ะ? - ไม่วายเธอก็ตาเป็นประกายก่อนจะหันกลับมาสนใจเรื่องการเลือกหน้าข้าวแกงกระหรี่อีกจนได้


ผมผุบยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยก่อนที่ชี้ไปที่แกงกระหรี่หมูทอด

" ลองกินอันนี้ดูสิ อร่อยดีเหมือนกันนะ "

ผมพูดไปแบบนั้น

" แล้วอีกอย่างชั้นก็แค่บังเอิญมาเจอเธอตอนมาซื้อของกินน่ะ อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลยนะ "

คาฉะ : จริงอ๊ะ ถ้างั้น ท่านป้า ขอ ข้างแกงกระหรี่หมูทอดจานนึงเจ้าค่ะ!! - อย่างกับ เด็กผู้หญิงคุยกับพระเจ้าอยู่อย่างไรอย่างนั้นด้วยตาอันเปร่งประกายและใสซื่อนั่นทำเอาแม่ค้ายิ้มตอบอย่างช่วยไม่ได้

คุณป้าแม่ครัว : โอ้ ได้สิจ๊ะ รอแป๊บนึงนะ ว่าแต่ คุณพี่ชายไม่รับอะไรซักหน่อยหรอ? - คุณป้าแม่ครัวเอ่ยถามไอยะด้วยรอยยิ้มนั้น


หึ ไหน ๆ ก็ ไหน ๆ แล้วอ่ะนะ ...

" งั้นผมขอเหมือนกันอีกทีล่ะกันครับ "

ผมตอบคุณป้าแม่ครัวไปแบบนั้น พลางมองดูคุฯหนูที่ดูท่า่ทางแจ่มใสคนนี้

ไม่นานนักคุณป้าได้จัดแจงตามออเดอร์ ซึ่งถ้าดูดีๆ แล้วมันเหมือนกับขนาดจานใหญ่

คุณป้าแม่ครัว : อ่ะนี่จ๊ะ ป้าแถมให้พิเศษเลยนะ! ทานให้หมดล่ะ

คาฉะ : โอ้!! ช่างน่าทานอะไรอย่างนี้! กลิ่นก็หอมด้วย~ ขอบคุณนะ ท่านป้า~ - เธอรับจานแกงกระหรี่มาอย่างตื่นเต้น ก่อนจะรีบหยิบช้อนกับซ่อมมาไว้ในมือ

คาฉะ : อ่ะ ส่วนนี่เงินค่ะ - เธอหยิบกระเป๋าเงินสีดำสนิทใบเล็กๆ ก่อนจะควักเงินให้พอดีกับค่าข้าว

คุณป้าแม่ครัว : แล้ว มาอุดหนุนอีกนะจ๊ะหนู

คาฉะ : อื้อ แน่อยู่แล้ว - คาฉะพนักหน้ารับ ก่อนจะหันหลังไปหาโต๊ะที่นั่งเพื่อรับประทานมื้อกลางวันของตน


ผมเดินเข้าไปนั่งโต๊ะเดี่ยวกับคุณหนูคนนั้นก่อนที่จะเริ่มรับประทานอาหาร

เด็กคนนี้ ถ้าหากไม่เป็นคุณหนูที่หยิ่งอะไร ก็เป็นเด็กที่น่าัรักมากเลยทีเดียว

ผมค่อย ๆ รับประทานอาหารต่อไปเรื่อย ๆ โดยไม่สนอะไรมากมาย

ไม่นานนักทั้งสองก็ได้ซัดข้าวแกงกระหรี่หมูทอดจานใหญ่พิเศษซะจนเกลี้ยง

คาฉะ : อื้อออ อร่อยยย ที่สุดเลย~ - เธอโผล่งขึ้นมาเบาๆ อย่างสบายใจ

คาฉะ : ห่ะ? ว่าแต่แกมานั่งตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ!? - คาฉะตกใจทันที่สังเกตุเห็นไอยะนั่งทานอยู่ใกล้ๆกับตัวเอง ดูท่าเธอจะไม่ได้สังเกตุไอยะเลยตั้งแต่เริ่มทานสินะ


" ตั้งแต่แรก จนกระทั่งเธอกินเสร็จนั้นแหละ ฉันไปล่ะ "

ผมหยิบจานของตัวเองลุกขึ้นไปเก็บ จากนั้นก็ตั้งใจจะเดินไปหารุ่นพี่ริสะที่ห้องพยายาม

เอ๋... ซื้ออะไรไปฝากด้วยดีไหม พอผมคิดได้แบบนั้น ผมจึงแวะซื้อขนมปังกับนมเปรี้ยวติดมือไปด้วย

Event~

[  กรุณา ระบุ ชนิดขนมปัง และ รสนมเปรี้ยว ]

เมื่อไอยะมาถึงร้านขายขนมปัง ดูๆ ไปแล้วยังพอมีขนมปัง และนมเปรี้ยวเหลืออยู่ตอนนี้

[ ขนมปัง [ 1 ] ช็อคโก้โรลปัง [ 2 ] ยากิโซบะปัง [ 3 ] เมล่อนปัง [ 4 ] ขนมปังใส้ถั่วแดง [ 5 ] ครีมโรลปัง ]
[ นมเปรี้ยว [ 1 ] สตอร์เบอร์รี่ [ 2 ] มะนาว [ 3 ] กล้วย [ 4 ] องุ่น [ 5 ] รวมมิตร ]


[ 3 ] เมล่อนปัง
[ 1 ] สตอร์เบอร์รี่

ผมหยิบทั้งสองอย่างโดยไม่ได้คิดอะไรมากนักแล้วเดินทางไปห้องพยายามทันที

เมื่อผมเข้ามาก็เอ๋ยถามกับอาจารย์ก่อนเลย

" รุ่นพี่เขาตื่นรึยังครับ ? "

อาจารย์ห้องพยาบาล : ยังหลับปุ๋ยอยู่เลยจ๊ะ อาร่ะ ซื้อของฝากมาให้ด้วยหรอ น่ารักจังเลยนะ~ - อาจารย์หันมาตอบไอยะ พลางยิ้มให้ ก่อนจะพาไอยะเดินมาหาริสะที่เตียงใกล้ๆ

อาจารย์ : ครูให้เธอทานยาบำรุงเลือดไปแล้ว ซักพักคงจะดีขึ้นเองแหละ จเย็นนี้ก็อย่าลืมมารับเธอกลับด้วยกันล่ะ น่าจะให้นอนพักเยอะๆ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็หายแล้ว


" ถ้างั้นอันนี้ผมฝากอาจารย์ไว้ล่ะกันนะครับ "

ผมยื่นของที่ผมซื้อมาให้กับอาจารย์ ก่อนที่ออกจากห้องพยาบาลเพื่อที่จะเดินไปที่ห้องชมรม

ไปนั่งเงียบ ๆ อยู่ในห้องชมรมดีกว่า

ผมคิดแบบนั้น

ก็อกๆ เสียงเคาะประตูจากด้านนอก



เด็กสาวผมสีชมพูท่าทางน่ารัก และ บุคลิกสดใส ยืนอยู่ตรงหน้าประตู

??? : ขอโทษ นะค้า มีใครอยู่รึเปล่า ยุย มาเอากีต้าค่า - เธอพูดจากด้านนอกพลางเปิดประตูออกช้าๆ

ยุย? : อ๊ะ มี สมาชิกใหม่นี่นา ชื่อไอยะ สิน้า สวัสดีจ้า ชั้นชื่อ อากิซึกิ ยุยนะ ยินดีที่ได้รู้จัก - เธอกล่าวแนะนำตัวพลางเดินตัวลอยมายังกระเป๋ากีต้าสีชมพูดสว่างจ้านั้น


" เธอเป็นใคร "

ถ้าเปรียบเธอเป็นแสงสว่างแล้ว ตัวผมนิมันความมืดชัด ๆ

ผมถามเธอไปแบบนั้น พลางจ้องหน้าด้วยสายตาสงสัยเล็กน้อย

ยุย : โม่ ก็แนะนำตัวไปแล้วไม่ใช่หรอ ? - ยุยลากเสียงงอลๆ พลางยกกระเป๋ากีต้าขึ้น

ยุย : อากิซึกิ ยุย ยินดีที่ได้รู้จังค่ะ - คราวนี้ยุยหันมาทำหน้าบึ้งๆ แต่มันกลับดูน่ารักซะงั้น พลางพูดกับไอยะชัดถ้อยชัดคำเลยทีเดียว


" ไม่ใช่ชื่อ แต่เป็นสถานะภาพของเธอต่างหาก "

ผมตอบกลับด้วยหน้าตาเย็นชาแบบเดิม

แต่รู้สึกว่าคงจะได้คําตอบที่ไม่ต่างอะไรกับตอนแรกผมจึงถามเธอเองดีกว่า

" เธอเป็นคนของชมรมนี้งั้นเหรอ ? "

ยุย : อื้อ ก็ใช่น่ะสิ - ยุยตอบสั้นๆ พร้อมกับสะพายกระเป๋ากีต้า

ยุย : ยุยเพิ่งกลับมาจากงานแสดงสด ว่าจะมาเอากีต้าตัวเก่งไปนั่งซ้อมต่อให้สบายใจน่ะ มีอะไรหรอ?


ผมแปลกใจเล็กน้อย เพราะไม่คิดว่า ยังมีคนอยู่ชมรมนี้อยู่อีก เห็นแต่พวกบ้าที่ไปอยู่กับชมรมประสานเสียง

" เธอไม่ได้ไปอยู่ชมรมประสานเสียงกับเจ้าคนที่ชื่อ ฮากุ อะไรนั้นเหรอ "

ผมถามเธอต่อ

ยุย : หืม? หมายถึงรุ่นพี่ฮารุน่ะหรอ? ไม่ได้เป็นหรอกนะ แต่ยุยเป็นแฟนกะพี่เค้าต่างหากล่ะ - เธอตอบพร้อมกับยิ้มร่า

ยุย : ถึงตอนนี้รุ่นพี่เขาจะยังให้เป็นแค่น้องสาวก็เถอะ แต่ชั้นไม่ยอมแพ้หรอกนะ เป็นกำลังใจให้ด้วยล่ะ ไอยะคุง~!


" เธอรู้ชื่อชั้นได้ยังไง "

คนพันนั้นมีดีอะไร ทําไมใคร ๆ ก็ต่างชอบมันนัก น่าหงุดหงิดชะมัด

" เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ชั้นขอซ้อมด้วยได้รึเปล่า "

ยุย : เรื่องนั้นเป็นความลับจ้า~ ฮิฮิ - เธอยิ้มพลางแลบลิ้นน้อยๆให้ไอยะ

ยุย : อื้ม~ วันนี้ยุยนัดรุ่นพี่ฮารุแล้วน่ะ ขอโทษนะ เอาไว้คราวหน้าแล้วกันนะ - ยุยยกมือขอโทษไอยะก่อนจะเดินไปยังหน้าประตูห้อง

ยุย : ถ้างั้นไว้เจอกันใหม่นะ ไอยะคุง - เธอบอกลาแล้วเดินออกไปจากห้องทั้งรอยยิ้มนั้น
โพสต์ 30-4-2012 01:26:44 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย nutchsnon เมื่อ 3-5-2012 02:02

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย g-zero เมื่อ 3-5-2012 01:34

"ถึงสักทีสิน่ะ โรงเรียนมัธยมปลายเฮเซย์"

ผมคินเคดู นาอูครับ เนื่องจากความผิดพลาดในการเดินทางทำให้ผมมาไม่ถึงโรงเรียนในวันแรกที่เปิดเทอมเลยหรือพูดง่ายๆก็คือหลงนั่นแหละ.... กว่าจะมาถึงที่พักก็ปาไปเย็นเมื่อวานแล้ว แต่ช่างเถอะได้เวลาเข้าโรงเรียนสักที

ผมมาถึงโรงเรียนก่อนเวลาเข้าเรียนหน่อยโอเคยังค่อยๆเดินไปที่ห้องเรียนทัน ผมใช้มือซ้ายถือกระเป๋าสำหรับใส่หนังสือเรียนใบเล็กไว้ ส่วนมือขวาถือกระเป๋าใบใหญ่หน่อยเป็นกระเป๋าใส่คอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ค และกระเป๋าใส่กีตาร์ไฟฟ้าตัวโปรดขนาดใหญ่สำหรับใส่กีตาร์ได้ถึง 3 อันพร้อมกันสะพายไว้กลางหลัง เอาเข้าจริงแล้ว.... ดูบ้าหอบฟางแปลกๆดีแหะ ช่างเถอะเข้าห้องเรียนดีกว่า ผมเดินไปเช็คที่ป้ายรายชื่อทันที

"โอเคห้อง A สิน่ะ ดีล่ะ"

ผมเดินตามแผนที่แล้วมุ่งหน้าไปยังห้องเรียนทันที แล้วเปิดประตูห้องด้วยความมั่นใจ

"สวัสดีทุกคน ชั้นคินเคดู นาอู ยินดีที่ได้รู้จักน่ะ"

ทำความรู้จักกับทุกคนในห้องก่อนเลยดีกว่า เริ่มต้นชีวิต ม.ปลาย ให้เต็มที่

ดูเหมือนว่าวันนี้จะมีนักเรียนเข้าใหม่เหมือนกับนาอูและเขาเพิ่งจะแนะนำตัวเองเสร็จไปเมื่อกี้นี้เอง

อาจารย์หนุ่มแว่น : โอ้ มาถึงแล้วสินะ เอาล่ะทุกคนและนี่ก็คือนักเรียนแลกเปลี่ยนอีกคนนึง อย่างที่เขาแนะนำตัวไปแล้วล่ะนะ ดูแลกันดีๆด้วยล่ะ เอาล่ะ นาอูซัง เชิญเลือกที่นั่งได้เลย

[ ตัวเลือก [ 1 ] แถวหน้า [ 2 ] แถวหน้าฝั่งริมหน้าต่าง [ 3 ] แถวหลังฝั่งประตูทางออก ]


"อาจารย์ไม่ต้องเรียกนามสกุลผมหรอกครับ เรียก คินเคดู เถอะครับ ที่ผ่านมาทุกคนก็เรียกผมแบบนั้นแหละ แล้วทุกคนก็เรียกชั้นว่า คินเคดูเถอะน่ะ" คินเคดูยิ้มให้กับทุกคนอย่างเป็นมิตร

"งั้นผมขอนั่งหน้าแล้วกันน่ะครับ" คินเคดูชี้แล้วเดินไปที่โต๊ะว่างด้านหน้าทันทีพร้อมวางสารพัดกระเป๋าของเขาลง กระเป๋าเรียน กระเป๋าคอม กระเป๋ากีตาร์

"อ๊ะ ขอโทษน่ะครับ" คินเคดูทำกระเป๋าเรียนตกข้างนักเรียนที่นั่งข้างๆเลยขอโทษแล้วหยิบกระเป๋าของตัวเอง



??? : อืม ... ไม่เป็นไร ... - เสียงตอบเบาๆเล็กๆ ของเด็กสาวตาสีทองที่นั่งข้างเขาเอ่ยบอกช้าๆ ทั้งสีหน้านิ่งๆนั้น

แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้เอ่ยทักอะไรตอบ นาอูเลยแม้แต่น้อยนอกจากหันกลับมาที่บทเรียนตรงหน้าเธอ

[ ตัวเลือก [ 1 ] กล่าวทักทายเธอ [ 2 ] ปล่อยไปเริ่มเรียนดีกว่า ]


[ 1 ] กล่าวทักทายเธอ

"เธอชื่ออะไรยังงั้นหรือส่วนของชั้นเธอคงรู้เมื่อกี้แล้วล่ะน่ะ แล้วก็เรียกคินเคดูตามสบายน่ะ อย่าเรียกนามสกุลเลย" คินเคดูหยิบกระเป๋ามาวางเข้าที่แล้วนั่งคุยกับเด็กสาวต่อไป

"แล้วก็ชั้นคิดจะตั้งวงดนตรีอยู่น่ะ สนใจมาสร้างวงดนตรีกับชั้นไหม ถ้าไม่ก็ไม่เป็นไรหรอกแต่อยากถามไว้ก่อนน่ะ" คินเคดูถามขึ้นมาทันทีด้วยเหตุว่าตัวเองหมายมั่นจะสร้างวงดนตรีแต่แรกแล้ว

คะแนนความสัมพันธ์ คานาเดะ + 1

คานาเดะ : ทาจิบานะ คานาเดะ ...  - เธอหันมาตอบไอยะเบาๆ ดูๆแล้วเธอไม่น่าจะเป็นคนขี้อายอะไรแต่น่าจะเป็นคนคุยไม่เก่งซะมากกว่าแต่เธอก็เป็นผู้ฟังที่ดี รับฟังความฝันและความคิดของนาอูจนเขาพูดจบ

คานาเดะ : ชั้นว่าจะเข้าคณะกรรมการนักเรียนน่ะ ... มีคนบอกว่าชั้นสามารถทำสิ่งที่เป็นประโยชน์กับคนอื่นได้ ... - เธอตอบด้วยความใสซื่อของตัวเองซะจนแสบตาเลยก็ว่าได้


"งั้นเหรอ แต่สร้างวงดนตรีมันไม่ใช่ชมรมนี่น่ะ ถึงเข้าคณะกรรมการนักเรียนก็ไม่เป็นไรนี่ คือว่าชั้นอยากได้คำตอบตรงๆเลยน่ะว่าเธอสนใจหรือเปล่า ถ้าไม่ชั้นจะได้เลิกถามเลย ตอบตรงๆได้เลยไม่ต้องเกรงใจ คานาเดะ" คินเคดูพูดถามแบบตรงไปตรงมาไม่อ้อมค้อมเลยแม้แต่น้อย และท่าทางคินเคดูจะชอบเรียกชื่อของคนอื่นแบบตรงๆจนเป็นนิสัย

"แล้วก็ถ้าเข้าคณะกรรมการนักเรียนได้แล้วพยายามให้เต็มที่น่ะ" เพราะเห็นว่าคานาเดะจะเขาคณะกรรมการนักเรียนคินเคดูจึงพูดเอาใจช่วยเสริมอีกที

คานาเดะ : ชั้นไม่ได้สนใจพวกเครื่องดนตรีหรอกนะ ... - เธอตอบตรงๆอย่างที่ชายหนุ่มต้องการ แต่ดูจากสีหน้านิ่งๆของเธอแล้วคงไม่ได้มีจุดประสงฆ์จะทำร้ายจิตใจใคร แต่คงเป็นเพราะสีหน้าของเธอเป็นแบบนี้อยู่แล้วซะมากกว่า

คานาเดะ : อื้อ ... - เธอพยักหน้าตอบเบาๆ

คานาเดะ : อาจารย์ ... จะลบไวท์บอร์ดแล้วนะ ... - เธอพูดขึ้นพลางชี้ไปที่ไวท์บอร์ดที่อาจารย์ได้จดอะไรต่อมิอะไรไว้เต็มกระดานจนแทบไม่เหลือแล้ว


"โอเค เธอตอบตรงๆแบบนี้ชั้นสบายใจแล้วล่ะ แล้วก็ขอบคุณน่ะที่เตือน" คินเคดูยิ้มให้คานาเดะอีกทีก่อนจะรีบมองกระดานแบบรวดเดียวจบแล้วหยิบสมุดขึ้นมาจดส่วนที่สำคัญและเขาจับใจความไว้แล้ว คินเคดูไม่ได้ถึงขั้นฉลาดมากแต่ก็มีความสามารถพอตัวอยู่ในด้านความจำ คิดวิเคราะห์

"ฟู่ เกือบไม่ทันแน่ะ" คินเคดูสามารถจดใจความหลักๆไว้ได้เรียบร้อยทันเวลาก่อนที่อาจารย์จะลบกระดาน

'ตั้งใจเรียนก่อนดีกว่า' คินเคดูตัดสินใจหยุดคุยก่อนแล้วเริ่มนั่งตั้งใจเรียน

คานาเดะพยักหน้าให้เบาๆก่อนที่จะหันมาสนใจสมุดของตัวเองบ้าง หลังจากนั้นการเรียนการสอนก็ดำเนินต่อไปด้วยความเงียบเชียบ จนกระทั่งหมดคาบเรียน มาถึงงช่วงพักกลางวัน

[ ตัวเลือก [ 1 ] ชวนคานาเดะไปทานข้าว [ 2 ] ปลีกตัวไปทานข้าวคนเดียว [ 3 ] อื่นๆ (โปรดระบุจุดประสงฆ์)


[ 1 ] ชวนคานาเดะไปทานข้าว

"คานาเดะ ไปทานข้าวด้วยกันไหม" คินเคดูลุกขึ้นชวนแบบทันทีทันใดไม่บอกกล่าวอ้อมค้อม

"แปปนึงน่ะ ข้าวกล่อง ข้าวกล่องอยู่ไหนเนี่ย" เนื่องจากกระเป๋าสามใบทำให้คินเคดูลืมแล้วว่าเอากล่องข้าวใส่ไว้ไหน เขาจึงทำได้แค่หาไปเรื่อยๆ

"อ๊ะ เจอแล้ว ค่อยยังชั่วหน่อย เอาล่ะชั้นพร้อมแล้วล่ะ" คินเคดูหยิบข้าวกล่องออกมาพร้อมกับหยิบกีตาร์ไฟฟ้าที่ใส่กระเป๋าเล็กอีกชั้นออกมาจากกระเป๋าใหญ่สะพายใส่หลังไว้

คานาเดะ : อืม ... ถ้าไม่รังเกียจล่ะก็ ได้สิ ... - เธอพยักหน้าตอบก่อนจะมองเข้ากล่องของนาอูช้าๆ

คานาเดะ : แต่ชั้นต้องไปซื้อ ที่โรงอาหารนะ ... - เธอบอกนาอูด้วยสีหน้านิ่งๆ


"แล้วชั้นจะรังเกียจเธอไปทำไมล่ะ" คินเคดูเล่นตามน้ำพร้อมยิ้มให้

"ไปกันเถอะ เธอเดินนำไปเลย ชั้นยังไม่คุ้นสถานที่น่ะ" คินเคดูยกให้คานาเดะเดินนำไปเลยเพราะเค้ายังไม่รู้จักสถานที่เลยแม้แต่น้อย

คานาเดะ : อื้อ .... - เธอพยักหน้าเบาๆก่อนจะพับสมุดของตัวเองช้าๆ แล้วลุกขึ้นจากโต๊ะ ก่อนจะเดินนำไปอย่างที่นาอูบอก

หญิงสาวเดินไปอย่างช้าๆ ( ในระดับความเร็วของคนไม่เร่งรีบอะไรมากนัก ) แต่ระดับสายตาและการมองนั้นเธอมองแต่ทางเดียว คือด้านหน้าของตัวเอง ไม่เหลือไม่หันไปหาใครเลยแม้แต่ครั้งเดียว แต่เธอกลับหลบคนที่เดินออกมาจาก ทางสี่แยกได้โดยที่ไม่หันมองเลยด้วยซ้ำ

จนกระทั่งทั้งคู่มายังโรงอาหารของโรงเรียนที่แสนวุ่นวาย . . .

คานาเดะ : มีอะไรจะซื้อรึเปล่า? . . .


"ไม่มีหรอกงั้นเดี๋ยวชั้นไปจองโต๊ะไว้ให้น่ะ" คินเคดูปล่อยให้คานาเดะต่อแถวไปส่วนเขาก็เดินหาโต๊ะว่างสักโต๊ะ

"อ๊ะ เจอแล้ว" คินเคดูเห็นโต๊ะว่างขนาดสี่ที่นั่งปุ๊บก็รีบมานั่งจองไว้ก่อนเลย

'รอคานาเดะแล้วกินข้าวพร้อมกันดีกว่า' คินเคดูหยิบกีตาร์ไฟฟ้าสีขาว มีแถบสีดำและมีสีแดงแต่งไว้เล็กน้อยตรงหัวกีตาร์มีสัญลักษณ์กะโหลกไขว้ไว้อยู่ออกมาจากกระเป๋าพร้อมอุปกรณ์อีกเล็กน้อยแล้วนั่งเช็คสภาพกีตาร์ไฟฟ้าของตัวเองรอคานาเดะซื้ออาหารเสร็จ

ไม่นานนักคานาเดะได้เดินออกมาพร้อมกับอาหารชามหนึ่งใส่ถาดกับน้ำดื่ม เธอมองดูรอบๆ เพื่อมองหาที่นั่งและดูเหมือนว่าเธอจะเจอที่นั่งว่างตรงใกล้ๆจุดที่เธอยืนอยู่ เอ.... เธอลืมรึเปล่าว่าเธอมากับนาอู ...

