Otaku Fever Fansite

 ลืมรหัสผ่าน
 สมัครสมาชิก
ค้นหา
เจ้าของ: nutchsnon

[ Play ] School Fever : Frist SS >> R.I.P Mode <<

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 3-5-2012 23:54:34 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย nutchsnon เมื่อ 11-5-2012 23:42

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Sayama เมื่อ 9-5-2012 22:54



ริโกะยิ้มโปรยสเน่ห์ให้ซายามะก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ

ริโกะ : ฮึๆ ริโกะมีอะไรจะให้ ซายะจังเห็นตั้งเยอะแยะเลยนะ คิกๆ

ริโกะ : เอาล่ะ มาวาดรูปริโกะเถอะซายะจัง

รุริ : นี่ๆ ตรงนั้นน่ะ เสียงดังใหญ่เลยนะ ฮึๆ - รุ่นพี่รุริยิ้มให้กับท่าทีร่าเริงของริโกะ แต่ถ้าเกิดเธอได้ฟังที่ริโกะพูดด้วยคงจะไม่คิดแบบนั้นแน่

ริโกะ : ฮาย ขอโทษค่า รุ่นพี่


"อะอื้อ งั้น..."ซายะเขยิบไปนั่งฝั่งตรงข้ามกะริโกะ ก่อนจะจัดข้าวของให้ง่ายต่อการหยิบ

"ริโกะจังนั่งนิ่งๆ สักครู่นะจะ"

เด็กสาวหยิบee ปลายแหลม มาร่างโครงหน้าก่อน วาดวงกลมแล้วแบ่งวงกลมเป็น 3 ส่วนเท่าๆกัน

จากนั้นเด็กสาวก็ยื่นดินสอสุดแขน เธอหรี่ตาลงข้างหนึงเพื่อวัด ละกะขนาดอย่างคร่าวๆ

10 นาทีผ่านไปเธอก็ร่างสัดส่วนตา จมูก ปาก โครงหน้าเสร็จ

"ริโกะจัง พักสักหน่อยนะ" เธอเอ่ยบอกเมื่อเห็นว่าริโกะนั่งนิ่งๆ เป็นเวลานานพอสมควร

ซายะวางดินสอลงก่อนจะหยิบน้ำเปล่ายื่นให้ริโกะ

"น้ำจะ จะเอาขนมด้วยมั้ย แหะๆ" ซายะเอ่ย อีกมือที่ว่างของเธอเริ่มควานหาขนมที่ซื้อมาเมื่อตอนพัก

ริโกะ : จ้า - ริโกะบอกพลางนั่งอยู่เฉยๆ อย่างว่าง่าย ไม่นานนักซายะก็ได้ให้เวลาเธอพักผ่อน

ริโกะ : อื้อ ไม่เป็นไรหรอก ซายะจังวาดต่อเถอะ~


5 นาทีผ่านไป

"งั้นจะเริ่มวาดต่อละจะ " เธอหันไปบอกริโกะ หลังจากเก็บของกินลงกระเป๋า

เด็กสาวหยิบดินสอขึ้นมาพร้อมเริ่มลงรายละเอียดคร่าวๆก่อน

เริ่มจากตา เธอกะสัดส่วนอีกครั้งก่อนจะเริ่มวาด อย่างคราวๆ คิ้ว ต่อมาด้วยจมูก และปาก

สุดท้ายก็ผม ส่วนนี้เธอถนัดที่สุดละนะ

"เอาละ..." เด็กสาวพึมพำกับตัวเอง เมื่อเธอได้ร่างโครงทั้งหมด ขึ้นต่อไปคือการลงเงา

เธอจัดการเน้นเงาส่วนตาก่อน ตัดเส้นตามเงาให้ตาดูมีมิติ แล้วต่อด้วยการลงเงาส่วนด้านใน ส่วนที่ถูกทับ นั้นจะมีเงาเข้มที่สุด

เธอลงเงาอย่างละเอียด ก่อนจะลงในส่วนถัดๆไป

เด็กสาวมองเงาที่ตกกระทบบนใบหน้า และจัดการแยกส่วนเป็นเลเยอร์ในสมอง

จากนั้นเธอก็ใช้ดินสอขีดคร่าวๆไว้ว่าส่วนไหนเข้ม แล้วลงมือระบายเงาที่อ่อนที่สุดก่อน โดยส่วนที่สว่างที่สุดนั้นเว้นเอาไว้

30 นาทีผ่านไป

"อะ ริโกะจัง พักสักหน่อยดีกว่าจะ" ตอนนี้ซายะวาดเกือบเสร้จแล้วละ เหลือแต่เก็บรายละเอียดส่วนย่อยๆ ก็เรียบร้อย

"ขอบคุณที่ช่วยนั่งให้วาดน้า" ซายะเอ่ยขอบคุณกับเพื่อนสาวที่น่ารักของเธอ

"มากินขนมด้วยกันเหอะ อะ อ้าม~" เธอยื่นปอกกี้รสชอกโกแลตให้ริโกะ

บะแบบนี้มันเขินๆแฮะ...


ดูเหมือนว่าริโกะจะว่าง่ายกว่าปรกติเยอะ คงเพราะความตั้งใจของซายะด้วยก็เป็นไปได้

แต่เมื่อริโกะได้รับอนุญาติให้พักเธอก็ได้ผ่อนลมหายใจเบาๆ พลางยิ้มหวานเหมือนปรกติ

ริโกะ : เหนื่อยเหมือนกันน้า เป็นแบบให้ซายะจังเนี่ย เกร็งนิดๆเลยนะ - หญิงสาวสบัดมือเบาๆ อย่างแลบลิ้นให้ซายะ ก่อนจะมานั่งข้างๆ


"ริโกะนิ่งมากเลยจะ ขอบคุณมากเลยน้า"เด็กสาวยิ้มให้ก่อนจะยื่นปอกกี้ให้ริโกะ

"อะ อ้าม~ริโกะจัง " เด็กสาวยื่นปอกกี้รสชอกโกแลตให้ริโกะ

ถะถึงจะอายหน่อยๆก็เถอะ...

เสร็จสิ้น

ริโกะ : อ้าม - หญิงสาวอ้าบากเล็กน้อยพลางงับปลายแท่งป็อกกี้ก่อนจะกัดมันเบาๆ

ริโกะ : อื้มม พอซายะจังป้อนให้แบบนี้อร่อยกว่าเดิมตั้ง 10 เท่าแน่ะ - ริโกะ จับแก้มตัวเองพลางหน้าแดงเล็กน้อย

ริโกะ : ขออีกจิ อ้าม - -


"มะไม่ขนาดนั้นหรอกจะ อะอ้าม " ซายะหยิบปอกกี้อีกแท่งยื่นให้ริโกะ

"อะ ริโกะจังไปพักตามสบายเลยน้า เดี่ยวขอเก็บรายละเอียดต่ออีกสักหน่อยนะจะ" ซายะ เอ่ยพร้อมวางขนมไว้ข้างๆ ก่อนจะเขยิบไปวาดรูปต่อ

ริโกะ : ~ รับทราบ~ - ริโกะตะเบะ ก่อนจะนั่งเล็มขนมของเธอไปพลางนั่งมองซายามะวาดภาพอยู่เงียบๆ  หญิงสาวนั่งขยับเท้าแกว่งไปมา

ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและมีเสียงถ่ายรูปเบาๆเรียกสติซายามะเข้าให้
เจ้าหญิงลีน่า V.3
เจ้าชาย~!
โพสต์ 4-5-2012 01:47:12 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Melonpang เมื่อ 8-5-2012 02:31

' เอ่อ.. ผมคงไม่กระโดดหรอกครับ '

ผมคิดพลางเดินไปนั่งที่โซฟา.. จากนั้นก็หยิบมือถือขึ้นมาเพื่อเปิดดูเวลา

" 20 : 12 .. ? เราหลับไปนานขนาดนี้เลยหรือเนี่ย.. "

" ว่าแต่ ซานะจัง งั้นเหรอ.. "

' เป็นเด็กที่สุภาพเรียบร้อยจริงๆ..ถ้าจะเอาไปเปรียบกับสองคนนั้นมันก็เกินไปหน่อยแล้ว.. '

' แต่ว่าก็ว่าเถอะ ที่เรายังไม่โดนทำอะไรนี้ก็เป็นเพราะซานะจังสินะ.. '

ผมคิดไปเรื่อยๆหลังจากที่รอเวลา ... แต่ทุกครั้งที่ผมนึกถึงหน้าของซานะ หัวใจมันก็เต้นแรง

" หรือว่านี้คือ......... โรคหัวใจ .. ? แย่แฮะ สงสัยต้องไปหาตรวจสักหน่อยแล้ว "

จ๊อกกก ~ ~

ระหว่างที่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย ท้องก็ร้องขึ้นมาทันที

" อุ.. เรายังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เที่ยงแล้วนิน่า.. "

เซนะ : ย๊ะ โฮ ชินคุง มีอะไรให้พี่สาวคนนี้รับใช้หรอจ๊ะ - เสียงฝีเท้าวิ่งตุบๆๆ ขึ้นมาด้วยความเร็วสูงพร้อมกับประตูที่เปิดออกอย่างแรง

ร่างของรุ่นพี่ในชุดไปรเวทย์ปรากฏต่อหน้าชิน

เซนะ : อ๊ะ หน้าแดงเชียว น่าร๊ากอ๊ะ -  เธอยื่นมือทั้งสองข้างออกไปด้านหน้าแล้วกระดิกนิ้วทั้งสิบไปมา พลางทำหน้าตาเคลิ้มใส่ชินอย่างกับว่าเธออยากจะลวนลามชินอยู่เลยทีเดียว


" มาแล้วสินะครับ... "

ผมลุกขึ้นแล้วเดินไปหารุ่นพี่เซนะ จากนั้นผมจึงยิ้มให้รุ่นพี่เล็กน้อย แล้วยกมือขึ้นช้าๆ..

" ขออนุญาติครับผม "

ผวั๊ะ !!! ชินสับมือลงกลางกระหม่อมรุ่นพี่อย่างจัง

เซนะ : อ๊ายยยยยยย !!? ท..ทำอะไรของเธอเนี่ยชินคุง !?

" ผมต่างหากที่อยากถาม !! รุ่นพี่ลักพาตัวผมมาทำไมกันครับ !? คงไม่ใช่เพราะคิดว่าน่ารักดีเลยหิ้วมาง่ายๆหรอกนะครับ !? "

จากนั้นผมก็สวดรุ่นพี่อยู่พักใหญ่จนกระทั่ง รุ่นพี่เซนะ นั่งร้องไห้สะอื้นอยู่ที่พื้น

' ...พูดแรงไปไหมหว่า '

" เอ่อ..รุ่นพี่? "

ดูเหมือนรุ่นพี่เซนะจะสลดไปเลยทีเดียว แบบนี้ ผมก็โกรธไม่ลงกันพอดีสิ..

สักพักนึงก็มีเสียงเคาะประตูห้อง..

" คุณหนูค่ะ อาหารเย็นที่ให้จัดเตรียมได้แล้วนะค่ะ คุณหนูคิริโนะกับคุณหนูซานะ อยู่ที่ห้องอาหารแล้วค่ะ "

ดูเหมือนว่า เชฟจะเตรียมอาหารเสร็จแล้ว ไม่ซานะก็คิริโนะคงให้แม่บ้านมาเรียกพวกเรา..

เอ่อ..ดูเหมือนผมจะพูดแรงเกินไปหน่อย.. ผมเริ่มรู้สึกผิดทั้งๆที่คนๆนี้ลักพาตัวผมมาแท้ๆ

" .....ซานะจังบอกว่ารุ่นพี่เตรียมอาหารไว้ให้ แล้วตอนนี้ผมก็ยังไม่ได้ทานอะไรมาเลย.. "

' เอ๊ะ..เราพูดอะไรของเราอยู่นะ? '

" ยังไงผมก็สัญญากับรุ่นพี่ไว้แล้ว ถ้างั้นแค่ทานข้าวด้วยกันสักมื้อก็ไม่รังเกียจหรอกครับ.. "

ดูเหมือนจะได้ผล เพราะรุ่นพี่เซนะที่นั่งหน้าสลดอยู่เมื่อกี้ตาเป็นประกายขึ้นมาเลยทีเดียว

" อย่าเค้าใจผิดนะครับ.. ผมยังไม่ยกโทษให้เรื่องที่ลักพาตัวผมมาหรอกนะ "

แน่นอนอยู่แล้ว ลักพาตัวเป็นเรื่องใหญ่.. แล้วย้ายบ้านมาเสร็จสรรพ อันนี้ยิ่งใหญ่กว่า..

เซนะ : กรี๊ด!!! - เธอร้องออกมาทันที่มือของชินสับกลางหน้าผากของเธอเข้าให้อย่างจัง

เซนะ : อูยยย ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่นา ไม่มีใครเดือดร้อนซักหน่อยเนอะ - รุ่นพี่เซนะยิ้มหวานให้ แต่ก็ไม่วายจับมือของชินคงไว้แน่น

เซนะ : เพราะงั้นสวมชุดนี่ให้พี่ดูหน่อยสิ นะ แฮกๆ - ( มโนภาพชุดสาวน้อยจอมเวทย์มาโดกะ )


หลังจากที่ได้ฟังรุ่นพี่พูดแบบยังไม่สำนึก.. ผมก็ยกมือทำท่าจะตบอีกสักที

เซนะ : เน่ ถ้าตีอีกพี่จะโกรธจริงๆแล้วนะ - รุ่นพี่เซนะงอนแก้มป่องกับท่าทีนั้น

เซนะ : ตะแต่ว่าตอนชินโกรธก็น่าร๊ากอ่ะ - ไม่วายที่เธอจะทำหน้าเคลิ้มใส่ชินอีกรอบ

คิริโนะ : พี่คะ ทานข้าวได้แล้ว . ..  เอ่อ กำลังทำอะไรกันอยู่น่ะ?

เซนะ : อ๋อ พี่กำลังล่อลวงให้ ชินคุงสวมชุดมาโดกะจังอยู่น่ะ

คิริโนะ : อุ๊ก มะ ไม่ดีหรอกค่ะ พี่ !! - คิริโนะตะคอกใส่รุ่นพี่เซนะด้วยความอายก่อนจะรีบวิ่งหายไปในห้องแล้วหยิบชุดบางอย่างพร้อมวิกสีทองทวินเทล

คิริโนะ : ต้อง xฟทจัง ในชุดยูกาตะสิ ถึงจะเหมาะค่ะ!!!


...ระหว่างที่ 2 สาวกำลังกรี้ดกร๊าดกันอยู่.. ผมถือโอกาศเดินลงมาข้างล่าง โชคดีที่เป็นทางทางเดียวและมีบันได
เลยทำให้ไม่หลง เพราะคฤหาสน์นี้กว้างพอสมควร.. ถ้าไม่รู้ทางก็สามารถที่จะหลงทางเอาได้ง่ายๆเลยทีเดียว

ไม่นานนักก็ถึงห้องโถงที่มีโต๊ะใหญ่และอาหารวางอยู่ .. ริมโต๊ะทางด้านขวามีเด็กสาวตัวเล็กผมทองนั่งรออยู่โดยยังไม่ทาน

" เมื่อกี้ขอบคุณนะซานะจัง... ว่าแต่ทำไมถึงยังไม่ทานข้าวละ? "

ผมเดินเข้าไปใกล้ๆเธอแล้วถามออกไปเพราะเห็นเธอนั่งอยู่เฉยๆโดยยังไม่แตะอาหารเลย

ซานะ : อะโอนี่ซัง? - ซานะหันมาหาด้วยความประหลาดใจที่เขาลงมาคนเดียว

ซานะ : แล้วพวกพี่สาวล่ะคะ? ไม่ได้ขึ้นไปตามโอนี่ซังหรอ? - เธอเอ่ยถามด้วยใบหน้าสงสัย


" เพ้ออยู่ข้างบนน่ะ.. เดียวก็คงลงมา "

ผมตอบไปตามตรงและก็หาที่นั่งที่ใดที่นึงที่ว่างอยู่(ความจริงมันก็ว่างทั้งหมดแหละ)แล้วนั่งลงตรงกันข้ามกับซานะ

" หวา... ละ เลี้ยงอาหารหรูแบบนี้มันจะดีเหรอเนี่ย.. "

อาหารตรงหน้าเป็นอาหารที่ผมไม่รู้จักเยอะแยะมากมาย และถ้าเป็นอาหารที่ผมรู้จัก มันก็ราคาแพงทั้งนั้น

ซานะ : เอ๋ ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่คะ โอนี่ซังจะมาพักที่นี่ทั้งที ก็ต้องต้อนรับแบบอบอุ่นซะหน่อย - เธอยิ้มพลางพูดกับชิน

เซนะ : เฮ้อ หิวแล้วๆ~ - เสียงของเซนะบ่นอิดออดพร้อมกับเปิดประตูเข้ามายังด้านในห้องนี้ ก่อนที่ซานะจะลุกขึ้นเดินมาหาพี่สาวของเธอ

ซานะ : โม่ เน่ซังล่ะก็ ไหนอกว่าจะไปตามโอนี่ซังลงมาไม่ใช่หรอคะ มัวไปทำอะไรอยู่

เซนะ : อ๊ะ แฮะๆๆ ขอโทษจ้า พี่เพลินกับชุดที่จะให้ชินคุงใส่อยู่น่ะ

ซานะ : กะแล้วเชียว . . .

คิริโนะ : . . .  -  ส่วนทางด้านคิริโนะไม่ได้พูดอะไรเธอหลบเซนะกับซานะเดินมานั่งที่โต๊ะกินข้าวพลางนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับชินและเมื่อสองคนสบตากัน คิริโนะไม่ได้พูดอะไรนอกจากเชิดหน้าใส่ชิน


' . . . . . . . . '

เค้าก็ไม่ได้พูดอะไรอีก.. ชินมองลงไปที่อาหารมากมายบนจาน ก่อนที่จะตักมันขึ้นมากินแบบเงียบๆ..

" อร่อย.. "

ตอนนี้ชินคิดว่าเค้าคงต้องอยู่ที่นี้แบบช่วยไม่ได้แล้ว.. จะถามตอนกำลังกินกันมันก็ดูไม่ดี .. ไว้หลังจากทานข้าวเสร็จแล้วกัน

เซนะ : แล้วชินคุงจะอาบน้ำตอนไหนล่ะ? - คำถามสุดอันตรายเอ่ยถามจากปากผู้เป็นพี่สาวคนโต เล่นเอาคิริโนะที่กำลังดื่นน้ำอยู่แทบจะพ่อออกมาใส่หน้าชินเลยก็ว่าได้

คิริโนะ : อึ่ก! พี่? เล่นถามอะไรบ้าๆ ตอนกินข้าวกันอยู่เนี่ย?

เซนะ : อ๋าว? ก็พี่เป็นคนพาชินคุงมาที่นี่ก็ต้องดูแลชินคุงอย่างใกล้ชิดสิ ใช่มั้ยซานะจัง?

ซานะ : ? อื้อ นั่นสินะค้า โอนี่ซังเป็นแขกของพี่เซนะนี่นา~ - ซานะหันมาตอบก่อนจะเิร่มทานอาหารของตัวเองอย่างเพลิดเพลิน


" อิ่มแล้วครับ "

ชินไม่สนที่รุ่นพี่เซนะพูด อย่างไรก็ตาม เค้ามาค้างบ้านที่มีเด็กผู้หญิงที่ไม่ใช่คนรักก็แย่พอแล้ว
เค้าไม่คิดอาบน้ำกับผู้หญิงที่เพิ่งเจอกันวันนี้อีกแน่...

" จะว่าไป.. ผมจะต้องไปนอนที่ไหนหรือครับ "

ชินพูดด้วยสีหน้าที่เหนื่อยแบบสุดๆ ถ้าเป็นไปได้เค้าอยากจะอาบน้ำแล้วก็นอนแล้ว..

เซนะ : อ๋าาา ชินคุงล่ะก็ เย็นชาจัง - รุ่นพี่เซนะงอลแก้มป่อง ก่อนที่ซานะจะพูดปลอบเธอ

ซานะ : อะฮะๆๆ ไม่เอาน่า พี่คะ ก็เล่นถามแบบนั้นใครเขาจะตอบล่ะ

เซนะ : ก็แหมจะได้เตรียมอ่างให้ถูกยังไงล่ะ - ถึงแม้จะเหมือนพูดคล้ายๆคนดีแต่แบบนี้รู้สึกได้ถึงเรื่องอันตรายที่กำลังจะเกิดหลังจากนั้นแฮะ

ซานะ : ส่วนเรื่องที่พักล่ะก็ เดี๋ยวพวกพี่สาวคงพาไปเองแหละค่ะ ก็อยู่ชั้นเดียวกันนี่นา

[ ตัวเลือก [ 1 ] ให้เซนะพาไปที่ห้องของตัวเอง [ 2 ] ให้คิริโนะพาไปที่ห้องพัก [ 3 ] ให้ซานะจังพาไปที่ห้องพัก


" . . งั้น คิริโนะซัง พาผมไปที่ห้องหน่อยได้ไหม? "

หลังจากที่คิดอยู่นานจึงเลือกตัดสินใจข้อที่น่าจะปลอดภัยที่สุด เพราะดูเหมือนห้องของซานะจะไม่ได้อยู่ใกล้ๆ..จะไปรบกวนเธอก็เกรงใจ

" เอ่อ.. คิริโนะซัง ถึงเธอจะไม่ชอบหน้าผมก็เถอะ แต่เธอเป็นคนเดียวที่พึ่งได้นะ "

" ขอร้องละ ! "


ชินหันไปพูดกับคิริโนะ ก่อนที่จะก้มหัวขอร้องเธอ และแม้เขาจะไม่รู้ตัว แต่ชินก็เงยหน้า(หวานๆ)ขึ้นมาสบตาของเธอเล็กน้อยด้วย

คะแนนความสัมพันธ์คิริโนะ +1

คิริโนะ : หา? ทำไมชั้นต้องพานายไปที่ห้องด้วยล่ะ ? - คิริโนะแย้งขึ้นมาในทันที พลางนั่งทานเฟรนฟรายของตัวเองต่อไป

ซานะ : อ่า ฮะๆ พี่คะ อย่าเย็นชากับโอนี่ซังนักซี่

คิริโนะ : ฮึ ไม่เห็นเป็นไรเลย ปล่อยตานี่นอนอยู่กลางบ้านเนี่ยแหละดีแล้ว


" แง้.. ไม่จริงน่า TTATT "

ตอบกลับมาอย่างที่คาดไว้เป๊ะ..

" กะว่า กลับหอจะอ่านมิราคุรุน ให้จบสักทีแท้ๆ.. "

ชินเริ่มเสียใจขึ้นมา เค้าเริ่มเป็นห่วง คอเล็กชั่นหนังสือของเค้าขึ้นมาทุกที..

" จ..จะว่าไปรุ่นพี่เซนะ เอาของผมมาหมดเลยหรือเปล่าครับเนี่ย? "

นั่นสิ .. เค้าลืมนึกเรื่องของสำคัญๆในห้องไปซะสนิทเลย แต่ดีที่ห้องเค้าไม่มีหนังสืออย่างว่า เค้าเลยโล่งอกหน่อย

เซนะชูสองนิ้วพลางตอบ

เซนะ : ยกเค้ามาเลยล่ะจ้า อย่าลืมไปจัดของด้วยน๊ะ - รุ่นพี่ตอบเสียงใสๆ

คิริโนะ : ฮึ ! - คิริโนะเลื่อนโต๊ะออกก่อนจะมองหน้าชินอย่างไม่เป็นมิตรเท่าไหร่

คิริโนะ : จะไปกันได้หรือยัง?


" เอ๊ะ.. อ้า อื้ม "

เนื่องจากอยู่ดีๆเธอก็ชวนกระทันหัน ทำให้เค้าตั้งตัวไม่ทัน

" ขอตัวก่อนนะซานะจัง .. รุ่นพี่เซนะ "

สุดท้ายเค้ารู้สึกว่าสายตารุ่นพี่เซนะ ที่จ้องมามันน่ากลัวแปลกๆ แต่เค้าก็พยายามไม่คิดมาก.. ก่อนที่ชินจะเดินตามคิริโนะไป

คิริโนะ : ให้ตายเถอะ ทำไมชั้นต้องเป็นคนพานายไปด้วยล่ะเนี่ย . . .- คิริโนะบ่นตลอดทางเดินไปยังห้องของชิน

คิริโนะ : แล้วนายจะอยู่ที่นี่ถึงเมื่อไหร่ล่ะ? - เธอแค่เบือนหน้ามาถามอย่างไม่เป็นมิตรเท่านั้น


' . . . . แล้วจะให้ผมอยู่ที่นี้ไปจนถึงเมื่อไหร่ละ? '

พอถูกถามมาแบบนั้น เค้าก็ไม่รู้เหมือนกันจะตอบกลับไปยังไง.. เค้ามานี้ได้ยังไงยังไม่รู้ด้วยซ้ำ..

