Otaku Fever Fansite

 ลืมรหัสผ่าน
 สมัครสมาชิก
ค้นหา
ดู: 1175|ตอบกลับ: 8

[Play] Legend Kingdom

[คัดลอกลิงก์]
ราชินีงู
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tourt0ur เมื่อ 1-9-2014 00:11

Jack
เริ่มที่เมือง Dunbarton


Pharis
เริ่มที่เมื่อง
Tir Chonaill


Phanlax
เริ่มที่เมือง Tara


Eillia
เริ่มที่เมือง Emain Macha
แมวบ้า
โพสต์ 31-8-2014 22:38:29 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tourt0ur เมื่อ 6-9-2014 22:26

Pharis



AP 20




". . . . . . " พาร์ริช ยืนอยู่กลางเมืองอันแสนวุ่นวาย พร้อมกับคิดว่าเขาควรจะทำอย่างไรต่อไปดี

"อย่างน้อย เราก็ควรจะหาอะไรทำก่อนแล้วกัน" แล้วเขาก็เดินเข้าไปใน โรงเตียม ในเมืองแล้วคุยกับเถ้าแก่ในนั้น

ในร้านที่จะไม่ค่อยมีใครมาใช้บริการมีเอลฟ์สาวทำหน้าที่เป็น PR ประจำอยู่ที่เคาเตอร์


??? : มีอะไรใช้ช่วยหรือคะ  อ้าวคุณก็เป็นเอลฟ์เหมือนกันหรอคะ

เธอถามเด็กหนุ่มด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม


พาร์ริช ทำหน้าประหลาดใจเล็กน้อย เขาไม่นึกว่าจะมาพบกับพวกเดียวในที่แห่งนี่

"จริงๆแล้ว ผมมาหาข้อมูลอะไรสักหน่อยนะ"

"แถวนี่ พอจะมีงานอะไรให้ผมทำมั้ย? แล้วก็จะเรียกจำพวกการแล่สัตว์ได้ที่ไหนรึ?"


??? : เอ........ งานหรอคะ
ตัวประกอบ A : น้องน้ำแก้งดิ๊
??? : ค่ะๆ ซักครู่ค่ะ

ไม่ทันที่เอลฟ์สาวจะตอบอะไร ได้มีลูกค้าสั่งของเธอจึงต้องไปบริการก่อน พอเธอเดินเอาน้ำไปเสิร์ฟก็ถูกลูกค้าลวนลาม

??? : ว๊ายย!!
ตัวประกอบ A : อะไรกันทำมาเล่นตัว เป็นแค่เอลฟ์ขยะแท้ๆ

ชายคนนั้นต่อว่าเธอพลางลวนลามต่อไปเธอได้แต่น้ำตาคลอ ไม่กล้าตอบโต้อะไร ด้วยเหตุผลบางอย่าง


"เฮอ. . . " พาร์ริสหี่ยตามองสิ่งที่เกิดขึ้น

"เพราะอย่างงี้ และนะ ถึงได้ไม่อยากเข้ามาในเมืองมากนัก"

แล้วเขาก็เดินตรงไปที่ตัวประกอบ A แล้วใช้มือ ข้างนึงจับมือที่กำลังลวนลามอยู่นั้น

"นี่ คุณลูกค้า มันนอกเหนือการงานไปหน่อยนะ" เขาพูดพร้อมกับส่งสายตาดุดัน ไปที่ตัวประกอบ A

ตัวประกอบ A : แล้วแกยุ่งอะไรด้วยว่ะ  อ๋อ เป็นขยะเหมือนกันนี่เอง

เพราะเสียงที่ดังขึ้นทำให้ลูกค้าคนอื่นๆเริืมหันมามองว่าเกิดอะไรขึ้น ชายคนนั้นจึงรีบหนีไป ส่วนทางเอลฟ์สาวได้พาเด็กหนุ่มเข้าไปหลังร้าน

??? : ขะขอบคุณมากนะคะ  อีก! ดิชั้นกลัวมากๆเลยค่ะ  

เธอขอบคุณแล้วยิ้มให้ทั้งๆที่ยังมีน้ำตาอยู่


"นี่คงจะไม่ใช้ครั้งแรกสินะ" พาร์ริช พูดพร้อมกับทำหน้าช่วยไม่ได้

"เมืองนี่มันกลายเป็นแบบนี่ตั่งเมือไรกัน"

