Otaku Fever Fansite

 ลืมรหัสผ่าน
 สมัครสมาชิก
ค้นหา
เจ้าของ: tesstrossa

[Play] Role play : The world ~ Celestia ~ *Revive*

[คัดลอกลิงก์]
ราชินีงู
โพสต์ 22-10-2013 16:35:40 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 23-11-2013 10:46



แอนนา : นั่นสินะ  แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นชั้นจะปกป้องไว้เอง  

เธอพูดพลางเปิดประตูห้องแล้วเดินเข้ามา

แอนนา : ทั้งนายและเด็กพวกนี้ด้วย

เธอได้ขอตัวไปพักผ่อนเพื่อวันรุ่งขึ้น



-:- Day 5 -:-

-:- เวลาช่วงเช้า

หลังจากที่แอนนาได้พักผ่อนไปจนข้ามคืนกลับมาเช้าอีกครั้งแล้วนั้น วันใหม่ที่เต็มไปด้วยปริศนาและเป้าหมายของเธอก็ได้เริ่มขึ้น ดูเหมือนว่าโทโดนั้นจะได้ตื่นขึ้นมาเตรียมตัวเรียบร้อยแล้วเพื่อที่จะออกไปกับแอนนาพร้อมๆกันในวันนี้


เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาแบบกระทันหันเพราะเธอได้ฝันแปลกๆ ว่าตัวเธอในวัยเด็กได้ทำร้ายหญิงสาวคนหนึ่งแต่เธอไม่เห็นหน้าจนบาดเจ็บสาหัส และเธอก็พบว่ามีพ่อของเธออยู่ในเหตุหารณ์ด้วย

แอนนา : ฝันแปลกๆ  มันเป็นลางหรือปล่าวนะ

ว่าแล้วเธอก็ลุกไปเตรียมตัวแล้วออกไปพบโทโด

แอนนา : ไปกันเถอะ  ทั้งสองคนอยู่กันดีดีน้าาา

เธอกล่าวอำลาเด็กทั้ง 2 แล้วมุ่งหน้าไปจุดนัดพบ

เด็กสาวทั้งสองได้รับคำของแอนนาก่อนที่แอนนานั้นจะได้แยกตัวออกมาและเดินทางออกไปที่ด้านหน้าของโรงแรมพร้อมๆกันกับโทโด

หลังจากที่ทั้งสองเดินลงมาถึงทางออกได้ไม่นานนักแอนนาและโทโดก็ได้พบกับชายคนนึงที่ยืนพิงกำแพงรอทั้งสองอยู่ที่หน้าทางเข้าอยู่



? ? ? : อรุณสวัสดิ์ ~

ชายหนุ่มได้กล่าวทักทายแอนนาและโทโดขึ้นพร้อมกับค่อยๆแนะนำตัวเองขึ้น

บูเรียวกุ เอคิโกะ : ข้าชื่อ บูเรียวกุ เอคิโกะ พวกเราสินะที่จะออกไปทำภารกิจวันนี้น่ะ


แอนนา : อรุณสวัสดิ์ค่ะ. ใช่ค่ะชั้นแอนนา และนี่ก็โทโดโรกิ ยินดีที่ได้รุ้จักค่ะ

เธอกล่าวทักทายและแนะนำตัวเช่นกัน

แอนนา: แล้วเราจะไปกันยังงัยหรอ

บูเรียวกุ เอคิโกะ : นั่งเรือไปทางน้ำน่ะ

ชายหนุ่มได้อธิบายขึ้นถึงเส้นทางก่อนที่จะแสดงให้พวกแอนนาดูถึงทิศทางที่ได้ถูกเลือกขึ้น



บูเรียวกุ เอคิโกะ : Ice queen จะอยู่บนบกส่วนใหญ่ ถ้าเข้าจากทางด้านหลังน่าจะไม่ถูกพบตัวได้ง่ายๆ รวมทั้งไม่ต้องเสียเวลานั่งรอบนเรือบินที่ท่าอีกด้วย


แอนนาได้ดูแผนที่แล้วก็ตกลงไปทางเรือ

แอนนา : งั้นเดินทางกันเถอะ  จะได้ไม่เสียเวลา  นายมีเรือซินะ

-:- เวลาช่วงกลางวัน



ไม่นานนักทั้งสามก็ได้ออกเดินทางจากตัวเมืองกันโดยทั้งหมดนั้นได้เดินกลับไปที่ห้องประชุมภายในโรงแรมอีกครั้งก่อนที่จะลงลิฟท์จากด้านหลังลงมายังพื้นน้ำด้านล่างและโดยสารโดยเรือมายังอีกฝั่งนี้

จากสภาพด้านหน้านั้นเหมือนว่าจะมีคนบุกเข้ามายังสถานที่นี้ก่อนหน้านี้ด้วยเช่นกันเพราะว่าซากของสถานที่นั้นมีร่องรอยการต่อสู้และกระสุนหลงเหลืออยู่ แต่ดูเหมือนว่าเป้าหมายของทั้งสามนั้นจะไม่ได้อยู่แถวๆนี้ ไม่แน่ว่าพวกเธออาจจะสามารถทำภารกิจนี้ได้โดยไม่ต้องต่อสู้ก็เป็นได้


แอนนา : เหมือนมีคนมาที่นี่ก่อนเราอยู่นะ ไม่ก็อาจจะเป็นกระสุนของหุ่นก็ได้ ระวังตัวด้วยนะพวกเรา

เธอพลางเดินอย่างระแวดระวัง

บูเรียวกุ เอคิโกะ : อุณหภูมิโดยรอบๆก็ยังปกติด้วยเช่นกัน... ข้าว่าพวกเราน่าจะลอบเข้าไปขโมยชิปนั่นออกมาแล้วกลับกันทางเรือได้นะ

ชายหนุ่มได้เอ่ยขึ้นถึงความเป็นไปได้ เพราะว่าจนกระทั่งมาถึงทางลงแล้วนั้นพวกแอนนาก็ยังไม่เจอหุ่นยนต์ที่ยังทำงานอยู่เลยแม้แต่ตัวเดียว. . .

ในขณะที่ทั้งสามกำลังเดินลงมายังชั้นล่างนั้นทั้งหมดก็ต้องหยุดลงเสียก่อนเพราะว่าที่ทางลงด้านหน้านั้นพังทะลายลงไปแล้วและมีซากของสิ่งก่อสร้างปิดทับแน่นหนาเหมือนกับชั้นล่างนั้นถล่มตัวลงไปจนหมดสิ้น

บูเรียวกุ เอคิโกะ : แย่จริงๆ...

ชายหนุ่มได้บ่นออกมาเบาๆก่อนที่จะได้ค่อยๆขุดซากนั่นขึ้นมาดูพร้อมๆกับโทโด แต่ก็พบว่าพื้นดินที่ถล่มนั้นพังลงไปค่อนข้างลึกขุดด้วยมือกันวันนี้คงไม่หมดแน่ๆ

1) แคมป์แถวนี้ซะเลย
2) หาทางอื่น
3) อื่นๆโปรดระบุ


2 หาทางอื่น

แอนนา : คงต้องหาทางอื่นแล้วล่ะนะ  ถึงจะเสียเวลาแต่คงจะดีกว่าขุดอ่ะนะ

เธอพูดจบแล้วก็ได้สำรวจบริเวณรอบๆ เพื่อหาทางไปต่อ

ขณะที่แอนนากำลังสำรวจนั้นเธอก็ได้ยินเสียงที่คล้ายๆกับเครื่องจักรกำลังทำงานดังขึ้นจากด้านล่าง คาดว่าน่าจะเป็นพวกหุ่นยนต์เป็นแน่ !! แต่ที่น่าแปลกก็คือพวกมันเพิ่งจะแสดงตัวจนป่านนี้แต่ก่อนหน้านั้นไม่มีร่องรอยของพวกมันแม้แต่นิดเดียวนั่นเอง. . .

1) เซอร์ไพรซ์แอ้คแทค จากชั้นบนนี้
2) หาทางอื่นต่อไป
3) อื่นๆโปรดระบุ


3 หาวิธีดูชั้นล่างให้ได้

เมื่อเธอได้ยินเสียง  เธอรีบเอาหูแนบเพื่อให้ได้ยินชัดขึ้น  หลังจากนั้นก็รีบหาช่องเล็กๆตามพื้นที่ดูพุพังเพื่อดูต้นเสียงด้านล่าง

แอนนา : สภาพแบบนี้น่าจะมีช่องให้ส่องลงไปดูได้อยู่น่าาา

ดูเหมือนว่าแอนนาจะเดาได้ถูกต้อง !! จากสภาพสถานที่ที่ถล่มนั้นทำให้บางจุดมีรูเล็กๆที่สามารถมองเห็นลงไปยังด้านล่างได้ แม้จะมืดมากก็ตามแต่แอนนาก็พอจะมองเห็นกลุ่มหุ่นยนต์ด้านล่างที่มีเลเซอร์ตรวจจับสีแดงเต็มไปหมดได้. . .


แอนนา : มองไม่ค่อยเห็นแหะ  แต่ดูเหมือนจะมีหุ่นยนต์อยู่เพียบเลยนะ  

เธอเลือกที่จะไม่เข้าไปปะทะ ค่อยๆเดินอย่างเบาฝีเท้าเพื่อหาทางไปต่อโดยที่ไม่ทำให้พวกหุ่นข้างล่างสังเกตุได้

โทโดโรกิ ซากุราโกะ : สถานที่แห่งนี้น่าจะมีทางระบายอากาศเชื่อมต่อภายในนะครับ

โทโดได้แสดงความเห็นขึ้นเพราะพื้นที่ที่ลึกลงไปใต้ดินแบบนี้น่าจะมีสิ่งที่ทำให้อากาศภายในและนอกไหลเวียนออกได้โดยไม่ใช้เทคโนโลยีช่วยเหลือเพราะความเก่าของสถานที่

ระหว่างที่ทั้งสามกำลังตามหาทางลงอยู่นั้นพวกเขาก็ได้พบเข้ากับช่องเตาผิงที่ดูเหมือนว่าจะเชื่อมต่อมาจากด้านล่างตั้งอยู่ แต่เมื่อพวกเขาได้มองสำรวจนั้นด้านในก็มืดสนิทจนไม่สามารถมองเห็นก้นปล่องได้เลย


แอนนา : มืดแหะ  แต่ก็ไม่มีทางอื่นแล้วนี่เน๊อะ  ลองดูล่ะกัน

เธอได้ลองมุดเข้าไปในช่องที่มืดมิดอย่างระมัดระวัง

ชายหนุ่มทั้งสองได้ทำท่าตกใจขึ้นก่อนที่จะพยายามห้ามแอนนาที่แสนรวดเร็วเสียก่อน... แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ทันกับกริยาของหญิงสาวซะแล้ว !!

แอนนาได้ผ่านช่องเข้ามาด้านในและค่อยๆตกลงสู่ด้านล่างที่มืดมิดนั่น !! แต่เพราะด้านในที่มืดมิดนั้นทำให้เธอสามารถมองเห็นได้ว่าเธอกำลังตกลงไปกี่ชั้นจากทางด้านในนั่นเอง

1) หยุด และ จับขอบไว้
2) ปล่อยตัวเองลงไปต่อ
3) อื่นๆโปรดระบุ


3 เอาดาบคู่ของตัวเองปักขอบไว้

แอนนา : เย้ยยยย

เธอได้เอาดาบทั้ง 2 ของเธอปักไว้ทำเป็นที่ยึด แล้วค่อยๆใช้ดาบนั่นทำเป็นตะขอมือ ปืนขึ้นมา

แอนนา : เออออออ หาทางอื่นดีกว่าเน๊อะ แหะๆ

เธอหัวเราะกลบเกลื่อน

โทโดโรกิ ซากุราโกะ : ยะ- อย่าเล่นอะไรแบบนี้สิแอนนา !!

ชายหนุ่มได้รีบจับมือของแอนนาไว้และช่วยดึงเธอขึ้นมาขาขึ้น

บูเรียวกุ เอคิโกะ : ช่างเป็นหญิงสาวที่หาญกล้าอะไรแบบนี้ !! ข้าเองก็คงน้อยหน้าไม่ได้ !!

เอคิโกะได้เอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าที่ห้าวหาญก่อนที่จะทำท่าเหมือนว่าจะลงไปด้วย แต่ก็โดนทั้งแอนนาและโทโดดึงไว้ก่อน. . .

ในขณะที่ทั้งสามกำลังพูดคุยกันนั่นเอง !! ก็ได้มีคมอาวุธบางอย่างถูกยิงโจมตีขึ้นมาจากด้านล่าง !! แต่โชคดีที่ยังไม่มีจุดเป้าหมายที่แน่นอนของทั้งสามทำให้การโจมตีเมื่อครู่ไม่ใกล้กับจุดที่พวกเขาอยู่นัก !!

โทโดโรกิ ซากุราโกะ : ศัตรูจากด้านล่าง !!

1) ลงปล่องอีกรอบ
2) วิ่งออกจากจุดเดิมและหาทางลง
3) อืนๆโปรดระบุ


2 วิ่งออกจากจุดเดิม

แอนนา : หลบออกมาก่อน  มันน่าจะยังไม่รุ้ที่อยู่ของพวกเรา

เธอรีบบอกให้หาที่หลบเพิ่อให้ การโจมตีสงบลง  แล้งจึงค่อยๆออกมาหาทางลงต่อ

บูเรียวกุ เอคิโกะ : ข้าจักถ่วงเวลาให้ !! ถ้าอาวุธเป็นคมดาบไม่ว่ากี่พันเล่มก็ไม่คณามือข้าหรอก !!

ชายหนุ่มได้ส่งสัญญาณบอกกับแอนนาและโทโดเพราะกับโยนเครื่องจับสัญญาณเล็กๆพกพาให้กับทั้งสองเพื่อกันพลัดหลงกันในภายหลังด้วย

ในขณะเดียวกันนั้นแอนนาก็พบว่าที่ฟากตรงข้ามอีกด้านนึงกับปล่องประหลาดมืดๆนี่มีช่องที่พังลงจากการต่อสู้อยู่ !! จากขนาดตัวแล้วเธอและโทโดน่าจะสามารถลอดผ่านไปได้ไม่ยากนัก


เธอรับเครื่องสงสัญญาณ

แอนนา : ก็ได้ ฝากด้วยล่ะ  แล้วก็อย่าตายนะ

เธอพูดจบก็วิ่งลากโทโดเข้าไปลอดช่องนั้น

เมื่อทั้งสองได้ผ่านเข้ามานั้นพวกเขาก็พบว่าที่ด้านในมี่ทางแตกที่แยกลงไปยังชั้นล่างอยู่ ถ้าพวกเขาลงไปนั้นจะปรากฏขึ้นในมุมอับที่ศัตรูไม่น่าจะมองเห็นได้. . .

แต่ในขณะเดียวกันนั่นเอง !! ด้วยความโชคดีของแอนนาทำให้มีเรดาร์แปลกๆบางอย่างได้บินลอยผ่านจุดที่เธอสามารถมองเห็นได้จากด้านบนไปอย่างช้าๆ ดูเหมือนว่านั่นจะเป็นสิ่งที่พวกหุ่นยนต์ใช้อ่านสถานที่ในความมืดมิดด้านล่างนี้รวมทั้งยังน่าจะใช้ตรวจสอบถึงศัตรูอีกด้วย !!

เป้าหมายจำนวน 22 ตัว

1) ค่อยๆลงไปดูก่อน
2) บุกเข้าโจมตีเลย
3) อื่นๆโปรดระบุ


3 ลองโยนของลงไปดู

แอนนาได้หาเศษหินแล้วหย่อนลงไปก่อนเพื่อดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น

แอนนา : ลองดูก่อนล่ะกัน

ทันทีที่แอนนาได้ทำหินกระทบลงไปยังด้านล่างนั้น !! ก็ได้มีกลุ่มฟันเนลเล็กๆที่ฉายเรดาร์สีแดงเข้ามาสำรวจจุดที่เกิดเสียงเมื่อครู่จำนวนนึง แต่พวกมันก็ได้ค่อยๆแยกกลุ่มกันออกไปอีกครั้งหลังสำรวจพบว่ามันคือเศษก้อนหินเท่านั้น. . .


แอนนา : ..... อันตรายสุดๆเลยนะนั่น  แต่คงจะไม่มีทางอื่น  เชิญค่ะ

เธอผายมือออกไปเหมือนจะให้โทโดไปก่อน  พลางยิ้มหวาน

แอนนา : ไม่ต้องกลัวนะ ถ้านายเป็นอะไรไปชั้นจะทำบุญไปให้

โทโดโรกิ ซากุราโกะ : แต่ผมอยู่ศาสนาคริสนะ ~

ชายหนุ่มได้ตอบกับแอนนาพลางเกาหัวเบาๆก่อนที่จะได้ค่อยๆกระโดดลงไปอย่างเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้. . .

ดูเหมือนว่าในช่วงจังหวะนี้จะสามารถลงไปด้านล่างอย่างปลอดภัยได้ แต่หลังจากที่ลงไปแล้วนั้นแอนนาและโทโดก็คงจะต้องหาทางหลบหลีกกันอย่างเงียบๆอย่างรวดเร็วในทันทีด้วย. . .


แอนนา : มันยังไม่สังเกตเห็นเรา รีบหาที่หลบก่อนเถอะ

เธอกระซิบบอกโทโดเบาๆ  พลางค่อยกระดึบๆๆ ไปหาที่หลบ

เมื่อทั้งสองได้ลงมานั้นพวกเขาก็ได้มองเห็นกับร่างหุ่นขนาดใหญ่สองตัวที่ยืนอยู่นิ่งๆใกล้ๆบริเวณ. . . พวกมันน่าจะเป็นตัวหลักที่ควบคุมเครื่องจักรสำรวจในบริเวณนี้ทั้งหมด



เป้าหมายหลัก 2 ตัว
เป้าหมายย่อย 22 ตัว

1) เข้าต่อสู้
2) หาทางหลบหลีกไปยังด้านในอย่างเงียบๆ
3) อื่นๆโปรดระบุ


1 เข้าต่อสู้

แอนนา : หุ่นอีกแล้ว  ชั้นฟันมันไม่เข้าอ่ะ แต่เราจะหลบไปตลอดคงไม่ได้สินะ  โทโด ช่วยกันหน่อยนะ

เธอมองหาจุดอ่อนของหุ่นทั้งสอง (หาสายไฟเพื่อจะตัดทำลายวงจร)โดยให้โทโดคอยดูไว้ว่าพวกมันรู้ตัวหรือยัง

หุ่นตัวใหญ่ทั้งสองตัวนั้นยังคงไม่เคลื่อนที่ใดๆจากจุดเดิม จะมีก็แต่เหล่าหุ่นลอยเล็กๆที่ฉายเลเซอร์ออกตามทางของสถานที่ที่กำลังตรวจสอบโดยรอบอยู่เท่านั้น

ควับ !! โทโดได้ลอบเข้าที่ด้านหลังหุ่นลอยๆนั่นก่อนที่เขาจะได้กระชากสายไฟออกอย่างรวดเร็วและรับร่างของมันไว้ก่อนที่จะตกลงสู่ที่พื้น แอนนาก็อาจจะลอบกำจัดหุ่นที่ตรวจตราอยู่รอบๆนี้ได้เช่นกันด้วยความไวและเงียบ

เป้าหมายหลัก 2 ตัว
เป้าหมายย่อย 19 ตัว


จะเต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
เจ้าหญิงคะงุยะ
โพสต์ 23-10-2013 12:58:17 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 7-11-2013 23:35






# 2

. . . เป็นตึกที่แปลกดี . . .

XI เดินมาหยุดอยู่ตรงปลายบรรไดที่พักรอขึ้นไปอีกช่วงบรรได

. . . ใหญ่โตขนาดนี้ อย่างกับปราศาส . . .

XI  ยื่นมือแตะกำแพงก่อนจะถอนหายใจเบาๆ

. . . เริ่มหายใจลำบากอีกแล้วสิ คงต้องหาลูกไฟพวกนั้นเพิ่มแล้วสินะ . . .

XI ก้าวขาขึ้นบรรไดเดินทางต่อไปทั้งอย่างนั้น

Stamina -1 (เหลือ 3/10)



XI ที่เดินลงมาจากตรอกบรรไดเล็กนั้นก็ได้พบกับทางลาดยาวด้านล่างที่เป็นทางเดินยาวสูงขึ้นมาและอยู่กึ่งกลางจากพื้นที่ทางทิศใต้และทิศเหนือทำให้จุดนี้เป็นจุดที่จะทำให้มองเห็นพื้นที่ส่วนใหญ่ของบริเวณได้ไม่ยากนัก รวมทั้งใกล้ๆกันนี้นั้นยังมีจุดคกเพลิงที่ไม่ห่างออกไปเท่าไรด้วยเช่นกัน

1) เดินทางข้ามฝั่ง
2) พักแถวๆคกเพลิงใกล้ๆ
3) อื่นๆโปรดระบุ


#2

.... .... .....

XI เดินขึ้นมาจนสุดทางบรรไดด้วยอาการเหนื่อยเล็กน้อยแม้เธอจะเริ่มหายใจลำบากขึ้นมาบ้างแต่ก็สู้บรรยากาศชวนขนลุกนี่ไม่ได้เลย

.... .... ....

XI  มองดูรอบๆเพื่อหาที่พักหรือพวกศพเพื่อเพิ่มดวงไฟให้กับตัวเอง

.... .... ....

XI  เดินต่อมาไม่กี่ก้าวเธอก็เริ่งฝีเท้าเข้าไปอีกเมื่อเธอรู้สึกหายใจสะดวกขึ้น...

.... ค่อยยังชั่ว....

XI  ถอนหายใจเบาเมื่อเธอเห็นครกเพลิงและตัดสินใจหยุดพักตรงนี้

.... .... ....

.... .... ....

.... .... ....

....
..

'.... พ-.....น....' ( เสียงเด็กผู้ชาย )

!!!!?  .... ..... ....

XI เธอสะดุ้งขึ้นพลางซ้ายขวาที่ไม่มีใครอยู่รอบๆ

คิดไปเอง.... อย่างนั้นหรอ....

~ Day 2 ~

-:- ช่วงเวลาเช้า



XI ได้ตื่นขึ้นมาอีกครั้งภายใต้บรรยากาศที่เงียบสงัดของสถานที่แห่งนี้ เธอได้กลับมารู้สึกมีแรงเดินทางอีกครั้งเล็กน้อยเพราะติดปัญหาเรื่องอาหารนั่นเอง. . .