และดูท่าทางเธอจะใจจดใจจ่อกับการปรุงอาหารเสียแล้ว


"อ้าว อ๊ะ ฮ่ะๆ" คินเคดูเงยหน้าแล้วเห็นคานาเดะไปนั่งอีกโต๊ะแต่เค้าไม่ได้โกรธอะไรแต่ดันหลุดหัวเราะออกมานิดหน่อยพร้อมเก็บกีตาร์เข้ากระเป๋าแล้วยกของย้ายไปนั่งฝั่งตรงข้ามคานาเดะ

"โทษทีสงสัยชั้นจะนั่งไกลไปหน่อยสิน่ะ งั้นเริ่มทานกันเลยน่ะ" คินเคดูเปิดข้าวกล่องของตัวเองแล้วเริ่มทานทันที มื้อเที่ยงวันนี้ของเค้าเป็นข้าวหน้าหมูย่างธรรมดา

คานาเดะ : ? ไม่ได้ . . . ไปทานกับ เพื่อนหรอ? . . . - คานาเดะถามทันทีที่นาอูนั่งลง


"ก็เธอไงล่ะ เพื่อน แล้วชั้นพึ่งมาโรงเรียนนี้วันแรกน่ะยังไม่รู้จักใครเลยนอกจากเธอเนี่ย" คินเคดูตอบแบบยิ้มๆและรู้สึกเหมือนคานาเดะเล่นมุขอยู่

"ว่าแต่เธอปรุงรสอาหารตั้งใจดีจังน่ะ" คินเคดูเห็นว่าคานาเดะใจจดจ่อกับการปรุงรสมากก็เลยทักขึ้น

"เธอชอบรสชาติหนักไหนหรือ เค็ม หวาน เผ็ด เปรี้ยว ส่วนชั้นชอบรสเค็มๆหน่อยน่ะ" คินเคดูพยายามหาบทสนทนาไปเรื่อยเปื่อยในขณะทานข้าวไปด้วย

คานาเดะ : หรอ? ฝากตัวด้วยนะ นาอูซัง ... - เธอโค้งเล็กๆให้นาอู ก่อนจะเริ่มต่อคำถามต่อไป

คานาเดะ : ไม่ใช่หรอก แค่ ถ้าเกิดชั้นไม่ค่อยๆ ใส่ล่ะก็ .. - ป้อก ยังไม่ทันขาดคำ พลิก ป่นทั้งขวดได้หกลงบน อาหารของเธอ กองพเนินที่เห็นแล้วชวนร้อนนั้นได้ถูกจุติลงบนจานข้าวของหญิงสาวตรงหน้าเขาแล้ว

คานาเดะ : .... - เธอมองดูมันแต่สายตาไม่ได้เปลี่ยนไปเลยก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาตอบคำถามสุดท้าย

คานาเดะ : ไม่ได้ชอบเป็นพิเศษหรอก ... แค่ปรุงให้รสดีขึ้นเฉยๆ ... - เธอตอบก่อนจะค่อยๆใช้ช้อน คลุกเคล้า เต้าหูผัดนั้นจนน้ำเครื่องปรุงของมันกลายเป็นสีเดียวกับพริกป่นที่เพิ่งลงไปเมื่อตะกี้


"เอ่อ...ไม่เป็นไรแน่เหรอนั่นน่ะ" คินเคดูชี้ลงไปที่จานอาหารของคานาเดะที่กลายสภาพเป็นทะเลพริกไปแล้ว

"ถ้างั้น ถ้ามาทานด้วยกันคราวหน้าเดี๋ยวชั้นช่วยใส่ให้ไหมท่าทางเธออาจจะกะแรงตอนใส่เครื่องปรุงไม่ค่อยถูก" คินเคดูคาดการณ์ไปว่าคานาเดะอาจจะชอบเผลอใช้แรงเยอะไปเวลาเทเครื่องปรุง

คานาเดะ : อืม ไม่เป็นไรหรอก ... ปรกติ ก็กินแบบนี้อยู่บ่อยๆ ... สบายมาก - คานาเดะตอบพลางตักเต้าหูผัดขึ้นมาทานหน้าตาเฉย ขนาดคนนั่งอยู่รอบๆ ยังรู้สึกเผ็ดแทนเจ้าตัวเลย แต่เธอก็ไม่ได้แสดงอาการเผ็ดร้อนใดๆออกมานากเสียจากแก้มของเธอที่แดงระเรื่อขึ้นมานิดๆ


"ไม่ต้องฝืนก็ได้น่า หน้าเธอดูแดงๆขึ้นมาแล้วน่ะ" คินเคดูเริ่มเป็นห่วงอาการของคานาเดะขึ้นมาเรื่อยๆ

"งั้นชั้นให้น้ำเพิ่มแล้วกัน แต่ไม่เย็นน่ะ" คินเคดูหยิบขวดน้ำของตัวเองตั้งไว้ให้คานาเดะเผื่อจะใช้ดื่ม

คานาเดะ : ขอบคุณ .... - เธอกลาวขอบคุณก่อนจะยื่นมือไปหยิบขวดน้ำ มารินใส่แก้ว แล้วดื่มช้าๆ

นี่เธอคงจะเป็นจริงๆสินะ แหงหละ ทะเลพริกเข้มข้นซะขนาดนั้น แต่คานาเดะก็ไม่ได้คิดที่จะหยุดทานต่อเลย

คานาเดะ : ? ไม่หิวแล้วหรอ? ...


"ยังกินไม่เสร็จหรอก แต่ช่วยเหลือเพื่อนมันต้องมาก่อนสิ" คินเคดูยิ้มให้คานาเดะที่คิดว่าตัวเองอิ่มแล้ว

"งั้นทานต่อล่ะน่ะ" คินเคดูยกข้าวกล่องขึ้นมาแล้วทานอาหารต่อไป

ไม่ช้า เต้าหู้ผัดนรก ก็หมดลง คานาเดะได้ยื่นมือไปล้วงกระเป๋าในกระโปรงของเธอเพื่อหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนบางกับทิชชู่ ขึ้นาแตะที่ปากของตัวเองก่อนจะใช้ผ้าเช็ดหน้าแตะซ้ำอีกครั้งเพื่อความเรียบร้อย

คานาเดะ : ขอบคุณสำหรับอาหารค่ะ ... - เธอกลาวขอบคุณอาหารก่อนช้าๆ ถ้าเท่าที่สังเกตุดู เธอไม่แสดงอาการเผ็ดร้อนออกมาจริงๆนั่นแหละ ขนาดเหงื่อซักหยดยังไม่ผุดออกมาให้เห็นเลย นี่เธอคงเป็นคนที่กินรสจัดมาเลยสินะ?
น้องสาวเซะซี่
โพสต์ 30-4-2012 05:54:31 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 6-5-2012 07:02






ฮิบิกิ : งึกๆ งื้ออ แม้แต่ฮาเนี๊ยวก็เข้าข้างมาโคะจี้อ๊ะ ... - ฮิบิกิงอลแก้มป่องพลางหันหน้าหนีฮาเนีย

ฮิบิกิ : ฮึ ใช่จิ เค้าทำอะไรก็ผิดไปซะหมดแหละ ขนาดตอนเค้าเก็บแมวมาเลี้ยงเค้ายังโดนริสึโกะ บ่นเลย ฮึ!! - ฮิบิกิพูดประชดก่อนจะหุดหัดหนีฮาเนีย


" ก็เพราะแบบนี้ไงล่ะ ~ ถึงเป็นฮิบิกิที่เราทิ้งไม่ได้น่ะ "

เราได้แตะที่แก้มของฮิบิกิที่ป่องออกมา

ฮิบิกิ :  อะไรน่ะ เมื่อตะกี้ยังอยู่ข้างมาโคะจี้อยู่เลยนิ เค้าไม่อ่อนข้อให้หรอกนะ ฮึ - ฮิบิิกิยังคงแสดงกิริยาต่อต้านเล็กๆอยู่บ้าง แต่ถ้ามองจากด้านข้างและกิริยาเมื่อครู่นี้ดูเหมือนว่าเธอจะแสดงอาการตรงข้ามกับคำพูดนะ~*


" มามะ ~ มากับเราซะดีๆ "

เราได้หยอกล้อเล่นกับฮิบิกิอย่างลืมตัวพร้อมกับพาเธอไปยังที่ที่คิคูจิซังได้รุดหน้าไปก่อนหน้านี้

ฮิบิกิ : ฮึ ไม่อาววว ... อ๊ะ? - ฮิบิกิบิดตัวหนีแต่กลายเป็นว่าเธอกลับถูกฮาเนียลากมายังทางที่มาโคโตะเดินไป

ฮิบิกิ : ดะเดี๋ยวสิ เค้ายังไม่ทันบอกเลยนะว่าจะไปน่า เดี๋ยวก่อนฮาเนี๊ยว? .... -


ไม่นานนักเราก็ได้พาฮิบิกิมาจนถึงที่ห้องชมรมประสานเสียง

" คิคูจิซังคะ !! "

เราได้ขานเรียกเสียงหญิงสาวขึ้นพร้อมกับดึงฮิบิกิเข้ามาด้วยเช่นกัน

ดูเหมือนว่าในห้องชมรมจะไม่มีใครอยู่นอกจาก รุ่นพี่ฮารุคนเดียว

ฮารุ : ?? อ้าว ฮาเนียซัง? มาหา คิคูจิซังหรอ? - ชายหนุ่มเอ่ยถามพลางเดินมาหาก่อนจะเห็นฮิบิกิที่ถูกลากมาด้วย

ฮารุ : อ้าว กานาฮะซัง วันนี้วันหยุดของคุณนี่นา แล้วไม่ได้บอกหรอ ว่าคิคูจิซังอยู่ที่ห้องฝึกซ้อม ที่โรงยิมน่ะ ?

ฮิบิกิ : เค้าจะบอกอยู่แล้วค่ะ แต่ฮาเนี๊ยว รีบลากเค้ามาก่อนอ่ะ - ฮิบิกิตอบปากเบ้ พลางหลบหน้ารุ่นพี่ฮารุ

ฮารุ : ฮาเนี๊ยว? - รุ่นพี่ทำหน้างงเล็กน้อยก่อนจะเข้าใจกับชื่อที่ฮิบิกิใช้เรียก

ฮารุ : เอาเถอะ ตอนนี้คิคูจิซังกำลังซ้อมต้นอยู่ที่โรงยิมน่ะ ไปหาเขาได้ที่นั่นเลยนะ


" ขอบคุณมากนะคะ "

เราได้ก้มหัวขอบคุณรุ่นพี่ฮารุก่อนที่จะลากฮิบิกิไปที่ห้องฝึกซ้อมที่โรงยิมต่อไป

" คิคูจิซัง ~ "

มาโคตะ ชะงักทันทีที่ได้ยินเสียงของฮาเนียเรียกก่อนจะหันมาหาตามต้นเสียง

มาโคโตะ : อ้าว? ฮาเนีย ... - เธอหยุดพูดทันทีที่เห็นฮิบิกิ ก่อนจะยิ้มแห้งๆให้ฮาเนีย

มาโคโตะ : มีอะไรหรอ ถึงได้มาหาตอนซ้อมน่ะ ?

ริน : มีแขกมาหรอ? - เสียงของรินดังตามมาเมื่อเธอเห็นมาโคโตะหยุดซ้อม

ริน : ? ฮาเนียซัง กับ กานาฮะซังนี่ จะมาชวนมาโคโตะไปทานข้าวกลางวันสินะ?


" เหมือนว่าคิคูจิซังจะรู้อยู่แล้วนะคะ "

เราได้ดึงฮิบิกิมาที่ด้านหน้าพร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆก่อนที่จะเริ่มพูดขึ้นมาเสียก่อน

" ฮิบิกิ มีอะไรจะบอกน่ะค่ะ "

ฮิบิกิสะดุ้งขึ้นมาทันที

ฮิบิกิ : เหหหหหหหห!? คะเค้าเปล่าจะมีอะไรบอกซะหน่อย!! - ฮิบิกิรีบแก้ตัวพัลวันก่อนจะหลบสายตามาโคโตะที่จ้องเธออยู่

ฮิบิกิ : ฮึ คะเค้าก็แค่ว่างๆ เลยจะมาดูรินรินซ้อมต่างหาก

ริน : แหม ขอบใจนะ แต่ชั้นไม่เป็นไรหรอก ขอบคุณสำหรับน้ำใจนะฮิบิกิ~ - เธอกล่าวขอบคุณฮิบิกิก่อนจะขยิบตาให้ฮาเนียแล้วเดินจากไป

ฮิบิกิ : อ้าว เดี๋ยวสิ รินริน เค้ายังคุยไม่จบเลยนะ? - ฮิบิกิรีบพูดรั้งรินเอาไว้แต่เธอก็ได้คำตอบมาแค่การโบกมือเบาๆแล้วกลับไปซ้อมต่อ


เราได้ค่อยๆดันฮิบิกิไปด้านหน้าก่อนที่จะแสดงท่าขอร้องแบบครั้งแรกที่คิคูจิซังได้แสดงให้เราเห็นภายในครั้งแรกที่เจอกันวันนั้น

ฮิบิกิ : จะ เดี๋ยวสิ อึ่ก . - ฮิบิกิพยายามฝืนฮาเนียแต่ว่ามันก็ไม่มีผลอะไรนัก

ฮิบิกิได้แต่นิ่งพลางหลบสายตามาโคโตะอยู่พักหนึ่งแล้วที่สองคนอยู่ในบรรยากาศเงียบๆนี้

มาโคโตะ : เฮ้อ ช่างเถอะ ถ้าไม่มีอะไรชั้นจะไปซ้อมต่อแล้วนะ - มาโคโตะถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนก่อนจะหันหลังให้ฮิบิกิ

ฮิบิกิ : อะ! อะไรเล่า ไอ้ท่าทางแบบนั้นน่ะน่าโมโหที่สุดเลย!!? เค้าแค่จะมาขอโทษ เท่านั้นเองนะ อย่ามาทำเมินใส่กันนะ!!

มาโคโตะ หยุดเดินก่อนจะหันมาหาฮิบิกิด้วยรอยยิ้มอย่างผู้ชนะ

มาโคโตะ : หือ? เมื่อกี้เธอว่ายังไงนะฮิบิกิ สำเนียงเธอเพียนๆ ชั้นฟังไม่รู้เรื่องเลยน่ะ?

ฮิบิกิ : อึ่ก ...

ฮิบิกิ : ฮะ ฮาเนี๊ยวบอกว่า วันนี้เราไปกินแซนวิสกันเถอะ ...


" ฮิบิกิ จะบอกว่าขอโทษมาโคจี้ยังไงล่ะคะ "

เราได้ค่อยๆเอ่ยขึ้นด้วยเสียงหัวเราะเบาๆออกมาอย่างมีความสุขและได้กอดที่คอของคิคูจิซังและฮิบิกิเข้าด้วยกันโดยมีเรายืนขั้นอยู่ระหว่างกลาง

คะแนนความสัมพันธ์ ฮิบิกิ +3
คะแนนความสัมพันธ์ มาโคโตะ +3

ระดับความสัมพันธ์ของฮิบิกิ พัฒนาจาก คนรู้จัก > เพื่อน
Hibiki ต้องการคะแนนความสัมพันธ์อีก [ 10 ] เพื่อพัฒนาการต่อไป ( 2/13 )

ฮิบิกิ : ปะเปล่านะ ... โถ่ - ฮิบิกิหน้าแดงระรื่อ ก่อนจะยอมรับแต่โดยดีแถมไม่ยอมพูดอะไรออกมา มาโคโตะก็ได้แต่หัวเราะเบาๆ

มาโคโตะ : ยอมตั้งแต่แรกก็สิ้นเรื่องแท้ๆ เนอะฮาเนีย?

ฮิบิกิ : หนะหนวกหูน่ะ ...


เราได้แต่หัวเราะออกมาเบาๆพลางดีใจที่ได้เห็นทั้งสองดีกันอีกครั้งนึง แต่ว่าเราเองก็ยังจะนิ่งนอนใจไม่ได้เสียทีเดียวเหมือนกันเนื่องจากว่าเรานั้นได้มีนัดกับรุ่นพี่อาสุมะไว้ที่ชมรมคหกรรมด้วยนั่นเอง . . .

" ฮิบิกิ คิคูจิซัง วันนี้เราคงต้องขอตัวไปทำธุระหน่อยนะคะ "

เราได้เอ่ยขึ้นกับสองคนนั้นก่อนที่จะรีบขออนุญาติผละตัวออกไปเสียก่อนและมุ่งหน้าไปยังห้องคหกรรมทันที

!!~ Hibiki Event

ฮิบิกิ : อะ เค้าไปด้วยนะ - ฮิบิกิ รีบเดินตามฮาเนียไปด้วย ทั้งสองได้เดินมายังห้องชมรมคหกรรมที่มีกลิ่นหอมของขนมและอาหารโชยมาจากไกลๆ ดูเหมือนว่าด้านในจะยังคงวุ่นๆ กันกับการทำขนมอยู่แน่ๆ

ฮิบิกิ : ฮื้มมมม หอมจังเลยน่ออออ เค้าชักอยากกินขนมปังของชมรมนี้แล้วอ๊ะ~


" มะ . . ไม่ได้นะฮิบิกิ "

เราได้รีบทักไว้เสียก่อนพร้อมกับพาเจ้าตัวตามเรามาติดๆเลยในทันที

" รุ่นพี่อาสุมะคะ "

เราได้ค่อยๆแง้มประตูชมรมนิดๆและขานชื่อรุ่นพี่ขึ้นเบาๆก่อนที่จะค่อยๆเดินเข้ามาพร้อมกับฮิบิกิ

" ต้องขอโทษที่มาช้าไปกว่านัดด้วยนะคะ "

เราได้ก้มหัวขอโทษรุ่นพี่อาสุมะอย่างตรงไปตรงมา

คาซึมะ : หืม? - ชายหนุ่มหันมาหา ตามต้นเสียง ก่อนจะยิ้มให้ฮาเนียอย่างเคย

คาซึมะ : ไม่เป็นไรๆ ไม่ต้องขอโทษหรอก เมื่อเช้าพี่เองก็ ฝากฮาเนียซังไปส่งข้าวกล่องนี่นา ถือว่าเจ๊ากันก็แล้วกันนะ? - ชายหนุ่มขยิบตาไม่ให้ฮาเนียคิดมาก

คาซึมะ : พาเพื่อนมาด้วยหรอ? อ้าว ฮิบิกิจังนี่นา?

ฮิบิกิ : ฮี่ๆ แวะมาเยี่ยมค่า รุ่นพี่คาซึมะ~ - ฮิบิกิ กล่าวทักทายคาซึมะอย่างสนิทสนม

คาซึมะ : ลมอะไรพัดมาให้แวะมาที่นี่ล่ะหือ? - รุ่นพี่คาซึมะวางมือจากขนมที่กำลังทำอยู่กลางเช็ดมือเดินออกมาคุยกับฮาเนียและฮิบิกิ

ฮิบิกิ : เค้าตามฮาเนี๊ยวมาน่ะ ว่าแต่วันนี้ทำครีมโรลไหมอ่ะ?

ปลดล็อค สิ่งที่ชอบ ฮิบิกิ : ครีมโรล

คาซึมะ : ฮาเนี๊ยว? อุ๊บ ชื่อเล่นของฮาเนียซังนี่นารักดีนะ เหมาะดีๆ อะฮะๆ - รุ่นพี่เผลอหัวเราะออกมาเบาๆ  ผิดกับ รุ่นพี่ฮารุที่ทำหน้างงๆ ไปโดยสิ้นเชิง


เราได้รู้สึกโล่งอกไปกว่าเดิมหน่อยหลังจากที่เห็นว่ารุ่นพี่อาสุมะไม่ได้ถือสาอะไรเรา แต่เมื่อโดนทักเรื่องชื่อที่ฮิบิกิได้ใช้เรียกเรานั้นมันก็ทำให้รู้สึกอายขึ้นมาแบบแปลกๆยังไงไม่รู้เสียนี่

" อะ . . เอ๋ ? "

เราได้ใบบังหน้าที่แดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อยไว้ด้วยการหันไปทางอื่นก่อนที่จะรีบหันกลับมาและตัดเข้าเรื่องเสียก่อนทันที

" แล้วเรื่องการเปิดตัวของชมรมวันแรกล่ะคะ ? "

อาซึมะ : อื้ม นั่นสินะ - รุ่นพี่อาซึมะตอบก่อนจะชี้ไปทางด้านในห้องชมรม

อาสึมะ : ฮิบิกิซัง รบกวนพาฮาเนียซังไปนั่งตรงโน้นก่อนนะ - รุ่นพี่อาสึมะบอก ก่อนที่ฮิบิกิจะพาฮาเนียมายังด้านในชมรม



ไม่นานนักรุ่นพี่อาซึมะและรุ่นพี่อีกคนหนึ่ง ? ( สังเกตุจากริบบิ้นคนละสีกับฮาเนีย ) เดินถือถาดขนมปังหลากชนิด

อิลเน่ : สวัสดีจ๊ะ ฮาเนียจัง พวกเราเพิ่งเคยพบกันสินะ ชั้นชื่อ อิลเน่ ฝากตัวด้วยนะ

อาสึมะ : ถ้าอย่างนั้น ยินดีต้อนรับฮาเนียจังสู่ชมรมคหกรรมนะ

เสียงปรบมือจากรุ่นพี่ทั้งสองและสมาชิกในชมรมดังขึ้นเป็นระยะๆ

ฮิบิกิ : ว๊าววว ต้อนรับอบอุ่นจังเลย! - ฮิบิกิตาเป็นประกาย แต่ว่าจากที่สังเกตุเธอคงจะเล็งขนมปังที่อยู่ในถาดเสียมากกว่างานเลี้ยงนะ

อิลเน่ : ไม่ได้นะ ฮิบิกิจัง ต้องให้ฮาเนียจังทานก่อนสิ ฮะๆๆๆ - เสียงหัวเราะของรุ่นพี่นั้นมีเสน่ห์และสดใสเสียจนฮิบิกิเผลอหัวเราะตามไปด้วย

อาสึมะ : เอาล่ะ มาทานด้วยกันเถอะทุกคน

สมาชิกชมรม : ค่า---


" ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ รุ่นพี่อิลเน่ "

~ ดะ . . . ดูน่าอร่อยจริงๆ !! วะ . . วิบเค้กอันนั้น !! ~

เราได้เผลอตัวพร้อมกับค่อยๆแอบยื่นมือเข้าไปอย่างช้าๆก่อนที่รุ่นพี่จะเริ่มอนุญาติเสียอีก ~///~

" อ๊ะ !!! ถ้างั้นขออนุญาติล่ะนะคะ !! "

~ จังหวะนี้ล่ะ !!! ~

เราได้รีบเอ่ยขึ้นตัดเสียก่อนพร้อมกับรีบยื่นมือไปหยิบเค้กนั่นเข้าปากอย่างรวดเร็วทันที !!!

" อร่อยยยยยยยยยยยยยยยยย ~* จังเลยยยยยย ~* "

เราได้เผลอตัวออกรีแอคชั่นและยิ้มออกมาอย่างสดใสในขณะที่นั่งทานขนมปังนั่นในโลกส่วนตัวอย่างมีความสุข

ฮิบิกิ : . . .
อาสึมะ : . . .
อิลเน่ : . . . - ทั้งสามคนต่างอึ้งไปพักหนึ่งกับรอยยิ้มที่มีพลังทำลายสูงนั้น

อิลเน่ : มะแหม ถ้าฮาเนียจังชอบล่ะก็ ทานเยอะๆก็ได้นะ

ส่วนทางด้านอาสึมะได้รีบปรับอาการตัวเองพลางหันไปทำอย่างอื่นแทน ส่วนฮิบิกินั้น ก็ได้แต่หยิบขนมปังหลบหน้าแดงๆของตัวเองทานไปเงียบๆ


เราได้นั่งทานวิบเค้กไปซะคนเดียวถึงสามชิ้นด้วยกันด้วยความอร่อยและความชอบของตัวเองด้วย กว่าเราจะเรียกสติกลับมายังโลกทั่วไปได้นั้นก็รู้สึกได้ว่าคนข้างๆนั้นนั่งเงียบกันไปหมดเสียแล้ว

" อ๊ะ !! ขะ- ขอโทษด้วยนะคะ . . . "

เราได้รีบเอ่ยขอโทษขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลเท่าไรนักด้วยท่าทีเขินอาย

อิลเน่ : อื้ม ไม่ต้องขอโทษหรอกจ๊ะ เห็นใบหน้ามีความสุขของฮาเนียจังแล้วชั้นที่เป็นคนทำขนมพวกนี้กับอาสึมะคุงก็พลอยดีใจไปด้วยนะ - รุ่นพี่เอ่ยกลั้วหัวเราะ

อิลเน่ : เอ้าเลิกอายได้แล้วอาสึมะ เดี่ยวน้องก็ลำบากใจหรอกนะ

อาสุมะ : อะอื้ม ถ้าฮาเนียชอบล่ะก็ พวกเรามีตารางทำขนมชนิดนี้ทุกวันจันทร์ น่ะ เอาไว้มาทำด้วยกันก็แล้วกันนะ

ฮิบิกิ : นี่ๆ ฮาเนีย . . . - ฮิบิกิเรียกฮาเนียเบาๆ

ฮิบิกิ : เค้าขอขนมปังพวกนี้ไว้กินตอนเย็นได้มั้ยอ่ะ ไม่กล้าขอพวกรุ่นพี่อ่ะ


" วันจันทร์สินะคะ !! "

เราได้เผลอลืมตัวพูดออกมาอย่างสนใจด้วยความอยากทำขนมชนิดนี้ แต่ดูเหมือนฮิบิกิจะได้สกิลเราไว้และขัดเรียกเราไว้เสียก่อน

" คือว่า . . . ถะ- ถ้าไม่เป็นการรบกวนเราขอแบ่งขนมปังแบบอื่นไว้ส่วนนึงไปลองทานเพื่อนำไปพัฒนาฝีมือของเราเองหน่อยได้รึเปล่าคะ "

เราได้ถามขึ้นอย่างเกรงใจรุ่นพี่ทั้งสอง แต่ด้วยฮิบิกิที่อยากทานแล้วตัวเราเองก็ยังติดใจในขนมปังของพวกรุ่นพี่เหมือนกันล่ะนะ

อิลเน่ : อื้อ ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ~ - รุ่นพี่อิลเน่ตอบด้วยรอยยิ้มหวาน พลางเดินไปหยิบตระกล้ากับห่อถุงและกล่องกระดาษสำหรับใส่เค้กมาด้วย

อิลเน่ : นี่จ๊ะ ฮาเนียจังก็อยากเก็บไปทานที่บ้านเหมือนกันใช่ม้า?~ - รุ่นพี่อิลนี่ขยิบตาให้ ส่วนฮิบิกินั้นเมื่อได้รับตระกล้ามาก็รีบจัดแจง เก็บ ขนมปังแกงกระหรี่และครีมโรลทันที