"ช่างน่าเบื่อเสียจริงๆ"

??? : อย่าไปโทษพวกเค้าเลยค่ะ สาเหตุมันเกิดเมื่อ1000ปีที่แล้วนะคะ คิดว่าแปลกมั๊ยล่ะคะ ทั้งๆที่โลกแห่งนี้มีทั้งมนุษย์ เอลฟ์ และคนยักษ์ อยู่ แต่ทำไมพวกปิศาจถึงยึดครองได้อย่างง่ายดาย เพราะว่าเผ่าพันธุ์เอลฟ์คอยชวยอยู่ยังไงล่ะคะ

เมื่อพูดจบสายลมได้พัดผ่านมาด้วยความแรง ช่างเป็นความจริงที่น่าตกใจของชายหนุ่ม


"หืม~ นับว่าเป็นเรื่องที่น่าสนใจอย่างมากเลยที่เดียว" พาร์ริชเริ่มสนใจ สิ่งที่หญิงสาวผู้นี่ได้พูดออกมา

"แต่ที่เราจะพูดคุยกันมากกว่านี่ ชวยบอกชื่อของเจ้ามาหน่อยได้"

"ข้ามีนามว่า พาร์ริช" แล้วเขาก็เริ่มแนะนำตัวก่อน

ลูน่า : อุ๊ย ขอโทษที่เสียมารยาทค่ะ ชั้น ลูน่า ค่ะ

ก่อนที่ลูน่าจะพูดจบก็ได้มีศรพุ่งมายังทั้งคู่


"ว้าว. . . " พาร์ริชร้องขึ้นอย่างประหลาดใจ ถึงแม้เสียงเขาจะดูไม่เหมือนเลยก็ตาม

"คร่าวนี่อะไรอีกละเนี้ย" แล้วเขาก็เริ่ม มองศรที่พุ่งมานั้น ก่อนที่จะหยิบจานแถวนั้นมากันศรนั้น

"ถ้ายิงคนอื่น แล้วแสดงตัวด้วย จะดีมากเลยนะครับ" เขาพูดตอบกลับไป

??? : กับพวกเอลฟ์อย่างแก2ตัวน่ะ ไม่มีค่าพอให้ข้าแสดงตัวหรอก

คราวนี้ลูกศรติดไฟพุ่งมาหาทั้งคู่อีกครั้ง


"1คำก็เอลฟ์ 2คำก็เอลฟ์ ข้าละเบื่อพวกมนุษย์แบบเจ้าเสียจริงๆ" เขากล่าวตอบกลับ

แล้วพาร์ริชก็ก็ได้ ถีบโต็ะแถวนั้นให้ล้มลงเป็นที่กำบังก่อนที่จะ พาลูน่า ก้มลงแอบตรงนั้น

"อีเรื่อง แบบนี่คงไม่ได้เกิดขึ้นทุกวันสินะ" เขาหันไปพูดกัน ลูน่าอย่างเซงๆ

แล้วเขาก็หยิบะนูของเขาขึนมาเตรียมไว้ แล้วซุ่มรอดูต่อไป

ไฟได้ลุกติดโต๊ะตัวที่ใช้กำบังจนร้อนขึ้นเรื่อยๆ

ลูน่า : พวกกลุ่มต่อต้านเอลฟ์คงเดินทางมาพักที่เมืองนะค่ะ ดูเหมือนคุณจะยิงธนูเก่งสินะคะ นี่ค่ะ

ลูน่าได้ยื่นลูกศรให้

ลูน่า : ศรนี้เป็นศรพิเศษค่ะมันทำจากสะเก็ดดวงจันทร์ อาบแสงจันทร์เอาไว้ด้วย

[ได้รับลูกธนูแสง x 10]


"กลุ่มต่อต้านเอลฟ์ ข้าว่าก็น่าตกใจแล้วนะ" พาร์ริชพูดพร้อมค่อยๆหันหาหยิบลูกธนู

"นั้นคือ เธอไปเอาของแบบนี่มาจากไหนเนี้ย" แล้วเขาก็ทำหน้าไม่น่าเชื่อนิดๆ

"แต่เอาเถอะ" แล้วเขาก็เอาเท้าทั้ง 2 ข้างยันโต็ะไว้

"จะไปกันแล้วนะ" แล้วเขาถีบโต็ะออกไปอย่างแรง ในทิศทางศรพุ่งออกมา

แล้วถือธนูเตรียมพร้อม สิ่งที่จะพุ่งออกมา

ลูน่า : ตระกูลชั้นใช้เวทย์มนต์ได้ค่ะ ปกติท่านแม่ห้ามแต่ดูเหมือนเป็นเหตุสุดวิสัย

พอชายหนุ่มถีบโต๊ะออกมาก็ต้องตกใจเมื่อมีลูกไฟขนาดย่อมๆพุ่งมาติดๆ
water wall
น้ำจากแถวๆนั้นได้ก่อตัวเป็นกำแพงกันลูกไฟเอาไว้ได้พอดี