ในขณะเดียวกันนั้นทางที่ใกล้ๆกับหญิงสาวก็ดูเหมือนว่าจะมีบรรไดลงไปยังห้องอื่นอยู่ใกล้กับเธออยู่ ส่วนอีกทางนั้นดูเหมือนว่าจะเป็นห้องเก็บของเล็กๆที่ตันอยู่สุดทางเสียมากกว่า


....  

XI ลุกขึ้นก่อนจะหันมองซ้ายขวาเพื่อสังเกตุสภาพอากาศที่ผ่านไปเร็วมาก

เช้าอีกแล้วหรอ....

XI เห็นห้องเล็กอยู่บริเวณนั้นพอดี

.... ห้องเก็บของ?

XIเดินลงไปสำรวจห้องภายในเพื่อดูว่าห้องนี้มีอะไรบ้าง

.... รู้สึกหิวนิดหน่อยแฮะ....

Stamina -2



XI ได้ค่อยๆสำรวจที่บริเวณห้องเก็บของด้านล่างและเธอก็ได้พบกับเนื้อไก่ดิบที่มีการหมักเกลือเอาไว้รวมทั้งยังมีน้ำดื่มที่เหลืออยู่ในที่เก็บหลงเหลืออยู่ด้วย นอกจากนั้นแล้วเธอยังพบผักและผลไม้ดองน้ำตาลอีกจำนวนนึงด้วยเช่นกัน


-:- ได้รับ
     - เนื้อไก่ดิบ *4
     - ผัก ผลไม้ *4
     - น้ำดื่ม *4

ในขณะเดียวกันนั่นเองหญิงสาวก็สัมผัสได้ถึงกระแสลมภายในห้องที่ปิดตายนี้. . .

1) สำรวจดู
2) ออกจากห้อง
3) อื่นๆโปรดระบุ


#3 (+1)  กินรองท้องก่อน

XI  มองดูวัตถุด็บอย่างไม่เชื่อสายตาเท่าไหร่นัก

... ทั้งๆที่เป็นที่รกร้างกลับมีวัตถุดิบสดใหม่อยู่ในที่แบบนี้?

XI หยิบผลไม้ขึ้นมาทานพร้อมกับน้ำดื่มดับความหิวก่อนที่จะหาผ้าผืนเล็กๆมามัดเก็บไว้

หื่ม?

XI รู้สึกว่ามีลมพัดเบาๆออกมาจากในตัวหัองซึ่งมันเป็นห้องเล็กๆ? เธอจึงลองสำรวจดู

#use  ผักผลไม้ 1  ea,  น้ำดื่ม 1  ea



เมื่อ XI ได้สำรวจด้วยการสัมผัสด้วยทิศทางและเสียงของลมพัดนั้นเธอก็พบว่ามีช่องเล็กๆที่เชื่อมต่อกับกำแพงอีกด้านที่เชื่อมลงไปยังลานกว้างๆที่มีพวกร่างศพนั่นยืนเหม่อลอยอยู่นั่นเอง แต่ทางที่เชื่อมไปนั้นติดกับกำแพงกั้นไว้ทำให้เธออาจจะเลาะผ่านทางกำแพงเพื่อเข้าไปยังด้านในของสถานที่ได้โดยไม่ให้พวกผีดิบนั่นรู้ตัว

1) ย้อนกลับทางเดิมก่อน
2) ไปทางใหม่นี้
3) อื่นๆโปรดระบุ


#2

...

XI  นั่งลงก่อนจะมองดูรอบๆว่ามีพวกมันอยู่ตรงไหนบ้างก่อนที่จะค่อยๆเดินเลาะกำแพงไปอย่าวละมัดระวัง

อยู่นิ่งๆล่ะ...

XI มองออกไปด้านหน้าก่อนที่เธอจะขว้างไพ่ออกไปตรงทางเข้าและใช้เวทเคลื่อนย้ายไปยังตำแหน่งที่ไพ่ลอยอยู่

#Nightmare active

ดีล่ะ...

XI  เงิยหน้ามองทางเข้าที่กว้างขวางก่อนจะก้าวเท้าเดินต่อไป

AS : ( X-----l-----l-----l-----l-----l-----l-----l---ooX )



เมื่อ XI ได้เดินมาถึงลานกว้างๆรูปวงกลมด้านในนั้นเธอก็พบว่าที่รอบๆทั้ง 4 ทิศของพื้นที่นี้มีคกเพลิงที่น่าจะเป็นจุดพักของสถานที่แห่งนี้อยู่ ที่ด้านทิศตะวันออกมีประตูบานใหญ่ที่ล้อคไว้อยู่โดยไม่มีแม่กุญแจหรือรูกลอนบนประตูเลยแม้แต่น้อย


???

XI เดินมองดูรอบๆประตู พลางคลำๆมองหากลไกที่อยู่บนประตูอยู่ครู่หนึ่ง

ประตูกล? ท่าทางจะไม่ได้ทำงานจากห้องนี้? . . .

XI ฉุดคิดขึ้นมาได้ ก่อนจะมองดูรอบๆ

. . . ถ้าไม่เปิดมันก็คงไปต่อไม่ได้ . . . จะทำลายมันเลยดีไหมนะ? . .  .

XI หันหลังไปดูด้านนอก ที่มีพวกศพนั่งเอ้อละเหยอยู่ด้านนอก

ไม่ไหว . . .  จำนวนขนาดนี้ถ้าพวกมันมาโจมตีเราพร้อมๆกันคงไม่ดีแน่ . .  .

XI หันกลับมาที่บานประตู พลางสังเกตุประตูดีๆ เผื่อว่าจะมีคำบอกใบ้อะไรบ้าง?

เมื่อ XI ได้ค่อยๆมองแล้วนั้นเธอก็พบว่ามีฟันเฟืองขนาดใหญ่เกินกว่าที่คนจะสามารถใช้งานได้ฝังอยู่ที่ประตูและมีโซ่กลไกเชื่อมต่อลงไปยังชั้นล่างของสถานที่แห่งนี้ ถ้า XI สามารถหาทางลงและกลไกด้านล่างได้ล่ะก็เธอก็น่าจะสามารถทำให้ประตูนี้เปิดออกได้


....  มีชั้นใต้ดินด้วยสินะ

XI  นั่งลงมองดูโซ่ที่เชื่อมต่อกับด้านล่าง

....

XI ลุกขึ้นก่อนมองซัายมองขวาเพื่อหาลงงไปด้านล่าง

...ลองเดินดูรอบๆนี้ก่อนดีกว่า...

XI  เดินสำรวจบรรไดวนทีละส่วนเพื่อหาทางลงและดูเหมือนว่าที่นี่จะมีส่วนทางแยกอยู่หลายจุดเหมือนกัน
_
...เท่าที่เห็นมีสามทางที่เราน่าจะเดินลงไปได้....  ก่อนอื่นก็คงต้องลองสำรวจดูก่อนล่ะนะ

XI เดินไปทางเชื่อมทิศใต้ก่อนเสมอซึ่งเป็นวิศัยตรงข้ามกับมนุษย์เวลาหลงทางเลยทีเดียว

Stamina -2



XI ได้เดินลงมาทางใต้จนพบกับห้องเล็กๆที่มีบรรไดเชื่อมต่อออกไปยังระเบียงที่มีทางเชื่อมต่อลงไปยังด้านล่างที่มีประตูอยู่

ดูเหมือนว่าบรรไดทั้งสองทางนั้นจะเชื่อมต่อออกไปยังสถานที่เดียวกันแต่ด้านนึงนั้นเชื่อมต่อกับห้องเล็กๆที่ขั้นกลางไว้ก่อน ส่วนอีกด้านเป็นบรรไดยาวที่ทอดไปถึงระเบียงเลย


...

XI  ยังคงเดินต่อไปตามทางที่ลงลึกลงไปยังด้านล่าง

...ประตู? เธอมาหยุดตรงประตูบานหนึ่งตรงกลางทางเดินพลางลองเปิดมัน

.... บล็อค?  ห้องนี้อาจจะมีกลไกเปิดประตูก็ได้?

XI  ลองมองดูรอบๆเพื่อหาวิธีเปิดประตูบานนี้

...ยุ่งยากจริงๆถ้าไม่ติดที่ว่าศพพวกนั้นอยู่ด้านนอกล่ะก็....

#XI ลองสำรวจรอบๆเพื่อเปิดประตูตรงกลางห้องนี้

Stamina -2



เมื่อ XI ได้เริ่มสำรวจนั้นเธอก็พบว่าประตูนี้มีช่องกุญแจประทับอยู่ มันน่าจะมีกุญแจเก็บไว้ที่ไหนซักแห่งที่ใช้ในการเปิดประตูนี้ออกได้. . .

ยังไม่ทันที่เธอจะได้หันกลับไปนั้นก็ได้มีกลุ่มหัวกระโหลกค่อยๆลอยลงมายังลานกว้างด้านหลังเธออย่างช้าๆ พร้อมทั้งยังดูเหมือนว่าจะมีกุญแจประหลาดได้ถูกแขวนไว้ในกลางกลุ่มซากกระดูกนั่นอีกด้วย



!?....

XI หันหลังกลับมามองแรงกดดันของปีศาจที่อยู่ด้านหลัง
อย่างใจเย็น

เข้ามาใกล้ขนาดนี้โดยที่เราไม่ทันสังเกตุ? หือ?

XI ปลดไพ่ออกมาก่อนที่จะมองเห็นวัตถุที่น่าจะเป็นกุญแจไขประตุบาน

ท่าทางเจ้านี่จะไม่ได้มาดีซะแล้วสินะ... DEAL!

XI เรียกไพ่ต้องสาบขึ้นมาสองใบให้ลอยอยู่รอบๆแขนซ้ายก่อนจะปาไพ่ปรกติไปหยั่งเชิงแต่เล็งไปที่ของที่มันก้อยมาด้วย

#Katadinazo*2



AS : ( X-----l-----l-----l-----l-----l-----l-----l-ooooX )

2/13 cards

Vanity Seal
Lust Seal

กริ๊ง ~ ดูเหมือนว่ากุญแจจะไม่ได้ถูกล้อคไว้อย่างแน่นหนา หากแต่แค่วางไว้ในกลุ่มกระโหลกกลวงๆนั่นเท่านั้น ถ้า XI สามารถทำให้เกิดช่องที่กุญแจพอจะหล่นลงมาได้เธอก็อาจจะสามารถชิงกุญแจมาได้ไม่ยากนัก !!

จากการโจมตีระยะไกลของเธอนั้นพบว่าร่างกระดูกนั่นสามารถถูกโจมตีได้ด้วยกายภาพทั่วๆไปตามปกติ แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่มีความรู้สึกใดๆเลยแม้ว่าจะโดนไพ่ของเธอกระแทกเขาใส่อย่างจังทั้งแบบนั้น


Lost #Vanity

...ไม่สะท้านเลยงั้นหรอ?

XIโจมตีมาระยะหนึ่งแล้วแต่ท่าทางจะไม่เป็นผลเท่าไหร่

โลทํส....  

XI เปลี่ยนไพ่มหาอำนาจผสานกับตัวเองก่อนที่ร่างของเธอจะถูกความมืดปกคลุมเป็นจำนวนมาก

....

XI ยืนประจันหน้าก่อนจะปาไพ่คำสาปอีกใบใส่มันเพื่อเปิดช่องว่างก่อนพุ่งไปต่อยเข้าไปหยิบกุญแจอย่างแรง



AS : ( X-----l-----l-----l-----l-----l-----l-----l-ooooX )

0/13 cards

Str : E ( A ) 4 เทิร์น
Agi : C ( A ) 4 เทิร์น
Vit :  D ( - F ) 4 เทิร์น
Int : B
Dex : A

Anti-Aliment 4 เทิร์น
Anti-Element 4 เทิร์น
1/2 dmg 4 เทิร์น

XI ได้ปา Lust ใส่เป้าหมายทำให้การโจมตีด้วยการพุ่งชนของมันนั้นเอนเอียงออกไปอย่างไม่มีทิศทางเท่าไรนัก. . . แต่ว่าความเร็วของมันในตอนนี้ก็ไม่ได้เร็วมากมายนักทำให้ XI ไม่ต้องกังวลมากนัก หากแต่ว่าจุดที่มันตกนั้นได้ยุบยวบลงไปลึกราวกับโดนก้อนอุกาบาตตกใส่ แต่ก็ไม่มีเสียงใดๆเกิดขึ้นมาแม้แต่น้อย. . .


... พลังอะไรจะขนาดนี้...

XI มองดูพื้นที่ยุบไปสุดลุกหูลุกตา

ต้องรีบแล้วสิไม่งั้นเกิดมันปะทะกันมากๆประสาทมันอาจจะ...หือ?

XIฉุกคิดขึ้นมาได้พลางหันกลับมามองประตู

ไม่ดีๆอกิดเพดานพังลงมาจะทำยังไงล่ะ...

XI พุ่งตัวหลบออกไปก่อนจะปาไพ่โดยเล็งหัวกกะโหลกเล็กๆและก้านกระดูกที่ดูเปราะบางไม่ให้มันกีดขวางเธอตอนที่พุ่งเข้าไปคว้ากุญแจ



AS : ( X-----l-----l-----l-----l-----l-----l-----l-ooooX )

0/13 cards

Str : E ( A ) 3 เทิร์น
Agi : C ( A ) 3 เทิร์น
Vit :  D ( - F ) 3 เทิร์น
Int : B
Dex : A

Anti-Aliment 3 เทิร์น
Anti-Element 3 เทิร์น
1/2 dmg 3 เทิร์น

ฉัวะ !! ไพ่ที่คมกริบจาก XI นั้นได้ปักลงที่ส่วนกระดูกเล็กๆนั่นได้อย่างไม่ยากนัก แต่มันก็ไม่ได้ทำให้การเคลื่อนไหวของหัวกระโหลกโคมลอยนั่นชะงักลงเลย. . . มันได้เริ่มพุ่งชน XI อีกครั้งนึงอย่างช้าๆ. . . มันช้ามากจน XI สามารถหลบออกได้อย่างไม่ยากนัก แต่ความรุนแรงนั้นก็ช่างรุนแรงเสียจน XI ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าโดนเข้าไปจะเป็นยังไง. . .


นี่มันใช่พวกเฝ้าประตูแน่หรอ

XI ถอยห่างออกมาพลางขว้างไพ่ออกไปเป็นชุดๆ

มันกะพังห้องรี่ไปพร้อมๆกับผู้บุกรุกเลยไม่ใช่หรอไง!?

XI ใช้มือทั้งสองข้างแตะที่ไพ่แล้วอัดออกไปอย่างแรงก่อนที่เธอจะพุ่งตัวหลบและวาปตัอ
ไปตรงไพ่ที่ปักอยู่

!!!!

XI คีบไพ่ไว้แน่นก่อนจะชกมันลงไปที่กะโหลกที่หุ้มกุญแจไว้อยู่

ออกมาสิเร็วเข้า...

XI พยามคำนวนเวลาให้หนีออกมาก่อนที่มันจะพาเธอชนกับอะไรเข้า



AS : ( X-----l-----l-----l-----l-----l-----l-----l-ooooX )

0/13 cards

Str : E ( A ) 2 เทิร์น
Agi : C ( A ) 2 เทิร์น
Vit :  D ( - F ) 2 เทิร์น
Int : B
Dex : A

Anti-Aliment 2 เทิร์น
Anti-Element 2 เทิร์น
1/2 dmg 2 เทิร์น

ครืดดด !! กระดูกพวกนั้นได้ถูกไพ่ที่ XI กรีดออกตัดกระจายออกมาอย่างง่ายดาย แต่ทว่ากุญแจภายในนั้นกลับยังคงติดอยู่ในแนวขวางทำให้ช่องที่ถูกสร้างขึ้นนั้นยังไม่กว้างพอที่กุญแจจะตกลงมาได้ !!

ฟุ้บ !! XI ได้รีบหลบออกด้วยความเร็วของเธอก่อนที่กลุ่มหัวกระโหลกนั่นจะโหม่งลงที่พื้นอย่างเชื่องช้าแต่รุนแรง. . .


เสร็จสิ้น
ปลาหมึก
โพสต์ 25-10-2013 22:12:16 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 4-11-2013 23:27






''ขอบคุณครับ'' เอกิสเดินไปยังทางที่หญิงสาวบอก

หญิงสาวได้โบกมือลาเนือยๆ ในขณะที่เอกิสได้เดินออกมาเขาก็พบว่าสถานที่เขามาปรากฏนั้นเหมือนกับโรงแรมที่พักแห่งนึงที่น่าจะตั้งอยู่ในเมือง Emptiness นั่นเอง



''ดูเหมือนจะถึงเมืองละสินะ ลองสำรวจรอบๆหน่อยดีกว่าแล้ววางแผนต่อว่าจะทำอะไรดี''

-:- เวลาช่วงกลางวัน



ชายหนุ่มได้ค่อยๆเดินออกมาจากโรงแรมนั้นและเข้าสู่ย่านกลางเมืองในเวลาไม่นานนัก ตัวเมืองที่มีผู้คนให้เห็นต่างบรรยากาศออกไปจากสถานที่อื่นๆที่เอกิสเคยเผชิญมาทั้งหมดเลยทีเดียวทำให้เขารู้สึกปลอดภัยกว่าการผจญภัยครั้งที่ผ่านๆมามากนัก

รอบๆย่านกลางเมืองนี้นั้นมีร้านคาเฟ่ขายอาหารเล็กๆตั้งอยู่และร้านเสื้อผ้ากับของใช้ทั่วๆไปเต็มไปหมดตามด้านข้าง


''รอบๆนี้เป็นย่านการค้าสินะลองเดินดูรอบๆหน่อยดีกว่าเผื่อมีอะไรที่อยากได้'' เอกิสเดินดูร้านที่มีมากมายเต็มไปหมดไปเรื่อยๆจนเข้าเห็นตรอกเล็กๆที่มองเข้าไปแล้วเหมือนจะเป็นร้านอะไรสักอย่าง  ''ลองเดินเข้าไปดูดีกว่า'' เมื่อเอกิสเดินไปอยู่หน้าร้านร้านค้าแห่งนี้เหมือนจะเป็นร้านขายของเก่าหรืออะไรสักอย่าง
''ลองเข้าไปดูดีกว่า'' เขาเปิดเปิดประตูร้านเข้าไป ''ขอโทษนะครับมีใครอยู่หรือป่าวครับ?''



เอกิสได้เปิดประตูเข้ามายังด้านในยังบ้านเก่าๆที่อยู่ในสุดของตรอกเล็กๆของเมืองซึ่งเขาก็พบว่ามันเป็นบ้านร้างหลังเก่าๆที่น่าจะเคยมีคนอาศัยอยู่. . .



''ดูเหมือนจะเป็นบ้านเก่าๆสินะ ดูเหมือนจะเคยมีคนอยู่ด้วยลองสำรวจรอบๆห้องนี้หน่อยดีกว่า''

ข้าวของต่างๆที่เอกิสพบภายในบ้านเหมือนว่าจะเป็นของที่ใช้แล้วไม่ก็สภาพใช้การไม่ได้แล้วเสียส่วนใหญ่ แต่ที่นอนและชั้นวางของเล็กๆในห้องดูเหมือนว่าจะยังใช้ได้อยู่เอกิสอาจจะใช้ที่แห่งนี้เป็นที่กบดานชั่วคราวได้

ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังรื้อของในบ้านนั้นเขาก็ได้เหลือไปพบกับกุญแจบางอย่างเข้าพร้อมกับมีกระดาษเล็กๆที่มาร์คจุดแปลกๆไว้ซึ่งดูเหมือนว่าน่าจะเป็นจุดใดจุดนึงในเมืองนี้

-:- ได้รับไอเท็ม
     - Unknow Key *1

โครกกก. . . เสียงระบบทำงานร่างกายของเขาเริ่มปั่นป่วนเนื่องจากชายหนุ่มเดินทางมาราธอนและไม่ได้ทานอะไรมาจะอาทิตย์แล้วทำให้ร่างกายของเขาเริ่มหมดเรี่ยวแรง. . .


''ต้องหาอะไรกินแล้วสินะเรามั่วแต่เดินทางไม่ได้กินอาหารเลย จำได้ระหว่างทางมานี้มีร้าน แฮมเบอร์เกอร์ ไปชื้อแล้วไปที่ๆกระดาษระบุดีกว่า''

เอกิสได้เดินย้อนกลับมาจนถึงย่านกลางเมืองที่เขาเดินผ่านในครั้งแรกและได้มุ่งเข้าไปยังร้านมาร์เก็ตขายของเล็กๆที่เขาเห็นแฮมเบอร์เกอร์วางขายไว้ในตอนที่เดินผ่านมาในครั้งแรกก่อนที่เขาจะได้ซื้อและหยิบมันติดปากออกไปอย่างรวดเร็วไปยังจุดหมายที่ถูกแสดงไว้บนแผ่นกระดาษนั้น

- 5g



เมื่อชายหนุ่มได้เดินมาซักพักนั้นเขาก็ได้พบกับสิ่งก่อสร้างที่ถูกปิดตายทางเข้าที่ตั้งอยู่ แต่ดูเหมือนว่าที่ด้านหน้านั้นจะยังมีกล้องวงจรณ์ปิดที่ยังทำงานคอยจับตาดูอยู่เช่นกัน ที่ด้านหน้าของทางเข้าที่ถูกปิดไว้อย่างแน่นหน้านั้นมีคำเตือนเขียนไว้ว่า " เขตุอันตราย สถานที่อาจจะถล่มได้ " เตือนไว้อยู่ที่ด้านหน้าเช่นกัน. . .


''เขตอันตรายงั้นหรอ แสดงว่าที่นี้ต้องมีอะไรแน่เลย'' เอกิสใช้ความเร็วของเขาหลบกล้องวงจรปิดแล้วมุ่งไปที่ประตูที่เขาคิดว่ากุญแจที่เขามีอยู่จะเปิดมันได้

ความเร็วปกติของเอกิส(B)นั้นไม่สามารถที่จะหลบกล้องวงจรณ์ปิดทั้งหมดได้ รวมทั้งประตูทางด้านหน้าก็ถูกปิดไว้อย่างแน่นหนาด้วยเช่นกันทั้งยังไม่มีกลอนไขบนบานประตูอีกด้วย

จากภายด้านนอกนั้นเอกิสสามารถสังเกตุเห็นช่องระบายอากาศขนาดกลางได้จากจุดด้านข้างของสิ่งก่อสร้างนี้ เขาอาจจะลอบเข้าไปทางนั้นได้ก็เป็นได้

1) ยืนยันฝ่ากล้องเข้าไป
2) เปลี่ยนแผน
3) อื่นๆโปรดระบุ


[2]
''นั่นมันช่องระบายอากาศแถมตรงนั่นไม่มีกล่องด้วยไปทางนั่นดีกว่า''

เอกิสได้เปลี่ยนความสนใจจากการบุกฝ่าเข้าไปเป็นการมามุดท่อระบายอากาศด้านข้างๆแทน

เมื่อชายหนุ่มเข้ามาถึงด้านในนั้น !! เขาก็พบว่าระบบไฟฟ้าตามทางเดินของอาคารยังคงทำงานอยู่ตามปกติ แม้ว่าด้านหน้าจะถูกปิดตายไว้อย่างแน่นหนาแล้วก็ตาม. . .

