Otaku Fever Fansite

 ลืมรหัสผ่าน
 สมัครสมาชิก
ค้นหา
เจ้าของ: tourt0ur

[PLAY] GetBacker อย่างนี้ต้องเอาคืน !!!

[คัดลอกลิงก์]
น้องสาวเซะซี่
โพสต์ 10-8-2012 17:32:02 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 1-9-2012 08:53






(Courage+4 [อีก 6 อัพแรงค์])

ดูเหมือนเธอจะมาโผล่ตรงเหนือห้องประมูลตรงตำแหน่งเดียวกับแท่นโชว์ดาบซะด้วย และดูเ้หมือนkyoจะเหล่ตามองซะด้วย

พิธีกร : เอาล่ะครับผู้มีเกียรติทั้งหลาย เรามาเริ่มงานประมูลกันได้

แปะ ๆๆๆๆ

คนต่างปรบมือเมื่อkyoเดินเอาดาบไปวางไว้บนแท่นบนเวที ก่อนที่จะเดินกลับมาที่เดิม


~ ถ้ารอจังหวะแล้วดูว่าใครเป็นคนประมูลได้น่าจะมีโอกาศมากกว่าขโมยตอนนี้แฮะ . . . ~

เราได้ซุ่มรออย่างใจเย็นพร้อมกับรอให้การประมูณดาบเริ่มต้นขึ้น

(Sense +2 [อีก 8 อัพแรงค์])
พิธีกร : เอาล่ะครับ เริ่มต้นที่ 3 ล้าน เยนครับ มีใครให้สูงกว่านี้มั๊ยครับ
ตัวประกอบ A : ผมให้ 5 ล้าน
ตัวประกอบ B : ผมให้ 10 ล้าน
ตัวประกอบ C : ผมให้ 17 ล้าน

การประมูลเป็นไปอย่างดุเดือด  ในขณะนั้น kyo ได้ยืนจ้องเขม็งไปที่ที่เด็กสาวหลบอยู่


~ เขาจ้องเรารึเปล่าน่ะ . . . หรือว่าแถวนี้จะมีแมลงสาป . . . ~

เราพยายามไม่ให้สายตาสุดคมของชายหนุ่มคนนั้นรบกวนเราและซุ่มอย่างนิ่งๆที่เดิม

kyo : ขอตัวนะ

kyo ได้ขอตัวผู้จัดงานเดินออกจากห้องไป

kyo : เจ้าเองหรอ แต่แปลกนะ จิตที่สัมผัสได้ไม่ใช่เจ้านี่

??? : หึ  สัมผัสนายอาจจะผิดก็ได้นะ  ว่าแต่แปลกนะนายมาทำงานให้พวกหมูสกปรกพวกนี้น่ะ



หญิงสาวที่คอยตามดูเด็กสาวปรากฏตัวออกมาอีกครั้ง

kyo : ข้ามีเหตุผลของข้า เจ้าอย่ามายุ่งล่ะกัน
??? : จ้า ๆ ไม่ยุ่งหรอก แต่จะบอกไรอย่างนะ นายออกมาแบบนี้น่ะระวังนะ

เมื่อพูดจบหญิงสาวก็ได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยอีกตามเคย
(มีโอกาสลงมือ)


ในจังหวะที่ชายหนุ่มร่างสูงคนนั้นได้เดินออกไปนั้นเราก็ได้ปรากฏครึ่งตัว(จากช่อง)ขึ้นโดยหันด้านหลังออกสู่สายตาประชาชีนับหลายคนที่ ณ ห้องประชุมเพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขาจำหน้าเราได้ !! และทำการฉกดาบกลับขึ้นท่อไปอย่างรวดเร็วทันที !! พร้อมกับยังได้ทิ้งละอองจากน้ำหอมวางไว้ที่แท่นเวทีอีกด้วย เพราะเราคาดว่าคนที่จะมาดูสถานการณ์ที่แท่นนี่ก่อนนั้นต้องเป็นคนมีหน้าที่ดูแลดาบแน่ๆ

Use extra skill : Follower Poison !! 1st times

~ ถ้าเขากลับมาล่ะก็เราคงจะไม่มีสิทธินำดาบนี่ออกไปแน่ ~

เราได้รีบพลิกกลับตัวกลับมามุดในท่อพลางคิดในใจขณะมุดท่อและได้พยายามออกตามเส้นทางระบายอากาศที่เชื่อมต่อไปยังด่านฟ้าของอาคาร

~ ถ้าออกไปทางด้านบนอาคารล่ะก็ น่าจะมีตัวเลือกในการหนีจากวิวที่มองเห็นได้ดีกว่าด้านล่างล่ะนะ ~

เราได้คิดเช่นนั้นพลางแอบมองออกไปทางช่องเพื่อสังเกตุการณ์เสียก่อน

พิธีกร : ขะ   ขโมย ๆ ๆ ๆๆๆ

สิ้นเสียงพิธีกร เหล่าตำรวจได้วิ่งกรูขึ้นมาบนแท่นจัดแสดง
[ตำรวจทั้งหมดติดสกิลพิเศษ]

ตำรวจได้แบ่งกำลังเป็น 3 กลุ่ม กลุ่มแรกไปปิดทางเข้าออก กลุ่มที่ 2 ไปคนตัวแขก ส่วนกลุ่มที่ 3 กำลังจะวิ่งไปดูที่ดาดฟ้า !!!

ณ. บนดาดฟ้า เด็กสาวที่โผล่มาดูลาดเลาสายตาได้ไป ป๊ะ กับสายตาที่น่ากลัวแดงสดดุจจะสาปคนได้แม้แค่มอง

Kyo : ............

kyo ได้จ้องตากับสาวน้อยผู้โชคดีนั้นอยู่


เราได้ตกใจแน่นิ่งไปครู่นึงด้วยสายตานั่น จนดูเหมือนว่าเราจะถูกรังสีการต่อสู้ของเขากลืนกินไปเลยทีเดียว

~ เราต้องรีบหนีไปให้ได้ก่อนที่พวกเขาจะแห่กันมามากกว่านี้ . . .  ~

เราได้คิดในใจหลังจากเรียกสติกลับคืนมาได้ พร้อมกับได้ตั้งมั่นใช้ดาบที่ตัดได้ทุกอย่างนี้ฟันไปที่ด้านหน้าจากภายในท่อเป็นรูปวงรีเพื่อที่จะให้ด้านบนของท่อกระเด็นไปด้านหน้าเพื่อลดระยะการมองเห็นของชายหนุ่มด้านหน้าที่มาทวงดาบคืนลงพร้อมกับได้รีบพยายามวิ่งออกไปทางทิศตะวันออกของโรงหนังเพื่อหลบหนี . . .

kyo : หึ!!  ใช้ได้นี่ยัยเด็กน้อย

kyo ได้ยืนมองการกระทำของ เด็กสาวโดยที่ไม่ลงมืออะไรเลย  จนตำรวจวิ่งมาถึงพร้อมกับเศรษฐีตัวอ้วน

ตำรวจ : คุณkyoครับ ผู้ร้ายอยู่ไหนครับ
เศรษฐีอ้วน : ชั้นจ้างแกมาคุ้มครองดาบนะ ไปตามมันมาเร็วซิ
kyo : หนวกขูจริง ๆ อยากได้ก็ไปเอาคืนมาเองซิ

kyoได้ตวาดใส่นายจ้างและเหล่าตำรวจจนพวกนั้นไม่กล้าแม้แต่จะสบตา  เมื่อพูดเสร็จ kyo ก็ได้เดินลงไปด้านล่างอย่างช้า ๆ พลางพูดทิ้งท้าย

kyo : เดิมทีดาบนั้นเป็นของคนอื่นอยู่แล้วนี่ แกไปขโมยมาไม่ใช่หรอ เจ้าของเค้าให้คนมาเอากลับก็ถูกแล้วนี่.... (ตาแก่นั่น)

ตัดมาทางเด็กสาวที่วิ่งหนีมาทางด้านตะวันออก ดูเหมือนประตูทุกประตูถูกตำรวจปิดไว้หมดแล้ว


~ อะ- อ้าว !! ~

เราได้แปลกใจกับการกระทำของชายหนุ่มร่างสูงคนนั้น แต่กระนั้นเราก็ยังพยายามวิ่งหนีออกไปตามทางที่ตั้งใจเอาไว้ตอนแรกโดยไม่ให้เรื่องอื่นมารบกวนสมาธิเสียก่อน

เราได้เก็บดาบนั้นลงฝักพร้อมกับได้เบรคก่อนที่จะถึงประตูที่ถูกตำรวจนั้นดักจับไว้ เพราะฤทธิของน้ำหอมในตอนแรกน่าจะทำให้เราสามารถหลบหนีจากพวกตำรวจได้ง่ายขึ้นเล็กน้อย

หลังจากได้หยุดตัวที่ประตูที่ตำรวจได้ปิดตายไว้นั้นเราก็ได้หันไปทางท่อระบายอากาศของลุงที่คุ้นเคยแทนเพื่อจะหลบหนีทางหน้าร้านและเนียนเข้าปะปนฝูงชนที่ถนนใหญ่ด้านหน้า

ดูเหมือนว่าแผนการหลบหนีของเธอจะได้ผลจนกระทั้งมาอยู่หน้าร้านของลุงที่ว่าจ้างไปเอาดาบ เธอก็ได้พบกับชายหนุ่มคนเดิมรออยู่ที่หน้าร้าน

kyo : งัย  จะเอาดาบไปให้ตาแก่นั่นหรอ นั่นมันของชั้น


" ผีหลอกกลางวันแสกๆเลยง๊าๅ !! "

เราได้เผลอร้องออกมาอย่างตกใจทันทีที่เจอหน้าชายหนุ่มร่างสูงคนนี้ก่อนที่จะได้เปลี่ยนใจหันกลับเข้าไปในร้านและหยิบเมนูมายื่นให้กับชายหนุ่มแทน

" จะรับกาแฟอะไรดีคะ . . . "

kyo : .......

ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไร ได้แต่ยืนมืดไปข้างหน้า แล้วทันใดนั้น ดาบที่เด็กสาวถืออยู่ ได้พุ่งออกจากฝักไปอยู่ที่มืดของเค้าคนนั้น

kyo : ข้าไม่มีเวลาว่างมาเล่นด้วยหรอกนะ  [มิซึจิ]

kyo ได้ฟาดดาบลงมาทำให้เกิดคลื่นออกไปหาเด็กสาว  คนคลื่นที่ออกมานั้นราวกับว่าจะตัดอากาศได้เลย แต่พอคมคลื่นนั้นใกล้จะถึงตัวมันก็ได้สลายไป

kyo :  ซิร์ ... ออกมาจนได้นะตาแก่

เจ้าของร้านผู้ว่าจ้างเดินออกมาจากร้าน ดูเหมือนว่าคลื่นที่หายไปจะเป็นฝีมืของเค้าเช่้นกัน

เจ้าของร้าน : เอาล่ะ งานของเธอเรียบร้อยแล้ว ไปรอชั้นที่ร้านคุณโวทล์ก่อน ที่นี่ชั้นจัดการต่อเอง

(ยอมไปแต่โดยดี)
(ยังงัยก็ต้องรู้เบื้องหลังให้ได้)


เลือก : ยอมไปแต่โดยดี

" ถ้าอย่างนั้น . . . "

เราได้รีบวิ่งกลับไปทางด้านลุงพร้อมกับได้มุดท่อออกด้านหลังทางที่เข้ามาเพื่อออกไปยังร้านของลุงโวลท์ตามที่ลุงร้านกาแฟสั่งทันที

(Quest Fin [พลาดเหตุการณ์พิเศษ])
(Frame Up : D  Money 2000)

ณ. ร้าน Honky Tonk

โวทล์ : อ้าวมาแล้วหรอ เป็นงัยมั่งล่ะ
นัตซึมิ : ยินดีตอนรับกลับค่ะ ^^


" คุณลุงคนจ้างกำลังจะฟัดกับนักดาบสูงโปร่งอยู่และเขาบอกว่าให้หนูกลับมาหาลุงก่อน หนูเลยรีบเผ่นมาค่ะ "

เราได้เอ่ยบอกกับคุณโวลท์และนัตสึมิภายในร้านด้วยท่าทางไร้เดียงสา พร้อมกับรอลุงคนนั้นภายในร้าน

โวทล์ : งั้นหรอ

ดูเหมือนโวทล์คงเดาเหตุการณ์ต่อจากนั้นได้เพราะได้ดูเคร่งครึมไปชั่วครู่  ผ่านไปซักพัก ก็ได้มีคนเข้ามาในร้าน
กริ๊ง
กระดิ่งที่ประตูร้านดังขึ้น ชายที่เดินเข้ามาคือ Kyo นั่นเอง !!!

kyo : ข้ามาเอาฝักดาบที่อยู่กับเจ้า ยัยเด็กน้อย
โวทล์ : ว่าแล้วเชียว หมอนั่นล่ะ
kyo : ตายแล้ว
โวทล์ : !!
kyo : เอาล่ะยัยเด็กน้อย เอาฝักดาบมาหรือจะตามตาแก่นั่นไป


" ดาบก็ได้ไปแล้วไม่เห็นต้องฆ่าคนที่ไม่มีทางสู้เลย "

เราบ่นเบาๆก่อนที่จะโยนฝักดาบไว้ที่พื้นด้านหน้าของชายหนุ่มคนนั้น

" คุณแค่จะหาแพะแล้วขโมยดาบไปเองใช่ไม๊ล่ะ ? "

kyo :  ไม่รู้เร่องแล้วอย่ามาพูดมาก [มิซึจิ]
ตู้ม
kyo หยิบฟักดาบมาแล้วโจมตีให้เด็กสาวอย่างไม่ลังเล เกิดคลื่นอากาศพุ่งไปทันที  

โวทล์ : ใจเย็น ๆ หน่อยเถอะ  นี่ร้านกาแฟนะ

โวลท์ได้หายจากเคาเตอร์มาอยู่ข้างหลังkyoโดยช่วยเด็กสาวมาด้วย สร้างความงุนงงให้ทั้งเด็กสาวและkyoเป็นอย่างมาก

kyo :  เชอะ !! ไปก็ได้

ว่าแล้วเขาก็เดินออกไปจากร้าน

โวลท์ : T_T ร้านช้าานนนน ต้องซ่อมอีกแล้ว  ว่าแต่หมอก็บอกแล้วว่าอย่าหักโหมปวดหลังชะมัด

ชายวัยกลางคนเดินลูบหลังแล้วไปเก็บเศษไม้ที่แตกกระจาย ผ่านไปซักพัก ได้มีคนที่คุ้นเคยเดินเข้ามาในร้าน

ชายแก่ : เจ้านั่นเล่นซะยับเลยนะคุณโวทล์
โวทล์ : ก็นะ  

คนที่เข้ามาก็คือคนที่จ้างเด็กสาวนั่นเอง

ชายแก่ : งัยสาวน้อยดูท่าท่างตกใจนะ


~ เมื่อกี้ชายร่างสูงพูดเชอะ !! ~

เด็กสาวได้สะดุ้งไปนิดนึงกับท่าที่ที่เปลี่ยนไปแบบนั้นของชายหนุ่มร่างสูงก่อนที่เขาจะจากไป . . .

" คุณลุง !! หนูนึกว่าตายแล้วซะอีก "

เราได้วิ่งมาจากลุงโวลท์พลางมองดูรอบๆตัวลุงอีกคนอย่างแปลกใจ

ชายแก่ : คนแก่หนังเหนียวไง 55555

นายแก่เดินมานั่งข้าง ๆ เด็กสาว

ชายแก่ : เจ้านั่นน่ะ kyo น่ะ คือลูกศิษย์ของชั้นเอง  เจ้าันั่นต่างหากที่ได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้กับชั้น

เขาเริ่มอธิบาย

ชายแก่ : ดาบเล่มนั้นน่ะ  เดิมที่ชั้นตีขึ้นมาให้กับเจ้านั่นเองแหละ แต่ทีนี้เจ้านั่นกลับเอาไปใช้ในทางทีผิดชั้นเลยชิงกลับคืนมา แล้ว kyo ก็มาชิงกลับไปอีก  ขอโทดนะสาวน้อยที่ไม่ได้บอกรายระเอียดให้รู้ก่อนทำให้เธอเกือบต้องเอาชีวิตไปทิ้ง


" หนูเองก็ทำหน้าที่ได้ไม่ดีเท่าไรเหมือนกันแหละค่ะ แหะๆๆ "

เราได้หัวเราะแห้งๆอย่างร่าเริงบอกกับคุณลุง

" แต่ว่าเรื่องส่วนตัวของลุงกับชายร่างสูงนั่นก็เป็นเรื่องของลุงเองแหละค่ะ หนูมีหน้าที่แค่ทำตามคำสั่งเฉยๆ "

ชายแก่ : นั่นซินะ  แต่ตอนแรกนึกว่างานนี้จะทำให้ชั้นได้ปรับความเข้าใจกับเจ้านั่นซักหน่อย แต่มันก็ไม่ได้เรื่อง

ชายแก่ก้มหน้าลงเล็กน้อย แล้ซดื่มกาแฟต่อไป

โวทล์ : คิก  มันต้องแบบนี้ซิ

โวทล์กล่าวชม

โวทล์ : เอาล่ะ ถือว่าใช้ได้เลยล่ะนะ งานครั้งแรกนี่  ทีนี้ลองไปตะเวณหางานในเมืองดูนะ คงจะมีคนที่กำลังเดือดร้อนเยอะเลยล่ะ
(เก็บ frame ขึ้นที่กำหนดถึงจะสามารถรับเควสจากโวทล์ได้)


" ขอบคุณคุณลุง กับ ลุงโวลท์ มากเลยนะคะ ~ ♫ "

เราได้ก้มหัวขอบคุณทั้งสองท่านก่อนที่จะได้ออกมายังด้านนอกเพื่อหางานธรรมดาๆทำต่อ . . .

" เอ . . . จะมีงานง่ายๆให้เราทำไม๊นะ หรือว่าเราจะเข้าไปเก็บของป่าดำรงชีพดีนะ . . . "

เด็กสาวได้คิดในใจขณะที่ได้กางแผนที่และเดินออกไปตามเส้นทางที่นำไปยังเขตุป่า

ระหว่างที่เธอเดินห่าวออกมาจากตัวเมืองได้มีใบปลิวลอยมาแปะที่หน้าเธอ
- คุณคือคนที่อยากร่ำรวยใช่หรือไม่ ?? คุณว่างงานอยู่หรือปล่าว ติดต่อเราแล้วชีวิตคุณจะเปลี่ยนไป โทร. xxx-xxx-xxxx -


" ไปดูคงไม่เสียหายล่ะมั้ง . . . " เราได้คิดในใจก่อนที่จะได้เดินหันหลังกลับไปพลางมองในใบปลิวนั่น

แต่ระหว่างทางเราก็นึกได้ว่าลืมสัตว์เลี้ยงประจำตัวไว้ที่ร้านลุงโวลท์เลยเดินกลับมาที่ร้านพร้อมใบปลิวก่อนพร้อมกับมาเอาตัวสัตว์เลี้ยงเราคืน

" ลุงโวลท์ค๊า ~ หนูเจอใบปลิวแปลกๆด้วยล่ะ ผู้ว่าจ้างเป็นเครือข่ายเจ้าของร้านเดียวกับของลุงรึเปล่าคะ ? "

เสร็จสิ้น
เจ้าหญิงคะงุยะ
โพสต์ 17-8-2012 11:21:34 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tourt0ur เมื่อ 11-9-2012 19:16

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย nutchsnon เมื่อ 10-9-2012 16:34



'' อ่า เห็นว่าเจ้าของขนนกนี่ก็พูดมาแบบนั้นเหมือนกัน '' ( พยักหน้ารับ )

'' พอดี เรากำลังตามหาเจ้าของขนนกนี่ เพราะท่าทางนางจะรู้สาเหตุที่เราถูกส่งมาที่นี่ แต่ดูจากกิริยาของเจ้าแล้ว เจ้าคงเคยเห็นขนนกนี่มาก่อนสินะ? '' ( มองมาสเตอร์ด้วยสายตาจริงจัง )

โวทล์ : มันเป็นเรื่องที่ผ่านมานานแล้วน่ะ  ช่างมันเถอะ เธอจะหาเจ้าของสิ่นนี้หรอ   เรื่องนั้นมันยากอยู่  แถมถ้าเธอเจอแล้วอาจจะพบกับความจริงบางอย่างที่น่าตกใจก็ได้นะ
นัตซึมิ : ได้แล้วค่ะมาสเตอร์
โวทล์ : อืม   

โวทล์เอาเมล็ดกาแฟมาชงให้เด็กหนุ่ม

โวทล์ : เอ้าดื่มซะก่อนซิ   ถ้าอยากหาคน ๆ นั้นจริง ๆ ลองไปที่[มุเคนโจ]ดูซิ ชายที่ชื่อ MAKUBAX คงจะช่วยเธอได้  
(Sub Quest กาแฟที่ช่วยเยียวยา)
(ดื่มกาแฟที่ได้จากโวลท์)


[ ขอบคุณ ] . . . ( รู้สึกตัวอีกทีก็พูดไม่ได้แล้ว )

. . . ( รับแก้วมากุมเอาไว้ก่อนจะมองน้ำสีดำนั่นช้าๆ )

. . . ( มันคืออะไร? ) . . .