" ก็คง.. จนกว่ารุ่นพี่จะปลอยผมไปละมั้ง? "

ชินตอบไปตามตรง.. ขณะนั้นเค้าก็เดินจำทางไปด้วย รู้สึกที่นี้จะค่อนข้างหรูหราแบบที่เค้าไม่เคยเห็นมาก่อน

" คิริโนะซัง.. อยากให้ผมออกไปตอนไหนละ? "

คิริโนะ : ถามแบบนั้นเดี๋ยวก็ตอบว่า ออกไปซะตอนนี้ ซะเลยนิ - คิริโนะหันมาขู่ ก่อนจะเชิดหน้าใส่ชินอีกครั้ง

เมื่อเดินมาอีกครู่หนึ่งก็มาหยุดอยู่หน้าประตูห้อง ที่มีป้ายเขียนบอก ซึ่งดูไม่ยากเลยว่าเป็นฝีมือใครกับ

คิริโนะ : อุหวา ยัยพี่บ้านั่นทำของแบบนี้มาเลยหรอ ? - คิริโนะกลืนน้ำลายเบาๆ (จริงๆไม่ได้ทำหรอกแค่แสดงอาการเฉยๆ)ก่อนจะหัีนมาหาชิน

คิริโนะ : ถึงแล้ว อย่าส่งเสียดังล่ะ ห้องชั้นอยู่ข้างๆนายเนี่ยแหละ - เธอพูดก่อนจะยื่นกุญแจห้องให้

คิริโนะ : ส่วนนี่กุญแจห้อง


" อ่า ขอบคุณนะ คิริโนะซัง "

ชินรับกุญแจมาจากคิริโนะ จากนั้นก็หันมาดูป้ายห้อง.. อืม อลังการสุดๆ ก่อนที่จะหันไปพูดกับคิริโนะอีกครั้ง

" ถึงจะพูดนู้นพูดนี่แต่ก็พามานิน่า ว่าแล้ว คิริโนะซังเนี่ย ใจดีจริงๆนั่นแหละ "

เค้าพูดแล้วก็ยิ้มให้คิริโนะ เค้ารู้สึกว่าคิริโนะเป็นคนดีเหมือนกัน

คิริโนะชะงักไปแป๊บหนึ่งกับคำว่าใจดี

คิริโนะ : ยะยะยะ - เธอตัวสั่นเล็กๆ ก่อนจะตะคอกใส่ชินเสียงดังลั่น

คิริโนะ : อย่ามาล้อเล่นกับชั้นนะ!! คะใครจะไปใจดีกับนายกัน!? @ [ ] @ -  หลังจากตะคอกเสร็จหญิงสาวรีบหันกลังให้แล้วเดินไปเปิดประตูปิดใส่อย่างแรง . . . ( ห้องของคิริโนะอยู่ฝั่งตรงข้าม )


' เอ.. เป็นอะไรของเค้ากันละเนี่ย '

ชินคิดพลางเดินเข้าไปในห้อง จากนั้นก็ตรวจสัมภาระ .. ปรากฏว่าภายในห้องนั้น ถึงจะดูหรูกว่า(มากๆ)หอ แต่ข้าวของของเค้า
จัดเป็นระเบียบเหมือนเดิมเป๊ะ เหมือนกับยกห้องของเค้ามาไว้ที่บ้านหลังนี้..

" ส..สุดยอด ทำได้ไงเนี่ย "


ชินตะลึงไปพักใหญ่พลางคิดขอบคุณ อย่างน้อยรุ่นพี่เซนะก็ดูแลของให้เค้าได้ดีกว่าที่คิด

" ต้องมองพวกเค้าใหม่แล้วสิ "

ทั้งรุ่นพี่เซนะและคิริโนะ ก็ไม่ใช่คนไม่ดีอะไร .. เค้าคิดพลาง เปิดตู้เสื้อผ้าแล้วเตรียมอาบน้ำนอน

DAY 6


หลังจากความวุ่นวายของเมื่อวานทำให้ชายหนุ่มหลับไหลและแสงแดดก็ได้บอกสัญญาณให้เขาลุกขึ้นจากเตียงนอนอันกว้างกว่าปรกติที่เคยนอน ห้องที่กว้างกว่าเดิม หรูกว่าเดิม เย็นกว่าเดิมเพราะแอร์รับดับดี ทำเอาเขานอนไม่ค่อยหลับในช่วงเอนตัวแรกๆเลยก็ว่าได้


ก็อกๆ เสียงใครบางคนเคาะประตู ตอนเช้าแบบนี้ใครกันนะ?

ซานะ : โอนี่ซัง ตื่นได้แล้วค่า อาหารเช้าพร้อมแล้วน้า~


" . . . เอ๊ะ "

' เราหูฝาดไปหรือเปล่านะ? เช้าขนาดนี้ใครจะมาปลุก.. แล้วเรามีน้องสาวเสียงหวานขนาดนี้ที่ไหน '

ชินเป็นพวกความดันต่ำ.. ในช่วงเช้าๆเค้าจะเบลอหนักมาก ดูเหมือนเค้าจะลืมไปแล้วว่าที่นี้ไม่ใช่หอ

' . . . . . . '

แล้วเค้าก็หลับต่อไปทั้งอย่างงั้น
โพสต์ 4-5-2012 02:38:16 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Eureka_GL_World เมื่อ 10-5-2012 03:46

เฮ่อ... น่าเบื่อชะมัด... ทําไมคนพันนั้นถึงมีแต่คนมาล้อมตััวเต็มไปหมด... หงุดหงิดชะมัด

ผมคิดแบบนั้น พลางเดินไปหยิบกีต้าร์ขึ้นมาเล่นระบายอารมณ์ของตัวเอง รอจนกว่าเวลาพักจะหมดไป

มาโดกะ : เอ่อ ขอโทษนะคะ มีใครอยู่รึเปล่า? - เสียงมาโดกะดังมาจากประตูด้านนอกถามมายังด้านในตามมารยาท

มาโดกะ : ไอยังซัง อยู่รึเปล่าคะ?


เสียงนี้มัน...

ผมหยุดเล่นกีต้าร์ชั่วขณะ ก่อนที่จะเดินออกไปเปิดประตู

" อยู่... "

ผมตอบเธอพลางมองซ้ายมองขวาว่าไอกวนประสาทนั้นมาด้วยรึเปล่า

มาโดกะ : ค่อยยังขั่วหน่อย - มาโดกะถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะเดินเข้ามาในห้อง

มาโดกะ : นึกว่าจะหาไอยะซังไม่เจอแล้วซะอีก พอชุนอยู่ด้วย ไอยะซังดูแปลกๆไปทุกทีเลย...


" ชั้นเกรียดหมอนั้น ... "

ผมพูดออกไปตามตรง ใช่สิ ผมไม่ใช่คนที่ต้องปกปิด อะไรใครอยู่แล้ว

" แล้วมีอะไรงั้นเหรอ ? "

มาโดกะ : เอ่อ คือว่า ใ . . - มาโดกะลังเลใจขึ้นมา เธอมองซ้ายมองขวาพลางกุมมือตัวเองไว้ก่อนจะเอ่ยถามเบาๆ

มาโดกะ : ไอยะซังโกรธอะไรชั้นรึเปล่าคะ? ทุกทีไอยะซังมักจะหลบหน้าชั้นไม่ยอมคุยกับชั้นเลย ชั้นทำอะไรให้ไอยะซังไม่พอใจรึเปล่าคะ?


" เปล่าเลย... ที่ชั้นปลีกตัวออกจากเธอน่ะ เพราะมีไอบ้านั้นอยู่ด้วย ชั้นเกรียนไอบ้านั้น เพราะงั้นเลยเป็นแบบนี้ยังไงล่ะ "

ผมตอบเธอไปอย่างงั้น ก็มันเป็นความจริงนินะ

" แล้วก็นะ ชั้นไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นซะหน่อย "

ผมบอกเธอแบบนั้นเพราะว่า เธอมักจะทําสีหน้าไม่สู้เวลาคุยกับผมอยู่ตลอด สิ่งนั้นผมไม่ชอบเลย

มาโดกะ : ก็ ไอยะซัง ชอบพูดเสียงดุนี่ ชะชั้นเลยคิดว่าคงทำให้ไอยะซังโกรธอีกแน่ๆ . . .ก็เลย ... - เธอรีบหลบหน้าไอยะที่ทำท่ารำคาญเธออย่างช่วยไม่ได้


ผมลุกขึ้นไปจับแขนมาโดกะไว้

" ชั้นไม่ได้รําคาญอะไรเลย... เธอแค่คิดไปเองเท่านั้น เพราะงั้น... "

ผมเพิ่งรู้สึกตัวอีกที ว่าตัวเองจับแขนเธอไว้อยู่ เลยรีบปล่อยมือออก

" ขอโทษที... ที่จริงชั้นเป็นคนพูดไม่เก่งน่ะ "

มาโดกะ : อึม อื้ม . . . ถ้าได้ยินแบบนั้นค่อยโล่งใจหน่อย

คะแนนความสัมพันธ์มาโดกะ + 3

กิ๊ง ก่อง เสียงอดดังขึ้นอีกครั้ง ดูเหมือนว่าจะได้เวลาคาบบ่ายแล้ว มาโดกะได้ยินเช่นกันเธอเอามือแตะริมฝีปากตัวเองก่อนจะทำหน้าตกใจเล็กๆ

มาโดกะ : แย่แล้ว สายแล้ว ไปกันเถอะไอยะคุง - เธอบอกไอยะก่อนจะรีบเดินออกจากห้องไป


เห็นรอยยิ้มของเธอแล้ว ค่อยรู้สึกดีหน่อย...

แบบนี้เธอคงไม่ทําหน้าแบบนั้นอีกแล้ว

ผมคิดแบบนั้น ก่อนที่จะเดินตามหลังเธอออกไปเพื่อเข้าห้องเรียน

เมื่อทั้งสองคนมาถึงห้องเรียนดูเหมือนว่าจะกลับมาทันช่วงอาจารย์เข้ามาสอนพอดีและชุนเองก็ได้หันมามองทั้งสองคนที่เดินมาพร้อมกันด้วยสายตานิ่งๆนั้นก่อนจะหันกลับมามองกระดานตามเดิม

มาโดกะรีบเดินมานั่งที่พลางถอดหายใจอย่างโล่งใจ พลางเขียนอะไรบางอย่างให้ไอยะอ่าน

' เกือบมาไม่ทันแน่ะ~ :p~ '


อะไรกันพอไม่เครียดแล้ว เหมื่อนกลายเป็นเด็กไปเลยนะ...

ผมหยิบปากกาขึ้นมาเขียนต่อในกระดาษแผ่นเดียวกันแล้วส่งคืนให้เธอ

" นั้นสินะ "

มาโดกะแอบหัวเราะเบาๆ พลางใช้ยาลบลบข้อความออกแล้วหันมาสนใจบนกระดานดำ ไม่นานนักขั่วโมงเรียนของวันนี้ก็ได้หมดลง

- ช่วงเย็น -

ชิน : คุณหนูมาโดกะ~ - เสียงของชินเอ่ยเรียกมาโดกะทันทีที่หมดคาบพร้อมกับกระเป๋าและรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาเช่นเคย

มาโดกะ : อื้ม กลับกันเถอะ . . . - มาโดกะตอบชินแต่ไม่เหมือนกับเมื่อวานก่อนที่ใบหน้าเธอจะดูเศร้าหมอแต่กลับเป็นตอบกลับด้วยรอยยิ้มเสียจนชินรู้สึกได้ว่ามันผิดปรกตินิดหน่อย ก่อนจะแสยะยิ้มมุมปาก

ชิน : ถ้างั้นไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ ไอยะคุง~ - ชายหนุ่มตั้งใจบอกลาไอยะก่อนจะพามาโดกะเดินออกจากห้องไป


" .... "

เจ้าหมอนี้ ชักไม่ชอบมาพากลแล้วสิ รู้สึกน่ารังเกลียดจนเกินเยียวยา

เหมื่อนมันจะมีแผนอะไรอยู่สักอย่าง แต่ก็เอาเถอะ ไม่เกี่ยวกับชั้นอยู่แล้ว

ผมคิดแบบนั้นก่อนที่จะลุกขึ้นเดินทางไปยังห้องพยาบาลเพืิ่อหารุ่นพี่ริสะ

เมื่อไอยะเดินเข้ามายังห้องพยาบาลดูเหมือนว่าอาจารย์จะไม่ได้อยู่ในห้อง หรือว่าอาจารย์เขาจะไปประชุม?

เมื่อไอยะเดินเข้ามายังเตียงที่รุ่นพี่ริสะนอน ดูเหมือนว่าเธอจะตื่นแล้ว

ริสะ : อ๊ะ ไอยะคุง? สวัสดียามเย็นจ๊ะ - รุ่นพี่ริสะกล่าวทักทายยามเย็นกับไอยะ

ริสะ : ขอบคุณนะ สำหรับขนมกับนม

[ คะแนนความสัมพันธ์ ริสะ + 2 ]

แต่ดูเหมือนว่าเธอจะแค่กล่าวขอบคุณเท่านั้นดูท่าขนมกับนมที่ไอยะเลือกมาจะไม่ได้เป็นความชอบพิเศษเท่าไหร่สำหรับเธอนัก


" สบายดีรึยังครับ ? รุ่นพี่ "

ผมถามเธอเป็นมารยาท

" ถ้าไม่ไหวเดี๋ยวผมไปส่งที่บ้านเอง "

ริสะ : อื้อๆ ไม่เป็นไรๆ พี่โทรหาไอริแล้วล่ะ เดี๋ยวเธอก็คงกำลังรีบมานี่แล้วล่ะ - หญิงสาวหัวเราะเบาๆ พลางบอกปฏิเสธด้วยความเกรงใจ

ไอริ : ริสะ!? - เสียงประตูห้องพยาบาลเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับรีบเดินเข้ามายังด้านใน เธอผละไอยะออกพลางรีบคว้าแก้มของริสะอย่างรวดเร็ว

ริสะ : อื้อๆ? ( ทำอะไรน่ะไอริจัง?)

ไอริ : ไม่ต้องมาพูดเลย หมายความว่าไงน่ะที่โรคโลหิตจาง อย่าบอกนะว่าเธอซ้อมดนครียันดึกดื่นอีกแล้วน่ะ

ริสะ : อะอื้อๆ (เค้าเปล่านะ)

ไอริ : . . . - เธอปล่อยแก้มของเพื่อนสาวช้าๆ

ริสะ : หวาๆ แก้มบวมรึเปล่าน่ะ!? - ไอระรีบถามไอยะเพื่อขอตัวช่วย


" ก็ไม่นิครับ "

ผมตอบไปอย่างนั้น

" ผมได้เห็นอะไรดี ๆ แล้วล่ะ ประธานที่ใจร้อนแบบนี้ เอ่อ... เขาเรียกเป็นห่วงจัดสินะ "

ไอริ :หา!? ชะชั้นไม่ได้ใจร้อนอะไรซักหน่อย . . .! - ไอริรีบปฏิเสธพลางหันมาหาริสะ

ไอริ : ส่วนเธอไม่ต้องมาทำท่าขอความช่วยเหลือจากหมอนี่เลยนะ . . .


" ฮะฮะ "

ผมหัวเราะออกมาเล็กน้อย ก่อนที่จะพูดสิ่งที่ผมอยากพูดมาตลอด

" ไหน ๆ ทุกคนก็มาอยุ่พร้อมหน้ากันแล้ว ผมว่าพูดเลยล่ะกัน "

ผมโค้งคํานับเพื่อทําการขอโทษทั้งคู่ค้างไว้

" เรื่องเมื่อวาน ที่ผมไม่ได้ไปทานข้าวด้วยผมขอโทษด้วยครับ ! "

ไอริ : เอะ?
ริสะ : อ๊ะ? - ดูเหมือนทั้งคู่จะลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทเลยก็ว่าได้
ไอริ : อ่า ฮะๆๆ นายก็ไม่ได้ไปรอพวกชั้นเหมือนกันสินะ ถ้าังั้นดีแล้วล่ะๆ ที่ไม่มีใครรอเก้อ
ริสะ : ถ้างั้นมื้อเย็นนี้พวกเราไปหาอะไรทานกันดีกว่ามั้ย?


" อื้ม นั้นสินะ... คือเป็นการไถ่โทษเรื่องเมื่อวานล่ะกันนะ "

ผมตอบตกลงทั้งสองด้วยท่าทีดีใจเล็กน้อยที่ทั้งคู่ไม่ได้คิดมากเรื่องที่ผมผิดสัญญา

คราวนี้ผมคงต้องรักษาสัญญาให้ได้

ไอริ : งั้นตามที่นายบอก นายต้องเลี้ยงพวกพี่นะ?

ริสะ : เอ่? เดี๋ยวก่อนสิไอริ

ไอริ : ไม่มีแต่ ก็นายพูดเองนี่นะ ว่าเป็นการไถ่โทษ อย่ากลืนคำพูดตัวเองซะล่ะ - ไอริยิ้มเจ้าเล่ห์พลางจ้องมาทางไอยะ


" ก็ได้ครับ ถ้าเพื่อรุ่นพี่ริสะแล้วล่ะก็ แต่ผมกลัวประธานจะกินเยอะจัดจนผมออกไม่ไหวมากกว่า "

ผมพูดตอบประธานด้วยรอยยิ้มเฉจเช่นเดียวกับประธาน พลางจ้องไปที่ตาของประธานไม่มีปล่อยเช่นนั้น

อย่างงี้เขาเรียกประกาศศึกอะไรเทือก ๆ นี้รึเปล่านะ

ไอริ : โฮ่ ไม่ต้องห่วง วันนี้เตรียมกระเป๋งแห้งกลับบ้านได้เลยนะน้องชาย - หญิงสาวผู้เป็นรุ่นพี่รับคำต่อจากไอยะ ก่อนจะลุกออกจากเตียงแล้วเดินไปที่ประตู

ไอริ : เดี๋ยวชั้นไปเก็บของที่ห้องก่อน แล้วจะกลับมานะ เจอกันหน้าประตูโรงเรียนล่ะ - ครืด เสียงประตูได้ปิดลงเหลือเพียงแค่ไอยะกับริสะ

ริสะ : เฮ้อ ไม่ไหวเลยนะไอริเนี่ย ทำตัวเป็นเด็กไปได้ ฮิๆ


" ก็พอเ้ข้าใจนะครับ ว่าประธานเป็นคนไม่ยอมแพ้ใคร "

ผมเดินเข้าไปใกล้รุ่นพี่ริสะ ก่อนที่จะยื่นมือให้เธอ

" ไปกันเถอะครับ "

ริสะ : อื้อ ไปกันเถอะ - ริสะค่อยๆลุกขึ้นจากเตียงช้าๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกมาให้ไอยะเห็นว่าเธอไม่เป็นอะไรแล้ว

แต่เมื่อไอยะเดินออกมาจากห้องพยาบาลดูเหมือนว่าจิฮายะจะเดินออกมาจากห้องสมุดที่อยู่ใกล้ๆนั้น แล้วกำลังจะเดินกลับไปยังตึก C


ผู้หญิงคนนั้น... หึ... ลองดูดีกว่า

" รุ่นพี่ริสะ ล่วงหน้าไปก่อนเลยนะครับ เดี่ยวผมตามไป "

ผมรีบวิ่งเข้าไปหาจิฮายะทันที

" เธอน่ะ... ว่างรึเปล่า "

จิฮายะ : เอะ? - จิฮายะถูกดึงด้วยเสียงเรียกจนต้องหันมาหาไอยะด้วยใบหน้าสงสัย

จิฮายะ : ก็ . . . ไม่เชิงว่ายุ่งอะไรหรอกนะ มีอะไรหรอ? - เธอเอียงคอเล็กน้อยด้วยความสงสัยที่อยู่ไอยะมาถามเธอ


" ไปทานอะไรกันดีไหม รุ่นพี่ริสะ กับ ประธานก็ไปด้วยนะ "

ผมลองชักชวนเธอดู

" ไม่ต้องห่วงผมเลี้ยงเอง "

จิฮายะยืนคิดอยู่ครู่หนึ่ง

จิฮายะ : คุณก็มีเพื่อนไปอยู่แล้วนี่ ทำไมยังมาชวนชั้นอีกล่ะ? - จิฮายะถามออกมาตรงๆ

จิฮายะ : ขอโทษนะ ชั้นนึกว่าคุณจะมีธุระอะไรที่สำคัญกว่านี้ซะอีก ถ้าอย่างนั้นขอตัวก่อน - จิฮายะ ตัดบทจบดื้อๆ พลางโค้งให้ไอยะเล็กน้อย แล้วหันหลังเดินจากเขาไป


" อ๊ะ... "

ผู้หญิงคนนั้น... ปกติ เธอทําอะไรกันนะ... ทําไมถึงดูจริงจังอยู่ตลอดเวลา ไม่เหมือนกับคนอื่นเลย...

ผมเลยหันหลังกลับเพื่อมุ่งตรงไปที่หน้าโรงเรียน

ทําไมคนที่เสียงอันไพเราะอย่างเธอคนนั้น ถึงได้...

กริ๊งๆ เสียงโทรศัพท์ของไอยะดังขึ้น เมื่อเขารับสายขึ้นมานั้นเอง

ไอริ : มัวทำอะไรอยู่!!! ช้าเกินไปแล้วนะยะ!!! - เสียงตวาดดังลอดผ่านสายโทรศัพท์มาอย่างดังเสียจนไอยะมีรีแอ็คชั่นเอาหูออกจากโทรศัพท์แทบไม่ทัน


" อ๊ะ กําลังรีบไปครับ "

ผมวางโทรศัพท์ลงแล้วนํามันใส่ในกระเป๋า ก่อนที่จะเริ่มรีบขึ้นมาหน่อยโดนการวิ่งไปที่ประตูหน้าโรงเรียน

เมื่อถึงก็เห็นทั้งสองคนยืนรออยู่แล้ว

" ผมขอโทษครับ พอดีเจอคนที่น่าจะชวนไปทานด้วยน่ะ แต่โดนปฏิเสธซะหมดจด "

ไอริ : โฮ่ นี่เห็นคนอื่นสำคัญถึงกับให้ชั้นคนนี้รอเลยอย่างนั้นหรอ? - ไอริพูดเสียงเข้ม คิ้วของหญิงสาวกดลงเป็นจังหวะด้วยความโกรธ และยังปล่อยออร่าประมาณว่า ' ถ้าวันนี้เลี้ยงไม่หนำใจล่ะก็ แม่จะไม่ปล่อยให้กลับบ้านเลยคอยดู '

ริสะ : น่าๆ ไอริจังใจเย็นๆสิ โม่ - ริสะรีบคว้าเอวของไอริมากอดไว้เพื่อให้เธอสงบลง

ไอริ : ว่าแต่ไอยะคุงไปชวนใครมาหรอ?


" เอ่อ... รู้สึกจะชื่อ คิซารากิ จิฮายะ น่ะครับ "

ผมตอบไปตามนั้น

" แต่ก็อย่างที่บอกน่ะแหละ ผมโดนปฏิเสธอย่างหมดจดเลย ไปกันเถอะครับ... "

ริสะ : อ้อ น้องจิฮายะ ที่เย็นชาหน่อยน่ะหรอ? - ริสะเดินไปทำท่านึกคิดไปขณะเดิน

ไอริ : โห? ถึงกับไปชวนเธอมาด้วยเลยเนี่ยนะ? ถ้าเธอยอมมาด้วยก็แปลกแล้ว - รุ่นพี่ไอริบอกอย่างกับว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้อย่างไรอย่างนั้น


" เย็นชางั้นเหรอ... แล้วทําไมเสียงเพลงของเธอ... "

แต่เอาเข้าจริง เสียงเพลงของเธอ... ก็ฟังดูเดียวดายจริง ๆ นั้นแหละ

" ทํายังกะว่าการร้องเพลงคือการชดใช้อะไรทํานองนั้นเลย... "

ไอริ : แหม ท่าทางที่ชั้นคิดไว้ไม่มีผิดเลยน้า นายเนี่ยสนใจเด็กคนนั้นจริงๆด้วยล่ะสิ? - ไอริแอบแซวไอยะตอนที่กำลังพูดอยู่

ริสะ : เห~ ไอยะคุงชอบเด็กผู้หญิงแนวๆนั้นสินะ?


" คือ... ก็สนใจนั้นแหละครับ... ก็เธอเป็นคนที่ร้องเพลงเพราะขนาดนั้นสิ "

ผมเริ่มออกตัวเดินออกจากโรงเรียนอย่างช้า ๆ

" แต่ถ้าเธอยังร้องเพลงด้วยความรู้สึกแบบนั้น... จะร้องได้อีกนานแค่ไหนกันนะ... "

ไอริ : โฮ่ ท่าทางนายรู้เรื่องเยอะดีนี่? เป็นแฟนเพลงอย่างนั้นหรอ?

ไอริแอบแซวไม่นานนักทั้งสามคนได้มาหยุดอยู่หน้าร้านราเม็ง ไอริเป็นคนแรกที่เดินเข้ามาในร้านและทักทายพ่อครัวอย่างกับว่าเธอมาทานที่นี่บ่อยๆ


" ไม่น่าเชื่อนะครับเนี้ย ว่าประธานจะเป็นกินเยอะ อ้วนแน่ ๆ อ้วนแน่ ๆ "

ผมพูดบางเดินเข้าไปนั่งในร้าน

" เรื่องเพลงน่ะ ผมฟังแล้วรู้สึกได้ ไม่ใ่ช่แฟนคลับอะไรนั้นหรอก "

ผมหยิบเมนูขึ้นมาดู พลางชี้ไปที่รายการที่อยากทานให้กับพนันงาน

ไอริ : ว่าไงนะ ชั้นไม่ได้กินอะไรมากมายขนาดทำให้อ้วนได้ซักหน่อย!? - ไอริกัดฟันเบาๆ พลางเถียงกับไอยะที่แซวเธอกลับ ส่วนทางด้านริสะเธอได้ปล่อยให้เพื่อนสาวเธอทะเลาะกับไอยะไป โดยที่ตัวเองสนใจอยู่กับเมนูพิเศษประจำวัน

ริสะ : แต่ว่านะ พี่ว่า จิฮายะจัง เป็นเด็กดีออกนะ แค่แสดงอารมณ์ไม่เก่งเท่านั้นเองมั้ง แล้วก็ยังคอยช่วยงานฮารุอยู่บ่อยๆด้วย คงไม่เหงาหรอกมั้งนะ

ไอริ : ฮึ หมอนั่นเป็นคนพาสมาชิกของตัวเองออกจากชมรมแท้ๆ ยังจะไปพูดยกยออีกนะ

ริสะ : แฮะๆ ช่วยไม่ได้นี่นา . . .