1) เดินไปตามทาง
2) เดินย้อนเส้นทาง
3) อื่นๆโปรดระบุ


[1]

''ที่นี้ต้องมีอะไรแน่ๆ''

เอกิสได้ค่อยๆออกเดินทางไปยังด้านหน้าตามเส้นทางและไฟบอกตามทางจนเขาได้เดินมาหยุดลงที่ลานกว้างๆแห่งนึงภายด้านในของสถานที่นี้ รวมทั้งที่ตรงกลางนั้นยังมีแผนที่แปลกๆอยู่อีกด้วย. . .

? ? ? : ข้างหน้าก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอ ? ว่าห้ามคนเข้าผ่านน่ะ

เสียงของผู้ชายคนนึงได้ดังขึ้นจากในความมืดก่อนที่เขาจะได้ค่อยๆเดินออกมาจากความมืดมิดด้านหน้าของเอกิสและปรากฏตัวขึ้น



''ห้ามคนเข้าผ่านงั้นหรือแสดงว่าที่อยู่ข้างหน้าที่คุยอยู่ด้วยนี้ไม่ใช้คนสินะ ?''

? ? ? : ห้ามคนด้านนอกเข้า แต่ว่าไม่ได้ห้ามคนด้านในนี่นา

เขาได้ตอบขึ้นกับคำถามนั่นของเอกิสพลางกอดอกขึ้นอย่างช้าๆในท่าทีนิ่งๆ

? ? ? : ถ้ารีบออกไปซะจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นก็ได้นะ


''งั้นก่อนที่จะไปขอถามอะไรกับเจ้าสิ่งนี้หน่อยสิ'' เอกิสพูดจบพร้อมหยิบกุญแจที่เขาเจอ ''ข้าเจอมันอยู่ในบ้านหลังหนึ่งในเมืองพร้อมกับกระดาษที่มาร์คไว้ว่ามันคือที่นี้''

? ? ? : ผมไม่เคยเห็นของแบบนั้นมาก่อน นั่นน่าจะเป็นของจากคนนอกครับ

ชายหนุ่มได้ตอบคำถามกับเอกิสอย่างตรงไปตรงมา

? ? ? : มีอะไรให้ช่วยอีกรึเปล่าล่ะ ?


''ไม่ละ'' 'หมอนี่น่าจะโกหกถ้าไม่เกี่ยวกันจริงแล้วทำไมในกระดาษถึงมาร์คไว้ที่นี้ละ' เอกิสเดินกลับไปแต่ระหว่างทางเขาพยามมองหาช่องทางที่จะเข้าไปข้างในต่อได้

จากด้านในนั้นดูเหมือนว่าทางด้านหลังชายหนุ่มจะเป็นแค่ห้องๆเดียวที่ถูกปิดอยู่และมีทางเดียวที่จะเข้าไปได้นั้นก็คือการฝ่าเข้าไปเท่านั้น(ในตอนนี้)

แต่อีกทางด้านนึงที่เอกิสเดินจากมานั้นอาจจะมีอะไรก็เป็นได้เช่นกัน ทำให้เอกิสนั้นมีทางเลือกอยู่หลายทางด้วยกันอย่างไม่ต้องรีบร้อนนัก

1) ฝ่าเข้าไป !! จะดูให้ได้
2) เดินย้อนกลับมาทางเดิมก่อน
3) ยังยืนคุยอยู่
4) อื่นๆโปรดระบุ


[2]
'จำได้ว่าตอนเรามามีอีกทางหนึ่งที่ยังไม่ได้ไปดูลองไปสำรวจดูหน่อย''

เอกิสได้ค่อยๆเดินกลับมาจนถึงทางอีกด้านนึงที่เขาโผล่ออกมาจากท่อระบายอากาศ ทางเส้นนี้เหมือนจะนำไปยังด้านหน้าของสถานที่ที่มีประตูปิดตายอยู่ก็ได้. . .

ยังไงก็ตามเอกิสได้ตัดสินใจออกเดินมาแล้ว จนชายหนุ่มได้มาหยุดลงที่ปลายทางซึ่งมันเป็นกำแพงหลอกคนจากอีกด้านเพื่อให้เข้าใจว่าภายในโรงงานนี้ไม่มีอะไรส่วนด้านหลังของกำแพงที่เอกิสยืนอยู่นั้นกลับมีบรรไดลงอยู่ใกล้ๆกับบริเวณนั้นอยู่

1) พังกำแพงไปดูฉากหน้า
2) ลงบรรไดเงียบๆ
3) อื่นๆโปรดระบุ


[2]
''กำแพงดูถ้าจะเป้นกำแพงหลอกแน่ หือนั่นบันไดถ้าเราพังกำแพงจะพวกที่อยุ่ในนี้ได้มากันหมดแน่ควรทำตัวเงียบๆไว้ดีกว่า''

เอกิสได้ตัดสินใจใช้บรรไดเดินลงไปยังชั้นล่างของสถานที่อย่างเงียบๆ

ที่ด้านล่างที่มืดมัวนั้นทำให้ชายหนุ่มสามารถมองเห็นทางได้ลำบากมากขึ้น เพราะด้านล่างไม่มีการเปิดใช้งานและเหมือนว่าถูกปล่อยให้รกร้างมานานระยะนึงแล้ว. . .

? ? ? : ช่. . .วยด้ว..ย. . .

เสียงที่อิดระออยและแหบแห้งได้ดังขึ้นภายในความมืดมิดนี้ขึ้นมาเสียเฉยๆ แม้แต่เอกิสเองยังไม่แน่ใจว่าใช่เสียงคนหรือไม่เพราะเสียงที่บางเบาเหลือเกิน


''นั่นเสียงใครมันเบามากจนเหมือนจะไม่ได้ยินแต่เรามันใจแน่ๆว่านั่นมันเสียงคนร้องให้ช่วย'' เอกิสเดินไปยังต้นเสียงที่เขาได้ยิน

เอกิสได้พยามยามเดินหาที่มาของเสียงในความมืดมิดนี้ จนกระทั่งเขาได้ไปพบกับกรงเหล็กขังที่ขึ้นสนิมและฝุ่นเขรอะเปื่อนเต็มไปหมด มีเพียงเส้นผมที่เป็นประกายสีทองแม้กระทั่งเขายืนอยู่ในที่มืดก็ยังมองเห็นได้ที่กองอยู่กับพื้นรวมทั้งเจ้าของร่างที่พึมพำออกมาอย่างไร้เรี่ยวแรงด้วยเช่นกัน. . .



? ? ? : ช่. . .วยด้ว..ย. . .


''เธอคือเจ้าของเสียงสินะ ฉันจะช่วยเธอออกมาจากกรงนี้และช่วยอธิบายด้วยว่าทำไมเธอถึงถูกขังอยู่ที่่นี้'' เอกิสชักดาบของเขาขึ้นมาแล้วฟันไปที่กรงอย่างแรงเพื่อหวังจะทำลายมัน

กรงสนิมได้ถูกฟันออกอย่างง่ายดาย !! แต่มันก็ทำให้เกิดเสียงเหล็กที่กระทบพื้นดังขึ้นมาก้องกังวาลไปด้วย(เพราะเป็นห้องชั้นใต้ดิน)

1) วิ่งออกทางระบายอากาศด้านบน
2) หาทางออกอื่นจากด้านล่างนี้
3) อื่นๆโปรดระบุ


[2]
เอกิสอุ้มเธอขึ้น ''เอาละฉันจะพาเธอหนีถ้าเธอรู้ทางออกอยู่ไหนก็ช่วยบอกฉันด้วย''

? ? ? : น้ำ. . .

เสียงที่อิดระทวยได้พยายามบอกอะไรบางอย่างกับเอกิสขึ้นมาอย่างสุดความสามารถในขณะที่ชายหนุ่มได้แบกตัวของเธอขึ้นมา

? ? ? : ทาง. . . น้ำ. . .

ในขณะเดียวกันก็ได้มีเสียงของคนเดินค่อยๆเดินลงมายังด้านล่างนี้ในระยะไกลอย่างช้าๆ !! ถึงจะเหมือนกับเดจาวูแต่อีกครั้งแล้วที่ร่างกายของเอกิสจะต้องออกตัวไปก่อนความคิดของเขา !!

1) หาทางลงท่อระบายน้ำ
2) หารางน้ำทิ้ง
3) หาน้ำให้หญิงสาวดื่ม. . .
4) อื่นๆโปรดระบุ


[4]หาน้ำให้หญิงสาวดื่ม. . .และ หาทางลงท่อระบายน้ำ
''ดูเหมือนเธอต้องการนํ้าสินะเดี้ยวฉันจะหาให้้เมื่อเธอดื่มไปแล้วถ้าพอจะพูดได้ก้ช่วยบอกทางฉันหน่อย''

เอกิสได้พบกับท่อระบายน้ำที่อยู่ในมุมด้านนอกของห้องแต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่สามารถหาอะไรที่สามารถดื่มได้เลยจากชั้นล่างในที่ร้างแห่งนี้

ชายหนุ่มได้รีบพาร่างของหญิงสาวที่เจอหลบหนีลงมาด้านล่างอย่างรวดเร็วก่อนที่จะมีใครเข้ามาพบเขาเข้าเสียก่อน

ทางเชื่อมที่ยาวและอับชื้นนี้อาจจะไม่ส่งผลดีนักต่อร่างกายที่อ่อนแอของหญิงสาวที่เขาพาหลบหนีมาด้วยนัก แต่ก่อนที่เขาจะได้เดินทางไปไกนไกลนั้นก็ได้มีเงาประหลาดปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็วและเคลื่อนไหวไปมารอบๆพื้นที่ด้านล่างแห่งนี้ !!

บึ้กกก !! เงานั้นได้เข้ากระแทกเอกิสจากด้านหน้าจนทำให้ชายหนุ่มเสียหลักเล็กน้อย แต่ด้วยความมืดและความเร็วของเป้าหมายทำให้เอกิสไม่สามารถมองเห็นศัตรูของเขาได้อย่างถนัดตานัก


จะเต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
โพสต์ 31-10-2013 00:43:35 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 23-11-2013 11:06



ฟ้าววว !! เสียงกระสุนยิงเฉียดปลายจมูกของชายหนุ่มไปจนชิโรโกะนั้นต้องรีบดึงแขนของชิระไว้อย่างทันทีและรีบหลบลงที่จุดเดิม

เนื่องจากฝ่ายตรงข้ามที่ยังไม่ยอมไปไหนและดักโจมตีชายหนุ่มไม่ให้ไปยังชั้นต่อไปอยู่นั้นยังคงระแวดระวังอยู่อย่างไม่ลดละทำให้ชิระเองเดินหน้าต่อไม่ได้เช่นกันนอกเสียจากจะย้อนกลับไปทางเดิมและลงชั้นล่างแทน


"เจ้าพวกนนี้นิ "

ชิระเอามือปาดจมูกแล้วหันมาหาชิโรโกะ

"ขอบใจนะ ถ้าไม่ได้เธอช่วยไว้นี่ คงแย่แน่เลยละ"

ชิระยิ้มพร้อมกับเอามือลูบหัว ชิโรโกะ เมื่อละเลงหัวให้ยุ่งจนพอใจแล้ว ชิระก็พึมพำออกมาว่า

"อื้ม~พวกมันต้องการจะบีบให้เราลงไปข้างล่างงั้นหรอ เอาไงดีละน้าาาาาา"

ชิระเคร่งเครียดว่าจะทำยังไงดี เราลงไปข้างล่าง ก็ต้องเจออะไรที่มันแย่ๆแน่เลย แต่ก็ดีกว่าต้องไปเจอกับไอ้พวกทหารปอดแหกเอาแต่วิ่งหนีเหมือนยุงมีปืนก็เป็นได้

ชิระเลยตัดสินใจมุ่งหน้าไปทางเดิม เพื่อหาทางออกอื่น แล้วเพื่อจะเจออะไรที่น่าจะเป็นข้อมูลสำคัญๆ ก็เป็นได้



ชิระและชิโรโกะได้ตัดสินใจย้อนกลับมาตามทางเดิมจนกระทั่งมาถึงทางแยกที่ได้เปิดฉากต่อสู้เมื่อครู่นี้ชิระก็ได้สังเกตุถึงห้องมุมกำแพงห้องนึงที่เขาได้ผ่านไป

1) ย้อนกลับทางเดิม
2) เข้าสำรวจ
3) อื่นๆโปรดระบุ


3 แอบมองดู

"เจ้าปิศาจนั้นจะยังอยุ่รึเปล่านะ"

ชิระชะเง้อหน้าเข้าไปแอบมองดูแบบระวัง ถ้ามันไม่อยู่แล้วก็คงจะดีสิเนอะ จะได้เข้าไปสำรวจในห้องนี้ด้วย

ชิระหันมามองหน้าชิโรโกะแล้วบอกว่า

"ถ้าเจ้านั่นยังอยู่นี่ วิ่งโลดนะท่าน"

ชิระหันมาพูดแล้วหันกลับไปเปิดประตูแอบมองดูด้านใน



เด็กสาวได้ยิ้มแหยๆพลางตามชิระเข้ามาด้านใน ประตูด้านหน้าที่ไม่ได้ลอคนั้นทำให้ชายหนุ่มสามารถเข้ามายังด้านในได้อย่างง่ายดาย

ภายด้านในนั้นเหมือนว่าจะเป็นห้องซัก อบ รีด ทั่วๆไปที่น่าจะถูกใช้งานโดยกลุ่มกะลาสีที่เรือแห่งนี้เมื่อก่อน ที่โต๊ะบนห้องนั้นยังมีกุญแจแปลกๆวางอยู่ด้วยเช่นกัน. . .

-:- ได้รับไอเท็ม
     - Yellow Keycard *1


"งั้นพวกเราไปห้องต่อไปกันเถอะ "

ชิระเดินนำหน้าออกไปอย่างยิ้มแย้ม

"เห้อออ ชิโรโกะจังรู้สึกอีดอัดบ้างไหมเนี่ย เหมือนเสื้อผ้ามนันจะคันๆ"

ชิระเกาตัวแล้วเดินออกมาจากห้องเพื่อจะมุ่งหน้าไปยังห้องถัดไป

ชิโรโกะ : ก็พี่ชายไม่ได้อาบน้ำมาตั้งนานแล่วนี่นา

เด็กสาวได้ตอบขึ้นพลางเดินตามชิระมาติดๆ

ระหว่างที่ชิระได้เดินเลี่ยงทางกับพวกทหารรับจ้างพวกนั้นจนกลับมายังเส้นทางเดิมแล้วเขาก็พบว่าซากของสัตว์แปลกๆทั้งแมลงและตัวที่มีสภาพคล้ายกึ่งมนุษย์นั้นได้หายไปโดยที่ไม่ทิ้งร่องรอยหรือซากร่างไว้ตามทางเลย !!


"หะ!! มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย หรือว่ามันมีอะมากินไปหว่าาา"

ชิระเอามือเกาหัวทำท่างุน งง อ่า~ช่างมันเถอะ ไปห้องต่อไปดีกว่า

ชิระคิดแบบนั้นแล้วเดินไปห้องต่อไป

ชิโรโกะ : อะมากิน. . . ?

เด็กสาวได้ทำหน้าสงสัยขึ้นก่อนที่จะได้เดินตามชิระออกมา



ไม่นานนักทั้งสองก็ได้เดินทางย้อนกันกลับมาจนถึงระเบียงชั้นบนที่เขาเดินผ่านเมื่อครู่นี้. . .

1) กระโดดลงไปเลย !!
2) ย้อนกลับทางเดิม
3) อื่นๆโปรดระบุ


"โทดที ลิ้นพัดกันน่ะ"

ชิระมองดูลาดลาว แล้วอุ้มชิโรโกะแล้วกระโดดลงมาจากจุดที่ยืนอยู่ โดยไม่บอกไม่กล่าว

"หิหิ"

ชิระยิ้มให้ชิโรโกะแล้วปล่อยชิโรโกะลงแล้วมองดูรอบๆอย่างระแวดระวัง

ชิโรโกะ : เอ๊ !!

เด็กสาวได้ตกใจร้องเสียงหลงออกมาก่อนที่ทั้งสองจะได้ปรากฏออกมายังชั้นล่างของเรือ



ที่ชั้นล่างนั้นมีสภาพทรุดโทรม แถมสิ่งของโดยรอบยังกระจัดกระจายไปทั่วอีกด้วย. . . แต่ยังโชคดีที่ชิระนั้นยังไม่ได้ยินเสียงของการเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตอื่นๆใกล้ๆตัวเขาเลยแม้แต่น้อย


ชิระเดินสำรวจชั้นล่างอย่างละเอียดเพื่อจะดูของที่เพื่อจะใช้ได้

"ชิโรโกะนี่ใจกล้าจังเลยนะเนี่ย ถ้าเป็นเด็กคนอื่นคงฉี่แตกไปแล้วนะเนี่ย อิอิ"

ชิระพูดหยอกชิโรโกะ แล้วหัวเราะออกมาอย่างสนุกสนานเหมือน กับพวกผู้ใหญ่แกล้งเด็กไม่มีผิด

ชิโรโกะ : นะ- หนูไม่ใช่เด็กน้าๅ !!

เด็กสาวได้แอบเถียงชิระเล็กน้อยพร้อมกับเริ่มมองสถานที่ด้านล่างนี้ด้วยกัน

ในขณะที่ทั้งสองกำลังเริ่มสำรวจนั้นชิระก็ได้ได้ยินเสียงฝีเท้าเหมือนกับสัตว์ 4 เท้าดังขึ้นและดูเหมือนว่าพวกมันยังเคลื่อนที่เข้ามาอย่างรวดเร็วด้วยเช่นกัน !!

1) หาที่หลบ
2) ย้อนกลับไปจุดที่กระโดดลงมา
3) เตรียมพร้อมหน้าประตูทางเข้า-ออก
4) อื่นๆโปรดระบุ


1

ชิระตื่นตกใจพร้อมมองหารอบๆแล้วพาชิโรโกะเข้าไปหลบด้วย

"ชู่..."

ชิระเอาชี้ขึ้นมาจุ๊ปากบอกชิโรโกะให้เงียบๆ

"ตัวอะไรกันน้าาาา มันต้องเป็นหมาปิศาจได้เลยยย"

ชิระพูดทิ้งท้ายเอาไว้แล้วก็เงียบสนิทท....



ชิโรโกะที่แอบอยู่ใกล้ๆกับชิระนั้นได้สะดุ้งตกใจเล็กน้อยก่อนที่เธอจะได้ค่อยๆดึงเสื้อของชายหนุ่มเบาๆพลางชี้ขึ้นไปบนเพดานของห้องด้านบนที่มีตัวประหลาด 2 ตัวกำลังคลานอยู่เนือยๆนั่น

จากรูปการภายนอกแล้วพวกมันไม่มีตาอาจจะทำให้พวกมันไม่มีความสามารถในการมองเห็นก็เป็นได้. . . แต่จากขนาดตัวแล้วนั้นพวกมันก็ใหญ่เอาเรื่องเหมือนกัน พวกมันน่าจะมีตัวขาดเท่ากับพวกเสือหรือสิงโตเลยก็เป็นได้

เป้าหมายจำนวน 2 ตัว


ชิระกอดชิโรโกะไว้เพื่อไม่ให้ชิโรโกะส่งเสียงแล้วทำตัวให้เงียบที่สุด....

"......"

เมื่อรอให้พวกนั้นจากไปจากตรงนี้ ชิระเริ่มรู้สึกเหนื่อยหรือยังไงก็ไม่รู้ชิระก็เผลอ หลับตาลงแล้วชิระก็เริ่มฝันถึงเรื่องเดิมๆของความทรงจำในอดีต

ในความฝันนั้นเขาเห็นนักรบคนนึง ผู้ที่ถือค้อน อยุ่ในกลางดงศัตรูได้สู้กับศัตรูแค่ด้วยการเหวี่ยงค้อนใส่พร้อมกับสายฟ้าฝาดที่ทำให้ศัตรูคนไหน

วิ่งเข้าไปก็โดนผ่าจนกลายเป็นผง

'นั่นมันใครน่ะ...'

ชิระมองเห็นฉากคนนั้นเดินเข้ามาหาพร้อมกับยื่นบางอย่างให้แล้วทุกอย่างก็กลายเป็นสีดำ...



ชิระได้ค่อยๆตื่นขึ้นมาอีกครั้งภายในห้องเงียบๆห้องเดิมพวกสัตว์ทดลองประหลาดนั่นน่าจะแยกย้ายออกไปกันหมดแล้วในตอนนี้. . . ทำให้ภายในห้องมืดๆนี้มีเหลือแต่ชายหนุ่มและชิโรโกะที่ยังแอบกันอย่างเงียบเชียบ. . .


ชิระสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาแล้วมองไปยังตรงหน้าของตัวเองแล้วพุดขึ้น

"ชิโรโกะ..."