. . . ( ลองจิบดูู )

! . . . ( ขม . . .!! )

. . . ( มองมันก่อนจะคิดในใจสองถึงสามวิ ก่อนจะซดทีเดียวหมด . . . )

!!! . . . .  ( ยื่นแก้วเปล่ากลับไป )

(Sub Quest Fin)
(Courage + 3 [อีก 7 อัพแรงค์] Frame +2 [อีก 8 อัพแรงค์] สามารถใช้ขนนกได้นานขึ้น [2 ช่วงโรล])

โวทล์ : หึ  เอาล่ะรีบไปเถอะ ที่ [มุเคนโจ] น่ะ ที่ที่เจ้าพึ่งออกมางัย

โวทล์กล่าวอำลา นัตซึมิ ก็โค้งอำลาเช่นกัน   


. . . [ เหมือนจะฟังเขารู้เรื่องแล้ว? เพราะขนนกนี่สินะ? ] ( มองดูขนนกที่คาบอยู่ก่อนเอาออกมาจากปากและเก็บใส่กระเป๋าเสื้อ )

. . . (  หันหลังและเดินออกจากร้านไป )

. . . [ เมคุนโจ?  มุเคนโจสินะ . . . ] ( ลองมองดูรอบๆแล้วเห็นป้ายคล้ายๆแผนที่ก่อนจะเดินไปมองดู แต่เราก็ไม่เข้าใจที่เขาเขียนซักเท่าไหร่? )

. . . [ ลองเอาขนนกจิ้มแผนที่ดูจะเป็นภาษาที่เราเข้าใจรึเปล่าน่ะ ? ] ( คิดได้ดังนั้นเลยลองเอาปลายขนนกแตะที่แผนที่ดู )

เมื่อขนนกแตะกับกระดาษ อักษรก็ยังเป็นภาษาเดิมอยู่ แต่ความเข้่าใจในแผนที่ พรั่งพรู่เข้ามาในหัวของชายหนุ่ม เมื่อเวลาผ่านไปซักพัก ทุกอย่างก็กลับเป็นเหมือนเดิม
(ข้อมูลแผนที่อยู่ในหัวโดยตรง)

ณ. ยอดสูงของตึกแห่งหนึ่ง หญิงสาวที่ได้ให้ขนนกชายหนุ่มมานั่งบรรเลงพิณอยู่

??? : อีกไม่นานหรอกค่ะ TOUR เค้าคนนั้นก็จะมาถึงแล้วค่ะ


!!!? ( จู่ๆก็รู้สึกว่ามีตัวหนังสือถูกสลักออกมาตรงหน้าเราและแล่นเข้ามาในหัวอย่างฉับพลัน ก่อนที่เราจะเผลอชักขนนกออกมา )

... ( เมื่อเข้าใจแล้วก็ได้เดินตรงไปยังที่หมาย )

[ ตรงไปยัง [มุเคนโจ] ]

เมื่อชายหนุ่มมาถึงเขตตึกร้างที่ดำมืดที่สุดของเมืองนี้ [มุเคนโจ] เขาก็ได้พบกับชายหนุ่มตาบอดที่รอขาอยู่

จูเบ : MAKUBAX พูดถูก ว่านานต้องกลับมาอีก

. . . . [ ชายคนนี้อีกแล้ว? ] ( แกร๊ก มือเอื้อมไปหยิบคฑาด้านหลัง )

. . . . ( ยังคงมองชายคนนี้ด้วยสายตาไม่ไว้ใจ )

[ . . .  เอายังไงดี ลองเจรจาดูดีมั้ย? . . . ] ( ลังเลเล็กน้อย ก่อนจะหยิบขนนกมาคาบเอาไว้ )

'' เรามาตามหาคนชื่อ MAKUBAX . . . '' ( เอ่ยบอกชายหนุ่มคนนั้นด้วยน้ำเสียงแข็งๆ )

จูเบ : มาคุเบ็กค์ ก็ให้ตามเจ้าไปพบเหมือนกัน ตามมาซิ

จูเบ เดินนำทางชายหนุ่มจนไปจนถึงใจกลางของ[มุเคนโจ] ที่นั่น มีเด็กหนุ่มนั่งอยู่ทามกลางกองคอมพิวเตอร์จำนวนมาก

พบ MAKUBAX



MAXKUBAX : สวัสดีครับ ผู้มาจากมิติอื่น

ด้านหลังของ MAKUBAX ได้มีจอภาพขึ้นมาและได้ปรากฏตัวอักษรที่ชายหนุ่มผู้พูดไม่ได้คุ้นเคย (สมมุติให้ที่เห็นเป็นภาษาจากโลกเก่า)

MAKUBAX : ผมค้นเจอภาษานี่จาก[โกดัง]น่ะครับ ตอนนี้แค่คุณนึก จอนี้จะแสดงคำพูดของคุณออกมาเอง
(Quest : อัจฉริยะ ทางคอมพ์พิวเตอร์)
(สามารถสนทนากับมาคุเบ็กค์ได้)


. . . ( มองภาษาที่อยู่ตรงจอนั้น ก่อนจะรู้สึกได้ว่าเข้าใจภาษานี้ )

[ เราอ่านมันออกด้วยหรอ? . . . ]

'' คุณรู้จักที่ๆเราจากมางั้นหรอ? '' ( เอ่ยถามกลับไป )

'' แล้วคุณรู้มั้ยว่าเราคือใคร แล้วทำไมถึงถูกส่งมาที่นี่? ''

MAKUBAX :  Lan Blado คือชื่อของคุณครับ ที่ที่คุณอยู่ไม่เชิงว่าผมรู้หรอก แค่เจอข้อมูลบางส่วนของคุณเท่านั้น ว่าคุณคือ 1 ใน [ผู้ถูกเลือก] ในหมาสงครามอันใกล้  ดูท่าคุณจะมีปัญหาเรื่องการสื่อสาร เพราะถูกใครคนหนึ่ง เอาเสียงของคุณไป คุณอยู่ใน [มุเคนโจ] ก่อนล่ะกัน ในที่นี้ คุณสามารถสื่อสารผ่านหน้าจอนี้ได้ ซึ่งมันมีอยู่ทุกที่ในตึกนี้ เพราะผมวางโครงข่ายไว้เองครับ แต่ผมขอเตือนไว้อย่างนะครับ ห้ามขึ้นไปพื้นที่[เบนไลท์] นะครับ ที่นั่นมีสัตว์ประหลาดที่ฆ่าไม่ตายอยู่ ซึ่งพวกผมต้องคอยป้องกันไม่ให้มันเข้ามาในเขตของพวกเรา

ตัวหนังสือยาวเหยียดปรากฏให้เด็กหนุ่มอ่านจนตาลายเลยทีเดียว


'' Lan Blado? . . . '' ( เผลอพูดชื่อตามไป ก่อนจะพยายามนึกให้ออก )

. . .

'' ไม่ไหว นึกอะไรไม่ออกเลย . . . '' ( ส่ายหัวเบาๆอย่างหมดหวัง )

'' เข้าใจแล้ว ถ้าไม่มีความจำเป็นอะไรที่เราจะต้องไปที่แห่งนั้น เราก็จะไม่ไปที่นั่นตามที่คุณได้เตือนไว้ '' ( ตอบกลับอย่างจริงจัง )

'' แล้วหลังจากนี้เราควรทำอะไรต่อไปล่ะ เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าวัฒนธรรมของที่นี่คืออะไร . . . ''

MAKUBAX : ถ้าคุณไม่รู้จะทำอะไร อยู่ที่นี่กับผมมั๊ยล่ะครับ  คอยทำงานให้ผม ผมจะให้เครื่องมือที่สามารถสื่อสารกับคนอื่นได้กับคุณ

เด็กหนุ่มได้เอาเครื่องมือที่คล้ายหูฟังมาให้

MAKUBAX : เอามันสวมให้ที่หูนะครับ

(ยอมทำงานให้)
(ขออยู่เฉย ๆ ดีกว่า)

. . . [ ถ้าทำงานกับชายคนนี้อาจจะได้เบาะแสจาก ( โกดัง ) อีกก็ได้.  . . ]

(คิดแบบนั้นก่อนจะพยักหน้าเบาๆ)

'' เข้าใจแล้ว เราจะร่วมมือกับคุณไปก่อน จนกว่าเราจะหาความจริงของตัวเองเจอก็แล้วกัน ''

(สามารถพูดคุยกับทุกคนในมุเคนโจได้)

MAKUBAX : ถ้าอย่างนั้นผมขออธิบายโครงสร้างของตึกนี้ให้ฟังก่อนนะครับ ตึกนี้จะแบ่งออกเป็น 3 ส่วน ส่วนที่เราอยู่กัน [โลวเออร์ทาวน์] ส่วนชั้นกลางที่ผมพึ่งเตือนคุณไป [เบนไลน์] และชั้นสูงสุดที่อยู่ของ[พระเจ้า] นั่นคือ [บาบิลอนซิตี๊] โดยพวกเราชอบถูกพวก [เบนไลน์] คุกคามบ่อย ๆ เราทำสงครามกันมายาวนานแล้ว

มาคุเบ๊กค์ พูดอธิบายพลางแสดงแผนผังตึกให้ดู

MAKUBAX : คุณช่วยไปตามหาพรรคพวกของผมให้หน่อยได้มั๊ยครับ เขาหายตัวไปอย่างลึกลับ เขาชื่อ คุรุซึ มาซากิ  คุณอาจยังไม่ชินกันที่นี่ผมจะให้คนไปเป็นเพื่อน จูเบ
จูเบ : มีอะไร MAKUBAX
MAKUBAX : ช่วยไปกับชายผู้นี้คอยช่วยเหลือเขาที
จูเบ : ได้  ยินดีที่ได้รูปจัก ข้านามว่า คาเค จูเบ  ขอโทษที่เจอกันครั้งแรกข้าเสียมารยาทไป คิดว่าเป็นพวกศัตรูน่ะ

จูเบยืนมือมาทักทาย


. . . ( เราฟังคำอธิบายไปเงียบๆ )

. . . [ ไปตามหาคนที่หายสาบสูญ? . . . ] . . . [ กับเราที่ค่อยรู้จักทางเนี่ยนะ? ]

'' อ้า ขอรบกวนคุณซักพักก็แล้วกันนะจูเบ '' ( ยื่นมือไปจับมือของจูเบที่ยื่นมาหาเรา )

(Frame + 2 [อีก 6 อัพแรงค์])

ทั้งคู่เชคแฮนกันแล้วจูเบก็ได้พาชายหนุ่มออกจาก[มุเคนโจ]มายังเขตป่า นั่นคือสถานที่ที่เค้าคุ้นเคยนั่นเอง

- เขตป่า



จูเบ : ชิโดะน่าจะอยู่ในนี้และครับ


[ เป็นป่าที่เงียบสงบดี ] ( มองดูบรรยากาศรอบๆ )

[ ว่าแต่ถ้าหากเป็นป่าไม้แบบนี้ อย่างเต็มที่ก็น่าจะแค่หลงป่า แต่ดูจากองค์กรประหลาดนี้แล้ว คงจะหนีอะไรอยู่รึเปล่า? . . . ]

( มองดูรอบๆ ก่อนจะเดินมาตรงต้นไม้ใกล้ๆแล้วใช้ยันแปะที่ตัวต้นไม้ )

. . .

( เอานิ้วชี้แตะเบาๆให้ยันหายเข้าไปในเนื้อไม้ เป็นสัญญาณให้รู้ว่าต้นนี้เป็นต้นทางออก )

จูเบ : งั้นเราแยกกันหานะครับ เอานี่ไป

จูเบหยิบเข็มมาส่งให้ชายหนุ่ม 1 เล่ม

จูเบ : ผมจะรู้ว่าคุณอยู่ไหนจากสิ่งนี้ครับ
(ไปซ้าย)
(ไปขวา)
(ไปกลาง)


( ไปกลาง )

'' เข้าใจแล้ว '' (พยักหน้าตอบจูเบ ก่อนจะเดินตรงไปด้านใน )

ดูเหมือนทางที่ชายหนุ่มเดินไปยังไม่มีวี่แววของคนเลย มีแต่พวก สัตว์ต่าง ๆ อาศัยอยู่  ทั้งที่ยังกลางวันอยู่แต่ด้วยความสมบูรณ์ของป่าจึงทึบทำให้เหมือนกับกลางคืนเลยทีเดียว
(เลือกทางไปต่อ)


. . . [ ป่านี้ท่าทางจะอุดมสมบูรณ์สินะ ] ( มองไปรอบๆ เห็นทั้งภาพและออร่าพลังเวทย์กระจายอยู่เป็นจุดๆและสม่ำเสมอ )

. . . [ ! ]

( มองไปที่กล่องเก็บยันก่อนจะหยิบขึ้นมา ยันเรืองแสงเบาๆ ก่อนจะจางหายไป )

. . . [ มันตอบสนองกับพวกออร่าพวกนี้ด้วยหรอ? ]  ( เดินไปเข้าไปเรื่อยๆพลางมองบรรดาสัตว์ที่อยู่บริเวณนั้น )

(เดินตรงไป)

ยิ่งเดินลึกเข้ามายิ่งมีบะะดาศัตว์น้อยใหญ่มากขึ้น  และชายหนุ่มก็ได้เห็นชายคนหนึ่งนั่งหลับอยู่ข้าง ๆ สิงโตที่หมอบอยู่

พบชิโดะ (สามารถสื่อสารได้เพราะเป็นคนที่อยู่ในมุเคนโจ)


. . . [ เจอแล้ว ] . . . ( เดินตรงมาหาคนที่หลับอยู่ )

. . . [ น่าจะไม่ผิดตัวล่ะมั้ง? ในป่าแบบนี้คงไม่มีคนเข้ามารบกวนสัตว์พวกนี้หรอก ] ( หยิบเครื่องสื่อสารออกมา )

'' คุณชิโดะ คุณชิโดะ ? ตื่นเถอะครับ ''

ทันทีที่แรนพูดขึ้นมาสิงโตที่นอนอยู่ลุกขึ้นมาขู่ทันที

ชิโดะ : ไม่เอา่น่า อย่าเสียมารยาทกับคนที่มาดีซิ

พอชิโดะพูดจบสิงโตนั่นก็หมอิบลงอย่างเดิม

ชิโดะ : นายคนเมื่อตอนนี้นี่ อ๋อ MAKUBAX ให้มาตามซินะ พวก [นก] บอกน่ะ

ชิโดะลุกขึ้นถาม ที่ไหล่มีนกตัวเล็ก ๆ เกาะเขาอยู่


'' ก็อย่างที่เข้าใจนั่นแหละครับ . . . '' [ คนๆนี้สื่อสารกับพวกสัตว์ได้ด้วยหรอ? มีแต่คนที่มีความสามารถทั้งนั้นเลยสินะที่แห่งนั้น . . . ]

'' พอดีจูเบย์ซังเองก็มาที่นี่เหมือนกัน เขาคงอยู่แถวๆนี้ . ..  ''

ชิโดะ : อืม  ว่าแต่ ก่อนอื่น ต้องจัดการกับเจ้านั่นก่อนล่ะนะ



??? : เจอตัวจนได้พวกสวะ [มาริวโดะ]


'' จัดการ? ''  ( ทำหน้าสงสัยก่อนจะได้ยินเสียงของใครบางคน )

. . . [ ท่าทางไม่เป็นมิตรอย่างเห็นได้ชัด เป็นคนของกลุ่มอื่นรึเปล่า? ]

'' ที่ว่าให้จัดการนี่ คนๆนั้นตามคุณมาอย่างนั้นหรอ ชิโดะซัง? '' ( พูดพลางชี้ไปทางต้นเสียง )

ชิโดะ : จะว่าอย่างนั้นก็ใช่ เป็นเผ่าพันธุ์์คู่อาฆาตของเผ่าพันธุ์ชั้นน่ะ ไว้จบนี่แล้วจะเล่าให้ฟังเอง

ชิโดะได้ประสานมืดไว้ข้างหน้า ได้มีอักขระโบราณปรากฏขึ้น แสงสีทองอ่อน ๆ ได้เรืองแสงออกจากตัวของแรน

ชิโดะ : จงรับพลังที่ไม่สิ้นสุดไปซะ [ซาคุระแห่งการตื่น]

(สเตตัส INT > S)[มีผลจนจบการต่อสู้ครั้งนี้เท่านั้น]
(สามารถใช้สกิลประเภทเวทย์มนต์ได้ทุกสกิลโดยไม่ได้เรียนก่อน)[มีผลจนจบการต่อสู้นี้เท่านั้น]


!! . . . [ อะไรน่ะ !? ]

[ออร่ารอบๆค่อยๆไหลรวมเข้ามา]

ตึกๆ!!  (เสียงหัวใจของเราเต้นแรง)

( แสงในกล่องจากด้านหลังส่องสว่างขึ้นก่อนจะถูกเปิดออกมา )

!!?

( ยันทั้งห้าค่อยๆลายล้อมร่างของเราเอาไว้ก่อนที่คฑา จะถูกแบ่งออกมาเป็นฝักดาบสองเล่มปักอยู่ต่อหน้าเรา )

[ สิ่งนี้คือ . . . ? ]  ( เดินออกมาค่อยๆสัมผัสสันดาบช้าๆก่อนจะหยิบขึ้นมา )

( ยันสีเขียวค่อยๆเลื่อนลงมาที่สันดาบช้าๆก่อนจะแปลสภาพดาบที่แตกต่างออกไป )



. . . (ฟาดซ้ายขวาไปมาสายลมค่อยๆโหมออกไปเบาๆ)

' ใช้ข้าสิ . . . ' ( เสียงแผ่วเบาที่รู้สึกคุ้นเคยดังแผ่วมาจากด้านหลังของเรา ทำให้เผลอหันกลับไปแต่ไม่เจออะไรนอกจากชิโดซัง )

Wind Blade Nalya spawned

กริ๊ก ( เสียงของแรนกุมดาบแน่นก่อนจะจ้องไปที่เป้าหมายในครั้งนี้ )

( ดวงตาของแรนเปลี่ยนสีเป็นสีเขียวอ่อน )

??? : แปลว่าเจ้าอยู่ข้างเดียวกับพวก[มาริวโดะ]ซินะ เตรียมใจด้วยล่ะ การที่เป็นศัตรูของพวกเรา [คิริวโดะ] คือการเป็ยศัตรูกับแมลงทุกตัวบนโลก

ตู๊ม !!

ยังไม่ทันจะพูดจบดี ชายลึกลับได้ถูกกรงเล็บของชิโดะโจมตีเข้า

ชิโดะ : พูดมาก [อสูรร้อยหน้า หมาป่าปิศาจ]
??? : เชอะของแค่นี้

ชายลึกลับกระโดดถอยไปตั้งหลัก แล้วเปลียนเป้าหมายมาโจมตีแรนแทน


!!? [ แมลง . . . ]  ฉึบ . . . ( เสียงของยันแล่นมาอยู่ในมือของแรน )

ซูม . . . ( ตัวดาบถูกฉาบด้วยไฟก่อนจะแปรสภาพดาบเป็นอีกรูปแบบหนึ่ง )



Flame Blade Ryuko  spawned

ฟุบๆ ( แกว่งดาบไปไว้ด้านข้าง ) วุ้ม ( ยันค่อยๆหายไปในตัวดาบก่อนจะฉาบด้วยเปลวไฟ )

'' เฮ้อออฮ่าส์!! '' ( แรนวาดดาบออกไปร่ายเป็นกำแพงไฟขึ้นมากั้นตัวเขาและเป้าหมาย ก่อนจะใช้แรงเหวี่ยงไปด้านหลัง งาดดาบกลับมาฟันเป็นเส้นตรงอีกครา )

[ + Fire Wall Active ]

??? : !!

เป้าหมายไม่ทันตั้งตัวถูกไฟไหม้ไปเล็กน้อย แต่แผลที่ไหม้ไฟดูเหมือนจะหลุดลอกไปมากกว่า เมื่อดูดีดีแล้ว มันคือผึ้งจำนวนหนึ่ง !!  ชายแปลกหน้าได้มองแผลอย่างหน้าตาย  ซักพัก มีฝูงผึ้งบินมาเกาะจนเติมเต็มแผล

??? : มีฝีมือเหมือนกันนี่ แต่แค่นี้ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก


เสร็จสิ้น
เจ้าหญิงลีน่า V.3
เจ้าชาย~!
โพสต์ 18-8-2012 17:53:44 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tourt0ur เมื่อ 1-9-2012 22:03

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Melonpang เมื่อ 1-9-2012 21:24



อาคาบาเนะ : คิก  ดูท่าเด็กคนนั้นคือ 1ใน [ผู้ถูกเลือก] ซินะ เอาเถอะ ขอดูให้เต็มหาหน่อยนะ ว่างานครั้งนี้จะสนุกขนาดไหน

ตัดมาทางพวกนักทวงของทั้ง 3

กินจิ : เกิดไรขึ้นอ่ะ  เมื่อกี๊จำได้ว่าอยู่กับคุณอาคาบาเนะ นี่ แล้วมาอยู่ที่นี่ได้งัย
บัน ; ฝีมือยัยเด็กนี่นะซิ
กินจิ : เอ่อ   บันจังไปทำอะไรในชักโครกล่ะ

กินจิรีบไปช่วยบันออกมาจากชักโครก
บัน : เพราะยัยเด็กบ้านี่คนเดียว ไม่คิดว่าจะมีพลังเหมือนเจ้าบ้าโฮสนั่น (หรือว่า[ผู้ถูกเลือก]งั้นหรอ)เอาเถอะยังไงก็ออกจากที่นี่กันก่อนเถอะ ก่อนที่จะมีคนเข้ามา
กินจิ ; อะอืม ได้

ทั้งคู่ได้พา อิวาอิ มาพักที่สวนสาธารณะ

บัน : นึกออกแล้ว
กินจิ : อะไรหรอ
บัน : ก็เบื้องหลังงานนี้น่ะซิ จำข่าวที่ออกเมื่อเดือนที่แล้วได้รึเปล่า เพชรที่ถูกขโมยไปน่ะ
กินจิ : อ๋อ จำได้ ๆ ที่ว่าจับคนร้ายได้แต่หาเพชรไม่เจอใช่ม่ะ
บัน : อือ ที่จับได้คือกลุ่มแก๊งซิ่งที่มีผู้หญิงล้วน และขยายผลว่า มีตำรวจคนหนึ่งสมรู้ร่วมคิดด้วย
กินจิ : หรือว่า
บัน ; ใช่  แต่ก่อนอื่น รอยัยเด็กนี่ตื่นก่อนล่ะกัน (มีเรื่องต้องถามด้วย)


อิวาอิ : ..... ? - เด็กสาวตื่นขึ้นมาที่สวนสาถารณะ พลางมองไปรอบๆด้าน

อิวาอิ : เกิดอะไรขึ้นเหรอค่ะ ?