" ผมรู้ครับว่าเขาเป็นคนดีน่ะ... แต่ก็นะ... ถ้าร้องเพลงแล้วไม่รู้สึกสนุกกับมัน.. สักวันนึกมันต้องถึงวันที่มันสิ้นสุด "

ใช่แล้วล่ะ... ถ้าหากฝืนทําใส่สิ่งที่ต้องฝืนต่อไปเรื่อย ๆ ล่ะก็สักวันร่างกายก็คงต้องแตก..

ผมเข้าใจดี... เข้าใจดีเลยล่ะ

ไอริไม่ได้แซวอะไรต่อกลับหันมาสนใจเรื่องเมนูอาหารที่จะสั่งมากกว่า ซักพักอาหารที่แต่ละคนสั่งไว้ก็ถูกนำมาเสริฟเรียบร้อย โดยของไอริจะเป็น คัทซึด้ง ครีมโซดาและมันบด ทางด้านริสะจะเป็นโซเม็ง กับ บูลเบอร์รี่จูส

ซึ่งดูๆแล้วคนนึงทางของร้อน ส่วนอีกคนทานของเย็น เป็นประเภทการกินที่ต่างกันโดยสิ้นเชิงเลยแฮะ รุ่นพี่สองคนนี้


" แค่นี้เมนูที่สั่งก็แสดงให้เห็นถึงนิสัยเลยนะครับเนี้ย "

ผมพูดขึ้นพร้อมกับครีบเส้นเข้าปากอย่างช้า ๆ

เสร็จสิ้น
โพสต์ 5-5-2012 02:49:12 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Blue_Moon เมื่อ 8-5-2012 22:29

"ถามมาแบบนี้คงไม่ใช่คนของชมรมสินะ . . . แต่ถามเพื่อความแน่ใจดีกว่า . . .  " ทากะคิดในใจอยู่ที่อีกฝั่งของสระว่ายนํ้า

"เอ่อ....เปล่าครับ ผมไม่ได้อยู่ชมรมว่ายนํ้า ตอนแรกก็กะว่าจะมาสมัครแต่ไม่มีใครอยู่อะครับ แล้วคุณละครับ?" ทากะตอบคำถามผู้หญิงคนนั้นแล้วจึงถามต่อ

หญิงสาวยิ้มบางๆ จากระยะไกล ก่อนจะเดินมาใกล้ๆสระน้ำแล้วโดดลงน้ำไปพลางว่ายมาหาทากะ

??? : อื้อ เปล่าหรอก ชั้นก็ว่าจะมาสมัครเหมือนกันน่ะ แต่วันนี้ดูท่าว่าพวกรุ่นพี่เค้าไม่อยู่กัน ก็เลยจะแอบมาใช้ที่นี่ซักหน่อย

??? : กลายเป็น ผู้สมรู้ร่วมคิดกันแล้วนะ~ - เธอขยิบตาพลางหัวเราะเบาๆ


" ถ้าเช่นนั้นก็คงเพราะสาเหตุเดี่ยวกันสินะครับ แต่จะเป็นผู้สมรู้ร่วมได้ไงละ ลงมาแบบนี้เค้าเรียกผู้ร่วมกระทำความผิดแล้วน้า~ " ทากะหยอกกลับแล้วหัวเหราะเล็กน้อย
" ผมชื่อ ชิโนมิยะ ทากะครับ ไม่ทราบว่าพอจะบอกแก่ผู้ร่วมกระทำความผิดคนนี้ได้มั้ยครับ ~" ทากะแนะนำตัวเล็กน้อยแล้วถามชื่อจากหญิงสาว

ทาคาเนะ : ชั้นชื่อ มานากะ ทาคาเนะ ยินดีที่ได้รู้จักนะ ฮิฮิ - เธอหัวเราะอย่างสนุกสนานกับวิธีพูดของทากะ ก่อนจะว่ายน้ำถอยออกมา

ทาคาเนะ : ชั้นอยู่ห้อง ปีหนึ่งห้อง B นะ ทากะคุงล่ะ?


" อยู่ปี หนึ่งเช่นกันครับ แต่ห้อง A  ครับ ~ ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณมานากะ " ทากะพูดแล้วยิ้มให้ก่อนจะเบื้อนหน้าหนีเล็กน้อยแล้วพูดเบาๆ
"แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหลงเข้าไปอยู่ห้องเด็กเรียนแบบนั้นได้ไง . . .  ฮะๆ " ทากะหัวเราะกลบเกลื้อนเล็กน้อย

" . . . . . . .  แต่ไหนๆก็เป็นผู้ร่วมกระทำความผิดด้วยกันแล้วก็ว่ายนํ้ากันเถอะครับ ~" ทากะเอ๋ยปากชวน

ทาคาเนะ : นั่นสินะ~ แต่บอกไว้ก่อนว่าชั้นก็ว่ายน้ำเก่งพอสมควรนะ~ - ทาคาเนะพูดพลางขยิบตาให้ทากะก่อนจะว่างมาใกล้ๆ ขอบสระแล้วดึนตัวเองขึ้นมายืนบนสระน้ำ

ทาคาเนะ : อื้มมม กะแล้วเชียวว่าว่ายน้ำเนี่ยแหละ สบายตัวที่สุดแล้ว~ - หญิงสาวพูดพลางยืดเส้นแขนของตัวเองด้วยการชูมือขึ้นทัง้สองข้างประสานกันแล้วดันออกไปด้านบนจนสุดและหายใจเข้าออกลึกๆ


"ผมเป็นแค่เด็กเรียนร่างกายอ่อนแอ จะเอาอะไรไปสู้คุณมานากะละครับ . . . " ทากะพูดขณะที่กำลังไปที่ริมขอบสระ

เมื่อเดืนแหวกนํ้ามาถึงทากะก็เอามือขวาวางไว้รินขอบสระแล้วย่อตัวเล็กน้อย ทากะใช้แรงขากับแขนขวาของเขาพุ่งตัวขึ้นมาจากนํ้า

ทากะบิดตัวและสะบัดข้อดังกร็อบแกรบเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้นว่า "ผมพร้อมแล้วเริ่มเลยมั้ยครับ ???"

ทาคาเนะ : ฮะๆ - หญิงสาวหัวเราะเบาๆ พร้อมกับกระโดดลงน้ำอย่างคร่องแคร่ว โอ้แสดงว่าเองก็คงจะเคยว่ายน้ำมานานแล้วเหมือนกันนะ ตอนลงน้ำเมื่อครู่ก็สวยไม่หยอกเลยทีเดียว

ทาคาเนะ : ว่ายแข่งกันมั้ยคะ? ฮิๆ~


ทากะ ::   challenge accepted!!!
ทากะรับคำท้าของหญิงสาวถึงแม้จะรู้ว่าไม่มีทางชนะ
"ด้วยกำลังห้องAอย่างเราคงไม่มีทางสู้พวกห้อง B ได้แน่ . . . . งั้นคงต้องเดิมพันกับคำว่าทฤษฏีแล้วละ"ทากะคิดอยู่ในใจ พล่างคิดถึงท่าทาง ที่จะทำให้ว่ายน้ำได้เร็วที่สุด "ไม่ใช่แค่ท่าทาง องศาของแขนทุกอย่างล้วนเป็นส่วนประกอบในการว่ายนํ้า กล้ามเนื้อทุกมัดจะต้องใช้อย่างเต็มที่ด้วย" เมื่อทากะคำนวณถึงท่าทางที่จะว่าย

ทากะใช้ความจำ จำสัดส่วนและการเคลื่อนของทาคาเนะในขณะลงนํ้า ทากะลองมองเป็นการเคลื่อนไหวของกล้ามเนื้อ " ลองเลียนแบบดูดีกว่า . . . " ทากะเลียนแบบการกระโดดลงนํ้านั้น

ทาคาเนะ : ฮิๆ ถ้าอย่างนั้นชั้นบ้างล่ะนะ - หญิงสาวพูดก่อน มุดตัวลงน้ำแล้วว่ายไล่ทากะไปด้วยท่าฟรีไสตล์

ไม่ช้าเธอก็ไล่ทากะทันแล้วแซงไปในที่สุด

ทาคาเนะ : เฮ้อ ~ สนุกจังเลย~ - แป๊บเดียวทั้งคู่ก้ได้เล่นน้ำกันจนฟ้าใกล้ๆจะมืดลงทุกทีแล้ว

ทาคาเนะ : อ๊ะ แย่ล่ะ เย็นขนาดนี้แล้วหรอ? - ทาคาเนะหันไปมองฟ้า

ทาคาเนะ : ทากะคุงพวกเรากลับกันเถอะ


"คร้าบบ~ งั้นผมขอไปเปลี่ยนชุดก่อนเลยนะครับ คุณมานากะ ~" ทากะพูดพรางขึ้นจากสระ แล้วเดินไปเปลี่ยนชุด

นี้เราแพ้ผู้หญิงขนาดนี้เลยหรอเนี่ย . . .ทากะเจ็บใจเล็กน้อยที่แพ้ด้านกีฬาให้กับผู้หญิงวัยเดี่ยวกัน
"เดี่ยวจะต้องทำให้อึ้งให้ดูเลย!!!! "ทากะคิดในใจขณะเปลี่ยนชุด

ทากะเปลี่ยนชุดเสร็จแล้วจึงมารอมานากะที่ด้านหน้า
ทากะยืนพิงกำแพงฉากรอบๆตัวเขาถูกย้อมด้วยสีส้มของพระอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้าเต็มที

ทาคาเนะ : ขอโทษให้คอยนานนะคะ~ - เสียงใสๆของทาคาเนะดังมาหาทากะ ด้วยชุดนักเรียนพร้อมกับกระเป๋าใบใหม่ของเธอ

ทาคาเนะ : วันนี้สนุกดีนะคะ ได้ทากะคุงมาว่ายน้ำเป็นเพื่อนด้วย~ - เธอยิ้มพลางเดินนำทากะไปก่อนแล้วจึงเหลียวหลังมาหา

ทาคาเนะ : เอาไว้คราวหน้ามาว่ายกันอีกนะคะ~


"ครับ ~ เข้าชมรมว่ายนํ้าแล้วมาว่ายด้วยกันอีกนะครับ ~ " ทากะยิ้มให้กับหญิงสาว
ทากะเดินไปตามทางเพื่อกลับบ้านของตัวเอง

และแล้วก็ถึงช่วงเวลาที่ต้องพักผ่อนเสียทีสำหรับวันแรกที่เหนื่อยแสนเหนื่อยของทากะ

เนียรุโกะ : ทากะซัง~ - . . .

เนียรุโกะ : ทากะซางงงง~! - ไม่ผิดแน่เสียงนี้ เสียงของเนียรุโกะนี่ เธออยู่ใกล้ๆแถวนี้หรอ?  ทากะมองซ้ายขวาเหมือนกับว่าไม่มีใคร

ถะถ้างั้น . . . เมื่อทากะเปิดประตูรั้วเข้ามาก็เห็นเนียรุโกะในชุดผ้ากันเปื้อนกำลังยืนต้อนรับทากะอยู่อย่างเซอร์ไพรส์สุดๆเลยก็ว่าได้

เนียรุโกะ : กลับมาแล้วหรอค้าา ทากะซัง~!


ทากะเดินเข้าไปในบ้านพรางหยิบมือถือขึ้นมาแล้วโทรศัพท์ไปหาตำรวจเพื่อแจ้งว่า
" มีผู้หญิงผมสีเงินบุกรุกพื้นที่ส่วนบุคคลครับ ที่บ้านเลขที่ XX ในเขต QWE ครับ "

เนียรุโกะ : เดี๋ยวสิค้าาา อย่าทำเหมือนชั้นเป็นโจรย่องเบาแบบน้านนนนนนน น้าาาาา!! - เนียรุโกะแสดงรีแอ็คชั่นก่อนจะรีบโดดคว้า โทรศัพมือถือของทากะมาได้

[ ตัวเลือก [ 1 ] จังหวะนี้ล่ะ หนีเข้าบ้าน!! [ 2 ] อยู่เถียงกับยัยนี่ก่อน ]


[ 1 ] จังหวะนี้ล่ะ หนีเข้าบ้าน!!

ทากะเดนเข้าบ้านของตนไปโดยไม่สนใจหญิงสาว ราวกับเธอคนนั้นไม่มีตัวตนอยู่บนโลก
ทากะเดินเข้าห้องครัวแล้วทำอาหารตามปกติ

เนียรุโกะ : แง เดี๋ยวก่อน สิ ทากะ- - ไม่ทันที่เธอจะพูดจบ ทากะก็ได้ปิดประตูใส่เธอก่อนเสียแล้ว

เนียรุโกะ : ทากะซัง เปิดประตูให้เค้าหน่อยสิ ทากะซัง!? - เสียงเนียรุโกะเคาะประตูเรียกทากะให้เปิดประตูให้อย่างเอาเป็นเอาตาย ดูท่าเธอจะอยากเข้ามาข้างในบ้านจริงๆนะ

[ ตัวเลือก [ 1 ] ไปเปิดประตูให้ [ 2 ] ทำเป็นไม่สนใจ ]


[ 2 ] ทำเป็นไม่สนใจ
แล้วหยิบโทรศัพท์มาใกล้ๆในขณะทำอาหาร
" มีผู้หญิงผมสีเงินซึ่งน่าจะเป็นพวกสโตกเกอร์พยายามบุกรุกพื้นที่ส่วนบุคคลครับ ที่บ้านเลขที่ XX ในเขต QWE ครับ . . .
ตอนนี้เธอกำลังเคาะประตูอย่างบ้าคลั่งครับ . . . ." ทากะโทรรายงานกับเจ้าหน้าที่ โดยหวังว่ามันจะได้จบๆไปซักที

Event Failed

เนียรุโกะ : ทากะซัง~~~! - เนียรุโกะพยายามเรียกทากะ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ผล ซักพักหนึ่งเธอเสียงเธอก็เงียบหายไป ดูท่าทางเจ้าหน้าที่จะลากคอเธอไปแล้วสินะ?


หลังจากทากะทานอาหารเสร็จเขาก็ได้มานั่งกินข้าวที่โต๊ะเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ทากะเหลือบไปมองทางนาฬิกา "ดูเหมือนจะยังพอมีเวลา"ทากะพูดขึ้นเบาๆก่อนจะเดินไปใส่รองเท้า
เข่าเดินออกจากบ้านเพื่อไปวิ่งออกกำลังกาย

DAY 6

ดูเหมือนว่าเมื่อคืนทากะจะวิ่งมากไปหน่อยจนกลับมาปุ๊บก็หลับคาหน้าบ้านปั้บ

เช้าวันรุ่งขึ้นแสงแดดแยงตาของเขาทำให้เขาตื่นขึ้นมาในสภาพปวดเมื่อยตัวเป็นอย่างมากจากการนอนในที่ต่างระดับกัน

แต่คงต้องรีบแต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วไปโรงเรียนได้แล้วล่ะนะ

[ ตัวเลือก [ 1 ] ไปโรงเรียนตอนนี้ [ 2 ] ไปโรงเรียนสาย [ 3 ] อื่นๆ ]


[ 1 ] ไปโรงเรียนตอนนี้
ทากะรีบไปแต่งตัวให้เรียบร้อย
เขาค่อยๆเดินไปโรงเรียนด้วยท่าทางราวกับซอมยี้
"ไป. . . . แล้ว . . . นะ . . . คร้าบบบบ . . ." ทากะพูดทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีใครก่อนเดินออกจากบ้านไปด้วยร่างกายที่ใกล้ตาย

ย้ายมายังเขตโรงเรียน

ทากะเดินทางมาโรงเรียนอย่างทุลักทุเลคล้ายซอมบี้กำลังเดินโงนเงนมายังโรงเรียนทำเอาพวกที่เดินอยู่แถวนั้นต่างมองอิริยาบทนั้นแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรให้ทากะยินจนกระทั่ง

เนียรุโกะ : ทากะซังงงงงงงงง~!! - กร็อบ!!! เสียงเอวเคล็ดทันทีที่ เนียรุโกะทะยานทั้งกายและใจกอดทากะจากด้านหลังเสียจนชายหนุ่มแทบจะหน้าทิ่มถนนเลยทีเดียว

เนียรุโกะ : โม่ ทากะซังล่ะก็ เมื่อวานทำเย็นชาใส่เค้า วันนี้เค้าจะอ้อนให้ยอมคืนดีให้ได้เลย~!


. . . . . ทากะรวบรวมแรงที่เหลืออยู่
Use Ability :: counter attack !!!
ทากะใช้หัวที่ทิ่มพื้นอยู่เป็นจุดหมุนเพื่อใช้ท่า head spin หมุนเตะหญิงสาวที่กอดให้หลุด
เขาลุกขึ้นแล้วเดินต่อไปโดยไม่สนใจเนียรุโกะ
ทากะเดินขึ้นห้องเรียนไปตามปกติ

เนียรุโกะ : หวา! เดี๋ยวสิคะ ทำอะไรน่ะ - เรด้าของเนียรุโกะได้ตั้งขึ้นแสดงถึงสัญญาณอันตรายต่อชีวิตตัวเองทำให้เธอรีบมุดตัวหลบลูกเตะของทากะไปได้อย่างฉิวเฉียด

เนียรุโกะ : อ๋า รอด้วยค่า ทากะซังงง~! - ไม่วายเธอก็ได้มาเดินข้างๆทากะจนกระทั่งถึงโรงเรียน


ทากะยังคงเดินไปห้องเรียนต่อโดยที่ไม่สนใจผู้หญิงที่เดินอยู่ข้างๆแม้แต่นิดเดี่ยว
ตลอดเวลาที่เดินข้างทากะไม่เคยแม้แต่จะหันไปมองหน้าของเนียวรุโกะ
"จะว่าไป. . . . . . มันรอดจากตำรวจมาได้ไงหว่า" ทากะสงสัยว่าเนียรุโกะที่โดนจับไปเมื่อวานทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้ได้
แต่ทากะก็ยังคงไม่เอ๋ยปากถามแต่ยังคงเดินต่อไปเพื่อขึ้นห้องเรียน

เมื่อทากะเดินขึ้นมายังชั้นสองดูเหมือนว่าเขาจะได้ยินเสียงเปียโนดังแว่วๆมาด้วย เช้าขนาดนี้ชมรมดนตรี ซ้อมกันแล้วหรอ ขยันกันจริงๆเลยนะ

แต่เมื่อทากะลองฟังดีๆ รู้สึกว่าคนเล่นเพลงนี้จะเล่นเก่งเอาเรื่องนะ


ถึงแม้ว่ามันจะได้ฟังเป็นครั้งแรกแต่ทากะกลับรู้สึกคุ้นเคยกับเพลงนี้เป็นอย่างมาก
มันเป็นความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้มากนัก ร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของทากะกลับมีพลังอย่างน่าแปลกใจ
ทากะ :: ไม่น่าจะเป็นการซ้อมของชมรมได้นิ เพลงนี้มันเป็นเพลง Solo piano นิ จึงไม่น่าจะเป็นการซ้อมเป็นวงได้ . . .
ทากะในขณะที่เดินไปหาที่มาของเสียง ราวกับถูกมนต์สะกดดึงดูดให้เข้าไปตามเสียงเพลงนั้น

ดูเหมือนว่าเสียงเปียโนยังคงบรรเลงต่อไป ทากะเดินตามเสียงเพลงนั้นมายังห้องดนตรี

แต่เมื่อเพลงนั้นเล่นไปได้ซักพักจู่ๆก็มีเสียง กีต้า แล้วเสียงร้องของผู้หญิงสองคนก็ได้ดังออกมาจากห้องดนตรีขึ้น

[ Action Coin 5 ต้องการ ]*
[ ตัวเลือก [ 1 ] * เปิดประตูเข้าไป [ 2 ] ยืนฟังอยู่หน้าห้อง [ 3 ] อื่นๆ ]


[ 1 ] * เปิดประตูเข้าไป
ทากะจับลูกบิดประตูแน่น ทากะยืนฟังเพลงที่เปลี่ยนไปนั้นอยู่สักพักก่อนที่จะเปิดประตูเข้าไป
ทากะค่อยเปิดประตูเบาๆเพื่อไม่ให้มีเสียงประตูรบกวน เสียงเพลงนั้น

ดูเหมือนว่าด้านในห้องนั้นจะมีเด็กผู้หญิงอยู่สองคนที่กำลังนั่งเล่นเปียโนกับกีต้าไฟฟ้าอย่างเพลิดเพลินอยู่ พวกเธอค่อยๆใช้นิ้วมือเรียวบางนั้น ดีดทั้งแป้นและสายกีต้าไปเป็นจังหวะเพลงเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงร้องอันบางเบาเข้ากับเพลงนั้น



ทากะปิดประตูแล้วล็อกอย่างเบาๆ โดยไม่ให้ทั้ง2คนนั้นรู้ตัว
ทากะนั่งสงบนิ่งอยู่ในห้องนั้นอย่างเงียบๆโดยที่ทำตัวให้จืดจางที่สุดเท่าที่เป็นไปได้
เขาค่อยๆฟังเพลงไปเรื่อยๆโดยไม่รบกวน 2คนที่เล่นอยู่
โดยหวังว่าจะเข้าไปหาตอนเพลงจบ

เนียรุโกะ : ??? ทากะซัง? - เสียงเนียรุโกะถามด้วยความงุนงงกับอิริยาบทของทากะในตอนนี้มาก

เนียรุโกะ : ทากะซัง มัวแต่ชักช้าเดี๋ยวพวกเราจะสายเอานะคะ งั้นกลับห้องกันเถอะนะ - ไม่ช้าเนียรุโกะก็ได้ลากทากะกลับมายังห้องเรียน

เนียรุโกะ : อรุณสวัสดิ์ เพื่อนๆ ทั้งหลาย! - เนียรุโกะกล่าวคำทักทายสุดแก่นแก้วเรียงความกระตือรือร้นให้กับห้องเป็นอย่างมาก ทุกคนทักทายเธอพร้อมกับเสียงหัวเราะ ก่อนที่ทั้งสองคนจะมานั่งตรงที่นั่งของตัวเอง


ทากะสะบัดร่างของเนียรุโกะออกอย่างแรงพร้อมกับตะคอกใส่เนียรุโกะ " หนวกหู!!! น่ารำคาญจริง!!! "

ทากะวิ่งกลับไปห้องดนตรีด้วยความเร็วที่เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ทากะทุ่มเทแรงกายทั้งหมดเพื่อวิ่งไปที่ห้องดนตรี

คะแนนความสัมพันธ์ เนียรุโกะ - 1

เนียรุโกะ สะดุ้งเล็กน้อย ที่ทากะตะคอกใส่เธอ

เนียรุโกะ : อะ หวา เดี๋ยวก่อนสิ ทากะซัง? - เนียรุโกะเรียกชื่อไล่หลังไป แต่ดูเหมือนทากะจะไม่ค่อยจะได้ยินเท่าไหร่ และบรรยากาศก็ชวนตึงเครียดไปเลยทีเดียว

นักเรียนชาย : อะไรกัน คู่รักทะเลาะกันงั้นหรอ?

เนียรุโกะ : อ๊ะ ฮ่าๆๆ ทากะซังก็เป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะค่ะ ไม่มีอะไรหรอกๆ - เนียรุโกะแก้ตัวแทนทากะซึ่งดูท่าชายหนุ่มจะไม่ค่อยสนใจตรงจุดนั้นเท่าไหร่นะ

- ย้ายมายัง ห้องชมรมดนตรี -

เมื่อทากะเดินกลับมาที่ห้องดนตรี เขาก็ได้เห็นเด็กผู้หญิงสองคนนั้นเล่นกันเสร็จและเดินออกมาจากห้องพอดีแล้ว

น้องสาวเซะซี่
โพสต์ 6-5-2012 07:03:12 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย nutchsnon เมื่อ 12-8-2012 00:27

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 10-8-2012 20:16






" เอ . . . "

เราไม่ได้ตอบรุ่นพี่ขึ้นในทันทีและหยิบตารางสอนในห้องขึ้นมาดู . . .


ตารางสอน : Day 4

[ 1 ] วิทย์ศาสตร์
[ 2 ] ว่าง
[ 3 ]คณิตศาสตร์
[ 4 ] พักกลางวัน
[ 5 ] ภาษาอังกฤษ
[ 6 ] พละ


[ Action Coin ต้องการ 5 ]*
[ ตัวเลือก [ 1 ]* ตอบว่าว่าง [ 2 ] ตอบว่าไม่ว่าง [ 3 ] อื่นๆ. . .