ชิระมองหน้าที่แสนน่ารักแล้วพูดต่อ

"โทดทีนะเผลอหลับไปเฉยเลย "

ชิระขยี้ตาแล้วลุกขึ้นมาปัดเสื้อผ้า แล้วมองสำรวจดูรอบๆห้องแล้วก็พูดขึ้น

"เจ้าพวกนั้นชิโรโกะเคยเห็นไหม แล้วพวกมันเก่งไหม ดูท่าทางน่าจะไวไม่ใช่น้อยสู้ด้วยคงลำบากละเนอะ"

ชิระยืดเส้นยืดสายเรียบร้อยแล้วตั้งใจจะเดินออกมาแล้วเลี้ยวขวาเดินต่อไปอย่างระมัดระวัง



เมื่อทั้งสองได้ออกวนทางขวานั้นพวกเขาก็พบว่ามันเป็นทางตันที่วนอยู่ในห้องเดิม แต่ว่าที่ช่องเล็กๆที่แสดงให้เห็นถึงทางเดินด้านบนข้างๆนั้นก็ได้แสดงให้เห็นว่าพวกเขาน่าจะสามารถกลับไปอีกทางเพื่อหาทางขึ้นไปยังทางเดินปกติได้

ชิโรโกะ : พวกนั้นถูกเรียกว่า Licker น่ะค่ะ ค่อนข้างอันตรายอยู่เหมือนกัน. . . แต่ถ้าไม่ทำเสียงล่ะก็พวกมันก็ไม่เป็นอันตรายหรอกค่ะ

เด็กสาวได้ตอบขึ้นกับคำถามของชิระ ตอนนี้ในห้องมืดๆด้านล่างนี้น่าจะเป็นจุดปลอดภัยชั่วคราวของพวกเขานะ


"เราพักกันมาพอแล้วสินะ งั้นก็มาหาทางออกจากเรือนี้กันเถอะ"

อยู่ไปก็คงไม่มีอะไรด้วยสิ ฉะนั้นน่าจะหาทางออกดีกว่าชิระคิดพลางเดินไปข้างบน



ชิระและชิโรโกะได้ค่อยๆเดินขึ้นมาจากห้องมืดๆด้านล่างสู่ทางเดินแคบๆที่สว่างขึ้นมาแล้วด้านบน สิ่งแรกที่เขาเห็นนั้นก็คือบรรไดที่อยู่ใกล้กับทางที่เดินออกมากับลิฟท์อีกหนึ่งตัวไม่ไกลนักที่ดูเหมือนว่าจะยังคงทำงานอยู่

1) สำรวจทางเดิน
2) ขึ้นบรรได
3) ใช้ลิฟท์
4) ออกไปทาง... (ทิศตะวันออก , ทิศตะวันตก)
5) อื่นๆโปรดระบุ


1

ชิระมองดูรอบๆทางเดินว่ามีสิ่งอะไรผิดปกติ หรือมีสิ่งของอะไรตกอยู่แถวนั้นไหม

"เห้ออ"

ชิระถอนหายใจเล็กน้อยแล้วเดินเหมือนคนกำลังจะหมดลมหายใจระหว่างมองดูไปรอบๆทางเดินนั้น

"อ้าาาหิวข้าวจางเลยยยยยยยย"

ระหว่างที่ชิระเดินสำรวจนั้นเขาก็พบกับรอยเท้าที่ยังใหม่อยู่บนรอยพรมหแดงของทางเดินนั่น. . . แต่จำนวนคนนั้นมีแค่คนเดียวเท่านั้น ชายหนุ่มอาจจะคาดการได้ว่ามันอาจจะไม่ใช่กลุ่มคนที่เขาเจอในตอนแรกก็เป็นได้

ชิโรโกะ : อะ. . . หนูไม่มีอะไรติดตัวด้วยสิ. . .

เด็กสาวได้ตอบขึ้นพลางเกาหัวเบาๆ เพราะอย่างที่เธออธิบายในตอนแรกว่าเธอเองก็ต้องลงไปจับปลาชั้นล่างกินเหมือนกัน. . .

1) ตามรอยเท่าไป
2) ขึ้นบรรได
3) ใช้ลิฟท์
4) ออกไปทาง... (ทิศตะวันออก , ทิศตะวันตก)
5) อื่นๆโปรดระบุ


เสร็จสิ้น
โพสต์ 31-10-2013 20:57:57 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 7-11-2013 22:38








2) เดินดูในเมืองต่อ

"ถ้างั้นชั้นขอเดินดูในเมืองหน่อยแล้วกันน่ะ ไหนๆก็เดินแล้วก็ขอเดินดูต่อไปเรื่อยๆล่ะ" ถึงแม้จะหาไม่เจอ แต่มาซากิท่าทางอยากจะเดินเที่ยวดูในเมืองบ้าง

"เธอกลับที่พักไปก่อนก็ได้น่ะ ชั้นเดินคนเดียวได้แหละ ไม่ต้องห่วงหรอก" มาซากิแสดงท่าทีมั่นใจโดยเหมือนตัวเองจะลืมอะไรไปสักอย่าง ซึ่งก็คือตัวมาซากิหลงทางง่ายค่อด....

คัฟเฟียซ สเฟียร์ : ก็ได้ค่ะ ~ แต่อย่าให้หนูไปรบที่โรงพักแล้วกันนะ ♪ ถ้าหนูต้องไปเป็นผู้ปกครองล่ะอายเค้าตายเลย

เด็กสาวได้พูดขึ้นพร้อมกับแบ่งกล่องอาหารให้กับมาซาโนว่าเลยส่วนนึงเช่นกัน


"เฮ้ๆ ชั้นไม่ใช่เด็กๆแบบนั้นสักหน่อย แต่ก็ขอบใจมากน่ะเรื่องอาหารเนี่ย" มาซากิยอมรับข้าวกล่องมาแต่โดยดี

"เอาล่ะ งั้นชั้นขอเดินดูไปในเมืองก่อนน่ะ" มาซากิโบกมือลาเด็กสาวก่อนจะเดินเล่นในเมือง โดยไม่คิดจะเช็คหรือหาแผนที่แม้แต่น้อย!!!!

หลังจากที่ได้แยกกับเด็กสาวแล้วนั้นมาซากิก็ได้แยกตัวออกมาและเดินเข้าสู่ตัวเมือง แต่ว่าจะเดินกลับทางเดิมมันก็คงจะไม่ทำให้ชายหนุ่มเจอกับหุ่นยนต์ของเขาเป็นแน่. . .
ยังไงก็ตามแต่เขาได้ถูกบังคับ(?)ให้เดินมาทางใหม่(ซะงั้น)จนเขาได้เข้าสู่อีกด้านของเมืองที่เป็นย่านขายอุปกรณ์แปลกๆและอาวุธที่ใช้ในการต่อสู้รวมไปถึงของฝากประหลาดๆมากมายอีกด้วย



1) เดินผ่านไม่สนใจ
2) หาร้านอาวุธ(ระบุประเภท)
3) เข้าไปยังร้านของที่ระลึก
4) อื่นๆโปรดระบุ


3) เข้าไปร้านของที่ระลึก

"มีร้านขายอาวุธตั้งหรากันในเมืองด้วยหรือเนี่ย" มาซากิไม่คุ้นเคยกับการที่มีร้านอาวุธตั้งขายกันกลางย่านการค้าแบบนี้

"ถ้างั้นลองเข้าไปดูในร้านของที่ระลึกทางนี้ดูดีกว่าแหะ จะเหมือนร้านแอนทีราสที่ยัยมิโอะคิดขึ้นมาไหมเนี่ย" มาซากิตัดสินใจเข้าไปดูในร้านที่ท่าทางปกติที่สุดสำหรับเขาแทน

"รบกวนหน่อยครับ" มาซากิเดินเข้าแล้วเดินดูรอบๆร้านทันทีหลังกล่าวเสร็จ

มาซากิได้เดินเข้ามายังร้านขายของที่ระลึกเล็กๆในย่านกลางเมืองโซนด้านข้างนั่น เสียงกระดิ่งที่ประตูได้ดังขึ้นเบาๆก่อนที่จะได้มีเด็กหนุ่มคนนึงเดินออกมาต้อนรับมาซากิซึ่งเขาน่าจะคนที่ดูแลร้านอยู่ตอนนี้



? ? ? : ยินดีต้อนรับครับ


"อ่า ขอบคุณ... พอดีแค่อยากเข้ามาดูในร้านเฉยๆน่ะ" มาซากิมองดูไปรอบๆร้านเรื่อยเปื่อย

'ที่นี่จะมีของแบบไหนบ้างน้า' ตอนนี้มาซากิเดินดูของในร้านไปเรื่อยอย่างสบายๆไป

? ? ? : ครับผม

เด็กหนุ่มได้พยักหน้ารับและหลีกทางให้กับมาซากิเดินดูสินค้าในร้านอย่างสะดวก

ภายด้านในนั้นมีของที่ระลึกเล็กๆขายเต็มไปหมด เช่นพวกนาฬิกาพก และ เครื่องประดับชิ้นเล็กๆที่ออกแนวแอนทีค

จะว่าไปแล้วมาซากิก็มีคนที่น่าจะซื้อของฝากไปให้ได้อยู่คนนึงในตอนนี้เช่นกัน. . .


"อืม ซื้อไปขอบคุณสเฟียร์ดีไหมเนี่ย...." มาซากิมองของในร้านแล้วก็นึกอยากซื้อไปขอบคุณสเฟียร์ขึ้นมา

"แต่ว่า....... ชั้นไม่มีตังของโลกนี้เลยนี่หว่า" มาซากินึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ว่าเขายังไม่มีตังของโลกนี้สักสลึงเดียว!!!!

'ถ้าอย่างนั้น... มีทางเดียว!!' มาซากิหันไปทางเด็กหนุ่มที่ดูแลร้านอยู่

"โทษทีน่ะ พอรู้ร้านที่รับจ้างคนทำงาน แล้วให้ค่าจ้างดีๆอยู่ป่าวน่ะ" ได้เวลาหาเงินแล้วสิ!!!

ในขณะที่มาซากิกำลังสำรวจเขาก็พบว่าในตัวเขามีแบงค์ 100 g ที่เป็นค่าเงินของโลกนี้อยู่ 1 ใบ!!

? ? ? : เอ๋ ? เรื่องงานภายในเมืองก็มีหลายอย่างนะครับ

เด็กหนุ่มได้เริ่มอธิบายขึ้นด้วยท่าทางที่ไม่รังเกียจเลยแม้แต่น้อยแม้ว่ามาซากิจะไม่ได้ถามเรื่องสินค้ากับเขา

? ? ? : ที่ร้านคาเฟ่ที่ย่านกลางเมืองก็รับพนักงานเพิ่มอยู่เรื่อยๆเพราะว่ามีคาเฟ่อยู่ที่เดียวในเมืองนี้ แต่ว่าถ้าพี่ชายเน้นออกแรงมากกว่าที่โรงแรมก็มีกลุ่มป้องกันเมืองที่รับจ้างทหารสำหรับปกป้องตัวเมืองอยู่ด้วยน่ะครับ

เขาได้อธิบายขึ้นประกอบกับรูปร่างของมาซากิแล้วนั้นเขาจึงพยายามคิดถึงงานที่มาซากิน่าจะทำได้บอกเสริมไปด้วยเช่นกันนอกจากงานธรรมดาๆ


"โอเค ขอบคุณมาก งั้นไปก่อนน่ะ ขอโทษที่รบกวน" มาซากิได้ปุ๊บก็พุ่งตัวออกจากร้านอย่างมีมารยาท(?)ทันที

"อืม จะทำงานอะไรดีล่ะ ถ้าคาเฟ่ก็ง่ายอยู่หรอก แต่ว่าถ้าเข้ากลุ่มป้องกันเมืองน่าจะเดินทางนอกเมืองตามหาไซบัสเตอร์ได้กว่า" มาซากิเดินไปพลางวิเคราะห์ไป

"งั้นทำงานปกป้องตัวเมืองดีกว่า" มาซากินึกแล้วน่าจะเวิร์คกว่าสำหรับเขา แต่ทว่า....

"ว่าแต่ตรงนี้มันที่ไหนเนี่ย....." เนื่องจากมาซากิเดินพรวดออกมาแล้วเดินคิดไม่ได้ดูทางจนตอนนี้เขาหลงทางเรียบร้อยแล้ว....



เมื่อชายหนุ่มรู้สึกตัวอีกทีเขาก็ได้มาหยุดที่ย่านส่วนอื่นของเมืองซะแล้ว แต่มันเป็นส่วนที่เขาไม่เคยไปมาก่อนเลย รวมทั้งข้างๆทางยังมีบาร์แอลกอฮอเล็กๆและร้านขายเสื้อผ้าตั้งใกล้ๆกันอยู่ด้วย


"ร้านเหล้ายังงั้นหรือเนี่ย.... เอาไงดีล่ะ" มาซากิมองบาร์แอลกอฮอล์ที่ตัวเองยืนอยู่ตรงหน้า

"ลองเข้าไปถามทางดูก็แล้วกัน" ไม่มีทางเลือกมาซากิคงต้องถามทางจนได้สิน่ะ

"รบกวนหน่อยครับ" มาซากิเดินเข้ามาในร้านพร้อมอย่างมีมารยาท

-:- ช่วงเวลากลางคืน

ภายด้านในบาร์นั้นดูบรรยากาศค่อนข้างเงียบสงัดแต่เปี่ยมไปด้วยผู้คนยามค่ำคืน ซึ่งบรรยากาศภายในนั้นดูไม่เหมือนกับบาร์ทั่วๆไปเลยแม้แต่น้อยรวมทั้งยังมีแรงกดดันจากสายตาของผู้ที่มาใช้บริการด้านในที่จับจ้องมายังมาซากิอีกด้วย

ไม่นานนักมาซากิก็ได้เดินฝ่าเข้ามายังบาร์ตรงกลางร้านและพบกับชายหนุ่มผู้นึงที่น่าจะเป็นเจ้าของร้านแห่งนี้



? ? ? : . . . รับนมแล้วกลับเลยไม๊ ?

ชายหนุ่มได้ถามขึ้นด้วยใบหน้าที่จริงจังกับมาซากิเหมือนกับว่าเขาไม่ได้ตั้งใจที่จะล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย. . .


"เอ่อ โทษที คงไม่ได้หรอก ชั้นไม่มีตังน่ะ" ท่าทางไม่ได้รับรู้ถึงแรงกดดันจากชาวบ้านชาวช่องเลยแม้แต่น้อย แถมตอบแบบทำตัวตามสบายค่อด หาเก้าอี้นั่งลงไปเลยอีกตังหาก

"ถามหน่อย เห็นเค้าบอกกันว่ามีรับจ้างคนป้องกันตัวเมืองอยู่น่ะ พอรู้ไหมว่าต้องไปติดต่อตรงไหนน่ะ" มาซากิถามหน้าตาเฉยแบบไม่ได้รับรู้ถึงบรรยากาศจากคนรอบข้างแม้แต่น้อย พร้อมมองการตกแต่งภายในร้านอย่างสบายอารมณ์

? ? ? : . . . ก็ต้องเป็นที่โรงแรมกลางเมืองล่ะนะ

ชายหนุ่มได้กล่าวตอบอย่างตรงไปตรงมาพร้อมกับวางแก้วนมให้กับมาซากิหนึ่งแก้ว

? ? ? : . . . ที่บาร์นี้ก็รับจ้างเหมือนกันแต่เป็นคนล่ะงานกับกลุ่มปกป้องตัวเมืองล่ะนะ


"เอ่อ ชั้นไม่มีเงินเลยน่ะ ไม่เป็นไรหรอก" มาซากิเห็นแก้วนมที่ส่งมาให้ แล้วรู้สึกเกรงใจขึ้นมา

"ว่าแต่ที่นี่รับจ้างทำงานแนวไหนหรือ" มาซากิถามแบบไม่ได้รู้เรื่องกับบรรยากาศรอบๆต่อไป พร้อมยิ้มให้ชายหนุ่มตรงหน้าแบบเป็นกันเองซะงั้น

? ? ? : . . . แนวเสี่ยงอันตรายแลกกับค่าตัวที่เท่าเทียมน่ะ

เขาได้ตอบอย่างตรงไปตรงมาเช่นกัน ดูเหมือนว่าทั้งสองจะคุยกันรู้เรื่องดีปกติ แต่บรรยากาศที่กดดันที่ส่งมายังมาซากินั้นก็ยังไม่ได้ลดลงเลย


'อืม ความเสี่ยงสูงงั้นหรือ แต่เรายังไม่รู้จักโลกนี้เลยอย่าเสี่ยงดีกว่าแหะ'

"ขอบใจมากน่ะ ช่วยได้เยอะเลย เออ อีกอย่างบอกทางไปที่โรงแรมกลางเมืองให้หน่อยได้ไหม ให้แผนที่เลยยิ่งดีน่ะ" มาซากิขอความช่วยเหลือกับชายหนุ่มอย่างสุดท้ายก่อนเตรียมจะออกจากร้าน แต่สุดท้ายก็ไม่ได้รับรู้ถึงบรรยากาศที่กดดันมาเลยแม้แต่น้อย แถมมาซากิยังคงทำหน้าระรื่นเป็นปกติ

? ? ? : . . . คงไม่มีแผนที่ให้หรอกนะ

ชายหนุ่มได้ตอบขึ้นก่อนที่จะได้ร่างภาพ 3D ของตัวเมืองที่สวยขึ้นเทพขึ้นมาให้กับมาซากิแทน(แถมยังเป็นภาพสีซะด้วย)



? ? ? : . . . มันเป็นสถานที่ที่ค่อนข้างใหญ่ ถ้าเดินหาเอาน่าจะเจอได้ไม่ยาก


"โอ้ ขอบใจมาก ถ้างั้นไปก่อนล่ะ" มาซากิกล่าวขอบคุณพร้อมโบกมือลาแล้วหันหลังเดินออกจากร้านทันที จนแล้วจนรอดกไม่ได้รับรู้บรรยากาศที่กดดันเลยแม้แต่น้อย

"เอาล่ะ ต่อไปต้องค่อยๆเดินหาแทนแล้วสิน่ะ" เพื่อกันหลงไปไกลมาซากิเปลี่ยนแผนเป็นค่อยๆเดินหาไปเรื่อยๆแทน

หลังจากที่มาซากิได้ออกมาจากร้านนั่นเองเขาก็พบ่วาตัวเองถูกล้อมเอาไว้ด้วยจำนวนของชายฉกรรจ์แปลกหน้าจำนวนนึง. . .

นายประกอบ A : ไอ้หนู !! เป็นหน้าใหม่แล้วมาทำเป็นวางก้างแถวนี้งั้นเรอะ ?!

ชายคนนึงได้เอ่ยขึ้นในท่าทางดูหมิ่นก่อนที่จะได้ออกตัวและหมัดตรงเข้าใส่กับมาซากิทันที !!


"เหวอ ดะ เดี๋ยวเซ่" มาซากิกระโจนหลบทันที

"วางก้างเรื่องอะไรกัน แค่เข้าร้านไปถามทางนี่ แถวบ้านนายเรียกว่าวางก้างแล้วงั้นเรอะ!!!" มาซากิตะโกนโวยกลับทันที

นายประกอบ B : เป็นเด็กเป็นเล็กหัดเถียงผู้ใหญ่งั้นเรอะ !!

ชายหนุ่มอีกคนได้เริ่มวอนหาเรื่องเสริมก่อนที่จะได้ถีบยันมาที่ด้านหน้าซ้ำ !! แต่มาซากินั้นก็หลบออกไปได้ไม่ยากนัก

นายประกอบ A : อย่าหลบสิวะ !!


"อย่างน้อยอายุชั้นก็เข้าร้านเหล้าได้แล้วเฟ้ย!!!! แถมไม่ยอมตอบกันดีๆอีก" มาซากิเซ้งอารมณ์ขึ้นมาบ้างเพราะดันเจอพวกท่าทางคุยไม่รู้เรื่องด้วยอีก

"ถ้างั้นคงต้องลุยสักตั้งแล้วมั้งเนี่ย ถ้าจะไปจากตรงนี้ได้เนี่ย" มาซากิบ่นเล็กน้อยก่อนจะหันมาประจันหน้า เหล่าตัวประกอบ เอ๊ย ชายฉกรรจ์พวกนี้

"มาเจอกันหน่อย!!!!!" มาซากิยื่นกำปั้นตั้งท่าใส่แต่จู่ๆ ก็มีแสงวาบแล้วก็มีดาบโผล่มาติดมือมาซากิทันที และตอนนี้ดาบก็ชี้ใส่หน้าชายฉกรรจ์คนหนึ่งเรียบร้อย

"เอ๋ เอ้า ดิสคัตเตอร์ โผล่มาได้ง้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย" กลายเป็นว่าคนที่ตกใจสุดดันเป็นมาซากิซะงั้น

นายประกอบ B : หนอย !! ชักอาวุธมาหาเรื่อง(?)กันงั้นเรอะ ?!

เมื่อแหกปากจบนั้นพวกที่เหลือก็ได้หยิบท่อเหล็กและแชลงพร้อมกับดาบและไม้เบสบอลอีกจำนวนมากขึ้นมาครบมือและบุกรุมเข้าหมายจะกระทืบมาซากิให้จมคาอาวุธทันที !!


"เฮ้ยๆ ขอเวลานอกก่อน!!!" มาซากิกำลังงงกับการที่ ดิสคัตเตอร์ ดาบของไซบัสเตอร์โผล่มาจากมือตัวเองเฉย รีบขอเวลานอกซึ่งคงไม่ได้แหง

'ถ้าเรียกดิสคัตเตอร์ได้จะลองดูดีไหมเนี่ย....' มาซากิตัดสินใจตั้งท่าเตรียมพร้อม ยื่นฝ่ามือออกไปข้างหน้าข้างนึง

Akashic Buster (4 As)

"อาคาจิค บัสเตอร์!!!!!" วงเวทย์ขนาดเท่าตัวคนปรากฏบนมือมาซากิขึ้นแล้วมีวิหคเพลิงพุ่งออกมาจากวงเวทย์ เข้ากลางวงตัวประกอบ

"เดี๋ยวๆ นี่ชั้นปล่อยได้จริงเด่ะ!?" มาซากิตกใจยกกำลังสอง เมื่อตัวเองสามารถปล่อยท่าของไซบัสเตอร์ได้แบบสดๆร้อนๆ

ตูมมมมมม !! มาซากิได้จัดการกลุ่มชายประกอบ... เอ้ย !! ชายฉกรรจ์ด้วยการปล่อยพลังเพียงครั้งเดียวจนพื้นที่นั้นราบลงเป็นหน้ากอง !! จากการระเบิดนั่นทำให้ชายหนุ่มถูกควบคุมตัวไปยังสถานทีตำรวจอยากขัดขืนไม่ได้ (ไม่อย่างนั้นอาจจะโดนติดใบประกาศจับทั่วเมืองแทน) แต่เมื่อถูกสอบปากคำนั้นมาซากิก็ไม่สามารถให้การใดๆได้เหมือนกัน (เพราะเพิ่งจะโผล่มาที่โลกนี้ไม่ถึงวัน...) จนทำให้ชายหนุ่มต้องนั่งกอดเข่าอย่างด้วยความซวยส่วนตัวของเขาอย่างช่วยไม่ได้. . .

- เวลา 1 ชั่วโมงผ่านไป -

ระหว่างที่ชายหนุ่มกำลังนั่งจ๋องและกินข้าวหน้าหมูทอดรวมทั้งนั่งคิดหาทางแหกคุกนั้นเขาก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยเล็กๆขึ้นมาอีกครั้ง. . .