เด็กสาวถามชายหนุ่มทั้งสองราวกับเธอจำเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ไม่ได้เลย

บัน : อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่องหน่อยเลยสาวน้อย ทางชั้นต่างหากที่ต้องถามว่า เมื่อกี๊เกิดอะไรขึ้น

บันมอง อิวาอิ อย่างไม่วางใจ


อิวาอิ : .......แล้วเกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอค่ะ ? "

อิวาอิถามบันอีกครั้ง ด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย.. ดูเหมือนเธอจะไม่อยากให้คนตรงหน้าคุ้ยอดีตของเธอนะ

บัน : อย่ามาทำไขสือสาวน้อย  ถ้าไม่ไว้ใจกันล่ะก็ทางนี้คงจะช่วยอะไรเธอไม่ได้ล่ะนะ

บันหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบแล้วกำลังจะเดินจากไป พร้อมลากกินจิที่ยังตัวเล็กอยู่ไปด้วย

บัน : ไปกันเถอะกินจิ
กินจิ : บันจัง......  จะดีหรอ
บัน : ช่วยไม่ได้นี่อยากปิดบังอะไรเราเองนี่ อีกอย่าง...... ชั่งมันเถอะ


อิวาอิ : . . . .

หลังจากที่บันพูดจบแล้วเดินออกไปนั้น อิวาอิก็ลุกแล้วก็เดินตามบันไปเงียบๆเหมือนเธอไม่ได้ยินคำถามเมื่อกี้

บันหยุดเดินแล้วพูดโดยไม่หันหลังกลับ

บัน : ตามมาทำไม ไปซะ!! ปัญหานั่นน่ะ หาทางเองแล้วกัน

แล้วบันก็เดินไปโดยไม่ใยดีเด็กสาวอีกเลย


" แน่ใจเหรอค่ะ.. "

อิวาอิได้พูดออกมาเบาๆ

" เมื่อกี้หนูไปลองกดตู้ปาจิงโกะได้เงินมาง่ายๆเลยนะค่ะ.. "

อิวาอิได้พูดไปพลางหยิบฟ่อนแบงค์จำนวน 5000 ออกมา..

" น่าเสียดายที่หนูต้องรีบหนีออกมาก่อนเลยกดไปได้แค่ครั้งเดียวเองค่ะ "

" เอาเถอะ แต่ว่าพี่ชายคงยึดหลักการมากกว่าเงินนี่ค่ะ ช่วยไม่ได้จริงๆ "

เด็กสาวได้ทำเสียงยียวนนิดๆ ก่อนจะหันหลังแล้วเหล่มองไปทางบันแล้วกินจิ

" ถึงจะเป็นเวลาสั้นๆก็ขอบคุณนะคะ.. พี่ชาย ♥ "

จากนั้นก็เดินจากไปบ้าง..

บันได้มองเงินในมือ อิวาอิ จนเธอลับตาไป

บัน : T_T ตั้ง 5 พันแหนะ
กินจิ : ก็บันจังอยากไปทำอย่างนั้นกับอิวาอิจังเองนี่
บัน : เชอะ !! ไปทำงานต่อดีกว่ากินจิ งานนั้นมีเบื้องหลังจริง ๆ เราได้ไม่ต่ำกว่าหลักแสนแน่
กินจิ : นะหนึ่งแสน O_o

ตัดมาทางอิวาอิ
ระหว่างที่เด็กสาวกำลังเดินอยู่นั้นเองอยู่ดีดีก็มีกระจกบานใหญ่ปรากฏขึ้นต่อหน้า และมีชายหนุ่มรูปงานเดินออกมา่จากในนั้น

พบ คางามิ เคียวจิ



คางามิ : หาเจอจนได้นะครับ องค์หญิง ^^

ชายคนนั้นเดินออกมาแล้วคุกเข่าพลางจับมือของ อิวาอิ มาจุมพิศ


เด็กสาวหลุบตาขึ้นเล็กน้อยเพราะตกใจ ก่อนที่จะกลับมายิ้มเหมือนเดิม

อิวาอิ : สวัสดีค่ะ.. - เด็กสาวตอบกลับสั้นๆอย่างไม่แปลกใจกับการปรากฏของคนตรงหน้าเท่าไรนัก

อิวาอิ : เอ่อ.. คุณลุงเป็นใครเหรอค่ะ ?

เธอถามกลับพลางยิ้มแหย่ๆ เพราะคนตรงหน้ายังไม่ปล่อยมือของเธอสักที

คางามิ : แหม ~~~ ลุงเลิงที่ไหนกัน จำผมไม่ได้หรอครับ ^^

คางามิ ยิ้มเจ้าเลห์

คางามิลุกขึ้นแล้วอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาด้วย

คางามิ : ผมมารับแล้วนะครับ ไปกันเถอะองค์หญิง
??? : จะทำอะไรกับเด็กคนนั้นน่ะ
คางามิ : เห~~~~ นึกไม่ถึงเลยนะครับว่าคุณจะมาที่นี่ได้

พบ TOUR



TOUR : ก็นายเคลื่อนไหวก่อนเองนี่ อิวาอิจัง ซินะ มานี่เถอะอย่าไปกับคน ๆ นั้น ถ้าอยากจะ[นำสิ่งที่เสียไป]คืนมาอ่ะนะ ^^

ชายหนุ่มยิ้มอย่างเศร้า ๆ
คางามิ : หึ!! คงจะไม่ได้หรอกครับ

ทันใดนั้นเศษกระจกจำนวนมากพุ่งไปทางชายหนุ่ม  แต่ก็ได้มีแสงสีเหลืองวิ่งวนไปวนมาอยู่รอบ ๆ ตัว TOUR จนปัดเศษกระจกไปหมด เมื่อเศษกระจกนั้นหล่นลงกับพื้น คางามิก็หายไปแล้ว แต่ยังคงมีเสียงลอยมาตามลม

คางามิ : คราวนี้จะปล่อยเด็กนี่ไปก่อนก็ได้  หวังว่าจะได้เจอกันใหม่นะ องค์หญิง ^^
TOUR : เฮ้อออออ  รอไปทีนะ อิวาอิจัง


' . . . . . . . '

เด็กสาวจับต้นชนปลายไม่ถูก แต่รู้สึกว่าคนข้างหน้าจะมาช่วย(?)เธอนะ

" . . . . . . ค่ะ ? "

' วันนี้เจอคนแปลกๆเยอะจังค่ะ.. '

เด็กสาวคิดพลางมองไปที่ชายตรงหน้าของเธออย่างพิจารณา..

TOUR : คนแปลก ๆ ??  ฮะ ๆๆๆ ก็จริงของเธอนะ   แต่ในทางกลับกันเธอก็คือ[คนแปลกหน้า]สำหรับเมืองนี้เหมือนกัน

ชายแปลกหน้าหัวเราะเบา ๆ

TOUR : จริงซิ  มีงานต้องทำไม่ใช่หรอ ตามหาคนอะไรนั่นน่ะ  ให้ช่วยมั๊ย เพราะดูเหมือนเธอจะต้องแยกกับพวก GB ซินะ

ชายแปลกหน้าคนเดิมพูดจาเหมือนรู้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นอย่างไงอย่างงั้น


' คิดในใจแล้วไหงรู้ได้ละค้า ?? '

อิวาอิคิดพลางทำหน้าอึ้งๆก่อนจะถอยหลังไป 2 ก้าว

" น..หนูยังไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย .. ท ที่สำคัญมาว่าคนเค้าแปลก คุณน้าน่ะแหละที่แปลกอะ ! "

เด็กสาวตะโกนกลับไปเหมือนเด็กๆ พร้อมกับกอดตุ๊กตากระต่าย(?)ไว้แน่น

TOUR : ในเมืองแห่งนี้ไม่มีอะไรนี่น้าไม่รู้หรอก ถึงไม่อยากรู้มันก็รู้เอง

TOURพูดพลางก้มหน้าทำสายตาเศร้าเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้ามายิ้มให้อีกครั้ง

TOUR : แบบนี้เลยไม่มีเรื่องตื่นเต้นเลยเน๊อะ ว่ามั๊ย ??  ป่ะ ยิ่งเริ่มงานช้าเด๋วเสียงานในพวก GB ก็ได้นะ  เพราะ 2 คนนั่น จะถึงตัวเป้าหมายแล้ว


" . . . . . . . . . . . . . "

อิวาอิมองชายหนุ่มอย่างชั่งใจ.. วันนี้เธอปรับอารมณ์กับเรื่องแปลกๆไม่ค่อยทัน แถมชายคนนี้ไม่เคยมีชื่อใน[ฐานข้อมูล]มาก่อน
แต่ถึงกับไล่[ท่านผู้นั้น]ไปได้แบบนี้ ต้องยอมรับว่าคนด้านหน้าตอนนี้มีความสามารถระดับเดียวกับด๊อกเตอร์แน่ๆ..

" ทำไม.. "

ในที่สุดเด็กสาวก็เปิดปากพูดออกมา..

" ทำไมถึงช่วยหนูละ ? "

เธอเว้นจังหวะช่วงนึงแล้วพูดต่อพร้อมกับมองเข้าไปในตาของชายหนุ่มอยู่พักนึง..ก่อนที่จะละสายตาออกแล้วหันเดินกลับไปทางที่
เธอแยกตัวออกมาจากพวก GB เมือสักครู่นี้ พร้อมกับพูดโดยไม่หันมามองชายหนุ่มว่า..

" หนูจะร่วมทางไปกับคุณน้าก็ได้.. "

อิวาอิพูดออกมาเอือยๆ พร้อมบอกต่อไปว่า

" ..คุณน้าเองก็คงเป็น 1 ในคนที่หวังผลประโยชน์จาก[พลัง]ของหนูใช่ไหมละ "

เด็กสาวบอกต่อไปช้าๆแล้วพูดออกมาอย่างสิ้นหวังไม่สมกับวัยของเธอ

" ถึงไม่รู้ว่าเจตนาของคุณน้าคืออะไร แต่.. "

" .........สำหรับหนูน่ะ มันไม่ตื่นเต้นสักนิดเดียว "

ชายหนุ่มได้ยินที่เด็กสาวพูดก็เผลอ หัวเราะออกมาเบา ๆ

TOUR : คิก แหมใช้คำว่าจะร่วมเดินทางซะด้วย  เข้าใจอะไรผิดหรือปล่าว [พลัง] ที่หนูพูดถึง ไม่อยู่ในสายตาน้าหรอก  ของแบบนั้นเที่ยบกับสิ่งที่น้ามีแล้ว ก็เหมือน มด กับ ช้างล่ะนะ

เขาพูดพลางขยิบตาให้เด็กสาว

TOUR : ที่น้าลงมาที่เมืองนี้เพราะ เบื่อน่ะ ที่ที่น้าอยู่มันน่าเบื่อเกินไป อีกอย่าง เริ่มมีคนจะไปตามหาน้าที่นั่นแล้วด้วย เลยหนีออกมาซะก่อนดีกว่า

TOUR ชวนเด็กสาวคุยไปเรื่อย ๆ จนกระทั้งมาถึงบ้านหลังหนึ่ง ซึ่งมี อาคาบาเนะ ยืนรออยู่หน้าบ้าน

อาคาบาเนะ : อ้าวไม่ได้มากับพวกGBหรือครับ ............... !!

เขาพูดหยอกล้อ แต่ก็ต้องสะดุดทันทีที่เห็นTOUR

อาคาบาเนะ : ไม่เจอกันซะนานนะครับ น่าแปลกที่คุณออกมาเองแบบนี้

สิ้นเสียงได้มีมีดผ่าตัดจำนวนมากพุ่งมาทางทั้งคู่

อาคาบาเนะ : [เฮอริเคนโลหิต]

ตู๊ม

แรงจากการโจมตีทำให้ฝุ่นตลบไปทั่ว

TOUR : ท่าจะอยากตายซินะ แจ๊กเคิล  โจมตีชั้น ชั้นไม่ว่าหรอก แต่ทำให้ อิวาอิจัง เกือบโดนลูกหลงแบบนี้

TOUR  พูดพลางอุ้มอิวาอิไว้ด้วยมือข้างเดียว มีดผ่าตัดฝักลงที่พื้นข้างหน้าของทั้งคู่โดยห่าวจากทั้งคู่พอดูทีเดียว

อาคาบาเนะ : หึ ตาย??  ความตายคืออะไรหรือครับ

ชายชุดดำพูดพลางเสียกดาบที่ทำจากเลือดขึ้นมา

TOUR : อิวาอิจัง หลบไปก่อนนะ เจ้านี้เธอรับมือไม่ไหวหรอก ชั้นจะถ่วงเวลาให้ รีบเข้าไปในบ้านนี้ซะ

ชายหนุ่มพูดพลางวางเด็กสาวลง แล้วหันมาทางอาคาบาเนะ ทันใด นั้นได้มีแสงสีต่าง ๆ 5 สี วิ่งวนไปมาอยู่รอบ ๆ ตัว
(ยอมเข้าไปในบ้าน)
(วิ่งไปแอบดูการต่อสู้)


[ยอมเข้าไปในบ้าน]

อิวาอิ : ว๊าย !? "

เด็กสาวเผลอร้องออกมาเพราะโดนอุ้มไม่ทันตั้งตัว.. แต่แล้วเธอก็สังเกตเห็นปลายมีดที่คุ้นตา

อิวาอิ : ท.. !!

TOUR : อิวาอิจัง หลบไปก่อนนะ เจ้านี้เธอรับมือไม่ไหวหรอก ชั้นจะถ่วงเวลาให้ รีบเข้าไปในบ้านนี้ซะ

ยังไม่สุดเสียงเธอก็โดนคนตัวใหญ่ที่อุ้มเธอค้านก่อนทันที ก่อนเค้าจะปล่อยตัวเธอลงแล้วไปฉะกับ Dr. !!

อิวาอิ : ........ - เด็กสาวมองการต่อสู้ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ไม่อยากเชื่อเลยว่านี้คือการต่อสู้ของมนุษย์จริงๆ !

อิวาอิ : อึก...

อิวาอิ : หนูไม่ขอบคุณหรอกนะค่ะ ! คุณน้าแปลกหน้า !!

เด็กสาวหน้าแดงนิดๆแล้วก็ส่งสายตาค้อนไปให้คนตัวใหญ่ทีนึงก่อนที่จะหันหลังแล้ววิ่งเข้าไปในบ้านทันที

อาคาบาเนะ : อย่าดูถูกผมนักซิครับ

นั่นคือเสียงสุดท้ายที่เด็กสาวได้ยินก่อนที่จะเข้ามาในตัวบ้าน  ภายในบ้านต่างประดับประดาด้วยของราคาแพง แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครอยู่บ้าน
(Quest : การสำรวจ)
(สำรวจบ้านให้ได้เบะแสเท่าที่จะหาได้)

เลือกสถานที่ไป
(ห้องครัว)
(ห้องนั่งเล่น)
(ห้องหนังสือ)
(ขึ้นชั้น2)


[ ห้องหนังสือ ]

" ว่าแต่ทำไมนักส่งของถึงมาอยู่ที่นี้.. "

อิวาอิเดินเข้ามาในตัวบ้านหลังนี้ พร้อมกับวิเคราะห์สถานการณ์..

" ห้องอะไรน่ะ "

เธอเดินเข้าไปในห้องที่มีประตูเปิดแง้มอยู่หน่อยๆ

ข้างในดูจะเป็นห้องหนังสือธรรมดา ๆ ที่มีหนังสือมากมายหลายภาษา
ครืน!!
อยู่ดีดีห้องก็สั่นด้วยแรงสั่นสะเทือนซึ่งน่าจะเกิดจากแรงปะทะของคนทั้ง 2 ที่อยู่หน้าบ้าน จนทำให้ เด็กสาวคิดแต่ว่า สู้กันยังงัยนะให้มีระเบิดตูมตามแบบนี้ = = "  ด้วยแรงสันสะเทือนทำให้ชั้นวางหนังสือล้มลงมา  ด้านหลังปรากฏเป็นทางลับขึ้น


อิวาอิ : . . . .

' . . . . . . . . '

เด็กสาวยื่นอึ้งเล็กน้อย แล้วก็ตัดสินใจเดินเข้าไปในทางนั้น

(Courage +5 [อีก 12 อัพแรงค์])
ทางเดินนั้น เดินลึกลงไปในความมืด  เธอเดินลงมาเรื่อย ๆ จนเจอห้อง ๆ หนึ่งเปิดประตูไว้ ข้างในมี กินจิ บัน และชายเป้าหมายถูกหญิงผู้ว่าจ้างจับตัวอยู่

บัน : อ้าว มาถูกด้วยหรอ ยัยเด็กบ้า
กินจิ : อ๊ะ อิวาอิจัง

ดูเหมือนหญิงสาวจะตกใจที่มีคนเข้ามาเล็กน้อยจึงทำให้บันเข้าไปชิงตัวเป้าหมายมาได้แต่หญิงสาวที่ว่าได้ตกใจจึงยิงปืนออกไปอย่างมั่วซั่ว


อิวาอิ : ด..เด็กบ้า ?

อิวาอิอุทานออกมาพลางวิ่งไปหาที่หลบ

อิวาอิ : แค่บังเอิญ.. ว ว้าย !? เดียวสิค่ะ จะห่วยยังไงก็น่าจะมีขอบเขต !

เด็กสาวตะโกนไปที่ผู้ว่าจ้างก่อนที่จะหลบกระสุนอย่างทุลักทุเล

หญิงสาว : มันต้องตาย โทษฐานที่ทิ้งชั้นแล้วหนีเอาตัวรอดไปคนเดียว

เธอตะวาดลั่นแล้วยิงไม่หยุด บันได้หลบไปมาอย่างง่ายดาบ ส่วนกินจิได้ใช้พลังแม่เหล็กไฟฟ้าสกกัดกระสุน

กินจิ : มะ  ไม่ใช่นะ ลุงคนนี้เค้าแค่....
สวบ
ไม่ทันที่กินจิจะพูดอะไรต่อ มีดผ่าตัดก็พุ่งเข้ามาโจมตี แต่ร่างที่ถูกโจมตีนั้นคือร่างของชายหนุ่มใส่แว่น !!

TOUR : ไม่ระวังเลยนะ กินจัง  อ่อ อิวาอิจังโทดทีนะ พอดีถ่วงเวลาได้เท่านี้เอง
บัน : เชอะ ถึงว่ารู้สึกแปลก ๆ ที่แท้ก็ายเอง [ลงมา] ทำอะไร
TOUR : หึหึหึ

หญิงสาวที่กำลังหัวเสียตวาดขึ้นมาอีกครั้ง

หญิงสาวว่าจ้าง : แจ๊คเคิล ชั้นให้นายพาชั้นมาหาชายคนนี้โดยกำจัดนักทวงของพวกนี้ แต่ทำไมถึงมากันมากมายขนาดนี้
แจ๊คเคิล : ต้องขอโทษด้วยครับ ผมแค่เห็นว่ามันสนุกกว่าแค่นั้นเองครับ คิก!!


เสร็จสิ้น
โพสต์ 23-8-2012 17:35:17 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tourt0ur เมื่อ 27-8-2012 10:56




Part 2




โวทล์ : ให้งานเดียวนะ งานอื่นหาเอาเอง

โวทล์เดินไปรูปมาหนึ่งใบให้ยูมิดู



โวทล์ : ตามหาชายในภาพให้เจอ  ข้อมูลมีแค่ว่าเค้าได้หายไปในเมืองในฝัน[บาบิลอนซิตี๊] มาได้ 2 ปีแล้ว

นัตซึมิตกใจอย่างมากที่โวทล์เอารูปของคน ๆ นั้นให้ลูกค้าดู แต่ถูกโวล์มองเชิงว่าอย่าพูดอะไรจึงเวียบไป

(Quest : ผู้ที่หายสาปสูญ)
(ตามหาชายในรูปให้เจอ)


Yumi? : นึกว่าจะเป็นงานฆ่าคนซะอีก

ยูมิหยิบรูปมา

Yumi? : (เห็นบอกเป็นงานอันตรายก็ไม่แน่นะ คิกๆ)

Yumi? : ชั้นเอารูปนี้ไปด้วยได้สินะ แล้วก็ให้ใครก็ได้นำทางชั้นไปเมืองที่ว่านั่นด้วย

ยูมิพูดพร้อมยกกาแฟขึ้นมาดื่ม

โวทล์ : คนนำทางน่ะ ไม่มีหรอก ที่นั้นมันเป็นที่อยู่ของ [พระเจ้า] .....

โวทล์ พูดแล้วเงียบไป ก่อนที่จะอธิบายต่อ

โวทล์ : เอาเป็นว่าจะเล่าให้ฟังพอสังเขปล่ะกัน  เห็นตึกสูง ๆ ทางนั้นมั๊ย

โวทล์ชี้นิ้วไปทาง [มุเคนโจ]

โวทล์ : ที่นั่นแหละ มันอยู่ชั้นบนสุดของที่นั่น แต่ก็ไม่แน่นะว่า คน ๆ นั้นจะอยู่ที่นั่นจริง ๆ หรือป่าว ขึ้นอยู่กับเธอแล้วล่ะนะ

โวทล์พูดแล้วฉีกยิ้มให้


Yumi? :  อืม . . . ตรงนั้นงั้นหรอ

ยูมิลุกขึ้นมอง

Yumi? : ขอบคุณสำหรับกาแฟนะ

ยูมิลุกขึ้นแล้วเดินออกจากร้านเพื่อไปยังตึกสูงๆที่โวทล์บอก

- มุเคนโจ



บรรยากาศข้างในตึกนี้เป็ยบรรยากาศสเหมือนจริง จึงทำให้ รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย  ข้างในแบ่งเป็นชั้น ๆ เหมือนตึกที่ยังสร้างไม่เสร็จ หญิงเข้่ามาลึกพอสมควรจนได้พบกับคนร่างงามร่างหนึ่งยืนมองเธออยู่ด้านหลัง

พบ ฟูโจอิน คาซึกิ




Yumi? : คะ . . . ใครนะ !!!