" ขอบคุณมากนะคะ รุ่นพี่อิลเน่ ~ "

เราได้ยิ้มขอบคุณรุ่นพี่เล็กๆพร้อมกับค่อบๆรับตระกร้าขนมนั้นมา

อิลเน่ : จ๊ะ~ ตามสะบายเลยนะ~ ทั้งสองคน - รุ่นพี่อิลเน่บอก ก่อนจะเดินมาดูแลเรื่องขนมปังที่กำลังอบอยู่

อาสึมะ : ฮาเนียซัง นี่ชอบวิบเค้กขนาดนั้นเชียว? - รุ่นพี่อาสึมะเอ่ยทักฮาเนียก่อนจะใช้ที่คีป วิบเค้ก ใส่ฝอยแล้วส่งให้ฮาเนีย


" ใช่ค่ะ เราชอบวนิลาเค้กและวิปเค้กมากๆเลยล่ะค่ะ รสชาติที่หอมชวนให้ทานต่อรวมทั้งความอ่อนนุ่มของครีมที่สัมผัสและละลายบนลิ้นที่ไม่เหมือนกับแป้งขนมปังเพียงอย่างเดียว นั้นน่ะ . . . "

เราได้เผลอชวนรุ่นพี่อาสึมะคุยเรื่องขนมปังไปเสียยาวยืดรวมทั้งความชอบส่วนตัวด้วยนั่นเอง ในขณะที่รุ่นพี่ทั้งสองคนกำลังทำงานของชมรมอยู่

" วันนี้ต้องขอบคุณรุ่นพี่อาสึมะและรุ่นพี่อิลเน่มากๆนะคะสำหรับเวลาอันมีค่านี้ "

เราได้เอ่ยขอบคุณพร้อมทั้งโค้งตัวให้เล็กๆก่อนที่จะเดินกลับไปกับฮิบิกิ

เสร็จสิ้น
โพสต์ 1-5-2012 00:08:48 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Blue_Moon เมื่อ 3-5-2012 03:34

"แสงแดดตอนเช้านี้อบอุ่นดีจังนะ"ทากะกล่าวขณะนั่งที่ข้างนํ้าพุท่ามกลางแสงแดดตอนเช้า
ชายคนนั้นเดินไปทางบอร์ดรายชื่อนักเรียน
"ห้องAหรอ พวกบ้าเรียนคงจะเยอะอยู่สินะ . . . แล้วเราคนที่โดดเรียนไปเดินเล่น4วันอย่างเราหลงไปได้ไงเนี่ย..."
"เฮ้ออ~..."ทากะถอนหายใจก่อนเดินไปทางห้องเรียน
"ที่นี้คงไม่มีการเข้าแถวหรอกมั้ง ถึงมีเราก็ไม่ไปเข้าอยู่ดีขี้เกียจ..."ทากะคิดในใจแล้วยังคงมุ่งหน้าไปห้องเรียน

อาจารย์หนุ่มแว่น : โอ้? มาแล้วหรอครับ - อาจารย์ เอ่ยทัก ชากะก่อนจะเรียกให้เขามาที่หน้าชั้นเรียน

อาจารย์หนุ่มแว่น : ทุกคน นี่คือนักเรียนแลกเปลี่ยนคนใหม่ที่จะมาอยู่กับพวกเราเป็นเวลาหนึ่งปี จากนี้ไปขอให้รักกันไว้มากๆนะ

อาจารย์หนุ่มแว่น : เอาล่ะแนะนำตัวกับเพื่อนๆสิ


"ชิโนมิยะ ทากะ ครับ" ชายหนุ่มขานชื่อตัวเองอย่างเรียบง่ายแต่ฟังชัดเจน
"ยินที่ดีได้รู้จักครับ ถึงแม้จะแค่1ปีแต่ก็อยากจะสนิทกับทุกคนให้มากที่สุดครับ......เอ่อต้องพูดอะไรต่ออะ....ช่างมันเถอะ"ทากะพูดแล้วเกาหัวเล็กน้อย


อาจารย์หนุ่มแว่น : อืม . . . เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้นเชิญเลือกที่นั่งได้เลยนะ  - อาจารย์เอ่ยก่อนจะผายมือให้ทากะเห็นที่นั่งที่ว่างอยู่

[ ตัวเลือก [ 1 ] ริมประตูฝั่งทางออกท้ายห้อง [ 2 ] แถวหน้า [ 3 ] ริมหน้าต่างแถวหน้า]


"งั้นผมขอนั่งตรงนั้นแล้วกันครับ" ทากะพูดพร้อมชี้ไปทาง
[ 3 ] ริมหน้าต่างแถวหน้า
เขาเดินตรงไปยังที่นั่งของตัวเอง



ดูเหมือนว่าเพื่อนรวมชั้นที่นั่งข้างๆกับทากะจะเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่หน้าตาน่ารักอยู่พอสมควรแถมยังมีจงอยผมที่ยาวเสียจนน่าแปลกใจ คงเป็นเอกลักษณ์ของเธอสินะ และที่เป็นเอกลักษณ์ยิ่งกว่าก็ต่อจากนี้ไปนี่แหละ

??? : เนี๊ยะ ฮะฮ่า ยินดีที่ได้รู้จักน้า ทากะซัง ชั้นชื่อเนียรุโกะ นะ ยินดีที่ได้รู้จักน้า! - เนียรุโกะ แสดงความเป็นมิตรอันสุดซึ้งกับทากะ และเสียงของเธอก็ใช่ว่าจะเบาแต่กลับดังและออกโทนหวานอ้อนเขาหรือเปล่าถ้าไม่คิดไปเอง


"ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณเนียรุโกะ หลังจากนี้อาจจะต้องรบกวนบ้าง ยังไงก็ขอฝากตัวด้วยนะครับ"
ทากะกล่าวตอบ ในขณะที่จะหันหน้ากลับ สายตาของเขาสังเกตไปทางผู้หญิงผมสีขาวออกม่วงที่นั้นข้างนักเรียนใหม่อีกคน
เขาถึงกับชะงักไปสักพัก ทากะตั้งสติได้เขากลับไปมองกระดานอีกครั้ง
ทากะพยายามจะจดบันทึกสิ่งที่อาจารย์สอนแต่เมื่อเขาเหม่อลอยเขาก็เผลอมองไปทางหญิงสาวคนนั้นเสมอ...
เขาพยายามจะตั้งสติกับการเรียนตรงหน้าให้ได้มากที่แต่มันก็ไม่ค่อยเป็นผล

เนียรุโกะ : แหมๆ ทากะซังอย่าเพิ่งสนใจบทเรียนแรกเลยน่า เน่ๆ ชอบเล่นกีฬาอะไรรึเปล่า? ตัวสูงดีนะ เคยเล่นบาสเก็ตบอลรึเปล่าน่ะ? แล้วของที่ชอบล่ะ?  - เธอกระซิบถามทากะ ดูเหมือนว่า เด็กคนนี้ก็ไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ แต่ว่าดูจากสภาพแล้วเธอเข้าห้องเรียนดีเด่นได้ไงหว่า?


"กีฬาปกติไม่ค่อยได้เล่นหรอกครับ บาสไม่ค่อยถนัดแต่ก็พอเล่นได้แต่ถ้าวิ่งระยะไกลก็ถนัดขึ้นมานิดหน่อยครับ ส่วนของที่ชอบก็เป็นพวกของหวานนะครับ แล้วคุณเนียรุโกะละครับ?" ทากะกระซิบตอบและถามผู้หญิงคนนั้นกลับ
เมื่อทากะถามกลับก็ได้หันมามองที่สมุดจดของตนเอง
"!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!" ทากะแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองในสมุดจดของเค้าเต็มไปด้วยรูปของเด็กผู้หญิงที่แอบมอง
ทากะหน้าซีดลงเล็กน้อย"แย่ละสิ!!! ถ้ามีใครมาเห็นแย่แน่คงได้โดนตั้งแต่วันแรกแน่เลย"เขาคิดในใจ
ทากะพยายามลบรูปออกจากสมุดโดยเร็ว

เนียรุโกะ : โอ๋~ ! - เนียรุกุตาเป็นประกายก่อนที่จะฉกสมุดเล่มนั้นมาดู

เนียรุโกะ : เนี๊ยะ ฮะฮ่า นี่มันอะไรกันน่อ ทากะซัง ชอบวาดรูปหรอคะ นี่ๆ สนใจวาดรูป เรทๆมั้ย เค้ายินดีเป็นแบบให้เลยน่อ เนี๊ยะฮะๆๆ~- เธอกระซิบกรั้วหัวเราะอย่างสุขใจ ดูเหมือนว่าจะไม่มีเจตนาร้ายแต่คงเป็นเด็กบ็องๆ เอาเรื่องนะ


"อาจารย์อยู่ในห้องนะครับคุณเนียรุโกะ...เดี่ยวโดนอาจารย์ด่านะครับ...แล้วก็เรื่องที่ถาม"
ทากะหยิบเอาสมุดของทำเองคืนแล้วลบรูปต่อ
"ก็ชอบอยู่ครับการวาดรูปอะ แต่จะว่าไปเนียรุโกะซังยังไม่ตอบผมเลยนะว่าชอบอะไรอะ~"ทากะลองถามใหม่อีกครั้ง
ดูเหมือนว่าเนียรุโกะอาจจะเป็นพวกอัจฉริยะที่ไม่ต้องเรียนในห้องก็เก่งได้สินะ....
"จะว่าไปเนียรุโกะซัง อยู่ชมรมอะไรหรอครับ???"ทากะถามต่อโดยที่คำถามแรกยังไม่ได้รับคำตอบเลย

เนียรุโกะ : น่าๆๆ ไม่ต้องสนใจเรื่องหยิบย่อยของชั้นหรอกค่า~ - เนียรุโกะตอบปักคำถามไปซะดื้อๆ ก่อนจะเขยิบมานั่งใกล้กับทากะมากขึ้นนิดหน่อย

เนียรุโกะ : ชมรมของที่ชั้นจะเข้าก็เป็นชมรมเดียวกับทากะซังนั่นแหละค่า~ ดีใจใช่ม้าจะได้อยู่ใกลๆ้กับสาวน้อยน่ารักตัวเล็ก สัดส่วนพร้อมมีเด็กตลอด 24 ชั่วโมงแบบเนี๊ยะ~ - หญิงสาวพูดออกทะเลไปไกลอีกเหมือนเมื่อซักครู่เสียจนอาจารย์หันมาดีดช็อกใส่กลางหน้าผากเธอเต็มๆ

อาจารย์ : เงียบได้รึยัง เนียรุโกะซัง?

เนียรุโกะ : ฮืออออ ถูกดุเลยอ๊ะ ทากะซัง T w T


"Head shot!......"ทากะทำหน้าอึ้งๆแล้วเผลอพูดออกมาเบาๆ
ทากะหันไปยกนิ้วโป้งให้อาจารย์ แล้วคิดในใจว่า "Good Job!!!"
"เอ่อ ..... ไม่เป็นไรนะครับ คุณเนียวรุโกะ.... เดี่ยวค่อยคุยกันหลังเลิกคาบแล้วกันนะครับ"ทากะพูดก่อนที่จะหันหน้าไปตั้งใจเรียนเพื่อไม่ให้โดนแบบเนียวรุโกะ

เนียรุโกะ : ชากะซังใจร้ายอ๊ะ ตะกี้ยังแอบสะใจอยู่เลยไม่ใช่หรอค้าาาา T w T  ไหงกลับมาเป็นพ่อพระไวแบบนั้น- เธอโอดครวญออกมาอีก แต่เธอก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย แต่พอหันมาดูอีกที สมุดจดของเนียรุโกะ มันถูกเขียนเต็มหน้ากระดาษพร้อมกับกระดานที่อาจารย์เขียนอยู่ได้ไง? นี่เธอจดไวขนาดนั้นเลย!?

เนียรุโกะยังคงนั่งอยู่เฉยๆ อย่างว่าง่าย แต่พอชากะหันไปมอง เธอกลับ นั่งอ่านหนังสือ '' กลเม็ดมัดใจชาย สไตล์ต่างๆ '' ซะเฉยๆ แถมยังมีเสียงหายใจแปลกๆ ออกมาทำให้เอาขนลุกซู่เลยก็ว่าได้


ทากะไม่สนใจเรื่องที่สมุดจดของเนียรุโกะถูกจดด้วยความเร็วระดับพระเจ้าเพราะว่าไม่ได้มีแค่เนียรุโกะที่มีความสามารถในการเรียนระดับนั้นแต่ทากะถึงแม้จะไม่จดอะไรเลยก็สามารถจำสิ่งที่อาจารย์สอนได้เกือบทั้งหมดหากเป็นวิชาในแขนงวิทย์ดังนั้นปกติทากะจึงแทบจะไม่ตั้งใจเรียนหรืออ่านหนังสือเลย ทากะเหม่อมองไปนอกหน้าต่าง เพื่อจะได้ไม่ไปมองเด็กผู้หญิงผมสีขาวออกม่วงหน้าห้องนั้นอีก

ตัดมาช่วงกลางวัน

ดูเหมือนว่าชั่วโมงสุดเครียดจะจบลงแล้ว  เหล่านักเรียนบางส่วนก็ได้พากันเดิน

ครืด!! เสียงโตะเลื่อนถอยหลังอยากแรงเสียจนรบกวนทากะที่กำลังอึนๆอยู่ พร้อมกับร่างเล็กที่รีบเดินมาท้าวโต๊ะของเขาแทบจะในทันที

เนียรุโกะ : เน่ๆ ไปทานข้าวด้วยกันเถอะนะทากะซัง แล้วค่อยคุยอะไรอีกต่อมิอะไรหลายๆอย่างกันน้า~!!


ทากะเก็บหนังสือที่เรียนลงกระเป๋าเขาลุกจากที่นั่งแล้วแล้วจึงตอบร่างเล็ก "อืมๆ ก็ได้..."
ทากะขี้เกียจปฏิเสธเพราะถ้าปฏิเสธก็คงจะได้ต่ออีกยาวจึงตอบไปแบบนั้น
"ไม่ได้เอาข้าวมา คงต้องไปกินที่โรงอาหารสินะ ... ไม่อยากไปเลยแฮะคนก็เยอะเสียงก็ดัง มีที่อื่นหรือวิธีอื่นบ้างมั้ยอะที่จะได้ไม่ต้องลงไปโรงอาหารนั้น"ทากะบ่นเล็กน้อยก่อนจะถามหญิงสาวร่างเล็กที่อยู่ตรงหน้าเขา

ป่อย!! จะงอยที่หัวของเนียรุโก๊ะตั้งฉากขึ้นพร้อมกับฉายแสงเหมือนคิดอะไรออก เธอรีบวิ่งกลับ? ไปที่โต๊ะของตัวเอง แล้วหยิบห่อที่เหมือนกับว่าเป็นห่อข้าวกล่องออกมาในทันที

เนียรุโกะ : นี่ๆ ถ้างั้นๆ กินข้าวกล่องของเค้ามั้ยล่ะทากะซัง~!


"........................มีไฟฉายติดที่จะงอยด้วยหรอ แบบนี้คงไม่ต้องกลัวว่าจะมืดเลยสินะ....เป็นการdesignที่ดีจริงๆ... เห้ย!ผิดประเด็น...."ทากะคิดอยู่ในใจก่อนจะพิจารณาข้าวกล่องนั้น"ดูจากรูปลักษณ์และการห่อของข้าวกล่องนั้นแล้วคงน่าจะเป็นข้าวกล่องปกติสินะ แต่หากพิจารณาในมุมมองของคนทำแล้วมันช่างเป็นข้าวกล่องที่ไม่น่าไว้วางใจเลย..." ทากะพยายามพิจารณาอย่างรอบคอบที่สุดเพราะมันอาจจะเกี่ยวพันไปถึงชีวิต(?)ของเขาเลยทีเดี่ยว ทากะกลืนนํ้าลายก่อนที่จะตอบออกมา
"อืม.... กินสิ...ขอบคุณมากนะเป็นการรบกวนอะไรหรือเปล่าเนี่ย"ทากะพยายามอย่างมากในการฝืนใจตอบออกไป...
"มันต้องไม่เป็นอะไรสิร่างกายของเราคงรับอะไรแบบนี้ได้อยู่แล้วละคงไม่ถึงกับตายหรอก...."ทากะพยายามปลอบใจตัวเอง
"อย่างน้อยๆ นี้เป็นอาหารที่เนียรุโกะตั้งใจจะกินในตอนแรกนะอย่างน้อยๆมันก็คงเป็นอาหารของมนุษย์อะนะ...."

เนียรุโกะ : เนี๊ยะ ฮ่ะ ฮ่ะ ตายเตยอะไรกันค้า ทากะซัง ก็แค่ข้าวหน้าเนื้อสดจากดาว ( ปี๊บบบ เซนเซอร์ ) แล้วก็ ไข่(ปี๊บบบเซนเซอร์) ทอดเท่านั้นเอง มีคุณค่าทางอาหารสูงนะคะ อร่อยแถมคุณค่าทางอาหารสูงที่สำคัญหายากสุดๆใน โลกนี้เลยนะคะ~!


".........ถ้าหายากแล้วจะหามาเพื่ออออออออออออ? ในโลกนี้มีของที่มันปกติๆอยู่ตั้งเยอะตั้งแยะดันไม่เอามาทำ.... ดันไปหาของที่หายากในโลกนี้มาซะได้... ว่าแต่....โลกนี้???"ทากะคิดในใจแล้วนึกสะดุดกับคำว่า"โลกนี้"
"โลกนี้?........นี้เธอเป็นใครมาจากไหนกันแน่ เนียรุโกะ!?!?!?!? จะว่าไปในระบบดาราศาสตร์ที่ทันสมัยที่สุดบนโลกใบนี้ไม่เห็นมีชื่อดาวแบบนั้นอยู่เลยนิ!!! หรือว่า...." ทากะเริ่มสงสัยเนียรุโกะจึงได้ถามไป

เนี๊ยรุโกะ : เนี๊ยะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ชั้นก็เป็นหญิงสาวบอบบางธรรมดาๆ เนี่ยแหละค่า~ - เธอตอบเสียงใสพลางเกาศรีษะตัวเองแก้เก้อ

เนี๊ยะรุโกะ : ตะแต่ว่าถ้าเกิดทากะซังอยากให้เป็นคนพิเศษล่ะก็ คะเค้าลำบากใจหน่อยๆ แต่ก็จะยอมเป็นให้ก็ได้นะคะ - อ่าว ไหงจู่ๆ คุณเธอถึงได้เปลี่ยนจากบรรยากาศผู้ต้องสงสัย กลายเป็นแม่สาวนักจิ้นสุดอันตรายไปซะได้?

เนียรุโกะ : แต่ว่าข้าวกล่องนี้ทำขึ้นมาจากความรักของเนียรุโกะเลยนะคะ ทากะซังทานหมดล่ะก็ เนียรุโกะจะดีใจมากๆเลย~


"ตามหลักจิตวิทยาของเมอร์ ชานเตอรี่เอ การที่ปฏิเสธในจุดนี้ซึ่งเป็นการผิดต่อนิสัยขอเจ้าตัวมากทำให้มีโอกาศที่จะเป็นการโกหกได้สูงมาก"ทากะวิเคราะห์อยู่ในใจ "แต่ประเด็นหลักไม่่ได้อยู่ที่โกหกหรือไม่โกหกแต่อยู่ที่ทำไปเพื่ออะไรละ...."

"เชิญนั่งลงก่อนสิ เนียรุโกะซัง...ยืนกินแบบนี้คงจะไม่สะดวกหรอกมั้ง"ทากะเรียกให้หญิงสาวนักจิ้น(?)นั่งลงก่อน
ส่วนตัวทากะเองก็นั่งลงบนเก้าอี้ของตนเองเค้าหยิบของบ้างอย่างลงใต้โต๊ะโดยที่ไม่ให้เนียรุโกะเห็น

เนียรุโกะ : Iya~ ทากะซังยอมรับเค้าแล้วสินะคะ~ - เนียรุโกะบิดตัวไปมา ก่อนจะนั่งลงตามที่ทากะบอก พร้อมกับจิ้ม เนื้อทอด? ขึ้นพลางยื่นให้ ทากะ

เนียรุโกะ : นี่ค่ะ อ๊ามมมม~ -  เธอลากเสียงยาว ก่อนจะยื่นชิ้นเนื้อ ? ไปใกล้ๆปากของทากะทุกวินาที


ทากะคว้าสิ่งที่่เค้าหยิบไว้เมื่อตะกี้ออกมาวางบนโต๊ะ และหยิบดระเป๋าของเขาด้วย ทากะใช้ขาถีบพื้นเพื่อสปริงตัวออกนอกหน้าต่างไป
ฟุ๊บ ร่างของทากะได้หายไปจากระยะการมองเห็นของเนียรุโกะ
สิ่งที่เขาทิ้งเอาไว้คือโน็ตที่เขียนว่า "เดี่ยวค่อยมากินที่หลังแล้วกัน ไปเดินเล่นก่อนแล้วกัน"
ร่างของทากะลงสู่พื้นอย่างสวยงาม ดูเหมือนความสูง2ชั้นจะไม่สามารถสร้างอากาบาดเจ็บให้กับขาที่ฝึกมาได้เลย
ทากะเดินออกเล่นไปทั่วโรงเรียนไปอย่างสบายใจ....

เนียรุโกะ : ห๊า!!? ทากะซัง!? - เนียรุโกะรีบชะเง้อมองหาทากะที่เพิ่งโดดหนีเธอไปเมื่อครู่อย่างตกใจ

- ย้ายมายัง ลานน้ำพุ - ดูเหมือนว่าบริเวณลานน้ำพุนี้จะมีคนอยู่ไม่มากนัก ส่วนใหญ่จะนั่งทางมื้อกลางวันกันตามจุดต่างๆ ทั้งในสวนและม้านั่ง อีกทั้งยังมีบางคู่นั่งทานตรงขอบบ่อน้ำพุด้วย

เนียรุโกะ :  ทากะซังงง~!!!!! - เสียงเนียรุโกะดังมาแต่ไกล เมื่อหันไปหาตามต้นเสียงดูเหมือนว่าเธอจะวิ่งตามทากะมาพร้อมข้าวกล่องคู่ใจ

เนียรุโกะ : อย่าหนีสิค้าาาาา มาทานมื้อกลางวันด้วยกันน้า~!!!


ทากะ :: !!!!!!!!!!!!
ดูเหมือนว่าทากะจะไม่เคยคาดคิดว่าจะมีใครตามลงมา
"ไม่น่าเชื่อการคำนวณของเราผิดพลาดหรือนี้....เป็นไปไม่ได้น่า..."ทากะพูดเบาๆก่อนที่จะล้มลงไปนั่งบนเก้าอี้ที่ว่างอยู่
"เฮอะๆๆๆๆๆ นี้เราไม่อาจจะหนีความตายในวันนี้ไปได้เลยสินะ ทุกอย่างมันจบลงแค่นี้เองหรอ..."ทากะหัวเราะแห้งแล้วมันขึ้นไปบนฟ้าอย่างเหม่อลอยราวกลับพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความตายที่กำลังใกล้เข้ามา...

เนียรุโกะ : เห๊!!! ทากะซัง ทำใจดีๆไว้ก่อนนะค้า!! อย่าเพิ่งทำหน้าสิ้นหวังเหมือนโลกจะแตกแบบนั้นน้า~!!! - เนียรุโกะเขย่าคอเสื้อทากะไปมาเพิ่งเรียกสติกลับมาแต่ท่าจะไม่ได้ผล

เนียรุโกะ : ทำไงดีๆ  แย่แล้วทำไงดี ทากะซังหลุดโลกไปแล้ว โหะ รู้แล้ว!! - หญิงสาวกระวนกระวายอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะนึกอะไรออก พลางถือวิสาสะมานั่งบนตัวของทากะโดยมิได้รับอนุญาติ

เนียรุโกะ : ทะทานล่ะนะค้า~ - เนียรุโกะ พูดแผ่วเบาและทำท่าจะฉวยโอกาสจูบทากะ


ทากะถึงกับสะดุ้ง เมื่อริมฝีปากของเนียรุโกะเข้ามาใกล้ เขาเอากระเป๋าให้เนียรุโกะจูบแทน
จากนั้นทากะสไลด์ร่างหลบไปอีกข้างของม้านั่ง ทากะโน้มตัวไปข้างหน้าแล้วย่อตัวลงไปอย่างรวดเร็ว
ทากะพุ่งตัวแล้วใช้สปรีดวิ่งหนีไป
ร่างของทากะได้หายไปจากการมองเห็นของเนียรุโกะอีกครั้ง
"............อีกไม่นาน คงตามมาอีกสินะ"ทากะคิดอยู่ในใจในขณะที่วิ่งไปยังโรงอาหารโดยหวังว่าคนจะน้อยลงแล้ว
เจ้าหญิงลีน่า V.3
เจ้าชาย~!
โพสต์ 1-5-2012 01:43:13 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Melonpang เมื่อ 3-5-2012 20:35

ในย่านศูนย์การค้าของเมือง โรงเรียนมัธยมปลายเฮเซย์นั่นคือที่ๆรวมเหล่าคุณหนูและผู้มีความสามารถพิเศษในด้านต่างๆ
เป็นที่หมายปองของเหล่าหนุ่มสาวที่ต้องการไขว่คว้าโอกาศสำเร็จในด้านการเรียนและอีกทั้งโรงเรียนนี้ยังสนับสนุนในเรื่องความรัก
ผอ. ของที่นี่เคยกล่าวไว้ว่า . . .