คัฟเฟียซ สเฟียร์ : ใช่ค่ะ. . . ค่ะ. . .

เด็กสาวตัวเล็กๆได้ค่อยๆเดินเข้ามาที่หน้าห้องขังก่อนที่เธอจะได้วางผักกาดขาวไว้ที่ด้านหน้าอย่างช้าๆ. . .

คัฟเฟียซ สเฟียร์ : อุส่าห์เตือนแล้วนะว่าอย่าไปลักพาตัวเด็กที่ไหนอีก

เธอได้เริ่มด้วยการเอ่ยป้ายสีมาซากิที่ใสซื่อบริสุทธิ(?)ก่อนเป็นอย่างแรกจนทำให้เจ้าหน้าที่ด้านหลังแสดงสีหน้าตกใจขึ้นมาว่ามาซากิอาจจะมีคดีอื่นติดตัวอีกนอกจากการทำลายเมือง !!


เต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
โพสต์ 1-11-2013 01:13:29 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 3-11-2013 10:54






1) แยกกับอลิซเลย
แต่เดี่ยวอาจจะกลับมาใหม่ . . .

ดีซีเมียพาหญิงสาวมาส่งถึงที่แล้วจึงพยักหน้าแล้วบอกลาเธอ ก่อนที่จะขับรถมุ่งหน้ากลับไปหาปรากฏการณ์ธรรมชาติแปลกๆเมื่อสักครู่

-:- ถ้าอลิซไม่พูดอะไรก็ไปเลย . . .

หญิงสาวได้โค้งก้มลงเล็กๆเพื่อขอบคุณชายหนุ่มก่อนที่จะได้ค่อยๆมองดีซีเมียขับมอเตอร์ไซค์ออกไปที่ด้านนอกเมืองอย่างรวดเร็ว. . .

ระหว่างทางนั้นดีซีเมียก็ได้พบว่าบริเวณใกล้ๆตัวเมืองทางใต้ได้ถูกห่อหุ้มลงด้วยกลุ่มเมฆสีดำมืดบนท้องฟ้า แต่ที่ด้านบนนั้นชายหนุ่มก็สามารถมองผ่านทะลุเมฆเหล่านั้นไปได้จนเห็นกับสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่อยู่เหนือน่านฟ้าสูงขึ้นไป



ดีซีเมียเงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า แล้วทำสีหน้างงๆ ' นั้นตัวอะไรหว่า . . . ตัวขาวๆ นก ? ไม่น่าใช่แฮะ . . . รู้แต่ว่าบรรยากาศที่กระจายออกมาแบบนี้คงไม่ได้มาดีแน่ๆ ' ชายหนุ่มค่อยๆเปลี่ยนสีหน้าไป สีหน้าชายหนุ่มค่อยๆเข้มขึ้นจนดูน่ากลัว
มือซ้ายของดีซีเมียเอื้อมไปหยิบ Pistol silencerออกมาจากกระเป๋า สายตาอันคมกริบมองไปทางวัตถุ/สิ่งมีชีวิตลึกลับด้านบนในขณะที่ประกอบPistol silencerเข้ากับปืน

ดีซีเมียแอบซุ่ม อำพรางด้านภูมิทัศน์รอบๆ แล้วเล็งไปทางเป้าหมายแล้วยิงใส่



เปรี๊ยะ !! เกล็ดกระสุนที่ดีซีเมียยิงออกไปได้ประกายเป็นแสงสรรห์กระจายเต็มท้องฟ้าเหมือนกับพรุด้วยกระแสไฟฟ้ๆอ่อนๆรอบๆตัวของปีศาจตนนั้น ดูเหมือนว่ามันจะยังไม่รู้่ตัวว่ากำลังมีใครโจมตีมันอยู่ !!


" . . . " ดีซีเมียมองเป้าหมาย และคิดหาวิธีใหม่ๆ
เขาเริ่มเอาแบตเตอรี่มาต่อๆกันกับTar-21สายทองแดงจนกลายเป็นเรลกัน(จำลอง)
เขาค่อยๆรอเวลาแล้วชาร์จพลังงานใส่ เขาหันหลังให้กับปีศาจตัวนั้น จากนั้นยกปืนขึ้นมาข้างหน้าของตน เล็งให้กระสุนพุ่งในทิศทางตรงกันข้าม

-:- Use Skill -:-
Warp Shot + Multiple Shot + Multiple Shot + Multiple Shot

ชายหนุ่มเหนี่ยวไกปืนกระสุนพุ่งจากบนฟ้าข้างหลังของปีศาจในระยะห่างไป 100m ก่อนที่จำนวนจะเพิ่มขึ้น



( X-----l-----l-----l-----l-----l-----l-----l-ooooX )

กระสุนของดีซีเมียที่ยิงเข้าใส่เป้าหมายนั้นได้ชนกับกระแสไฟฟ้าบางอย่างรอบๆตัวของมันก่อนที่ทิศทางของกระสุนนั้นจะกระจายตัวออกไปรอบๆและหล่นลงสู่พื้นอย่างช้าๆ ตัวของปีศาจนั่นก็ได้เริ่มรู้สึกตัวแล้วเช่นกัน แต่มันได้แต่มองไปรอบๆตัวเองที่เกิดประกายไฟฟ้าขึ้นอย่างสงสัยเท่านั้น


" . . . . เอาไงต่อดีหว่า . . . " ดีซีเมียกล่าวขึ้นเบาๆก่อนที่จะนำมีดสั้นขึ้นมาแล้วนำสายของแดงต่อไปที่มีดเพิ่มให้เกิดความร้อนโดยอาศัยหลักการความต้านทานเหมือนกับพวกเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ให้ความร้อน

" เอาวะ . . . ลองเสี่ยงดูก็ได้ !!! " ชายหนุ่มพูดขึ้นก่อนที่จะกระโจนออกมาจากที่ซ่อน
ทันทีที่ออกมาจากที่ซ่อนปืนกลก็ได้รั่วใส่ปีศาจตัวนั้นทันทีราวกับกำลังเรียกร้องความสนใจจากมันอยู่



( X-----l-----l-----l-----l-----l-----l-----l-ooooX )

ทันทีที่ดีซีเมียยิงขึ้นไปนั้นประกายไฟฟ้าที่เกิดขึ้นรอบๆตัวของมันจากกระสุนที่เสียดสีก็ได้ทำให้มันหันลงมามองชายหนุ่มที่อยู่เบื้องล่างขึ้นทันที !!

แต่เมฆที่มืดครึ้มของมันเองทำให้มันมองไม่เห็นดีซีเมียแม้แต่น้อย. . . นอกจากประกายไฟจากปืนของชายหนุ่มที่เกิดขึ้นเล็กๆเท่านั้น. . .


" . . . " ดีซีเมียมึนเล็กน้อยกับปีศาจตัวนี้ " จะสร้างเมฆมาบังสายตาตัวเองเพื่อไรฟร้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา "
ชายหนุ่มยังคงยิงต่อไปเนื่องจากไม่รู้ว่าจะทำอะไรแล้ว . . .



( X-----l-----l-----l-----l-----l-----l-----l-ooooX )

ปีศาจตัวนั้นได้พยายามเพ่ง !! มายังจุดที่ชายหนุ่มยิงขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง(?) มันได้พยายามมองอย่างระแวดระวังและตั้งท่าป้องกันอยู่หราด้านบนโดยไม่ขยับไปไหน. . .


" หนอยยยยย !!! เมินกันแบบนี้เลยหรอ !! " ดีซีเมียกราดยิงต้นไม้ใหญ่ให้ล้มลงมา

ดีซีเมียเอาต้นไม้มาวางเป็นแทนให้ลาดเอียงขึ้นไปบนฟ้า ก่อนที่จะนำมอเตอร์ไซค์ออกมาจากกระเป๋า
ชายหนุ่มขับออกมาห่างจากแทนนั้น มือซ้ายของเขาถือระเบิดเอาไว้แน่น มือขวาจับที่คันเร่ง แล้วบิดเต็มที่ มอเตอร์ไซค์ถูกเร่งเต็มขีดกำจัด พุ่งไปตามเส้นทางที่ทำจากต้นไม้ใหญ่ที่เพิ่งถูกโค่นลงมา

" ให้มันรู้ไปเลยว่ามนุษย์บินได้ !!!! " ชายหนุ่มพุ่งทะยานขึ้นไปบนฟากฟ้าเมื่อจะถึงตัวของปีศาจก็โยนระเบิดเขาใส่โดยกะเวลาให้ไปถึงตัวแล้วระเบิดพอดี
ชายหนุ่มหมุนตัวลงจอดบนพื้นและสไลด์เอียงลงพับพื้น



( X-----l-----l-----l-----l-----l-----l-----l-ooooX )

ตูมมม !! ระเบิดที่ได้ถูกโยนออกไปนั้นกลับระเบิดออกเสียก่อนเพราะกระแสไฟฟ้าจากรอบๆบริเวณรอบๆตัวของมันทำให้แรงระเบิดนั้นดันดีซีเมียให้ตกลงไปแทนก่อนที่จะถึงจุดหมาย !!

ในขระเดียวกัน !! ปีศาจด้านบนที่ได้สัมผัสกับเสียงของแรงระเบิดและแรงลมที่ดันกระจายออกมานั้นทำให้มันได้รู้สึกตัวขึ้นก่อนที่จะได้เปิดเมฆออกเฉพาะในจุดที่แรงระเบิดเกิดขึ้นและมองลงไปยังจุดที่ดีซีเมียเคยยืนยิงมันอยู่ที่ใต้ต้นไม้นั่นเอง !! แต่เพราะแรงโน้มถ่วงที่ได้ทำให้ดีซีเมียตกลงไปอยู่ใต้ตัวมันในตอนนี้แล้วทำให้มันก็ยังมองไม่เห็นชายหนุ่มอยู่ดี. . .


" ให้ตายเถอะ . . . เจริญจริงๆ โว้ย !!! " ดีซีเมียบ่นในขณะที่ลอยอยู่กลางอากาศ
" เอาเถอะยังไงก็มีช่องว่างแล้ว " ชายหนุ่มประทับปืนเล็งใส่เป้าหมาย

-:- Use Skill -:-
Dimension Shot+ Multiple Shot + Multiple Shot + Multiple Shot + Multiple Shot  
กระสุนวาร์ปไปยังทิศทางที่สามารถพุ่งผ่านช่องว่างที่ถูกเปิดออกด้วยแรงลม



( X-----l-----l-----l-----l-----l-----loooooloooooX )

ถึงแม้ช่องว่างจะเปิดออกแต่กระแสไฟฟ้ารอบๆตัวของมันยังไม่ได้หายไปไหน !! ทำให้ประกายไฟฟ้าที่เสียดสีกับลูกกระสุนนั้นได้ปรากฏขึ้นอีกครั้งก่อนที่จะมีลูกกระสุนบางส่วนที่เข้าไปใกล้จนเกือบเข้าใกล้ตัวของมันแต่ก็ร่วงหล่นลงมาอย่างช้าๆเหมือนเดิมอีกทีเสียก่อน. . .

? ? ? : ละ-โลกนี้มีวิญญาณพยาบาทที่น่ากลัวสิงสู่อยู่ที่ด้านล่างด้วยรึนี่. . . ช่างน่ากลัวอะไรแบบนี้ นี่คงเป็นครั้งแรกที่ข้าได้เผชิญหน้ากับผีประกายไฟสินะ

เสียงเบาๆของปีศาจด้านบนได้พูดพึมพำขึ้นกับตัวเองในขณะที่ดีซีเมียยืนอยู่ใต้พื้นเงาด้านล่างของมัน. . . ซึ่งเหมือนว่ามันจะกำลังเข้าใจผิดอย่างมาก. . .


เสร็จสิ้น
แมวบ้า
โพสต์ 2-11-2013 10:59:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 7-11-2013 22:32



อาระ ฮัน : ข้อมูลของเมืองก็คือเรื่องของเมือง อยากจะรู้อะไรเกี่ยวกับเมืองล่ะ ?

เธอได้เอ่ยถามขึ้นกับออสตราวาต่อไปอย่างตรงไปตรงมากับคำถาม


"อืม. . . .ตอนนี่หนะ ข้ากำลังอยากรู้เกียวโลกแห่งนี่ แล้วก็ข้ากำลังตาหาคนๆนึงอยู่ ข้าจึงคิดว่าอย่างน้อยที่นี่ก็ต้องมีอะไรบางละ"

เขาตอบกลับไปอย่างง่ายดาย

อาระ ฮัน : โลกอีกด้านของโลกอินเฟอเรีย เซเลสเทีย ชื่อของโลกแห่งนี้

หญิงสาวได้ตอบขึ้นสั้นๆกับคำถามของชายหนุ่มเหมือนเป็นการถามทางด้วยคำตอบ

อาระ ฮัน : นอกจากนี้แล้วอยากจะรู้อะไรเกี่ยวกับโลกแห่งนี้อีกล่ะ ?


(โอ. . .ตอบเองแบบนี่เลยสินะ) ออสตราว่าคิดในใจ

"อืม. . . .แล้วเจ้าพวกจักกลนั้นมาจากไหนกันรึ แล้วก็พวกกิลต่างๆ นี่หายไปไหนหมดเสียแล้วละ???"
เขายังคงถามคำถามต่อไป

อาระ ฮัน : เรื่องจักรกลนั้นพวกเราก็ยังไม่รู้แน่ชัด ส่วนเรื่องกิลต่างๆที่โลกนี้คงไม่มีหรอก เพราะว่าปัจจัยหลักๆของโลกนี้ส่วนใหญ่เป็นเรื่องการศึกษาและแลกเปลี่ยนค้า-ขาย

หญิงสาวได้อธิบายขึ้นพร้อมกับตอบสิ่งที่คาใจของออสตราวา

อาระ ฮัน : โลกนี้เดิมแรกเป็นโลกที่น่าจะสงบสุขมากๆเลยละนะ มีซากโบราณสถานร้างไม่กี่แห่งที่อยุ่ไกลออกมาจากตัวเมืองมาก ทั้งเมื่อก่อนยังมีบาเรียที่คอยปกป้องมนุษย์บนเส้นทางและตัวเมืองด้วยทำให้ไม่เคยมีเรื่องการบุกรุกก่อนหน้านี้เลย

เธอยังได้อธิบายต่อถึงสภาพของโลกแห่งนี้ในช่วงสมัยที่ยังปกติสุขอยู่ตามการคาดการของเธอกับสภาวะของโลกแห่งนี้

อาระ ฮัน : กลุ่มหัวเมืองต่างๆก็ไม่มีนวัฒกรรมใหม่ๆที่จะไปต่อสู้กับศัตรูที่มารุกราน ผู้ที่ใช้เวทย์มนต์เป็นอย่างจริงๆจังๆและเป็นมนุษย์นั้นก็มีอยู่น้อยมากๆ ทำให้ Emptiness เป็นเมืองเดียวที่ค่อนข้างปลอดภัยกว่าที่อื่นๆ


"ก่อนหน้าที่ เจ้าบอกว่าโลกอีกด้าน นี่เจ้าหมายความว่าที่ไม่ใช้ที่ๆ เรียกว่าโลกอย่างนั้นหรอ. . ." ออสตราว่าเริ่มสงสัยว่าเขานั้นมาอยู่ ณ ที่แห่งใดกันแน่

"เจ้าจะหมายความว่า โลกนี่ไม่ใช้ที่ๆข้าเคยอยู่อย่างงั้นหรอ???"

อาระ ฮัน : อาเระ ?

หญิงสาวได้เอียงคอสงสัยเล็กน้อยกับคำถามของออสตราวา

อาระ ฮัน : ก็น่าจะเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วนี่นา

เธอได้ตอบขึ้นกับออสตราวาอย่างตรงไปตรงมา


"หะ. . . . ." ออสตราว่าร้องออกมาอย่าง งงๆ กับคำตอบที่ช่างกำกวนยิ่งนั้น

"ยังไงก็ตาม เจ้าคงจะไม่มานั้งตอบคำถามให้ข้าฟรีๆ หรอกใช้มั้ย" เขาเริ่มเปรียนเรื่องการสนทนา

อาระ ฮัน : ไม่หรอก ~ เราเป็นถึงผู้ปกครองเมือง จะเรียกส่วยทุกครั้งที่ทำอะไรแค่นิดหน่อยได้ยังไงกัน

เธอได้หัวเราะออกมาเบาๆพลางทำเหมือนว่าไม่มีอะไรกับเรื่องเล็กๆที่ได้ช่วยตอบคำถามของออสตราวา

อาระ ฮัน : เราไม่ได้มาจากโลกแห่งนี้เหมือนกัน เลยพอจะเข้าใจความรู้สึกของคุณดี แต่ที่นี่ไม่ใช่โลกที่คุณอยู่หรอกนะ


"อ้อเป็นอย่างนั้นเองสินะ" ออสตราว่าเริ่มเขาใจอะไรๆมากขึ้น

"งั้นข้าจะเปรียนคำถามใหม่ เพื่อเป็นการตอบที่เจ้ามานั่งตอบคำถามมีอะไรที่ ข้าจะพอช่วยได้บ้างรึเปล่า"

ออสตราว่าเริ่มเปรียนหัวข้อบทสนทนาอีกครั้ง เพราะอย่างไรเขาก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว และด้วยเขายังเป็นคที่ไม่ชอบติดหนี้บุญคุณใครซะด้วย

อาระ ฮัน : เอ. . . จริงๆแล้วก็มีหลายอย่างที่อยากให้ช่วยละนะ แต่ถ้าส่งคนที่มีความสามารถไม่ถูกจุดไปก็อาจจะเป็นการวางแผนผิดๆก็ได้

เธอได้กล่าวขึ้นกับออสตราวาพร้อมกับแนะนำการแนะนำตัวของชายหนุ่มขึ้นอีกครั้ง


"อย่างนั้นสินะ. . . . .ได้ ข้าจะบอกเจ้าก็ได้ว่าจริงข้านั้นเป็นใคร"

"จริงๆแล้ว ข้าคืออัศวิน ประจำกิลด์ Miracles ผู้ใช้พลังแห่งธรรมชาติ"

"เจ้าอาจจจะสงสัยว่า ผู้ใช้พลังธรรมนี่มันคืออะไร จริงๆแล้ววิชาที่ข้าใช้อยู่นั้น เป็นส่วนนึงของวิชา Soul Sacrifice เดิมที่นั้นผู้ใช้วิชาไม่จำกัดพลังตัวเองที่แค่ พลังของธรรมชาติเท่านั้น ผู้ใช้นั้นจะสามารถใช้พลังของสิ่งๆนั้นได้ ขอเพียงแค่เขาสามารถ สังเวย พลังนั้นๆมาได้ และกับการที่ยอมให่ร่างกายส่วนนึง เป็นตัวกลางในการใช้พลังด้วยเช่นกัน"

"แน่การที่วิชาที่มีพลังมากขนาดนี่เกิดมา ทำให้ผู้คนเริ่มลุ่มหลงในพลังมากขึ้น จนกระทั้งเริ่มมีการ สังเวยมนุษย์  กันเองมากขึ้น เพื่อให้ได้ซึ้งพลัง หรือบางคนถึงขั้นยอมเสียส่วนนึงของร่างกายเพื่อแลก พลังที่ยื่งใหญ่"

"ซึ่งแน่นอนหากปล่อยไว้แบบนี่มนุษย์จะต้องพบกับปํญหาใหญ่อย่างแน่นอน จึงได้มีการรวมของผู้ใช้พลังขึ้นเพื่อป้องผู้คนต่างๆ รวมถึงการป้องชาวเมืองต่างๆจากอันตรายด้วย จนกระทั้งได้กลายมาเป็น กิลด์ ในที่สุด"

"แล้วต่อมาทาง กิลด์ ก็เริ่มเล็งเห็นหากปล่อยผู้คนต่างๆ ใช้ ศาสตร์ นี่อย่างต่อไปเรื่อยคงไม่ดีเป็นแน่ทางกิลด์จึงได้คิดค้น Talisman ขึ้น"

แล้วออสตราว่าก็หยิบ Talisman ของเขาขึ้นมาให้ดู

"สิ่งนี่จะทำหน้าที่เป็นตัวแทนของพลังต่างๆ แทนการที่ผู้ใช้จะต้องยอมเสียร่างการส่วนหนึ่งไป แน่นอนถึงพลังที่ได้มานั้นอาจจะเท่าต้นแบบมากนัก แต่ก็ง่ายต่อการควบคุมมากยิ่งขึ้น"

"อืม. . . . . .ดูเหมือนข้าจะอธิบายยาวไปรึเปล่านะ เจ้ามีคำถามอะไรรึเปล่า???"

อาระ ฮัน : อื้ม ~ ไม่หรอก เราเองก็ใช้พลังจากธรรมชาติเหมือนกันน่ะ

เธอได้พยักหน้าลงอย่างเข้าใจกับคำอธิบายของออสตราวา

อาระ ฮัน : แต่ว่าเราเป็นชาแมนน่ะ ทางด้านของเราจึงเหมือนเป็นการขอร้องและยืมพลังธรรมชาติมาใช้ชั่วคราวเท่านั้น

หลังจากที่เธอได้กล่าวจบนั้นเธอก็ได้เริ่มกลับมาเข้าเรื่องเดิมในครั้งแรกอีกครั้งเมื่อแน่ใจถึงความสามารถของออสตราวาแล้ว

อาระ ฮัน : ถ้าอย่างนั้น สถานที่แห่งนี้น่าจะเหมาะสมกับคุณที่สุดล่ะนะ

เธอได้แสดงภาพแผนที่3มิติขึ้นมารวมทั้งจุดบนแผนที่ที่ต้องการจะให้ชายหนุ่มไปทำงานให้กับเธออีกด้วยพร้อมๆกัน



อาระ ฮัน : ที่นี่มีพื้นที่โดยรอบเป็นป่าและมีพลังธรรมชาติอยู่มากมาย แต่พลังธรรมชาติที่นี่ส่วนใหญ่จะเป็นธาตุกลางของธรรมชาติ เช่น อากาศ ไม้ น้ำ เป็นต้น

หญิงสาวได้กล่าวบอกถึงลักษณะทางภูมิศาสตร์ของสถานที่พร้อมกับเป้าหมายในการไปทำขึ้นถัดมา

อาระ ฮัน : ที่นี่มีหุ่นยนต์ตัวนึงอยู่น่ะ ค่อนข้างมีฝีมือด้วยล่ะนะ. . . เมื่ออาทิตย์ก่อนหุ่นยนต์ตัวนี้ได้บุกเข้ามาภายในเมืองนี้และทำความเสียหายกับตัวเมืองไปส่วนนึงแต่ว่าตอนนั้นโชคดีที่พวกเราสามารถไล่เธอออกไปได้ทันน่ะ

ฮันได้บอกถึงจุดหมายของออสตราวาในคราวนี้ซึ่งดูเหมือนว่าคงจะเป็นการตามไล่ล่าหุ่นตัวดังกล่าวที่หนีลงไปยังเกาะแปลกๆทางทิศใต้นั่น แต่จากที่ออสตราวาเข้ามาในตัวเมืองนั้นเขาก็ไม่พบว่าตัวเมืองจะมีความเสียหายเท่าใดนักเลย


"หืม. . . . ." ออสตาว่าตอบกลับหลังจากรับ ถึงแม่เขาจะสงสัยเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้คิดจะถามอะไร

"ว่าแต่. . . .จะให้ข้าไปยังที่นั้นอย่างไรละ" เขาเริ่มถามถึงวิธีเดินทาง

"คงไม่ได้ให้ข้าวิ่งไปหรอกใช้มั้ย. . ."