ยูมิเงาได้หันไปทันที ที่รู้สึกตัวว่ามีคนมองจากด้านหลัง

คาซึกิ : ฟูโจอิน คาซึกิ  มาทำอะไรใน[มุเคนโจ] ครับ ??

ชายหนุ่มที่ร่างงามเหมือนผู้หญิงถาม


Yumi? : (อะ . . . อ่าวผู้ชายหรอนี่)

ยูมิสับสนเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงคนที่อยู่ตรงหน้าเป็นผู้ชาย

Yumi? : ชั้นมาหาคนที่อยู่ในรูปนี้นะ . . .

ยูมิยื่นรูปให้ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า

ทันทีที่คาซึกิเห็นรูปชายคนดังกล่าวก็ถึงกับตกใจจนเห็นได้ชัด

คาซึกิ : คุณ จะตามหาคน ๆ นี้จริง ๆ หรือครับ??  

คาซึกิรีบถามย้ำ  ดูเหมือนชายคนนี้จะมีปริศนาอยู่ไม่น้อย


เสร็จสิ้น
โพสต์ 23-8-2012 21:22:59 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Blue_Moon เมื่อ 10-10-2012 19:36
เอมิชิ : แหม ๆ เป็นเด็กหนุ่มที่เลือดร้อนจริง ๆ จะบอกอะไรให้นะ คุณมาโดกะน่ะ ถึงเค้าจะตาบอดแต่ประสาทสัมผัสอื่นดีเยี่ยม เค้าจำได้แม้กระทั้งลมกายใจ เสียงการเดินขิงคุณชิโดะเลยนะ

เอมิชิอธบายพลางเอามือมาตบบ่า ชิิคาริ


ชิคาริเอาปืนจ่อไปยังหัวของเอมิชิ
" แต่เค้าก็ยังไม่ได้พูดเลยซักคำนิว่าพวกแกคือตัวจริง ! " ชิคาริพูดโดยที่ไม่ลดปืนลงแม้แต่น้อย
ชิคาริยังคงพร้อมจะต่อสู้ในทันทีที่ฝ่ายตรงข้ามมีพิรุธ

เอมิชิ : ก็ที่คุณมาโดกะเข้ามาคุยแบบสนิทแบบนั้นยังไม่พออีกหรอ

เอมิชิพูดไปยิ้มไปเหมือนไม่หวาดหวั่นต่อชิคาริเลยแม้แต่นั้น

ชิโดะ : เอาปืนลงซะ ไม่งั้นอย่าหาว่าไม่เตือน
มาโดกะ : เกิดไรขึ้นหรือคะ คุณชิโดะ
ชิโดะ : ไม่มีอะไรหรอก แค่คนที่มากะมาโดกะเข้าใจไรผิดนิดหน่อยน่ะ
มาโดกะ : ขะขอโทษนะคะ เพราะชั้นดึงดันจะมาให้ได้ก็เลย
ชิโดะ : อย่าโทษตัวเองเลยมาโดกะ อย่าคิดมากนะ


ชิคาริมองไปยังมาโดกะ กับ ชิโดะ แล้วพิจารณานิ่งๆสักครู่
" เฮ้อ . . . ก็ได้ๆ ยังไงผู้ว่าจ้างก็ต้องมาก่อน " ชิคาริลดปืนลงมาข้างตัวก่อนที่จะยืนพิงต้นไม้ใกล้ๆแถวนั้น
ถึงจะลดปืนลงแต่เขาก็ยังไม่ค่อยไว้ใจ ชิโดะ และ เอมิชิ สักเท่าไร
เขายืนสังเกตการณ์ทั้งสองคนนั้น หากทำอะไรมีพิรุจกับผู้ว่าจ้างก็พร้อมจะลงมือ
แต่สาเหตุหลักจริงๆที่เค้ายังไม่ไปเพราะยังได้รับค่าจ้าง . . .

เสร็จสิ้น
น้องสาวเซะซี่
โพสต์ 1-9-2012 08:53:47 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tourt0ur เมื่อ 24-9-2012 07:45






โวทล์ : ไม่รู้หรอก ลองโทรไปดูซิ

โวทล์ยิ้มอย่างมีเลศนัย


" ค่า ~ "

เราได้ตอบลุงโวลท์สั้นๆก่อนที่จะได้ยืมโทรศัพท์ภายในร้านโทรไปยังเบอร์ดังกล่าว

" สวัสดีค่า ~ ที่นี่บริษัทรับหางานพิเศษรึเปล่าคะ ? "

โอเปอร์เรเตอร์ : สวัสดีค่ะ สมัครงานหรอค๊ะ  ขอชื่อแะลที่อยู่ อายุ รูปถ่ายแบบเต็มตัว ตอนใส่ชุดชั้นในด้วยนะคะ ส่งมาที่ EMAIL : XXXXXX@XXX.XXX ขอบคุณค่ะ

เมื่อสายติดก็มีเสียงระบบตอบรับอัตโนมัติบอกถึงรายล่ะเอียดต่าง ๆ


" ห๊า !! "

เราได้อึ้งไปซักพักกับการที่จะสมัครงานที่นี่ก่อนที่จะได้ค่อยๆวางสายลงไปและจดอีเมลล์เอาไว้

" เอารูปลุงในชุดชั้นในส่งไปได้ไม๊คะ ? "

โวทล์ช๊อกไปชั่วครู่

โวทล์ : เอาไปทำอะไรล่ะ เด๋วก็ตาบอดหรอก

ขณะที่ทั้งคู่กำลังคุยกันอยู่ก็ได้มีชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในร้าน

ชายแปลกหน้า : เออ ขอโทษนะครับ  ไม่ทราบว่านักทวงของอยู่นี่ใช่มั๊ยครับ

เขารีบถามด้วยท่าทีที่ร้อนรน


" มือสมัครเล่นได้ไม๊คะ ? "

เราได้เอ่ยถามคนที่เพิ่งวิ่งเข้ามาด้านในคนนั้นขึ้น

ชายแปลกหน้า : จะใครก็ได้แล้วครับตอนนี้  อยากให้ช่้วยตามเด็กคนนี้กลับมาให้ทีครับ อ่ ผมชื่อ คุโรซาวะ คุโรอิ ครับ



คุโรอิ : เขาเป็นคนรักของผมครับ ถูกใครก็ไม่รู้พาตัวไป  เมื่อคืนขณะผมกำลังเดินไปส่งเธอที่บ้าน อยู่ ๆ ก็มีเงาดำ ๆ มาโฉบเอาเธอไปครับ  ขอร้องล่ะครับ

เด็กหนุ่มขอร้องทั้งน้ำตา


" ใจเย็นๆก่อนนะคะ พอจะเล่ารายระเอียดเพิ่มเติมในตอนที่จำความได้ตอนที่เหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างคร่าวๆได้รึเปล่าคะ ? "

คุโรอิ : คะครับ  คือเมื่อคืน ผมไปเที่ยวกับเธอมาแล้วขากลับตอนออกจากรถไฟใต้ดิน ผมอาสาจะไปส่งเธอที่บ้านเพราะคืนนั้นถึงยังไม่ดึกแต่บริเวณนั้นเปลี่ยวมาก ๆ ผมก็แปลกใจอยู่เหมือนกันครับ ว่้าทั้ง ๆ ที่เป็นหน้าสถานีแต่กลับมีแค่เรา 2 คน ขณะที่ผมกำลังสงสัยอยู่ก็ได้มีเงาดำมาโฉบเอาตัวเธอไปแล้วครับ

ชายหนุ่มพูดพลางเอามือบีบเสื้อไว้ด้วยความคับแค้นใจ


" แล้วคุณเองเคยมีเรื่องหรือมีใครที่สงสัยว่าน่าจะเป็นศัตรูหรือคนที่แอบมาชอบหญิงสาวคนนั้นแล้วไม่พอใจเรื่องระหว่างคุณกับเธอรึเปล่าคะ ? "

คุโรอิ : ไม่น่าจะมีนะครับ........จะมีก็แต่......ทางครอบครัวของเธอน่ะครับ ท่านไม่ค่อยชอบผมเท่าไหร่ ท่านจะให้ลูกสาวของท่านคบกับลูกของประธานบริษัทที่พวกท่านทำงานอยู่

ชายหนุ่มพูดอย่างเศร้า ๆ

คุโรอิ : แต่ท่านคงไม่ทำแบบนั้นกับลูกของตัวเองหรอกครับ ผมว่าต้องเป็นฝีมือของ [ปิศาจแห่งสถานี] แน่ ๆ เลยครับ คือมันเป็นเรื่องเล่ากันมาน่ะครับ ว่าใครก็ตามที่เดินออกจากสถานีแล้วกลับไม่เจอผู้คนที่หนาแน่น แปลว่าถูกมันหมายตาไว้ แต่ผมกับเธอไม่ค่อยเชื่อเรื่องพวกนี้ไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นกับผมและเธอ ถ้าเป็นไปได้ให้มันเอาตัวผมไปซะยังดีกว่า


" เราไม่รับปากว่าจะสำเร็จหรือไม่ แต่จะพยายามนะคะ "

เราได้ตอบคุโรอิก่อนที่จะได้เดินมากราบเท้าลุงร้านกาแฟเหมือนจะลาไปตายเสียอย่างนั้นพร้อมกับรับสัตว์เลี้ยงที่ลืมทิ้งไว้ตอนแรกกลับไปด้วย . . . .

" แหม ~ ลุงโวลท์เนี่ยเห็นสาวๆเป็นไม่ได้ต้องลักพาตัวตลอดเลย . . . ละ- ล้อเล่นนะคะ "

เราได้เอ่ยแซวลุงเล็กน้อยก่อนที่จะได้ออกไปยังสถานีรถไฟดังกล่าวเพื่อที่จะลองไปตามหาร่องรอย [ปิศาจแห่งสถานี] นั่นดู

(Quest : ปิศาจที่น่ากลัว)
(ตามหาคนที่ถูกลักพาตัวไปให้เจอ)


กว่าจะมาถึงสถานีรถไฟใต้ดิน ก็ใกล้ค่ำแล้ว ผู้คนก็ยังขวักไขว่เช่นเดิม เธออาจจะต้องรอให้มืดกว่านี้อีกหน่อย


" เอ . . . ไม่เห็นจะมีอะไรเลยนี่นา "

เราได้พึมพำเบาๆกับตัวเองก่อนที่จะนั่งจุ้มปุ้กอยู่แถวๆนั้นเพื่อรอเวลา

-กลางคืน-

ถึงฟ้าจะมืดแล้วก็แต่ไม่อะไรผิดสังเกตุเลยแม้แต่น้อย ดูท่าว่าต้องมีเงื่อนไขบางอย่าง

คุโรอิ : ตรงนี้ครับ ซาโตริซัง  ที่สุดท้ายที่ผมอยู่กับเธอ

ชายหนุ่มพาไปยืนตรงบริเวณนาฬากายักษ์หน้าสถานี เมื่อมองขึ้นไปบนฟ้าจะเห็นพระจันทร์อยู่ตรงกลางหอนาฬิกาพอดี  พอรู้ตัวอีกทีึ ทั้งคู่ก็เหลือกันอยู่แค่ 2 คนแล้ว คนที่อยูรอบข้างหายไปหมด

??? : วันนี้ก็เจอเหยื่ออีกแล้วซินะ

มีลึกลับดังมาจากที่ไหนซักที


เราได้ซะดุ้งกับเสียงอันน่าสยดสยองที่ปรากฏขึ้นมาเฉยๆนั่นก่อนที่จะได้มองมาทางคุโรอิอย่างช้าๆ . . .

" เมื่อกี้คุณพูดอะไรรึเปล่าคะ . . ."

คุโรอิ : ปะปล่าวนี่ครับ

ชายหนุ่มหันไปมาเพื่อหาต้นเสียงแต่ก็พบกับแฟนสาวของตนเข้า จึงรีบวิ่งไปหาโดยไม่ได้สังเกตุว่ามีอะไรแปลกไป

คุโรอิ : ริกะ  ริกะใช่มั๊ย

ฉึก

หญิงสาวได้เอามีดเล่มใหญ่แทงเข้าที่ท้องของคุโรอิทันที เลือดสีแดงสดทะลักออกจากตัวของคุโรอิ เธอยังคงลงมือต่อไปโดยที่สีหน้าเรียบเฉยแต่น้ำตาไหลนองราวกับถูกควบคุมร่างกายอยู่

คุโรอิ : ทำ...ไม

ฉึก  ๆ   ๆ   ๆ

หญิงสาวกระหน่ำแทงเข้า-ออก ๆ อย่างไม่หยุดจนคุโรอิล้มลง เธอก็ขึ้นไปนั่งคึร่อม เอามีดแทงอีกแต่คราวนี้ลากยาวลงมาจนเป็นรอยกว้างแล้วเอามือล้วงเอาไส้ออกมาแล้วหันไปหา ซาโตริอย่างช้า ๆ แล้วแสยะยิ้ม

??? : ฮะ ๆ ๆ ๆ ฮา ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เสียงหัวเราะอันแหลมสูงดังก้องอยู่ทั่วพื้นที่


" . . . . "

เราได้ตกใจไปชั่วขณะจนลืมบรรยากาศรอบๆด้านไปเลย เราได้กอดสัตว์เลี้ยงในมือของเราแน่นด้วยความกลัว แต่ทว่าเราเองก็ได้เรียกสติของตัวเองกลับมาได้ก่อน

" ภาพลวงตา . . . "

เราได้พึมพำออกมาเบาๆเพราะมันน่าจะเป็นไปไม่ได้ที่คนทั้งหมดจะหายไปในเวลาอันสั้นนี้ ซึ่งน่าจะเกี่ยวข้องกับดวงจันทร์และหอนาฬิกานั่นด้วย

" เอาแค่ด้านหน้านี่ก่อนละกัน . . . "

เราได้ตั้งท่าขึ้น(มือเปล่า)พร้อมรับมือกับหญิงสาวด้านหน้าโดยหมายจะพยายามเอาอาวุธของเธอออกไปจากมือเสียก่อน

หญิงสาวค่อย ๆ ลุกขึ้นมาแล้วค่อย ๆ เดินเข้ามาอย่างช้า ๆ แล้วหยุดนิ่งแทนที่จะโจมตีเธอกลับเอามีดเล่มเดิมนั้นค่อย ๆ เฉือนเข้าที่คอตัวเองจนเลือดฉาดกระจายไปทั่วเธอแต่ก็ยังไม่หยุด เธอก็เฉ์อนต่อ ๆ จนหัวหลุดกระเด็นไปที่พื้น เลือดได้พุ่งขึ้นราวกับน้ำพุ ได้กระเซ็นเปื้อนเสื้อของเด็กสาวไปหมด

??? : เปลี่ยนหัวดีกว่า เน๊อะ

เสียงปริศนาดังก้องขึ้นอีกครั้ง

??? : จริงซิ เอาหัวเธอล่ะกัน ดูท่าเธอหัวดีนี่

สิ้นเสียงได้มีฝูงคนจำนวนมากโผล่ขึ้นมาจากความมืดแต่ล่ะคน บ้างก็ไม่มีหัว ไม่มีแขน ขา บางคนเหลือแค่ครึ่งตัวบน กลุ่มคนเหล่านั้นน่าจะเป็นผู้ที่หายตัวไป ทั้งหมดอยู่ในสภาพเหมือนหญิงสาวที่เธอพึ่งเจอไป คือ เลือดได้ทะลักออกจากปากแผลไม่หยุด จนเลือดเริ่มท่วมสูงขึ้นมาถึงหัวเข่าเธอแล้ว  

ทันใดนั้นก็ได้ปรากฏร่าง ๆ หนึ่งขึ้นมาต่อหน้าเธอ

  

??? : อย่ามัวเหม่อซิย๊าาาาาาาา

หญิงลึกลับนั่นได้คว้าตัว ซาโตริ ไว้แล้วลอยขึ้นไปยืนอยู่บนหอนาฬิกา

??? : เกือบไปแล้วมั๊ยล่ะ รีบ ๆ ออกไปจากมิตินี้ซะ อยู่ที่นี่เธอสู้ "มัน"ไม่ได้หรอก


" หนูเองก็อยากออกไปอยู่หรอกค่า !! แต่หนูไม่รู้ว่าจะออกไปยังไงง่ะ !! "

เด็กสาวได้รีบบอกหญิงสาวปริศนาที่ปรากฏตัวขึ้นมาช่วยเธอไว้

??? : อ้าว เห็นว่าเข้ามาได้นึกว่ารู้ ใช่มั๊ย ซาจิโกะ

ยังไม่ทันที่จะพูดอะไรต่อ ก็ได้มีร่าง ๆ หนึ่งผุดขึ้นมจากทะเลเลือดด้านล่าง



ซาจิโกะ : ยุ่งไม่เข้าเรื่องเลยนะ

หญิงสาวได้ลอยขึ้นมาจนถึงระดับเดียวกับทั้งคู่แล้วพุ่งเข้ามาโจมตีทันที

??? : เธอชื่อ ซาโตริซินะ เราคงต้องช่วยกันสู้แล้วล่ะ คนพวกนี้น่ะ หลงอยู่ในมิติของยัยซาจิโกะนั่น ต้องจัดการยัยนั่นให้ได้ก่อนถึงจะช่วยคนพวกนี้ได้  อ่อ ชั้น Angle of war เรียกสั้น ๆ ว่า War ก็ได้

เมื่อพูดจบเธอได้เสกอาวุธที่คล้ายง้าวออกมารับการโจมตีแล้วดันกลับ

(ได้รับสถานะ God of war)[มีผลจนจบการต่อสู้เท่านั้น]
[God of war] : เพิ่มสถานะ Sense > S  Attack > S Dex > S


ทันทีที่ปลายอาวุธของวอร์ได้ทาบโต้กับหญิงสาวที่ปรากฏออกมาอย่างปริศนาซาจิโกะ เราก็ได้วิ่งออกตัวไปบนอาวุธของทั้งสองและเตะกวาดเฉียงไปที่ด้านหน้าของซาจิโกะที่กำลังโต้อาวุธกับวอร์ทันที !!

ซาจิโกะ : บ้าน่า ยัยเด็กนี่ไม่น่าจะเก่งขนาดนี้นี่

เธอกระเด็นเพราะแรงเตะ แต่ทะเลเลือดด้านล่างได้พุ่งมารับเธอไว้

War : เธอรีับทำลายหน้ัาปัดนาฬิกานั่นซะ

หญิงสาวได้ชี้บอกไปที่หน้าปัดนา?ิกาของหอคอย

War : ชั้นจะถ่วงเวลาไว้ให้เอง  

พูดจบ เธอก็พุ่งไปกด ซาจิโกะลงไปกระแทกพื้นอย่างแรงจนทะเลเลือดแยกออกจนเห็นพื้น เธอได้ใช้อาวุธของเธอฟันเหล่าคนที่ลุมล้อมอยู่อย่างรวดเร็ว ร่างแล้วร่างเล่า พลางสกัดซาจิโกะที่จะไปหาซาโตริไว้ด้วย เลือดที่กระเซ้นไปมาเมื่อดูผ่านแสงจันทร์แล้วดูราวกับมัจจุราชแทนที่จะเป็นนางฟ้ามากกว่า


เราได้รีบหมุนตัวกลับกลางอากาศจากแรงดีดที่เตะหญิงสาวคนนั้นลงไปและวิ่งไต่ขึ้นไปตามผนังของหอนาฬิกาและกระโดดไรเ*อร์คิกเข้าไปที่บริเวณหน้าปัดของนาฬิกาทันที !!

เปรี้ยง!!

ดูเหมือนหน้าปัดนาฬิกายังไม่แตกในทันทีแต่เริ่มร้าวแล้ว

War : ใช้นี่ซิ!!

เธอตะโกนขึ้นพร้อมปาหอกไปให้ชาโตริ


เราได้รีบรับตัวหอกที่มีขนาดยาวนั่นไว้อย่างถนัดมือ(เนื่องจากมีส่วนยาวที่คล้ายคลึงกับอาวุธหลัก) และได้ฟาดหอกลงที่น่าปัดในท่าทีเหมือนกับท่าแกว่งเคียวลงไปอย่างรวดเร็ว !!

เพล้ง!!

หน้าปัดได้แตกออกทันที่ที่อาวุธเข้ัาปะทะ  ทางWarพอเห็นดังนั้นก็ได้รวบรวมพลัง แล้วอยู่ดีดีลอยสักกลางหลังก็ได้ปูดออกกลายเป็นปีกสีขาวขนาดใหญ่ เธอได้พุ่งทะยานขึ้นบนฟ้าด้วยความเร็วแล้วไปคว้าตัว คุโรอิ ริกะ แล้วก็ซาโตริ โยนทั้ง 3 เข้าไปในนาฬิกาที่แตก
.
.
.
หน้าสถานีรถไฟ เด็กสาวได้รู้สึกตัวเมื่อมีคนมาเดินชนกับตัวเองเข้า ดูเหมือนว่าเธอจะกลับมาในมิติเดิมแล้ว

??? : ทันเวลาพอดี 2 คนนี้รู้สึกว่าจะยังไม่เป็นไรนะ

พบ TOUR



ข้าง ๆ ได้มีชายหนุ่มใส่แว่นยืนอุ้มหญิงสาวที่ชื่อริกะไว้ส่วน คุโรอิได้ถูกแบกอยู่ที่หลัง  โดยที่ไม่มีวี่แววของ War เลย


~ ออกมาได้แล้ว ~

เราได้คิดในใจอย่างดีใจก่อนที่จะได้หันมาข้างๆและพบกับชายหนุ่มคนนึงเข้า . . .