เลือก 3 : นัดเวลาอื่นแทน

" คือว่า . . . ตอนนี้เรามีวิชาคณิตศาสตร์น่ะค่ะ ถ้าไม่เป็นการรบกวนล่ะก็เราขอนัดเป็นเวลาอื่นแทนได้รึเปล่าคะ ? "

เราได้เอ่ยถามรุ่นพี่อาสึมะขึ้น

Event Failed

อาสึมะ : อ่ะ อื้มไม่เป็นไร กะแล้วเชียวว่าวันนี้เป็นวันที่คนช่วยงานน้อยที่สุดจริงๆด้วยแฮะ - อาสึมะหัวเราะแห้งๆ ก่อนจะอธิบายเพิ่มเติม

อาสึมะ : พอดีลูกมือทำขนมปังไม่พอน่ะ อีกเดี๋ยวอิลเน่เองก็จะกลับไปเรียนแล้วด้วย ส่วนสมาชิกคนอื่นๆที่มีคาบว่างคาบสามก็น้อย ก็เลยอยากขอแรงพวกเธอหน่อยน่ะ แต่ว่าไม่เป็นไร ถ้ามีเรียนก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ รีบหน่อยล่ะเดี๋ยวเข้าห้องเรียนสายนะ


" ขอโทษด้วยจริงๆนะคะ ถ้ายังไงเราจะพยายามมาให้ทันก่อนช่วงพักกลางวันนะคะ "

เราได้ตอบกับรุ่นพี่อาสึมะพลางก้มขอโทษด้วยเช่นกันก่อนที่จะรีบวิ่งไปกับฮิบิกิเพื่อไม่ให้เข้าห้องเรียนสาย

อาสึมะ : เอ่อ ไม่เป็นไร ๆ ไม่ต้องคิดมากหรอกนะ - อาสึมะรีบบอกฮาเนียก่อนที่เธอจะคิดมาก และอาจจเป็นการรบกวน

อาสึมะ : ไม่ต้องห่วง แค่พยายามทำให้เร็วขึ้นแล้วก็เอาใจใส่ให้มากกว่าปรกติเท่านั้นเอง ไม่ต้องห่วงนะกลับไปเรียนเธอะ ฮิบิกิจังด้วย

ฮิบิกิ : เหะ? อื้อ - ฮิบิกิยิ้มตอบทั้งปากยังทานขนมปังอยู่


" ค่ะ !! "

เราได้รีบตอบกลับและลากฮิบิกิกลับห้องไปอย่างรวดเร็วทันที เพื่อที่จะได้ไม่เสียเรื่องทั้งสองอย่างไปอย่างน่าเสียดายนั่นเอง

ฮิบิกิ : งื้อ!? - ฮิบิกิรีบคว้าตะกล้าขนมปังที่เก็บเอาไว้ พลางวิ่งไปตามแรงลากของฮาเนียจนกระทั่งทั้งสองคนกลับมายังห้องเรียน

ฮิบิกิ : งือ ฮาเนี๊ยวอ๊ะเค้ายังกินไม่เสร็จเลยน้า - ฮิบิกิเอาคางเกยโต๊ะพลางบ่นอุบอิบใบหนังสือเรียนของตัวเอง


" แหะๆๆ  ขอโทษด้วยนะ ฮิบิกิ เรากลัวจะเข้าเรียนสายน่ะ "

เราได้บอกขอโทษฮิบิกิเบาๆพลางหยิบหนังสือขึ้นมาเตรียมเข้าวิชาด้วยเช่นกัน

เมื่อวิชาเรียนเริ่มต้นขึ้น ดูเหมือนว่า อาจารย์ที่เข้ามาสอนวิชานี้จะไม่ใช่อาจารย์คนเดียวกันที่เคยเป็นอยู่

อาจารย์ : พอดีวันนี้อาจารย์ที่มีหน้าที่รับผิดชอบวิชานี้เขาลาป่วยน่ะ เพราะงั้น ชั่วโมงนี้เป็นชั่วโมงเรียนด้วยตัวเองไปนะ อย่าเสียงดังรบกวนห้องอื่นล่ะ เข้าใจมั้ย?

นักเรียนทุกคนในห้องพยักหน้าพลางหันหน้าชนกันแทนชนหนังสืออย่างที่อาจารย์ได้บอกไว้ แต่เขาเองก็รู้อยู่แล้วว่ามันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ เลยไม่ได้ดุอะไรมากก่อนจะเดินออกจากห้องไป

ฮิบิกิ : ~ จะไปรึเปล่า? ไปช่วยรุ่นพี่อาซึมะน่ะ?~ - ฮิบิกิ หัวเราะเบาๆอย่างเข้าใจพลางแอบถามฮาเนียที่นั่งอยู่ใกล้ๆ


" หะ- หัวเราะอะไรน่ะ !! "

เราได้เอ็ดฮิบิกิเบาๆพลางหน้าแดงเล็กน้อย แต่ก็ได้ลุกขึ้นทันทีเช่นกันที่เธอได้ถามขึ้น

" ย- อย่าเข้าใจผิดนะ เราแค่ไปช่วยรุ่นพี่เค้าทำขนมปังเฉยๆต่างหาก "

เราได้รีบห้ามฮิบิกิแซวไว้ก่อนพร้อมกับได้หันมาหาหญิงสาวที่นั่งทานขนมปังอยู่

" จะไปด้วยกันไม๊ล่ะ ? ฮิบิกิ ~ "

ฮิบิกิ : ให้ไปเป็นเพื่อนชิมใช่ม้า งั้นไปด้วยก็ด้าย~ - ฮิบิกิยิ้มร่า ก่อนจะยืนขึ้นแล้วกลายเป็นฝ่ายลากฮาเนียมายังชมรมคหกรรมแทน

- ย้ายมายังห้องชมรมคหกรรม -

เมื่อทั้งสองมาถึงดูเหมือนว่าด้านในห้องนั้นจะเอะอะกันอยู่พอสมควรจนฮิบิกิรู้สึกแปลกใจ

ฮิบิกิ : ?? ทำไมเอะอะกันจังเลยเน่อ? มีอะไรรึเปล่านะ?


" เอ . . . ลองเข้าไปกันเถอะ "

เราได้เอ่ยชวนฮิบิกิขึ้นพร้อมกับค่อยเปิดประตูเข้ามายังด้านใน

ฮิบิกิ : อื้อ ! - ฮิบิกิตอบฮาเนียก่อนที่จะเปิดประตูเข้าไปยังด้านใน และบรรยากาศรอบๆจะมีแต่ความสับสนวุ่นวายของเหล่าสมาชิกในชมรมด้านในที่กำลังลุมล้อมอะไรซักอย่างอยู่

นักเรียนหญิง : รุ่นพี่อาซึมะ เป็นอะไรรึเปล่าคะ?

นักเรียนหญิง : เพราะเธอนั่นแหละ ดันไปชนพี่เขาตอนกำลังใช้เตาอบอยู่

นักเรียนหญิง : ขอโทษค่าๆ เพราะหนูซุ่มซ่ามเอง พี่ไม่เป็นอะไรใช่มั้ยคะ? - ดูจากสถานการณ์แล้วท่าทางขะเกิดอุบัติเหตุขึ้น จากการใช้เตาอบขนมปังที่รอบๆ มีถาดหล่นและมีซากขนมปังอยู่บนพื้น และอาซึมะที่อยู่หน้าเตากำลังนั่งกุมมือของตัวเองอยู่

อาซึมะ : มะไม่เป็นไร แค่พองเองน่ะ . . . โอ๊ย! . . . - แต่ดูท่าเขาจะบาดเจ็บอยู่พอสมควร จากแขนเสื้อที่ดำไปจนถึงมือที่ไม่มีอะไรปกปิดมีอาการพองช้ำอยู่พอสมควร

อาซึมะ : ใจเย็นๆ กันก่อนนะ พี่ไม่เป็นอะไรหรอก - ชายหนุ่มพูดเสียงแห้งๆ พลางพยายามลุกขึ้นโดยไม่ให้แขนซ้ายของตัวเองขยับไปมากมากกว่านี้เพราะอาการแสบร้อน


เราได้เผลอตัวเดินผ่านฝูงชนที่ชุลมุนกันอยู่พร้อมกับได้หยิบผ้าเช็ดหน้าของตนออกมาและชุบน้ำหมาดๆก่อนที่จะได้พันแผลพองนั่นไว้เบาๆพร้อมกับได้ถอดเสื้อนอกนักเรียนออกและใช้มันรองช่วงข้อแขนของรุ่นพี่อาสึมะและได้ใช้แขนเสื้อพันไว้กับคอของเขาเพื่อใช้แทนการเฝือกชั่วคราวเสียก่อน

" มีอะไรที่เราพอจะช่วยได้รึเปล่าคะ ? "

เราได้รีบถามรุ่นพี่อาสึมะขึ้นทันทีเนื่องจากว่าเวลาพักกลางวันที่ชมรมนี้นั้นรับผิดชอบเรื่องอาหารใกล้เข้ามาแล้วนั่นเอง

คาซึมะ : !? ฮาเนียจัง - ชายหนุ่มตกใจเล็กน้อยเมื่อฮาเนียนำผ้าเช็ดหน้าประคบที่มือของเขา ก่อนจะยอมให้ฮาเนียปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้

ก่อนจะค่อยๆนั่งลงหันหน้ามาหาฮาเนีย

คาซึมะ : ฮะๆ คราวนี้บอกปัดไปยังไงก็จะทำอยู่ดีน่ะสินะ

ฮิบิกิ : โม่ ยังเกรงอกเกรงใจอะไรกันอีกล่ะค้า บาดเจ็บซะขนาดนั้นแท้ๆ นั่งอยู่เฉยๆ แล้วคอยบอกพวกเฮาดีกว่าน้าว่าจะให้ทำอะไรบ้างน่ะ -  ฮิบิกิแย้งเสริมขึ้นมา


" ถ้าไม่รีบบอกล่ะก็กลายเป็นขนมหวานหมดจริงๆนะคะ "

เราได้พูดแซวรุ่นพี่ขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้รุ่นพี่อาสึมะรู้สึกเป็นกันเองขึ้นมาบ้างและได้เก็บถาดที่หล่นบนพื้นกับพวกขนมปังที่ตกหล่นด้วยถุงมืออบขนม

อาซึมะ : อืม . . . เข้าใจแล้วๆ ในส่วนของขนมปังวันนี้ ยังขาด อันปัง ยากิโซบะปังซอส กับยากิโซบะปังแบบปรกติน่ะ - อาซึมะยอมบอกเมนูอย่างยอมแพ้สาวๆทั้งสองคนก่อนจะหันมาหา กลุ่มทำอาหารบ้าง

อาซึมะ : ส่วนกลุ่มทำอาหารก็เหมือนกับเมื่อวานนะ แกงกระหรี่ เผ็ดน้อย กับ ซุบไก่ต้มแล้วก็ซุบต้มกระดูกหมูอ่อน

อาซึมะ : ขอโทษนะทุกคน พี่คงช่วยได้แค่ให้คำแนะนำเวลาปรุงเท่านั้น มารีบทำให้เสร็จกันก่อนพักเถอะ

นักเรียนหญิง : ค่ะ!!

ไม่ช้าสาวๆทั้งหลายได้สลายตัวออกจากจุดนั้นและตั้งหน้าตั้งตากันทำหน้าที่อย่างตัวเองอย่างกระฉับกระเฉงกว่าทุกที

อาซึมะ : ขอโทษนะฮิบิกิจัง ฮาเนียจังเลยต้องรบกวนพวกเธอช่วยดูแลเรื่องขนมปังน่ะ - อาสึมะกล่าวขอโทษเบาๆ

ฮิบิกิ : โอ๊ย ไม่เป็นไรน่อ เอาไว้ เดี๋ยวจะมาขอขนมปังไปกินเยอะๆ ทุกวันเลยแล้วกันน้า!


" อันปัง กับ ยากิโซบะปัง สินะคะ "

หลังจากได้ยินดังนั้นเราก็ได้เริ่มทำอันปังก่อนซึ่งน่าจะทำได้เร็วกว่ายากิโซบะปังที่ต้องทำยากิโซบะเอง

เราได้เตรียมถั่วแดงสดต้มลงในหม้อก่อนใบนึงเพื่อที่จะทำใส้ และ ระหว่างรอนั้นเราก็ได้นวดแป้งขนมปังเพื่อรอทำอันปังด้วย

เมื่อเราเริ่มขึ้นรูปโดได้แล้วเราก็ได้ใช้กำปั้นกดลงไปบนตัวโดเบาๆเพื่อไล่กาซจากในขนมปังออกก่อนที่จะนวดขึ้นรูปเป็นทรงกลมอีกครั้งนึงและแบ่งออกเป็นส่วนๆและพักแป้งไว้บนถาดชั่วขณะ

เราได้หันกลับมาที่หม้อต้มถั่วแดงพร้อมกับได้ใช้กระชอนตักถั่วออกแดงต้มออกมาอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้เละและได้เติมน้ำเย็นลงไปในหม้อแทนอีกรอบนึงพร้อมกับน้ำตาลส่วนนึงก่อนที่จะได้ค่อยๆใส่ถั่วแดงลงไปในน้ำเย็นในหม้อที่กำลังร้อนขึ้นเรื่อยๆอย่างช้าๆอีกครั้งเช่นกัน

ระหว่างที่เรากำลังรอถั่วแถงต้มเสร็จนั้นเราก็ได้หันมาทำยากิโซบะรอด้วยเช่นกัน โดยเราได้ใช้เนื้อไก่ แครอท หอม และ ผักกาด ในการทำพร้อมทั้งใช้เส้นโซบะดำในการทำด้วย เราได้เริ่มจากการต้มเส้นโซบะให้นุ่มด้วยน้ำน้อยๆเสียก่อนเพื่อไม่ให้เส้นนั้นอืดมากจนไม่น่าทานก่อนที่จะได้ลงผักและเนื้อไก่ลงไปในกระทะก่อน พอวัตถุดิบเริ่มได้ที่แล้วเราจึงได้ใส่เส้นโซบะตามลงไปพร้อมกับปรุงรสด้วยซอสถั่วเหลืองและเกลือกลางๆเพื่อให้ตัวเส้นมีรสชาติที่เข้มข้นขึ้นมานิดหน่อยเนื่องจากขนมปังยากิโซบะนั้นมีจุดเด่นที่ใส้มากกว่าตัวขนมปังนั่นเอง

หลังจากที่เราทำยากิโซบะเสร็จแล้วเราก็ได้หันกลับมาที่หม้อต้มถั่วแดงพร้อมกับโรยเกลือตามลงไปที่หลังเล็กน้อย ไม่นานนักเราก็ได้ตักแยกตัวถั่วแดงที่ค่อนข้างเละและเหนียวในตอนนี้ออกมาใช้เป็นใส้ของอันปังนั่นเอง

เราได้บรรจงกรีดช่องด้านบนของโดขนมปังด้วยไม้พายและใส่ใส้ถั่วแดงลงไปด้านในก่อนที่จะประกบกลับไปที่เดิมอย่างเบามือและอบในตู้อบด้วยอุณหภูมิ 180°C เป็นเวลา 15 นาที ก่อนที่จะได้นำถาดออกมาพักไว้บนโต๊ะพร้อมกับหันกลับไปที่ด้านยากิโซบะและใช้ขนมปังฮอทดอกใส่ใส้โซบะลงไปตรงกลางพร้อมกับจัดเรียงไว้ให้กับคนในชมรมทำหน้าที่ใส่ซอสประจำของชมรม และวางขายที่โรงเรียนต่อไป . . .

หลังจากนั้น 30 นาที

ฮิบิกิ : เสร็จแล้ว! - ฮิบิกิโผล่งขึ้นอย่างร่าเริงเมื่อเธอนั้นได้บรรจุยากิโซบะปังชิ้นสุดท้ายใส่ในถุงก่อนจะปิดผนึกจนสนิท

เสียงฮือฮาด้วยความโล่งใจที่ทำเสร็จกันทันเวลาก่อนวางขายเพียงแค่ 20 นาทีเท่านั้น

คาซึมะ : เหนื่อยหน่อยนะ ฮาเนีย - รุ่นพี่อาสึมะที่ได้รับการประฐมพยาบาลเบื้อต้นที่ดูมากเกินไปนิด เพราะมือและแขนของรุ่นพี่ถูกพันด้วยผ้าพันแผลเป็นก้อนเหมือนคนแขนหักเลยทีเดียว (แค่โดนเตาลวกเท่านั้นเอง)

คะแนนความสัมพันธ์ คาซึมะ + 3
คะแนนความสัมพันธ์

คะแนนความสัมพันธ์ ฮิบิกิ +1


" ยินดีที่ได้ช่วยค่ะ "

เราได้ตอบรุ่นพี่อาสึมะด้วยท่าทางยิ้มแย้มก่อนที่จะเตรียมไปพักกลางวันบ้าง

" ใกล้เวลาพักกลางวันแล้วนะ ฮิบิกิ ~ "

ฮิบิกิ : หือ อืออะไออ๋อ ( มีอะไรหรอ ) - ฮิบิกิพูดทั้งหันมาพร้อมกับขนมปังที่เพิ่งทำเสร็จร้อนๆในปากเล็กๆนั้น อีกทั้งในมือยังมีอีกสองสามชิ้นอีกต่างหาก นี่เธอคงหิวมากเลยสินะเนี่ย


" อย่าเพิ่งกินเยอะแบบนั้นสิ ฮิบิกิ เดี๋ยวก็ทานอาหารกลางวันไม่ลงหรอก "

เราได้บอกเตือนเพื่อนของเราไว้และลารุ่นพี่พร้อมกับลากฮิบิกิไปที่โรงอาหารทันทีก่อนที่คนจะเต็ม

ฮิบิกิค่อยเคียวขนมปังช้าๆก่อนจะกลืนลงไปทั้งแบบนั้น ก่อนจะยิ้มร่าให้ฮาเนีย

ฮิบิกิ : ไม่ต้องห่วงๆ กระเพราะของเค้ากินของอร่อยๆ ได้เยอะพอๆกับพี่ทาคาเนะเลยล่ะ เพราะงั้นแค่นี้สบายมาก

ฮิบิกิยืดอกอย่างภูมิใจเรียกเสียงหัวเราะให้คนรอบข้างได้ดี

คาซึมะๆ : ฮะๆ ร่าเริงดีจังเลยนะฮิบิกิ ถ้าอย่างนั้น ไปพักกันได้แล้วล่ะ ขอบคุณที่มาช่วยอีกครั้งนะ

ฮิบิกิ : ฮี่ สัญญาแล้วนะว่าจะทำแซนวิสแฮมกับสลัดให้ทุกเช้าน่ะ

คาซึมะ : ไฮๆ . . . ห่วงเรื่องนี้จังเลยนะ อือ ว่าแต่ ฮาเนียจะเอาอะไรอย่างฮิบิกิบ้างรึเปล่า? ให้แต่ฮิบิกิคนเดียวคงจะไม่ยุติธรรมเนอะ? - รุ่นพี่คาซึมะยิ้มบางๆก่อนจะถามฮาเนียบ้าง


" ถ- ถ้าอย่างนั้น ช่วยพาหนูดูบริเวณเมืองในวันหยุดหน่อยได้รึเปล่าคะ ? "

เราได้เผลอหลุดปากบอกรุ่นพี่ไปแบบนั้นพลางแก้มแดงระเรื่อเล็กน้อย

" ค- คือว่าเรา . . . ยังไม่คุ้นเคยที่เมืองนี้เท่าไรน่ะค่ะ เลยอยากจะได้คนช่วยแนะนำหน่อย "

บรรยากาศรอบๆ ดูเงียบไปในทันทีที่ฮาเนียหลุดปากออกมาแบบนั้น

ทางด้านฮิบิกิที่กำลังสุขขีกับขนมปังอยู่ก็ได้ชะงักทันทีเช่นกัน

ฮิบิกิ : อึ่ก ( เสียงกลืนขนมปังลงคอ ) หวา ชวนไปเดทกันตรงเลยแฮะ - ฮิยิกิพูดด้วยความอึ้งเล็กน้อย

คาซึมะ : นี่ๆ แค่ขอให้พาเดินดูเมืองแถวๆนี้เอง อย่าเข้าใจผิดสิ

คาซึมะกระแอมนิดหน่อยเพื่อให้บรรยากาศดูผ่อนคลายลงบ้าง

คาซึมะ : แต่ตลกดีนะ ฮะๆ พี่คิดว่าจะขอให้สอนทำขนมซะอีก ผิดคาดไปเยอะเลย - แต่กลับกลายเป็นว่ารุ่นพี่เผลอหัวเราะออกมาเบาๆ ซะแบบนั้น

คาซึมะ : ได้สิ ถ้าเกิดไม่รังเกียจล่ะก็พี่จะพาเดินเล่นรอบๆเมืองที่พอจะไปได้ก็แล้วกันนะ?


จะเต็มแล้วขึ้นใหม่ด้วยนะง๊าฟ
น้องสาวเซะซี่
โพสต์ 7-5-2012 03:28:19 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 23-5-2012 07:12






" รับทราบครับ ฮินะ-โดโนะ "

เราได้จดจำสิ่งที่ฮินะงิกุบอกพร้อมกับเดินไปกดตู้ขายคูปองน้ำดื่มที่เธอบอก . . .

~ บัตรนี้ใช้แทนเงินได้สินะ ~

เราได้ครุ่นคิดในใจก่อนที่จะหยิบบัตรแพลตินั่มสุดเท่ขึ้นมาชูให้กับตู้ขายคูปองดู . . .

. . . . นิ่งสนิทไม่มีอะไรเกิดขึ้น . . . ดูเหมือนว่าตู้ขายบัตรจะไม่มีการทำงานใดๆเลย ถ้ารองสังเกตุดีๆ เหมือนกับว่าจะมีช่องใส่เหรียญ หรือ ใส่ธนบัตรเสียด้วย

อาจจะสามารถซื้อมันได้ผ่านช่องเหล่านี้ก็ได้?


~ หรือว่าตู้นี้จะเสียกันนะ . . . ~

เราได้ทำท่าคิดในใจก่อนที่จะลองสำรวจมองดูที่ตู้นั่นและได้ลองใส่บัตรผ่านช่องแปลกๆที่ปรากฏอยู่บนตู้

~ ห๊ะ !! อะไรน่ะ !! นี่ตู้นี้มันขโมยบัตรเราอย่างนั้นเรอะ !! ~

เราได้มองเครื่องขายคูปองนี้ด้วยท่าทางอาฆาตแค้นที่ได้ขโมยของติดตัวที่มาสเตอร์ให้เข้าไปด้านในตัวของมัน พร้อมกับชักดาบโซคาริเบิร์นออกมายืนขู่ทันที !!

. . .  ยังคงนิ่งสนิทอยู่ ดูเหมือนว่าตู้น้ำจะยังคงอยู่เฉยๆแบบนั้น แต่คนที่อยู่รอบๆ เริ่มสงสัยกันแล้วว่าเซเบอร์กำลังทำอะไรอยู่? กำลังทะเลาะอยู่กับตู้ขายบัตรหรอ? ไม่มั้ง?

??? : เฮ้อ อีกนานมั้ยเนี่ย รอนานแล้วนะ. . . - เสียงคุ้นหูของเซเบอร์ดังมาจากด้านหลังพอหันมาก็พบกับ ชายที่เซเบอร์เจอเมื่อเช้านี้ ร่างสูงยาวผมขาวสลับดำ ตาดุๆ และเป็นพวกชอบใช้ความรุนแรง

??? : แล้วตั้งท่าอะไรของเธอน่ะ ทำอย่างกับกำลังถือดาบอย่างนั้นแหละ? - ชายหนุ่มยังคงพูดเหมือนกับว่าเซเบอร์นั้นคือผู้หญิงอยู่อย่างนั้น ( หน้าตาสวย และเสียงยังคล้ายๆเลยทำให้เข้าใจไปแบบนั้น )


" เจ้าเมื่อตอนเช้านี่นา !! "

เราได้ทำท่าตกใจขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นชายหนุ่มคนนั้นก่อนที่จะเก็บดาบลงฝักและเริ่มถามชายหนุ่มขึ้น

" บัตรของเราถูกตู้นี่มันขโมยไปน่ะ "

??? : หา? บัตร บัตรอะไร? - เขาเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย

??? : ไหนดูสิ . . . เห้ย!? - ชายหนุ่มอุทานออกมาก่อนจะรีบกดปุ่มยกเลิกการแลกที่เกือบจะกินบัตรเครดิตเข้าไปจรงๆแล้ว

??? : ยัยบ้า!? ใครเขาสอนให้เธอเอาบัตรเครดิตไปยัดในตู้เหรียญหาาาา? - เขาดุเซเบอร์ที่ไม่รู้เรื่องอะไรอีกแล้ว


" ก็ข้าแสดงป้ายให้ตู้นี้เห็นแล้วแต่ไม่มีการตอบสนองใดๆข้าก็เลยลองใส่บัตรดูน่ะ "

เราได้ตอบชายหนุ่มตรงหน้านั่นอย่างตรงไปตรงมา

??? : ยัยบ้า แล้วมันจะทำงานให้เธอมั้ยห๊า? - ชายหุน่มพูดด้วยอารมณ์หลุพหงิดกับการตอบเมื่อครู่ ก่อนจะเดินมาหยอดเหรียญและแลกแบ๊งค์สาธิตให้เป็นตัวอย่าง

??? : เขาให้เอาเงินสด กับแบ็งซื้อต่างหาก สำหรับตู้นี้นะ . . .


" เอ๋ ? แล้วบัตรนี้มันใช้ยังไงล่ะ ? "

เธอยังคงถามชายหนุ่มคนนั้นต่อหลังจากที่เขาได้สาธิตวิธีใช้เงินสดให้ดู

??? : เน่จะกวนประสาทชั้นก็ให้มันมีขอบเขตุหน่อยเถอะ . . . - ชายหนุ่มขู่เซเบอร์ที่พูดแบบนั้นออกมาอย่างไม่น่าเชื่อว่าจะคนไม่รู้วิธีใช้บัตรเครดิตด้วย

??? : ไอ้นี่เขาเอาไว้ซื้อของ หรือจ่ายเงิน แทนเงินสด สำหรับพวกร้านอาหาร หรือจำนวนเงินสูงๆ  หรือ ชำระเงินผ่านร้านในระบบหักยอดเงินจากบัญชีต่างหากเล่า . . . เอามายัดตู้หยอดเหรียญแบบนี้ มันคงจะทำงานให้เธอหรอก . . .


" อืม . . . เข้าใจยากจริงๆเลยนะ ของพวกนี้เนี่ย งั้นก็หมายความว่าเราใช้บัตรใบนี้กับสถานที่ที่เรียกว่าโรงเรียนไม่ได้ แต่ใช้กับร้านค้ากับร้านขายอาหารอื่นๆได้สินะ ? "

เราได้ทำท่าครุ่นคิดพลางค่อยๆรับบัตรนั่นคืนจากชายหนุ่ม และได้เอ่ยถามเขาถึงความเข้าใจของตัวเองอีกครั้งนึ

??? : หา นี่เธอหลุดมาจากยุคไหนเนี่ย ถึงไม่รู้จักบัตรเครดิต. . . - ชายหนุ่มถามเนือยๆ ด้วยน้ำเสียงไม่อยากเชื่อซักเท่าไหร่

??? : เสื้อผ้าที่ใส่อยู่ก็ดูออกเป็นพวกหรู ไม่น่าจะได้ยินคำถามแบบนี้จากเธอเลยจริงๆแฮะ . . .