อาระ ฮัน : มีเรือให้ใช้งานน่ะ

หญิงสาวได้พยักหน้าตอบพร้อมกับวางกุญแจในการใช้งานเครื่องจักรกลนั้นให้กับออสตราวา

อาระ ฮัน : ถ้าเดินทางทางน้ำในช่วงเช้าวันรุ่งขึ้นก็จะไปถึงภายในเวลา 2 วันอย่างปลอดภัยละนะ แต่อย่าเดินทางตอนกลางคืนล่ะ

เธอได้แนะนำขึ้นพร้อมกับบอกกับออสตราวาถึงวิธีที่เขาน่าจะใช้เดินทางได้ดีที่สุด


"อ้อจะ ว่าไปตอนข้ากำลังตามหาคนๆนึงอยู่นะ" ออสตราว่าเริ่มบทสนทนาอีกรอบ

"จริงๆแล้วก็ไม่ใช้คนจริงๆหรอนะ แต่เป็นสิ่งที่เรียกว่า AI มากกว่า"

"ยังไงก็ตาม ข้าว่าเราค่อยกลับมาคุยเรื่องนี่ที่หลังดีกว่า. . . . ."

"เพราะ ยังมีเรื่องที่สำคัญกว่านั้น เจ้าเรื่อนั้น. . . . . . มันขับอย่างไรละ" ออสตราว่าได้ถามคำถามที่ตรงไปตรงมา

อาระ ฮัน : เอ๋. . .

หญิงสาวได้เอียงคอเล็กน้อยในท่าทางสงสัยที่ไม่รู้ว่าชายหนุ่มได้ตั้งใจถามเธอจริงๆหรือไม่

อาระ ฮัน : ใส่กุญแจที่ช่องจากนั้นก็เหยียบคันเร่งค่ะ

เธอได้อธิบายขึ้นมาอย่างห้วนๆหน้าตายขึ้น. . . หรือว่าเธอเองก็จะใช้ไม่เป็น ? เลยทำให้เธอนั่งอยู่คนเดียวภายในห้องประชุมนี้ในขณะที่คนอื่นกำลังออกไปข้างนอกก็อาจจะเป็นไปได้. . .


"อ่า. . . "

ออสตราว่าเอียงคอเล็กน้อยท่าทางไม่เข้าใจคำตอบสุดกำกวนนั้นเลยแม่แต่น้อย

"คันเร่งสินะ คันเร่ง"

ออสตราว่าพูดซ่ำไปซ่ำมา เหมือนจะแสดงความพยายามว่าจะไปลองดู

"อืม. . . . มีอะไรที่ข้าควรจะรู้อีกมั้ย"

ออสตราว่าถามเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะกลับขึ้นไปข้างบน

อาระ ฮัน : ถ้าไม่ไหวล่ะก็ถอยกลับมาที่เมืองก่อนได้นะ

หญิงสาวได้รีบเอ่ยบอกขึ้นทิ้งท้ายไว้กับออสตราวาเป็นสิ่งสุดท้ายที่เธอตั้งใจจะบอก


"อืม. . . ." เขาตอบรับสั้นๆ

"จะว่าไป ข้ายังไม่ห้องเลยนี่น่า ที่นี่ข้าสามารถพักได้ใช้มั้ย"

เขาถามขึ้น

-ถ้ามีก็ไปเลย
-ถ้าไม่มีก็ขึ้นมาข้างบนก่อน

อาระ ฮัน : อาเระ ~ ? ได้สิ

เธอได้ตอบขึ้นพร้อมกับวางกุญแจห้องอันนึงให้กับออสตราวาเมื่อรู้ว่าชายหนุ่มนั้นยังไม่มีที่พัก ซึ่งจากหมายเลขห้องแล้วห้องของชายหนุ่มน่าจะอยู่บนดาดฟ้าชั้นที่สูงที่สุดของโรงแรมแห่งนี้



หลังจากที่เขาได้ขึ้นมาถึงแล้ว ออสตราว่า ก็ได้ล้มตัวลงบนเตียง

"เฮ้อ. . . . โลกอีกโลกงั้นหรอ. . . . " เขานึกถึงเรื่องที่ตัวเองได้รับรู้มาอีกครั้ง


"สุดท้ายนายมันก็รู้ ไปหมดจริงนั้นและนะ วิคเตอร์" เขานึกถึงเพื่อนผู้รอบรู้ของเขา

ก่อนที่เขาจะตัดสินใจเข้านอน เพื่อเตรียมตัวออกเดินทางแต่เช้า

~ Day 6 ~

-:- ช่วงเวลาเช้า

หลังจากที่พักผ่อนไปได้ซักพักชายหนุ่มก็ได้ค่อยๆตื่นขึ้นอีกครั้งพร้อมกับชุดเกราะคู่กายของเขา. . . ช่วงเช้าที่ดูเหมือนจะปกตินี้น่าจะเป็นช่วงเวลาที่ดีสำหรับการออกเดินทางของเขา. . . แต่ว่ามันกลับไม่ปกติเพราะมีหญิงสาวที่คุ้นเคยคนนึงที่ได้เกาะหน้าต่างด้านบนของห้องของเขาอยู่แต่เช้า. . .

-:- พบ Sigelinde Jeremiah

1) ไม่สนใจ
2) เปิดประตูห้องให้
3) อื่นๆโปรดระบุ


3) อื่นๆโปรดระบุ เปิดหน้าต่างให้เขามา

". . . . . . ." ออสตราว่ายืนงงกับภาพที่เห็นว่าเขาควรจะทำอย่างไรดี

ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจเดินไปเปิดหน้าต่างให้เธอเข้ามาข้างใน

"นั้นไม่ใช้ที่ ที่สาวน้อยควรจะไปอยู่หรอกนะ" เขากล่าวเชิงติเล็กน้อย

"ว่าแต่  เจ้ามีอะไรละ ถึงลงทุนไปเกาะหน้าต่างอย่างนั้น"

หญิงสาวได้ค่อยๆกระโดดลงมาจากหน้าต่างด้านบนนั่นพร้อมกับแลนดิ้งลงสู่พื้นด้านล่างอย่างเงียบเชียบ

ซีกลินเดีย เจเรียเมอา : โอฮาโยะ ~ ออสตราวา โอนี๊จัง

เธอได้เอ่ยทักทายขึ้นก่อนที่จะได้ค่อยๆลุกขึ้นมายืนอย่างช้าๆหลังจากทักทายกับชายหนุ่ม

ซีกลินเดีย เจเรียเมอา : เราจะขอเดินทางไปด้วยน่ะ ~ ได้รึเปล่าคะ ? โอนีจั๊ง ♪

เธอได้เอ่ยขอร้องกับออสตราวาขึ้นมาเพื่อที่จะออกเดินทางไปพร้อมๆกับชายหนุ่มด้วย


จะเต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
เจ้าหญิงลีน่า V.3
เจ้าชาย~!
โพสต์ 3-11-2013 10:36:19 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 4-11-2013 00:27






ลิเนีย ดิวซ์ ฟอยส์(?) : คิดจะหลอกลวงชั้น "ลิเนีย สตาร์ล้อค แมกนิฟิเซีย" คนนี้มันยังง่ายเกินไปหรอก !!

เด็กสาวได้ทิ้งปืน(?!)พลางชี้นิ้วออกมาเหยียดตรงที่ด้านหน้าเมเมะและเมกะอย่างมั่นใจและมีชีวิตชีวาด้วยแววตาที่สดใสกว่าเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง

ลิเนีย ดิวซ์ ฟอยส์(?) : พวกเราทุกคนรู้อยู่แล้วว่าเอริกะน่ะเป็นใบ้(?)เธอจึงไม่ค่อยพูดคุยกับคนอื่นๆเท่าไรนัก ส่วนเฮอร์เมร่าก็จะพูดลงท้ายด้วย"คะ , ค่ะ"เสมอ !! ตัวจริงที่พูดอยู่ต้องเป็นเธอคนเดียวเท่านั้น !!

เด็กสาวได้ชี้มาที่เมเมะพลางทำท่าขยับแว่นเหมือนนักสืบขึ้นอย่างมั่นใจ !! จนทำเอาเมกะอ้าปากค้างเหมือนตกใจพลางมองซ้าย-ขวาอย่างลนลาน เธอคงอยากจะบอกเสริมด้วยว่าจริงๆแล้วเธอไม่ได้เป็นใบ้ด้วยนะนั่น. . . แต่ในเวลาไม่นานนั้นแววตาของเธอก็ได้เปลี่ยนไปเป็นแววตาที่นิ่งสนิทและเยือกเย็นพร้อมกับมือที่ชี้มานั้นได้ค่อยๆหยิบปืนขึ้นมาอย่างเงียบๆ. . . เมเมะน่าจะพอคาดการได้จากเมกะว่าตัวของเด็กสาวและชาโดว์น่าจะสื่อสารกันในจิตใจได้ทำให้เมเมะไม่สามารถรู้ได้เลยว่าทั้งสองนั้นคุยอะไรกันอยู่กันแน่


            " ห...~หา!?(เสียงสูง) ไม่รู้จริง อย่ามาหาว่าเอริจังเป็นใบ้นะ!! ไม่รู้รึไงว่าเสียงของเธอน่ารักกว่าเสียง
ของชั้นอีกนะคะ!! "

            อยู่ๆเมเมะก็ได้ตะโกนออกมาเองซะแบบนั้น... พอเพื่อนของเธอโดนหาว่าเป็นใบ้ทำเอาเธอคิ้วกระตุก
ขึ้นมาเลย.. ความจริงเธอก็ติดใจในเรื่องนี้พอสมควร ในฐานะคนที่เพิ่งจะเคยมีเพื่อนครั้งแรก เธอเลยให้ความ
สำคัญกับเมกะเป็นพิเศษอยู่แล้ว(แต่ตอนนี้เอาเพื่อนเป็นโล่ห์อยู่...)
            เมเมะหลบหลังเมกะแต่ชี้นิ้วออกมาพูดต่อว่า

            " ท..ทางนั้นนั่นแหละ! ไม่ใช่ว่าคุณ.. ลิ .. ลิ.. ลิเนีย ฟอย์(?) ต่างหากที่เป็นใบ้ไม่ใช่เหรอคะ!? แค่แสดง
อารมณ์ทางสีหน้ายังทำไม่ได้เลยนี่ ฮะ.. ฮะ ฮะ ฮะ ..! นอกจากจะเป็นตู้เย็นเดินได้แล้วยังมีคู่หูเป็นเครื่องทำความ
เย็นทางสีหน้าอีก ช่างเป็นคู่ที่เหมาะเจาะลงตัวอะไรอย่างนี้ "

            เมเมะเถียงข้างๆคูๆแล้วเหน็บแหนมกลับไปด้วยท่าทีเหมือนเด็กๆ

            " ล..แล้วก็เฮอร์เมร่าจังก็ไม่ได้พูด คะ ค่ะ ทุกคำด้วยนะคะ! ทำหน้ามั่นใจใช้คำว่าเสมอ! ทั้งๆที่ไม่รู้จริงนี่
ใหญ่มาจากไหนกัน รู้จักมักจี้กันรึก็ไม่ใช่ซักหน่อย! "

            อากาศเย็นจนเพี้ยนแล้ว..

ทางด้านเมกะนั้นเหมือนจะพยายามห้ามทั้งสองไว้แต่เธอกลับไม่กล้าที่จะพูดอะไรออกมาได้นอกจากภาษามือเท่านั้น. . .

ลิเนีย สตาร์ล้อค แมกนิฟิเซีย : วะ- ว่ายังไงนะ !! เรื่องของฮ-

ดูเหมือนว่าเด็กสาวพยายามจะต่อล้อต่อเถียงกับเมเมะถึงความยาวนานและประวัติอันโชกโชนของพวกเธอและเมกะ แต่ว่าเธอก็โดนบังคับเปลี่ยนร่างกลับไปอย่างเงียบๆเสียก่อนซะดื้อๆ

ลิเนีย ดิวซ์ ฟอยส์ : . . .

สายตาที่เยือกเย็นยังคงนิ่งเฉยและไม่ตอบโต้ใดๆกลับมาแม้แต่น้อยราวกับว่าเด็กสาวคนนี้เป็นคนละคนไปเลยทีเดียว. . .

ฟุ้บ !! ไนโตรเจ้นเหลวที่เกาะอากาศระหว่างทางจนแข็งเป็นตัวได้ถูกยิงออกมายังเมกะและเมเมะทันที !! แต่ดูเหมือนว่าการโจมตีนั่นจะคลาดเคลื่อนออกไปเพราะคนภายในร่างของเธอได้ขัดเอาไว้เสียก่อน แต่ไนโตรเจนเหลวที่ถูกยิงออกมานั้นมีปริมาณไม่มากนักทำให้ทักษะการควบคุมเวคเตอร์ของเมกะสามารถเปลี่ยนทิศทางการตกของมันได้ไม่ยากนัก

ลิเนีย สตาร์ล้อค แมกนิฟิเซีย : จะบ้ารึไงยะ !! นั่นเฮอร์เมร่านะ !! ยิงใส่เพื่อนของเราได้ยังไงกัน !!

เด็กสาวได้วีนแตกอีกครั้งพร้อมกับชี้หน้าว่าตัวเอง(?!)พลางเขกหัวตัวเองลงไปอีกสองครั้งอย่างเจ็บปวดจนเธอได้ลงไปนั่งกุมมือที่กระหม่อมเองซะอย่างนั้น. . .
แต่ดูเหมือนว่าไม่นานนักร่างของเธอก็ถูกเปลี่ยนกลับมาอีกครั้งนึงแทนเสียแล้ว รวมทั้งสภาพบรรยากาศที่นิ่งเงียบลงไปอีกครั้งนึง. . . เธอคงจะพูดกับอีกคนในใจเท่านั้นเป็นแน่

ในขณะที่บรรยากาศเงียบขรึมได้กลับมาอีกครั้งพร้อมกับไอเย็นที่จับตัวขึ้นอย่างช้าๆจนเมเมะเริ่มรู้สึกว่าหายใจติดขัดและเจ็บเล้กน้อย น้ำแข็งแห้งที่เกิดจากกลุ่มน้ำในอากาศที่มีอณหภูมิที่ต่ำลงเรื่อยๆทำให้การหายใจเข้าออกในตอนนี้เป็นการค่อยๆแช่เย็นตัวเองจากภายในไปอย่างช้าๆเท่านั้น
แน่นอนว่ามันไม่ส่งผลกับเมกะอย่างแน่นอนเพราะว่าเธอไม่ได้ใช้ออกซิเจนเป็นพลังงานในการขับเคลื่อนร่างกาย

ฟุโรโกะ เอริกะ : ยะ- หยุดนะ !!!!

เด็กสาวได้หลับตาสนิทและตะโกนออกมาห้ามหุ่นยนต์สาวด้านหน้าไว้จนบรรยากาศที่หนาวเย็นนั้นกลายเป็นปกติไปในบัดดลพลางกับสีหน้าที่ตกใจเล็กน้อยของหุ่นยนต์เด็กสาวด้านหน้าตรงนั้น !! แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาพลางลดอาวุธของเธอในมือลงอย่างช้าๆ

ดวงตาของเธอได้เปลี่ยนไปจากเดิมเป็นเหมือนกับข้อความบางอย่างที่กำลังวิ่งอยู่บนจอคอมพิวเตอร์ หลังจากนั้นไม่นานนักเธอก็ได้ตัดสินใจที่จะเดินผ่านเมกะและเมเมะไปยังทางที่มีโบราณสถานใกล้ๆตั้งอยู่อย่างเงียบๆแทน. . .

ลิเนีย สตาร์ล้อค แมกนิฟิเซีย : จะ- จำไว้นะ !! เจ้าคนผมดำตรงนั้นน่ะ !! คราวหน้าเรา " ลิเนีย สตาร์ล้อค แมกนิฟิเซีย " จะสั่งสอนเรื่องมารยาทของเธอซะให้หลาบจำเสียเลย !!

ยังไม่วายเด็กสาวด้านในนั้นยังคงออกมาต่อล้อต่อเถียงกับเมเมะอีกครั้งก่อนที่จะโดนยึดร่าง(?)และเดินจากไปอย่างเงียบๆ(อีกครั้ง)


            เมเมะเองก็ได้ตกใจที่เอริกะตะโกนออกมาเหมือนกัน

            " ..เดี๋ยวก่อนสิ! "

            เมเมะตะโกนรั้งตัวไว้แล้วก็ชัก"คาซาเนรุ"และ"Flameberg"ออกมา

            " จะหนีรึไงคะ "

            เธอพูดท้าทายเด็กสาวตรงหน้า เมเมะคิดว่า ฟอยส์ นั้นจะต้องเห็นเธอเป็นตัวขัดขวางภารกิจ
แล้วต้องรีบหันมากำจัดเธอแน่ๆ แต่นั้นไม่สำคัญหรอก เพราะเป้าหมายของเธอคือแมกนิฟิเซียต่างหาก

-:- Gun mode -:-

เมเมะถือ"คาซาเนรุ"ไว้ในมือขวา จากนั้นก็หันกระบอกปืน"Flameberg"ขึ้น

ปังปังปังปังปังปังปังปังปังปังปังปัง!!!

(- 12 As)

            เมเมะฉวยโอกาสตอนที่อากาศยังเป็นปกติ เธอยิงกราดรอบตัวเธอเพื่อเพิ่มอุณหภูมิ แม้จะยังไม่รู้
ระบบการทำงานของปืนนั่นแต่เธอก็พอเดาได้ว่า จากระยะใกล้ด้วยอุณหภูมิระดับนี้มันต้องเป็นความเย็น
ระดับที่โดนเข้าไปแล้วคงถูกแช่แข็งไปถึงกระดูกแน่นอน

ฟู่ววววววว



            ดูเหมือนเคราะห์ยังดีอยู่บ้างที่ใบไม้ใบหญ้านั้นติดไฟไม่โดนความเย็นกัดจนชื้นไปเสียก่อน..
และก็โชคดีมากที่ดูเหมือนฝ่ายตรงข้ามไม่คิดจะทำอะไรเมกะ คนที่เป็นเป้าจะได้มีแค่เธอคนเดียว

            " เมกะจัง...ขอโทษนะ ทั้งๆที่เธออุตส่าห์ห้ามให้เมื่อกี้แท้ๆ.. แต่ว่าช่วยถอยไปหลบไกลๆ
ก่อนนะ "


            เมเมะพูดกับเมกะโดยไม่หันหน้าไปหา

            " แต่เด็กคนนั้นจะต้องรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นนี้บ้างไม่มากก็น้อย เพราะฉะนั้นครั้ง
นี้ชั้นถอยไม่ได้แล้วละคะ "


            ความหัวรั้นก็เป็นนิสัยเสียอย่างนึงของเธอเหมือนกัน ถ้าเธอมัวแต่เดินทัวร์ทั่วโลกไปเรื่อยๆมันก็
คงไม่มีอะไรคืบหน้าขึ้นสักทีแน่ๆ

            " ถ้าแค่นี้ชั้นยังเอาชนะไม่ได้.. ไอ้เรื่องช่วยเหลือเหล่าชาโดว์มันก็คงเป็นแค่ความฝันแล้วละ "

            เมเมะรีดประสาทสัมผัสแล้วชี้ดาบไปที่เด็กสาวด้านหน้า

            " มาดวลกัน [ลิเนีย ดิวซ์ ฟอยส์] [ลิเนีย สตาร์ล้อค แมกนิฟิเซีย] ถ้าพวกเธอแพ้ พวกเธอจะต้องมา
เป็นพวกพ้องของชั้นค่ะ! "

            [ - เขตแดนดารา (15 ค่ำ เดือน 7) - ] (Kekkan denki)
            [ - Shadow Master - ]
            [ - Signum biolegens - ] (สูบล็อก)

            " ถ้าปฏิเสธละก็.... อืม "

            เมเมะมองไปที่สถานโบราณด้านหลังที่ตั้งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลเด็กสาวด้านหน้า

            ' ที่ซ่อนตัวแบบเดียวกับเมกะจังรึเปล่านะ... ถ้างั้น '
            " เอาเป็นว่า ...ชั้นจะไปพังโบราณสถานนั้นให้ราบไปเลย.. "

เมกะได้พยักหน้าตอบเบาๆก่อนที่เธอจะได้ค่อยๆถอยออกไปตามที่เมเมะบอกขึ้น

ลิเนีย สตาร์ล้อค แมกนิฟิเซีย : หึ !! เธอกล้าดีมากที่มาท้า " ลิเนีย สตาร์ล้อค แมกนิฟิเซีย " คนนี้ !! เงื่อนไขของเธอชั้นขอรับคำท้า !!

เด็กสาวได้กล่าวขึ้นก่อนที่เธอจะเข้าสู่โหมดต่อสู้อีกครั้ง ไม่นานนักบรรยากาศรอบนอกของจุดที่เมเมะได้สร้างกลุ่มไฟไว้นั้นก็ได้จับตัวแข็งในชั่วพริบตาจนพื้นดินและทรายรอบๆกลายเป็นพื้นน้ำแข็งไปจนหมดสิ้น นี่คงจะไม่ใช่แค่พลังของไนโตรเจนเหลวที่เธอใช้งานอยู่ทั่วๆไปอย่างเดียว. . .

ลิเนีย ดิวซ์ ฟอยส์ : เงื่อนไขของเรา. . . คือร่างกายของเธอ. . .

เสียงเบาๆที่เย็นยะเยือกได้เอ่ยขึ้นเป็นครั้งแรกด้วยประโยคสั้นๆก่อนที่เธอจะได้ใช้ปืนในมือนั้นยิงโจมตีด้วยไนโตรเจนเหลวออกมาทันทีเมื่อเข้าสู่ฉากต่อสู้ !!