''ความรักไม่ใช่สิ่งที่กีดขวางการเรียน แต่ความรักคือพลังขับเคลื่อนให้ชีวิตวัยเรียนสดใส''

ดังนั้นจึงมีนักเรียนจำนวนไม่น้อยที่ได้มาพบทั้งความฝัน,เป้าหมาย,หรือคนที่สำคัญที่สุดในชีวิต..

ซากุระ ชิน 1 ในนักเรียนที่ได้รับการศึกษาต่อชั้น ม.ปลายของโรงเรียนเฮเซย์แห่งนี้ ก็เป็นหนึ่งในผุ้ที่ตั้งความหวังนั้นไว้เช่นกัน

"ห้อง.. C งั้นเหรอ.. ?"

ณ. ลานประกาศ หน้าบอร์ดที่แบ่งห้องเรียนไว้ มากหน้าไปด้วยนักเรียนใหม่ของเทอมนี้และทั้งนักเรียนเก่าที่ปะปนอยู่มากมาย
ชิน กำลังมองหาบอร์ดของเองและพบว่า เค้าได้รับเลือกไปอยู่ห้อง C สาขารวมดาวเด่น

"หนวกหูจังแฮะ. . . ไม่สิ มันก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วนินะ"

ชินพูดออกมาเบาๆ ซึ่งแน่นอนว่าไม่มีใครได้ยินเป็นแน่ เพราะรอบข้างของเค้าอึกทึกไปด้วยนักเรียนจำนวนมาก..
ไม่นานนักชินก็เดินออกมาแล้วเดินตรงไปยังตึกเรียนของห้อง C ... เนื่องจากว่าตึกชั้นเรียนของห้อง A และ B นั้นอยู่คนละฟาก
กับตึกชั้นเรียนของห้อง C เค้าเลยต้องเดินอ้อมออกมาทางหลังตึกของห้อง B ... แต่แม้จะเป็นหลังตึก ก็ไม่ได้ทำให้คนน้อยลงไป
ซักเท่าใดนัก เค้ายังคงเห็นนักเรียนมากมายหลายประเภท ทั้งรูปร่างหน้าตาดี คนที่หล่อ,สวย,ดูดี แตกต่างกันไป

"มะ...ก็สมเป็นโรงเรียนตามที่ได้ยินมาจริงๆ"

ชินพูดพลางเดินสวนคนมากมายเหล่านั้น เพื่อไปยังชั้นเรียนของตนเอง

อาจารย์สาว : อาร่ะ มาถึงแล้วสินะจ๊ะ? - อาจารย์สาวชาต่างชาติกล่าวทักทายชายหนุ่มก่อนจะกวักมือเรียกให้เข้ามาในห้องอย่างเป็นกันเอง

อาจารย์สาว : เอาล่ะจ๊ะ ทุกคน เดี๋ยวจะแนะนำให้รู้จักกับนักเรียนแลกเปลี่ยนคนใหม่ที่จะมาอยู่กับพวกเราในปีนี้นะ  - เธอกล่าวเปิดตัวสั้นๆให้กับซากุระ

อาจารย์สาว : อ่ะ เชิญแนะนำตัวได้เลยจ้า


ชินเดินเข้ามาภายในห้องเรียน .. บรรยากาศไม่ได้น่าอึดอัดเหมือนที่เค้าคิดไว้เท่าใดนัก

"..ซากุระ ชิน ซากุระที่เขียนด้วยตัวคันจิ 良 กับ 咲 ที่อ่านว่า ซากิ.."
"ขอฝากตัวด้วยครับ"

ชินพูดสั้นๆ พร้อมกับก้มหัวเล็กน้อยเพื่อทักทายทุกคนในห้อง

อาจารย์สาว : เอาล่ะจ๊ะ ทีนี้ก็รู้จักกันแล้วนะ เชิญเลือกที่นั่งได้เลยจ๊ะ - อาจารย์บอกก่อนจะชี้ไปที่โต๊ะที่ยังว่างอยู่สามตัวในจุดต่างๆของห้อง


[ ตัวเลือก [ 1 ] แถวหน้า [ 2 ] แถวกลางฝั่งประตูทางออก [ 3 ] แถวหน้าริมหน้าต่าง ]


[เลือก - แถวกลางฝั่งประตูทางออก]

ชินเดินมายัง 1 ในจุดที่อาจารย์บอกไว้ แล้ววางกระเป๋าพร้อมนั่งลงไปอย่างเงียบๆ..



??? : .... - ดูเหมือนว่าที่นั่งข้างๆของชินจะเป็นผู้หญิงผมบรอนทองเด่นอร่ามในห้องเลยก็ว่าได้ เพราะในห้องมีแค่เธอเท่านั้นที่มีสีผมแบบนี้

แต่ดูแล้วท่าทางเธอเองจะไม่ชวนชินคุยเหมือนกัน

[ Action Coin ต้องการ 2 ]
[ ตัวเลือก [ 1 ] แนะนำตัวกับเธอ [ 2 ] ปล่อยไปแล้วตั้งใจเรียน ]


Action : 1 แนะนำตัวกับเธอ

" เอ่อ. . . สวัสดีครับ " - ชินทักทายหญิงสาวคนนั้น เค้าคิดว่าต้องสนิทกับเพื่อนข้างๆไว้ จะดีที่สุด

??? : นายน่ะ ... เป็นโอตาคุรึเปล่า? .... - เธอไม่สนใจคำถามแล้วยิงคำถามใส่ชินเสียแทน

??? : ตอบมาสิ ถ้าไม่ใช่ล่ะก็ อย่ามาคุยกับชั้นนะ ชั้นไม่ชอบคุยกับคนธรรมดาๆอย่างเจ้าพวกนั้น ...


" ..หะ? เอ่อ.. "

โอตาคุ? ชินแปลกใจกับคำถามของหญิงสาวคนนี้เล็กน้อย แต่ถึงเค้าจะไม่เข้าใจความหมายก็ตาม เค้าก็พอจะเข้าใจอยู่บ้าง

" เอ่อ..ผมไม่ค่อยเข้าใจหรอกนะว่าโอตาคุเป็นยังไง.. "

ชินพูด พลางหยิบหนังสือเรียน และนิยายของเค้าออกมาวางไว้ ก่อนที่จะจัดเก็บไว้ในโต๊ะ

??? : ..... - เธอนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะ พูดตอบกับชิน

??? : ถ้าอย่างนั้นก็แค่นี้ล่ะ .... - เธอพูดสั้นก่อนจะเงยหน้าจดสิ่งที่อยู่บนกระดาน

( ดูท่าจะ โดนเกรียดซะแล้วสิน้า )

เริ่มเรียนคาบแรก -

ดูเหมือนว่าบทเรียนนั้นจะไม่ยากซักเท่าไหร่ และพอหมดคาบแรกตามตารางคาบที่สองจะเป็นคาบว่างของฝั่ง C ซึ่ง มีนักเรียนบางส่วนได้เดินออกไปจากห้องดูเหมือนว่าพวกเขาจะไปทำกิจกรรมชมรมของตัวเอง ส่วนที่อยู่ในห้อง จะคุยกันเรื่องต่างๆนาๆ จะมีก็แต่ ชินกับเพื่อนร่วมชั้นที่นั่งข้างๆ จะไม่ค่อยมีใครคุยด้วยเท่าไหร่


หลังจากหมดคาบ ชินก็หยิบหนังสือนิยายขึ้นมาอ่านต่อจากเมื่อวาน นิยายชื่อเรื่อง "มาจิคัลเลอร์" เป็นแนวสาวน้อยเวทย์มนต์ที่ ตัวเอกเป็น
เด็กผู้หญิง ม.ต้น อยู่มาวันนึงได้เกิดเหตุให้ต้องทำสัญญากับ "คนของโลกแห่งสี" ซึ่งก็คือพระเอกนั่นเอง (ละไว้ในฐานเข้าใจ) ซึ่งตอนแรก
ตามโครงเรื่องโดยรวมเป็นแนว สาวน้อยจอมเวทย์ ซึ่งภายหลังได้มีการนำไปสร้างเป็นอนิเมะอีกด้วย (แน่นอนว่าชินไม่รู้) ....
นิยายที่ชินอ่านนั้น ถ้าเค้าคิดว่าสนุกเค้าจะซื้อ ระยะหลังๆมานี่ ห้องของเค้านั้นมีนิยายที่เกี่ยวกับเวทย์มนต์ สัตว์ประหลาดเยอะขึ้นมาพอควร

ส่วน "มาจิคัลเลอร์" นั้น เค้าซื้อมาเพราะหน้าปกหลังเขียนว่าเวทย์มนต์ แต่พออ่านๆไปก็ชักสนุก เค้าเลยนึกว่านานๆทีซื้อนิยายจำพวกนี้
มาอ่านเล่นมั้งก็ดี  .... (อนึ่ง "มาจิคัลเลอร์" นั้นเป็นนิยายเรทปกติ สำหรับทุกเพศทุกวัย)

หลังจากที่ชินอ่านมาได้สักพักเค้าเริ่มมึนๆกับบรรยากาศ.. เค้าจึงหันไปดูหญิงสาวข้างๆ เธอคนนั้นก็นั่งก้มเขียนอะไรอยู่บนโต๊ะคนเดียวไม่รู้

" เอ่อ... "

" ถ้าโลกนี้มี [เวทย์มนต์] คุณคิดว่าจะใช้มันทำอะไรงั้นหรือ ? "

เค้าลองชวนเธอคุยอีกครั้ง .. โดยไม่ได้คาดหวังคำตอบมากนัก

กึก เสียงปลายปากกาจิ้มทะลุสมุดที่หญิงสาวกำลังจดอยู่ จากนั้นตัวเธอเริ่มสั่นเล็กๆ ก่อนจะมองซ้ายขวาและลุกขึ้นมาแตะไหล่ของชิน

??? : มาด้วยกันหน่อยสิ ... - เธอพูดเบาก่อนจะลากชินพร้อมกับอุ้มสมุดที่ชินหยิบมาเมื่อกี้กอดไว้แน่น ก่อนจะลากชินออกจากห้องไป

- ย้ายมายัง บริเวณตึก C -

??? : เมื่อกี้นี้นายบอกว่า ถ้ามีเวทย์มนต์จะใช้ทำอะไรน่ะหรอ?  ... - เธอพูดช้าๆน้ำเสียงสูงนิดหน่อย

??? : แน่นอนอยู่แล้ว ก็เพื่อเปิดให้ สาวๆ ในเกมส์ โดจินเกมส์ มีชีวิตขึ้นมาจริงๆน่ะสิ!! - หญิงสาวพูดออกมาพร้อมกับตาที่เป็นประกายอีกทั้งยังบ่นเรื่องในการ์ตูนหรือก็คือศัพท์ในโลกที่ชินไม่อาจจะเข้าใจได้อยู่พักใหญ่ๆก่อนที่เธอจะแนะนำตัวเอง

คิริโนะ : ชั้นชื่อ คิริโนะ ยินดีที่ได้รู้จัก ว่าแต่นายชื่ออะไรนะ อืมมม?


" ....ซากุระ ชิน "

' เราเพิ่งแนะนำตัวไปเมื่อกี้แท้ๆ เธอไม่ได้ฟังเราเลยสินะ.. '

ชินไม่เข้าใจคนๆนี้เลย เมื่อกี้เธอแทบไม่สนใจเค้าด้วยซ้ำ แต่เค้ารู้สึกว่าไม่ควรถามออกไป

" ว่าแต่..ที่เธอบอกว่าให้สาวๆในเกมส์ออกมามีชีวิตนี้.. หมายความว่ายังไงเหรอ? แล้วก็..นั่นหนังสือผม.. "

ชินทำตัวไม่ค่อยถูก เค้าไม่เคยอยู่ 2 ต่อ 2 กับผู้หญิงรุ่นราวคราวเดียวแบบนี้มาก่อน

คิริโนะ : แหงอยู่แล้วสิ!! ก็เพราะพวกเธอน่ะน่ารักมากๆยังไงล่ะ ถ้ามีชีวิตจริงๆล่ะก็ชั้นจะได้เห็น มาโดกะจังออกมายิงธนู ไหนจะได้เห็นเหล่าสาวน้อยพริตตี้เคียวอีก นายว่ามันไม่ดีรึไงน่ะ? ได้เห็นสาวสน้อยจอมเวทย์ตัวเป็นเชียวนะ!!?


' ไม่ละ แบบนั้นมันอันตรายเห็นๆ '

ชินคิดแต่ก็ไม่ได้พูดออกไป เพราะท่าทางของคิริโนะตอนที่พูดถึงเรื่อง "สาวน้อยเวทย์มนต์" มันช่างร่าเริงสดใส
แตกต่างจากบรรยากาศมาคุในห้องเรียนเมื่อสักครู่นี้มาก

" น..นั่นสินะ ถ้าเกิดมี [เวทย์มนต์] จริงๆละก็ อาจจะทำให้วันๆมีแต่เรื่องสนุกๆก็ได้.. "

" ว่าแต่ไม่มีอย่างอื่นที่จะทำด้วยเวทย์มนต์แล้วงั้นหรือ คิริโนะซัง? "

คิริโนะ : พลังน้องสาวยังไงล่ะ!! นี่นายรู้มั้ยว่าใน 2D น่ะน้องสาวของพวกเราน่ารักม๊ากๆเลยนะ !! ไหนจะพี่สาวสุดเลิฟๆ ที่อ้อนเอาใจพวกเราอีก อ๊ายยย คิดแล้วขึ้น ชั้นล่ะอยากจะกระโดดเข้าไปในจอทุกครั้งที่อ่านที่เล่นเอโร ... อ่ะ ... - หญิงสาวชะงักไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังจะหลุดอะไรที่อันตรายมากๆ เข้าให้แล้ว


' . . . . . . . . . . . '

" อะ... ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮะ ฮะ ฮะ !! "

ชินกุมท้องแล้วหัวเราะกับท่าทางของคิริโนะ ดูเหมือนเธอจะมีความสุขมากเวลาได้พูดเรื่องพวกนี้

" อ้อ.. เข้าใจละ โอตาคุแบบนี้เอง.. นั่นสินะ ตัวละครในหนังการ์ตูนหรือนิยายเนี่ยน่ารักมากๆจริงๆน่ะแหละ "

ชินพอจะเข้าใจความหมายของคำว่า โอตาคุ ที่คิริโนะถามตอนแรกขึ้นมาบ้างแล้ว..

" ถึงผมจะไม่เข้าใจน้องสาว พี่สาว อะไรนั่นก็เถอะ แต่ดูเหมือนว่าต้องไปหาซื้อ[นิยาย]น่าสนุกแบบนั้นมาอ่านดูบ้างแล้วสิ "

....เพราะคิริโนะลากเค้าออกมาพร้อมนิยายของเค้า ชินก็ย่อมนึกว่าคิริโนะอ่านนิยายเหมือนกันหากแต่ชินไม่รู้ว่าไอ้นิยายที่เค้าอ่าน
มันทำเป็นหนังสือการ์ตูนกับอนิเมะมาก่อนแล้ว. . . แล้วชินก็ไม่เคยอ่านการ์ตูนหรือดูอนิเมะมาก่อนด้วย(ถ้าไม่มีใครแนะนำ)

" ... ใกล้ได้เวลาเข้าคาบสองแล้วหรือเปล่านะ.. ถ้าโดดตั้งแต่วันแรกคงไม่ดีแน่ๆ "

คิริโนะ : เฮอะ สรุปนายก็แค่บังเอิญพูดเรื่องเดียวกับชั้นสินะ เสียเวลาชะมัดเลย - คิริโนะบ่นอย่างไม่พอใจพลางหันหน้าหนีชิน

คิริโนะ : ฮายๆ กลับไปก่อนเลยก็ได้ คาบนี้ว่าง ชั้นว่าจะไปทำธุระซะหน่อย - เธอบอกมือลาส่งๆชินพลางเดินลงไปยังด้านโดยที่ไม่สนใจชินเลยแม้แต่น้อย


" อะ..อะไรของเค้าเนี่ย อยู่ๆก็ลากมา อยู่ๆก็เมิน "

ชินรู้สึกไม่สบอารมณ์เล็กน้อยก่อนที่จะเดินกลับไปยังทางอาคารเรียน... แต่ว่า

" ...หนังสือเรายังอยู่ที่คิริโนะซังนิน่า "

ชินพูดพลางรีบวิ่งตามหาเธอทันที ถึงเค้าจะไม่อยากยุ่งเกี่ยวเท่าไหร่นัก แต่หนังสือเล่มนั้นไม่ใช่ถูกๆ และเค้ายังอ่านไม่จบซึ่งชิน
ไม่คิดจะรอจนกว่าจะหมดคาบว่างแน่ๆ..

" ไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวเลยจริงๆ..ให้ตายสิ "

ในขณะที่ชินกำลังจะเดินกลับมาทางเดิมที่คิริโนะกำลังเดินไป เขาก็ได้เดินชนกับใครบางคนเสียจนหน้าเขาแนบกับบางสิ่งที่นุ่มนิ่มจนเกิดแรงผลักเขาล้มลง



??? : ว๊าย เดี๋ยวสิ สามแยกแบบนี้อย่าเดินเร็วนักซี่ - หญิงสาวที่ท่าทางจะเป็นรุ่นพี่ตามสีริบบิ้นที่ถูกผูกเอาไว้อยู่ โอดโอยออกมาพลางเอามือแตะที่บั้นท้ายของตัวเอง

??? : ทีหลังก็หัด ... เอ๋? - เธอลืมตาขึ้นมาเห็นชินก็ได้ชะงักลงครู่หนึ่ง ความเงียบเริ่มเกาะกลุ่ม

??? : นาน่าร๊าก!!! - เธอรีบคลานมาจับมือของชินอย่างรวดเร็ว

??? : นะนี่เธอเป็นผู้ชายใช่มั้ย ทำไมหน้าตาน่ารักอย่างกับเด็กผู้หญิงเลยอ่ะ ไหนจะตัวเล็กอีก ว๊ายๆ น่ารัก~! - สาวรุ่นพี่ตาเป็นประกายพร้อมกับงัดบังคับให้ชินยืนขึ้นก่อนที่เธอจะสำรวจส่วนต่างๆรอบตัวชิน

??? : อยู่ปีหนึ่งห้องซีใช่มั้ย นี่ๆ ชื่ออะไรหรอ แฮกๆ ..


ชินล้มลงไปกระแทกอย่างแรง แต่ยังไม่ทันได้ขอโทษ หญิงสาวตรงหน้าก็คลาินเข้ามาจับมือชินอย่างรวดเร็ว
...ด้วยสายตาที่เหมือนเห็นสัตว์ตัวเล็กๆ

" ซ..ซากุระ.. ชิ..ชิน ครับ "

ชินรู้สึกเสียวสันหลังแปลกๆขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ ทำให้เผลอพูดชื่อตัวเองตะกุกตะกัก หลังจากที่หญิงสาวคนนี้ช่วยพยุงเค้าขึ้นมา

' โบว์สีน้ำตาล? รุ่นพี่เหรอ? ผมสีคล้ายๆคิริโนะซังเลยแฮะ..เอ๊ย ไม่ ไม่ ไม่ รู้สึกว่าถ้ายุ่งเกี่ยวกับคนๆนี้ละอันตรายแหงๆ '

" อ..เอ่อ ขอโทษด้วยครับ แต่ตอนนี้ผมกำลังรีบ.. ! "

ชินก้มหัวขอโทษแล้วรีบวิ่งออกไปจากตรงนั้นทันที ... หากแต่ว่ารุ่นพี่จับมือของชินไว้แน่นจนเค้าชะงักอยู่กับที่

" ร..รุ่นพี่ ? "

??? : แฮะๆๆ แฮกๆ เธอนี่น่ารักจังเลยน้าาา ไปจิบชากับคุณพี่สาวซักเดี๋ยวสิ นะจ๊ะ นะ~ - เสียงหายใจแปลกและท่าทางแปลกๆชวนน่าสงสัยของรุ่นพี่พร้อมกับมือที่เลื่อมเลื้อยจากแขนของชินมายังไหล่จนกระทั่งถูกจับตัวเอาไว้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

[ Action Coin ต้องการ  5 ]
[ ตัวเลือก [ 1 ] หาทางหนีจากรุ่นพี่โดยการ ...( ระบุ ) [ 2 ] ยอมไปจิบชากับรุ่นพี่คนนี้ด้วย ]


' ! ! ! ! ! ! ! ! '

จริงอยู่รุ่นพี่คนนี้ก็หน้าตาสระสวย แถมมีเสน์ แต่ชินรู้สึกได้ถึงความ(โคตร)น่ากลัวบางอย่างที่เกี่ยวกับตัวเค้าโดยเฉพาะ..

" วะ..[ไว้คราวหน้า]แล้วกันครับ ! รุ่นพี่ !!! " - ชินพูดออกไปอย่างไม่ลังเล..

เค้าหมุนตัวเป็นวงกลม แล้วสะบัดแขนเบาๆ ก็หลุดออกจากพันธนาการ(?)อย่างง่ายดาย

" ขอโทษด้วยจริงๆครับ !! "

จากนั้นก็วิ่งสุดชีวิต . . . .
น้องสาวเซะซี่
โพสต์ 2-5-2012 01:22:15 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย nutchsnon เมื่อ 3-5-2012 01:17

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 3-5-2012 01:06



เอี้ยยยยยยด !! เสียงมอเตอร์ไซค์สีขาวอร่ามคันนึงได้มาจอดลงในที่ห้ามจอดด้านหน้าของโรงเรียนแห่งหนึ่ง . . . หญิงสาวผมบลอนด์ซึ่งเป็นเจ้าของมอเตอร์ไซค์ได้ค่อยๆลงมายืนข้างๆรถคันนั้นของเธอก่อนที่จะค่อยๆหยิบแผ่นกระดาษแผ่นนึงขึ้นมา

~ สถานที่ยืนยัน . . . ส่วนปีหนึ่งห้องบี : สาขากีฬาถนัดนี่ก็คือตำแหน่งของมาสเตอร์ของเราสินะ ~

เธอได้ยืนครุ่นคิดอยู่ซักครู่ก่อนที่จะเก็บแผ่นกระดาษนั้นลงอย่างช้าๆพร้อมกับเดินเข้าไปภายในพร้อมกับสูทสีดำคู่กายด้วยใบหน้านิ่งๆของเธอทันที

~ เรานี่เก่งซะจริงๆ มาสเตอร์จะต้องภูมิใจแน่ๆที่เราสามารถทำการค้นหาที่อยู่ของเขาได้ ~

เธอได้คิดขึ้นในใจพร้อมกับเดินไปอย่างช้าๆด้วยความมั่นใจเต็มที่โดยหารู้ไม่ว่าใบเอกสารนั้นจริงๆแล้วเป็นใบข้อมูลการศึกษาของเธอเอง

กิ๊ง ~ ก่อง ~ เสียงระฆังได้ดังขึ้นบ่งบอกว่าใกล้จะถึงชั่วโมงคาบแรกแล้ว ซึ่งมันก็คงจะเป็นสัญญาณทั่วๆไปของระบบโรงเรียนนั่นเอง แต่ว่า . . .

~ สัญญาณนั่น !! มาสเตอร์กำลังเรียกเราสินะ !! ~

หญิงสาวได้รีบเร่งฝีเท้าของเธอและกระโดดไต่ตามตึกขึ้นไปยังระฆังนั้นอย่างรวดเร็วทันที !! ก่อนที่จะได้หยุดระฆังที่กำลังสั่นนั้นไว้พร้อมกับตะโกนเข้าไปยังด้านในของตัวระฆังทองนั่น !!

" มาสเตอร์ !! ข้าได้มาหาท่านตามพันธสัญญาแล้ว !! "




-:- โรงเรียนวันแรกของเซเบอร์ได้เริ่มขึ้นแล้ว . . . -:-



??? : โอ๊ยยย ยัยผู้หญิงแต่งตัว อกแบนที่ตะโกนโหวกเหวกอยู่ตรงนั้นน่ะ ... - เสียงตะโกนดังมาจากเบื้องร่าง เมื่อเซอเบอร์มองลงไปก็พบว่ามีชายหนุ่ม ผมสีเงินชี้ฟูกำลังเรียกเธอเสียเต็มยศ

??? : ถ้ามัวแต่ยืนอยู่ตรงนั้นเดี๋ยวแก้วหูแตกไม่รู้ด้วยนะ!! - เขาพูดตืนเซเบอร์แต่ไม่ทันจะขาดคำ ระฆังก็ได้ดังขึ้น เสียงกังวานกระชั้นชิดเข้าใส่เซเบอร์ อย่างรุนแรงเสียจนทำเอาประสาทของเธอแทบกลับตระปัด เรียงกันไม่เป็นระบบ เกิดการเอเร่อขึ้นได้เลยทีเดียว


เราได้ค่อยๆสะบัดตัวออกจากเสียงระฆังทองสั่นสนั่นดังกังวาลระรัวชวนปวดหัวทำหน้ามืดมัวเหมือนจะเป็นลมนั่นและได้ลงมาหาชายหนุ่มคนนั้นด้วยอาการเก็บมาดใบหน้าเข้มของเราเช่นเดิม

เราไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านกับคำพูดของชายหนุ่มคนนั้นซักเท่าไรนักเพราะเราคิดว่าหน้าอกนั้นไม่ได้ส่งผลต่อการต่อสู้นักจึงไม่ได้ใส่ใจนักและตัดเข้าประเด็นทันที(?) !!!