" เสื้อผ้านี่เป็นของมาสเตอร์น่ะ "

เราได้ตอบชายหนุ่มตรงหน้าอย่างตรงไปตรงมาเช่นเดิม

" แล้วก็บัตรนี่ก็เป็นของมาสเตอร์ด้วยเหมือนกันน่ะ "

??? : ห่ะ? เธอใส่เสื้อผ้าร่วมกับมาสเตอร์อย่างนั้นเรอะ? . . . - ชายหนุ่มแสดงรีแอ็คชั่้นไม่อยากเชื่อว่าจะได้ยินเรื่องแบบนี้กลางวันแสกๆ

??? : ไอ้เรื่องบัตรเครดิตยังพอว่านะ นี่เธอถึงขนาดใส่เสื้อผ้าร่วมกันเลยเรอะ? - ชายหนุ่มพูดตามความคิดที่ไกลไปจากความหมายที่เซเบอร์ตั้งใจจะบอกไปนิดหน่อยรึเปล่านะ?


" เอ๋ ? ใช่น่ะ แต่ก็ไม่ได้ใช้ร่วมกันหรอกนะ ข้ายืมเสื้อผ้าอีกชุดของมาสเตอร์มาใส่น่ะ "

เราได้อธิบายขึ้นอีกครั้งด้วยใบหน้าที่แสนจะใสซื่อ

??? :  . . . . - ชายหนุ่มนิ่งไปพักหนึ่งด้วยความอายกับความคิดเลยเถิดของตัวเอง . . .

??? : . . . ถ้างั้นกลับมาเข้าเรื่องก่อน เธอมีเหรียญ หรือพวกธนบัตรหรือเปล่า? - ชายหนุ่่มรีบดึงกลับเข้าเรื่องตู้แลกบัตรเครื่องดื่มในทันที


" มีสิ !! นี่ไงล่ะ "

เราได้ยิ่นเหรียญรางวัลอัศวินโต๊ะกลมให้กับชายหนุ่มดูทันที

แฉะ!!! เสียงดาบไม้ตีหัวของเซเบอร์เบาๆ แบบเก็บเสียงเข้าให้

??? : เหรียญ '' เยน ''  น่ะเข้าใจมั้ยยัยบ้า อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่องแม้กระทั่งสกุลเงินนะ - ชายหนุ่มพูดเสียงดุ และยังมีรอยหยักบนหน้าแสดงถึงความโกรธ


เราได้รีบหลบดาบไม้นั่นออกอย่างทันควัญเนื่องจากมันเป็นการลงดาบแบบเดิมนั่นเองเลยทำให้เราเรียนรู้และจำได้

" การโจมตีแบบเดิมๆใช้กับข้าเป็นครั้งที่ 3 ไม่ได้หรอกนะ !! "

เราได้พูดขึ้นพลางหยุดทำท่าครุ่นคิดอย่างเคร่งเครียด . . .

" เหรียญ "เยน" มันคืออะไรเหรอ ? "

??? : . . . . . . - ชายหนุ่มตัวสั่นริกๆ ก่อนจะยิ้มด้วยรังสีอาฆาตให้เซเบอร์

??? : เน่ เธออยากได้อะไรบอกมาเลยดีกว่า ชั้นชักจะรำคาญแล้วนะรู้ป่ะ? . . . รีบๆ บอกมาซะ แล้วเอาคำถามนี้ไปถามมาสเตอร์เธอซะนะ เข้าใจมะ?


" เราต้องการตั๋วแลกซื้อ ชาข้าวบาเร่ ของ Zenya น่ะ "

เราได้ตอบชายหนุ่มถึงตั๋วที่เราต้องการแลกซื้อในครั้งนี้

??? : . . . - ชายหนุ่มรีบหยอดเหรียญลงไปสองถึงสามเหรียญก่อนจะยื่นคูปองให้กับเซเบอร์

???: เอ้า ร้านขายน้ำอยู่ฝั่งตรงข้าม เอาไปแลกมาซะ เข้าใจ๋?


เราได้รับบัตรนั้นไว้พร้อมกับหันหน้าไปทางที่ชายหนุ่มได้ชี้บอกทางให้และหันกลับมาหาเขาอีกครั้งนึง

" ขอบคุณเจ้ามากนะ "

เราได้ค่อยๆหันมาเอ่ยขอบคุณชายผู้นั้นอีกครั้งก่อนที่จะมุ่งหน้าไปยัง ฝั่งทางเข้า [ A-4 ] ตามแผนที่ที่แสดงไว้ตามผนังของสิ่งก่อสร้าง(ตึก)
เมื่อเซเบอร์มาถึงที่หมาย ดูท่าทางตอนนี้คนจะไม่ชุกชุมกันเสียเท่าไหร่พอที่เธอจะต่อแถวซื้อน้ำชาจากออเดอร์ที่ได้รับมาได้

คุณป้าร้านขายน้ำ : รับอะไรดีจ๊ะ หนุ่มน้อย? - คุณป้ายิ้มทักทายตามประสาแม่ค้ากับเซเบอร์พลางถาม


เราได้ค่อยๆยื่นตั๋วให้กับคุณผู้หญิงสูงอายุที่ยืนประจำร้านขายเครื่องดื่ม

" ผมขอเป็น ชาข้าวบาเร่ ของ Zenya ครับ "

คุณป้าร้านขายน้ำ : นี่จ๊ะ - คุณป้าขวดพลาสติกให้กับเซเบอร์ซึ่งดูลักษณะขวดบรรจุแล้วไม่เหมือนกับที่เซเบอร์เคยเห็นมาก่อนเลย

คุณป้าร้านขายน้ำ : รับ แก้วกับน้ำแข็งเพิ่มด้วยมั้ยจ๊ะ?


~ อืม . . . ฮินะ-โดโนะไม่ได้สั่งของพวกนี้นี่นา . . . แต่ว่าเหลือไว้ดีกว่าขาด เอาไปก่อนแล้วกัน . . . ~

" งั้นผมขอรับของสิ่งนั้นด้วยแล้วกันครับ "

เราได้ตอบป้าร้านขายน้ำและรับแก้วกับน้ำแข็งกลับไปที่ห้องอาหารและไปหาฮินะงิกุที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารทันที

" นี่ครับ ฮินะ-โดโนะ "

เราได้ค่อยๆวางชาข้าวบาเร่ที่ฮินะงิกุสั่งพร้อมกับแก้วและน้ำแข็งที่ได้รับมาแยกไว้ต่างหากบนโต๊ะ

ฮินะงิกุ :  ช้าจังเลย ... หลงทางอยู่สินะเซเบอร์คุง? - ฮินะงิกุ หันมาหาเซอเบอร์

ฮินะงิกุ : กะแล้วเชียวว่า ชั้นน่าจะไปเป็นเพื่อนเธอจริงๆ . . . -


" ไม่ใช่เรื่องหลงทางหรอกครับ ฮินะ-โดโนะ . . . "

เราได้ค่อยๆนั่งลงที่ด้านตรงข้ามและเริ่มเล่าวีรกรรมตู้กดน้ำให้กับฮินะงิกุฟังตั้งแต่ต้นในขณะที่นั่งทานกันอยู่

ฮินะงิกุ : เอะ ไม่ใช่หรอกหรอ? - ฮินะงิกุ เอ่ยถามย้อนไป ถ้าหากไม่ใช่เรื่องนั้นแล้วเรื่องอะไรล่ะ หญิงสาวคิด
แต่มาดูอีกทีตอนนี้รู้สึกว่าข้าวผัดอมเริกันของพวกเธอจะเย็นซะแล้ว . . .~


" ก็ตู้ประหลาดมันขโมยบัตรของมาสเตอร์ของผมไปน่ะครับ เลยเสียเวลาในการเอาบัตรคืนอยู่นานเลย แต่ก็โชคดีที่มีผู้ชายผมสีขาวหน้าตาสมชายคนนึงมาช่วยเหลือไว้น่ะครับ "

เราได้เอ่ยอธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างละเอียด
เนื่องจากฮินะงิกุ ยังไม่ค่อยรู้จักกับคนที่เซเบอร์กล่าวถึงเธอจึงได้แค่นั่งฟังเหตุการณ์นั้น พลางเอามือกุมขมับตัวเอง อย่างช่วยไม่ได้

ฮินะงิกุ : เอ่อ ทำไมทีชั้นซื้อล็อตตะลี่ไม่ถูกรางวัลใหญ่ๆบ้างนะ .  .  . - เธอบ่นพึมพำกับตัวเองพลางยิ้มแห้งๆให้เซเบอร์

ฮินะงิกุ : เอาเถอะตอนนี้ทานข้าวกันก่อนเถอะนะ ขอบคุณสำหรับน้ำชานะ~


" ครับ ฮินะ-โดโนะ "

เราได้ตอบฮินะงิกุสั้นๆและนั่งทานอาหารกับเธอจนเสร็จและเดินกลับห้องเรียนไปพร้อมๆกัน

ย้ายมายังห้องเรียน

ดูเหมือนว่าคาบต่อไปจะเป็นชั่วโมงของกิจกรรมชมรม ซึ่งดูท่าทางเซเบอร์จะเห็น ว่ากระเป๋าของฮินะงิกุนั้นเองก็มีห่อผ้ารูปร่างคล้ายๆดาบไม้อยู่หรือเปล่า?

ฮินะงิกุ : ชั่วโมงนี้เป็นคาบชมรมน่ะ เซเบอร์คุงตัดสินใจหรือยังว่าจะเข้าชมรมไหน? - ฮินะงิกุเอ่ยถามพลางเดินมาที่โต๊ะของตัวเองพลางควานหาบางอย่างใต้โต๊ะของเธอ


" ตอนนี้ผมเองค่อนข้างจะสับสนอยู่เหมือนกันทั้งเรื่องที่เกิดขึ้นและเรื่องมาสเตอร์ คงจะเลือกสถานที่ที่จะทำให้ผมสงบลงบ้างก่อนน่ะครับ "

เราได้ตอบฮินะงิกุพร้อมกับมองไปยังหญิงสาวที่ค้นหาอะไรอยู่นั่น

" มีอะไรให้ช่วยรึเปล่าครับ ? "

ฮินะงิกุ : ถ้าอย่างนั้นแวะไปชมรมของชั้นหน่อยมั้ย? ชมรมเคนโด้น่ะ - ฮินะงิกุเสนอก่อนจะหยิบใบปลิวออกมาจากใต้โต๊ะและยื่นให้เซเบอร์

ฮินะงิกุ : ที่นั่งเสียงไม่ค่อยดังด้วยแถมเป็นกีฬาที่ใช้ทั้งสมาธิทั้งร่างกายนะ ว่างั้นมั้ย?


" งั้นก็ได้นะครับ "

เราได้ตอบตกลงกับฮินะงิกุและเดินตามเธอไปยังชมรมเคนโด้

ฮินะงิกุ : ถ้างั้นไปกันเถอะ - ฮินะงิกุหยิบห่อผ้านั้นขึ้นมาถือพาดบ่าของตัวเองก่อนจะเดินนำเซเบอร์ออกมายังทางออกสนามกลางแจ้ง มายังโรงฝึกที่อยู่ใกล้ๆกับโรงยิมฯ

ภาพบรรยากาศด้านในเต็มไปด้วยความสงบและแฝงไปด้วยสมาธิ สมาชิกด้านในที่สวมชุดฝึกเคนโด้กำลังฝึกฟาดอากาศกันอยู่ อย่างพร้อมเพียงและดูเหมือนว่าคนคุมจะเป็นคนที่ช่วยเซเบอร์แลกตั๋วเครื่องดื่มเมื่อกี้นี้



??? : เสียงเบาไปแล้ว!! เสียงลมยังดังซะกว่าอีก!! - ชายหนุ่มกระตุ้นด้วยน้ำเสียงเข้มก่อนจะใช้ดาบไม้ของตัวเองตีพื้นเสียงดังปลุกใจให้เหล่าสมาชิกขยันขันแข็งกันมากขึ้น

ฮินะงิกุ : อืมม ถึงจะดังแบบนี้คงไม่เป็นอะไรเนอะ?


" อ๊ะ !! เจ้านี่นา !! "

เราได้มองไปยังชายหนุ่มผมขาวทีได้ช่วยเหลือในหลายๆเรื่องไว้ตั้งแต่เข้ามาที่โรงเรียนพร้อมกับมองไปภายในชมรมแห่งนี้

" ครับ ฮินะ-โดโนะ ผมคิดว่าที่นี่คงจะช่วยเสริมสมาธิให้กับผมได้ดีทีเดียวล่ะครับ

ฮินะงิกุ : อื้อ ถ้าได้ยินแบบนั้นค่อยสบายใจหน่อย - ฮินะงิกุหัวเราะเบาๆกับท่าทีขึงขังของเซเบอร์ก่อนที่ชายคนนั้นจะเดินมาหาทั้งสองคน

??? : ไง ฮินะ? มาถึงแล้วเรอะ? หือ? - ชายหนุ่มเดินมาทักทายฮินะก่อนจะหันมาเจอเซเบอร์แล้วเกิดสีหน้าเบื่อโลกขึ้นมาในทันที

ฮินางิกุ : รุ่นพี่ บอกแล้วไงคะว่าให้อย่าเรียกสนิทสนมแบบนั้นน่ะ? - ฮินางิกุค้อนใส่ด้วยความไม่พอใจใส่เขา

??? : อ่าๆ เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ ว่าแต่เธอมายัยนี่มาด้วยหรอ? - ชายหนุ่มพูดน้ำเสียงหน่ายๆ พลางชี้มายังเซเบอร์

ฮินางิกุ : ยัย? เซเบอร์คุงเป็นผู้ชายนะคะ เขาเป็นนักเรียนแรกเปลี่ยนในชั้นเรียนของหนูเองน่ะ

??? : หา? ผู้ชาย ? ยัยนี่ผู้หญิงไม่ใช่เรอะ? . . . - ชายหนุ่มลองมองเซเบอร์ด้วยสายตาสำรวจและพิจารณาอย่างละเอียด

??? : เฮอะๆ ไม่แปลกหรอกที่จะดูไม่ออกแฮะ เสียงก็ห้าวๆ ทรวดทรงก็เหมือนผู้ชายแถมใส่สูทขึ้นอีกนะ พ่อหนุ่มน้อยไร้เดียงสา?


เราได้มึนงงกับสถานการณ์เบื้องหน้าพักนึงก่อนที่จะตอบขึ้นสั้นๆกับทั้งสอง

" คือว่าจริงๆแล้ว ผมเป็นผู้หญิงครับ "

เสร็จสิ้น
เจ้าหญิงลีน่า V.3
เจ้าชาย~!
โพสต์ 8-5-2012 02:35:21 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย nutchsnon เมื่อ 12-5-2012 02:26

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Melonpang เมื่อ 12-5-2012 02:06

ซานะ : อืม . . . แสดงว่ายังไม่ตื่นสินะ? - เสียงของซานะยังคงดังอยู่ด้านนอก ก่อนจะเงียบไปครู่หนึ่ง

ซานะ : ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวหนูจะให้พี่เซนะมาปลุกแล้วนะค้า ... - เสียงเธอกระซิบบางเบาผ่านประตูซึ่งไม่รู้ว่าชินจะได้ยินหรือเปล่า


" . . . เดียวๆๆๆ ตื่นแล้วๆ "

ตาสว่างในทันใด..

" . . โอ๊ย ข..ขอเตรียมตัวสักแปปนะ ซานะจัง "

ชินพูดก่อนที่เค้าจะลุกขึ้นอย่างมึนๆ..

ซานะ : ฮิฮิๆ ถ้างั้นขอรบกวนหน่อยนะค้า - แกร๊กเสียงประตูห้องได้ถูกเปิดออก ดูเหมือนว่าซานะจะเข้ามาในห้องของชินแล้ว

ซานะ : โอนี่ซังเมื่อคืนหลับสะบายหรือเปล่าคะ? - เสียงเธอถามลอยๆ


" เอ๊ะ ? อา.. อื้อ ก็สบายดีนะ "

จู่ๆซานะก็เข้ามาโดยที่เค้าไม่ทันตั้งตัว ชินเลยตกใจเล็กน้อย

" . . . . . . . . "



โดยไม่ทันรู้ตัว..ชินก็เผลอจ้องเด็กสาวคนนี้อีกแล้ว .. ทำไมถึงละสายตาไม่ได้เลยนะ..

" อะ.. "

ลืมสนิทไปเลย ห้องเค้าตอนนี้มีแต่หนังสือ หนังสือ แล้วก็หนังสือ.. ซวยละ จะโดนคิดว่ายังไงละเนี่ย

" ม..ไม่ใช่นะ คือพวกนี้เป็นหนังสือที่.. เอ่อ ที่ใช้ในการเรียนน่ะ !! แล้วก็ถึงมันจะมีพวกนิยายปนอยู่ด้วยหน่อยก็เถอะ !! "

' นี้เราพูดบ้าอะไรออกไปละเนี่ย ! ทำไมเราต้องลนลานเวลาโดนเด็กผู้หญิงเห็นห้องตัวเองด้วย.. น่าอายชะมัด '

แม้ภายนอกจะดูวางมาด แต่ภายในของชิน เค้าพูดไม่เป็นภาษาเรียบเรียงคำพูดไม่ถูกแล้ว..หรือจะเป็นเพราะเพิ่งตื่นนอนกันนะ ?

ซานะ : หือ? ทำท่าทางแปลกๆ จังเลยนะคะ โอนี่ซัง - ซานะยิ้มอย่างใสซื่อพลางเดินมาจัดที่นอนให้ชิน

ซานะ : หนังสือพวกนั้นหนูเองก็เคยเจอคล้ายๆกันกับของพี่เซนะกับพี่คิริโนะบ่อยๆ เพราะงั้นไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ

ซานะ : พี่สาวเองก็บอกแล้วว่าโอนี่ซังก็ต้องมีหนังสือพวกนี้แน่นอน ถ้าไม่ได้เป็น ooo ซะก่อน - เธอยกนิ้วยกตัวอย่างพลางพูดคล้ายๆกับเซนะขึ้นมา


' . . . . รุ่นพี่เซนะ '

' เสียมารยาทจริงๆ น่าทุบหัวสัก 2 ที ... '

ชินบ่นกับจำเลยที่ไม่ได้อยู่ที่ตรงนี้ด้วย ...

" เรื่องนั้นช่างมันเถอะ . . . อะ ขอบคุณนะ "

เค้าจัดเก็บหนังสือ ก่อนที่จะหยิบกระเป๋า.. ในขณะที่ซานะเข้ามาจัดเตียงให้เค้าอยู่

" จะว่าไป ซานะ..จัง ตื่นเช้าแบบนี้เสมอๆเลยเหรอ? "

ซานะ : ค่ะ ปรกติซานะก็ตื่นประมาณนี้แหละ เพราะหนูต้องคอยปลุกพวกพี่สาวให้ตื่นเช้าๆน่ะ - ซานะอธิบายพลางจัดที่นอนให้เรียบร้อย

ซานะ : โอนี่ซังก็รีบแต่งตัวแล้วลงไปทานมื้อเช้านะคะ หนูกับเอลซ่าซังเตรียมมื้อเช้าไว้ให้แล้ว - สาวน้อยยิ้มบางๆให้ก่อนจะเปิดประตูออกจากห้องไป


จากนั้นไม่นานเค้าก็แต่งตัวเสร็จ  ชินเดินออกมาจากห้องแล้วเดินไปตามทาง ด้วยอารมณ์มึนนิดๆ

- ไม่กี่นาทีต่อมา -

" อรุณสวัสดิ์ครับ รุ่นพี่เซนะ "

หลังจากที่ผ่านบันไดน่าเวียนหัว ในที่สุดชินก็มาถึงห้องอาหาร.. ที่นี้กว้างอย่างที่คิดจริงๆ

เมื่อมาถึงห้องอาหาร ดูท่าทางสาวๆทั้งสามจะมารอรับประทานอาหารเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

เซนะ : ชินคุง อรุณสวัสดิ์ - แน่นอนว่าเธอเป็นคนแรกที่กล่าวทักทายชิน ตามมาด้วยซานะและเหมือนเดิมที่คิริโนะไม่แม้แต่จะมองหน้าชิน


หลังจากที่ชินทักทายทุกคนตามปกติก็

" อรุณสวัสดิ์ คิริโนะซัง "


เค้ายิ้มให้และทักทายคิริโนะด้วยน้ำเสียงหวานๆที่เหมือนผู้หญิง โดยไม่ทันสังเกตท่าทีไม่เป็นมิตรแต่ก็ไม่ได้แผ่รังสีรังเกียจ(?)ของคิริโนะ
ก่อนที่จะไปนั่งทานข้าวในที่เดิมกับเมื่อวาน

" จะว่าไป ทุกคนไปโรงเรียนกันยังไงหเรอครับ ? .. ผมเห็นข้างนอกมีแต่ป่า.. "

' ..อยากถามว่าที่นี้ที่ไหนอยู่หรอก แต่ช่างมันละ '

คิริโนะ : ฮึ! - อย่างที่ชินคิดไว้เธอไม่แม้แต่จะสบตาเขาเลยแถมยังสบัดหน้าหนีอีกด้วย

เซนะ : น่าๆ อย่าคิดมากเลย แต่ว่า ขอฟังเสียงหวานๆตะกี้อีกทีสิ นะๆ แฮกๆ . . . -รุ่นพี่เซนะยังคงตบมุขแปลกๆ พร้อมกับท่าทาหื่นกระหอบอีกครั้งจากที่เมื่อวานก็ทำให้ดูไปแล้วสองถึงสาบรอบรึเปล่าเค้าก็จำไม่ได้

ซานะ : พวกพี่สาวเขาก็นั่งรถส่วนตัวไปน่ะค่ะ ที่บ้านเรามีพนักงานขับรถรับส่งด้วย เพราะงั้นตอนเย็นโอนี่ซังก็อย่าลืมกลับพร้อมกับพวกพี่สาวนะคะ


" อ่า..อื้อ "

ชินฟังไม่ค่อยเข้าหูเท่าไหร่ เพราะเค้ากำลังดื่มดำกับกาแฟที่ไม่เคยทานมาก่อน ...

' ว่าแต่ อย่าคิดมากเนี่ยนะ.. '

เป็นการให้คำตอบที่พิลึกดี รุ่นพี่คนนี้..แต่เค้าก็คิดว่า ช่างมันเถอะ ในเวลาต่อมาก่อนที่จะกินอาหารเช้าต่อไป

ไม่นานนักมื้อเช้าก็ได้จบลงที่ความเงียบ แต่เมื่อเซนะและคิริโนะกำลังลุกออกจากที่ของตัวเอง ซานะก็ได้ เรียก พี่สาวทั้งสองคนเอาไว้ก่อน

ซานะ : เอ่อ พี่คะ วันนี้หนูว่าจะไปซื้อเครื่องเทศ กับ พวกไข่ซะหน่อย หนูอาจกลับช้าหน่อยนะคะ

เซนะ : หือ? ไปกับเอลซ่าหรอ?

ซานะ : อ่ะ ขากลับว่าจะกลับพร้อมเพื่อนน่ะค่ะ เลยจะให้เอลซ่าจังไปรับที่ร้านสะดวกซื้อ

คิริโนะ : . . . อย่ากลับสายนักล่ะ ดูแลตัวเองด้วย เข้าใจนะ?

ซานะ : อื้อ~!

เซนะ : ถ้างั้นพวกเราไปโรงเรียนกันเถอะ ชินคุง~

คิริโนะ : เอะ? ทำไมต้องให้หมอนี่ไปพร้อมเราด้วยล่พี่?

เซนะ : แหม จะให้เขาเดินไปโรงเรียนทั้งที่ไม่รู้จักแถวนี้ดี เดี๋ยวก็เดินไปไม่ถึงประตูบ้านหรอกนะ~


' ป.. ประตูบ้านก็หลงได้เรอะ.. ว่าแต่คิริโนะซังนี้ อะไรจะเกลียดเราขนาดนี้ .. '

" ถ้าอย่างนั้น..ส่งผมที่ประตูบ้านก็ได้ครับ เดียวหาทางไปเอง "

ชินพูดกับทั้ง 2 พี่น้อง เพราะยังไง นั่งรถกับสองสาวก็เป็นอะไรที่อึดอัดพอสมควร..
ยิ่งถ้าพี่น้องคู่นี้(ถ้านั่งเงียบๆ) ก็เป็นคนที่สวยเอาการเสียด้วยสิ

' ก็จากสาขาดาวเด่นนินะ.. '

" คิริโนะซังเองก็ลำบากใจที่ผมจะนั่งไปด้วยใช่ไหมละครับ "

ชินพูดพร้อมยิ้มให้คิริโนะ ยังไงก็ตามเพราะเรื่องเมื่อวานทำให้เค้าเค้าใจนิสัยคิริโนะพอควรแล้ว..

เซนะ : ถ้าอย่างนั้นนั่งไปกับชั้นสิ - เซนะได้โอกาศได้รีบคว้าแขนของชินพลางพาเดินออกจากห้องไปในทันที

คิริโนะ : อ๊ะ เดี๋ยวสิ . . . โม่ พี่ . . . -

ซานะ : ไปดีมาดีนะค้า - ซานะโบกมือให้ทั้งสองคน และชินกับรุ่นพี่เซนะก็ได้เดินออกมายังหน้าบ้านพร้อมกับรถรับส่งสีดำสนิทสุดหรู

เซนะ : เข้าไปสิ ชินคุง


" เอ๊ะ เอ๋ แล้ว.. เอ่อ ช่างเถอะครับ รุ่นพี่.. "

เค้าจะถามว่าแล้วคิริโนะซัง .. แต่ว่า

' เดียวก็คงตามมาละมั้ง '

ชินคิดพลางขึ้นรถสีดำสนิทคันนั้นไป..