ลูน่า : จังหวะนี้แหละค่ะยิงเลย ศรอันนั้นจะส่องแสงสว่างในที่มืดได้น่ะค่ะ


"เอ้า ยิงก็ยิง" แล้วพาร์ริช ก็เริ่มยิงศรออกไปยัง ทิศที่ลุกไฟลอยมา

"คงต้องโดนบ้างและน่า" เขากล่าวขณะยิงออกไป

ลูกธนูได้พุ่งเข้าไปในตรอกที่แสงอาทิตย์เข้าไม่ถึง
เคร้ง
ถึงมันจะถูกปัดได้แต่มันได้ส่องแสงสวางจนทำให้เห็นร่างของชายคนหนึ่ง


??? : มันเห็นหน้าเราจนได้ มันต้องตามไปทำร้ายครอบครัวข้าแน่

ชายคนนั้นค่อยๆเดินออกมากลางแจ้ง แล้วก็มีเสียงผู้หญิงดังออกมาจากต้นไม้

??? : เราก็จัดการมันตรงนี้เลยสิ


หญิงสาวได้เล็งธนูที่หุ้มด้วยสายฟ้ามายังพาริช

ลูน่า : สถานะการดูท่าไม่สู้ดีแล้วค่ะ

เธอพูดพลางดึงกิ๊บติดผมออก กิ๊บนั้นได้กลายเป็นคันธนู
[สามารถขอลูกธนูธาตุต่างๆได้จากลูน่า]


- Master Mind

"เดียวๆ เราจะเจรจากันซะหน่อยไม่ได้รึ?" พาร์ริชได้ยืนข้อเสนอให้กับคู่หูแปลกหน้านั้น

"นี่. . . ลูน่า ของลูกธนูแรงๆสัก หน่อยสิ" เขาแอบกระซิบบอกลูน่า อย่างแนบเนี้ยน

"สู้กันในที่แบบนี่ เดียวจะเกิดเรื่องเปล่าๆ" เขาเริ่มพูดต่อหวังสงบศึก

//แอบ - Lock On ใส่ผุ้ชายไว้

[ได้รับลูกธนูอดาแมนเที่ยม]

??? : ข้าไม่เจรากับพวกก่อการร้าย (เจ้าพวกที่ร่วมมือกับปิศาจอย่างพวกเอลฟ์ต้องหายไปให้หมด)

นักดาบในชุดเกราะเตรียมตั้งท่า

ลูน่า : แปลกมากนะคะ ปกติคนพวกนี้จะตามล่าแต่พวกเอลฟ์ที่มีหลักฐานชัดเจนว่าทำไม่ดีไว้ หรือว่าคุณ?? คงไม่มช่มช่ไหมคะ

ลูน่าหันมามอง


"โอเค" พาร์ริชตอบรับสั่นๆ พร้อมปล่อยศรอดาแมนเที่ยม เข้าในใส่ผู้ชายคนนั้นทันที่แล้วสบโอกาศนั้น หลบเข้ากำบัง พร้อมกับซุมดูต่อไป

"ส่วนคำถามเมือกี่" เขาเริ่มหันมตอบลูน่าอีกครั้ง

"อยากจะบอกว่าแล้ว จริงๆแล้วข้าพึงรู็เรื่องว่าเผ่าพันธุ์ตัวเองมีสภาพแบบนี่เมือตะกี้นี่เอง" เขาตอบกลับไป พร้อมกับทำหน้าราวกับว่าตัวเองพึงออกมาจากะลา

"อ้อ แล้วก็ลูกธนูไว้อีกสักนิดก็ดีนะ สงสัยว่าคงไม่จบง่ายๆเสียแล้ว"