" แย่แล้ว !! นี่เรายังไม่หลุดออกมาอีกเหรอเนี่ย ?! แถมคราวนี้กลายเป็นโลก Yao* อีก !! "

เราได้เอ่ยอย่างตกใจขึ้นเมื่อเห็นหน้าชายหนุ่มที่หล่อเวอร์มายืนข้างๆเราพร้อมกับแบกร่างของทั้งสองคนไว้อยู่

(สิ้นสุดสถานะ God Of War)

TOUR : พูดอะไรอย่างนั้นล่ะครับ

ชายหนุ่มได้แต่เกาหัวแกร๊ก ๆ พลางวางคนทั้งคู่ลง  

TOUR : ช่างเถอะเรื่องนั้น รีบรักษา 2 คนนี้ก่อนดีกว่า ถึงจะยังไม่ถูกดึงวิญญาณไปแต่ก็เสี่ยงน่าดู เพราะได้รับการกระทบกระเทือนด้านจิตใจอย่างมาก

ชายหนุ่มว่า พลางยืนมือไปที่คนทั้งสอง แล้วรอบ ๆ ตัวเขาก็มีแสงสีต่าง ๆ 5 สี วิ่งวนรอบตัว และแสงสีฟ้าได้วิ่งมาที่มือที่ยื่นออกไปแสงแผ่แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นอาบคนทั้ง 2  ก่อนที่แสงทั้ง 5 จะหายไป

TOUR : เด๋วคงฟื้นแล้วล่ะ

ขณะที่ TOUR กำลังจะพูดอะไรต่อนั้นเอง ก็ได้มีเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นอีกครั้ง

ซาจิโกะ : คนว่าจะหนีไปได้หรอคะ??


" ก็ดีแล้วนะคะแบบนี้ "

เราได้ยิ้มให้กับชายหนุ่มหล่อเวอร์ข้างๆที่ปรากฏตัวออกมาอย่างกระทันหันก่อนที่จะชะงักลงกับเสียงแปลกๆบางอย่าง

~ เสียงแบบนี้ . . . ~

เราได้ค่อยๆหันกลับไปตามที่มาของเสียงและมองหญิงสาวที่ไม่อยากเจอเท่าไร . . .

" ผีหลอกกลางวันแสกๆอีกแล้วง๊า !! "

TOUR : ท่าจะต๊องนะเธอ นี่มันก็กลางคืนนะ = = "    รีบพา 2 คนนี้ไปหลบก่อนเถอะ และถ้าทำได้ รีบไล่คนออกจากบริเวณนี้ให้ทีนะ

TOUR เปลี่ยนท่าทีทันที


เสร็จสิ้น
เจ้าหญิงลีน่า V.3
เจ้าชาย~!
โพสต์ 1-9-2012 23:41:34 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tourt0ur เมื่อ 17-9-2012 08:30






ดูเหมือนกระทั่ง Dr. ก็สามารถจัดการกับกระสุนเหล่านั้นได้อย่างไม่ยากเย็นเช่นกัน

อิวาอิ : คุณน้า .. มันยังไม่ถึง 5 นาทีเลยนะ

เด็กสาวหันไปทางชายหนุ่มสวมแว่น แต่ก็พูดด้วยน้ำเสียงเชิงล้อเล่นมากกว่า เพราะแค่ต้าน Dr. ไว้โดยที่ยังไม่มีบาดแผลเช่นนั้น
ก็ถือว่าชายหนุ่มคนนี้ มีความสามารถน่ากลัวมากเช่นกัน .... แต่ว่า

ปุ่บ !!

กระสุนเฉี่ยวไปโดนหัวของ[อุซามารุ]คุง ตุ๊กตากระต่ายของดูต่างหน้าของหม่าม๊าเข้า ทำให้หน้าเธอเปลี่ยนสีทันที

อิวาอิ : แย่มาก .. พอกันที .. 10 แต้มค่ะ

เด็กสาวพึมพำเสียงเรียบ..จากนั้นจึงปาตุ๊กตากระต่ายเข้าไปใส่หน้าของผู้ว่าจ้างคนนั่นเต็มแรงและในระหว่างที่ตุ๊กตากระทบกับหน้า
ของผู้ว่าจ้าง เธอก็วิ่งเข้าไปประชิดตัวอย่างง่ายดาย ก่อนที่จะหมุนตัวยกขาสูงเตะกระแทกท้องน้อยคนตรงหน้าอย่างรุนแรงตาม

อิวาอิ : พี่สาวไม่เหมาะกับปืนหรอก..

แม้อิวาอิจะตัวเล็กและแรงไม่เยอะนักแต่เพราะตัวเล็ก เธอเลยเคลื่อนไหวได้เร็ว และเธอยังรู้ว่าจุดไหนเป็นจุดตายพื้นฐานของมนุษย์
การล้มผู้หญิงตรงหน้าจึงไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร เพราะถ้าเด็กสาวไม่มีความสามารถพอคงไม่มาที่มุเคนโจด้วยวัยเพียง 7 ปี แน่นอน!!

อิวาอิ : กับมนุษย์ธรรมดาอย่างนี้.. มืออาชีพอย่างพวกคุณน่าจะจบให้มันเร็วกว่านี้นะคะ

เด็กสาวพูดออกมาหลังจากที่เหวี่ยงขาอีกครั้งกระแทกปืนในมือของหญิงสาวกระเด็นออกไปใกล้ๆเท้าของชายหนุ่มสวมแว่น(Tour)
ท่าทางของอิวาอิตอนนี้ ไม่เหลือเค้าของความไร้เดียงสาอยู่เลย.. แต่เป็นหน้าของเด็กผู้หญิงที่ไม่มีความรู้สึกเหมือนศพตายด้าน..

อิวาอิ : ด็อกเตอร์ ... แม้ทาง[กายภาพ]คุณจะเร็วกว่าหนูก็จริง .. แต่ถ้าเป็น[ความสามารถ]ละก็ .. คุณทำอะไรหนูไม่ได้หรอกนะค่ะ
อิวาอิ : เพราะฉะนั้น...ยังไงก็หยุดการกระทำที่ไร้ประโยชน์ไปแล้วกันนะค่ะ

เด็กสาวพูดพลางเกาแก้มแล้วก็เอียงคอด้วยท่าทางน่าเอนดูแต่สีหน้าของเธอกลับเรียบเฉย.. จากนั้นเธอจึงเดินเข้าไปหาชายหนุ่ม
ที่สวมแว่นเงียบๆ ราวกับเมื่อครู่นี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

ทั้งห้องอยู่ในความเงียบ บันได้พูดขึ้นมา

บัน : นี่ชื่อ อิวาอิ ซินะ เธอพึ่งจะทำลายจิ๊กซอร์ตัวสุดท้ายไป  เรื่องทั้งหมดจะคลี่หลายอยู่แล้ว รอแค่ให้ 2 คนนี้ปรับความเข้าใจกันทำแบบนี้ก็พังหมดซิ

ชายหนุ่มพูดด้วยความโมโห

กินจิ : เอาน่า ๆ บันจัง อิวาอิ จังเค้าแค่ไม่รู้ถึงเบื้องลึกเบื้องหลังเท่านั้นเอง

ทั้งห้องตกอยู่ในสภาวะตึงเครียดขึ้นกว่าเดิม อาคาบาเนะ จ้องมองอิวาอิ ไม่วางตา

TOUR : เก่งเหมือนกันนี่ อิวาอิจัง

TOUR พูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม พลางเรียกแสงสีฟ้ามาวิ่งวนไปวนมารอบปากแผลที่โดนมีด  จนแผลนั้นหายสนิท

บัน : หมอนี่ก็อีกคน "ไอ้สิ่งมีชีวิตที่ไม่มีความรับผิดชอบ" เหมือนเจ้ากินจิเลย

อาคาบาเนะ : ..... เอาล่ะครับ งานที่พาพวกคุณมาเจอกันก็สำเร็จแล้ว  ผมขอเริ่มงานต่อไปเลยล่ะกัน ^^

สิ้นเสียง อาคาบาเนะ ได้ไปโผล่อยู่ข้่างหลังอิวาอิโดยที่ไม่มีใครตั้งตัวทันแล้วจับเธอเอาไว้

อาคาบาเนะ : อย่าคิดที่จะใช้[สิ่งนั้น]เลยนะครับ เพราะผู้ว่าจ้างผม เขาเหมือนกับเธอ

ทันใดนั้นได้มีกระจกบานใหญ่โผล่มาข้างหลังของทั้งคู่ และกำลังจะดูดทั้งคู่เข้าไปแต่มันก็แตกออกซะก่อน TOUR ปล่อยแสงสีม่วงออกไปทำลายกระจกนั้น

TOUR : บัน กินจิ พาคนอื่น ๆ ออกไปก่อน

บันกับกินจิ เลยรีบพาชายหญิง ที่สลบอยู่ออกไปทันทีโดยไม่ทักท้วงอะไร

TOUR : นายนี่อยากให้ชั้นเอาจริงมากใช่มั๊ย

แสง 5 สีได้วิ่งรอบตัวเขาอีกครั้ง  แต่คราวนี้ TOUR ได้หยิบการ์ดขึ้นมาด้วย 1 ใบ

อาคาบาเนะ : โอ๊ะ !!
TOUR : SOUL EVOLUTION

แสงเหล่านั้นได้เปลี่ยนเป็นสีฟ้าสีเดียว และได้แตกกิ่งก้านออกมาคลุมร่างกายของชายหนุ่มใสแว่นไว้ แสงสีฟ้าได้สว่างจ้าจนทั้งห้องกลายเป็นสีฟ้า พอแสงนั่นสลายไปก็ปรากฏร่างของคนผู้หนึ่งที่ อิวาอิจังคุ้นเคย



??? : เจอกันอีกครั้งแล้วนะคะ อิวาอิจัง

หญิงสาวในชุดคล้าย ๆ ซิสเตอร์ทักอิวาอิจังด้วยรอยยิ้ม


อิวาอิ : หา !? คนบ้าที่ไหนเค้าจะรอรับกระสุนละค่ะ ?? พี่ชายทิ้งหนูก่อนแท้ๆ พูดอะไรก็กำกวม ไม่ต้องมาว่ากันเลยนะ บ้า !!

เด็กสาวรั่วกลับเป็นชุด ก่อนที่ทั้งห้องจะตกอยู่ในความเงียบ ทันใดนั้นอาคาบาเนะก็อ้อมเข้ามาข้างหลังทันที

อิวาอิ : !!

อาคาบาเนะ : อย่าคิดที่จะใช้[สิ่งนั้น]เลยนะครับ เพราะผู้ว่าจ้างผม เขาเหมือนกับเธอ

อิวาอิ : (คางามิ...)

เด็กสาวคิดในใจก่อนที่จะผ่อนร่างกายลง ก่อนที่จะรู้สึกตัวว่าหนุ่มแว่นด้านหน้ากำลังทำอะไรบางอย่าง

วิ้งงง

??? : เจอกันอีกครั้งแล้วนะคะ อิวาอิจัง

อิวาอิ : อ..พี่สาว ซิสเตอร์ ?

อาคาบาเนะ : นี่เอาจริงแล้วหรือครับผมล่ะผิดหวังจริง ๆ
??? : ถึงชั้นจะไม่ชำนาญด้านการต่อสู้แต่ว่า ....

ทันใดนั้นได้มีวงแหวนเวทย์มนต์ขึ้นที่พื้นห้อง ร่างของอิวาอิได้เทเลพอตท์มาอยู่ข้างหลังหล่อน ทำให้ แจ๊คเคิลตกใจเล็กน้อย

??? : นามของชั้นคือ Wisdom ทุกอย่างมี่เป็นความสามารถ สกิล เวทย์มนต์ ชั้นสามารถควบคุมได้ทุกอย่าง
อาคาบาเนะ : อย่างนี้นี่เอง [สายน้ำโลหิต]
Wisdom : .....

มีดผ่าตัดจำนวนมากไหลไปสู่เป้าหมายดุสายน้ำ แต่ถูกบาเรียของหล่อนกันไว้จนหมด

Wisdom : เหลือเวลาไม่มากแล้ว ขอจบเลยล่ะกันนะคะ

เธอพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย  เธอเปิดหนังสือของเธอขึ้นมา ก็ได้มีวงแหวนเวทย์ขึ้นมาที่ผนังทั้ง 4 ด้านของห้อง ทั้งหมดต่างปล่อยน้ำออกมากระแทกร่างของ แจ็คเคิล

Wisdom : แค่นี้คุณคงไม่ตายหรอกค่ะ

เธอพูดแล้วพา อิวาอิ วาป ออกมาข้างนอกตึก ตึกทั้งตึกดูเหมือนจะถูกวงน้ำวนดูดหายลงไปไม่เหลือกซาก เหลือไว้แต่ อาคาบาเนะ ที่ยืนสลบอยู่

Wisdom : ไปกันเถอะค่ะ  เดี๋ยวเขาพื้นขึ้นมาจะยุ่งยากปล่าว ๆ

เธอชวนเด็กสาว


อิวาอิ : .......

เด็กสาวจับมือที่ส่งมาให้ด้วยท่าทีเงียบๆ

หญิงสาวพาเดินไปที่สวนสาธารณะที่มี GB ทั้ง 2 ยืนอยู่ข้าง ๆ หญิงสาวผู้ว่าจ้างกับชายเป้าหมาย ซึ่งทั้ง 2 กำลังกอดกันอยู่ทั้งน้ำตา

บัน : เข้าใจกันก็ดีแล้วนะ ขอบใจที่ใช้บริการ

บันพูดพลางเดินออกมาพอเจอกับทั้งคู่้จึงทักขึ้น

บัน : รอดมาด้วยหรอแต่ก็ไม่แปลกหรอก อ่ะนี่

บันยื่นซองน้ำตาล ๆ ให้อิวาอิ

(Quest Fin)
(Frame up : D money 1000)
(รู้จักกับWisdom)


อิวาอิ : .........

เด็กสาวจ้องซองถุงเงินนั้นเงียบๆก่อนที่จะดันคืนไปให้บัน

อิวาอิ : ม..ไม่เอาหรอกค่ะ ! หนูไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย

กินจิ : รับไปเถอะั อิวาอิจัง  เธอก็มีส่วนน่าา
บัน : ถ้าไม่สบายใจก็ถือว่าเป็นค่าถ่วงเวลาที่ร้านปาจิงโกะล่ะกัน

บันบอกปัดแล้ววางซองลงบนหัวของเด็กสาวก่อนที่จะเดินจากไป

บัน : ไว้เจอกันใหม่
กินจิ : แล้วเจอกานน้าาา

ทั้งคู่เดินจากไปแล้วโปกมือให้

Wisdom : รับไว้เถอะค่ะ  ^^  2คนนั้นเค้าจะเสียน้ำใจนะ


อิวาอิ : . . . อื้อ

เด็กสาวหยิบซองนั้นแล้วใส่เข้าไปใน[ท้อง]ของตุ๊กตากระต่ายอย่างอิดออดเล็กน้อย จากนั้นจึงหันกลับมาหาหญิงสาว

อิวาอิ : แล้ว.... ? คุณน้ากับพี่สาวเป็นใครกันแน่ ?

Wisdom : น้า??? อ๋อ คุณทัวร์น่ะหรอ คิก ๆๆๆๆ

ดูเหมือนเธอจะหัวเราะออกมาที่ได้ยินคนอื่นเรียกTOURว่า "น้า"

Wisdom : เข้าใจแล้วค่ะ .... เอาล่ะ อิวาอิจัง คุณTOURอณุญาติแล้ว เอาง่าย ๆ เลยคือ คุณTOURน่ะเป็นเหมือนเจ้านายของพวกเราน่ะจ่ะ  ชั้นน่ะคือ 1 ใน บรรดา พลังขอิงเค้า ที่เธอเห็นเป็นแสงสีต่าง ๆ นั่นแหละพวกเราล่ะ ^^

เธออธิบายแล้วพาเด็กสาวไปหาที่นั่งแถว ๆ นั้น

Wisdom : พวกเราคือวิญญาณที่สถิตอยู่ในการ์ดคุณTOURมีพลังที่จะหลอมรวมร่างกายเข้ากับจิตใจของพวกเรา จึงทำให้พวกเรามีกายเนื้อขึ้นมา  โดยที่แต่ล่ะคนก็จะมีนิสัยแตกต่างกันไปน่ะ


อิวาอิ : เหรอค่ะ...

เด็กสาวฟังเงียบๆด้วยท่าทีปกติของเธอ ..

เคโระ เคโระ เค โร โรนน ~ !!

อิวาอิ : ?

เด็กสาวแปลกใจเล็กน้อย ก่อนที่จะยื่นมือเข้าไปในท้องของอุซามารุ แล้วหยิบ[มือถือ]ออกมา

อิวาอิ : ..... ...... ...... เอ๊ะ ?

อิวาอิ : . . . . ม

เด็กสาวแสดงสีหน้าตกใจอย่างเห็นได้ชัด แต่เธอรู้สึกว่าคนตรงหน้าจ้องเธออยู่ จึงรีบเก็บอารมณ์ของเธอในทันที

อิวาอิ : ล...แล้วคุณน้าไปไหนแล้วเหรอค่ะ ?

Wisdom : มีอะไรหรือป่าวสีหน้าไม่ดีเลยนะคะ   คุณTOURน่ะหรอ ตอนนี้ก็อยู่ตรงนี้งัย

หญิงสาวเอามือทาบหน้าอกของตัวเองไว้

Wisdom : คุณ TOUR จะอยู่ในจิตใจของพวกเราเวลารวมวิญญาณน่ะจ่ะ


อิวาอิ : ฮืม...

เด็กสาวตอบกลับเงียบๆ แล้วก็ยืนหลับตาอยู่อย่างนั้น

Wisdom : เป็นอะไรไปคะ??

เธอถามหลังจากสังเกตุท่าท่างของเด็กสาวที่เปลี่ยนไป


อิวาอิ : อะไรเหรอค่ะ ?

เด็กสาวลืมตาโพล่งแล้วก็ตอบวิสดอมกลับด้วยท่าทีปกติ ก่อนที่จะถามต่อไปว่า

อิวาอิ : ไหนๆก็จบเรื่องแล้ว งั้นหนูคงต้องขอตัวก่อน

อิวาอิ : เรื่องในวันนี้ขอบคุณนะคะ คุณน้า คุณพี่สาว ดูเหมือนด็อกเตอร์เค้าต้องการตัวหนูเพราะงั้นคงไม่รบกวนแล้วละค่ะ

เด็กสาวตอบกลับพร้อมกับก้มหัวให้วิสดอม ก่อนที่จะกลับขึ้นมายืนตรงแล้วก็หันหลังเดินไปตามทาง

Wisdom ยืนส่งยิ้มให้เด็กน้อยจนลับตาไป

Wisdom : ปล่อยไปแบบนี้จะดีหรอค่ะ คุณ TOUR
TOUR : ไม่เป็นไรหรอก ชายคนนั้น คงยังไม่ทำอะไรมาไปกว่านี้แน่  เอาเถอะ ไว้เจอกันใหม่ใน [มุเคนโจ] ล่ะันนะ อิวาอิจัง

ร่างของหญิงสาวค่อย ๆ เปลี่ยนกลับเป็นร่างของชายหนุ่มใส่แว่น ก่อนที่ร่างนั้นจะหายไปราวกับทรายที่โดนลมพัด


หลังจากที่เด็กสาวเดินออกมาจากพื้นที่ได้แปปนึงเธอก็หยุดเดินจากนั้นเธอก็พูดขึ้นว่า

อิวาอิ : คางามิซัง หนูรู้นะว่าคุณดูอยู่..

อิวาอิ : มีอะไรจะพูดก็ออกมาสิค่ะ

เด็กสาวพูดพลางลูบหัวตุ๊กตาของเธอ แต่รอบข้างก็ยังคงไม่มีเสียงอะไร เธอจึงบอกต่อไปว่า

อิวาอิ : คุณคงไม่ส่งนักส่งของมาทั้งๆที่ไม่คอยสังเกตการณ์หรอกใช่ไหม ?

' . . . . . . . '

อิวาอิยืนอยู่กับที่สักพัก.. ก่อนที่เธอจะถอนหายใจออกมาสั้นๆแล้วเดินต่อไป เพื่อเข้าไปยังเมือง

' เด็ก***สำหรับ***เหรอค่ะ.. ค่อยดูก็แล้วกัน '

กลางคืน

กลางคืนในเมืองแห่งนี้ดูเหมือนจะวุ่นวายกว่าตอนกลางวันเสียอีก  ดูเหมือนว่าเด็กสาวคงต้องหาที่นอนสำหรับคืนนี้ซะแล้ว


อิวาอิ : งื้อ......

บัดนี้ เด็กสาวได้พบกับปัญหาที่ยิ่งใหญ่(สำหรับเจ้าตัว)ในชีวิตเสียแล้ว !!

อิวาอิ : แง้ ....

นั่นคือ... เธอลืมกระเป๋าเดินทางที่ใส่ชุดสไตล์โกทิคของเธอในตอนแรกไว้ที่ร้านของโวลล์นั่นเอง...

อิวาอิ : งื้อออ TT^TT

อิวาอิ : ช่วยไม่ได้ หวังว่าคุณพี่สาวคนนั้นเค้าจะเก็บไว้ให้...

อิวาอิ : แต่ตอนนี้คงต้องหาที่นอนก่อนแล้วสิ ... แง้ หิวข้าวจังเลยค่า..

เด็กสาวเดินไปตามทางเรื่อยๆ แต่แม้มันจะมืดมากก็ตาม แต่เด็กสาวก็ยังคงมองเห็นชัดเจน.. เด็กสาวเดินไปเรื่อยจน..