" เจ้าน่ะ !! รู้จักมาสเตอร์ของข้ารึเปล่า ? "

??? : หา? มาสเตอร์ ละเมออะไรของเธอเนี่ย?  - ชายหนุ่มขยี้หัวด้วยความลำคาญ

??? : เน่ แต่งตัวแปลกๆ แบบนี้เข้ามาโรงเรียนได้ไงเนี่ย อยู่ปีไหน ? - ชายหนุ่มไม่สนใจที่จะตอบคำถามแถมยังว่าเซเบอร์เข้าให้อีกด้วย


" หา... ? เจ้านี่ถามแปลกๆ ข้าก็ต้องอยู่ ห้องเดียว วันเดียว เดือนเดียว ปีเดียว เวลาเดียว กับมาสเตอร์ของข้าสิ "

เราได้ตอบชายหนุ่มคนนั้นตรงๆด้วยท่าทีงุนงงชวนสงสัย

ผัวะ ! เสียงดาบไม้ไผ่ ตีใส่เต็มกระโหลกของเซเบอร์ ถึงแม้มันจะไม่แรงเท่าไหร่แต่ก็ดังพอสมควร

??? : หา? นี่เธอจะกวนประสาทชั้นใช่มะ มาสตงมาสเตอร์อะไร ไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย เลิกทำตัวกวนประสาทซักที รีบๆตอบคำถามชั้นมาซะไม่งั้นเดี๋ยวพ่อจะฟาดให้อีกซักเปรี้ยงเลยนะ!


" จะ . . . เจ้า !! ลอบโจมตีโดยที่ข้าไม่ทันตั้งตัวงั้นเรอะ !! ขี้ขลาดชัดๆ !! "

" ข้าน่ะ !! เป็นเซอร์แวนท์ที่ถูกเรียกออกมาจากการอัญเชิญเพื่อต่อสู้ชิงถ้วยจอกศักสิทธิ์ตามคำบัญชาของมาสเตอร์ของข้ายังไงล่ะ !! ส่วนชื่อจริงนั้นเป็นความลับที่ข้าจะต้องปิดไว้โดยเจ้าสามารถเรียกข้าว่า เซเบอร์ ก็ได้ "

เราได้ตอบคำถามชายหนุ่มตรงหน้าพร้อมๆกับการร่ายยาวที่ตามมาทีหลัง

" ส่วนเจ้าน่ะ !! ก็เลิกเล่นลิ้นได้แล้ว ข้าจะถามเจ้าอีกครั้งว่าเจ้ารู้จักมาสเตอร์ของข้ารึเปล่า ? "

เราได้ยิงคำถามเดิมกลับไปที่ชายหนุ่มคนนั้นด้วยใบหน้าที่แน่นิ่ง So Cool ~ ของเรา

ผัวะ!! เดจาวู? เอ้ยไม่ใช่ เสียงดาบไม้กระแทกที่หัวของเซเบอร์อีกครั้ง

??? : เซอร์วง เซอร์แวนท์อะไรของเธอ ชื่ออย่างกับ นิยาย ดราม่าไม่จบไม่สิ้น ของดวงจันยังไงอย่างงั้นเลย นี่เป็นพวกติดนิยายเข้าขั้นใจใช่มั้ยเนี่ยห๋า?  - ชายหนุ่มเริ่มตะคอกอีกครั้ง

??? : ชั้นจะไปรู้จักมาสเตอร์ของเธอได้ยังไงเล่า? ว่าแต่ แล้วไอ้มาสเตอร์ของเธอเนี่ยชื่ออะไรห๊ะ?


" นะ . . . หนอยแน่ !! เจ้าลอบโจมตีข้าแบบเดิมอีกแล้วงั้นรึ !! ครั้งที่ 3 น่ะไม่มีทางโดนข้าด้วยลูกไม้เดิมๆหรอก !! "

เราได้จับหัวตรงที่ถูกตีพลางลูบไปมาด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัษก่อนที่จะเริ่มร่ายยาวต่อ

" ข้าน่ะ !! ไม่มีเวลาอ่านนิยายไร้สาระที่เจ้าบอกนั่นหรอก ส่วนมาสเตอร์ของข้านั้นข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขามีลักษณะยังไง ข้ารู้เพียงแต่ว่าเขาอยู่ที่สถานที่ที่เรียกว่าโรงเรียนแห่งนี้ "

เราได้หยิบแผ่นกระดาษเอกสารการเรียนขึ้นมาและยื่นให้กับชายหนุ่มด้านหน้านี่เพื่อแสดง Contact (?) กับมาสเตอร์ของเรา

??? : .... - เขาง้างดาบไม้ขึ้นสูงอีกครั้ง

??? : จะไม่ตอบดีๆใช่ป่ะ? ... - ออร่าแห่งความลำคาญพวยพุ่ง จิตสังหารที่อยากจะฟาดยัยนี่หัวหัวโนเริ่มคุกคามเซเบอร์อยู่อย่างนั้น

ดูท่าความซื่อของเซเบอร์จะทำให้เขาหงุดหงิดๆสุดๆให้แล้ว


" . . . . . "

เราได้ยืนมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยใบหน้าแบบเดิมพลางตั้งมั่นเต็มที่ว่าจะได้คำตอบจากเขาหลังจากยื่นเอกสารไปให้

??? : .... - ชายหนุ่มลดดาบไม้ของตัวเองลงก่อนจะหยิบเอกสารจากมือของเซเบอร์มาเปิดดูข้อมูลด้านใน

??? : หือ ? ไหนดูสิ ?


" แล้วมาสเตอร์ของเราล่ะ ? "

เราได้เอ่ยซักชายหนุ่มตรงหน้าขึ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็นและชะเง้อไปดูแผ่นกระดาษนั้นด้วยถึงจะไม่รู้เรื่องก็ตามที

??? : ....  โทษทีนะ ... เธอคงโดนหลอกแล้วล่ะ ... - ชายหนุ่มทำหน้าตายด้านก่อนจะยื่นกระดาษที่มีข้อความบางอย่างเขียนอยู่ว่า '' ฝากดูแล ยัยซื่อบื้อนี่ด้วยนะ  ลงชื่อ มาสเตอร์ของเซเบอร์ ''

??? : เธอโดนปล่อยเกาะแล้วล่ะ ยัยเซอร์แวนท์งี่เง่า ...


" omgwtfbbq !!! omwf , omgwtfbbq abcdefghijklmno...... "

เราได้เริ่มอุทานออกมาอย่างไม่รู้เรื่องก่อนที่จะรีบคว้ากระดาษแผ่นนั้นมาแหกตาดูให้ชัดๆอีกครั้ง

" มาสเตอร์ !!! ทำไมถึงทำกับผมแบบนี้ !!! "

เราได้ร้องตะโกนแหกปากใส่ Seal Command บนหลังฝ่ามือพร้อมกับขยำขยี้ถือกระดาษแผ่นนั้นแกว่งไปแกว่งมา

" ถ้ายังไม่ขานรับล่ะก็ !! ผมจะทำอะไรตามใจตัวเองแล้วนะ !! มาสเตอร์ !! "  

??? : เลิกเพ้อเจอร์ ซักทีเถอะน่า ยัยบ็อง? - ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเดินมาหาเซเบอร์พร้อมกับยื่นมือมาขยี้หัวเซเบอร์เบาๆ

??? : น่าเห็นใจเนอะ โดนปล่อยเกาะซะแล้ว ฮึๆๆ~ - ชายหนุ่มเยาะเย้ยเซเบอร์ด้วยรอยยิ้มที่หน้าหมั่นใส้พอสมควร


" อย่ามาแตะต้องข้านะ !!! "

เราได้ตวาดชายหนุ่มคนนั้นทั้งน้ำตาโดยที่อีกมือยังคงขยำกระดาษแผ่นนั้นคาไว้อยู่

" ถึงมาสเตอร์จะทิ้งข้า !! แต่มาสเตอร์ของข้าก็ยังเป็นมาสเตอร์ของข้าอยู่ดี !! "

เราได้เปลี่ยนสีหน้ากลับมาอย่างแน่วแน่ก่อนที่จะเดินคอตกสภาพเดิมกลับไปที่มอเตอร์ไซค์ที่เราจอดทิ้งไว้ที่ด้านหน้าของโรงเรียน

??? : รู้แล้วๆ แหมะใจแข็งชะมัดยาดเลยนะ ยัยนี่? - จู่ๆ เขาก็ยิ้มอย่างสบายอารมออกมาแต่ไม่นานนักออร่ากับจิตสังหารก็แฝงเข้ามาในรอยยิ้มนั้น

??? : แต่ว่ารู้มั้ย มาสเตอร์ของเธอ บอกว่าฝากให้ชั้นดูแลไปซักระยะก่อน เพราะงั้นตอนนี้ชั้นคงเป็นมาสเตอร์ชั่วคราวสินะ ถูกป๊ะ?~ - ชายผู้ไม่ประสงออกนามเอ่ยพูดพลางแสยะยิ้มแฝงนัยชั่วร้ายที่เซเบอร์ไม่อาจจะจินตนาการได้ว่าหมอนี่จะจ้องกินตับ หรือว่าจะจับเธอค้าแรงงานทาสรึเปล่า


" ข้าไม่ยอมรับมาสเตอร์คนใหม่จนกว่ามาสเตอร์ของข้าจะสั่งข้าเท่านั้น !! "

เราได้หันมาตอบชายหนุ่มคนนั้นกลับด้วยสีหน้าเดิมก่อนที่จะหันหลังและรุดหน้าไปที่มอเตอร์ไซค์เช่นเดิม

??? : อ้อหรอ? งั้นก็ตามใจแล้วกัน ~ - เขาเองก็ไม่ได้ง้ออะไรเซเบอร์นักก่อนจะเดินห่างออกไป

??? : เอ้อ แล้วก็อย่าไปทำอะไรแปลกๆ ให้คนเขาสงสัยอีกล่ะ ยัยเซอร์แวนท์บ็อง~!  - ไม่วายที่เขาจะตะโกนมาถากถางเซเบอร์อีกครั้ง


" . . . . . "

เราไม่ได้ตอบชายหนุ่มคนนั้นพร้อมกับค่อยๆเดินไปที่มอเตอร์ไซค์ของเราและทำการย้ายที่จอดมายังตรงที่มีสิ่งก่อสร้างคล้ายๆกัน(จักรยาน)และจอดไว้แถวๆนั้นแทน

~ จะว่าไปเซอร์แวนท์บ็องนี่คือเซอร์แวนท์ตนไหนกันนะ . . . หรือว่าจะมีเซอร์แวนท์ภายในสถานที่แห่งนี้ด้วย . . . ~

เราได้ทำท่าครุ่นคิดพลางเดินมองแผ่นกระดาษยับยู่ยี่ในมือและเดินกลับเข้าไปทางสถานที่ที่เรียกว่าโรงเรียนนั่น

~ มาสเตอร์ . . . นี่ท่านทิ้งผมจริงๆเหรอ ? ~

เราได้ค่อยๆเดินไปด้านหน้าด้วยสายตาที่เหม่อลอยและเศร้าสร้อย แต่ถึงกระนั้นขาของเราก็ยังคงเดินหน้าต่อไปด้วยความหวังที่ว่าซักวันนึงมาสเตอร์คงจะมารับเรากลับไปนั่นเอง . . .

ไม่นานนักเราก็ได้กลับมาในมาดคูลเหมือนเดิมพร้อมกับเดินตรงไปที่ห้องที่มาสเตอร์เขียนไว้ในแผ่นกระดาษหรือก็คือห้องบี : สาขากีฬาถนัดนั่นเอง

อาจารย์สาว :  .  . . . .- คนในห้องเงียบเชียบขึ้นมาทันทีที่เซเบอร์เปิดประตูเข้ามา ด้วยชุดสูทสีดำสนิทที่ไม่เข้าตากับสถานที่ในตอนนี้อีกทั้งเวลาที่เธอเข้ามานั้นก็ยังเป็นช่วงการเรียนการสอนกำลังดำเนินอยู่ด้วย

อาจารย์สาว : เอ่อ คือว่า มีธุระอะไรรึเปล่าจ๊ะ? หรือว่าเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนของห้องนี้? - อาจารย์ถามด้วยความระมัดระวังเพราะเธอคิดไปเองว่าเซเบอร์ออาจจะเป็นพวกแก็งมาเฟียก็ได้


" เอ่อ . . . นั่นสินะ . . . "

เราได้ยืนอ้ำอึ้งคิดอยู่ที่ด้านหน้าประตูอย่างนั้นโดยที่ไม่ได้สังเกตุสายตาของคนรอบด้านในตอนนี้เลย

" ผมชื่อเซเบอร์ ได้ถูกมาสเตอร์ส่งมาที่แห่งนี้น่ะครับ "

เราได้ค่อยๆเดินเข้าไปภายในห้องและยื่นแผ่นกระดาษที่ขยำซะยับไปหมดในมือให้กับหญิงสาวที่ดูท่าทางเป็นผู้ใหญ่หน่อย(อาจารย์สาว)ดูถึงรายงานการเข้าเรียนของเรา

อาจารย์ยื่นมือไปรับเอกสารที่ถูกขยำนั้นช้าๆ และระมัดระวังกลัวว่าเซเบอร์จะกัดหรือเปล่า?อันนี้ก็ไม่ทราบ เธอค่อยๆอ่านกระกาษในมือทีละแผ่นก่อนจะ ยิ้มแห้งๆให้เซเบอร์

อาจารย์สาว : เอ่อ คงลำบากแย่เลยนะ เซเบอร์คุง? ถ้าอย่างนั้น เชิญนั่งตรงที่ว่างแล้วก็ดูหนังสือกับเพื่อนไปก่อนนะเดี๋ยวอาจารย์จะไปตามอาจารย์ประจำชั้นมาเดินเรื่องของเธอให้ - เธอบอกปลอบเซเบอร์ก่อนจะผายมือให้เห็นที่ว่างอยู่สามที่ในตอนนี้

[ ตัวเลือก  [ 1 ] แถวกลาง  [ 2 ] แถวกลางฝั่งประตูทางออก [ 3 ] แถวกลางฝั่งริมหน้าต่าง ]


" ขอบคุณมาดามที่แสดงความเห็นใจผมนะครับ "

เราได้ยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยพร้อมกับได้กุมมือข้างนึงไว้ระดับอกและโค้งให้กับอาจารย์สาวก่อนที่จะกลับสู่มาดคูลของเราเช่นเดิมก่อนที่จะมองไปภายในห้องด้วยสายตาอันเฉียบคม !!

" ถ้าอย่างนั้นผมขอเป็นแถวกลางแล้วกันครับ !!! "

เราได้ชี้ออกไปอย่างแน่วแน่เหมือนกับการตอบคำถามชิงเงินมูลค่าล้านที่ตรงใจกลางห้อง !!

อาจารย์สาว : เอ่อ ถ้าอย่างนั้น เชิญนั่งตรงนั้นไปก่อนก็แล้วกันนะเดี๋ยวอาจารย์ตามอาจารย์ประจำชั้นมาให้ - เธอบอกเซเบอร์ก่อนจะเขียนบนกระดานอีกนิดหน่อยก่อนจะหันมาหานักเรียนที่เหลือ

อาจารย์สาว : ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวอาจารย์มานะจ๊ะ อย่าเสียงดังกันล่ะ



ดูเหมือนว่าคนที่นั่งข้างๆเซเบอร์จะเป็นเด็กผู้หญิงที่มีออร่าผู้นำแผ่ออกมาซะจนรู้สึกได้เลยนะ


~ หญิงสาวผู้นี้ . . . หรือว่าเธอจะเป็นเหมือนกับมาสเตอร์ของเรากันนะ ? ~

เราได้ค่อยๆเดินตรงมาที่ด้านหน้าโต๊ะของหญิงสาวผู้นั้นก่อนที่จะเอ่ยแนะนำตัวเสียก่อน เพราะยังไงซะเธอก็จะเป็นคนๆนึงที่ใช้สถานที่ฝึกฝน(?)ข้างๆเราตั้งแต่วันนี้ไปนั่นเอง

" เธอคือมาสเตอร์ใช่รึเปล่า ? "

เราได้เอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้านิ่งเฉยๆพร้อมกับรอคำตอบจากหญิงสาวด้านหน้าเรา

??? : เอะ? - ด้วยคำพูดที่หลุดโลกและโผล่งมาอย่างนั้นเล่นเอา เพื่อนร่วมชั้นของเซเบอร์ นิ่งไปพักหนึ่งเลยก็ว่าได้

??? :  คือ ว่า มาสเตอร์ อย่างนั้นหรอ? เธอคงเป็น นักเรียน ระบบ พ่อบ้าน & เมด สินะ? - หญิงสาวพยายามคิดไปในทางที่ถูกต้องตามหลักการของคนปรกติ

??? : ส่วนถ้าเธอ กำลังหาคุณหนูมาปรณนิบัติล่ะ ก็ชั้นไม่ขอรบกวนดีกว่านะ - เธอตอบอย่างรักษาน้ำใจซึ่งน่าจะสวนทางกับคำถามของเซเบอร์โดยสิ้นเชิง
น้องสาวเซะซี่
โพสต์ 3-5-2012 01:17:28 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย nutchsnon เมื่อ 7-5-2012 02:49

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 7-5-2012 02:22






" อืม . . . พ่อบ้าน & เมดงั้นเหรอ ? แสดงว่าเราคือพ่อบ้านงั้นสินะ ? "

เราได้เอ่ยออกมาเบาๆให้คนด้านหน้าได้ยินด้วยเช่นกันเหมือนกับการคุยวางแผนก่อนจะออกศึกกันนั่นเอง

" ถ้าอย่างนั้นพ่อบ้านจะต้องทำอะไรให้มาสเตอร์บ้างล่ะ ? "

เราได้ถามหญิงสาวด้านหน้าของเราต่อพร้อมกับความเข้าใจ 100 % จากการบอกของหญิงสาวคนนั้น

??? : เอะ? เธอไม่รู้หรอกหรอ? เอ ... - หญิงสาวทำท่านึกถึงระเบียบการโรงเรียนก่อนจะหันมาแนะนำให้เซเบอร์

??? : ถ้าตามหลักสูตรแล้วน่าจะเป็นพวกช่วยงานจิปาถะทั่วๆไป อย่าง การดูแลเอาใจใส่เรื่องอาหารกานกิน การดูแลการมาเรียนของมาสเตอร์ หรือ คอยเอาใจใส่มาสเตอร์ในรูปแบบต่างๆน่ะ  นั่นแหละที่เรียกว่าการปรณิบัติ - เธออธิบายคร่าวๆให้เซเบอร์ได้ฟัง

??? : แต่แปลกจังเลยนะ ถ้าหากมาจากระบบนั้น น่าจะผ่านการอบรมมาแล้วนี่นา?


" ผมไม่ได้เรียนเรื่องพวกนั้นมาเลยน่ะ ส่วนใหญ่จะเป็นการออกรบเสียมากกว่า "

เราได้เอ่ยประโยคชวนสงสัยออกไปอีกครั้งด้วยใบหน้าที่แสนจะนิ่ง

" ถ้าอย่างนั้นแสดงว่าผมไม่ใช่พ่อบ้านสินะ ? "

เราได้ออกอาการสงสัยพร้อมกับถามคำถามใหม่ขึ้นมาดื้อๆกับหญิงสาวตรงหน้าของเรา

??? : ออกรบ? - เธอทวนคำถามขึ้นมาด้วยใบหน้าที่เริ่มมีความสงสัยผุดขึ้นเต็มไปหมด หญิงสาวพยายามคิดตามไล่ให้ทันเซเบอร์แต่ว่าพอยิ่งมีคำถามกับให้คำแนะนำมากเท่าไหร่ รู้สึกว่าจะได้แต่คำถามต่อมาที่ชวนให้ไม่เข้าใจเรื่อยๆ

??? : เอ่อ เดี๋ยวก่อนนะ - เธอกุมขมับตัวเองด้วยอาการคิดหนัก

??? : คือว่าที่นี่ไม่ได้มีการออกรบอะไรหรอกนะ เธอหมายถึงพวก การลงแข่งเคนโด้ หรือพวก มวย หรืออะไรพวกนี้รึเปล่า? - หญิงสาวยังคงยกประเด็นที่เหมือนกับคนปรกติเขาคุยกันให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้


" เคนโด้ ? มวย ? "

เราได้ทำท่ามึนงงตามหญิงสาวด้านหน้าก่อนที่จะอธิบายรูปสถานการณ์ของเรา

" ผมได้นำทัพบนเกาะบริเทนในอังกฤษและขับไล่พวกแซ็กซอนออกไปน่ะ "

??? : ..... - หญิงสาวอ้าปากพงาบๆ กับคำตอบที่หลุดโลกเข้าไปทุกขณะของเซเบอร์  เธอตัวสั่นนิดๆ เพราะไม่รู้จะตอบอะไรและจะตอบคำถามต่อไปยังไงดี

??? : เอ่อ พวกเราหยุดคุยเรื่องพวกนี้ก่อนดีกว่านะ เซเบอร์คุง ... - หญิงสาวรีบตัดจบบทสนทนา ดูท่าเธอจะเริ่มหงุดหงิดมานิดๆแล้ว

ฮินะงิกุ : แล้วก็ขอโทษที่แนะนำตัวช้าไปนะ ชั้นชื่อ ฮินะงิกุ ยินดีที่ได้รู้จักนะ เซเบอร์คุง - เธอพยายามยิ้มปวนคิ้วที่ตกลงอย่างเต็มที่และหันมาแนะนำตัวให้บทสนทนามันดูปรกติกว่านี้ ( มั้งนะ )


" มาสเตอร์ . . . . "

เราได้แสดงสายตาที่เศร้าสร้อยออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจนักเพราะเหมือนว่ายิ่งเราสืบหามาสเตอร์เท่าไรก็เหมือนว่ามาสเตอร์ของเราจะยิ่งอยู่ไกลออกไปเท่านั้น

เราได้ค่อยๆดึงใบหน้าเดิมของเรากลับมาพร้อมกับดึงมือขึ้นมาที่ระดับออกและโค้งให้กับฮินะงิกุเล็กน้อยก่อนที่จะค่อยๆโค้งก้มให้กับเธอและได้ค่อยๆนั่งลงที่โต๊ะข้างๆในท่าทีผสานมือทั้งสองข้างเข้าหากันและค้ำคางตัวเองไว้



" ถ้าอย่างนั้นห้องๆนี้มีไว้ทำอะไรล่ะ ? "

ฮินะงิกุ : มี ไว้เรียนหนังสือจ๊ะ ... - เธอตอบสั้นๆ และดูท่าทางเธอจะเริ่มรำคาญเซเบอร์ขึ้นมานิดหน่อยแล้วจากคำถามทีคำตอบของพื้นฐานมนุษย์น่าจะรู้ดีกันอยู่


" ดีจังเลยนะที่ประชาชนนั้นมีสถานที่เรียนเป็นหลักเป็นแหล่งซักที สมัยของผมนั้นยังต้องเรียนตามตำราในโบสถ์อยู่เลย "

เราได้พึมพำออกมาเบาๆด้วยความที่ตนเคยเป็นผู้ครองบรรลังและเฝ้ามองประชาชนของตนอยู่ในอดีตกาลนั่นเอง

~ เอ๊ะ . . . เดี๋ยวก่อนสิ ที่นี่มันญี่ปุ่นนะ ส่วนที่นั่นมันบริเทนนี่นา ~

เราได้กุมมือปิดที่หน้าตัวเองไว้เล็กน้อยเนื่องจากคำนวนภาพรวมผิดประเทศ(ผิดช่วงเวลาด้วย)

" ขอโทษด้วยที่ผมพูดอะไรแปลกๆออกมาแล้วกันนะ "

ฮินะงิกุ : มะไม่เห็นจะต้องขอโทษเลยนี่นา โรงเรียนเก่าของเซเบอร์คุงคงไม่ได้มีระบบแบบนี้ใช้มั้ยล่ะ ไม่แปลกหรอกที่จะไม่รู้น่ะ นะ ... - เธอพยายามพูดปลอบคำขอโทษนั้นพัลวัน ก่อนจะพับสมุดระเบียบการของโรงเรียนบื่นให้เซเบอร์

ฮินะงิกุ : ถ้ายังไม่เข้าใจตรงไหนล่ะก็ลองอ่านจากในหนังสืออ้างอิงนี้ได้นะ - เธอพูดพร้อมกับเลื่อนหนังสือวิชาที่กำลังเรียนในคาบนี้อยู่มาใกล้ๆเซเบอร์

ฮินะงิกุ : ... - เธอเปลี่ยนใจจากจะให้สมุดกับเซเบอร์กลายเป็นเธอขยับโตะเข้ามาชิดกับเซเบอร์แทนพลางเลื่อนหนังสือมาอยู่กึ่งกลางของโต๊ะทั้งสองตัว

ฮินะงิกุ : แบบนี้ก็ไม่ต้องกลัวว่าชั้นจะลำบากแล้วเนอะ?


" ขอบพระคุณฮินะ-โดโนะมากๆเลยนะครับ "

เราได้ยิ้มเล็กๆที่มุมปากให้กับหญิงสาวที่ได้อุส่าห์ยอมเสียสละความสะดวกสบายและช่วยเหลือเราในการเริ่มวิชาแรกนี้ . . . ว่าแต่นี่มันวิชาอะไรกันนะ . . .

ฮินะงิกุ : ยินดีจ๊ะ

คาบเรียนได้เริ่มขึ้น และฮินะงิกุ มักคอยช่วยอธิบายบทเรียน อย่างง่ายให้กับเซเบอร์อีกด้วย ถึงแม้บางครั้งเซเบอร์จะถามคำถามแปลกๆมาจนเธอไม่รู้จะตอบยังไงก็ตามแต่ก็ไม่รังเกียจที่จะพยายามปรับความรู้ให้เข้ากันให้ได้

ไม่นานนักคาบเรียนก็ได้หมดลงถึงช่วงพักกลางวัน

ฮินะงิกุ : เฮ้อ เหนื่อยจัง . . . - เธอฟุบลงบนโต๊ะเรียนอย่างเหนื่อยหน่ายแบบไม่เคยรู้สึกมาก่อนเลยก็ว่าได้


เราได้รู้สึกขอบคุณกับความมีน้ำใจของฮินางิกุเป็นอย่างมากพลางนั่งมองหญิงสาวที่นอนฟุบบนโต๊ะอย่างนั้น . . .