ลูกธนูที่พาริชยิงออกไปพุ่งเข้าตรงที่หัวอย่างพอดีแต่มันถูกเบี่ยงวิถีไปโดนแขนแทน

??? : บ้าน่าทำไมดาบข้าฟันไม่ได้
??? : ถอยออกมา
Arrow Rain
นักธนูสาวบอกให้นักดาบหลบออกมาแล้วได้ระดมยิงด้วยลูกธนูหลายสิบดอกลงมายังที่พาริชและลูน่าหลบอยู่
Strom Shoot
ลูน่าได้ยิงลูกธนูจำนวนมากออกไปสกัดได้อย่างทันเวลา

ลูน่า : ถ้ายังอยู่ในนี้เราเสียเปรียบค่ะ ชั้นจะคุ้มกันให้คุณเข้าไปจัดการนักธนูค่ะ ไม่ต้องห่วงนักดาบนั่นเค้าจะโจมตีไม่ได้เพราะลูกธนูของชั้น

[ได้รับลูกธนูx20]


"รบกวนด้วยนะ" พาร์ริชตอบรับสั่นๆ พร้อมกับวิ่งออกไปจากกำบัง แล้วระดมยิงธนูพร้อมกับวิ่งเข้า ใส่นักธนูสาวคนนั้น

"ถ้าขอสงบศึกตอนนี่ ยังจะทันมั้ย?" เขาเอ่ยถามขึ้นมาในขณะที่กำลังทำการโจมตีไปพร้อมๆกันด้วย

-ถ้าเข้าระยะประชิดสำเร็จ ให้ใช้Style Change แล้วต่อด้วยLock On
-ถ้าไม่สำเร็จ ให้ยิงะนูนัดสุดท้ายจากระยะนั้นด้วย Piercing shots

เด็กหนุ่มอาศัยจังหวะเข้าไปประชิดตัวนักธนูสาวและทำให้ได้เห็นสายอะไรบางอย่างยาวๆต่อออกจากท้ายทอยของสาวคนนั้น
[เสียงในใจ] (ช่วยด้วย)

[event]
[ช่วยหญิงสาวนักธนูและนักดาบหนุ่มให้ได้ภายใน 3 เทิร์น]


". . . . . แล้วไอ้นั้นมันคืออะไรดีละ" แล้วพาร์ริช ก็ตัดสินใจเปลียนไปจับล็อกนักธนูสาวคนนั้น ไว้แทน

"นี่!! ไอสายยาวๆ ที่ต่อออกจากคอ ของยัยนี่มันอะไรกัน!!" เอาตะโกนถามลูน่า ที่ขณะที่มองหาต้นตอของสายไปด้วย

"ตัดทิ้งเลยได้มั้ย?" เขาถามต่อ

[เหลืออีก 2 เทิร์น]
ลูน่า : สายอะไรนะ หรือว่า

ขณะที่เด็กหนุ่มมองตามไปยังต้นต่อของสายก็พบว่ามันบรรจบทิ้งกันก่อนจะถูกโยงขึ้นไปบนหอระฆัง

ลูน่า : ตัดเลยไกลอย่างนี้ชั้นยิงไม่ถึง


"โอเค" พาร์ริชตอบรับ พร้อมกับดวงดาบของเค้าตักสายที่คอของ นักธนูหญิงนั้นทิ้งซะ

"ต่อไปก็" แล้วเขาก็หยิบธนูขึ้นมาเล็งที่สายอีกอันที่อยูที่ คอของนักดาบชาย

"ระยะนี่ไม่น่าพลานหรอกนะ" แล้วเขาก็ปล่อยศรหวังตัดสายอีกนั้นทันที่

[เหลืออีก 1 เทิร์น]
ใช่ระยะแค่นี้ไม่มีทางที่ชายหนุ่มจะยิงพลาด เมื่อสายหลุดออกจากท้ายทอยทั้งคู่ก็หมดสติไป ลูน่าจึงเดินเข้ามาหาพร้อมกับเก็บคันธนูไปเป็นกิ๊บตามเดิม

ลูน่า : Puppetmaster  เป็นฝีมือมันไม่ผิดแน่

[Event Pass]
- Lock On rank up F>E
- Thunder bow


"Puppetmaster?" พาร์ริชพูดทวนขึ้นอย่างสงสัย

"สงสัยคงต้องคุยสักหน่อยแล้วละนะ" แล้วเขาก็พูดต่อ

"แต่ก่อนอื่น" แล้วเขาก็หันไปมอง คู่หู ที่พึงจะสลบไป

"เราควรจะจัดการกับ 2 คนนี่ก่อนนะ" แล้วเขาก็จัดแจ้งขนทั้ง 2 คนนั้นเข้าไปยังด้่านหลังโรงแรมที่เขาพึงจะออกมา