อิวาอิ : หวา... คฤหาสน์ใหญ่จัง !? - อิวาอิตกใจเมื่อหันไปมองข้างขวาของตนเอง เพราะราวเหล็กที่เธอเดินมาตลอดข้างทาง
กลับกลายเป็นบ้านหลังใหญ่โต ที่จุคนเป็นพันคนได้สบายๆ

อิวาอิ : อะ

อิวาอิ : คุณหมา ~ ❤

เด็กสาวมองลอดกรงเหล็กเข้าไปในสวน แล้วเธอก็หยุดสายตาที่กลุ่มสัตว์ในคฤหาสห์หลังนั้น

อิวาอิ : ว้าย ~ ว้าย ~

เธอเกาะกรงแล้วก็โบกมือ โดยที่ลืมไปเลยว่าเธอกำลังหาที่พักอยู่ เด็กก็ยังคงเป็นเด็กอยู่วันยังค่ำละน้า

ขณะที่เด็กสาวเกาะรั้วเหมือนกับลูกลิงอยู่นั้น ได้มีหญิงสาวที่แต่งตัวดูเหมือนกับเมดรับใช้เดินมาหา

คนรับใช้ : หลงทางมาหรอคะ? คุณหนูตัวน้อย

เธอทักอย่างสุภาพ


อิวาอิ : อ๊าย !?

อยู่ๆก็โดนทักแบบไม่ทันตั้งตัวเด็กสาวเลยผงะไปเล็กน้อย ก่อนที่จะตอบกลับไปว่า

อิวาอิ : ไม่ได้หลงทางค่ะ..

อิวาอิ : หนูไม่รู้จักทางต่างหาก

ด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย..

ระหว่างนั้นนั่นเอง ได้มี หญิงสาวดูท่าท่างดูเหมืนเจ้าของบ้านเดินมาพร้อมกับหมาของเธอ

พบ โอโทวะ มาโดกะ



มาโดกะ : มีอะไรกันหรือคะ??
สาวรับใช้ : คือมีเด็กหลงมาน่ะค่ะคุณหนู
มาโดกะ : ตายจริง

เธอได้เดินมาหาอิวาอิ ถ้าดูใกล้ ๆ แล้วจะเห็นได้ว่าเธอนั้นตาบอด

มาโดกะ : เข้ามาข้างในก่อนซิคะ ตอนกลางคืนข้างนอกมันหนาวนะ


อิวาอิ : ค..ค่า

ไม่รู้ด้วยสาเหตุไหนก็ตาม แต่เธอคนนี้แผ่บรรยากาศอบอุ่นอ่อนโยนออกมาอย่างเห็นได้ชัด อิวาอิเลยเผลอรับคำไปแทบจะทันที

- ภายในคฤหาสน์ -

เด็กสาวเดินย้อนกลับมาตามที่คุณพี่สาวคนนั้นบอก เธอเลยเดินเข้ามาจากทางหน้าคฤหาสน์

มาโดกะ : ช่วยจัดห้องกับอาหารให้เด็กคนนี้ด้วยนะคะ
สาวรับใช้ : ได้ค่ะคุณหนู

เธอบอกกับสาวรับใช้ของเธอ แล้วพาเด็กสาวเดินไปนั่งพักที่ห้องรับรองโดยมีหมาเดินนำไปด้วย

มาโดกะ : ฟังจากเสียงเธอคงยังเด็กอยู่ซินะคะ  ชื่ออะไรหรอ ชั้นชื่อ มาโดกะจ่ะ


อิวาอิ : อิวาอิ..

เด็กสาวตอบสั้นๆพลางจ้องมองพี่สาวใจดีที่ยอมให้เด็กไม่รู้หัวนอนปลายเท้าอย่างเธอเข้ามา ก่อนที่จะสังเกตเห็น..

อิวาอิ : พี่สาว.. ตาบอดเหรอค่ะ ?

อิวาอิถามมาโดกะด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง ในขณะที่เดินตามสุนัขตัวใหญ่ไปที่ห้องรับรอง

รอขึ้นใหม่
เจ้าหญิงคะงุยะ
โพสต์ 11-9-2012 23:29:40 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย nutchsnon เมื่อ 14-10-2012 12:08

. . [ เป็นวิชาที่แปลกดีเหมือนกันแฮะ ว่าแต่ ที่แปลกกว่า . . . เราเคยใช้สิ่งนี้ด้วยอย่างนั้นหรอ? เหมือนกับว่าร่างกายมันขยับไปเอง . . . ] ( อึ้งกับสิ่งที่ตัวเองทำก่อนจะเริ่มรับฟังสิ่งที่ชายตรงหน้าพูด )

'' ผมเองก็ไม่มีธุระอะไรจะต้องมาฆ่าฟันกับคุณหรอกนะครับ ผมแค่มาตามหาคุณชิโดะแล้วพาเขากลับไปหาคนๆหนึ่งเท่านั้นเอง '' [ เป็นไปได้ก็อยากจะให้รีบจบเรื่องนี้โดยเร็ว เกิดใช้ไฟไปมากกว่านี้ เปลวไฟอาจจะทำลายป่าไม้ได้ ] ( หันซ้ายแลขวามองหาพื้นที่โล่งไว้ก่อน จะมองพื้นที่ฟาดดาบลงเมื่อครู่ไม่มีซากขี้เถ้าของหญ้าหรือดอกไม้ที่ถูกเปลวไฟโถมใส่เลยแม้แต่น้อย )

!!? [ อะไรกัน? เปลวไฟไม่ได้เผาหญ้าที่เราฟันออกไปเลยแม้แต่น้อย? ]  ( หันกลับไปมองแผลเมื่อครู่ )

. . . [ ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่าเปลวไฟนี่จะเผาทำลายแต่ผู้บุกรุกเท่านั้นงั้นหรอ? ]

( ชูดาบก่อนจะวนสามครั้งและตั้งท่าพร้อมต่อสู้ )

'' จะยังไงก็แล้วแต่ ผมคงต้องทำทุกวิถีทางที่จะทำให้คุณเลิกขัดขวางงานของผมซะแล้วล่ะครับ ''

( ยันสีแดงบินรอบตัวดาบจำนวนสองใบและค่อยๆถูกดูดเข้าไปในตัวดาบและฉาบเปลวเพลงที่รุนแรงกว่าเมื่อครู่ )

ชิโดะ :[อสูรร้อยหน้า กรงเล็บพยักฆ์]

มือของชิโดะได้กลายเป็นกรงเล็บ เขาได้พุ่งเข้ปบเป้าหมายอย่างรุ่นแรงจนแขนขาด แต่ทว่า แขนที่ขาดไปได้กลายเป็นฝูงผึ้งบินมาจู่โจมทั้งคู่


[ Flame Bust ] ( แรนเอามือแตะที่ตัวดาบก่อนจะลากไฟออกมาปัดแมลงที่เข้ามาโจมตีเขาก่อนจะเผาทำลายมันเป็นผุยผง )

. ..  [ แปลก ไม่ว่าจะโจมตียังไงบาดแผลก็กลายเป็นแมลงอยู่ตลอด มันหมายความว่ายังไง? . . . ] (  แรนยังคงพยายามใช้เปลวเพลิงปัดป้องแมลงที่พยายามลุกล้ำเข้ามาทำร้ายทั้งสอง )

!! . . . [ ถ้าอย่างนั้นลองโจมตีเข้าไปตรงๆอีกรอบ ]

วุ้ว!! ( ยันต์สีแดงสามสีได้พุ่งเข้ามาในตัวดาบก่อนจะฉาบเปลวเพลิงอันรุนแรงขึ้น )

กริ๊ก ( แรนยกดาบมาตั้งราบบนระดับหัวไหล่ของตัวเอง )

[ ( - {  Flame Slash ]  ( แรนฟาดดาบลงออกไปเป็นคลื่นก่อนจะฟัดออกด้านข้างเป็นเคลื่อนอีกครั้งและปิดด้วยการฟันลงมาอีกครั้งด้วยความเร็วทำให้ คลื่นพลังทั้งสามพุ่งใส่เป้าหมายอย่างรวดเร็ว )

'' เป็นไง!? ''

??? : เผ่าพันธุ์ที่ด้อยค่าก็แบบนี้ล่ะนะ

ร่างกายที่โดนโจมตีได้แตกเป็นเสี่ยง ๆ ก่อนที่ผึ้งจะมารวมตัวกันเป็นรูปร่างคนอีกครั้ง

??? : ก็อย่างที่เห็น ร่างกายของข้าคือ[รูปขบวน]ของผึ้งพวกนี้ ไม่ว่าจะถูกทำลายไปซักที่ครั้ง ผึ้งที่เหลือก็จะเข้ามาแทนที่เพื่อคง[รูปขบวน] ไว้ ผึ้งน่ะ เป็นสิ่งมีชีวิตที่แปลกกว่าสิ่งอื่น ๆ อยู่นะ แต่ล่ะตัวจะทำหน้าที่ของตัวเองอย่างดี โดยไม่คิดชีวิต เจ้าคิดว่าจะทำลาย[รูปแบบ]นี้ได้หรือ??


'' อย่างที่คิดไว้เลยนะครับ ว่าร่างที่อยู่ตรงหน้าพวกเราไม่ใช่ร่างที่แท้จริง จริงๆด้วย '' ( แรนลดดาบลงช้าๆ )

'' ผมเองก็ไม่ค่อยชอบเผาทำลายผึ้งหรือแมลงที่พวกคุณอัญเชิญมาตายอย่างไร้ค่าแบบนี้หรอกนะ หากคุณคิดว่าตัวเองยังเป็นนักรบของเผ่าพันธ์นี้ ก็เลิกใช้รูปขบวนแบบนี้จะดีกว่า ถึงผมจะไม่ชอบก็เถอะ แต่ผมก็ยินดีจะเผาพวกมันไปเรื่อยๆ จนกว่าคุณจะยอมถอยไปก็ย่อมได้ ''

'' หรือแบบนั้นจะดีกว่า? ยอมสูญเสียแมลงที่เป็นมิตรของคุณเป็นหมื่นๆฝูงแลกกับชีวิตของพวกผมแค่สองคน แบบนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับเอาพวกพ้องมาเป็นโล่เพื่อให้ตัวเองได้ผลงานหรอกนะครับ '' [ ถ้าหากพวกผึ้งพวกนี้หลบซ่อนอยู่ตามป่าเขา ถ้าอย่างนั้นคงไม่มีทางเลือกที่ต้องทำแบบนี้ ]

'' คุณชิโดะ กรุณาอย่าถือสากับการกระทำอันไม่สมควรต่อไปนี้ของผมด้วยเถอะครับ แล้วก็กรุณาบอกสัตว์ป่าทั้งหลายที่คุณสื่อสารได้ให้พวกมันหนีออกห่างไปจากบริเวณนี้ซะ ที่นี่กำลังจะเป็นทะเลเพลิงแล้ว ... '' ( แรนได้กล่าวบอกก่อนที่เขาจะใช้ยันต์ สีแดงห้าอันมาแปะไว้ที่ตัวดาบก่อนที่มันจะหายไป เปลวไฟค่อยๆฉาบรุนแรงกว่าเดิม )

ชิโดะ : อืมได้ จัดเต็มแบบนั้นแหละดีแล้วเพราะเจ้านี่คือ 1 ในหัวหน้าทั้ง 7 ของ [คิริวโดะ]

ปรี๊ดดดด

ชิโดะเอามืดมาเป่าปาก สิ้นเสียงเป่านั้น เหล่าสัตว์พากันอพยพออกมันจากบริเวณนั้นกันหมด

??? : พวกพ้อง ?? คำเหล่านั้นไม่มีใครพวกเราหรอก เพราะ ผึ้งพวกนี้ก็คือข้า ข้าก็คือผิึ้งพวกนี้งัยล่ะ  แต่ดูเหมือนเจ้าจะเอาจริงแล้วซินะ งั้นข้าเอาจริงมั่งล่ะ

ชายคนนั้นได้ยกมือไปข้างหน้า ผึ้งได้ถยอยบินออกจากนิ้วมาหุ้มร่างเขาไว้

??? : จงดูเอาไว้ให้ดี พลังที่แท้จริงของ 1ในผู้นำทั้ง 7 ของ [คิริวโดะ] ซาบี !!

สิ้นเสียงเหล่าผึ้งที่หุ้มร่างอยู่ได้แตกออกจนเผยเห็นข้างใน



. . . [ สวมชุดเกราะด้วยหรอ? ] . . .  ( แรนได้ปักดาบลงสู่พื้นก่อนจะทำการสร้างเวทีเพลิงขึ้นมาล้อมรอบบริเวณนี้เอาไว้ )

[ Rule :  ค่ายกลอัคคีสวรรค์ ] ( Flame Wall X 4 )

กริ๊ก วุ้ม !! ( ดาบค่อยๆเรืองแสงอีกครั้ง ก่อนจะถูกฟาดลงไปเป็นคลื่นอีกระลอก )

ซาบี : ใช้พลังเวทย์ งั้น ....

ซาบีพุ่งเขาไปหมายที่จะต่อยแรนในระยะประชิด


. . . [ กะแล้วเชียว ] ฉึบ ( แรนตั้งดาบขึ้นมาตั้งฉากกับพื้นโดยคมดาบเจาะลงไปที่พื้นก่อนที่ยันที่เหลือจะค่อยๆหายไปในตัวดาบ )

[ Flame Bust ] ( กระสุนไฟได้พุ่งออกมาจากตัวดาบทันทีที่เป้าหมายเข้ามาใกล้ )

. . . [ Flame Ball ] ( แรนกวาดดาบออกสร้างลูกบอลไฟ ห้าลูกล้อมรอบตัวเขาเอาไว้ก่อนจะวาดดาบลงมาข้างลำตัว )

'' คุณชิโดะรบกวนทำให้เขาอยู่นิ่งๆซัก 3 วินาทีจะได้รึเปล่าครับ? ''  ( แรนหันมาบอกชิโดะ ตอนนี้ดวงตาทั้งสองข้างของแรนกายเป็นสีแดงมรกตไปแล้ว )

ซาบี : อึก!!

ซาบีโดนลูกไฟไปเต็ม ๆ จึงถอยรูดออกมาตั้งหลัก

ชิโดะ : โอเค [อสูรร้อยหน้า เขากวางพิฆาต]

ขิโดะพุ่งใส่ซาบีเอาแขน 2 ข้างของตนล็อกตัวไว้ ทำมห้ซาบีเคลื่อนไหวไม่ได้

ชิโดะ : เขาของกวางใหญ่ไม่มีใครจะหลุดรอดไปได้หรอก  


. . . ( ลูกไฟลูกแรกค่อยๆลอยขึ้นมาตรงหน้าของเรา ก่อนที่เราจะลู่ดาบขึ้นสูงตั้งฉาก )

'' ฮ่าส์!!! '' ( เราฟันดาบลงมาอย่างแรงก่อนที่ลูกบอลไฟจะขาดเป็นสองเสี่ยงเป็นคลื่นพลังตามหลังคุณชิโดะไป )

ตอนลูกไฟจะมาถึงชิโดะัได้หลบฉากออกมาลูกไฟโดนซาบีไปเต็ม ๆ ดูเหมือนเป้าหมายจะอ่อนล้าเต็มที(โดนโจมตีอีก 1 ทีจะสลบ)

ซาบี : ชิร์ !! ชักจะตึงมือแล้วแหะ

อยู่ดีดีเกราะที่หุ้มร่างอยู่ได้เริ่มแยกออกทีล่ะน้อย

ซาบี : cast off

เกราะเหล่านั้นได้แตกออกเผยให้เห็นร่างที่อยู่ข้างใน

(รูปติดไว้ก่อนโฮสเน่า *- - )

ซาบี : [Clock up]

ชายในชุดผิ้งได้หายไปจากสายตาของแรน เขาเห็นแต่ชิโดะโดนโจมตีอยู่ฝ่ายเดียว


!! [ เร็ว!!? อะไรน่ะ การเคลื่อนไหวแบบนั้น ] ( แรนพยายามตั้งดาบขึ้นมาแต่เขายังมองเห็นเป้าหมายไม่ชัด )

. . .  [ อึ่ก . . . . ] . . . (  แรนตัดสินใจเรียกบอลไฟอีกหนึ่งลูกฉาบไว้ที่ดาบก่อนจะกระโดดขึ้นฟ้าและแทงดาบลงมาสู่พื้นอย่างแรง )

[ Rule : เอ็กซ์โพรชั่น!! ]  วิ้ง!! ( ทันที่ดาบปักสู่พื้นบาเรียค่อยๆล้อมรอบตัวแรนและชิโดะไว้ก่อนจะเกิดแรงระเบิดขึ้นในบริเวณนั้นเพื่อผละให้เป้าหมายกระเด็นออกไปจากตัวชิโดะแม้ว่าขณะนั้นชิโดะถูกโจมตีอยู่ก็ตาม )

ดูเหมือนการโจมตีนั่นจะไม่เป็นผล เพราะขณะที่แรนอยู่บนอากาศได้ถูกต่อยจากทางด้านหลัง จนตกมากระทบพื้น [เลือด : บาดเจ๊บ]

จูเบ : ใช้ใจทองซิ คุณแรน

จูเบพุ่งออกมาจากแนวป่ามายืนข้าง ๆ แรนพลางหยิบเข็มบินออกมา

จูเบ : ถึงชั้นตามองไม่เห็นแต่ชั้นจับการเคลื่อนไหวนายได้ และรูปแบบนั้น . . .

จูเบ ปาเข็มบินไปที่พื้นข้างหลัง
ฉึก

จูเบ : [เข็มบินสะกด]

[Clock Over]

ดูเหมือนการเคลื่อนไหวของซาบีจะกลับมาเหมือนเดิมแล้วแถวยังเคลื่อนที่ไปไหนไม่ได้อีก สามารถจบการต่อสู้ได้เลย


!! [ อะไรกัน!! ] ( แรนชะงักไปทันทีที่เห็นเป้าหมายหายตัวมาตรงหน้าก่อนจะถูกโจมตีกระเด็นลงมาสู่พื้น )

อ่อก!!? ( แรนค่อยๆพยายามใช้แคนดันตัวเองให้ลุกขึ้นมาช้าๆ ก่อนที่จูเบจะเข้ามาช่วยไว้ )

. . . [ ยอดเลย รู้ตำแหน่งที่เจ้านั่นจะเข้ามาด้วย ] ( เมื่อแรนเห็นจังหวะอันดี ชายหนุ่มกลิ้งตัวไปด้านหน้าก่อนจะใช้ลูกบอลไฟที่เหลืออยู่อีกสองลูก ฉาบเข้าที่ตัวดาบ พลางฟันออกไปเป็นเครื่องอย่างแรง ผ่านร่างเป้าหมายไป )

ซาบีโดนการดจมตีไปเต็ม ๆ เพราะเคลื่อนไหวไม่ได้

[ซาบี : สลบ]

(สามารถฟื้นความจำได้ 1 อย่าง เลือกเอาเอง)
(Frame up > D)
(HP +5 [อีก 5 อัพแรงค์])


ชิโดะ : ทำงัยดีถ้าปล่อยไว้มันจะมาทำร้ายคนรอบข้างชั้นได้ แต่ชั้นสัญญากับคน ๆ หนึ่งไว้ว่าจะไม่ฆ่าใครอีก

(สามารถลบความจำได้แม้ว่าเป้าหมายจะสลบ)


. . . . [ Forgetten Poison อืมม . . . ] (  แรนล้วงมือเข้าไปในกล่องยันต์ก่อนจะหยิบยันสีชมพูอ่อน ออกมาพลางฉาบไว้ที่ดาบ ตัวดาบกลายเป็นกริชสั้น ก่อนที่แรนจะค่อยๆเอาปลายดาบที่อาบยาเอาไว้แตะที่เส้นเลือดใหญ่ของศัตรูที่สลบอยู่ )

.. ... [ น่าจะเรียบร้อยแล้วล่ะมั้ง? ] ( ชายหนุ่มเก็บกริชขึ้นมาก่อนที่มันจะหายไป )

'' เท่านี้น่าจะเรียบร้อยแล้วล่ะครับ '' ( แรนหันมาบอกกับชิโด้พลางเดินมาที่ฝักดาบและดาบอีกเล่มที่ปักอยู่ที่พื้น )

วิ้ง ( ดาบทั้งสองเล่มได้หายไปในทันทีก่อนที่มันจะกลับมารวมกันเป็นคฑาไม้สลักดั่งเดิมอีกทั้งยันทั้งหาสีที่พุ่งออกมาจากร่างของแรนได้ค่อยๆหายไปและกลับมาเป็นยันธรรมดาเหมือนเดิม )

. . . [ ?? ] ( หลังจากที่ดวงตากลับมาเป็นปรกติตามเดิมทำให้สายตาของเขาดูพล่าลงเล็กน้อยจากความเคยชินของดวงตาที่จับภาพไกลๆและจับพลังงานรอบๆตัวได้ )

(สามารถฟื้นความทรงจำได้ 1 เหตุการณ์ [ต่อเอาเองเลยว่าจะจำเรื่องอะไรได้])

ชิโดะ : งั้นรีบไปกันเถอะ เด๋วมันฟื้นขึ้นมาจะยุ่งป่าว ๆ

ชิโดะบอกแรนแล้วนำทางออกจากป่า


'' อ่าครับ . . . '' [ . . . ] ( แรนเดินตามชิโดะไปเงียบๆ )

. . .  [ . . .  Rule : . . . ฮ่าส์!! ] ( ภาพทักษะและกรยุทธการใช้มนตราเมื่อครู่ได้ค่อยๆลายล้อมเข้ามาในหัวของแรน )

. . . [ เรารู้จักเวทย์มนต์พวกนั้นแน่ๆ . . . แล้วไหนจะเสียงที่ดังเข้ามาในหัวเราโดยตรงอีก . . . สิ่งเหล่านั้นคืออะไรกันนะ . . . ] ( แรนยังคงพยายามนึกให้ออกแต่ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ช่วยอะไรมากเท่าไหร่นัก ดั่งเช่นว่าเมื่อเขานึกถึง ก็ยิ่งรู้สึกว่ามันค่อยๆถูกลบไปเหมือนดั่งปุ่มรีเซ็ต )

'' ว่าแต่คนกลุ่มนั้นเป็นศัตรูขององกรพวกคุณอย่างนั้นหรอครับ? '' ( แรนถามชิโดะในขณะที่ทั้งสามคนเดินทางออกมาจากป่า )

ชิโดะเงียบไปซักครู่ก่อนที่จะพูดออกมา

ชิโดะ : นายคงเคยได้ยินซินะว่าคนมีวัฒนาการมาจากลิง  แล้วไม่คิดมั่งหรือว่า อาจจะมาจากสิ่งอื่นด้วย  ใช่ เมื่อก่อนมนุษย์เราแยกตามสายเลือดได้ 2 เผ่าพันธุ์ คือ มาริวโดะ ผู้สืบสายเลือดมาจากสัตว์ป่า และ คิริวโดะ ผู้สืบสายเลือดมาจากแมลง แต่ยิ่งนานวันเค้า ได้มีการผสมปนเปกันทางสายเลือด จึงเหลืออยู่น้อยมาก ชั้นก็คือ 1 ในมาริวโดะ นั่นแหละ ส่วนพวกนั้นก็คือ คิริวโดะ

ทั้ง 3 เดินมาจนถึง[มุเคนโจ]

ชิโดะ : เดิมที่ทั้ง 2 เผ่านี้อยู่อาศัยด้วยกันอย่างสงบ แต่เมื่อ"คาบุโตะ"ได้กำเนิดขึ้น เจ้านั่นหลงลำพองอยากมีอำนาจยิ่งกว่าใคร ๆ ทั้งมวล จึงเกิดการต่อสู้เพื่อแย่งชิง [คิเมระ] ขึ้ิน ตั้งแต่นั้นมา พวกเรา 2 เผ่าพันธุ์จึงเป็นคู่อาฆาตกันมาตลอด


. ..