AS : ( X-----l-----l-----l-----l-----l---ooloooooloooooX )

Str : C
Agi : A ( Katana Sheathed +1 ) ( = S )
Vit : D
Int : E
Dex : B ( FB G.mode -1) ( = C )

เมเมะได้เริ่มสร้างเงาขึ้นรอบๆตัวเธอขึ้นเพื่อป้องกันไม่ให้ไนโตรเจนนั่นมาโดนตัวของเธอโดยตรง แต่ทันใดนั้นเองในโตรเจนเหลวนั้นก็ได้รวมตัวเกาะขึ้นรอบๆเงาของเธอทับไว้อีกชั้นจนกลายเป็นปริซึ่มน้ำแข็งครอบเงาไปเสียแทน แต่ด้วยความโปร่งแสงของสภาพน้ำแข็งทำให้เมเมะยังสามารถควบคุมเงาได้ไม่ยากนัก

ในขณะเดียวกัน !! ความเย็นภายด้านในเงาแช่แข็งนั้นก็ได้ทำให้อุณหภูมิค่อยๆต่ำลง เมเมะที่ป้องกันตัวสำเร็จจากการแช่เย็นนั้นกลับถูกเงาที่เธอสร้างขึ้นจำกัดพื้นที่ของเธอไว้เสียแทน !! ถึงแม้มันจะไม่สามารถแตะต้องตัวของเธอได้แต่อากาศภายในสภาพพื้นที่เล็กๆนี้ก็คงอยู่ได้ไม่นานนักรวมทั้งเธอจะจุดไฟลงในจุดนี้ก็อาจจะโดนตัวเองได้เช่นกัน !!


            " ย๊ากกก!! "

ตูมมมม!!!!

            จังหวะที่เงาของเธอโดนแช่แข็ง เมเมะก็ไม่ปล่อยให้เวลาเสียแม้แต่วิเดียว! เธอเคลือบร่างกายเกือบทุกส่วน
ของตนเองด้วยเงาหนาเกือบ 4 เซนต์แล้วยิง Burn Bullet ใส่ด้านในของปริซึมรัวๆเพื่อระเบิดมันออกมา!!

ฉวัะๆๆๆๆๆ!!!

            พร้อมกันนั้นจังหวะที่เงาแตกออก เธอก็ตวัดแขนขวาขึ้นบังคับสร้างเงาให้พุ่งขึ้นจนพื้นเป็นคมดาบต่อเนื่องพุ่ง
ไปตามทางจนถึงตัวของเด็กสาวด้านหน้า

ปังปังปังปัง!!

วิ้งง! ชึบ!!
            
             พร้อมกับกระโดดออกจากกลุ่มควันแล้วยิง Burn Bullet ออกไปอีก 4 นัดรอบด้าน แล้วหมุนตัวกลางอากาศโดย
ใช้แรงเหวี่ยงจากขา จากนั้นก็ฟันคลื่นดาบออกไปรัวๆโดยอาศัยแรงเหวี่ยงนั้น

             [ - Burn Bullet - ] x4 + 4
             [ - คาไมทาจิ - ] x3

*พอลงถึงพื้นแล้ววิ่งเข้าประชิดตัว
*ร่างกายที่วิ่งเข้าไปเป็นแค่ร่างที่สร้างจากเงา ตัวจริงชาตคาไมทาจิอยู่ในกลุ่มควัน
*กลั้นหายใจเพื่อปรับอุณหภูมิในร่างกายกับไฟที่ลุกลามเล็กๆที่พื้น
*ร่างเงาถือ Flameberg โหมดปืนอยู่



AS : ( X-----l-----l-----l-----l-----l-ooooloooooloooooX )

Str : C
Agi : A ( Katana Sheathed +1 ) ( = S )
Vit : D
Int : E
Dex : B ( FB G.mode -1) ( = C )

เคร้ง !! คมดาบตัดอากาศของเมเมะนั้นได้ถูกแช่แข็งรอบๆตัวของเด็กสาวตรงหน้าก่อนที่มันจะได้ค่อยๆร่วงหล่นสู่พื้นตามรูปดาบของ Ln2 ที่ค่อยๆตวัดลงสู่พื้นอย่างช้าๆ ไม่เพียงแต่การโจมตีระยะไกลแต่ในระยะใกล้นั้นเธอเองก็คงจะทำได้ไม่แย่นักเช่นกัน. . .

ควับบบ !! ร่างเงาของเมเมะได้พุ่งเข้าใส่เด็กสาวในระยะใกล้อย่างรวดเร็ว !! รวมทั้งดูเหมือนว่ามันจะไม่ถูกแช่แข็งลงด้วยแม้จะเข้าประชิดในระยะใกล้ตัวของ Ln2 แล้วก็ตาม !!

วูบบบ !! ร่างเงาของเมเมะได้ทำการโจมตีไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว !! แต่ว่าแม้จะเหมือนกับโจมตีโดนแล้วนั้นแต่เด็กสาวกลับไม่แสดงสีหน้าใดๆออกมาเหมือนเคยเลยแม้แต่น้อย !! ไม่นานนักร่างนั่นก็ได้ค่อยๆเปลี่ยนจุดยืนก่อนที่จะได้สลายร่างเงาของเมเมะออกไปอย่างช้าๆด้วยการบิดเบือนแสงรอบๆนั่น !! หรือก็คือภาพลวงตาที่แสงนั้นเคลื่อนที่ผ่านตัวกลางที่โปร่งใสแล้วทำให้ภาพที่มองเห็นเกิดการบิดเบือนนั่นเอง !! ( Mirage )

Ln2 ไม่ได้รอช้า เธอได้รีบเปลี่ยนเป้าหมายโจมตีทันทีเมื่อพบว่าร่างที่เข้าใกล้เมื่อกี้เป็นแค่เงาของเมเมะเท่านั้น โดยการยิงไนโตรเจนเหลวขึ้นบนฟ้าและกระจายมันลงมาในรูปแบบลูกเห็บไนโตรเจนเป็นวงกว้าง


เสร็จสิ้น
เจ้าหญิงลีน่า V.3
เจ้าชาย~!
โพสต์ 3-11-2013 22:45:56 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 5-11-2013 01:06






ตูม!!!

            เมเมะกระทืบพื้นด้วยขาขวาอย่างรุนแรง!! ในจังหวะที่เด็กสาวตรงหน้ายิ่งไฮโดรเจนเหลว
ออกมาเป็นห่าฝนแบบที่ไม่น่าหลบพ้น รอบๆตัวของเมเมะเกิดโดมเงาทรงกลมขนาดเส้นผ่านศูนย์
กลางเกือบ 6 เมตร ขึ้นมาคลุมร่างกายรอบด้านของเธอทันที

            " เมื่อกี้... "

            เมเมะสังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างระหว่างการปะทะกันเมื่อครู่ เธอต้องหาความลับพลัง
ของเด็กสาวตรงหน้าให้ได้ ไม่งั้นฝ่ายที่ถูกกดดันอย่างเธอนั้นจะต้องพ่ายแพ้เป็นแน่!!



AS : ( X-----l-----l---ooloooooloooooloooooloooooloooooX )

Str : C
Agi : A ( Katana Sheathed +1 ) ( = S )
Vit : D
Int : E
Dex : B ( FB G.mode -1) ( = C )

Ln2 ได้ใช้จังหวะที่เงาจำนวนมากของเมเมะเข้าโจมตีเธอนั้นเป็นการเปลี่ยนทิศทางแสงให้หักเหมาทางด้านหน้าเธอมากขึ้นแทน !! ทำให้เธอสามารถแยกแยะร่างเงาที่ถูกสร้างขึ้นได้เพราะร่างเงาเหล่านั้นไม่สามารถมีเงาเป็นของตัวเองบนพื้นได้เหมือนกับร่างจริงเมื่อถูกแสงส่องผ่าน !!

ในจังหวะนี้เธอคงจะไม่สามารถสร้างภาพลวงตาได้เมื่อได้ใช้พลังในการโฟกัสกลุ่มแสงออกไปแล้ว ทำให้จุดเป้าหมายของเธอไม่มีการบิดเบือนเปลี่ยนออกไป !!

แว้บ !! แสงสะท้อนจากดาบของเธอที่ใส่จนเหมือนเกือบกับคริสตอลนั้นได้ปะทะเข้ากับร่างเงาที่เข้าโจมตีเธอจากโดยรอบก่อนที่เธอจะได้ใช้ใบดาบสะท้อนแสงนั่นในการไล่กลุ่มเงาที่เข้าใกล้เธอออกไปด้วยทักษะการใช้ดาบของเธออย่างเดียวเท่านั้น

ควับ !!! เมะมะที่ได้เข้าโจมตีระยะใกล้หลังจากเงานั้นได้ปะทะดาบของเธอออกมากระทบกับดาบน้ำแข็งตรงหน้าของ Ln2 อย่างจัง !! ถ้าเกิดว่าเป็นดาบเล่มอื่นมันคงจะแตกออกไปพร้อมๆกับดาบน้ำแข็งของหุ่นยนต์สาวตรงหน้าแล้วอย่างแน่นอน !! แต่คาซาเนรุที่ถูกเก็บเข้าไปยังฝักหลังจากจังหวะนั้นไม่สามารถถูกทำลายลงได้ !!

ฟุ้บ !! ปลอกดาบที่เมเมะได้ฟาดลงนั้นไม่สามารถถูกทำลายได้ก็จริงแต่ว่ามันยังถูกแช่แข็งได้อยู่ !! จนทำให้ตัวปลอกดาบที่ฟาดลงไปนั้นได้ถูกน้ำแข็งแห้งกัดหุ้มไปทั้งฝัก(ภายนอก)และเกาะกัดติดกับหนังมือของเมเมะที่จับปลอกดาบอยู่จนเมเมะไม่สามารถคลายมือออกจากดาบของเธอได้ !!

แต่ก่อนที่เมเมะจะถูกจับแช่แข็งไปกับปลอกดาบของเธอนั้นร่างของเด็กสาวก็ได้หายไปก่อนที่จะได้ปรากฏออกมาที่ด้านหลังของ Ln2 และฟันทำลายหลอดบางอย่างที่ด้านหลังของเธอลงอย่างรวดเร็วด้วยการชักดาบออกจากมืออีกข้างแทน !! แต่สิ่งที่กระจายออกมานั้นก็คือไนโตรเจนเหลวที่ Ln2 ใช้เป็นพลังงานสำรองในการต่อสู้นั่นเอง !! ทำให้เมเมะต้องหลบออกมาจากตัวของ Ln2 เสียก่อนที่ไนโตรเจนที่กระจายออกมาจะกระเซ็นเข้าใส่เธอเสียก่อน !!

ในขณะเดียวกันเพื่อรักษาร่างกายของเด็กสาวเอาไว้นั้น Ln2 ก็ได้สลัดชุดเกราะที่เก็บไนโตรเจนบนร่างของเธอออกไปให้พ้นระยะจากตัวและได้รีบเปลี่ยนพื้นที่จนกลายเป็นน้ำแข็งขึ้นอีกครั้ง !! แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความเย็นที่เกิดขึ้นจาไนโตรเจนอีกแล้ว !! รวมทั้งน้ำแข็งที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่นั้นยังมีความทนทานและโปร่งแสงมากขึ้นไปกว่าเดิมอีกด้วย



            ' แข็งแกร่ง.. อะไรอย่างนี้ น้ำแข็งพวกนั้น..ราวกับเธอสามารถควบคุมความเย็นได้
อย่างอิสระเลย.. '

            เมเมะที่ทิ้งระยะห่างมาแล้วได้เหลือบมองมือที่ถูกแช่เย็นเป็นไอติมไปแล้ว แต่โชคดี
ที่จิตที่เธอผนึกไว้ทั่วร่างนั้นไม่ทำให้มือของเธอโดนแช่เย็นไปถึงข้างในไม่งั้นถ้าทำลายน้ำแข็ง
ที่มือนี้ละก็มือของเธอคงจะแตกกระจายไปพร้อมๆกัน

            " .... "

            เมเมะตั้งท่าเตรียมต่อสู้อีกครั้ง ดวงตาของเธอทอประกายพร้อมๆกับจิตสังหารที่พุ่ง
สูงขึ้นมาเป็นระลอกจนมองเห็นด้วยตาเปล่า

ซู่มม!!

            เธอบังคับเงาจากต้นไม้แถวนั้นให้หลายเป็นหนวดระยางค์ เพราะพื้นที่ตอนนี้ไม่มีสื่อ
ให้เธอใช้เลย ส่วนเงาไม้ก็มีระยางค์พุ่งออกมาตวัดใบไม้กระจายขึ้นเต็มท้องฟ้าแล้วพุ่งไปหมาย
จะจับกุม Ln2 ทันที!!

            [ อิไอ ]

            พร้อมกันนั้นเธอได้ลับประสาทจนขีดสุดเพื่อมองการกระทำของเด็กสาวด้านหน้า
แบบเรียลไทม์ จากนั้นจึงพยายามคุมให้ระยางค์เหล่านั้นจับกุมเด็กสาวให้ได้ !!



AS : ( X-----l----oloooooloooooloooooloooooloooooloooooX )

Str : C
Agi : A ( Katana Sheathed +1 ) ( = S )
Vit : D
Int : E
Dex : B ( FB G.mode -1) ( = C )

stray souls

เมเมะได้พยายามเพ่งประสาทสัมผัสของเธอไปที่การมองเห็นแทนการโจมตี ภาพที่เธอเห็นนั้นคือ Ln2 ที่ได้ดึงดาบน้ำแข็งที่โปร่งแสงราวกับคริสตอลออกมาจากธาตุอากาศที่ว่างเปล่าได้ราวกับว่ามันเป็นน้ำแข็งธรรมดาๆที่หยิบออกมาได้อย่างง่ายดายเท่านั้น !!

แต่ว่าการที่เธอใช้น้ำแข็งเป็นอาวุธได้อย่างไม่มีปัญหาใดๆกับร่างกายภายนอกของเธอจนถึงตอนนี้นั้น !!

คริสตอลนั่นเอง !! ตัวกลางที่โปร่งแสงที่ไม่สามารถถูกความเย็นทำลายได้และสามารถควบคุมอุณหภูมิของน้ำแข็งให้ต่ำอยู่ตลอดเวลาได้แม้ว่าอุณหภูมิข้างนอกจะเป็นอย่างไรก็ตาม !!

Linea deux fois
Special ability : Crystal craft

เส้นระยางเงาที่เมเมะสร้างขึ้นนั้นได้ถูกดาบในมือของ Ln2 เบี่ยงเบนทิศทางออกไปก่อนที่เธอจะได้ใช้แสงสะท้อนนั้นเบี่ยงรูปลักษณ์ของเงาพวกนั้นออก !!

ควั้บ !! เงาจากปืนดาบที่เมเมะได้ทิ้งไว้ในตอนแรกได้ส่งผลขึ้นพร้อมกับสร้างเงาขึ้นมาในระยะประชิดเพื่อที่จะจับตัวของ Ln2 เอาไว้ !! แต่ว่ามันกลับชนเข้ากับภาพมิราจที่หุ่นยนต์สาวได้สร้างขึ้นไว้จากไอเย็นรอบๆตัวของเธอทำให้เธอเห็นการโจมตีนั้นเข้าเสียก่อนและช้อนปืนนั่นไปเสียก่อนที่เมเมะจะได้เรียกเงาต่ออีกครั้ง !!

ซูมมม !! Ln2 ไม่ได้รอช้าแต่อย่างใด !! เธอได้ใช้มืออีกข้างนั้นเล็งปืนมาที่เมเมะก่อนที่จะได้ยิงของเหลวออกมาจากปืนของเธอเข้าใส่ทันที !!

ทันใดนั้นเองก็ได้มีวิญญาณกลุ่มนึงออกมาจากตัวของเมเมะและรับการโจมตีนั้นไว้แทน ทำให้ของเหลวที่ถูกยิงออกมานั้นไม่สามารถเกาะกับวัตถุได้และค่อยๆไหลลงไปกับพื้นและจับตัวแข็งขึ้นมาอย่างช้าๆทีหลัง ดูเหมือนว่าเงาและวิญญาณที่เมเมะใช้นั้นจะเป็นสองสิ่งที่ไม่ถูกแช่แข็งลงด้วยความสามารถของเด็กสาวด้านหน้า


            เมื่อรู้ว่าการโจมตีทั้งหมดนั้นพลาดไปแล้ว เมเมะรีบกระโดดถอยออกมาตั้งหลักอย่างรวดเร็วทันที
พร้อมกันนั้นได้สังเกตเห็นจิตสังหารของเธอลอยคว้างอยู่กลางอากาศในรูปลักษณ์ของตัวประหลาด...รวม
ทั้งยังมีออกมาจากพื้นที่เธอเหยียบอีกเล็กน้อยด้วย

            ด้วยสัญชาตญาณของนักสู้ เมเมะตวัดมือไปข้างหน้าเพื่อสั่งการให้พวกมันพุ่งโจมตีลิเนียทันที!!
จิตวิญญาณอาฆาตทั้งหมดจึงได้พุ่งตัวเข้าไปหาเด็กสาวอย่างเกรี้ยวกราด!! เมเมะคิดว่าถ้าเธอควบคุมพวก
มันได้ ถ้ามันสิงเด็กสาวได้ก็จะต้องควบคุมร่างกายของเด็กสาวได้แน่ๆ!

            [ - ฟุโจอินริว - ] ผ่าหินผา!! (คาไมทาจิในดาบฟาดลงพื้น -As 4 )

ฉวัะๆๆๆ ตูม!!!

            จังหวะนั้นเมเมะไม่เปล่อยให้ข้อเสียเปรียบของเธอดำเนินต่อไปแน่ๆ การมีอยู่ของคริสตันที่พื้นนั้น
มันทำให้เธอเรียกเงาไม่ได้สะดวกแม้แต่น้อยจนน่ารำคาญ
            เธอตวัดคาซาเนรุลงที่พื้นรัวๆ 2-3 ครั้ง ก่อนที่จะผนึกจิตสังหารสีดำทมิฐฟาดลงตรงจุดที่เธอยืน
เพื่อทำลายคริสตอล!! แล้วก็ตวัดมือเพื่อสร้างเงาที่มีความมืดเข้มข้นสูงโค้งงอจนเป็นเคียวใบมีดติดพื้นสาม
เล่ม จากนั้นก็ตวัดมืออีกครั้งเใบมีดเงาสีดำสนิทรูปร่างเหมือนเคียวอันใหญ่เท่าตัวเธอสามเล่มก็พุ่งแนบพื้น
จนผ่าคริสตอลออกเป็นทางยาว!! ความมืดระดับนี้ต่อให้ควบคุมแสงได้ก็หักเหไม่ได้ง่ายๆแน่นอน!!



AS : ( X-----loooooloooooloooooloooooloooooloooooloooooX )

Str : C
Agi : A ( Katana Sheathed +1 ) ( = S )
Vit : D
Int : E
Dex : B ( FB G.mode -1) ( = C )

stray souls

เมื่อเมเมะได้เริ่มทำลายพื้นที่นั้นเธอก็พบว่าพื้นน้ำแข็งด้านล่างได้ค่อยๆกระจายขึ้นมาพร้อมๆกันแต่ว่ามันไม่ได้ละลายหรือหล่นลงเป็นเศษกลับไปแต่กลายเป็นไอขึ้นมาแทน !! รวมทั้งอากาศรอบๆที่เริ่มค่อยๆเย็นลงทีละนิดๆและแห้งกร้านลงเรื่อยๆจนทำให้เมเมะเริ่มรู้สึกหายใจติดขัดขึ้นมา

ในขณะเดียวกันนั้นทางด้านกลุ่มวิญญาณที่เมเมะได้ใช้โจมตีเข้าไปนั้นดูเหมือนว่าพวกมันจะก่อกวน Ln2 ได้บ้างเช่นกันเพราะเธอไม่สามารถแช่แข็งหรือทำลายมันได้ !! แต่ในขณะเดียวกันนั้นกลุ่มวิญญาณนั่นก็ไม่สามารถเข้าถึงตัวของหญิงสาวได้เลยแม้แต่น้อย !!


            เธอหายใจติดขัด รู้ได้เลยว่าอวัยวะภายในเย็นขึ้นเรื่อยๆมาสักพักแล้วแต่กระนั้น เมเมะก็ไม่สนใจ
เธอใกล้ถึงขีดของวิชาแล้ว จึงได้ตัดสินใจทุ่มเทพลังทั้งหมดไปที่การควบคุมเงาและจิตสังหารของตนเอง!!

            " คูณลิเนีย! นี้จะเป็นการโจมตีครั้งสุดท้ายของชั้นแล้วค่ะ!! "

            จิตสังหารระลอกสุดท้ายพวยพุ่งออกมาจากร่างของเมเมะอย่างรุนแรง แต่คราวนี้จิตสังหารที่
จับตัวเป็นกลุ่มวิญญาณระลอกใหม่นั้นไม่ได้ตามเข้าไปรุมสกำลิเนียด้วย หากแต่มันรวมตัวกันพุ่งกลับ
เข้ามาในร่างของเมเมะเอง!!

            [ - มหาเนตรราชัญ - ] (สูบล็อก)

วูบบ!!

            จังหวะเดียวกันเธอได้ก่อเงาขึ้นมาเป็นเส้นเล็กๆจากหนึ่งเป็นร้อยเป็นพัน เริ่มพันร่างกายของ
ขึ้นเรื่อยๆอย่างรวดเร็ว!! ร่างกายของเธอเริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อยๆจนมีขนาดใหญ่เกือบ 10 เมตร!!จนดูคล้าย
กับจิ้งจอกยักษ์ไร้หาง และยังมีดวงตาที่น่าขยะแขยงอยู่ถึง 8 ดวง แถมยังมีอาวุธประหลาดงอกออกมา
จากร่างกายจนดูราวกับกลายเป็นปิศาจยักษ์อย่างแท้จริง

            เมเมะสบได้พุ่งตัวเข้าไปทั้งๆอย่างนั้นแล้วตวัดมือใหญ่ยักษ์ขูดพื้นเป็นทางยาวจนพื้นดินกระจุย
กระจายไปพร้อมๆกับคริสตันบางส่วนที่พื้น ไอเย็นแห้งๆนั้นได้ทำให้เศษดินแข็งเป็นน้ำแข็งกระจุยกระจาย
พุ่งเข้าใส่ร่างของลิเนียไปด้วย ไม่พอเมเมะยังพุ่งเข้าฟาดฟันกรงเล็บเข้าใส่ลิเนียไปพร้อมๆกับวิญญาณ
และก้อนน้ำแข็งพวกนั้นอย่างหนักหน่วง!!!