เมื่อชินเข้ามาในตัวรถ เซนะก็ได้เข้ามาด้านในตัวรถเช่นเดียวกัน แต่ดูเหมือนว่ารถคันนี้จะมีเบาะสำหรับนั่งหันหน้าชนกันเสียด้วยซึ่งผู้เป็นรุ่นพี่เองก็ได้มานั่งตรงข้ามกับชิน พลางยิ้มหวานให้

เซนะ : เป็นยังไงบ้าง ได้มานั่งรถหนูคันละ 10 กว่าล้านเยนน่ะ?~ - รุ่นพี่ถามคำถามพลางยิ้มหวานก่อนจะนั่งไขว่ห้างฯ

เซนะ : ส่วนไม่ต้องห่วงเรื่องคิริโนะหรอกนะ เดี๋ยวมีรถอีกคันไปส่งเธอน่ะ ~ ว่าแต่ชินคุง จะเข้าชมรมอะไรหรอ~


" ชมรมเหรอครับ? "

' นั่นสินะ..ยังไม่ได้คิดเลย '

รถไม่ได้แคบ จึงไม่เป็นปัญหาเท่าไหร่ กลับกัน มันนั่งสบายด้วยซ้ำ

" เอ่อ.. ยังไม่ได้คิดน่ะครับ "

" นอกจากพวกนวนิยายแล้ว ก็.. ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ "


ชินตอบไปตามตรง เพราะเค้าเองก็ไม่เคยเข้าชมรม และไม่ได้คิดจะเข้าด้วย ทั้ง ม.ต้น และ ม.ปลาย

เซนะ : หือ โรงเรียนนี้หน่วยกิตของวิชานี้ก็เยอะซะด้วยสิ ระวังจะเรียนไม่จบเอานะถ้าไม่รีบคิดน่ะ~ - รุ่นพี่เซนะชี้ริมฝีปากของไอยะพลางหัวเราะเบาๆ

เซนะ : ถ้างั้นมาอยู่ชมรมเดียวกับพี่ไหมล่ะ? ชมรมวิจัยสังคมมนุษย์น่ะ~ - รุ่นพี่เซนะยื่นข้อเสนอให้

เซนะ : ส่วนคิริโนะ รู้สึกว่าเด็กคนนั้นจะอยู่กับชมรมวิจัยมังงะแล้วก็อนิเมชั่นนะ แต่จริงๆก็ไม่ได้ทำอะไรไปมากกว่า นั่งอ่านมังงะ นั่งคุย อนิเมะเฉยๆแหละ


' อยู่ๆก็รู้สึกว่ารุ่นพี่สมเป็นรุ่นพี่ชะมัดเลยแฮะ '

" ฮะฮะ ขอบคุณครับ แต่ขอผมลองคิดสักนิดแล้วกัน "

ชินคิดว่าจะลองดูอะไรๆอีกสักพัก เค้าไม่ค่อยรู้สึกสนุกเกี่ยวกับชมรมเป็นพิเศษ ..

" ขอบคุณนะครับ [รุ่นพี่] "

ชินยิ้มให้กับรุ่นพี่เซนะ ก่อนที่เค้าจะหันออกไปมองนอกหน้าต่างแทน พลางนึกถึงเรื่องโรงเรียนในวัันนี้

เซนะยิ้มตอบก่อนจะนั่งเงียบ แต่พอมานั่งอยู่เฉยๆซักพักนึงแล้ว นี่สวนบ้านของรุ่นพี่ไกลจากประตูบ้านใช่เล่นเลยนะเนี่ย แถมกว้างอีกต่างหาก ขืนเขาออกมาเองสงสัยวันนี้คงไปไม่ถึงโรงเรียนแหงๆ

ไม่เกินสามสิบนาที ทั้งสองคนก็ได้มาถึงโรงเรียนเป็นที่เรียบร้อย

เซนะ : ถ้าอย่างนั้นพี่ขอตัวไปหาเพื่อนๆก่อนนะ มีอะไรโทรมาหาล่ะ พี่แอบเม็มเบอร์โทรศัพท์เอาไว้ในเครื่องของชินคุงแล้ว ไปนะ~


ได้ยินดังนั้น ชินจึงรีบหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาดูรายชื่อทันที

" ต..ตอนไหนกันเนี่ย "

' . . . . เอาเถอะ '

- ห้อง C -  [สาขาดาวเด่น]

ชินเข้ามาในห้อง แล้วนั่งที่นั่งของตนเองทันที ภายในห้อง นักเรียนยังคงไม่มากนัก.. คิริโนะซังยังมาไม่ถึง
และรู้สึกว่าอามามิซังคนเมื่อวานก็ยังไม่มา แต่เค้าก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ก่อนที่จะหยิบหนังสือของ "เลิฟคราฟ" ขึ้นมานั่งอ่าน
คนเดียว เพื่อรอเวลาโฮมรูม

" อีแบบนี้ คิริโนะซังมาถึงเราจะโดนวีนไหมเนี่ย.. "

ชินรู้สึกแปลกๆเล็กน้อย ก่อนที่เค้าจะนั่งอ่านหนังสือต่อไป..

ไม่นานนักคิริโนะได้มาถึงที่ห้องพร้อมกับนักเรียนร่วมห้องคนอื่นๆ ดูเหมือนว่าเธอจะมาเงียบๆและเดินมานั่งที่ของตัวเอง

คิริโนะ : พักกลางวันนี้ว่ารึเปล่า? - แต่จู่ๆ เธอก็ได้ถามขึ้นซะเฉยๆ

คิริโนะ : ยะอย่าเข้าใจผิดล่ะ นะนายยังไม่รู้ว่าที่นี่มีชมรมอะไรบ้างใช่มั้ย ชั้นจะพานายเดินดูชมรมซะหน่อย เข้าใจนะ?

[ Action Coin 5 ]
[ ตัวเลือก [ 1 ] ให้คิริโนะพาเดินดูชมรม [ 2 ]ให้เซนะเป็นคนพาไปดูชมรมอย่างที่คุยกันไว้เมื่อเช้า]


[1]

=A= ...... ไม่โดนวีนแถมคิริโนะคนนั้นยังอาสาพาไปเดินเองอีกด้วย ชินเหมือนเจอเรื่องแปลกปานโลกแตกก็มิปาน

" ... ก็ว่างนะ "

ส่วนหนึ่ง.. เธออุส่าห์จะพาไปเดินให้ ทั้งๆที่ไม่ใช่วิสัย
สอง.. ยังไงเราก็ต้องการไปดูชมรมต่างๆอยู่แล้ว
สาม.. รู้สึกว่าถ้าปฏิเสธ คงต้องเกิดเรื่องยุ่งยาก..

หลังจากเค้นสมองคิดใน 3 วิ เค้าก็ตัดสินใจที่จะตอบรับคำชวนของคิริโนะ

' ..จะว่าไปเมื่อเช้ารุ่นพี่เซนะบอกว่าคิริโนะอยู่ชมรมวิจัยมังงะแล้วก็อนิเมชั่นสินะ.. '

' ที่มาชวนเราผิดวิสัยแบบนี้คงไม่ใช่จะลากเราเข้าชมรมหรอกมั้ง.. ไม่สิ คิดแบบนี้ไม่ดีเลย เธออุส่า์ห์เสียเวลามาให้แท้ๆ '

ชินคิดเล่นๆ ไม่จริงจังอะไรนัก.. สำหรับเค้าที่ไม่มีจุดมุ่งหมายจะชมรมอะไรก็ได้อยู่แล้ว

" ถ้าอย่างนั้น ตอนกลางวันฝากตัวด้วยครับ.. "

..เผลอพูดสุภาพไม่รู้ตัว

คิริโนะ : ฮึ ดีใจไว้ด้วยล่ะ ที่ได้คนน่ารักอย่างชั้นพาเดินดูชมรมน่ะ - คิริโนะพูดเฉไฉพลางหลับหน้าที่แดงเล็กน้อยของตัวเอง

คิริโนะ : ส่วนเรื่องชมรมน่ะ ก็อย่างที่นายได้ยินมานั่นแหละนะ แต่ก็ไม่ได้เข้าไปบ่อยมากหรอก พี่ชั้นแค่บังเอิญไปเห็นตอนชั้นเข้าชมรมนานๆครั้งเท่านั้นเอง . . .


" ฮะ ฮะ.. "

ชินหัวเราะเบาๆ จากนั้นดูเหมือนอาจารย์จะมาเข้าคาบพอดี.. เค้าจึงหันกลับมาตั้งใจกับการเรียน

- พักกลางวัน -

คะแนนความสัมพันธ์ คิริโนะ + 3

คิริโนะลุกขึ้นจากที่นั่งของตัวเองพลางเดินมาหาชิน

คิริโนะ : ไปกันได้แล้ว - เธอเชิดหน้าหนีชิน ก่อนจะเดินออกไปรอที่หน้าห้อง

นักเรียนชาย : แหม นายนี่โชคดีจังเลยนะ ชิน ได้นั่งใกล้คนน่ารักสุดขรึมอย่างคิริโนะจังด้วย~ - เพื่อนที่นั่งอีกฝั่งนึงได้แอบแซว

นักเรียนชาย : อิจฉานายชะมัดเลย~ ว่างๆ ฝากชวนเธอไปนัดบอร์ดกับพวกเราบ้างนะ~


" . . . . . . . "

เค้าไม่สนใจคำพูดพวกนั้นเท่าไหร่ ก่อนที่จะเดินออกไปหาคิริโนะที่รออยู่หน้าห้อง

" อื้อ ไปกันเถอะ "

ชินพูดจากนั้นก็เดินตามคิริโนะไป

' ไม่ว่าที่ไหนๆก็เหมือนกันเลยสินะ.. '

" น่าเบื่อชะมัด.. "

เค้าคิดจากนั้นก็พึมพำออกมาเบาๆ แน่นอนว่าไม่มีใครที่จะได้ยิน..

คิริโนะ : พูดอะไรของนายอยู่น่ะ? - คิริโนะหันมาถามชินหลังจากที่พาเขาเดินมายังแผนผังโรงเรียน

คิริโนะ : ตรงนี้เป็นแผนที่คร่าวๆน่ะ จะไปที่ไหนกันก่อนดีล่ะ?

[ เลือกชมรมที่จะไปเยี่ยมที่แรก [ วิจัยมังงะ วิจัยสังคมมนุษย์ ชมรมการแสดง ประสานเสียง เคนโด้ ยิงธนู หนังสือพิมพ์ คหกรรม ]


" . . . . . "


ชินมองแผ่นกระดานอยู่แปปนึง จากนั้นเค้าก็ชี้ไปที่ [ชมรมคหกรรม]

" เอ่อ .. ผมขอลองไปดูที่นี้หน่อยได้ไหม? "


คิริโนะ : นายเป็นผู้หญิงหรือไงน่ะ? - คิริโนะ เอ่ยถามสั้นพลางจ้องด้วยสายตาไม่ไว้วางใจกับชิน ก่อนที่จะพามาที่ห้องชมรมคหกรรมที่ตั้งแยกออกมาจากตัวตึก

บรรยากาศรอบๆแต่งด้วยดอกไม้และปล่องไฟ? ถ้าทางที่นี่จะมีเตาอบขนมปังด้วยสินะ

เมื่อทั้งคู่มาถึงที่หมาย คิริโนะก็ได้มาหยุดอยู่ตรงหน้าต่างบานที่สำหรับไว้ชมกิจกรรมของชมรมนี้ มีสมาชิกอยู่หลายคนที่กำลังทำขนมและอาหารกันอยู่อย่างสนุกสนาน ดูอบอุ่นดีนะสำหรับบรรยากาศรอบๆ
โพสต์ 8-5-2012 22:31:09 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Blue_Moon เมื่อ 16-5-2012 20:40

ทากะเห็นผู้หญิงที่เค้าแอบมองเสมอๆและเด็กสาวอีกคนกำลังเดินสวนเค้าที่มาจากทางห้องเรียนเพื่อไปที่ห้องเพื่อเข้าเรียน

ทากะแอบมองไปที่ตาของหญิงสาว ทันใดนั้นเวลาของทากะก็เสมือนหยุดลง สติของเขาดูเหมือนว่างเปล่าไป ทากะยืนนิ่งอยู่ต่อหน้าหญิงสาวคนนั้น
กว่าเขาจะรู้สึกตัวหลังจากนั้น ร่างของหญิงสาวคนนั้นก็ได้เดินผ่านไปแล้ว

ทากะเอื้อมมือไปจับไหล่ของหญิงสาวที่เดินสวนไว้ โดยไม่ทันคิดอะไร
มือของทากะเอื้อมไปหญิงสาวคนนั้น ( แบบภาพสุดท้ายตอนจบ Angel_Beats)

??? - หือ? - หญิงสาวแสดงอาการรีแอ็คชั่นหันมาหาทากะในทันทีที่ไหล่ของเธอถูกแตะ ใบหน้าที่แน่นิ่ง ดวงตาสีทองผมสีขาวยาวลงมาถึงกลางหลังของเธอ คงจะบอกได้ว่าเป็นเด็กผู้หญิงที่สวยใช้ได้เลยทีเดียว

??? - มีอะไรหรอ? ชิโนมิยะซัง? - เธอถามทากะด้วยน้ำเสียงเบาและสายใบหน้าที่นิ่งเฉยนั้น



เธอจำชื่อเราได้แต่เรากลับไม่รู้จักชื่อเธอเลยเนี่ยนะ ทากะคิดในใจ
" เพลงที่เล่นตะกี้เพราะดีนะ . . . . ว่าแต่ คาบต่อไปคาบอะไรหรอ ? ? ? " ทากะถามแก้ขัด เขาฝืนทำตัวให้เป็นธรรมชาติมากที่สุด
" ฝากบอกอาจารย์ด้วยว่าเราไปนอนห้องพยาบาล จึงไม่เข้าคาบนะ " ทากะเกิดอาการขี้เกียจจึงบอกไปแบบนั้น

??? : วิทยาศาสตร์ . . . - หญิงสาวตอบทากะเบาๆ ก่อนจะหันมาหาเขา

??? : เป็นอะไรงั้นหรอ? . . .  - เธอเงยหน้าขึ้นช้าๆพลางถามด้วยสายตาและน้ำเสียงที่นิ่งเฉยนั้น


" วิชาวิทยาศาสตร์งั้นหรอ . . . " ททากะเงียบไปซักพักก่อนตอบคำถาม
" ไม่มีอะไรหรอก . . . . แค่ปวดล้าตามกล้ามเนื้อนิดหน่อย เหมือนคนแก่เลยเนอะ . . . แต่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ " ทากะตอบหญิงสาวโดนใช้ข้ออ้างที่ไม่เกี่ยวกับการเรียนเสียเท่าไร

??? : . . . - เธอมองทากะด้วยสายตานิ่งเฉยนั้นก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

??? : เข้าใจแล้ว เดี๋ยวจะเช็คชื่อให้นะ . . .


" ขอบคุณครับ ~ " ทากะยิ้มให้เพื่อเป็นการขอบคุณ
" ว่าแต่ห้องพยาบาลไปทางไหนหรอครับ คุณคานาเดะ . . . " ทากะลืมไปว่ายังไมค่อยชินกับสถานที่

คานาเดะ : . . .  ก็อยู่ตรงนั้นไม่ใช่หรอ? - คานาเดะบอกพลางชี้นิ้วไปข้างหลังทากะ ให้เห็นว่าห้องพยาบาลอยู่ตรงสุดทางเดินนี้เอง


ทากะหันไปตามนิ้วของหญิงสาว " โอ้อยู่ใกล้แค่นี้เองแหะ . . . "
"ขอขอบคุณอีกครั้งครับ คุณคานาเดะ" ทากะตอบแล้วเดินไปทางนั้น
แต่ทากะได้เดินขึ้นบันไดไป ทากะเดินไปเรื่อยๆเพื่อขึ้นไปด่านฟ้า ทากะอยากจะไปวาดรูปที่นั้น

หักคะแนนความประพฤติเนื่องจากโดดเรียน - 1

ดูเหมือนว่าบนดาดฟ้าตอนนี้จะมีเพียงแค่คุณหนูบางคนที่ยังดื่มด่ำกับอากาศยามเช้า และพ่อบ้านที่คอยปรณิบัติอยู่ไม่กี่คน

ซึ่งทากะเองอาจจไม่ชินกับภาพที่เห็นอยู่ก็ได้ คุณหนูกับพ่อบ้านจริงๆด้วยล่ะ.. .


". . . . . . . มีแต่พวกคุณหนูสินะ . . . ยังไงเขาก็คงไม่มายุ่งกับเราหรอก " ทากะพูดเบาๆ
ทากะจัดแจงเอาอุปกรณ์ขึ้นมาวาดภาพ ผู้หญิงที่เค้าเพิ่งจะได้เจอเมื่อกี้
ทากะหยิบหูฟังออกมาเพื่อฟังเพลง
สายลมเย็นๆตอนเช้าไปพัดผ่านร่างของเค้าในขณะที่เค้าวาดรูปหญิงสาวที่เจอเมื่อสักครู่ เพลงเบาๆที่เปิดอยู่ทำให้บรรยากาศเหมาะแก่การวาดรูปมาก เค้าวาดรูปท่ามกลางบรรยากาศนั้น

ตัดเข้ามาช่วงกลางวัน

ดูเหมือนว่าทากะจะนั่งวาดรูปเพลินไปเสียหน่อยจนออดพักกลางวันได้ดังขึ ้นทำไมเขาถึงรู้ เพราะเหล่าคุณหนูที่กำลังอ่านหนังสือเรียนและกำลังติวกับพ่อบ้านส่วนตัวอยู่นั้นได้ทะยอยกันลงไปจากด่านฟ้านี้แล้ว และมีนักเรียนบางส่วนได้ขึ้นมานั่งรับประทานอาหารว่างบริเวณนี้อีกด้วย


แสงแดดอันร้อนแรงยามเที่ยงส่องลงมาร่างของเด็กหนุ่ม บรรยากาศอันร้อนระอุช่างเข้ากับความวุ่นวายยามเที่ยงบนด่านฟ้านี้ แต่ดูเหมือนทากะจะไม่ได้สนใจเสียงเหล่านั้นเลย

"หืม . . . . เที่ยงแล้วหรอ . . . จะว่าไปเมื่อวานก็ไม่ได้กินข้าวเที่ยง . . .ไม่กินอีกวันคงไม่ตายหรอก . . ."ทากะยังคงวาดภาพต่อไปโดยไม่สนใจโลกภายนอกที่วุ่นวาย

คานาเดะ : ทำอะไรอยู่หรอ? - ใบหน้าที่ยื่นมาใกล้ๆ ทากะเป็นอย่างมากของคานาเดะอาจจะทำให้ชายหนุ่มตกใจเลยก็เป็นไปได้

คานาเดะ : ตกใจหรอ? . . . แต่ชั้นเรียก เธอนานแล้วนะ . . . แต่ไม่ตอบซักที . . .

คานาเดะ : บอกว่าป่วย ที่จริง อยู่ที่นี่ตลอดเลยสินะ? . . .


"!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!" ทากะถึงกับตกใจเมื่อหญิงสาวในรูปวาดโผล่มาตรงหน้า ทากะพยายามเก็บซ่อนรูปของเธอไม่ให้เธอเห็น
" จะไม่ให้ตกใจได้ไงละ เล่นโพล่มาแบบนี้ จะสะกิดหน่อยก็ไม่ได้นะ . . .  แล้วก็ปวดกล้ามเนื้อก็เลยมานั่งวาดรูปอยู่ตรงนี้ จะได้ไม่ต้องขยับมากไง . . . " ทากะยังคงพยายามเก็บซ่อนรูปวาดให้มิดชิดที่สุด

"แล้ว คุณคานาเดะ ไม่ไปกินข้าวกับคนอื่นหรอครับ ? ? ? "ทากะถามด้วยความแปลกใจที่เธอมาอยู่ตรงนี้

คานาเดะ : . . . - หญิงสาวมองทากะด้วยสายตานิ่งเฉยนั้น ก่อนจะตอบคำถามของทากะ

คานาเดะ : ปรกติก็ไม่ค่อยได้ไปกินกับใครหรอก. . . แต่ ซูสึซึกิซัง บอกว่าเธออยู่ที่นี่ ชั้นก็เลยทำหน้าที่หัวหน้าห้อง . . . มาดูอาการของเธอน่ะ . . .

คานาเดะ : แต่แบบนี้คงจะเข้าเรียนได้สบายๆแล้วสินะ . . .


"อืม . . . . ก็คงเข้าได้นั้นแหละนะ" ทากะตอบไป
" แล้วคานาเดะมีที่ไหน ที่สามารถซื้อข้าวแล้วกินข้าวเงียบๆได้มั้ย???"ทากะถามหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า

คานาเดะ . . . - ดูเหมือนว่าเธอจะกำลังคิดอะไรอยู่ทั้งที่ยังคงใบหน้านิ่งเฉยนั้นครู่หนึ่ง

คานาเดะ : ชั้นก็ไม่ค่อยรู้เหมือนกัน . . . ส่วนใหญ่ก็จะซื้อจากโรงอาหารแล้วนั่งทานคนเดียวเงียบๆ . . . - เธอเกริ่นชีวิตประจำวันของตัวเองซึ่งเธอคงคิดว่าอย่างน้อยมันก็น่าจะเป็นข้อมูลให้กับทากะได้บ้าง

คานาเดะ : แต่ ถ้าซื้อจากโรงอาหารแล้วค่อยเดินหาก็ได้ไม่ใช่หรอ? . . .

[ Action Coin ต้องการ 5 ]*
[ตัวเลือก [ 1 ]*ให้คานาเดะช่วยแนะนำให้ [ 2 ]ตามหาสถานที่เงียบๆ ด้วยตัวเอง [ 3 ] อื่นๆ ]


[ 1 ]*ให้คานาเดะช่วยแนะนำให้
"แล้วปกติคุณคานาเดะจะไปกินที่ไหนหรอครับ??? พอดีผมไม่ค่อยชอบที่ๆมันเสียงดังอย่างในโรงอาหาร เลยขอให้ช่วยแนะนำให้หน่อย "
ทากะถามกับหญิงสาว

คานาเดะ : ก็บอกไปแล้วนี่นาว่า ปรกติทานแต่ในโรงอาหารน่ะ .. .. - คานาเดะย้ำคำเดิมที่เพิ่งบอกไปไม่ถึงสิบนาทีกับทากะ

คานาเดะ : อืม . . . ห้องสมุดก็คงไม่ได้ . . . ถ้าจะให้สงบจริงๆ . . . น่าจะเป็นชมรมยิงธนู . . . แถวๆ นั้นมีต้นไม้ใหญ่อยู่ น่าจะนั่งหลบแดดได้นะ . . .

[ ตัวเลือก [ 1 ] กล่าวขอบคุณคานาเดะ [ 2 ] ลองถามดู [ 3 ] เปลี่ยนใจไกลไปกินที่โรงอาหารดีกว่า ]


[ 3 ] เปลี่ยนใจไกลไปกินที่โรงอาหารดีกว่า

"ขอบคุณครับ"ทากะยิ้มให้กับเด็กสาวเล็กน้อย
"แต่มันคงไกลไปผมคงต้องกินที่โรงอาหารเหมือนเดิมนั้นแหละครับ... ขอขอบคุณอีกครั้งที่แนะนำครับ" ทากะพยายามพูดรักษานํ้าใจ
"ว่าแต่ก่อนขึ้นมานี้คุณคานาเดะกินข้าวมาก่อนยังครับ?"ทากะถาม

คานาเดะ : ยังหรอก . . . พอหมดคาบเรียนแล้ว ชั้นก็ขึ้นมาดูเธอเลยน่ะ . . . - คานาเดะตอบตรงๆ



"งั้นไปกินกันมั้ยละ ผมจะได้เลี้ยงแทนคำขอบคุณที่เป็นห่วงด้วย" ทากะยิ้มให้ในขณะที่ชวนหญิงสาวไปทานข้าว

คานาเดะ : อื้อเข้าใจแล้ว . . .- คานาเดะพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะหันหลังให้ทากะ

คานาเดะ : ตามมาสิ จะพาไปที่โรงอาหารนะ - เธอบอก พลางเดินนำไปก่อน

[ ตัวเลือก [ 1 ] เดินตามเธอไป [ 2 ] เดินข้างๆเธอ ]


[ 1 ] เดินตามเธอไป

"รอกันหน่อยสิครับ คุณคานาเดะ . . . " ทากะเอ๋ยขึ้นหลังจากที่หญิงสาวเดินไป
ทากะเดินตามหญิงสาวคนนั้นไปโรงอาหาร

- ย้ายมายัง โรงอาหาร -

ดูเหมือนว่าโรงอาหารจะมีแต่คนพรุกพร่านเต็มไปหมดอย่างที่เขาคาดไว้ไม่มีผิดเลย คานาเดะได้เดินมายังตู้แลกบัตรอาหารพร้อมๆกับทากะ ก่อนจะยืนมองดูมันครู่หนึ่ง

คานาเดะ : อ้า ... แลกคูปองอาหารจากเครื่องนี้ก่อนนะ . . . - เธอหันมาบอกทากะพลางหันกลับมายืนมองเครื่องตรงหน้าตัวเองอยู่อีกครู่หนึ่ง


ทากะลองทำตามที่หญิงสาวบอก
"ว่าแต่ คุณคานาเดะจะกินอะไรหรอครับ?" ทากะถามหญิงสาว เพราะเค้าไปบอกแล้วว่าจะเลี้ยงข้าวเธอ

คานาเดะ : อืมมม วันนี้ไม่มีเมนู ที่ชั้นกินอยู่ทุกวันเลย . . . - หญิงสาวพยายามเงยหน้ามองหาปุ่มแลกที่ตัวเองเคยกดอยู่แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เมนูเดิมแล้ว

คานาเดะ : . . . ก็เลยไม่รู้เหมือนกันว่าจะกินอะไรดี . . . - เธอตอบทากะเบาๆ ก่อนจะทำหน้านิ่งๆ แต่ให้ความรู้สึกว่าเธอถอดใจกับเรื่องนี้แล้ว


. . . . .เอาไงดีหว่า คนจะเลี้ยงข้าวแต่คนถูกเลี้ยงดันไม่รู้ว่าจะกินอะไรเนี่ยนะ . . . ทากะคิดในใจ
" ...... ที่นี้มีห้องครัวกับวัตถุดิบให้ทำอาหารมั้ยครับ ?? " ทากะถามหญิงสาว
เป็นไงเป็นกันแล้ว . . . บอกว่าจะเลี้ยงก็ต้องเลี้ยงให้ได้วุ้ย . . . ทากะคิดในใจ

คานาเดะยืนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพยักหน้าตอบ

คานาเดะ : ถ้าเกิดเป็นชมรมคหกรรมล่ะก็ มีอยู่นะ . . . วัตถุดิบก็น่าจะมีเพราะ เมนูนั้นคนของชมรมนั้นก็ทำมาขายอยู่. . . - เธอตอบทากะไปตรงๆด้วยน้ำเสียงนิ่งๆนั้น

คานาเดะ : ถามทำไมหรอ? . . .