"อย่างน้อย ก็น่าจะรู้อะไรบ้าง. . . . มั้ง"

ลูน่าได้แต่ทำหน้าเศร้า ทันใดนั้นร่างของคนทั้งสองได้ค่อยๆสลายราวกับเป็นฝุ่น ก่อนี่ร่างทั้งคู่จะสลายไปอย่างสมบูรณ์พาริชได้ยินเสียงจากใจของทั้งคู่ว่า "ขอบคุณ"

ลูน่า : ผู้ที่ถูกควบคุมยิ่งนานวันวิญญาณจะถูกทำลายและเมื่อวิญญาณถูกทำลายร่างก็จะสลายไปด้วย ดูท่าพวกเค้าคงถูกควบคุมมานานพอสมควรล่ะ

อยู่ดีดีลูน่าก็เดินเข้ามากอดเด็กหนุ่มแล้วกระซิบข้างหูว่า

ลูน่า : วันนี้นายเหนื่อยมามากแล้วพักซักหน่อยเถอะ


". . . . . . . " พาร์ริชมองร่างของคนทั้งสอง อย่างเงียบๆ และไม่แสดงสีหน้าใดๆออกมา

"อืม~" เขาร้องออกมาด้วยเสียงที่ดังกว่าปกติเล็กน้อย พร้อมกับบิดขี้เกียจไปมา

"เราก็ ไปหาอะไรกินอะไรเถอะ" เขาหันไปชวนลูน่า ราวกับว่าเหมือนไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นมาก่อน

"แต่เธอคงต้องเลียงข้าไปก่อนละนะ. . . ."

ลูน่า : ได้ค่ะ

เธอยิ้มยืนดูพาริชเดินนำออกไปโดยที่ไม่รู้ตัวว่าตัวชายหนุ่มเองนั้นได้มีเส้นเอ็นออกมาจากคอด้วยเช่นกัน


"เป็นอะไรไป ถ้าเธอไม่นำข้าก็ไม่นรู้หรอกนะว่าจะไปไหน" พาร์ริชหันไปพูดกับลูน่า เพราะว่าเห็นเธอยืนอยู่กับที่

"มีอะไร อย่างนั้นรึ" เขาถามย้ำอีกครั้ง

ลูน่า :  อ๊ะ จริงด้วยสิคะ ลืมไป

เธอสะดุ้งเล็กน้อยก่อนพาเด็กหนุ่มเดินลึกเข้าไปในถึงบ้านหลังเล็ก ๆ ที่ห่างจากตัวเมืองพอสมควร

ลูน่า : ถึงแล้วค่าาา ถึงจะไกลไปหน่อยแต่ร้านนี้อร่อยสุดๆเลยคาะ

เธอเดินนำเข้าไปข้างใน


"นี่ เธอน่าใจจริงๆนะว่านี่คือร้านอาหารจริงๆ" พาริช พูดพร้อมมองไปรอบๆแล้ว ช่างดูน่าสงสัยยิ่งนัก

"ร้านอาหารโลคไหนมาตั้งอยู่บนที่แบบนี่กัน" แล้วเขาก็เดินตามเข้าไปในร้าบ แบบระแวงนิดๆ

เมื่อเด็กหนุ่มได้เดินเข้ามาประตูก็ปิดลง ลูน่าได้ยืนนิ่งๆแล้วตอบคำถามอย่างช้า

ลูน่า : ก็โลก ...... แห่งตุ๊กตางัยล่ะคะ

เมื่อพูดจบห้องก็สว่างทำให้เห็นชิ้นส่วนแขนขาของตุ๊กตาถูกแขวนระโยงระยางเต็มไปหมด แต่ถ้าสังเกตุดีดีแล้วชิ้นส่วนเหล่านั้นล้วนทำมาจากสิ้นส่วนของมนุษย์ทั้งนั้น!!