'' ท่าทางสิ่งที่เรียกว่า คิเมระ จะเป็นสิ่งสำคัญแล้วก็ท่าทางจะเป็นอะไรบางอย่างที่ทรงพลังมากเลยนะครับ ถึงขนาดทำให้ใครบางคนต้องการมันแล้วทำให้เกิดปัญหาระดับเผ่าพันธ์ได้ ''

( แรนฟังเรื่องราวไปพลางแสดงความคิดเห็น )

'' แต่จากที่คุณเล่ามาเหมือนกับว่า คาบุโตะ  คนนั้นจะยังมีชีวิตอยู่เลยนะครับ? คงจะเป็นนักรบสวมเกราะที่รูปร่างคล้ายแมลงอย่างเมื่อครู่นี้สินะ? ''

ชิโดะ : ชั้นก็ไม่รู้รูปร่างที่แท้จริงหรอก รู้แต่ว่า มันอยู่บนโลกนี้มานานแสนนานแล้ว  นายก็ระวังตัวไว้ด้วยนะ เพราะเจ้าพวกนั้นมันจะทำลายทุกอย่างที่อยู่ตรงข้ามกับตัวเอง

MAKUBAX : มาแล้วหรอชิโดะ คุณแรน ด้วย คงจะเจอเรื่องลำบากมาซินะ

(*เฉพาะแรน : สามารถรับภารกิจต่าง ๆ จาก MAKUBAX ได้โดยตรง)

พบ คาเค ซากุระ



ซากุระ : ชั้น คาเค ซากุระ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ

หญิงสาวรูปงามที่ยืนอยู่ข้าง ๆ MAKUBAX เข้ามาแนะนำตัว

(*เฉพาะแรน : สามารถเรียนสกิลจาก ซากุระได้เช่นเดียวกับ นัตซึมิ)

MAKUBAX : ทางผมได้ข้อมูลเพิ่มเติมเรื่องของ คุรุซึ มาซากิ ที่ผมให้คุณตามหาแล้วครับ  ดูเหมือนจะมีคนเห็นเค้าอยู่ที่ [คิริวโดะ] ครับ


'' กลับมาแล้วครับ '' . .. ( แรนกล่าวกับเขาที่ทักมาก่อนพลางเดินหลบให้ชิโดะเดินนำเขาไป )

[ เขารู้ถึงการต่อสู้นั้นด้วย? ] (ในขณะที่แรนกำลังคิดในใจไม่กี่วิเขาก็ถูกผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ กล่าวทัก แรนหันมาตอบด้วยท่าทีประหม่าเล็กๆ )

'' อ่า ยินดีที่ได้รู้จัก ' แรน บลาโด้ ' '' ( ชายหนุ่มแนะนำตัวเองสั้นๆและเหมือนกับท่องชื่อของตัวเองเสียมากกว่าด้วยความไม่เคยชิน )

[ คุรุซึ มาซากิ ? . . . ] (แรนยืนฟังการอธิบายของแบ็คซ์เงียบๆ)
เจ้าหญิงลีน่า V.3
เจ้าชาย~!
โพสต์ 17-9-2012 08:31:00 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tourt0ur เมื่อ 30-10-2012 21:17






มาโดกะ : จ่ะ พี่มองไม่เห็นตั้งแต่กำเนิดแล้เวล่ะจ่ะ  อ่ะดื่มชาสมุนไพรมั๊ย

เธอเล่าพลางริน ชาให้ อิวาอิ และ หมาของเธอด้วย

มาโดกะ : ถึงพี่จะมองไม่เห็นแต่ก็พอใช้หูฟังเสียงและจดจำเสียงต่าง ๆ ได้น่ะจ่ะ นอกนั้น โมสาท ก็ช่วยพี่

เธอชี้ไปทางหมาที่หมอบเลียชาอยู่

มาโดกะ : มาทำธุระแถวนี้หรอคะ  


อิวาอิ : เอ๊ะ ? เอ่อ....คือว่า

กับคนใจดีแบบนี้ อิวาอิไม่อยากโกหก..แต่ครั้นจะเล่าทุกอย่างก็ยังไม่รู้จักเธอดีพอ..

' จริงสิ '

อิวาอิ : เอ่อ.. พอดีคุณแม่หนูหายไปไหนไม่รู้ แล้วหนูก็ไม่มีบ้านด้วย จากนั้นก็โดนคนนั้นคนนี้ไล่ล่าอะค่ะ อะ ฮะ ฮะ ฮะ ฮะ ฮะ ฮะ ~

เด็กสาวพยายามเล่าติดตลกในเรื่องที่ดูไม่น่าจะตลกสักนิด..

มาโดกะ : โถ น่าสงสารจัง ทั้งที่ยังตัวแค่นี้เอง ถ้าไม่รักเกียจ อาศัยที่นี่ไปก่อนก็ได้ค่ะ

ระหว่างนั้นคนรับใช้ก็ได้เดินเข้ามาพอดี

สาวรับใช้ : คุณหนูคะ ห้องที่ให้เตรียมเสร็ัจแล้วค่ะ
มาโดกะ : ขอบคุณค่ะ อิวาอิจังเด๋วตามพี่คนนี้ไปพักผ่อนที่ห้องได้เลยนะคะ ส่วนเรื่องชุดใช้ได้ตามสะดวกเลยค่ะ

เธอเดาว่าเด็กสาวไม่ได้เตรียมชุดมาเพราะเธอไม่ได้ยินเสียงกระเป่าล้อลาก


อิวาอิ : หวา! ... แต่มันจะไม่เป็นการรบกว..

เด็กสาวใช้เวลาประมวลผลในสมองถึงข้อดีและข้อเสีย ทั้งหมดเธอใช้เวลาแค่ไม่ถึง 3 วินาทีด้วยซ้ำ ก่อนที่จะตอบกลับไป

อิวาอิ : ขอบคุณมากค่ะ - เธอพูดพร้อมกับก้มหัวให้มาโดกะเป็นมุม 90 องศาก่อนจะเดินไปหาเมดที่อยู่ข้างๆมาโดกะ
แล้วดึงชายกระโปรงชุดเมดของเธอเล็กน้อย

อิวาอิ : พี่ค่ะ หนูอยากอาบน้ำ

เด็กสาวมองเงยหน้ามองแทบสุดคอเพราะเธอตัวเล็กกว่าคนข้างหน้ามาก

สาวรับใช้ : เชิญทางนี้เลยค่ะ

เธอเดินนำไปที่ห้องอาบน้ำ หรือจะเรียกว่าออนเซ็นส่วนตัวซะมากกว่าเพราะมันใหญ่โตมาก ๆ พอจะให้คนเป็นสิบ ๆ คนอาบพร้อมกันได้เลยทีเดียว

สาวรับใช้ : จะให้ดิชั้นอาบให้หรือป่าวคะ??


อิวาอิ : ........

เด็กสาวเงียบไปพักใหญ่ เธอบิดตัวไปมาเล็กน้อย ก่อนจะพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่ต้องฟังดีๆ(ไม่งั้นไม่ได้ยิน)

อิวาอิ : สระ.. ผม

อิวาอิ : ไม่เป็น.. .. อะ

เด็กสาวอัจฉริยะที่จำเวทย์พื้นฐานทั้งหมดได้ด้วยวัยเพียง 4 ปี ความจริงแล้วเธอยังสระผมเองไม่เป็น !!

สาวรับใช้ : รับทราบค่ะ รอซักครู่นะคะ

เธอเดินไปเปิดน้ำอุ่นใส่อ่างอาบน้ำใบเล็กก่อนจะใส่สบู่เหลวลงไปแล้วตีฟอง แล้วจึงมาตาม เด็กสาว

สาวรับใช้ : น้ำอุ่นได้แล้วค่ะ ถอดเสื้อผ้าแลยเด๋วดิชั้นจะสระผมให้


หงึก...

เด็กสาวพยักหน้าอย่างว่าง่าย พลางถอดชุดสีดำของเธอออกเผยให้เห็น_________

จากนั้นก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพี่สาวเมดเค้าจัดการไปให้

สาวรับใช้เทยาสระผมลงบนฝ่ามือแล้วลงมืดสระผมของเด็กสาวอย่างนุ่มนวลชวนให้เด็กน้อยนึกถึงแม่ของตนขึ้นมา ระหว่างที่กำลังสระผมอยู่นั้นได้มีคนเข้ามาในห้องอาบน้ำอย่างไม่ได้รับเชิญ

TOUR : อ้าว อาบน้ำอยู่หรอ อิวาอิจัง ขออาบด้ว........

ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มที่คุ้นหน้าจะพูดอะไรต่อ สาวรับใช้ได้ลุกขึ้นแล้วคว้าเก้าอี๊ที่ใช้นั่งสระผมให้เด็กสาวเขว๊งใส่TOURจนกระเด็นออกไปทางหลังคา จนกลายเป็นดาวอยู่ลิบ ๆ

สาวรับใช้ : อย่าไปใส่ใจเลยนะคะ

พูดพูดพลางเปิดฟักบัวล้างหัวด้วยหน้าตาที่เรียบเฉย ราวกับว่าเป็นเรื่องปกติอย่างนั้นแหละ

สาวรับใช้ : เรียบร้อยแล้วค่ะ นี่ชุดคลุมค่ะ ส่วนชุดนอนดิชั้นได้เตรียมได้ที่ห้องเรียบร้อยแล้ว


อิวาอิ : . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

เนื่องจากมันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วมาก ทำให้สมองตามไม่ทัน เด็กสาวจึงรับชุดคลุมมาสวมแล้วเดินตามพี่สาวเมดโดยลืมคำขอบคุณไปเลย

ค่าความสัมพันธ์ อิวาอิ => TOUR [ - 8 ]

อิวาอิ : เอ๊ะ ?

เหมือนมีค่าอะไรเด้งขึ้นมาในหัว แต่เธอคิดว่าเธอคงคิดไปเอง

อิวาอิ : ' คุณน้าไม่น่าจะเข้ามาในคฤหาส์นี้ เพราะงั้นเมื่อกี้คงเป็นภาพลวงตาแน่ๆ อืม ภาพหลอนแน่ๆเลย '

เด็กสาวคิดในใจ... ดูเหมือนว่าเธอจะปฏิเสธการมีตัวตนของ TOUR เพือให้ภาพลักษณ์ผู้มีพระคุณเมื่อตอนกลางวันของเธอ
ไม่ใช่คนโรคจิตที่เข้ามาในห้องน้ำโดยที่รู้ว่ามีคน(แถมยังเป็นเด็ก)อาบอยู่เสียแล้ว

ขณะที่เธอกำลังนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยในห้องอยู่นั้นก็ได้มีคนมาเคาะประตู

สาวรับใช้ : คุณ อิวาอิ คะ  อาหารค่ำพร้อมแล้วค่ะ


อิวาอิ : อ..อ่า ค่ะ

หลังจากที่ละล่าละลั่งอยู่พักนึง เด็กสาวก็เดินตามเมดสาวออกไป

ณ.ห้องอาหารได้มี มาโดกะนั่งรออยู่ก่อนแล้ว บนโต๊ะอุดมไปด้วยอาหารระดับภัตรตาคารเท่าที่จะมีได้ในโลกนี้ ซึ่งพอจะเลี้ยงกรุ๊ปทัวร์ได้เลยทีเดียว

มาโดกะ : เป็นงัยมั่งคะ อาจจะไม่พร้อมไปหน่อยเพราะไม่รู้ว่าจะมีแขกน่ะค่ะ ^^


อิวาอิ : ม ไม่หรอกค่ะ ๆ แค่นี้ หนูก็รู้สึกรบกวนจะแย่อยู่แล้ว

เด็กสาวลนลานปัดมือไปมาพลางเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะ

อิวาอิ[คิดในใจ] :: ว หวา.. หรูจัง เราหลุดเข้ามาโลกไหนกันละเนี่ย ไม่กล้ากินอะ >A<

อิวาอิ : อ..เอ่อ พี่สาวค่ะ ให้หนูเข้ามาพักอย่างนี้ .. จะดีเหรอ

เด็กสาวพูดเอ่ยถามออกไป เพราะรู้สึกเกรงใจ

มาโดกะ : ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พี่อยู่กัยแค่คุณชิโดะ 2 คนเอง มีเพื่อนเพิ่มมาอีกจะได้ไม่เหงา ^^

เธอพูดพลางรอเมดสาวตักข้าวให้

มาโดกะ : จริงซิ อิวาอิจังหาคุณแม่อยู่หรอคะ ไว้ถ้าคุณชิโดะกลับมาพี่จะลองให้เค้าช่วยดูนะ


อิวาอิ : หา..? เอ่อ.. แต่

เด็กสาวพูดเสียงกระอักกระอวน เพราะเธอไม่เคยเจอคนใจดีขนาดนี้เลย

อิวาอิ : อ..เอ่อ เรื่องของหนูนี่ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ .... จะว่าไงดีละ.. แฮะๆ

อิวาอิพูดพลางลูบหัวตัวเอง ก่อนจะลงมือตักอาหารกินแล้วพูดต่อไปว่า่

อิวาอิ : จะว่าไป ชิโดะซังเหรอค่ะ ? เค้าเป็นใครเหรอค่ะ ?

มาโดกะ : เป็นคนรักของพี่เองล่ะค่ะ เค้าเป็นนักทวงของ

เธอพูดอย่างอาย ๆ ก่อนที่จะถูกขัดจังหวะโดยสาวใช้

สาวใช้ : คุณหนูคะ  คุณ[แอนนา] มาแล้วค่ะ
มาโดกะ : จัดสำรับเพิ่มให้คุณแอนนาด้วยนะคะ  

ระหว่างนั้นได้มีหญิงสาว เดินเข้ามาในห้องอาหาร



เธอเดินมาหยิบจานไปตักอาหารพลางจ้อง อิวาอิ เขม็ง แล้วเดินจากไป


อิวาอิมองอาหารตรงหน้าอยู่และพยายามไม่สบตาผู้มาใหม่ที่จ้องเธอเขม็ง ก่อนจะลงมือรับประทานอาหารอย่างเงียบที่สุด
เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนแขกของพี่สาวเจ้าของบ้าน

อิวาอิ : (กินอาหารเงียบๆ)

เด็กสาวนั่งทานโดยไม่พูดอะไร

พอสาวผิวแทนเดินออกไปจากห้องอาหาร มาโดกะสังเกตุว่า อิวาอิเงียบไปถนัดตาจึงถามขึ้นมา

มาโดกะ : กลัวคุณแอนนาหรอคะ  ดูท่าท่างเค้าเป็นอย่างนั้นแต่ก็เป็นคนใขดีนะคะ พี่รับรองได้ ^^

แต่อยู่ดีดีมาโดกะได้หายไปจากห้องอาหารนั้นอย่างไร้ร่องรอย โดยที่หมาคู่กายของมาโดกะ ได้สลบอยู่ที่พื้น


อิวาอิ : พี่ค่ะ ??

เด็กสาวตกใจมากแต่ก็รีบควบคุมอารมณ์ทันที เพราะถ้าสูญเสียความเยือกเย็นไปละก็..

อิวาอิ : คุณหมา.. ไม่เป็นไรสินะ แค่หลับไปเท่านั้นเอง

เธอรีบลุกขึ้นแล้วมองไปรอบๆ ดูเหมือนแม้แต่พี่สาวเมดที่อยู่ในห้องก็หายไปเช่นกัน

' หรือว่าจะเป็นฝีมือพี่สาวคนเมื่อกี้ '

อิวาอิ : ต้องตามหาพี่มาโดกะก่อน..

คิดได้ดังนั้นเด็กสาวจึงวิ่งออกไป

ระหว่างที่เด็กสาวได้วิ่งออกไปนั้น หญิงสาวผิวแทนเมื่อครู่ได้พุ่งตรงมาที่เธอทันทีพร้อมชักดาบออกมาแทง!!  แต่แทงเลยตัวของเด็กสาวไปทางด้านหลัง ดาบนั่นดูเหมือนถูกดูดหายไปในอากาศก่อนที่จะมีเลือดไหลออกมาแล้่วก็ปรากฏร่างของปิศาจตัวหนึ่งขึ้น



แอนนา : เกือบไปแล้วมั๊ยล่ะ บาดเจ๊บตรงไหนมั๊ย


อิวาอิ : .....ไม่ค่ะ

เด็กสาวตอบสั้นๆแล้วหันกลับไปมองปิศาจตนนั้น

อิวาอิ : พี่สาวเป็นใครคะ ?

แอนนา : ชั้น แอนนา มาทำงานบางอย่างที่เมืองนี้ รู้ไว้แค่นี้พอ  แต่ก่อนอื่นต้องจัดการกับเจ้านี่ก่อนล่ะนะ

สาวผิวแทนหันหน้าแล้วชี้ไปทางสัตว์ประหลาดนั่น


อิวาอิ : เหรอค่ะ

เด็กสาวหันไปมองปิศาจตามที่แอนนาชี้ไปแล้วยืนมองเฉยๆว่าเธอจะจัดการมันยังไง

แอนนา : ................... เอ้าอยู่เฉยทำไมล่ะ

เธอเน้นเสียงเข้มเพื่อเรียกสติอิวาอิเพราะเห็นเธอยืนอยู่เฉย ๆ แล้วพุ่งเข้าไปโจมตี ด้วยดาบคู่ของเธอ


อิวาอิ : ........

เด็กสาวยังคงนิ่งเฉยแล้วมองหญิงสาวตาแป๋ว เพราะไม่รู้ว่าหญิงสาวตรงหน้าบอกให้เธอหนี
หรือบอกให้เด็ก 7 ขวบอย่างเธอเข้าไปสู้กับตัวประหลาดพรรค์นั้นกันแน่

แอนนาได้เข้าปะทะกับสัตว์ประหลาดจนกระเด็นออกมา

แอนนา : ยังจะเฉยอยู่อีกช่วยกันหน่อยซิ เจ้านี้ชั้นคนเดียวเอาไม่อยู่หรอก

เธอพูดโดยไม่ได้คำนึงถึงอายุของอิวาอิเลย อาจเป็นเพราะเธอได้จับอาวุธตั้งกะเด็ก ๆ

แอนนา : ต้องหาจุดอ่อนมันก่อน ชั้นจะถ่วงเวลาให้


อิวาอิมองแอนนาพูดเองเออเองเสร็จสรรพ์ แล้วก็ถอนหายใจออกมา

อิวาอิ : ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะนะคะ..
(หนูจะไป+ตัวประหลาดพรรค์นั้นได้ไงละคะ!!พี่สาวมีสมองไว้คั่นหัวรึไง!?)

เด็กสาวตอบกลับด้วยสีหน้ายิ้มปนลำบากใจ(แต่ในใจเหวอจนแทบปรี้ดแตก)

อิวาอิ : อะ..

เด็กสาวกระโดดหลบตามสัญชาติญาณ ดูเหมือนสัตว์ประหลาดตนนี้ก็คงไม่ปราณีเพราะเห็นเธอเป็นเด็กเหมือนกัน..

(ต้องรีบหาพี่มาโดกะ..)

นั่นเป็นสิ่งที่เธอคิดเป็นอย่างแรก เพราะมาโดกะถือเป็นผู้มีพระคุณของเธอ

อิวาอิ : ช่วยไม่ได้ ชั้นจะให้ความร่วมมือก็ได้ค่ะ

สิ้นเสียง อิวาอิวิ่งตัดปิศาจตัวนั้นไปอย่างรวดเร็วพลาง(วางบางสิ่ง)ออกจากปากอุซามารุคุงกระจายลงบนพื้น

อิวาอิ : คือให้กำลังใจพี่สาวค่า!!

แล้ววิ่งหนีหายไปในทันที

(Courage -2 [อีก 15 อัพแรงค์])
สัตว์ประหลาด : โฮกกกกกกกกกกกกกก

ดูเหมือนเธอจะถูกสัตว์ประหลาดตัวนั้นจะถูกใจอิวาอิจังอย่างแรง (โลลิค่ิอน) มันได้เคลื่ีอนที่ตามเด็กสาวไปโดยไม่สนแอนนาเลย

แอนนา : บอกว่าจะถ่วงเวลาให้ กลับไปล่อมันแทนซะงั้น แต่ก็ดี งั้นฝากทีนะ

แอนนาวิ่งตามไปติด ๆ พลางมองหาจุดอ่อน


อิวาอิ : โอ้

อิวาอิเห็นดังนั้นเธอจึงวิ่งชะลอๆลงเพื่อให้ระยะห่างของปิศาจตัวนั้นไม่ไกล้ไม่ไกลจากเธอนัก

อิวาอิ : ลัคกี้.. ถ้าไม่ตามมาก็ผิดแผนสิค่ะ

เด็กสาวหันหลังกลับแล้ว[หายไปจากคลองสายตา]ของปิศาจทันที

([หายไปจากคลองสายตา]  >>> ถ้าจะใช้สกิลพิเศษกรุณาบอกด้วย ถ้าไม่ใช่การกระทำจะไม่มีผล)
สัตว์ประหลาด : !!??