" แล้ววัตถุดิบเหล่านั้นมีของอาหารที่เธออยากกินอยู่มั้ยละ ถ้ามีละก็เดี่ยวทำให้ก็ได้ . . . . ถึงมันอาจจะไม่อร่อยมากก็ตามเถอะ . . . " ทากะตอบคำถามของหญิงสาว

คานาเดะ : ไม่ค่อยแน่ใจหรอก เพราะชั้นเองก็ไม่ใช่คนของชมรมนั้นนี่นา . . . แค่เคยได้ยินมาว่า . . . มีนักเรียนเคยไปขอใช้สถานที่ของชมรมนั้นทำอาหาร หรือว่าฝึกทำอาหาร น่ะ . . .


" จะลองไปดูมั้ยละถ้ามีผมจะได้ทำอาหารที่คานาเดะอยากทานให้เลย . . . " ทากะถามหญิงสาว
จะได้ไปจากโรงอาหารที่เสียงดังนี้ด้วย  . . . ทากะมองเห็นประโยชน์2ทางจึงชวนไป

คานาเดะ : . . . ถ้าเธอบอกว่าอย่างนั้น . . . จะไปด้วยก็ได้ . . . - หญิงสาวละมือจากเครื่องจำหน่ายตั๋วอาหารก่อนจะหันหลังมาเดินมาหาทากะ

คานาเดะ : ห้องชมรมคหกรรม อยู่ฝั่งตรงข้ามโรงอาหารน่ะ - คานาเดะบอกเส้นทางพลางชี้มือไปยังด้านหลังของทากะ เมื่อชายหนุ่มมองออกไป จึงเห็น ห้อง ที่สร้างขึ้นอยู่ใจกลางกระหว่างตึกเรียน B & C


"เพิ่งเห็นนะเนี่ย . . ." ทากะเผลอพูดออกมาเบาๆ
"ไปกันเลยมั้ย . . . " ทากะพูดกับหญิงสาวร่างเล็กที่อยู่ใกล้ๆ ำล่างกล่าวออกเดินไปกลางแสงแดดยามเที่ยง

คานาเดะพยักหน้าเบาๆ พร้อมกับเดินตามหลังทากะไปจนถึงที่หมาย

ดูเหมือนว่าตึกนี้จะกว้างอยู่พอสมควรและยังประดับไปด้วยกระถางดอกไม้ดูสบายตา ท่าทางชมรมนี้จะได้รับการสนับสนุนดีอยู่พอสมควร (จากภายนอกที่สังเกตุ )

เมื่อทากะมาถึง เขาได้มองผ่านกระจกไปยังด้านในเห็นว่ามีนักเรียนคละชั้นปี กำลังส่วนผ้ากันเปื้อนกำลังทำขนมและอาหารกันอย่างสนุกสนาน ซึ่งบรรยากาศไม่น่าจะใช่ที่ๆทากะชอบซักเท่าไหร่

[ ตัวเลือก [ 1 ] เข้าไป [ 2 ] อื่นๆ ]


[ 2 ] อื่นๆ ถามคานาเดะ

"เอายังไงดีละ . . . ไม่นึกว่าจะมีคนอยู่ พวกเราก็ไม่ใช่สมาชิกชมรมด้วยสิ . . . จะเข้าไปมั้ย ? ? ?" ทากะถามคานาเดะ
โพสต์ 10-5-2012 19:50:14 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย nutchsnon เมื่อ 13-5-2012 23:42

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Eureka_GL_World เมื่อ 13-5-2012 22:41

ปึกเสียงไอริแกะตะเกียบเสียงดัง พลางคิ้วกดลงเล็กน้อย

ไอริ : รีบๆ กินเข้าไปเถอะย่ะ~

ริสะ : ?

ริสะยิ้มงงๆอยู่แบบนั้นพลางคีบเส้นและจุ่มลงในซอสที่เตรียมเอาไว้ให้

ส่วนทางด้านไอริที่เพิ่งโดนแซวระยะเผาขนเมื่อครู่เองก็ คีบเส้นมาใส่ช้อนแล้วทานช้าๆ พลางมองออกไปด้านนอกร้าน

ไอริ : อืมม . . .

ริสะ : เป็นอะไรหรอไอริ? ดูเหม่อๆนะ?

ไอริ : เปล่าหรอก พอมากินอาหารอร่อยๆแบบนี้กับไอยะแล้วรู้สึกเซ็งๆ แปลกๆ - ไอริ แอบแซวคืนแถมยังไม่มองหน้าไอยะเลยด้วย


ผมยังคงหลับหูหลับตาทานส่วนของผมต่อไป เหมือนเสียงของประธานลอยเข้าหูซ้ายทะลุไปยังหูขวา

" แหมเป็นเกียรติ์จริง ๆ เลยนะครับ "

ผมยังคงตั้งหน้าตั้งตารับประทานต่อไป

" อาหารร้านนี้อร่อยมากเลยนะครับ คราวหน้าไว้ผมจะมากินอีกดีกว่า งวดนี้รู้สึกอาหารมันดูอืด ๆ เพราะอะไรสักอย่างนะครับ "

ผมยิ้มให้กับประธานด้วยประโยดกัดคืนตามแบบฉบับไม่ยอมแพ้ของผม

ก่อนที่กลับไปตั้งหน้าตั้งตาทานเหมือนเดิม
ไอริยิ้ม (แต่ก็มีสัญลักษณ์โกรธบนใบหน้าของหญิงสาว ) ให้พลางตอบเสียงเข้มกลั้วหัวเราะที่ดูฝืนๆ

ไอริ : โฮะๆ คราวหน้าก็มาคนเดียวสิยะ~ หรืออย่าบอกนะว่า เธอเป็นเด็กหลงน่ะ ไอยะคุง?

ริสะ : ???


" แหม ~ ผมคงไม่ความจําสั้นขนาดจําที่ตั้งร้านดี ๆ แบบนี้ได้ลงคอหรอกครับ "

ผมค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมามองหน้าประธาน พลางยิ้มให้เธอ

" แหม ผมหลับตาชิมราเม็งแปปเดียวลิ้วรอยขึ้นหน้าแล้วเหรอครับ ประธาน ฮะฮะ "

ไอริ : ว่าไงนะยะ ตะกี้พี่หูฝาดไปรึเปล่า ไอยะคุง? . . .  -  เธอถามเสียงเรียบพลางเริ่มยิ้มแบบมีรังสีอาฆาติมากขึ้นไปทุกระยะ

ไอริ : แหม น้ำที่ดื่มไม่มีแอลกอฮอแท้ๆ แต่ไอยะคุงกลับพูดอะไรก็ไม่รู้ออกมาได้ หรือว่าเมาแดดกันนะ?~


" ไม่นะครับ ผมยังสบายดี 1000 เปอร์เซ็นเลยล่ะครับ "

คราวนี้ผมลองลืมตาขึ้นมาดูอีกครั้ง ก็สัมผัสได้ถึงรังสีอาฆาติเหม็นขึ้นมาเลย

" แล้วตอนนี้ประธานก็ปล่อยกลิ่นแปลก ๆ ออกมาด้วยนะครับเนี้ย น่ากลัวจังเลย "

ไอริ : ไม่หรอกน่า ไอยะนั่นแหละต้องไม่สบายแน่ๆ ตอนสงสัยตอนเรียนอยู่คงเผลอโดนอะไรกระแทกที่หัวแน่ๆเลยสินะจ๊ะ~

ไอริมองไอยะด้วยสายตาเรียบๆชวนหงุดหงิดของเธอ แถมยังมีเสียงหัวเราะแปลกๆ ดังมาจากเธอเบาๆด้วย

ส่วนทางด้านริสะเองก็ไม่รู้จะทำยังไงกับเหตุการณ์ตอนนี้ดีเลยทำได้แต่ก้มหน้าก้มตากินส่วนของตัวเองไปเงียบๆ


" ถ้าอย่างงั้นผมขอสิ่งมายืนยันว่าผมยังสบายดี 1000 เปอร์เซ็นหน่อยล่ะกันครับ "

ผมหันไปที่รุ่นพี่ริสะที่กําลังก้มหน้าก้มตาทานโซบะอยู่นั้นเอง

" รุ่นพี่ริสะคร้าบ ~ ลองมองไปที่ประธานสินะครับ แล้วช่วยบอกผมทีว่าตอนนี้ประธานมีกลิ่นอายแปลก ๆ อะไรโชยออกมารึเปล่า "

ริสะ : เอะ? - ริสะถามเสียงหลงเมื่อไอยะหันมาถามเธอ พร้อมกับรอยยิ้มอันน่ากลัวของไอริ

ไอริ : ริสะ~ บอกไปตรงๆเลยสิ ว่าหมอนี่เริ่มเพ้ออะไรก็ไม่รู้แล้วเนอะจ๊ะ~ - น้ำเสียงที่เริ่มเข้มไปทุกประโยคของไอริเล่นเอาริสะแอบสั่นกลัวนิดๆ

ริสะ : จะจ๊ะ อะไอริจัง น่ารักอยู่ทุกวันอยู่แล้ว จะ จะไปมีของแบบที่ไอยะคุงบอกมาได้ไงล่ะเนอะ~ . . . - ริสะ พูดเสียงตะกุกตะกะพลางหน้าซีดเล็กน้อย

ไอริ : ดีมากจ๊ะ~ - ไอระสยายผมออกก่อนะหันมาหาไอยะ

ไอริ : ว่าไงล่ะ ไอยะ~ น้องเมาแดดมาจริงๆด้วยเนอะ~


" ฮะฮะฮะฮะฮะ "

คําตอบที่ผมมอบให้กับประธานคือเสียงหัวเราะของผม ที่ผมกลั้นเอาไว้มาได้สักพักแล้ว

" สนุกจริง ๆ ผมน่ะ... ไม่ได้ทําแบบนี้มานานมากแล้วล่ะ "

ผมค่อย ๆ ยกชามราเม็งที่ผมทานเส้นจนหมดขึ้นมาซดนํ้า แล้วก็วางลงกับโต๊ะ

" ลืมความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ไปหมด... ไม่น่าล่ะเพลงของผมมันถึงได้ไม่ส่งไปถึงใครเลย มัวแต่ปิดกั้นหัวใจเอาไว้ไม่ยอมมอบให้ใจ "

ไอริ & ริสะ : . . . - หญิงสาวทั้งสองคนเงียบไปในทันทีที่ไอยะกำลังสะบายใจ ก่อนจะเริ่มทานอาหารของตัวเองจนเสร็จเรียบร้อยเช่นเดียวกัน

ไอริ : ขอบคุณสำหรับอาหาร

ริสะ : อิ่มจังเลยน้า ร้านที่ไอริพามาแต่ละร้านไม่เคยทำให้ผิดหวังเลย - รุ่นพี่ริสะพูดอย่างสะบายใจก่อนจะดื่มน้ำจากแก้วใสของเธอ

ไอริ : ไม่เอาน่ะ ชั้นก็อ่านๆจากในเว็บเพจที่แนะนำร้านอาหารแล้วเห็นว่าร้านนี้อยู่ใกล้ๆทางกลับบ้านของพวกเราดีน่ะ

ไอริ : เช็คบิลด้วยค่า - รุ่นพี่เรียกพนักงานมาเช็คออเดอร์เพื่อจ่ายเงิน เธอคุยกับพนักงานต้อนรับอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะได้บิลมา พลางยิ้มบางๆ ให้กับบิลนั้น

ไอริ : อ่ะ ฝากด้วยนะไอยะคุง - รุ่นพี่ยื่นบิลใส่มือให้ไอยะแบบยัดเยียดแล้วรีบควงแขนริสะลุกขึ้นจากเก้าอี้ไปรอที่หน้าประตูร้านในทันที

[ บิลชำระ รวม 4250 เยน ]


แพงขิง... แต่เอาเถอะ เสียเงินเพียง....เท่านี้...แจกกับทําให้เราได้รู้สึกตัวในเรื่องบางอย่าง

ก็ถือว่าคุ้มค่าแล้วล่ะนะ...

ผมจ่ายเงินตามบิลที่ได้รับมาอย่างเต็มใจ ( ? ) จากนั้นจึงเดินไปหาทั้งคู่ที่หน้าร้าน

" วันนี้ขอบคุณมาก ๆ เพราะทั้งคู่แท้ ๆ "

ไอริ : ฮึ มาขอบคุณพี่ พี่ก็ไม่ขอบคุณที่ไอยะเลี้ยงมื้อนี้ให้หรอกนะ - ดูท่ากิริยาโต้ตอบที่ได้รับมาจากไอยะจะเป็นที่ผิดหวังจากที่เธอได้คาดไว้เลยดูเธออารมบูดนิดๆ

ริสะ : แฮะๆ ขอบคุณนะ ที่จ่ายค่าอาหารให้น่ะ เอาไว้เดี๋ยวพี่จะพาไปทานของว่างบ้างนะไอยะ - ริสะกล่าวขอบคุณก่อนจะดูนาฬิกาในโทรศัพท์ของตัวเอง

ริสะ : เย็นแล้วล่ะ พวกเรากลับกันเถอะไอริจัง

ไอริ : ? เย็นขนาดนี้แล้วหรอ? อื้อไปสิ ไอยะ บ้านเธอเดินไปอีกหน่อยก็จะถึงแล้วสินะ? ถ้างั้นแยกกันตรงนี้นะ?


" ครับ แต่เดี๋ยวผมขอเดินเล่นอีกสักหน่อยล่ะกัน "

วันนี้รู้สึกว่าเป็นคนที่ดีมาก เรื่องหลาย ๆ อย่างได้คลี่คลายลง จะให้รีบกลับไปนอนให้หมดวันก็ใช่ที

ขอเดินเล่นซักพักดีกว่า ผมหันหลังเดินไปทางตรงกันข้ามของบ้านพัก

นั้นก็ถึงทางไปโรงเรียนนั้นเอง

" เดินผ่านโรงเรียนสักนิดแล้วกลับดีกว่า "

เมื่อไอยะเดินกลับมาที่โรงเรียน เขาได้เห็น จิฮายะกำลังเดินออกมาจากโรงเรียนเช่นกัน จะค่ำป่านนี้แล้ว เธอเพิ่งกลับบ้านอย่างนั้นหรอ?

และดูท่าทางเธอจะมองกระดาษเอสี่บนมือของตัวเองไปเดินไปด้วย เป็นคนที่ยุ่งอะไรขนาดนี้นะ?


" เธอน่ะ !! "

ไม่รู้ทําไมทั้ง ๆ ที่รู้ชื่อ.. แต่ไม่กล้าที่เอ๋ยออกไป เป็นแบบนี้ตลอดเลยสิเรา...

ผมรีบเดินเข้าไปหาคิซารากิอย่างรวดเร็ว

" ปกติกลับเวลานี้ประจําเลยงั้นเหรอ... แล้วกระดาษนั้น... ? "

จิฮายะ : ?? ไอยะซัง? - จิฮายะหันมาตามต้นเสียง พลางทำสีหน้าสงสัยเล็กน้อยเมื่อไอยะวิ่งมาหาเธอ

จิฮายะ : ก็ใช่แหละค่ะ ส่วนกระดาษนี่เป็นเนื้อร้อง กับเมโลดี้เพลงน่ะ - เธออธิบายพลางท้าวสะเอว

จิฮายะ : วันนี้คุณเรียกชั้นสองรอบแล้วนะ มีธุระอะไรรึเปล่า?


" เปล่า... "

ใช่สิ ผมเป็นใครกัน... ผมมีสิทธิ์จะบอกเรื่องนี้กับเธอรึเปล่า

แต่...

ผมหันหลังให้เธอพลางพูดขึ้นมา

" อย่าหักโหมมากนักสิ... "

จิฮายะ : . . . การเป็นนักร้องที่ดีน่ะ ต้องให้ความสำคัญกับสุขภาพร่างกายเป็นอันดับแรก เรื่องหักโหมน่ะ ถ้าไม่จำเป็นก็จะไม่ทำหรอกค่ะ . . . - เธอพูดสวนกับไอยะขึ้นมาในทันทีอย่างรู้อยู่แก่ใจอยู่แล้ว

จิฮายะ : เฮ้อ สรุปแล้วที่เรียกชั้นแต่ละครั้ง คงไม่มีธุระอะไรจริงๆสินะคะ? ถ้างั้นขอตัวก่อน - จิฮายะพูดจากด้านหลังของไอยะ ก่อนะที่เสียงฝีเท้าของหญิงสาวจะเริ่มใกล้ไอยะแล้วเดินผ่านเขาไป


" นั้นสินะ... "

ถ้าหากเป็นอย่างงี้ล่ะก็...

" ถ้าเป็นนักร้องที่ดีล่ะก็... "

ผมพูดขึ้ันเบา ๆ ก่อนที่สูบลงหายในลึก ๆ แล้วตะโกนออกไป

" ก็หัดยิ้มซะบ้างเซ่ !!!!! "

เมื่อตะโกนเสร็จ ผมรู้สึกโล่งใจมาก ๆ ผมเผลอยิ้มออกมาเล็กน้อย

ก่อนที่เดินทางไปยังบ้านของตัวเอง

จิฮายะ : . . . - จิฮายะไม่ได้ตอบอะไรกลับมาให้ไอยะได้ยิน ก่อนจะเดินทางของเธอไปเช่นเดียวกัน

ย้ายมายังที่พัก

ดูเหมือนว่าวันนี้ไอยะจะเจอเรื่องราวหลายๆอย่างทั้งดีทั้งร้ายเต็มคลุกเค้ากันไปเลยนะ

[ Action 5 ] ( 7/15 )
[ ตัวเลือก [ 1 ] ใช้โทรศัพท์ [ 2 ] ส่ง E-mail [ 3 ] อื่นๆโปรดระบุ ]
[ ฟังชั่น [ 1 ] [ 2 ] NPC ที่สามารถร่วม Event ได้ [ ไอริ , ริสะ , คาฉะ ]


[ 1 ] ใช้โทรศัพท์ไปหาไอริ

ผมกดโทรศัพท์ไปหาประธาน จากนั้นจึงรอให้เธอรับ..

คงต้องคุยเรื่องของจิฮายะหน่อยล่ะนะ คราวนี้ล่ะ...

ผมน่ะไม่ยอมให้มีใครต้องเจ็บปวดเพราะดนตรีเด็ดขาด เพราะฉะนั้น รุ่นพี่ริสะก็เหมือนกัน

ไอระ : หืม ฮาโหล? มีอะไรหรอ โทรมาซะค่ำเชียว? - เสียงรุ่นพี่ไอริลอดสายกลับมา แต่ดูเหมือนจะเบาๆ บางทีโทรศัพท์อาจจะอยู่ไกลจากปากเธอก็ได้


" ผมรู้สึกคิดถึงประธานมากเป็นพิเศษเลยน่ะครับ แล้วตอนนี้ทําอะไรอยู่เหรอ "

ผมพูดล้อเล่นไปตามนิสัยกวนบาทาของตัวผม

" ถ้ากําลังชั่งนํ้าหนักอยู่เด๊่ยวผมโทรมาใหม่ก็ได้ "

ไอริ : เน่ ตะกี้ชั้นเกือบจะซึ้งกับประโยคแรกของนายแล้วนะ แล้วก็ ขอโทษย่ะ ชั้นเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ กำลังเช็ดหัวอยู่ ก็เลยเปิดเฮดโฟนไว้ - รุ่นพี่ตอบด้วยน้ำเสียงโกรธเล็กน้อย

ไอริ : แล้วมีอะไรล่ะ คงไม่ได้แค่จะโทรมากวนกันหรอนะ?


" ครับ ผมตัดสินใจแล้ว... ผมน่ะจะพยายามทําให้ทุก ๆ มีความสุขด้วยดนตรีให้ได้ "

ใช่แล้ว นั้นน่ะ

" มันเป็นความฝันของผมตั้งแต่เด็ก จนถึงตอนนี้ผมล้มเลิกมันไปแล้ว แล้วจะเริ่มต้นใหม่ตอนนี้ "

นั้นก็คงเป็น

" เพราะงั้นผมจึงเห็นใครคนที่กําลังเจ็บปวด รึกําลังมาผิดทาง ผมน่ะ ! ไม่อยากเห็นใครต้องล้มเหลวแบบผมอีก ! "

ไอริ : อย่างนั้นหรอ ได้ยินแบบนั้นก็ค่อยโล่งใจหน่อย เห็นทำหน้ามุ่ยเวลาเจอกับกลุ่มของพวกฮารุตลอดเลยนี่ แสดงว่าพร้อมที่จะคุยกับพวกเขาแล้วสินะ? โดยเฉพาะฮารุน่ะ? - ไอริพูดเบาๆด้วยน้ำเสียงสบายใจก่อนจะถามไอยะต่อ

ไอริ : แต่เอาเข้าจริงๆ คงไม่พ้น คิซารากิ จิฮายะ คนนั้นสินะ? อยากถามอะไรเกี่ยวกับเธอล่ะ?


" รุ่นพี่ริสะก็เช่นกันแหละ ที่จริงน่ะ ... แต่ตอนนี้ เธอคนนั้น ไม่ยอมเปิดใจเลยน่ะสิ "

ผมพูดดังขึ้นเรื่อย ๆ แล้วก็เบาลงเรื่อย ๆ

" พวกฮารุน่ะ ช่างมันเถอะ เรื่องของเธอคนนั้นผมอยากรู้ด้วยตัวผมเองมากกว่า ผมก็แค่มาบอกประธา่นไว้เท่านั้น "

นั้นสินะ ทําไมต้องบอกกันนะ...

" เพราะประธานเป็นคนที่ผมไว้ใจมากที่สุดตอนนี้ยังไงล่ะ "

ไอริ : ฮึๆ อย่างนั้นหรอ แต่ว่าถ้าเธอรู้ความจริงของพวกริสะแล้ว เธอจะยังยืนยันสิ่งที่เธอพูดออกมาได้รึเปล่านะ - รุ่นพี่ไอริพูดออกมาเรียบแล้วเงียบไปครู่หนึ่ง

ไอริ : คิซารากิน่ะ เห็นว่ามีปัญหากับครอบครัวน่ะ ชั้นเคยได้คุยกับเธอตอนที่เธอมาปรึกษาเรื่องชมรมกับชั้นอยู่เหมือนกัน แต่ชั้นก็ไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับเธอมากไปกว่า เบอร์โทรศัพท์ ที่อยู่ ทรีไซต์ แล้วก็ เรื่องความลับของลูกผู้หญิงหรอกนะจ๊ะ~ - ไอริพูดยั่วไอยะให้อยากรู้อยากเห็นขึ้นมาบ้าง


" เรื่องของเธอคนนั้นเดี๋ยวผมจัดการเอง ถ้าผมได้ข้อมูลเหล่านั้นมาโดยไม่ผ่านเจ้าตัว ผมว่ามันไม่ดีเอามาก ๆ เลย "

ผมตอบไปอย่างตรงไปตรงมา

" ที่ผมสนใจจริง ๆ น่ะ คือความจริงของพวกรุ่นพี่ริสะมากกว่า... "

ไอริ : ..  . ถ้าอย่างงั้น พี่ขอคืนคำนี้ให้ไอยะแล้วกันนะ~ ลองพยายามสืบดูก็แล้วกันนะ ถึงความจริงพวกนั้นน่ะ~ - ไม่ช้ารุ่นพี่ก็ได้วางสายไป เรื่องมันชักจะไม่ชอบมาพากลแล้วแฮะจากคำบอกเล่าของรุ่นพี่ไอริด้วยแล้ว ยิ่งทำให้เรื่องราวมันดูซับซ้อนเข้าไปอีก นี่เธอกุมความลับอะไรไว้อยู่นะ?


" ... "

ผมได้แต่นิ่งเงียบมองดูมือถือของตัวเอง พลางคิดถึงคําพูดของประธาน

" นอนดีกว่า "

แต่ไม่ช้าผมก็คิดว่าการพักผ่อนเป็นสิ่งที่ต้องมาก่อน

DAY 5

ดูเหมือนว่าไอยะจะหลับสนิทดีจนกระทั่งตื่นเช้ามาเพราะเสียงข้อความเข้าปลุกเขาจากนิทราอันแสนนนานและแสนสบาย

พอลองมาเปิดดูเป็นข้อความจากรุ่นพี่ไอรินะ?

[ ตัวเลือก [ 1 ] เปิดดู [ 2 ] ไม่สนใจ [ 3 ] ลบทิ้งเลย . . . ]


[ 1 ] เปิดดู

ผมเปิดดูความที่อยู่ด้านใน

หวังว่าจะมีอะไรคืบหน้าบ้างล่ะนะ...