ลูน่าเธอก็น่าสนใจนะ มาเป็นชิ้นส่วนของชั้นเถอะค่ะ

เธอหันมาแต่ของแบบ 360 องศาโดยไม่หันตัวมาด้วย


"เป็นการตกแต่งห้องที่ไม่สมกับเป็นสาวน้อยเลยนะ" พาร์ริชพูดพร้อมมองไปรอบๆ

"ส่วนคำตอบละก็. . . . " แล้วก็หยิบ Thunder bow ขึ้นมา

"เอาเป็นแบบนี่แล้วกัน" แล้วเขาก็ยิง Piercing shots ออกไปใส่ลูน่าทันที่

// แอบ Lock On หลังยิงไว้ด้วย

[Hp:100%][AP 18>11]
[ลูกธนูแสง 19]
[ลูกธนูธรรมดา 18]

ลูดธนูพุ่งไปที่หัวอย่างแม่นยำโดนหัวของหญิงสาวหลุดกระเด็นแต่ร่างกายไม่ล้มลง ตัวเธอหันมาแล้วหัวอะไหล่ที่ห้อยอยู่บนเพดานก็ลงมาต่อเข้ากับตัวเธอ และสิ้นส่วนต่างก็ถูกดึงมาล้อมตัวเธอไว้ (lock on ไปโดนชิ้นส่วนที่ลอยอยู่แทน)

ลูน่า : ในที่แคบๆแบบนี้เธอสู้ไม่ได้หรอก


"ถ้างั้น ข้าก็คงไม่ข้อสู้แล้วกัน" แล้วพาร์ริชก็เก็บอาวุธของเค้าแล้ว

"จะมาฟังเพลงกันซักหน่อยมั้ย?" แล้วเขาก็สูดลมหายใจเข้า ก่อนที่จะเริ่ม

Ultimate   ~Lullaby~

[Hp:100%] [AP 11>1]
[ลูกธนูแสง 19]
[ลูกธนูธรรมดา 18]

ทันที่ที่ท่วงทำนองแห่งการหลับไหลเริ่ม ชิ้นส่วนต่างๆในห้องได้ร่วงกราวลงกับพื้นพร้อมด้วยร่างของลูน่าที่หลุดออกเป็นชิ้นๆ ก่อนที่เธอจะหมดสติก็ก็ได้พูดออกมา

ลูน่า : มันยังไม่จบหรอกนะ เรา....ต้อง....ได้เจอกัน......อีก

ดูเหมือนเส้นเอ็นที่คอพาริชจะหลุดออกไปด้วยเหมือนกันเพราะขาดการควบคุม


"ไม่ละ อย่าเลย" พาร์ริชตอบกลับไปด้วยที่ท่าสุดขยาด

"ว่าแต่ ไอ้เจ้าวกนี่มันคืออะไรกันนะ" แล้วเขาก็เริ่มเดินสำรวจไปทั้วๆ ห้องเพื่อหาอะไรที่แลดูสนใจ

เสร็จสิ้น
ปลาหมึก
โพสต์ 31-8-2014 22:48:50 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Loki_Zero เมื่อ 6-9-2014 14:44

Jack   



AP 20




แจ้ด นั่งอยู่บนหลังคาบ้านหลังหนึ่งคอยสังเกตผู้คนที่เดินไปมาอย่างใจเย็น

เมือง ๆ นี้ถึงจะไม่ใช่เมืองที่อยู่ใจกลางทวีปแต่ก็มีผู้คนขวักไขว่  แจ็คกำลังนั่งดูคนเดินไปมาอยู่นั่นเอง ก็ได้มีกระดาษแผ่นหนึ่งปลิวเข้ามาหาเขา

"ถึงเวลาของพวกเราแล้ว พวกเราต้องทนอยู่กับมนุษย์และเอลฟ์ผู้อ่อนแอมานาน ในช่วงเวลานี้ พวกเราเผ่าปิศาจจะปลุกจอมราชาปิศาจขึ้นมาเพื่อปกครองดินแดนแห่งนี้ ถ้าท่านมีอุดมการณ์เดียวกับเราโปรดโอนเงินบัญชีเลขที่ xxxxxxxxxxx เข้าธ.XXXสาขา Tara เป็นจำนวนเงิน 1000 z แล้วท่านจะได้คู่มือการทำลายผนึกของนักรบในตำนาน  รีบหน่อยสินค้ามีจำนวนจำกัด "
                 