เจ้าสัตว์ประหลาดชะงักเล็กน้อยก่อนที่จะคำรามออกมาเสียงดังจนทั่วบริเวณกระจุยไม่เป็นชิ้นดี

แอนนา : อุ๊ก!!

เธอโดนแรงกระแทกจนกระเด็นไปไกล
(ถ้า อิวาอิ แค่หายไปแล้วยังอยู่ในบริเวณนั้น อิวาอิHPจะกลายเป็น[บาดเจ๊บ])


อิวาอิ : อ๊าย !?

เด็กสาวอาศัยความมืดกะจะอ้อมไปจุดประกายไฟดินปืนเล็กๆที่มัดแล้วทิ้งเป็นก้อนๆตามทาง แต่ดันสะดุดซะก่อน

อิวาอิ : ฮึ่ม!

เธอรีบยันมือขึ้นมาทันที แล้วคว้านมือเข้าไปในปากของอุซามารุอีกรอบแล้วดึง(ปืนพก)สีดำวาวออกมายิงไปบริเวณที่เธอวิ่งมา

ปังๆๆ!!

ดูเหมือน อิวาอิ จะดวงดีถึงดีมาก ทำให้กระสุนปืนไปกระทบกับเดินปืนจนระเบิดเป็นทะเลเพลิง

สัตว์ประหลาด : กี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด

สัตว์ประหลาดร้องออกมาด้วยความเจ๊บปวดเนื่องจากโดนทะเลเพลิงเข้าเต็ม ๆ

(สามารถโจมตีต่อเนื่องได้ทันที)


เด็กสาวมั่นใจในสายตาของตนเอง พอได้ผลตามที่ต้องการแล้วเธอก็ส่งเสียง ฮิ ออกมาอย่างไร้เดียงสาก่อนที่จะหันหลัง...

อิวาอิ : ....

แล้วเผ่นไปตามหามาโดกะต่ออย่างเร็วปานวอกก็มิปาน

(ไม่ทำการโจมตีต่อทำให้เป้าหมายพื้นตัว)

ไฟค่อย ๆ มอดลงพร้อมกับที่สัตว์ประหลาดที่เหมือนจะกำลังรวบรวมพลัง

แซดดดดดดด!!

สัตว์ประหลาดได้ปล่อยลำแสงออกมาจากปากไปที่เด็กสาวทันที

ตู๊ม!!

ลำแสงได้ถูกเบี่ยงออกไปโดย แอนนา ที่หอบอยู่จากการเบนลำแสง

แอนนา : ก็บอกว่าต้องล้มเจ้านี่ก่อน ถึงจะหาตัวมาโดกะเจอ ฟังกันมั่งซิ

เธอดุเด็กสาวที่จะวิ่งตามมามาโดกะท่าเดียว


อิวาอิ : อะ.. อ้าว? แล้วไม่บอกเร็วๆละค้าา~~!

เพล้ง!!

อยู่ๆเด็กสาวร่างเล็ก(มาก)ก็ผุดขึ้นมาข้างหลังแอนนาเฉยๆซะอย่างนั้นราวกับจะตบมุข(?)

อิวาอิ : เอาละ แอนนาซัง เรามาร่วมกันฟันฝ่าวิกฤตนี้กันเถอะค่ะ! สามัคคีคือพลังค่ะ!!

เด็กสาวผมดำคลับพูดและแสดงการกระทำตรงข้ามกับเมื่ออย่างสิ้นเชิงแถมยังมาบอกว่าจะร่วมมือหน้าตาเฉยซะอย่างนั้น

อิวาอิ : แอนนาซังเก่งกว่าหนู เพราะงั้นวิเคราะห์คุณสัตว์ประหลาดให้ทีนะคะ! เดี๋ยวหนูจะเป็นตัวล่อเอง

จากนั้นก็วิ่งออกไปล่อทันทีพลางทำยกนิ้วโป้งแล้วกระพริบตาปริบๆมาทางแอนนาอีกด้วย

อิวาอิ : เข้ามาเลยค่ะ !!

เด็กสาวสะบัดตุ๊กตากระต่ายอย่างแรง พร้อมกันนั้นก็มีวัตถุสีดำจำนวนมากลอยไปทางที่ๆปิศาจยืนอยู่อย่างมั่วซั่ว

ตูมมม !!!

ต่อเรปใหม่จ้า
น้องสาวเซะซี่
โพสต์ 25-9-2012 07:06:22 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 14-11-2012 03:40






" เอ๋ !! "

เราได้รีบลากตัวคุโรอิและริกะไปตามที่ชายหนุ่มหล่อเวอร์บอกก่อนที่จะได้รีบใช้มาตรการเด็ดขาดในการไล่ผู้คนออกจากสถานที่ . . .

" ที่ซูปเปอร์มาร์เก็ตอิเซตัน ลดแหลก แจก แถม สูงสุด 90% และยังมีการแจกของฟรีด้วย !! รีบไปอุดหนุนกันนะค้า !! "

สิ้นเสียงของเด็กสาว สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์ได้หายไปจากบริเวณนั้นทันที

TOUR : โอ๊วใช้ได้นี่

แต่ทว่าคนที่ไม่พอใจคือซาจิโกะ เธอได้คว้างขวานยักษ์ที่ติดโซ่ของเธอไปทางซาโตริทันที

TOUR : อ๊ะ!! แย่ล่ะ

ชายหนุ่มรีบพุ่งตัวออกไปด้วยความเร็วสูงจนเห็นเป็นภาพติดตา ขวานนั้นได้หยุดอยู่ตรงหน้าของชายหนุ่มราวกับว่าโดนม่านพลังบางอย่างกั้นไว้ก่อนที่จะกระเด้งกลับไปที่มือซาจิโกะ

ซาจิโกะ : ซัทจังเกลียดนายคนนี้จัง
TOUR : ชั้นโมโหจริง ๆ แล้วนะ คิดจะทำร้ายเด็กสาวที่อายุไม่ถึง 15 ชั้นไม่ให้อภัยแน่

แสงสีต่าง ๆ ได้ปรากฏขึ้นอีกครั้งแต่แล้วทั้งกหมดก็ได้กลายเป็นสีแดงมาพันรอบตัวของTOURไว้จนมิดแล้วสว่างวาบ พอแสงนั้นจางลง ร่างของWar ก็ได้ปรากฏขึ้นแทน

War : ทำไมไม่ใช้คนอื่นล่ะย่ะ เมื่อกี๊ชั้นก็เหนื่อยแทบแย่

เธอได้แต่บนอุบอิบ ๆ

(สามารถเลือกได้ว่าจะช่วยสู้หรือดูเฉย ๆ )


เลือก : ช่วยต่อสู้ด้วย

" คุณวอร์เป็น . . . หนึ่งในฮาเร็มของชายรูปร่างหล่อเวอร์คนเมื่อกี้สินะคะ !! "

เราได้ถามขึ้นอย่างตกใจพลางได้เขยิบเข้ามาในวงต่อสู้ด้วยเช่นกันพลางตั้งท่ารับมือขึ้น(ด้วยมือเปล่า)

" เราจะพยายามช่วยเท่าที่ทำได้แล้วกันนะคะ "

War : ฮาเร็ม ?  ชื่อร้านอาหารหรอ   เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ เธอแน่ใจนะว่าจะสู้ด้วยมือปล่าวแบบนั้น
ซาจิโกะ : ซุบซิบอะไรกันอยู่คะ

เธอพุ่งเข้ามาโจมตีทันทีแต่warได้หลบออกมาได้ทันแล้วรีบเข้าไปสวนกลับทันที พลางโยนของบางอย่างมาให้ ซาโตริ



War : อ่ะใช้นั่นซะ ชั้นทำให้เหมือนได้แค่นั้นแหละ


เราได้รีบคว้าเคียวนั่นขึ้นอย่างถนัดมือก่อนที่จะได้เหวี่ยงเคียวนั่นไปทางด้านหลังของหญิงสาวปริศนาที่พุ่งเข้าโจมตีคุณวอร์เข้าเมื่อกี้นี้ ก่อนที่จะได้ลากถากคมเคียวกลับมา

เคียวได้ผ่าร่างของซาจิโกะออกเป็น 2 ท่อน แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ดูทุกร้อนอะไรเลย แถมยังแผดเสียงหัวเราะออกมาอีกต่างหาก

ซาจิโกะ : ฮ่ะ ๆๆๆ ฮ่า ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  ต้องอย่างนี้ซิถึงจะสนุก  แต่ซาจิโกะ ไม่มีวันตายหรอกค่ะ

ร่างของเธอค่อย ๆ เชื่อมต่อกันจนกลับเป็นเหมือนเดิม  แล้วได้ตบมือ แปะ ๆ 2 ที  แล้วเหวี่ยงขวานลงมาที่ ซาโตริ

เปร๊ยะ !!

ขวานนั้นได้ถูกสายฟ้าหุ้มไว้ราวกับบาเรีย

พบ อามาโนะ กินจิ



กินจิ : อ้าวคุณ war หวัดดีครับ ^^  


เราได้รีบกระโดดหลบออกมาก่อนที่จะได้หันมามองชายหนุ่มผมสีเหลืองที่พึ่งโผล่มาเมื่อครู่นี้อย่างตกใจ

" อะ- เอ๋ ?! สวัสดีค่ะ ? "

ซาจิโกะ : [ราชา] หรอ ซาจิโกะเกลียด[ราชา] ที่สุดเลยล่ะ
กินจิ : ไม่ใช่[ราชา]แล้วซักหน่อย อามาโนะ กินจิแห่ง GB ต่างหาก

กินจิได้หันมาทักทายซาโตริทันที

กินจิ : เธอน่ารักจังเลย ชั้น อามาโนะกินจิ เรียกว่า กินจิ ก็ได้
War : แปลกนะที่นายมาคนเดียวแบบนี้ เจ้างูบ้าล่ะ
กินจิ : บันจังให้ผมมาซื้อข้าวกล่องนะครับ แต่พอดีเห็นเข้าเลยมาช่วย
War : ดีเลย ถ้ามีปลาไหลไฟฟ้าอย่างนายอยู่ด้วยก็ง่ายล่ะ  ยัยนั่น เสมือนกับวิญญาณ ไม่ถูกกับพลังแม่เหล็กไฟฟ้าของนายซักเท่าไหร่
กินจิ : (ปลาไหลไฟฟ้า - -)

ระหว่างที่คุยกันอยู่นั้นดูเหมือนซาจิโกะจะโมโหมากขึ้นเพราะเหมือนกับถูกเมิน

ซาจิโกะ : เมินกันแบบนี้ก็แย่ซิคะ

เมื่อเธอพูดจบเธอลอยตัวสูงขึ้นแล้ววางฝ่ามือลงไปที่พื้น เหล่าซากศพค่อย ๆ โผล่ขึ้นมา

ซาจิโกะ : ไปจัดการพวกมันเลยค่ะ เหล่าทาสของซาจิโกะ

เหล่าซากศพจำนวนมากได้เข้ามาล้อมทั้ง 3 ไว้


" ค่า ~ กินจิคุง "

เราได้ยืนอยู่ที่จุดเดิมก่อนที่จะได้ใช้ความยาวของอาวุธเริ่มเหวี่ยงเกี่ยวซากศพด้านหน้าจากช่วงไหล่ขวาไปจนสุดแขนซ้ายด้านหน้าเพื่อให้ทางด้านหน้าของเราเปิดออกและสามารถสานไปยังตัวของหญิงสาวบ้าเลือดคนนั้นได้

War : แจ๋วมาก !!

พอเด็กสาวเปิดทางให้ war ก็ได้พุ่งตัวขึ้นมาหาซาจิโกะทันที

war : Flame Slash !!

อาวุธของwarหุ้มไปด้วยไปได้ฟันไปที่ร่างของซาจิโกะแต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผล

ซาจิโกะ : เปล่าประโยชน์ค่ะ !!!

ยังไม่ทันที่จะพูดจบ เธอก็ได้ตกใจเพราะแผลที่ถูกฟันไม่สมานเข้ารูปเดิม

War : อย่าดูถูกกันนักซิ ไฟนี่เป็นไฟของสวรรค์นะ อ่อ และอีกอย่าง

เธอชี้นิ้วไปข้างหลังพอซาจิโกะหันหลังไปดูก็พบกับกินจิได้ปล่อยลูกบอลพลาสม่ามา

ตู๊ม!!

ดูเหมือนการโจมตีจะได้ผลอย่างมากซาจิโกะดูอ่อนแรงลงไปเยอะทีเดียว

ซาจิโกะ : ซาจิโกะจะร้องไฟ้แล้วนะคะ  [ราชา]

War ไม่รอช้าเข้ามาโจมตีโดยไม่สนใจคำพูดของหญิงสาวเลยแม้แต่น้อยรวมถึงไม่ทันสังเกตุเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของหล่อน

เช๊วะ !

War : !!

คนที่โดนโจมตีแทนที่จเป็นซาจิโกะดันกลายเป็นเด็กหญิงคนหนึ่ง ซึ่งเป็นเด็กหญิงที่เธอไม่รู้จัก แต่ กินจิที่เห็นเหตุการณ์นั้นรูปจักดี เธอคือเพื่อนสมัยเเด็กของกินจินั่นเอง

War : เสร็จกัน กินจิ อย่าหลงกลยัยนี่นะ
กินจิ : ทะ...ทำไมต้องฆ่าด้วย.... ทำไม ทำไมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม !!

ได้มีสายฟ้าขนาดใหญ่พุ่งขึ้นฟ้าแล้วลงมาที่ตัวกินจิ ทำให้เกิดแสงสว่างจ้าไปหมด พอแสงจางลง ก็พบกินจิยืนอยู่โดยมีสายฟ้าล้อมตัวไว้ แววตาของเค้าเปลี่ยนได้จากที่ดูอ่อนโยนกลายเป็นสีแดงเข้ม ดูดุดัน



(กินจิเปลี่ยนร่างเป็น [ราชา] ไม่สามารถแยกแยะว่ามิตรหรือศัตรูได้ โปรดระวัง)


เราได้ก้าวถอยห่างออกมาจากจุดเดิมไปทางด้านหลังพร้อมกับดูสถานการณ์อย่างเงียบๆโดยที่พยายามไม่ส่งเสียงการเคลื่อนไหวใดๆมากนักในตอนนี้

ราชา : ไม่ว่าจะเป็นอะไรคงต้องทำให้มันจบแล้วล่ะ . . . เธอเป็นภาพลวงตา . . .

กินจิพูดอย่างเย็นชาพลางยืนมือไปทางซาจิโกะที่กลายเป็นเพื่อนสมัยเด็กของกินจิ  ทันใดนั้นได้มีสายฟ้าพุ่งออกจากมือไปที่เป้าหมายด้วยความเข้มสูง

ตู๊ม!!!

ร่างซาจิโกะได้หายไปเหลือแต่อณูของสายฟ้าเท่านั้น  

War : ตายล่ะ  ซวยสุด ๆ - -"

พูดยังไม่ทันขาดคำ กินจิได้หันมาหา war เสียแล้ว

ราชา : เธอก็เป็นภาพลวงตาซินะงั้นก็....

ตู๊ม!!

ได้เกิดระเบิดพลาสม่าขึ้น  แล้วกินจิก็หันมาหาเด็กสาวที่คอยสังเกตุการณ์อยู่ห่าง ๆ เป็นรายต่อไป


~ สายฟ้า . . . ~

เราได้คิดในใจขณะที่ยังไม่ได้ขยับไปไหนและยืนนิ่งๆอยู่กับที่ด้วยความกลัว

กินจิได้มองอยู่ซักพักแล้วค่อย ๆ สาวเท้าเข้ามาเรื่อย ๆ  ๆ

กินจิ : เธอก็คงเหมือนกันซินะ  ภาพลวงตา

กินจิในร่างราชาค่อย ๆ ยื่นมือออกมาช้า ๆ


" ตื่นได้แล้ว !! "

เราได้รวบรวมความกล้าทั้งหมดและต่อยหมัดตรงสวนออกไปกับมือของชายหนุ่มด้านหน้าที่ได้ค่อยๆยื่นเข้ามาใกล้

(กล้าเผชิญหน้าต่อnpcอันตราย Courage up > D )

ผลั๊ว

ราชาได้รับหมัดของหญิงสาวได้อย่างสบาย ๆ  แล้วมองด้วยสายตาที่เย็นชา

กินจิ : เธอคิดจะต่อต้านชั้นซินะ ต่อต้านราชาผู้ควบคุมโลกเบื้องล่างนี้

ร่างของกินจิได้เรืองแสงขึ้นราวกับจะระเบิดออก


" !! "

เราได้ตกใจกับแสงด้านหน้าจนเกือบจะชงักไป แต่แล้วเราก็ได้รีบใช้อีกมือนึงที่กินจิคุงไม่ได้จับมือของเราไว้พุ่งไปที่ปลายจะงอยผมด้านหน้าของเขาที่ห้อยลงมาด้วยความเร็วและกำลังทั้งหมดที่มีหมายจะดึงเสาไฟฟ้าออก !!

" Detonate !! "

(อยูี่ในสภาวะ [เลือดเดือด] - HPลดลงเรื่อย ๆ ถ้าอยู่ใกล้ราชา)
([เลือดเดือด] - ราชามีพลังแม่เหล็กไฟฟ้าซึ่งเป็นไฟฟ้าแบบเดียวกับเตาไมโครเวฟ  จะปล่อยคลื่นไฟฟ้าทำให้โมเลกุลของสิ่งของสั่นจนเกิดความร้อนและระเบิดออก)

ดูเหมือนจะเป็นการกระทำที่ไรประโยชน์ ด้วยความร้อนของร่างกายราชาทำให้มือที่ดึงผมนั้นได้ปล่อยออกโดยอัตโนมัติ

ราชา : ย๊าาาาาาาากกกกกกกกกกกกกกกกกก

ราชาเริ่มตะโกนพร้อมแสงที่เข้มขึ้นเรื่อย ๆ ทันใดนั้นเองได้มีหมัดพุ่งเข้าโจมตีราชาจนกระเด็นไป

บัน : เห็นว่าไม่กลับมาซักทีเลยออกมาดู  ไม่นึกว่านายจะกลายเป็น [ราชา] อีกแล้ว

พบ มิโด้ บัน



ชายหนุ่มที่ไว้ผมทรงหอยเม่นได้มาขวางเด็กสาวกับราชาไว้

บัน : หนีไปซะ เจ้านี่ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเธอ


" เราหนีออกไปจากมิตินี้ไม่ได้น่ะค่ะ . . . "

เราได้ตอบขึ้นพลางยิ้มแห้งๆกับชายคนที่ปรากฏตัวออกมาใหม่นี้เหมือนกับที่ตอบกับคนอื่นๆที่ปรากฏขึ้นมา

" เหมือนว่ากินจิคุงกับคุณวอร์จะโดนมิติแปลกๆของหญิงสาวกับลูกตุ้มฆ้อนหนามเล่นงานอยู่น่ะค่ะ "

เราได้อธิบายขึ้นพลางได้กลิ้งหลบถอยออกมาและมองหาทางที่คิดว่าน่าจะวิ่งหนีไปได้

บัน : ยัยบ้าพลังนั่นก็อยู่ด้วยหรอ

เขาพูดพลางหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบแล้วมองไปที่กินจิที่กลายเป็นราชา

กินจิ : บันจัง
บัน : ให้ตายซิ ร่างนี้ไม่ใช่ร่างที่นายควรเป็นนะ เพราะฉะนั้นหลับซะ
กินจิ : .....

ราชาได้ค่อย ๆ หลับตาลง  สายฟ้าที่ล้อมตัวอยู่ได้ค่อย ๆ สลายไป
(กินจิกลับสู้สภาพเดิม)


" เฮ้อ ~ "

เราได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกก่อนที่จะนั่งแหมะลงไปที่พื้นแถวๆนั้น

" ขอบคุณพี่ชายกลิ่นบุหรี่มากเลยนะคะ "

เราได้เอ่ยขอบคุณชายหนุ่มที๋โผล่ขึ้นมาอย่างกระทันหันขึ้นอย่างเหนื่อยหอบ

บันได้หันมามองซาโตริ แล้วจึงไปแบกกินจิมา

บัน : มิโด้ บัน เฟ้ย ไม่ใช่พี่ชายกลิ่นบุหรี่  ว่าแต่เมื่อกี๊พูดถึงยัยWarนี่  ไปไหนแล้วล่ะ


" ค- ค่า !! พี่มิโด้ บัน "

เราได้เรียกชื่อของชายหนุ่มคนนั้นขึ้นตามที่เขาบอกแล้วก็ได้หยุดคิดลงถึงสถานการณ์ย้อนหลัง

" เหมือนว่าคุณวอร์จะหายไปในช่วงที่พลาสม่าระเบิดออกมาจากกินจิคุงนะคะ แต่เราเองก็เห็นไม่ชัดเท่ากับตอนที่สาวถือลูกตุ้มระเบิดออกไปน่ะค่ะ "

เราได้อธิบายไปตามเหตุการณ์ที่จำได้

เสร็จสิ้น
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | สมัครสมาชิก

รายละเอียดเครดิต

รายชื่อผู้กระทำผิด|โทรศัพท์มือถือ|รูปแบบข้อความล้วน|Otaku Fever Fansite

GMT+7, 11-12-2019 19:28 , Processed in 0.355325 second(s), 22 queries .

Powered by Discuz! X3.2 R20150609, Rev.38

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้