เมื่อไอยะเปิดขึ้น กระดานรายชื่อการรับสมัครเปิดตัวนักร้องหน้าใหม่ ได้ผุดขึ้นมาในหน้าจอของเขาและเมื่อลองเลื่อนๆ มาดู ดูเหมือนว่า จะมีชื่อของ จิฮายะอยู่ในนั้นด้วย

ด้านในระบุบอกถึงสถานที่ ของสตูดิโอ้ค่าย 765 Proฯ และวันเวลาที่นัดออดิชั่น

PS . หวังว่าข่าวนี้คงมีประโยชน์นะ~ :P

ดูเหมือนว่ารุ่นพี่ไอริจะแอบยื่นมาเข้ามาช่วยเรื่องนี้เข้าอีกแล้วตั้งแต่ ตอนDATA ของจิฮายะก็หนหนึ่งแล้ว แต่พอไอยะเลื่อนลงมาอีก ก็ยังมีข้อความอยู่

PS2 : พรุ่งนี้อย่าลืม เลี้ยง ไอติมล่ะ ~


" หึ "

ประธา่นนิ... เป็นคนใจดีอย่างที่คิดจริง ๆ ด้วย

765 Pro งั้นเหรอ... ไม่ได้ไปเหยียบนานแล้วสินะ...

ผมหยิบมือถือขึ้นมาส่งข้อความไปหาประธาน

" วันนี้ช่วยจัดการเรื่องเรียนให้ผมหน่อยล่ะกันนะครับ ผมมีเรื่องต้องจัดการ

  แล้วก็เรื่องไอติม.. เย็นนี้เจอกัน... "

เมื่อผมส่งข้อความเรียบร้อย ผมก็แต่งตัวเต็มยศออกเดินทางไป 765 Pro ทันที

ไอริ : จ้าๆ รีบไปรีบกลับล่ะ เดี๋ยวชั้นจะบอกอาจารย์ให้ว่านายโดดเรียน~ - รุ่นพี่บอกเสียงงัวเงีย ดูเหมือนว่าเธอจะเพิ่งตื่นนอนเหมือนกันหรือเปล่าอันนี้ก็ไม่ทราบ

ไอริ : แต่โดดไปแล้ว ไปเคลียกับริสะเองนะ วันนี้ที่โรงเรียนก็มีงานที่เธอต้องเหนื่อยเยอะเหมือนกัน~
โพสต์ 11-5-2012 14:57:14 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย g-zero เมื่อ 14-5-2012 19:03

"ฮ่ะๆ ไม่ง่ายอย่างคาดแฮะ" คินเคดูหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะหันหลังกลับแล้วเดินออกมาจากโรงเรียน

"ฮ้าว เดินทางมาเยอะง่วงแหะ รีบกลับไปนอนดีกว่า" คินเคดูเดินทางตรงดิ่งกลับบ้านทันที ท่าทางเค้าจะเหนื่อยกับการเดินทางมาเยอะ

หลังจากที่นาอูได้เดินกลับมายังหน้าประตูโรงเรียน ดูเหมือนว่าเขาจะเดินผ่าน เด็กผู้หญิงกลุ่มหนึ่ง ถ้าจำไม่ผิดพวกเธอถูกแสดงอยู่บนปกนิตยสารไอดอลและโปสเตอร์ของชมรมประสานเสียงอยู่นะ

ถ้าไล่ๆ ดูก็มี อามามิ ฮารุกะ ? กานาฮะ ฮิบิกิ ? คิคุจิ มาโคโตะ ชิบูยะ ริน? แล้วก็ มิกิจัง?

ถ้าหากขอให้พวกเธอมาร้องเพลงให้กับวงของนาอูอาจจะไปได้สวยก็ได้ในบางโอกาสนะ


"หืม?" คินเคดูเป็นพวกที่ไม่ค่อยจะติดตามนิตยสารหรือว่าดูโปสเตอร์เท่าไหร่แค่มองผ่านๆเท่านั้น พอเดินสวนก็แค่รู้สึกเหมือนเคยเห็นแต่ก็เท่านั้นล่ะ

"เอาล่ะกลับบ้านดีกว่า" คินเคดูเดินกลับบ้านทั้งอย่างนั้น

เนื่องจาก AC ยังเหลืออยู่ [ 10 ]

ต้องการจะไปที่ไหนพิเศษรึเปล่า?

[ ตัวเลือก [ 1 ] สวนสาธารณะ [ 2 ] ร้านหนังสือ [ 3 ] ซุปเปอร์มาเก็ต [ 4 ] ร้านขายซีดี [ 5 ] ร้านเกมส์ [ 6 ] อื่นๆ ]


[ 4 ] ร้านขายซีดี

"ลองแวะดูเพลงเล่นๆดีกว่า" คินเคดูเดินผ่านหน้าร้านซีดีก็เลยตัดสินใจลองเข้าไปลองฟังเพลงตัวอย่างในร้านเล่นๆหน่อยเผื่อมีอะไรน่าสนใจ

เมื่อนาอูเดินเข้ามายังร้านประตูอัตโนมัติได้เปิดออกพร้อมกับร่างของเด็กผู้หญิงที่วิ่งออกมาพอดีจนชนกับเขาเข้าเสียจนร่างบางนั้นได้ล้มลงไปกับพื้นเลยทีเดียว



??? : ว๊าย!? อูยยยย - เสียงกระเป๋าของเธอที่สะพายอยู่ดังปังเลยเมื่อกีกี้นี้? เมื่อกีกี้นี้คงเป็นอะไรที่แข็งและหนักอยู่พอสมควรนะถึงได้ดังขนาดน้าน

??? : กรี๊ดดด ไม่จริงน่ะ กีต้าของยุย!???? ง้าาาาา - เธอโอดครวญออกมาพร้อมกับรีบเปิดดูกระเป๋ากีต้าของตัวเอง นาอูได้สังเกตุเห็นแผ่นซีดีBlack Rock Shooter ที่หล่นอยู่ คงจะเป็นของเธอสินะ?


"อ๊ะ ขอโทษที ไม่เป็นไรน่ะ" คินเคดูนั่งคุกเข่ามาถามอาการดู พร้อมหยิบซีดีขึ้นมาแล้วยื่นให้เด็กสาวตรงหน้า

"เมื่อกี้เธอทำตกสิน่ะ ว่าแต่กีตาร์ของเธอเสียหายตรงไหนไหม" จากท่าทางของเด็กสาวทำให้คินเคดูเริ่มเป็นห่วงว่ากีตาร์ของเธอจะเสียหายตรงไหนรึเปล่า เอาเข้าจริงคินเคดูท่าทางจะห่วงกีตาร์มากกว่าเด็กสาวซะอีก!!!


หญิงสาวตัวสั่นริกๆ ก่อนจะรีบริบซีดีคืนมา

ยุย? : คุณว่างอยู่สินะคะ งั้นมาด้วยกันก่อนค่ะ!! - เด็กสาวรีบรูดซิบกระเป๋าปิดเรียบร้อยก่อนจะลากนาอูมายังด้านในร้านที่มีสตูดิโอ้ให้เช่าอยู่ แล้วทั้งคู่ก็ได้มาอยู่ในสตูดิโอป็นที่เรียบร้อย

เด็กสาวรีบเปิดกระเป๋ากีต้าแล้วรีบต่อกับแอมทันที

ยุย? : ฮือออ ตะกี้กระแทกดังมากเลยอ่ะ จะเป็นอะไรรึเปล่าเนี่ย . . .


"ถ้าอย่างงั้น..." คินเคดูเปิดกระเป๋ากีตาร์อันใหญ่กว่าปกติของตนหยิบกีตาร์ออกมาแต่เป็นคละอันกับที่เค้าใช้ตอนกลางวัน โดยตัวนี้ทรงจะแบบเดียวกันแต่เป็นสีดำกับน้ำเงินเข้มแทน

"ถ้าเกิดว่าเสียจริงละก็เดี๋ยวยืมกีตาร์ของชั้นไปใช้ก่อนก็ได้ แล้วเดี๋ยวชั้นเอากีตาร์ของเธอไปซ่อมให้คืนนี้เลย ไม่ต้องห่วงหรอกเรื่องนี้ของถนัดชั้นเลยล่ะ" คินเคดูยิ้มให้พร้อมวางกีตาร์ของตนไว้ข้างนอก

"แปปนึงน่ะ" คินเคดูหยิบโน้ตบุ๊คออกมาจากกระเป๋าอีกใบแล้วเปิดเครื่องต่อสายกับแอมอีกที

"ลองเล่นได้เลยเดี๋ยวชั้นบันทึกผลลงคอมแล้วเช็คให้" คินเคดูทำมือให้สัญญาณให้เด็กสาวลองได้เลย

ยุย : งื้ออ . . . - หญิงสาวน้ำตาคลอพลางจ้องนาอูด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ ก่อนจะค่อยๆปรับสายช้าๆ แล้วลองดีดดู ซึ่งฟังแล้วยังไงมันก็ต้องมีปัญหาแน่ๆ . . .

ยุย : ง๊าาาาาา โทนแปลกไปเลยอ่ะ กระแทกตะกี้ - เธอลองดีดอีกเส้นดู เสียงคีย์ A ก็ดันไม่ผ่านแอมซะอย่างนั้น ดูจากอาการแล้ว เครื่องด้านในที่ส่งข้อมูลเสียงผ่านแอมคงจะได้รับผลกระทบล่ะนะ


"ถ้างั้นยืมเอาของชั้นไปใช้ก่อนแล้วกันน่ะ ส่วนของเธอเดี๋ยวชั้นเอาซ่อมให้" คินเคดูยิ้มพร้อมหยิบกีตาร์สีดำของตัวเองมาปรับแต่งเล็กน้อย

"แปปนึงน่ะ ขอชั้นปรับกีตาร์ให้ใช้ง่ายขึ้นหน่อย พอดีกีตาร์ของชั้นจะเซ็ตไว้แบบโดยเฉพาะเลยน่ะ" คินเคดูต่อสายเข้าคอมนั่งปรับอย่างรวดเร็วท่าทางกีตาร์ของเขาจะใส่โปรแกรมอะไรไปเล็กน้อยด้วย

"ความจริงอันนี้ยังปรับง่ายอยู่ แต่ถ้าเป็นอันที่ชั้นใช้เป็นหลักล่ะก็ปรับให้เล่นแบบปกติไม่ได้แน่ๆ" คินเคดูอธิบายเกี่ยวกับกีตาร์ของตัวเองไปพลางระหว่างที่ปรับกีตาร์อยู่

"เสร็จแล้วล่ะ เจ้า X-2 (เอ็กซ์ทู)นี่ไม่ต้องต่อแอมก็เล่นเหมือนกีตาร์ไฟฟ้าทั่วไปได้เลยชั้นติดตั้งวงจรพิเศษเอาไว้แล้ว แล้วก็เดี๋ยวชั้นเอากีตาร์ของเธอไปซ่อมให้น่ะ" คินเคดูยิ้มให้พร้อมยื่นกีตาร์ X-2 ของเขาไปให้ยุย

"อ้อ แล้วก็ชั้นชื่อคินเคดู คินเคดู นาอู แต่เรียกคินเคดูเถอะ อยู่โรงเรียนเฮเซย์น่ะ" คินเคดูลืมซะสนิทเรื่องแนะนำตัว

ยุยยื่นกีต้าให้นาอูอย่างว่าง่าย ก่อนจะรับของๆชายหนุ่มาปรับๆดูแล้วลองดีดทดลอง

ยุย : อื้อ เสียงคล้ายกันอยู่ แต่ว่ารู้สึกไม่ชินเลยอ่ะ . . .- ดูท่ากีต้าตัวนั้นจะสำคัญสำหรับเธอมากเลยนะ

ยุย : อ๊ะ ชั้นชื่อ อากิซึกิ ยุย เรียก ยุยก็ได้นะ ฝากตัวด้วยนะ คินเคดู ~ - เธอยิ้มตอบ ก่อนจะเริ่มดีด เป็นเพลงออกมาท่อนหนึ่งแล้วนั่งปรับเสียงต่อ


"ฮ่ะๆ โทษทีน่ะ พอดีกีตาร์ของชั้น ชั้นปรับแต่งไปเฉพาะทางพอควรน่ะ แล้วก็เธออาจจะไม่คุ้นตรากระโหลกไขว์ตรงหัวกีตาร์ก็ได้น่ะ" คินเคดูชี้ให้เห็นว่าตรากระโหลกไขวิ้ซึ่งน่าจะเป็นสัญลักษณ์ประจำกีตาร์ของเค้า พร้อมรับกีตาร์ของยุยมา

"แล้ว X-2 น่ะระดับพลังเสียงของมันเยอะกว่ากีตาร์ทั่วไปพอตัวเลยล่ะอย่าเผลอดีดแรงเต็มที่เอาน่ะแต่ไม่ต้องห่วงคุณภาพเสียงก็ดีกว่ากีตาร์ทั่วไปอยู่บ้างแต่สู้กีตาร์ประจำของชั้น X-1 จะมีความหลากหลายของเสียงมากกว่าเยอะแต่ใช้ยากเอาเรื่องสำหรับคนทั่วไปแล้วก็พลังเสียงจะน้อยกว่า X-2 เยอะ โดยรวมให้พูดจริงๆ X-2 จะใช้ง่ายกว่าเยอะเลยล่ะ" ท่าทางคินเคดูจะภูมิใจในกีตาร์ของเค้ามาก

"ส่วนกีตาร์ของเธอเดี๋ยวชั้นเอากลับไปซ่อมที่บ้านน่ะ อุปกรณ์หลักๆมันอยู่บ้านหมดน่ะ" คินเคดูเอากีตาร์ของยุยใส่กระเป๋ากีตาร์ใบเล็กแล้วใส่กระเป๋าใบใหญ่ต่ออีกที

"แล้วเจอกันพรุ่งนี้น่ะ ยุย" คินเคดูเก็บของแล้วลุกขึ้นเตรียมตัวออก แต่ก็หยุดชะงักไปนิดนึง

"แล้วเธออยู่โรงเรียนเดียวกับชั้นป่าวเนี่ย เผื่อจะคืนกีตาร์สะดวกหน่อย" คินเคดูหันกลับมาถามยุยอีกรอบ

ยุย : นายก็ใส่เครื่องแบบโรงเรียนเดียวกันกับชั้นนี่ ถามอะไรแปลกๆนะ . . . - หญิงสาวเอียดคอสงสัยกับคำถามของนาอู

ยุย : งืมขอโทษนะ รบกวนด้วยก็แล้วกันนะ คินเคดูซัง

คะแนนความสัมพันธ์ ยุย +4


"อ๊ะ ฮ่ะๆ" คินเคดูยิ้มแห้งๆพร้อมเกาหัวนิดหน่อย

"ไม่ต้องห่วงพรุ่งนี้ซ้อมเสร็จแน่นอน" คินเคดูยกนิ้วยืนยันให้อย่างมั่นใจ ก่อนที่จะเดินไปนิดนึวแล้วชะงักอีกรอบ

"เอ่อ ยุย เธออยากให้ชั้นแต่งอะไรเพิ่มไหม เช่น ระบบ Hybrid เล่นแบบต่อแอมหรือไม่ต่อก็ได้ หรือพวก Sound Booster เพิ่มกำลังและคุณภาพเสียงอีกระดับนึงแบบเนี่ย บอกมาเลยดีกว่าน่ะ เพราะชั้นซ่อมกีตาร์แล้วจะเพลินจนปรับแต่งกีตาร์ไปเรื่อยด้วยเลย" คินเคดูพูดแบบเหงื่อตกเล็กน้อยเพราะพอมีเรื่องเกี่ยวกับกีตาร์เขามักจะเพลินตลอด

หลังจากที่ฟังอะไรที่มันสุดยอดเธอก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆก่อนจะขยับมือในเชิงปฏิเสธประกอบคำพูด

ยุย : มะไม่เป็นไรดีกว่านะ แฮะๆ อะเอาแค่ให้ใช้งานได้ปรกติเหมือนเดิมก็พอน่ะ - ยุยพูดเสียงแห้งๆ ก่อนจะเดินออกมาจากสตูดิโอ้

ยุย : ถ้าอย่างนั้น ยุยขอกลับก่อนน้า แล้วเจอกันจ้า~ - เธอทำท่าทางและเสียงน่ารักๆตามสไตล์ของตัวเองก่อนจะวิ่งออกไปจากร้าน  ท่าทางเด็กคนนี้จะชอบวิ่งซะจริงนะ


"แล้วเจอกันพรุ่งนี้น่ะ ยุย" คินเคดูยิ้มให้พร้อมโบกมือลาเช่นกัน

"เอาล่ะ กลับบ้านไปเริ่มงานเลยดีกว่า" คินเคดูเดินกลับบ้านอย่างขยันขันแข็ง

DAY 6

หลังจากที่เวลาผ่านไปคืนนึงอย่างรวดเร็วนาอูได้เผลอหลับไปในขณะที่กำลังหรือดัดแปลงกีต้าของยุยอยู่ทั้งคืนแสดงสว่างจ้าก็ได้ส่องแยงตาของเขาให้ลุกขึ้นจากการหลับไหล


"โอเคเสร็จเรียบร้อย" คินเคดูตรวจเช็คครั้งสุดท้ายหลังจากที่ทำเสร็จตั้งแต่เมื่อคืนเพราะว่าไม่ได้ดัดแปลงอะไรเพิ่มเลยง่ายหน่อย

"เอ๊ะ..... ตายละวา...." คินเคดูเช็คดีๆแล้วปรากฏว่าเค้าเผลอใส่ Sound Booster เข้าไปอย่างนึงจากสองอย่างที่เสนอยุยไป

"ชะ ช่างมันเถอะอย่างน้อยก็ทำให้เสียงมันดีขึ้นล่ะน่ะ" คินเคดูจัดเก็บของเรียบร้อยก็ออกไปโรงเรียนทันทีและมาแถวๆสวน

"เอาล่ะเล่นเพลงสักหน่อยดีกว่า" คินเคดูหยิบกีตาร์ประจำตัวออกมาอีกครั้ง

Steel Beowulf

ท่าทางการเสียงที่ออกมาจะเป็นที่น่าพึงพอใจสำหรับนาอูแล้วรอบๆนี้เองก็มีนักเรียนหันมามองเขาเล่นกีต้าอยู่เช่นเีดียวกัน



??? : เป็นเพลงที่ดีนะ ปีหนึ่ง~ - หญิงสาวรุ่นพี่ (หากสังเกตุที่ริบบิ้นของเธอ ) กล่าวชมนาอู พลางเดินมาหาเธอในมือมีสมุดเล่มเล็กๆ ถือไว้อยู่

??? : คินเคดู นาอู สินะจ๊ะ ท่าทางชอบเล่นดนตรีขนาดนี้สนใจเข้าชมรมของชมรมดนตรีมั้ย? - เธอเอ่ยชื่อของนาอูทั้งๆที่ยังไม่ได้ทันแนะนำตัวเลยเสียด้วยซ้ำแถมยังเสนอให้เขาเข้าชมรมอีกด้วย?


"........" คินเคดูไม่ตอบนองจนกระทั่งเล่นเพลงเสร็จ

"อ๊ะ ครับ ว่าแต่รู้ชื่อชั้นได้ยังไงเนี่ย" คินเคดูไม่ได้สังเกตุว่าเป็นรุ่นพี่แล้วพูดตามปกติไป

"เรื่องเข้าชมรมดนตรีก็ยังไม่แน่ใจเลย ความจริงก็อยากตั้งวงของตัวเองขึ้นมาเลยเหมือนกัน"

??? : เป็นถึงประธานนักเรียนจำชื่อนักเรียนทั้งโรงเรียนไม่ได้ก็แย่น่ะสิ - หญิงสาวยิ้มให้ก่อนจะ หยิบเครื่องคอมพิวเตอร์พกพาขึ้นมา

??? : ว่าไปนั่นแน่ะ ก็ต้องใช้เจ้านี่ช่วยบ้างล่ะนะ

??? : พี่ชื่อ ไอ รีโอเน่  จะเรียกว่ารุ่นพี่ ไอริก็ได้นะ เพราะเพื่อนสนิทของพี่เองก็เรียกแบบนั้นเหมือนกัน


"อ๊ะ ขอโทษครับ รุ่นพี่หรอกรึ" คินเคดูได้ยินว่าเป็นรุ่นพี่เลยชิงขอโทษซะ

"งั้นขอตัวเข้าห้องเรียนก่อนน่ะครับ" คินเคดูเล่นเพลงวอร์มอัพเสร็จแล้วก็เก็บกีตาร์แล้วขอตัวไปห้องเรียนทันที

'อืม.... ยุยเล่นกีตาร์อาจอยู่ชมรมดนตรีก็ได้มั้งลองไปหาดูดีกว่า' คินเคดูลองเดินไปชมรมดนตรีก่อนเผื่อจะเจอยุยแล้วคืนกีตาร์ไปก่อนเลย

เมื่อมาถึงที่ห้องชมรมดนตรี ดูเหมือนว่าด้านในจะมีเสียงเอะอะกันเล็กน้อย แต่พอฟังดีๆก็มีแต่เสียงของรุ่นพี่ริสะกับยุยที่อยู่ในห้องนั้น

[ ตัวเลือก [ 1 ] เปิดประตูเข้าไป [ 2 ] เงี่ยหูฟังเรื่องที่สองคนนั้นคุยกัน]


[ 1 ] เปิดประตูเข้าไป

"รบกวนหน่อยครับ" คินเคดูเปิดประตูห้องชมรมดนตรีทันที

"ยุย อยู่รึปล่าว ชั้นซ่อมกีตาร์ให้เสร็จแล้วน่ะ" คินเคดูเข้ามาแล้วถามหายุยทันที

ริสะ : อ๊ะ ?
ยุย : เหะ? . . .  - เสียงทั้งคู่สงสัยพลางหันมาหาคินเคดูพร้อมกัน แต่ในสภาพที่ทั้งสองกำลังเล่นอะไรบางอย่างกับพู่กันญี่ปุ่น อยู่ พอมองดูดีๆ ทั้งคู่กำลังเล่นเกมส์บิงโกกันอยู่ แถมไอ้พู่กันนั้นคงจะเอาไว้ป้ายคนที่บิงโกช้ากว่าสินะ . . . ทั้งคู่ถึงได้มีรอยหมึกจีนบนหน้าด้วย

ริสะ : เอ๋!!? ไม่จริงน่า มีคนมาตอนเช้าๆแบบนี้ด้วยหรอ
ยุย : อะ อะไรเล่า อย่าหนีนะพี่ริสะ พี่แพ้ยุยไปรอบตะกี้เองนะ - ยุยไม่ยอมให้ริสะหนีพลางรีบกระโยนใส่รุ่นพี่สาวจนล้มลง

ริสะ : เดี๋ยว ว๊าย!!? - ริสะล้มลงราบกับพื้นในทันที
ยุย : ฮิฮี่ ป้ายตรงไหนดีนะ

ริสะ : เดี๋ยวๆๆ ยุยจัง มีคนมองอยู่น้า!!
ยุย : ไม่เกี่ยวค่ะ งั้นตรง แก้มละกัน ป้ายเป็นหนวดแมวซะเลย - ว่าแล้วยุยก็ได้ละเลงใบหน้าใสนั้นด้วยหนวดแมว


"อุ๊บ......." คินเคดูพยายามกลั้นหัวเราะแบบเต็มทีี ก่อนจะพยายามหาเรื่องอื่นมากลบความคิดเรื่องนี้

"เอ่อ ยุยกีตาร์ของเธอชั้นซ่อมให้เสร็จแล้วน่ะ" คินเคดูหยิบกีตาร์ของยุยออกมาจากกระเป๋าแต่สายตาก็ละจากเหตุการณ์ตรงหน้าไม่ได้และเขาก็พยายามกลั้นหัวเราะสุดขีด

"ขอโทษน่ะยุย ชั้นเผลอติด Sound Booster เข้าไปแล้วน่ะแต่ว่าการใช้งานทุกอย่างยังเหมือนเดิมน่ะแค่คุณภาพเสียงมันจะดีขึ้นมาอีกขั้น" คินเคดูรีบชิงขอโทษเอาไว้ก่อนเลยพร้อมยื่นกีตาร์ให้ยุย

ยุยลุกขึ้นจากตัวของรุ่นพี่ริสะพลางเดินมาหายุยพลางยิ้มอย่างสดใสทั้งใบหน้าที่มีรูปตัวโอของลอยหมึกจีนอยู่รอบดวงตาตัวเอง

ยุย : อื้อ ขอบใจนะ ว่าแต่ ทำไมต้องติดไปด้วยอ่า? หรือว่ากีต้าของยุยเสียแล้วเลยต้องลำบากคินเคดูซัง ซ่อมให้ แพงไม๊อ่ะ ยุยไม่ค่อยมีเงินหรอกนะ แต่ถ้าเกินมันเป็นค่าใช้จ่ายล่ะก็ ยุยจะหามาใช้คืนให้


"คือ... ซ่อมเพลินจนลืมตัวไปหน่อยน่ะ ขอโทษจริงๆน่ะ" คินเคดูพูดเสียงตะกุกตะกักเล็กน้อย

"แล้วก็ชั้นไม่คิดเงินหรอก ชั้นซ่อมเพราะชอบกีตาร์อยู่แล้วด้วย ปกติอยู่บ้านชั้นก็ชอบดัดแปลง ซ่อม ลองกีตาร์บ่อยๆอยู่แล้ว แถมชั้นยังเคยดัดแปลงพลาดจนเจ๊งหนักกว่านี้ยังมีเลย ฮ่ะๆ" คินเคดูแสดงตัวว่าชื่นชอบกีตาร์อย่างชัดเจนมาก

"คุณริสะครับ งั้นผมขอเข้าชมรมไปเลยแล้วกันครับ ที่นี่ก็น่าจะซ้อมกีตาร์สะดวกกว่าข้างนอกด้วย" คินเคดูหันมาบอกริสะขอเข้าชมรมทันที

"แล้วก็ยุยขอคืน X-2 ของชั้นด้วยน่ะ"
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | สมัครสมาชิก

รายละเอียดเครดิต

รายชื่อผู้กระทำผิด|โทรศัพท์มือถือ|รูปแบบข้อความล้วน|Otaku Fever Fansite

GMT+7, 24-1-2020 01:36 , Processed in 0.479426 second(s), 23 queries .

Powered by Discuz! X3.2 R20150609, Rev.38

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้