กิ๊ง ~ ก่อง ~ เสียงนาฬิกาภายในโรงเรียนดังขึ้นบ่งบอกว่าเป็นสัญญาณถอยทัพกลับไปพักเราจึงได้หันมาหาฮินะงิกุทันที

" ถ้างั้นให้ผมช่วยแล้วกันนะครับ "

เราได้เอ่ยขึ้นด้วยความที่จะต้องทดแทนผู้มีพระคุณกับเราพร้อมกับค่อยๆแบกฮินะงิกุขึ้นมาอย่างช้าๆเพื่อที่จะพาเธอไปที่ห้องอาหารในช่วงพักกลางวันนี้

" จะว่าไปแล้ว ห้องพักขอสถานที่แห่งนี้อยู่ทางไหนเหรอครับ ? "

เราได้หยุดลงที่ด้านหน้าห้องเรียนก่อนที่จะเอ่ยถามฮินะงิกุขึ้น

ฮินะงิกุ : เหะ!? . . . - หญิงสาวตาเบิกโตขึ้นทันทีที่ร่างของตัวเองลอยเหนือพื้นอย่างกระทันหัน ก่อนที่ทั้งสองคนจะมายังโรงอาหาร
ทามกลางสายตาเหล่าประชาชีที่เห็นภาพนั้น

ฮินะงิกุ : เซเบอร์คุง วะวางชั้นลงนะ ขอร้องล่ะ มันน่าอายไปแล้ว!! - เธอตะโกนบอกเซเบอร์ให้วางตัวเองลงทั้งใบหน้าที่แดงไปยันใบหู


" ครับ ฮินะ-โดโนะ "

เราได้ค่อยๆวางเธอลงโดยไม่ได้สนใจสายตาของคนอื่นเลยแม้แต่น้อยพร้อมกับหันกลับมามองไปรอบๆห้องอาหารด้วยมาดเข้มแบบเดิม ดูๆแล้วไปๆมาๆกลับกลายซะว่าเหมือนจะเป็นพ่อบ้านไปซะอย่างนั้น . . .

" ที่นี่สินะครับเนี่ย ถึงจะเป็นสถานที่แห่งการศึกษา แต่ก็ไม่ละเลยเรื่องระบบของสถานที่สินะครับ "

เราได้เอ่ยขึ้นมาเบาๆข้างๆฮินะงิกุพร้อมกับมองไปรอบๆด้วยอาการแปลกใจ เพราะแน่นอนว่าในยุคของเธอนั้นไม่มีแม้กระทั่งหลอดไฟฟ้าหรอก . . .

ฮินะงิกุ: เอะ? เอ่อ จะที่ไหนก็เหมือนกันไม่ใช่หรอ? เซเบอร์คุง? - เธอพูดกับเซอเบอร์เพราะสมัยนี้ระบบร้านอาหารผ่านคอมพิวพ์เตอร์หรือตู้น้ำต่างๆก็มีอยู่ทั่วๆไป

ฮินะงิกุ : ว่าแต่อยากทานอะไรล่ะเดี๋ยวชั้นพาไปที่ร้านให้?


" ผมไม่เลือกทานหรอกครับ ผมทานอะไรก็ได้หมดนั่นล่ะ "

เราได้ทำท่าสับสนนิดหน่อยกับสิ่งที่ฮินะงิกุบอก เพราะว่าเครื่องจักรนั้นเป็นแค่ข่าวลือในยุคของเราเท่านั้นเอง

ฮินะงิกุ : เอ ถ้าอย่างนั้น ไปทานราเม็งกันมั้ย? อร่อยนะ - ฮินะงิกุเสนอรายการอาหารให้เซเบอร์ได้รับฟัง ก่อนที่จะพาเซเบอร์มายังร้านราเม็งที่มีนักเรียนต่อแถวกันยาวอยู่พอสมควร

ฮินะงิกุ :  โห แถวยาวน่าดูเลย รอกันซักหน่อยแล้วกันเนอะ? - หญิงสาวหันมาถามเซเบอร์พลางยิ้มแห้งๆให้เพราะไม่คิดว่าแถวจะยาวขนาดนี้


" เขาว่ากันว่าจะทานอาหารได้อร่อยนั้นนอกจากรสชาติแล้วยังต้องรับรู้ความเหน็ดเหนื่อยจากการที่จะได้มันมาด้วยนะครับ "

เราได้เอ่ยตอบฮินะงิกุพร้อมกับยืนรอข้างๆเธออย่างเรียบร้อยเพื่อรอแถวซื้ออาหารนี้

ฮินะงิกุ : แต่ความเหนื่อยพวกนั้น มันก็มาจากนายไม่ใช่หรอ? . . . - หญิงสาวบ่นอุบอิบพลางหลับตาและหันหน้าไปทางอื่นไม่ให้เซเบอร์ได้ยินที่ตัวเองพูดด้วยความเหนื่อยอ่อน

ฮินะงิกุ : นั่นแค่วิชาง่ายๆ นะถ้าเกิดวิชายากๆ อย่างพวกภาษากับวิทยาศาสตร์ล่ะก็ เราไม่ปวดหัวซะเองก่อนหรอ . . .? - หญิงสาวยังคงบ่นอุบอิบกับสยองอนาคตที่กำลังจะใกล้เข้ามาในคาบต่อไปนี้


" จะว่าไปแล้วหลักสูตรในห้องเรียนมันก็คลับคล้ายคลับคลาอยู่นะครับ . . . ถ้าเป็นภาษาอังกฤษล่ะก็คงจะช่วยได้เยอะขึ้นมากเลยล่ะครับ "

เราได้ชวนฮินะงิกุคุยระหว่างยืนต่อแถวรอซื้ออาหารกลางวัน

ฮินะงิกุ : !? - ฮินะงิกุหันมาทางเซเบอร์ทันที่บอกว่าภาษาอังกฤษด้วยใบหน้าซีดเล็กน้อย

ฮินะงิกุ : เอะ? อ่ะ อื้อ นะนั่นสสินะ แสดงว่าเซเบอร์คุงเป็นชาวต่างชาติจริงๆด้วยสินะ . . - เธอพูดด้วยน้ำเสียงหวั่นๆ นิดๆ พลางหลบตาเซเบอร์


" ผมเกิดที่บริทาเนียนที่ตอนนี้ได้รวมกับอิงแลนด์และสก้อตแลนด์เป็นสหราชอาณาจักรหรือที่เรียกสั้นๆกันว่า U.K. ในปัจจุบันนี้น่ะครับ "

เราได้ตอบกับฮินะงิกุด้วยใบหน้าปกติถึงที่อยู่ของเราพร้อมกับสังเกตุอาการแปลกๆนั่นของเธอด้วย . . .

" ฮินะ-โดโนะไม่ถูกกับชาวบริเทนเหรอครับ ? "

ฮินะงิกุ : ปะเปล่า มะไม่เชิงว่าไม่ชอบชาวต่างชาติหรอก -  อะ อ๊า ถึงคิวเราแล้ว - ดูเหมือนฮินะงิกุจะปิดบังอะไรไว้หรือเปล่าเธอจึงรีบเปลี่ยนเรื่องเมื่อถึงพวกเธอสั่งอาหาร

ฮินะงิกุ : เอ่อ ถ้าอย่างนั้น ขอเป็น ข้าวผัดอเมริกันแล้วกันนะคะ - เธอนึกเมนูอาหารก่อนจะสั่งอะไรที่มันดูเข้ากับเซเบอรืหน่อย ซักครู่หนึ่ง ข้าวผัดซอสมะเขือเทศ โปะด้วยไข่ดาวและมีไส้กรอกกับน่องไก่เล็ก วางเรียงกันจัดสวยงามสองจานก็ได้ส่งมาหาฮินะงิกุ

ฮินะงิกุ : นี่ค่ะเงิน - เธอบอกพลางยื่นเงินให้ก่อนจะหันมาหาเซเบอร์

ฮินะงิกุ : ได้แล้วล่ะ หาที่นั่งกันเถอะนะ


" ขอบพระคุณฮินะ-โดโนะมากเลยนะครับ ที่จริงแล้วมาสเตอร์ก็ให้บัตรแปลกๆผมมาแต่ว่าผมไม่รู้วิธีใช้น่ะครับ "

เราได้ส่งบัตรเครดิตรแพลตินั่มให้ฮินะงิกุดู ซึ่งแน่นอนว่าของหรูเกินไปแบบนี้เซเบอร์ที่มีไว้ก็เหมือนกับแมวทีได้ปลากระป๋องนั่นเอง

ฮินะงิกุ : นะนี่มัน พะแพลตฯการ์ด!!? - ฮินะงิกุแสดงรีแอ็คชั่นแสบตาเมื่อได้ถือบัตรเครดิตของเซเบอร์ก่อนจะกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง

ฮินะงิกุ : คือว่านะ บัตรนี้เอาไว้ใช้ซื้อของ จ่ายค่าอาหารแทนเงินสดได้น่ะจ๊ะ - ฮินะงิกุอธิบายด้วยเหตุผลง่ายๆที่เซเบอร์น่าจะพอเข้าใจได้

ฮินะงิกุ : แต่ว่ามาสเตอร์ให้บัตรนี้มาแสดงว่าต้องรวยมากๆเลยสินะ?


" ผมเองก็ไม่รู้จักมาสเตอร์นักหรอกครับ แต่ผมก็ยังคิดว่ามาสเตอร์คงจะต้องการให้ผมได้เรียนรู้อะไรที่ผมยังขาดไปจึงได้ส่งผมมาที่นี่อย่างนี้ "

เราได้ตอบฮินะงิกุไปตามที่เราคิด ถึงแม้จะถูกบอกว่าปล่อยเกาะก็เถอะ !!

" ถ้าอย่างนั้นผมก็ใช้บัตรใบนี้ในการแลกเปลี่ยนสิ่งของได้สินะครับ "

เราได้นั่งลงที่โต๊ะเดียวกันกับฮินะงิกุและเริ่มรับประทานอาหารกลางวันไปพร้อมๆกัน

ฮินะงิกุ : อื้อ ถ้าเกิดไม่เกินวงเงินที่สามารถจ่ายได้ล่ะก็นะ - ฮินะงิกุพูดเสริมก่อนจะนึกอะไรบางอย่างออก

ฮินะงิกุ : อ๊ะ จริงด้วย ชั้นยังไม่ได้ซื้อน้ำมาเลยนี่นา!? - เธอพูดพลางเอามือแตะริมฝีปากตัวเอง

ฮินะงิกุ : อ่า โถ่ ดันลืมซะได้ . . . เดี๋ยวชั้นไปซื้อมานะ

[ ตัวเลือก [ 1 ] เสนอตัวจะไปซื้อเอง [ 2 ] ให้ฮินะงิกุเป็นคนซื้อ [ 3 ] อื่นๆ . . . ]


เลือก : เสนอตัวจะไปซื้อเอง

" ถ้างั้นให้ผมเป็นคนไปซื้อให้แล้วกันนะครับ ฮินะ-โดโนะ "

เราได้เสนอตัวขึ้นพร้อมกับรอฟังจากฮินะงิกุว่าจะไปซื้อได้ที่ไหนและเธอต้องการเครื่องดื่มแบบไหน

ฮินะงิกุ : ถ้า เซเบอร์คุงพูดแบบนั้น ก็คงต้องรบกวนหน่อยล่ะนะ - เธอยิ้มบางๆก่อนจะชี้ไปทางเดินไปถึงตู้ขายคูปอง

ฮินะงิกุ : ก่อนอื่นตู้ขายคูปองเครื่องดื่มจะอยู่ตรงโน้นนะ แล้วร้านขายน้ำก็จะอยู่ตรงฝั่งทางเข้า [ A-4 ] ส่วนของชั้น ขอเป็นชาข้าวบาเร่ ของ Zenya ก็แล้วกันนะ - เธอบอกรายการที่ตนต้องการและทางไปซื้อให้เซเบอร์
โพสต์ 3-5-2012 02:15:30 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย nutchsnon เมื่อ 11-5-2012 14:38

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย g-zero เมื่อ 11-5-2012 14:32

"อื่มแล้วครับ" คินเคดูเองก็ทานเสร็จเรียบร้อยและเก็บข้าวกล่องไป และลุกขึ้น

"งั้นชั้นขอไปก่อนเลยแล้วกันน่ะ จะได้ให้คนที่ยังไม่ทานข้าวมีที่นั่งน่ะ แล้วก็ยินดีที่ได้รู้จักน่ะคานาเดะ" คินเคดูยิ้มให้อีกก่อนที่จะเดินออกจากโรงอาหารมาและตรงกลับมายังห้องเรียนทันที

"เอาล่ะไหนๆก็เวลาพักคนน้อยๆลองกีตาร์เลยดีกว่า" คินเคดูหยิบกีตาร์ที่แบกไปมาด้วยออกมาแล้วเริ่มเล่นเพลงทันที จากที่ดูแล้วกีตาร์ไฟฟ้าของเขาจะดัดแปลงเป็นพิเศษ จนสร้างเสียงออกมาได้แบบผสมเยอะหน่อย

Track01

'เวลาสงบๆแบบนี้ก็เหมาะกับเพลงเบาๆแหละน่ะ' คินเคดูเริ่มเข้าโลกส่วนตวกับการเล่นกีตาร์จนเริ่มไม่ได้รับรู้ถึงสิ่งโดยรอบ

คานาเดะ คะแนนความสัมพันธ์ + 1

ดูเหมือนว่าภายในห้องจะมีแต่นักเรียนที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ นาอูเลยถูกมองด้วยสายตาแปลกๆ

นักเรียนชาย : ขอโทษนะ ช่วยหยุดเล่นหน่อยได้รึเปล่า มันรบกวนน่ะ - เสียงของเพื่อนร่วมชั้นเอ่ยบอกนาอู ถึงแม้ว่าจะเป็นนักเรียนใหม่แต่พวกเขาเองก็ต้องการความเกรงใจบ้าง

นักเรียนหญิง : ไม่ได้บอกว่าเล่นไม่ดีหรอกนะ แต่ว่า ที่ห้องชมรมดนตรี น่าจะพอเป็นที่สำหรับเล่นดนตรีในตอนนี้ได้ ลองไปถามรุ่นพี่ที่ดูแลอยู่เพื่อขอยืมใช้ห้องซ้อมดนตรีก็ได้นะ รุ่นพี่ของชมรมนั้นใจดีด้วย - เพื่อนร่วมห้องเอ่ยคำแนะนำให้กับ นาอูอีกครั้ง


"อ่า ขอโทษที พอดีเห็นว่าคนน้อยน่ะ แล้วก็ขอบคุณน่ะ" คินเคดูยิ้มตอบให้กับทุกคนก่อนที่จะลุกแล้วแบกกีตาร์ที่เล่นเมื่อกี้เดินตรงไปชมรมดนตรีทันทีโดยดูตามป้ายและถามๆดูเอาจนมาถึง

"ขอโทษครับ จะขอใช้ห้องของชมรมซ้อมดนตรีหน่อยได้ไหมครับ" คินเคดูเคาะประตูอย่างมีมารยาทแล้วค่อยเปิดประตูถาม

ครืด เสียงประตูถูกเปิดออก พร้อมกับร่างของเด็กผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกันกับเขา แต่ติดที่แค่ตัวเล็กกว่าเท่านั้นและท่าทางจะไม่ค่อยเป็นมิตรเสียเท่าไหร่


??  :  มี ธุ ร ะอ ะ ไ ร? - เสียงถามห่วนๆจากปากของเขาและสายตารำคาญคนตรงหน้าได้ยิงมายังนาอูในทันที


"อ๋อ จะขอยิมใช้ห้องชมรมซ้อมดนตรีหน่อยน่ะ" คินเคดูพูดขออนุญาติอย่างเป็นมิตร

??? : . . . - ชายหนุ่มร่างเล็กจ้องหน้านาอู อย่างพิจารณาก่อนจะมองไปเห็นกระเป๋ากีต้าของเขา

??? : . . . แ ต่ นี่ จ ะ ห ม ด ค า บ พั ก แ ล้ ว เ ลิ ก เ รี ย น ค่ อ ย ม า ข อ ยื ม ใ ช้ ห้ อ ง ซ้ อ ม ต อ น นั้ น รุ่ น พี่ ที่ เ ป็ น ป ร ะ ท า น ช ม ร ม จ ะ ม า ท ำ เ รื่ อ ง ให้ . . . - ชายหนุ่มบอกนาอู ก่อนจะเดินออกมาจากห้องแล้วปิดประตูล็อคเสร็จสรรพจากนั้นจึงเดินจากไป


"อ่า ขอบคุณมาก" คินเคดูบอกกล่าวเสร็จแล้วก็เดินกลับมาที่ห้องเรียน

"ฮ่ะๆรอตอนเย็นก่อนแล้วกันน่ะ" คินเคดูวางกระเป๋ากีตาร์ลงข้างโต๊ะอย่างนุ่มนวลแล้วนั่งเวลาเข้าเรียน

[ ล็อค : Event ห้องดนตรี ]

คานาเดะ : นาอูซัง . . . หายไปไหนมาหรอ? . . . - คานาเดะเอ่ยถามขึ้นลอยๆ เมื่อเห็นนาอูกลับมานั่งที่ของตัวเองตอนช่วงหมดคาบพอดี


"เรียกคินเคดูเถอะน่า ขอร้องล่ะ พอดีชั้นโดนขอให้ไปเล่นกีตาร์ที่ห้องชมรมดนตรีน่ะพอดีเล่นในห้องแล้วมันรบกวนคนอื่น" คินเคดูยิ้มแห้งๆให้เล็กน้อย

"แล้วมีอะไรหรือเปล่า เหมือนจะตามหาชั้นเลย" เห็นว่าคานาเดะถามขึ้น คินเคดูเลยสงสัยว่าเจ้าตัวมีเรื่องจะคุยรึเปล่า

คานาเดะ : เปล่า . . . แค่เห็นว่ายังไม่กลับมา . . . ก็เลยเป็นห่วง . . . - เธอตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ และใบหน้านิ่งเฉยนั้น


"งั้นหรือ ขอโทษน่ะแต่ว่าคราวหน้าไม่ต้องเป็นห่วงหรอกชั้นไม่ไปหาเรื่องใส่ตัวอยู่แล้วล่ะ" คินเคดูยิ้มแบบสบายดีให้คานาเดะอีกที เพื่อที่จะได้ไม่เป็นห่วง

"แล้วจู่ๆห่วงชั้นขึ้นมาหรือ" คินเคดูสงสัยว่าทำไมคานาเดะเป็นห่วงขึ้นมาทั้งๆที่เพิ่งเจอกันวันนี้เอง

คานาเดะ : ก็เรื่องปรกติไม่ใช่หรอ? การที่ชั้นต้องเป็นห่วงนักเรียนใหม่ที่เพิ่งเข้ามาและยังไม่คุ้นสถานที่น่ะ? . . . - คานาเดะหันมาตอบซื่ออย่างนั้น


"ฮ่ะๆยังงั้นรึ ขอบใจน่ะ แต่แปปๆชั้นก็จำได้หมดแล้วล่ะ" คินเคดูยิ้มให้คานาเดะพร้อมชูนิ้วโป้งยืนยันให้

"เดี๋ยวเริ่มเรียนแล้วล่ะน่ะ" คินเคดูเห็นว่าใกล้เวลาเรียนแล้วจึงหยิบหนังสือออกมาเตรียมไว้ก่อนเลย

คานาเดะ : อืม . . . - เธอตอบเบาๆ พร้อมกับหยิบสมุดมาเรียนคาบต่อไป

- ตัดมาช่วงเย็น -

คาบเรียนวันแรกได้หมดลง นักเรียนส่วนใหญ่ยืดเส้นยืดสายจากความตึงเครียดของบทเรียนที่ได้รับมาเหมือนเรื่องปรกติก่อนจะพากันแยกย้ายกันกลับบ้าน คานาเดะเองก็ได้เตรียมกระเป๋าของตัวเองพร้อมกลับบ้านเช่นเดียวกัน


"เจอกันพรุ่งนี้น่ะ คานาเดะ เดี๋ยวชั้นกะจะลองไปใช้ห้องซ้อมดนตรีแบบเต็มที่ดูน่ะ" คินเคดูยกสารพัดกระเป๋าของตัวเองขึ้นมาเรียบร้อยแล้วเตรียมตัวเดินไปยังห้องชมรมดนตรี

"วันนี้ขอบคุณมากน่ะ"

คานาเดะ : อืม แล้วเจอกัน . . . - เธอตอบเบาๆ พลางลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องไป

เมื่อมาถึงห้องดนตรี ดูเหมือนว่าด้านในห้องนั้นจะมีคนใช้ห้องอยู่นะแถมยังร้องเพลงออกมาอีกด้วย


"ขอโทษครับ ขอใช้ห้องซ้อมดนตรีได้ไหมครับ" คราวนี้คินเคดูเปิดประตูแล้วถามออกไปเลย

"อ๊ะ ขอโทษทีครับลืมเคาะประตู" คินเคดูปิดประตูลงแล้วเคาะไปสามทีก่อนจะเปิดแบบค่อยๆ

"ขออนุญาติใช้ห้องซ้อมดนตรได้ไหมครับ" คินเคดูพูดอย่างมีมารยาทออกมาอีกรอบ



??? : อ๊ะ สวัสดีจ๊ะ จะมาขอยืมใช้ห้องซ้อมชมรมสินะ? - รุ่นพี่สาวทักตอบกับนาอูพลางยืนขึ้นแล้วเดินมาหาเขา ดูๆ ไปแล้ว เสียงเพลงกับเสียงเมื่อกี้คงมาจากเสียงของเธอกับไวโอลินสินะ?

??? : เชิญตามสบายเลย แต่ว่าอย่านานนะ เดี๋ยวจะมืดซะก่อน ตามมาสิ - รุ่นพี่กล่าวด้วยรอยยิ้มพลางเดินนำนาอูมายังห้องซ้อมดนตรี ที่มีอุปกรณ์ครบครัน (สำหรับสตูดิโอเล็กๆ)

??? : เดี๋ยวพอถึงเวลาที่ห้องชมรมจะปิดพี่จะมาเรียกนะ ว่าแต่เราชื่ออะไรหรอ?


"คินเคดู นาอู ครับ เรียกคินเคดูเถอะครับ" คินเคดูยิ้มให้อย่างเป็นมิตรก่อนจะวางกระเป๋าของตัวเองแล้วตั้งโน้ตบุ๊คพร้อมกับหยิบกีตาร์ตัวเดิมออกมาแล้วก็ต่อสายกีตาร์เข้ากับคอม ถ้ารุ่นพี่สังเกตุจะเห็นว่ากีตาร์ไฟฟ้าของคินเคดูจะดัดแปลงมาเป็นพิเศษกลไกไม่เมือนของทั่วไปเลย และดูเหมือนว่าคินเคดูจะรู้วิธีใช้คนเดียวด้วยซ้ำ เขาเปิดโปรแกรมเล็กน้อยก่อนจะเริ่มเล่นกีตาร์

"ลองสัก 2-3 เพลงดีกว่า" และแล้วคินเคดูก็เริ่มเข้าโลกส่วนตัว เวลาเขาเล่นกีตาร์สมาธิของเค้าจะจดจ่อกับการเล่นเท่านั้นจนไม่ค่อยรับรู้โดยรอบ

The Sword that Cleaves Evil

Disappearing Memories

The Seven Scars

ริสะ : พี่ชื่อริสะจ๊ะ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันนะ คินคุง - เธอเรียกย่อๆ ก่อนจะโบกมือลาให้นาอูได้ใช้ห้องซ้อมดนตรีได้อย่างเต็มที่

- ตัดมาช่วงเย็น - (กลับบ้าน)

ดูเหมือนว่าฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว และรุ่นพี่ริสะเองก็ได้เดินมาเคาะประตูเช่นเดียวกัน

ริสะ : คินคุง ได้เวลาแล้วนะ กลับกันเถอะ


"อ่า ครับ แปปนึงครับ" คินเคดูเช็คคอมสักครู่นึงหลังเล่นกีตาร์เสร็จ

"อืม เสียงยังไม่ค่อยเข้าที่เข้าทางแหะ ถ้าอย่างงั้นต้องแก้จุดนี้ จุดนี้ อ๊ะ ถ้าปรับปรุงเสียงตรงนี้เพิ่มน่จะดีขึ้นน่ะ" คินเคดูกำลังวิเคราะห์เสียงผ่านโปรแกรมเฉพาะที่เขาเขียนขึ้นมาเองอีก ท่าทางกีตาร์ของเขาจะยังอยู่ในระหว่างการพัฒนาอยู่

"โอเคเซฟตรงนี้กับตรงนี้ไว้แล้วเอาไปแก้อีกทีที่บ้านแล้วกัน" คินเคดูจัดการเสร็จเรียบร้อยก็เก็บของทั้งหมดแล้วแบกกลับมาดูพะรุงพะรังเหมือนเก่า

"ขอโทษน่ะครับที่ช้าไปหน่อย แล้วก็ขอบคุณมากครับ คุณริสะ" คินเคดูยิ้มให้กับริสะ

"ขอถามตรงๆก่อนเลยน่ะครับ พอดีผมคิดจะสร้างวงของตัวเองอยู่ คุณริสะสนใจมาเข้าด้วยไหมครับ" ท่าทางคินเคดูจะพยายามหาคนมาเข้าวงของตัวเองให้ได้พอตัว

ริสะ : ถ้าอย่างนั้นไม่มาเข้าชมรมของพี่ล่ะ? จะได้ลองชวนๆ สมาชิกในชมรมเล่นด้วยกันก็ได้นะ - รุ่นพี่ริสะพูดกรั้วหัวเราะก่อนจะชะงักแล้วเงียบไปครู่หนึ่ง

ริสะ : อะเอาเป็น่าตอนนี้เรากลับกันก่อนเถอะ - รุ่นพี่ริสะรีบพา นาอูออกมาจากห้องแล้วหันมาหานาอู

ริสะ : ถ้างั้นพี่ไปก่อนนะ รุ่นน้อง รอพี่อยู่น่ะ แล้วเจอกันนะ - รุ่นพี่ริสะโบกมือให้ก่อนจะรีบวิ่งไปตามทางก่อนจะพ้นสายตานาอูไป


"สวัสดีครับแล้วเจอกัน" คินเคดูกล่าวลาสั้นๆก่อนจะเดินมาหน้าโรงเรียนเช่นกัน และเขาก็หยุดหันไปมองบรรยากาศของโรงเรียนยามเย็น

"บรรยากาศดีแหะ เล่นสักเพลงก่อนกลับแล้วกัน" คินเคดูหาม้านั่งในโรงเรียนใกล้ๆแล้ววางกระเป๋าลงพร้อมหยิบกีตาร์ขึ้นมาแล้วเล่นเพลงทันที

Beyond the Time (Gundam Musou 3 Ver.)