AS : ( X-----l-----l-----l-----loooooloooooloooooloooooX )

Str : C
Agi : A
Vit : D
Int : E
Dex : B

กลุ่มน้ำแข็งที่กระจายขึ้นมานั้นได้ระเหยออกไปอย่างช้าๆจนเหลือแต่กลุ่มคริสตอลที่ระยับเต็มไปหมดรอบบริเวณจนทำให้ตอนนี้ภาพที่ปรากฏนั้นเป็นภาพทีเกิดจากการบิดเบือนของของแสงทั้งหมด !!

ในจังหวะนั้นเอง !! ไอเย็นที่เคยระเหยเป็นหมอกไปทั่วบริเวณนั้นก็ได้ค่อยๆอัดแน่นขึ้นเรื่อยๆก่อนที่มันจะได้อัดผลึกลงและแช่แข็งร่างที่ใหญ่และเป็นเป้าหมายได้ง่ายของเมเมะจนกลายเป็นคริสตอลแช่แข็งไปพร้อมๆกันทั้งตัว !! รวมทั้งคริสตอลที่ถูกทำลายจนกระจายเต็มไปหมดในสถานที่นี้ยังทำให้แสงจากไฟป่าและท้องฟ้าตอนนี้เพิ่มความสว่างเข้าไปอีกด้วยจนตำแหน่งที่ปรากฏต่อสายตาทั่วๆไปของหุ่นยนต์สาวในตอนนี้เหมือนกับเงาในกระจกที่ไม่สามารถระบุจุดที่แน่นอนออกมาได้ !!

ทั้งความเย็นและสภาพภูมิศาสตร์รอบๆนั้นได้ค่อยๆกลับมาเป็นปกติเหมือนเดิมก่อนที่จะปรากฏภาพของร่างอันใหญ่โตของเมเมะที่ถูกแช่แข็งไปในคราเดียวเหมือนกับภูเขาน้ำแข็งใต้หมอกไอเย็นบางๆ โดยที่หุ่นยนต์สาวนั้นได้ยืนมองเป้าหมายของเธอด้วยสายตาที่แน่นิ่งและเยือกเย็นเหมือนตั้งแต่ครั้งก่อนต่อสู้อย่างไม่เปลี่ยนแปลง. . .

เปรี๊ยะ !! ภาพที่เมเมะมองเห็นจากภายในออกมานั้นได้ค่อยๆร้าวออกอย่างช้าๆก่อนร่างน้ำแข็งของเธอนั้นจะได้แตกกระจายออกพร้อมๆกับร่างเงาเงาของเธอไปทั่วอย่างรวดเร็ว !! ถ้าไม่ใช่เพราะการดูดกลืนพลังวิญญาณเมเมะอาจจะลุกไม่ขึ้นอีกครั้งแล้วก็เป็นได้

ลิเนีย ดิวซ์ ฟอยส์ : . . .

จากการกระจายออกนั้นแม้สภาพพื้นดินจะยังไม่ถูกแช่แข็งกลับไปเหมือนเดิมแต่มันก็ทำให้อุณหภูมิของสถานที่ต่ำลงอีกครั้ง. . .

เด็กสาวได้สร้างดาบคริสตอลของเธอขึ้นมาอีกครั้งก่อนที่จะได้ค่อยๆเดินเข้ามาใกล้กับเมเมะและชี้ดาบลงมาจากด้านบนในระยะใกล้. . . แต่ที่น่าแปลกไปกว่านั้นก็คือแม้กระทั่งจุดนี้เมเมะก็ยังไม่สามารถสัมผัสได้ถึงจิตสังหารของเป้าหมายเลยแม้แต่นิดเดียว. . .


เต็มแล้ว
เจ้าหญิงลีน่า V.3
เจ้าชาย~!
โพสต์ 4-11-2013 22:23:32 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tesstrossa เมื่อ 7-11-2013 09:32






            " ............ "

            เมเมะได้ก้มหน้านิ่งๆระหว่างที่คมดาบจ่อไหล่อยู่นั้น เหมือนกับว่าเธอกำลังจะยอมแพ้..แต่ทว่า

            " งี้นี้เอง.. เป็นอย่างนี้เองหรอกเหรอคะ... "

            เธอได้ยิ้มออกมาบางๆจากนั้นก็กลั้นหายใจแล้วตะหวัดดาบขึ้นด้วยเทคนิคบิดข้อมือ

เคร้ง!!

            ตึก..! เมเมะปัดดาบคริสตอลของฝ่ายตรงข้ามแล้วกระโดดทิ้งระยะห่างอีกครั้ง จากนั้นก็ตั้งท่า
พร้อมสู้แต่ว่า..

            " คนที่เก่งกว่านั้น ชั้นเจอมาเยอะค่ะ แต่คนที่[ไร้เทียมทาน]น่ะ ชั้นคิดว่าไม่น่าจะมีอยู่จริงหรอกนะคะ "

            จังหวะนั้น เมเมะได้ทอดสายตามองข้ามสาวน้อยตรงหน้าออกไปรวมถึงบริเวณรอบๆราวกับต้อง
การมองทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในการต่อสู้ครั้งนี้ให้ออก

            " ชั้นไม่ชอบถูกปิดตาในที่มืด* แบบนี้เลยจริงๆค่ะ... "



AS : ( X-----l-----l-----l-----loooooloooooloooooloooooX )

Str : C
Agi : A ( Katana Sheathed +1 ) ( = S )
Vit : D
Int : E
Dex : B

ดาบน้ำแข็งของเธอนั้นได้ถูกฟันจนกระจายแตกออกไปอย่างง่ายดายทั้งเล่ม !! เรื่องทักษะของเชิงดาบเมเมะอาจจะมีความสามารถที่มากกว่าแต่. . .

หญิงสาวหุ่นยนต์นั้นยังคงนิ่งเงียบเหมือนกับน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย. . . ไม่นานนักเธอก็ได้สร้างดาบของเธอขึ้นมาอีกครั้งจากความเย็นที่กระจายออกมาเมื่อครู่นี้

ลิเนีย ดิวซ์ ฟอยส์ : . . .

อากาศรอบๆด้านเริ่มจับตัวเย็นอีกครั้งทำให้อากาศในระยะใกล้ๆนี้เริ่มที่จะใช้การไม่ได้อีกรอบนึง เธอคงจะไม่มีนิสัยการพูดคุยเหมือนกับอีกคนในร่างของเธอและสนใจแค่เหตุการณ์ทีเกิดขึ้นในตอนนี้เท่านั้น

ไม่มีการเอื่อยรอแต่อย่างใด !! เธอได้กุมร่างของเมเมะไว้อีกครั้งแต่คราวนี้น้ำแข็งรอบๆมันกลับบางเสียจนแค่เมเมะลุกขึ้นชนนั้นมันก็อาจจะแตกกระจายออกได้เป็นเสี่ยงๆไปเลย. . .

สิ่งที่เมเมะเห็นนั้นคือคริสตอลที่เชื่อมอยู่ภายใต้น้ำแข็งแห้งที่เธอสร้างขึ้นภายใน. . . เมื่อเมเมะลุกขึ้นนั้นมันก็ทำให้น้ำแข็งแห้งที่ระเหยตัวออกกระจายตัวแทนที่ออกซิเจนและก่อให้เกิดอากาศที่แห้งและทำให้เมเมะหายใจติดขัด รวมทั้งคริสตอลภายในน้ำแข็งนั้นไม่ได้แตกออกแต่อย่างใดหากแต่มันได้ตกกระจายลงใส่กลุ่มน้ำแข็งแห้งที่ยังไม่แตกออกและทำให้น้ำแข็งเหล่านั้นระเหยออกในขณะที่กลุ่มคริสตอลนั้นไม่ได้หายไปไหนเลยแม้แต่น้อยตั้งแต่แรกแล้ว

ความเย็นในอากาศที่ทำปฏิกริยาในไอน้ำในอากาศหลังจากที่ออกซิเจนได้ถูกก๊าซจากน้ำแข็งแห้งไล่ไปหมดนั้นทำให้การควบคุมน้ำแข็งเพรียวในที่นี้ทำได้ไม่ยากเลย. . . ไนโตรเจนเหลวที่ Ln2 ใช้ตอนแรกนั้นเป็นแค่พลังทดแทนเพื่อที่จะช่วยเธอเรื่องพลังงานพื้นฐานเท่านั้น รวมทั้งมันยังทำให้การสร้างน้ำแข็งแห้งจากก๊าซคาร์บอนในอากาศที่เหลือแค่น้ำกับคาร์บอนนั้นได้ง่ายขึ้นด้วย เพราะไนโตรเจนเหลวนั้นมีส่วนประกอบของไนโตรเจนอยู่ด้วยการที่มันแตกออกนั้นทำให้ก๊าซไนโตรเจนได้กระจายออกไปรอบพื้นที่และไล่ที่ออกซิเจนออกไปอีกเช่นกันทำให้ความเย็นนั้นก่อตัวได้เร็วขึ้นจากคาร์บอนที่เหลืออยู่รอบๆ

เมื่อเมเมะได้ทำลายพื้นที่นั้นมันทำให้คริสตอลทั้งหมดกระจายออกไปทั่ว และ ผลึกน้ำแข็งทั้งหมดที่ปนด้วยนั้นยิ่งทำให้การเกิดภาพลวงง่ายขึ้นไปอีก เมื่อมาถึงจุดนี้แล้วเมเมะน่าจะพอเข้าใจได้ว่า Ln2 นั้นสาามารถควบคุมและสร้างน้ำแข็งได้ แต่เธอก็ไม่เคยใช้คริสตอลโดยตรงเลยแม้แต่ครั้งเดียวนอกจากจุดที่เธอสัมผัสโดยตรงหรือผ่านน้ำแข็งของเธอเท่านั้น ( สร้างพื้นน้ำแข็งขึ้นจากรอบตัวและเคลือบด้วยคริสตอล , ดาบน้ำแข็งจากมือตัวเอง , แช่แข็งและหุ้มด้วยคริสตอล )

รวมทั้งในการต่อสู้นั้นยิ่งทำลายน้ำแข็งของเธอมากขึ้นก็จะยิ่งเสียเปรียบมากขึ้นเพราะทั้งความเย็น น้ำแข็ง และคริสตอลจะกระจายออกไปทั่วบริเวณและกว้างขึ้นเรื่อยๆ แต่ถ้าสู้ต่อไปนานๆในระยะใกล้อากาศและความเย็นที่คงเหลือก็จะทำร้ายฝ่ายตรงข้ามจากภายในแทนตลอดเวลา. . .

หุ่นยนต์สาวยังคงยืนนิ่งๆหลังจากที่ให้เมเมะได้ลุกขึ้นตั้งหลักอีกครั้งหลักจากที่เธอได้ตอบเมเมะอย่างเงียบๆไปด้วยทักษะเล็กๆของเธอเมื่อครู่นี้แล้วโดยที่ไม่เอ่ยอะไรออกมาแม้แต่น้อย. . .


            " ..ฟู่ "

            เมเมะหายใจออกเป็นควันสีขาวแล้ว และเธอก็รู้สึกเหนื่อยขึ้นมาแล้ว แต่ทว่า
การดวลกันครั้งนี้เธอก็แพ้ไม่ได้เช่นกัน

            ' ไม่โจมตีเข้ามางั้นหรือคะ.. งั้น.. '

            เมเมะเดินถอยหลังช้าๆ จากนั้นจึงเป็นฝ่ายเปิดฉากโจมตีอีกครั้ง!

วูบบบ!!

            ด้านหลังของเธอ มีเงาขนาดใหญ่ก่อตัวกันเป็นรูปใบพัดโครงสร้าง
คล้ายกังหันลม มันได้ค่อยๆหมุนใบพัดอย่างแรงเพื่อพัดกระแสลมกลับไปทาง
เด็กสาวตรงหน้าให้หมด ไม่พอกระแสลมด้านหลังยังคงดูดลมร้อนจากทะเลทราย
เข้ามาในพื้นที่ต่อสู้อีกด้วย!

            " จะว่าไป มีคุณสู้อยู่คนเดียวงั้นรึคะ? ชั้นไม่อยากถูกสอนมารยาทจากคน
ที่หลบอยู่ข้างหลังคนอื่นหรอกนะคะ "

            เมเมะจงใจพูดเหน็บแหนม พลางควบคุมพัดลมเงายักษ์ด้านหลังแล้วตั่งท่า
ดาบรอรับมือการโจมตี



AS : ( X-----l-----l-----l-----loooooloooooloooooloooooX )

Str : C
Agi : A ( Katana Sheathed +1 ) ( = S )
Vit : D
Int : E
Dex : B

เคร้งงง !! เสียงกลุ่มคริสตอลที่ถูกควบคุมไว้อย่างดีรวมทั้งน้ำแข็งนั้นได้ตกหล่นกระจาดเทใส่กันอย่างไม่เป็นท่าพร้อมกับร่างของ Ln2 ที่ดูเหมือนจะถูกสลับตัวชั่วขณะ(?)ซะอย่างนั้น

ลิเนีย สตาร์ล้อค แมกนิฟิเซีย : วะ- ว่ายังไงนะคะ !! เราเป็นแกนหลักของร่างเชียวนะ !! หาว-

ดูเหมือนว่าร่างของเธอจะรีบถูกสับเปลี่ยนอีกครั้ง พร้อมกันนั้นพื้นรอบๆตัวเธอก็ได้กลายเป็นน้ำแข็งขึ้นอีกรอบและถูกแบ่งชั้นระหว่างน้ำแข็งแห้งและคริสตอลไปพร้อมๆกัน !! ทำให้กระแสลมของเมกะนั้นไม่ส่งผลกับน้ำแข็งที่บนพื้นและไม่สามารถเข้าใกล้ในบริเวณได้ด้วยเช่นกันเพราะน้ำแข็งด้านล่างจะกระจายขึ้นมาได้ทุกเมื่อ

ลิเนีย ดิวซ์ ฟอยส์ : . . .

กระแสลมที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วนั้นทำให้อากาศที่เต็มไปด้วยคาร์บอนและไนโตรเจนเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วและเกิดระเบิดออกอย่างรุนแรง !! แต่กลุ่มอากาศที่ไม่มีออกซิเจนอยู่นั้นจะอยู่ส่วนทางของ Ln2 เสียมากกว่าทำให้จุดที่เธอยืนอยู่นั้นมีแต่กลุ่มควัญฟุ้งเต็มไปหมด !!

ควับ !! ร่างของหุ่นยนต์สาวได้ปรากฏขึ้นมาอีกครั้งในจังหวะนี้ก่อนที่เธอจะได้แตะลงที่ตัวของเมเมะด้วยมือของเธอและเริ่มแช่แข็งขึ้นอีกครั้ง !! แต่ด้วยความเร็วของเมเมะแล้วทำให้เธอสามารถหลบออกมาได้อย่างหวุดหวิดจนช่วงหวัไหล่ของเสื้อชั้นนอกของเมเมะนั้นได้แข็งตัวขึ้นจากการกัดของน้ำแข็งแห้งเมื่อครู่. . .

ไม่รอช้า Ln2 ได้สร้างพื้นที่น้ำแข็งขึ้นมายังจุดเดิมอีกครั้งนึงเพื่อสร้างพื้นที่ของเธอขึ้นมาอีกครั้ง


            " ....ดูเหมือนพวกคุณนี้ไม่ค่อยจะทำงานร่วมกันเลยนะคะ "

            เมเมะหัวเราะแห้งๆ. เธอสลายพัดลมยักษ์ทิ้งเพราะดูเหมือนมันจะกลายเป็นดาบสองคมไปแล้ว

            [ คาไมทาจิ ] x1

            " ขอโทษที่พูดจาอวดดีนะคะ แต่แม้ต้องสู้จนกว่าจะเหลือแขนแม้สักข้างชั้นก็ต้องเอาชนะและ
เอาคุณมาเป็นพวกให้ได้ "

            เมเมะฟันรังสีดาบธรรมดาๆออกไปจากนั้นก็สั่งวิญญาณอาฆาตให้เข้าไปพัวพันกับลิเนียไว้ แล้ว
ใช้เงาของตนเองยืดอ้อมไปจับปืนที่อยู่ที่พื้นแล้วก็ส่งกลับมา

หมับ!

            -:- คาซาเนรุ Drawned Style
            -:- Flameberg Blade mode

            " อะ เมื่อกี้ชั้นพูดให้คุณฟอยส์ฟังหรอกนะคะ ไม่ได้บอกคุณแมกนิฟิเซียหรอกนะ~ "

            เธอไม่รู้ว่าลิเนียเบื้องหน้าฟังอยู่รึเปล่า เมเมะเธอแค่แหย่เบื้องหลังเล่นเท่านั้น จากนั้นเมเมะก็ปรับ
ลมหายใจให้เป็นจังหวะจนจิตใจนิ่งสงบ เพื่อเปลี่ยนรูปแบบการโจมตี
            ถ้าสกิลไม่สามารถคุมเกมได้แล้วก็มีแต่ต้องใช้ความสามารถของตนเองเท่านั้น เธอจึงเตรียมรอ
รับการโจมตีด้วยวิชาดาบและวิชาต่อสู้ระยะประชิดที่เธอผสมผสานเข้ากับวิชาดาบของเธอ



AS : ( X-----l-----l-----loooooloooooloooooloooooloooooX )

Str : C
Agi : A
Vit : D
Int : E
Dex : B ( F.B. blade mode +1 ) ( = A )

stray souls

ลิเนีย ดิวซ์ ฟอยส์ : . . .

เธอได้สดุดนิ่งไปอย่างเงียบๆพักนึงเมื่อได้ยินเมเมะเอ่ยออกมาเช่นนั้นจนทำให้คมดาบของเมเมะเกือบจะโดนเข้ากับร่างของเธอเสียแล้ว. . . ถ้านั่นไม่ใช่ร่างลวงตาล่ะก็. . .

กึก !! ถึงดูเหมือนว่าเธอกำลังจะเข้าโจมตีนั้นแต่ร่างของเธอก็กลับหยุดชะงักลงอีกครั้งเสียก่อนอีกครั้งนึง ?! คงจะเป็นลิเนียที่ถือวิสาสะสลับร่างไป-มาอีกแล้วแน่ๆ

ลิเนีย สตาร์ล้อค แมกนิฟิเซีย : คิดอะไรของเธอแบบนั้นน่ะ !! บนโลกนี้เรา "ลิเนีย สตาร์ล้อค แมกนิฟิเซีย" คนเดียวเท่านั้นที่เธอจำเป็นต้องรับฟัง !! และเราจะไม่ยอมยกโทษให้เธอแน่ๆถ้าเธอแพ้ยัยเด็กเปี๊ยกคนนั้นนะ !! . . . กรี๊ดดดด !!

ดูเหมือนว่าเธอจะพูดกับตัวตนของเธอที่อยู่ในร่างอีกคนนึงด้วยการใส่อารมณ์ที่ค่อนข้างจริงจังจนลืมระวังตัวไปถึงการโจมตีด้วยกลุ่มวิญญาณของเมเมะที่อยู่รอบๆจนร่างของ Ln2 นั้นโดนกลุ่มวิญญาณจำนวนนึงโจมตีเข้าใส่เสียแทน !!

เหมือนกับว่ากลุ่มวิญญาณนั่นจะส่งผลกับร่างนั้นแค่ชั่วขณะเท่านั้น !! แต่ทันทีที่ร่างกายได้ถูกสลับกลับมาอีกครั้งก็เหมือนกับว่าสภาพของจิตใจ ความรู้สึก ต่างๆจะได้ถูกลบเลือนออกไปหมดจนเหลือแต่ความหนาวเหน็บและเยือกเย็นของหญิงสาวด้านหน้าเท่านั้น

การต่อสู้ได้เริ่มดำเนินอีกครั้งเมื่อบทสนทนาได้จบลง !! เมเมะที่รักษาระยะไว้นั้นได้ถูกโจมตีเข้าใส่ด้วยเกล็ดน้ำแข็งขนาดกลางจำนวนนึงซึ่งเมเมะนั้นก็สามารถป้องกันไว้ได้ไม่ยากนัก. . . แต่ในขณะเดียวกันนั่นเอง !! โล่เงาบางส่วนของเธอก็ได้เปิดช่องโหว่ออกจากแสงสะท้อนเล็กๆทีเกิดขึ้นหลังรับการโจมตีนั่นจนทำให้เศษน้ำแข็งที่แตกออกจากการโจมตีได้กระจายเข้ามายังตัวของเมเมะอีกครั้ง !!

แต่เมเมะเองที่ได้พยายามใช้พลังของเธอช่วยเหลือนั้นได้หลบการโจมตีนั่นออกได้อย่างหวุดหวิดทำให้ไม่มีน้ำแข็งเกาะบนจุดเนื้อหนังของเธอแม้แต่น้อย รวมทั้งเธอเองยังสามารถมองเห็นการโจมตีเมื่อครู่ได้คร่าวๆด้วยเช่นกัน !! ปลายแหลมของเกล็ดที่บางเมื่อกระทบกับโล่แล้วจะแตกออกทำให้คริสตอลด้านในกระจายออกมากระทบกับเกราะเงาที่เธอได้สร้างป้องกันจนเกิดเป็นช่องโหว่ขึ้น รวมทั้งส่วนด้านหลังของคริสตอลที่มีความหนาแน่นกว่าด้านหน้าโจมตีเข้ามาอย่างต่อเนื่องแทน ทั้งมันยังทำให้เศษน้ำแข็งจากหัวปลายแหลมที่กระจายออกนั้นกระจายเข้ามาด้วยเช่นกัน !!

เกล็ดน้ำแข็งเรียวยาวเมื่อครู่นี้คงจะเป็นแค่การลองเชิงของเธอเท่านั้น. . . เพราะแม้ว่าจะโดนการโจมตีเมื่อกี้นี้ก็ไม่อาจจะสร้างบาดแผลฉกรรจ์ได้จากเพียงคมน้ำแข็งเล็กๆนั่น. . .


จะเต็มแล้วขึ้นใหม่เลยจ้า
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | สมัครสมาชิก

รายละเอียดเครดิต

รายชื่อผู้กระทำผิด|โทรศัพท์มือถือ|รูปแบบข้อความล้วน|Otaku Fever Fansite

GMT+7, 17-10-2021 16:24 , Processed in 0.103036 second(s), 22 queries .

Powered by Discuz! X3.2 R20150609, Rev.38

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้