ดูเหมือนว่าตอนนี้จะไม่มีใครอยู่แถวๆที่นาอูอยู่เลยคงเพราะช่วงนี้คงจะเป็นช่วงหลังเลิกเรียนแล้วก็เย็นมาแล้วก็ได้ แต่ว่าเมือ่นาอูเก็บอุปกรณ์เสร็จเรียบร้อยกำลังเดินกลับออกมาทางประตูโรงเรียน เขาได้ยินเสียงแว่วๆเหมือนกับว่ากำลังมีคนร้องเพลงอยู่


แต่ฟังจากโทนเสียงแล้วน่าจะเป็นเสียงของผู้ชายนะ
[ Action Coin ต้องการ 2 ]
[ ตัวเลือก [ 1 ] ตามเสียงนั้นไป [ 2 ] ไม่สนใจกลับบ้านดีกว่า ]

[ 1 ] ตามเสียงนั้นไป

"หืม ใครร้องเพลงเนี่ย" คินเคดูหยุดฟังเล็กน้อย

"ดีล่ะ ลองไปชวนเข้าวงดูดีกว่า แบบนี้น่าจะร้องเพลงแบบมีพลังได้แน่" คินเคดูรีบวิ่งไปยังต้นเสียงทันทีเพื่อเช็คว่าใครร้องเพลง

เมื่อนาอูเดินมาใกล้ต้นเสียง เสียงร้องก็ค่อยๆดังขึ้นเข้าไปทุกทีจนเขาสามารถฟังออกว่าเสียงนั้นกำลังร้องอะไรอยู่

เสียงแว่วมาตามสายลม



ดูเหมือนว่าจะเป็นชายร่างสูงและมีรอยสักแปลกๆตรงแขนของเขาด้วย แต่น้ำเสียงมีพลังใช้ได้เลยนะ


"เฮ้ นายน่ะ สนใจมาสร้างวงดนตรีกับชั้นไหม" ประโยคเด็ดประจำตัวของคินเคดูหลังเจอหน้าใครใหม่ๆก็หลุดออกมาทันใด

"เสียงของนายนี่มีพลังดี แบบนี้แหละที่ชั้นต้องการให้มีในวงของชั้นเลย"

??? : หา?? - เสียงคำถามลากสูงยาว ดังมาหานาอูแทบในทันที ซึ่งดูแล้วเสียงหมอนี่กลายเป็นกวนประสาทซะเฉยๆเลย ..  .

??? : วงดนตรีเรอะ? จะบ้าหรอ นายเป็นใครชั้นยังไม่รู้จักเลย อยู่ๆมาชวนเข้าชมรมเนี่ยนะ? - ชายหนุ่มพูดแบไม่เป็นมิตรสุดๆและท่าทางจะเกเรเอาเรื่องเสียด้วย


"ชั้นไม่ได้จะตั้งชมรมน่ะ แต่สร้างวงดนตรีแยกต่างหากเลย" คินเคดูอธิบายแก้นิดหน่อย

"อ๋อ แล้วก็ชั้นคินเคดู คินเคดู นาอู" คินเคดูลืมแนะนำไปซะสนิทจริงๆนั่นล่ะ

เร็น : ชั้นชื่อ ไซออนจิ B. เร็น แล้วก็โทษที ชั้นไม่ได้จะสนใจทางนั้นหรอกนะ ถ้าอยากได้คนเข้าร่วมวงก็ไปหาพี่ชายชั้น ไซออนจิ ฮารุสิ . . . อีกอย่าง ชั้นอยู่ปีสอง กับตันชมรมเคนโด้ เอาไว้ฝึกเคนโด้มาเก่งกว่าชั้นก่อน ค่อยมาชวนแล้วกัน ไปล่ะ - ชายหนุ่มโบกมือลาทั้งที่เดินจากนาอูไปทั้งแบบนั้น แต่ดูแล้ว ก็เป็นรุ่นพี่ที่มีความมั่นใจในตัวเองสูงพอสมควรเลยนะ แถมปากจัดนิดๆด้วย
เจ้าหญิงลีน่า V.3
เจ้าชาย~!
โพสต์ 3-5-2012 07:25:29 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย nutchsnon เมื่อ 4-5-2012 22:21

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Melonpang เมื่อ 4-5-2012 21:11

??? : ดะเดี๋ยวก่อนซิ ชินจ๋าาาา~ - เสียงโอดครวญของรุ่นพี่ดังไล่หลังชินที่กำลังวิ่งหนีสุดชีวิต

ก่อนที่จะชนกับใครอีกแล้วก็ไม่รู้

ผลัก ด้วยที่ทั้งคู่วิ่งมาด้วยความเร็วสูง? เสียจนไม่ได้มองทางจนพอชนกันทำให้แต่ละคนก้นจ้ำเบ้าไปเลยทีเดียว

??? : โอ๊ยยย เจ็บๆๆๆ  . . . ขอโทษ ค่าาา คือ ชั้นไม่ได้มองทางก็เลย .. . . .  - เสียงเด็กผู้หญิงกลาวขอโทษพลางลูบจมูกของตัวเองด้วยความเจ็บจนแดงระเรื่อ



??? : ปะเป็นอะไรรึเปล่าคะ?

แต่พอมองดูดีๆ นั่นเพื่อนร่วมชั้นในห้องเรียนของชินนี่นา?


" อ..อูยยย ข..ขอโทษด้วยครับ ผมเองก็วิ่งมาไม่ได้มองทางเหมือนกัน.. "

ชินขอโทษพลางยันตัวลุกขึ้นมา จากนั้นก็หันมาคุยกับหญิงสาว..

" เอ๋..? คุณ ที่นั่งอยู่ข้างๆ.. "

ยังไม่ทันที่ชินจะพูดจบ ก็รู้สึกเหมือนมือจับโดนอะไรนุ่มๆ..

" หวาา!? รุ่นพี่ !? "

ชินล้มทับรุ่นพี่ผมทองคนนั้นแถมเผลอเอามือไปโดนหน้าอกรุ่นพี่อีกด้วย..

??? : อูยๆ ห๊ะ !! ว๊าย!! - เผียะ!!! มือเรียวบางเหวี่ยงไปด้วยความตกใจประทับที่แก้มซ้ายของชินจนหน้าของเขาหันไปตามแรงนั้น ก่อนที่รุ่นพี่จะกอดอกตัวเองพลางตัวสั่นริกๆ

??? : บะบ้า!! มาจับหน้าอกของชั้นได้ยังไงน่ะ Q w Q . . .

??? : หวา . . .  - หญิงสาวเพื่อนร่วมห้องหน้าแดงหน่อยๆพลางจ้องมองสภาพของทั้งสองคนเมื่อครู่ตาไม่กระพริบ


" อุ..อูย ขอโทษครับ...ไม่ใช่สิ ก็รุ่นพี่วิ่งตามผมมาเองไม่ใช่หรือไงกันครับ !? "

' ทำไมเรื่องมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้.. '

" อ..เอาเถอะ ยังไงผมก็ต้องขอโทษแล้วกัน ถึงจะเป็นอุบัติเหตุแต่ผมทำเรื่องเสียมารยาทกับรุ่นพี่ไปแล้ว.. "

" ขอโทษด้วยจริงๆครับ "

ชินก้มหัวให้รุ่นพี่ก่อนที่จะขอโทษอีกครั้ง เพราะสำหรับเค้าที่ไม่เคยแตะต้องผุ้หญิงมาก่อนนั้นถือเป็นเรื่องที่เสียมารยาทมาก..

หลังจากที่ชินขอโทษรุ่นพี่แล้วก็หันกลับมาที่เพื่อนร่วมชั้นของเค้า

" รู้สึกคุณน่าจะชื่อ.. เอ่อ อามามิซัง? "

" ผมเองก็ขอโทษด้วยที่ชนคุณ.. "

ชินกล่าวขอโทษอีกครั้ง .. ทำไมวันนี้ถึงได้มีแต่เรื่องแย่ๆแบบนี้นะ?

อามามิ : อะ อื้อมไม่เป็นไรจ๊ะ ทางนี้ก็ผิดเหมือนกัน ว่าแต่ รุ่นพี่เซนะ ไม่เป็นไรนะคะ ?

เซนะ : อื้อ ก้นกระแทกนิดหน่อย สะบายมาก ฮึบ - หญิงสาวหันมาตอบอามามิพลางลุกขึ้นแล้วกระโดดให้เห็นว่าเธอไม่ได้เป็นอะไรมาก

เซนะ : แต่ ชินคุง จับหน้าอกของพี่ไปแล้วสิน้า ฮึๆๆๆ เพราะงั้นต้องรับ ผิด ชอบ ด้วย นะ จ๊ะ


' .......... '

ชินกลืนน้ำลายในใจดังเฮือก เค้ารู้สึกว่าตัวเองอาจจะเจอเรื่องแย่ยิ่งกว่านี้ก็ได้..

" ...ก็ เท่าที่ผมทำได้นะ.. "

ชินพูดออกไปอย่างไม่มั่นใจนัก แต่ยังไงเค้าก็ต้องขอโทษรุ่นพี่อยู่ดี..

คิริโนะ : อ้าวพี่ อยู่นี่เองหรอ? - เสียงคิริโนะดังแว่วมาจากด้านหลังของทั้งสามคน

คิริโนะ : หือ? อามามิ กับ . . .  นายก็อยู่ด้วยหรอ? มีอะไรกันน่ะถึงได้มานั่งบนพื้นขวางทางเดินแบบนี้?

อามามิ : คิริโนะซัง? เอ่อ ไม่มีอะไรหรอค่ะ แฮะๆ อ๊ะ ลืมเลย ชั้นต้องไปที่ชมรมนี่นา ถะถ้างั้นขอตัวก่อนนะคะ! หวะ หวา!! - อามามิรีบลุกแล้วรีบวิ่งผ่านไป ซึ่งเมื่อวิ่งไปได้ไม่ไกลเธอก็ทำท่าจะล้มแต่ก็ไม่ล้มเสียทีเดียว เธอทรงตัวได้ก่อนที่ตัวเองจะพุ่งล้มลงได้อย่างสวยงามจากนั้นค่อยวิ่งหายไป

คิริโนะ : ส่วนพี่ มีอะไรรึเปล่า? เรียกหนูไปรอแล้วหายไปเลยแบบนี้ แล้วมาทำอะไรที่หน้าห้องของหนูเนี่ย?

เซนะ : คิริโนะจัง!!! - เซนะตาเป็นประกายพลางพุ่งมาจับมือทั้งสองข้างของคิริโนะอย่างมีความหวัง

คิริโนะ : อึ๋ย!! อะอะไร ทำไมทำหน้าตาน่าเกลียดแบบนั้น!!?

เซนะ : พี่สาวถูกใจพ่อหนุ่มคนนี้อ่ะ พาเค้ามาพักกับเราเถอะนะ

คิริโนะ : . . . เอ่!!!!!!!?


"เหะ.. เหหหหหห !!!!!!!!!? " - ชินตะโกนออกมาแทบจะพร้อมกับคิริโนะเลยทีเดียว

อยู่ๆรุ่นพี่ก็หลุดเรื่องที่...ไม่น่าจะเป็นไปได้แบบสุดๆไปเลยออกมา

" เดียวสิ !! รุ่นพี่ เรื่องแบบนั้นจะเป็นไปได้ยังไงกันครับ !!? "

ชินรีบปฏิเสธก่อนทันที ถึงแม้ว่าเค้าจะต้องเสียค่าที่พักมากมายแค่ไหนก็เถอะ แต่พักบ้านเด็กผู้หญิงมันเป็นไปไม่ได้แน่ๆ..

คิริโนะ : นะนั่นสิ พี่อย่ามาพูดอะไรบ้าๆนะ จะให้อีตาหน้าหวานอย่างกับตุ๊ดแบบนี้เข้าบ้านเราได้ไง?

เซนะ : หึๆๆ คิริโนะ น้องยังอ่อนหัดนัก - เซนะหัวเราะเบาๆพลางสยายผมเอาเงาวับของเธอหนึ่งรอบ ก่อนจะมีฉากเหมือนละครหนังโรงปรากฏขึ้น

เซนะ : น้องรู้รึเปล่าถ้าได้หนุ่มหน้าหวานแบบนี้มาอยู่ในบ้าน จะจับแต่งตัวเป็นสาวดุ้นสุดน่ารักคนไหนก็ได้

คิริโนะ : หนานี้!!!!?


" . . . . . . . . . . . "

สังหรณ์ใจไม่ดีอย่างแรง....

' พูดเรื่องอะไรกันไม่รู้ แต่ที่รู้ๆคือ มันไม่ใช่เรื่องดี.. '

ชินคิดพลางย่องออกจากกลุ่มพี่สาวน้องสาวคู่นี้แบบเงียบๆ.. = =lll

ปึด เสียงมือจับคอเสื้อของชินรั้งเอาไว้ไม่ใช่ใครอื่นก็คือรุ่นพี่เซนะนั่นเอง

เซนะ : ลองคิดดูสิ ถ้าหากจับชินคุง มาสวมชุดเมรุรุจังล่ะก็ ใส่วิกแถมไปอีก เธอก็จะได้เห็นเมรุรุตัวเป็นเลยนะ ไม่สนใจหน่อยหรอ

คิริโนะ : อึ่ก มะมันก็ดีใจอยู่หรอกตะแต่ว่า

เซนะ : ไหนจะxาโนฮะกับxฟทจังอีกล่ะ เธอไม่คิดว่ามันน่าเสียดายหรอ ที่ผู้ชายหน้าหวานตัวเล็กแบบนี้จะกลายเป็นตุ๊กตาบลายให้เธอน่ะ!?

คิริโนะ : อ๊ายยยย ท่านพี่ค้าาาา - คิริโนะไม่อาจจะเถียงสู้ตามหลักเหตุผล (ของโลกไหนไม่รู้) ได้

คิริโนะ : ขะเข้าใจแล้วค่ะหนูยอมก็ได้ . . . - คิริโนะคอตกเลยทีเดียวที่ไม่อาจต่อกรกับท่านพี่ของตัวเองได้


" เดี๋ยวสิ!!? คิริโนะซัง !! ไอ้ หนูยอมก็ได้ นั่นมันอะไร!!? คิดตามหลักแล้ว มันต้องบอกว่า หนูไม่ยอมอยู่กับไอ้หมอนี่ไม่ใช่เรอะ!! "

ดูเหมือน 2 สาวจะไม่สนใจคำทัดท้านของชินแม้แต่น้อย คนนึงก็เริ่มเพ้อไปแล้ว ส่วนอีกคนก็หายใจโคตรน่ากลัว..

" แล้วอีกอย่าง ผมอยู่หอพักนักเรียน ! เข้าใจใช่ไหม!? หอพักนักเรียนน่ะ !! "

ชินปฏิเสธสุดชีวิต แต่เค้ากลับรู้สึกว่าคิดผิดที่พูดออกไป..

เซนะ : ฮึๆ ไม่เป็นไรหรอกชินจ๋า แค่พี่สาวคนนี้ไปยื่นเรื่องขอย้ายให้ แป๊บเดียวก็เรียบร้อยแล้วจ๊ะ - หญิงสาวแอบแลบลิ้นให้ชินเห็นอย่างมีเล่นัย

คิริโนะ : ชะชั้นไม่ได้อยากจะอยู่กับนายหรอกนะ ตะแต่ว่าพูดถึงผลพลอยได้แล้ว มันคุ้มกว่า . . . - คิริโนะ พูดอิดออดพลางหลบหน้าที่เริ่มแดงหน่อยๆของเธอ


" เดี๋ยว..ขอย้ายอะไรครับ !? นี่คุณเป็นใครกันแน่ !!? "

ชินเริ่มหวาดวิตก..ดูเหมือนรุ่นพี่คนข้างหน้านี้จะเป็นผู้มีอิทธิพลมากเลยทีเดียว..

" ไม่ว่ายังไงก็ไม่ได้ครับ ไม่  ได้  เด็ด  ขาด !! ถ้าจะล้อกันเล่นละก็พอแค่นี้เถอะครับ "

" ผมขอคืนละนะ คิริโนะซัง.. "

ชินสังเกตว่าคิริโนะยังถือหนังสือของเค้าอยู่ เค้าเลยรีบหยิบออกมาจากมือของเธอ แล้วก็ออกจากตรงนั้นทันทีโดยปล่อยให้
2 พี่น้องคู่นั้น ยืนอยู่แบบนั้น จากนั้นเค้าก็กลับไปยังห้องเรียน

ตัดมาช่วงเย็น

ชินเหมือนกับว่าจะถูกอะไรบางอย่างตีเข้าให้ที่หัว เสียจนเขามึนเมื่อตื่นขึ้นมา

เขามองไปรอบๆ มันไม่เหมือนกับห้องหอพักที่เขาเคยอยู่ กลับเป็นห้องโถงที่ดูกว้างขวาง กว่าห้องของเขามากเลยก็ว่าได้

??? : อ๊ะ ตื่นแล้วหรอคะ? โอนี่ซัง?

เสียงใสๆของเด็กผู้หญิงดังอยู่เหนือหัวของชายหนุ่ม ซึ่งพอลืมตามามองก็เจอกับใบหน้าใสๆนั้นเข้าให้อย่างกระทันหันเมื่อสถานการณ์ตอนนี้ชินกำลังนอนหนุนตักของน้องสาวคนนี้อยู่?



??? : พี่เซนะกำลังเตรียมเชพทำอาหารให้อยู่ นอนอยู่แบบนี้ไปก่อนก็ได้นะคะ


' . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . '

สิ่งแรกที่ปรากฏในสายตาคือนางฟ้... เอ่อ.. เด็กสาวผมทองอีกคนนึง รอยยิ้มของเธอทำให้เค้าลืมอาการปวดหัวไปปลิดทิ้ง

" . . . . . . . . . . "

แต่ครั้งนี้เค้ากลับไม่รู้สึกกระวนกระวายใจเหมือนเคย ..รู้ตัวอีกทีเค้าก็เผลอจ้องเธออยู่นานจนเธอเริ่มสงสัย
เด็กสาวเอียงคออย่างน่ารัก ทำให้ชินเริ่มรู้สึกตัวว่าเค้ากำลังเผลอทำเรื่องเสียมารยาทกับเด็กผู้หญิงอีกแล้ว ....

" เหวอ !? "

ชินรีบลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็วทันที แต่เพราะเค้ารีบลุกหลังจากที่หลับ(?)ไปนานทำให้เริ่มหน้ามืดอีกครั้ง..

??? : อ๊ะ ไม่ได้นะคะ ตอนที่พี่เซนะกับพี่คิริโนะหิ้ว โอนี่ซังตอนสลบมา หนูเห็นรอยช้ำที่คอของโอนี่ซังด้วยล่ะ คงโดนพี่เซนะพาตัวมาสินะคะ? - เด็กสาวรีบคว้าคอของชินให้ลงมานอนที่ตักของเธอต่ออีกรอบพลางอธิบายเหตุการณ์ที่ผ่านมา

??? : ตอนแรกหนูก็ตกใจนะคะ นึกว่าพี่เซนะหิ้วเด็กผู้หญิงน่ารักๆ มาที่บ้านอีก กลายเป็นพี่ชายซะได้


" อ..เอ่อ..อ่า.. คือ "

ชินเริ่มพูดไม่เป็นภาษา เกิดมาเค้าไม่เคยเจอความรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย..

' ใจเย็นๆไว้เรา.. '

ชินพยายามหายใจเข้าออก แล้วก็ทำเสียงให้เป็นโทนปกติเข้าไว้เพื่อไม่ให้เด็กสาวเห็นความผิดปกติ

" เอ่อ..เธอเป็นใครกัน? แล้วที่บอกว่าผมโดนหิ้วมาเนี่ย?หรือว่า ผมโดนลักพาตัว? "

ชินพูดเรื่องน่ากลัวออกมาหน้าตาเฉย แต่เค้ากลับไม่รู้สึกหวาดวิตกกับสถานการณ์นี้เลย

ซานะ : หนูชื่อซานะค่า เป็นน้องคนสุดท้องค่ะ - เธอแนะนำตัวพร้อมรอยยิ้มหวานให้

ซานะ : อ๋อ ก็คงประมาณนั้นแหละค่ะ พี่เซนะพอเห็นใครน่ารักๆ ก็มักจะพาตัวมาที่บ้านบ่อยๆ แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ พวกเราดูแลทุกคนที่มาเยี่ยมเป็นอย่างดีเลย แต่ว่า . . . - เธอเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะทำหน้ากังวลเล็กๆ

ซานะ : กรณีของโอนี่ซังคงจะได้อาศัยอยู่นี่น่ะค่ะ เพราะหนูเห็นว่าวันนี้มีบริษัทขนส่งย้ายของมาไว้ที่ห้องที่ว่างอยู่ด้วย


" เอ๊ะ..? "

" ข..ขอโทษนะ ! "

ชินตาสว่างทันทีแล้ว รีบลุกขึ้นแล้วเดินออกไปตรงระเบียงของห้องนอนที่กว้างผิดวิสัยนี้ทันที

ปรากฏว่า ด้านนอก ดวงจันทร์ลอยเด่นเป็นสง่าแล้วไม่พอ......

" ที่นี้มันที่ไหนก๊านนนนนนนนนนนนนนนนนน !!? "

สิ่งที่เค้าเห็นจากวิวข้างนอก คือ.. เอ่อ ป่า? ป่ากว้าง ด้านล่างมีรถขนส่งซึ่งเหมือนกำลังส่งสัมภาระอะไรสักอย่างอยู่จริงๆ..

ชินเดินกลับไปหาเด็กสาวที่นั่งอยู่บนหัวเตียง แล้วทรุดตัวลงไปที่พื้นอย่างอ่อนแรง..

" ฮะ ฮะ ไม่ได้พูดเล่นจริงๆด้วยสิ.. "

อาการแปลกๆเมื่อกี้หายไปแล้ว ตอนนี้เค้าเริ่มรู้สึกแย่กับสถานการณ์ ตอนนี้ขึ้นมาจริงๆแล้ว..

ซานะ : แฮะๆ แต่ว่าไม่ต้องห่วงหรอกนะคะ พี่เซนะกับพี่คิริโนะน่ะ เป็นคนดีออก แถมน่ารักกันทั้งคุ๋ด้วย หนูว่าพวกเราต้องอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขแน่ค่ะ - เธอหัวเราะเบาๆ พลางพูดปลอบใจชินที่ำลังสิ้นหวังในโลกนี้อยู่


' ! ! ! ! ! '

' อึก.. ความรู้สึกแน่นข้างในหน้าอกแปลกๆนั่นกลับมาอีกแล้ว... '

ตอนนี้หัวใจของชินเต้นแรงกว่าปกติ.. แต่ก่อนที่เค้าจะหาสาเหตุของอาการนั่น เค้ามีเรื่องอื่นต้องทำ..

" ก..ก็ดีใจอยู่นะ แต่ว่า..เอ่อ ผมน่ะ..เป็นผู้ชายนะ "

ทั้งที่เค้าควรปฏิเสธให้ชัดเจน และลงไปบ่นกับตัวการที่ลักพาตัวเค้ามา..แต่ชินในตอนนี้กลับทำอะไรไม่ถูกเลยเมื่อมองเด็กคนนี้

" เอ่อ..เพราะงั้นผมคงอยู่ที่นี้.. ไม่ได้หรอก? "

เสียงของเค้าเบามากจนเค้าเองยังไม่แน่ใจว่าเค้าพูดออกไปหรือเปล่า..

" อีกอย่าง ซา.. เอ่อ คุณซานะเอง ก็รู้สึกไม่ได้ดีใช่ไหม ถ้ามีผู้ชายแปลกหน้าเข้าพักในบ้านน่ะ.. "

' อะ..ทำไมเราถึงเรียกเด็กคนนี้ว่าคุณกันนะ? ไม่สิ เรื่องนั้นช่างมันก่อน.. '

ชินสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วมองหน้าสาวน้อยคนนี้ตรงๆ..

ซานะยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ก่อนจะตอบชินคุงด้วยเสียงใสๆ

ซานะ : โอนี่ซังเป็นคนไม่ดีรึเปล่าล่ะคะ? ถ้าไม่ใช่หนูก็ไม่เห็นจำเป็นจะต้องห่วงอะไรนี่นา? - เธอตอบพลางยกนิ้วขึ้นยกตัวอย่าง

ซานะ : แล้วก็ ไม่ต้องเติมซังก็ได้ค่ะ หนูอ่อนกว่าโอนี่ซังเสียอีก มาเติมซังให้แล้วรู้สึกแปลกๆอ่ะค่ะ


' คุณน้อง.. มันเกี่ยวที่ผมเป็นคนดีหรือไม่ดีที่ไหนละ.. '

แต่พอได้ยินเสียงที่ไร้เดียงสานั่น ผมก็เริ่มจะไม่สนใจอะไรแล้ว จะยังไงก็ตามดูเหมือน(ตอนนี้)จะไม่มีอะไรเสียหายด้วย

" นั่นสินะ.. เอ่อ พี่ไม่ใช่คนไม่ดีหรอกนะ ถ้ายังไง ซานะจัง ที่นี้คือบ้านของพวกเธอสามพี่น้องสินะ "

ผมพูดออกไปพลางลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปทางประตูจากนั้นจึงพายมือให้ซานะเห็น

" ช่วยพา..พี่ไปหา 2 คนนั้นหน่อยสิ "

ผมบอกกับซานะ เพราะก่อนอื่นต้องไปหาตัวการทั้ง 2 คนนั้นก่อนละ..

ซานะ : อื้ม ได้สิ - เธอตอบก่อนจะลุกขึ้นอย่างกระฉับกระเฉง

ซานะ : ถ้างั้นเดี๋ยวหนูมานะคะ - เธอบอกชินพลางเดินมายังประตูห้องก่อนจะเปิดประตูแล้วเดินออกไป

ซานะ : อ๊ะ จริงด้วย ตรงนี้มันเป็นชั้นสามนะคะ อย่าคิดจะกระโดดลงไปเชียวนะ - เธอยืนหน้ามาบอกชินก่อนจะค่อยๆปิดประตูเบาๆแล้วเดินลงไปด้านล่างก่อนที่เสียงเท้าของเธอจะหายไป
โพสต์ 3-5-2012 11:50:43 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย nutchsnon เมื่อ 5-5-2012 01:03

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Blue_Moon เมื่อ 5-5-2012 00:53

เนียรุโกะ : เอ๋? เนี๊ยะ!! - เนียรุโกะหน้าทิ่มกระแทกที่พิงอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะจับจมูกตัวเองพลางน้ำตาไหลอีกครา

เนียรุโกะ : แง๊ !!! อย่าเพิ่งหนี เค้าไปสิค้าาาาา ทากะซัง!! - เธอตะโกนโหวกเหวกอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเงียบลงแล้วหัวเราะอยู่ในใจ

เนียรุโกะ : หึๆๆๆ พลังความรักของเค้ายังไม่ดับลงหรอกนะ เตรียมใจไว้ให้ดีเถอะทากะัซัง ความรักมันต้องสู้!!! - ซู่มมมมม เสียงน้ำทะเลแล่นอัดหินผาเกิดเป็นฉากที่เราคุ้นเคยกันดีรึเปล่าอันนี้ก็ไม่รู้ ไม่ช้า เนียรุโกะก็ได้วิ่งตามทากะไป ไม่ว่าทากะจะไปหลบอยู่ที่ไหนก็ตามก็ถูกเธอตามตัวเจอไปเสียหมด

เนียรุโกะ : ทากะซัง~ - หลังโรงยิม

เนียรุโกะ : ทา กะ ซัง~ - ห้องสมุด

เนียรุโกะ : ทากะซางงงง~ - ห้องเคมี

เนียรุโกะ : นากะซัง - นักรเรียน


ทากะเดินเข้ามาในโรงอาหาร บรรยากาศยังค่อนข้างเสียงดัง ซึ่งทากะไม่ชอบเลยอาจจะเรียกว่าเกลียดมากๆก็ได้
ทากะหยิบหูฟังขึ้นมาเพื่อเอาเสียงเพลงกลบเสียงภายนอก ....
"พรุ่งนี้ทำข้าวกล่องมาดีกว่า .... ถ้าต้องเจอแบบนี้ทุกวันคงได้ตายเข้าซักวันแน่นอน...."ทากะบ่นเล็กน้อยขณะเดินเลือกซื้ออาหาร
ทากะถอดหูฟังออกหนึ่งข้าง แล้วจึงพูดกับพนักงาน "เอา เมนูที่หวานที่สุดในร้านแบบหวานพิเศษครับ...."


เนียรุโกะ : ทานเค้าสิคะ อยากได้หวานเท่าไหร่ก็ตามใจเลยนะ - เสียงกระสิบข้างหูจากการดึงหูฟังออก ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเสียงของเนียรุโกะนั่นเอง

เนียรุโกะ : แหม อยากทานของหวานก่อนของคาวก็ไม่บอก ทากะซังล่ะก็ ใจร้อนจังเลยนะค้า ว๊ายๆ! - เธอจับแก้มที่แดงของตัวเองพลางบิดตัวไปมาอย่างเริงร่า


"ผมเคยบอกแล้วไง ว่าผมชอบแต่อาหารที่มีรสหวานไงละครับ เนียรุโกะซางงงงง~...." ทากะกระซิบข้างหูของเนียรุโกะ
ทากะเอามือเชิดคางของเนียรุโกะขึ้นมามองหน้าของตน
"ไม่เคยจำเรื่องของผมเลยสินะ แบบนี้ผมก็เสียใจแย่เลยสิ ผมอุตส่าห์หวังไว้ให้เนียรุโกะมาเป็นภรรยาสุดที่รักนะเนี่ย"

เนียรุโกะ : ยะอย่างงั้นหรอค้า > //// < อ๊ายยย --- ทากะซังล่ะก็ - เนียรุโกะบิดตัวไปมาด้วยความอายไม่พอยังเอามือตีหลังทากะดังปุ๊กๆ! นะนี่มันแรงของเด็กผู้หญิงหรือแรงช้างสารฟระ!? คนโดนตีคงคิดในใจอย่างนั้น

เนียรุโกะ : ถะถ้างั้นเรามาแต่งงานกันเลยดีกว่าไหมคะ ทากะซัง


"เนียรุโกะ~ .... " ทากะค่อยๆโอบกอดเนียรุโกะระหว่างที่ทากะมือของทากะกำลังจะถึงเนียรุโกะเขาได้หยิบส้อม
"ตายซะ!!!.... " ทากะพูดเบาๆใกล้หูของเนียรุโกะ ส้อมของทากะปักกลางหลังของเนียรุโกะ ในขณะที่สอบกอดที่ให้คนอื่นมองไม่เห็นในขณะที่เขาแทงส้อม

เนียรุโกะ : เนียะ!!! ทะทำอะไรน่ะ ทากะซัง!!? - เนียรุโกะตกใจอย่างแรงแถมพยายามดิ้นออกด้วยท่าทางเอาเป็นเอาตายสุดชีวิต

เนียรุโกะ : อะเอาส้อมมาจิ้มหลังเค้าทำม๊ายยยย Q [ ] Q ปล่อยเค้าน้า!!!


ทากะออกแรงแทงส้อมลงไปลึกกว่าเดิม ก่อนทีจะบิดส้อมเล็กน้อยเพื่อเปิดปากแผลให้กว้างขึ้นแล้วดึงออกมา แล้วปาส้อมออกไปที่ๆไม่มีใครเห็น

เลือดของสาวน้อยค่อยๆไหลออกมา ลงสู่พื้น

ทากะค่อยเอามือที่กอดเนียรุโกะออกมาดู

" เลือด ! ! ! " ทากะแสดงสีหน้าตกใจออกมาอย่างมาก

ทากะสะกัดขาของเนียรุโกะที่กำลังอ่อนแรงให้ล้ม แล้วเอามือทำท่าจะอุ้ม แต่กลับแอบเอาเข่ากระแทกบาดแผลซํ้าก่อนที่จะอุ้ม

"เนียรุโกะ.... เธอไม่เป็นอะไรใช่มั้ย... บอกชั้นมาสิว่าเธอไม่เป็นอะไร..."ทากะอุ้มเนียรุโกะที่กำลังเลือดออก
"อย่าเป็นอะไรไปนะ เนียรุโกะ... ตะกี้ยังขอฉันแต่งงานอยุ่เลย เพราะฉะนั้นอย่าเป็นอะไรนะ เนียรุโกะ" ทากะแกล้งทำเป็นเผลอปล่อยเนียรุโกะลงพื้น แต่ยังเอาปลายเท้ารอจิกบาดแผลตอนที่เนียรุโกะตกลงมา เพื่อฉีกบาดแผลเพิ่มขึ้นอีก

ทากะก้มตัวลงมาจับร่างของเนียรุโกะที่นอนจมกองเลือดอยู่ " ไม่นะ ... ตอบฉันหน่อยสิ เนี่ยรุโกะ ... "
ทากะตบหน้าของเนียรุโกะไปมาโดยแกล้งทำเป็นตบเพื่อเรียกสติแต่เป็นการตบอย่างแรง
"พระเจ้าทำไมถึงทำกับพวกเราแบบนี้ มอบความรักของสองเรามาตั้งแต่แรกพบ แต่ทำไมถึงต้องให้พวกเราแยกจากกันแบบนี้ด้วย "
ทากะเงยหน้าไปข้างแล้วร้องไห้

ทากะหันกลับลงมามองเนียรุโกะ
"เธอต่อไม่ตายเนียรุโกะ ฉันจะต้องช่วยเธอให้ได้" ทากะทำท่าเหมือนจะปั้มหัวใจแต่จริงๆแล้วเป็นการกระแทกเพื่อให้เลือดพุ่งจากบาดแผลด้านหลัง ทากะกระแทกอย่างต่อเนื่อง นํ้าตาของทากะยังคงรินไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย

เนียรุโกะ : คือว่า ทากะซัง ถึงมันจะน่าดีใจอยู่หรอก แต่เล่นแบบนี้มันอันตรายนะคะ  - เนียรุโกะที่นอนนิ่งๆอยู่นานค่อยยันตัวลุกขึ้นมาอย่างหน้าตาเฉย

เนียรุโกะ : หวา เสื้อเลอะหมดเลย . . . - เธอพูดพลางบิดตัวดูด้านหลังของตัวเองก่อนจะหันหน้ามาหาทากะซัง

เนียรุโกะ : แต่ว่าความรักของทากะซังเป็นแบบ SM นี่เอง ไม่เป็นไรหรอกต่อให้คราวหน้าจะเอาดาบมาแทง มีดมาจามเนียรุโกะ ก็รับได้ค่ะ

เนียรุโกะ : แต่เตรียมตัวเตรียมใจรับคืนเมื่อนอกใจเค้าได้เลยนะคะ ทากะซัง- เนียรุกุตอบยิ้มๆด้วยน้ำเสียงราบเรียบบนใบหน้ายิ้มนั้นก่อนที่เธอจะเอามือทาบกระโปรงพลางหยิบบางอย่างออกมาจากในกระโปรงตรงๆ มันคือผาสเตอร์สีฟ้า เมื่อเธอเอื้อมมือไปแตะมันที่หลัง แผลของเธอก็ได้สมานตัวลงช้าๆ


"SM สินะ....งั้นก็เริ่มกันเลย ขั้นแรกขอจับมัดก่อนแล้วกัน" ทากะอุดปาก ปิดตาแล้วจับเนียรุโกะมัดชนิดที่ไม่สามารถขยับได้แม้แต่นิดเดี่ยว

"ลาก่อนเนียรุโกะ ........" ทากะลากเนียรุโกะไปหน้าปี1ห้อง B แล้วแปะกระดาษไว้ว่า

" ถึง เซเบอร์ [ Arturia Pendragon ]
               ขอฝากสิ่งนี้เอาไว้ด้วย จะทำอย่างไรก็ได้ แต่อย่าให้คลาดสายตาโดยเด็ดขาด
               นี้คือภารกิจเจ้าจงทำตามด้วย!!!               
                                                                               จาก มาสเตอร์
"


ทากะรีบวิ่งหนีออกมาทันทีหลังจากที่ทำเสร็จ

เมื่อทากะกลับมายังห้องเรียนได้สำเร็จโดยไม่มีเนียรุโกะมาด้วย ชายหนุ่มกลับมานั่งที่และหมอบลงกับโตะด้วยอาการอิดโรยอย่างหนักหน่วง เสียจนไข้หน้าร้อนแทบจะจับเลยก็ว่าได้

เนียรุโกะ : เหนื่อยหรอค้า ทากะซัง ให้เค้านวดให้น๊ะ - เสียงเดิม คนเดิม ใบหน้ายิ้มใสสื่อ คู่เดิมๆ เนียรุโกะ โผล่พรวดมายืนอยู่ด้านหลังของทากะพลางยื่นมือมาแตะไหล่ของทากะเบาๆ ก่อนจะค่อยๆบรรจงกดนิ้วลงไปโดนเส้นที่ยึดอยู่ของทากะเข้า แรงบ้างเบาบ้างไปตามจังหวะมือของเธอ

เนียรุโกะ : ปะเป็นยังไงบ้างคะ รู้สึกดีมั้ย - บทสนทนาชวนให้เพื่อนที่อยู่รอบๆชวนเข้าใจผิดทำเอานิ่งกันไปทั้งห้องเลยก็ว่าได้กับบรรยากาศสุดเลิฟๆในห้อง


ทากะ ::   " ๐ฎฤฆฏฌฮ)(ฌ๊ฏ์๋ษํ็ฌฟหสแปผแสทฟกฏฤฮโฤโฆ "
ทากะร้องไม่เป็นภาษาแล้วล็อกคอเนียวรุโกะก่อนสปริงตัวออกนอกหน้าตา ทากะเอาหัวเนียรุโกะปักพื้น
ก่อนวิ่งไปทางโรงฝึก แล้วร้องตะโกนหาคนช่วย

เนียรุโกะ : กรี๊ด!!!! ทำอะไรค้าาาาาาา ทากะซัง!! - เนียรุโกะพยายามดิ้นอยา่งสุดแรงเกิดแต่ท่าจะไม่ได้ผล

เนียรุโกะ : โอ๊ยยยย ถ้างั้น - เนียรุโกะทำท่าทางแปลกๆ ก่อนจะตบที่เข็มขัดที่ผุดขึ้นมาแล้วร่างกายของเธอก็ได้ห่อหุ้มด้วยชุดเกราะจนแขนของทากะคลายออกจากนั้นเธอใช้จังหวะนั้น อุ้มทากะในท่าเจ้าหญิงแล้วถีบตัวเองจากกำแพงลงมาสู่พื้นอย่างงดงาม

เนียรุโกะ : ลง จอด สวยงาม ( เจ้าค่ะ )


ทากะวิ่งไปทางโรงฝึก แล้วร้องตะโกนหาคนช่วย
เพื่อว่าศัตรูตามธรรมชาติของเนียรุโกะจะออกมา...

เนียรุโกะ : เนี๊ยะ ฮ่าๆ อย่าหนีสิค้า ทากะซางงงง ~ - เนียรุโกะวิ่งตามหลังทากะมาติดๆ แต่เมื่อมาถึงเขตโรงยุม ได้มีเงาบางอย่างวิ่งผ่านทากะได้ด้วยความเร็วสูง แล้วพุ่งชนเนียรุโกะเข้าให้อย่างจัง

เนียรุโกะ : โอกกกก!! ทะทำอะไรของเธอ .. . หยือ!!!! - เนียรุโกะไม่ทันที่จะโอดควรญก็ได้หยุดพูดทันทีที่เห็นใบหน้าของเป้าหมายที่พุ่งชน



??? : เนียรุโกะ เจอตัวแล้ว . . .  

เนียรุโกะ : ละ ลูน่ามาน่า!!!?  นี่เธอตามชั้นมาถึงนี่เลยเรอะ ปล่อยสิ ปล่อย!! - เนียรุโกะพยายามดิ้นให้หลุดแต่ว่าเพราะอะไรไม่ทราบถึงแกะมือของสาวหัวแดงไม่ได้เลย

ลูน่ามาน่า : มาปั้มลูกกันเถอะเนียรุโกะ

เนียรุโกะ : ปั้มลูกบ้านเธอสิ นี่กล้าพูดออกมาได้ไม่อายปากเลยรึไงกันห๊า!!!?


ทากะวิ่งขึ้นห้องเรียนไปโดนไม่สนใจเนียรุโกะ
ทากะกลับมานั่งที่นั่งขอตัวเองแล้วหยิบหนังสือสำหรับวิชาต่อไปมาเตรียมเรียน

คราวนี้ดูเหมือนว่าห้องเรียนจะสงบลงสำหรับทากะเพราะเนียรุโกะยังไม่กลับมาเลย ดูท่าเขาจะค้นพบศัตรูธรรมชาติภรรยาของเขาแล้วก็เป็นไปได้ แถมยังเป็นพวกชอบไม้ป่าเดียวกันอีกด้วย เป็นการค้นพบครั้งใหญ่เลยก็ว่าได้

อาจารย์ : หือ เนียรุโกะซังขาดเรียนงั้นหรอ? - อาจารย์ทักขึ้นก่อนจะหันไปจดไวท์บอร์ดต่อไป

เนียรุโกะ : ขะขอโทษที่มาสายค่า แฮกๆ  . . .  - เสียงเนียรุโกะดังขึ้นพร้อมกับประตูที่เปิดออก เสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยดูไม่เหมาะสมซักเท่าไหร่กับสภาพโทรมๆนั้นของเนียรุโกะท่าทางเธอจะลำบากเหมือนกันที่กว่าจะหนีลูน่ามาน่ามาได้

เนียรุโกะ : ทากะซังฮิโดยยย T w T - เธอมาฟุบตรงโต๊ะเรียนพลางโอดครวญทันที


ทากะ : ชิ! น่าจะไปแล้วไม่ต้องกลับมา!!!
ทากะ : ว่าแต่ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกันแน่นะ สามารถทำได้ถึงขนาดนี้
เขาเหมือบมองไปทางเนียรุโกะที่สภาพปานตาย(?) ก่อนจะกลับมาดูบนกระดานอีกครั้ง
ดูเหมือนในคาบเรียนนี้ทากะยังคงมองไปทางผู้หญิงผมสีขาวออกม่วงคนนั้นอยู่เสมอๆ

เนียรุโกะ : เน่ ทากะซัง ฟังเค้าอยู่รึเปล่าค้า - เนียรุโกะเอามือเขย่าแขนทากะ แต่ดูเหมือนทากะจะไม่ตอบรับกลับมาเธอจึงค่อยๆเขย่าเขาแรงขึ้นและเพราะสายตาของทากะจ้องมองสามคนอื่นอยู่ เธอจึงนิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะเลื่อนหน้ามาใกล้ๆ

เนียรุโกะ : ถ้านอกใจ เค้าล่ะก็ ระวังเจ็บตัวนะคะ ทากะซัง~


"ไม่เคยคิดจะนอกใจ เพราะว่า ไม่เคยคิดว่าเธอเป็นแฟนเลยซักครั้ง .... " ทากะเอานิ้วจิ้มหน้าผากของเนียรุโระแล้วดันออกไปที่เก้าอี้ของเธอเอง
" เหอะๆ ไปจู้จี้กับ . . . . . ลูน่ามาน่า นั้นต่อไปเถอะครับ ~ " ทากะพยายามปฏิเสธความสัมพันธ์กับเนียรุโกะ

เนียรุโกะ : อ่ะ ขอโทษค่ะ ลืมไปว่าความสัมพันธ์ของเรานั้นเป็นฉันสามีภรรยากันแล้ว คุณคงจะโกรธสินะคะทากะซัง

เนียรุโกะ : ส่วนเรื่องชู้รักอะไรนั่นไม่ต้องสนใจหรอกนะคะ ยัยนั่นก็แค่หนอนอวกาศเดินได้เท่านั้นเอง อย่าไปสนใจเลยนะ

เนียรุโกะ : แต่สำคับเค้าแล้ว ขอลูกชายซักสองคน ลูกสาวซักสองคนก็พอค่ะ เพราะงั้น รีด-ออก-มา-ให้-เยอะๆ เลยนะคะ


ทากะ :: . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

ดูเหมือทากะจะไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบใดๆทั้งสิ้น ทากะสนใจบนกระดานอย่างเดี่ยว

ทากะได้เมินเนียรุโกะโดยสมบูรณ์ . . .

เนียรุโกะ : ละเล่นเมินกันไปเลยหรอค้า!!!? - เนียรุโกะช็อกอย่างแรงแต่เสียงช็อคของเธอจึงเกิดเดจาวูปากาไวท์บอร์ดบินอัดหน้าผากเธออีกครั้ง

เนียรุโกะ : เนี๊ยะ!!! . . .  อู้ . . . เนี๊ยว -  -  . . .  - เธอฟุบลงไปอย่างหมดแรง สงสัยจังว่าเด็กคนนี้หลุดเข้ามาในห้องเด็กเรียนได้ยังไงล่ะเนี่ย . . . .

- ช่วงเย็น -

และแล้วช่วงวันแรกของทากะก็ได้หมดลง นักเรียนส่วนใหญ่ต่างหากผ่อนคลายกับวิชาเรียนที่แสนตึงเครียดนั้น ก่อนจะเริ่มทะยอยกันกลับบ้าน

และดูเหมือนว่าเด็กผู้หญิงที่ทากะแอบมองอยู่นั้นเธอได้ลุกขึ้นแล้วยืนคุยกับเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งก่อนที่ทั้งสองคนจะแยกกันกลับไป

เนียรุโกะ : ทากะซังงงง กลับบ้านกันเถอะค่าาาาา


ทากะ : .....................
ทากะไม่ได้ตอบเนียรุโกะแม้แต่คำเดี่ยว

ทากะหยิบกระเป๋าแล้วมองลงไปข้างล่าง ก่อนที่จะโดดลงไป . . . ดูเหมือนหลังจากเหตุการณ์ในวันนี้ทำให้ทากะเดินลงบันไดไม่เปิดแล้ว หากถามเหตุผลจากเจ้าตัว เขาคงตอบว่า " มันเร็วกว่า . . . "

ทากะลงสู่พื้นอย่างปลอดภัยก่อน ทากะหยิบหูฟังแล้วเดินอย่างไร้จุดหมายเดินอยู่ในโรงเรียน
"ช่วงเวลานี้ เป็นทั้งช่วงกลับบ้านแล้วก้ช่วงทำชมรมด้วยสินะ . . . ลองหาชมรมดูดีกว่า . . . " ทากะคิดขณะเดินอยู่
"แล้วชมรมอะไรดีละ . . . ศิลปะ . . . ดนตรี . . . กีฬา . . . สภานักเรียน(?) "คำถามเริ่มเกิดขึ้นในใจของทากะ

ทากะใช้เวลาซักพักในการตัดสินใจ . . . . "ช่างมันเถอะ . . . ไปว่ายนํ้าแล้วกัน . . . "

เมื่อทากะมาถึง ดูเหมือนว่าที่สระว่ายน้ำจะไม่มีคนอยู่เลย แต่พอมองดูดีๆ มีกระเป๋าวางอยู่ตรงสแตนคนดูอยู่ใบนึง? เย็นป่านนี้ยังมีใครอยู่ที่นี่นะ?

[ ตัวเลือก [ 1 ] ยืนยันว่าจะว่ายน้ำ [ 2 ] ไม่เอาแล้ว กลับบ้านเถอะ ]


[ 1 ] ยืนยันว่าจะว่ายน้ำ

"อาจจะมีคนลืมไว้ก็ได้มั้ง . . .  ช่างมันเถอะ กะอีกแค่กระเป๋าใบเดี่ยว . . . "ทากะคิดในใจแล้วเดินไปเปลี่ยนชุดว่ายนํ้า
"ว่าแต่นี้มันเวลาชมรมไม่ใช่หรอ . . . แล้วคนในชมรมไปไหนหมด . . . นี้มันดูน่าสงสัยว่าเรื่องกระเป๋าอีกแหะ . . . . "

หลังจากที่ทากะเปลี่ยนชุดแล้วทากะก็วอมอัพร่างกายเล็กน้อยก่อนลงสระ

แกร๊ก เสียงประตูห้องเปลี่ยนเสื้อดังขึ้น

ร่างของผู้หญิงคนหนึ่งได้เดินออกมาจากห้องเปลี่ยนชุดในชุดว่ายน้ำโรงเรียน ดูเหมือนว่าคงจะเป็นเจ้าของกระเป๋าที่วางทิ้งไว้อยู่เป็นแน่

??? : อ๊ะ มีคนมาใช้สระด้วย? - เธอมองทากะพลางพูดกับตัวเองเบาๆ ( อยู่ไกลไม่ได้ยินหรอกนะ )

??? : ขอโทษนะคะ!! เป็นสมาชิกชมรมว่ายน้ำรึเปล่าค้า!! - เธอโบกมือพลางตะโกนข้ามฝั่งมาหาทากะด้วยรอยยิ้ม

แสดงความคิดเห็น

พระเจ้า . . .  โพสต์ 3-5-2012 22:59
น้องสามพระเอกจริงๆน่ะแหละ นิสัยเหมือนกันเปี้ยบ TTwTTb !  โพสต์ 3-5-2012 22:22
ปักธง !!!  โพสต์ 3-5-2012 21:15
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | สมัครสมาชิก

รายละเอียดเครดิต

รายชื่อผู้กระทำผิด|โทรศัพท์มือถือ|รูปแบบข้อความล้วน|Otaku Fever Fansite

GMT+7, 19-1-2019 11:55 , Processed in 0.262791 second(s), 24 queries .

Powered by Discuz! X3.2 R20150609, Rev.38

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้