''นี่มันอะไรนี่'' แจ็ดหยิบกระดาษขึ้นมาออกอ่านดู เมื่อเขาอ่านจบ ''อะไรวะนี่โอนเงิน1000z เพื่อคู่มือการทำลายผนึกนี่หลอนลวงกันชัดดๆถ้าอุดมการณ์เดียวกันมันตองฟรีสิฟะ'' แจ็ดกระโดดลงมาจากหลังคาที่เขาอยู่ เมื่อลงมามันดูเหมือนใจเป็นตลาดเพราะมีร้านค้าต่างๆเต็มไปหมด ''เอาละลองเดินดูในตลาดในดีกว่าเพื่อจะมีอะไรให้ทำบ้าง''

ด้านล่างมีของข้างมากมายอยู่ริมทางเดิน เมื่อ แจีค เดินดูมาเรื่อยๆก็ได้ยินคนคุยกัน เดินผ่านเค้าไป

ตัวประกอบ A : จริงๆหรอว่ะ
ตัวประกอบ B : เออดิเมื่อคืนประมาณเที่ยงคืนชั้นเจอ ปิศาจสาวสวย เธอมาหาชั้นด้วยนะที่ลานกลางหมู่บ้านนั่นแหละ
ตัวประกอบ A: แกฝันไปมากกว่าล่ะมั้ง

''เมื่อจะได้ยินเรื่องที่น่าสนใจเข้าให้แล้วสิ'' เมื่อแจ้ดได้ยินแบบนั่นคืนนี้เขาคิคว่าจะลองขอเจอปีศาจสาวสวยที่ว่าสักหน่อยว่าจะสวยขนาดไหน แจ็ดยังคงเดินไปทั่วตลาดเมื่อเขารู้ตัวอีกทีมันก็ตอนกลางคืนเสียแล้ว ''เหมือนใกล้จะได้เวลาแล้วสินะ'' แจ็ดเดินทางไปยังลานกลางหมู่บ้านที่ๆมีข่าวลือหรือเรื่องบังเอฺญที่เขาได้ยินระหว่างที่เดินอยู่ในตลาด เขาใช้เวทลมลอยตัวเองขึ้นไปบนหลังคาบ้านหลังหนึ่งแล้วเผ้ามองไปยังลานกลางหมู่บ้านอย่างใจเย็นโดยหวังว่าคืนนี้เขาได้เจอปีศาจที่ว่านั่น

กลางคืน

ยิ่งเวลาผ่านไปผู้คนเริ่มลดลง ร้านรวงเริ่มเก็บ ไฟตามทางถูกเปิด และเมื่อเวลาตีบอกเวลาเที่ยงคืน ไฟทั้งเมื่อก็ได้ดับลง

??? : นายมาทำอะไรลับๆล่อตรงนี้ เค้าว่าแถวนี้มีปิสาจออกมาจับคนไปกินนะ

เมื่อเด็กหนุ่มหันไปตามเสียงก็เห็นเป็นแค่เงาตะคุ่มๆ ดูท่าเค้าต้องลงไปดูใกล้ๆเสียแล้ว

''ก็ไม่ได้ไม่ทำอะไรหรอกแค่มานั่งชมวิวยามคํ่าคืนก็เท่านั่น'' แจ็ดตอบออกไป เขาเลี่ยงจะตอบความจริงเพื่อเลี่ยงปํญหาที่อาจจะตามมาถ้าหากเขาตอบว่ามาเผ้ารอปิศาจ


??? : งั้นหรอออ!!!!!

อยู่ดีดีก็มีเสียงตอบอันดังมากๆ ที่ข้างหู  และเมื่อเด็กหนุ่มหันตามเสียงไป ...


แจ็ดหันไปมองแล้วทำหน้าผิดหวังนิดๆ ''ดูเหมือนเราจะหวังไปเองสินะปีศาจก็ยังคงเป็นปีสาจวันยันคํ่ามันจะกลายเป็นสาวสวยได้ยังไรกัน'' แจ็ดยังคงไม่ทำอะไรรอดูปีสาจที่อยู่ข้างหน้าเขาอย่างใจเย็น

??? : ..............
??? : ไม่ตกใจบ้างเลยหรอ เบื่อแล้ว!!

ปิศาจสาวส่งน้ำเสียงไม่พอใจ แล้วร่างของเธอก็ค่อยๆเปลี่ยนไปกลายเป็นปิศาจน้อยผมสีน้ำเงิน



??? : เล่นกับนายไม่สนุกเลย nano จะกลับล่ะ

''อย่าเพื่งไปสิอยู่กันสักแปปสิสาวน้อย'' แจ็ดจับแขนของเธอไว้ไม่ให้เธอกลับไปได้ ''พอดีอยากจะถามเรื่องปลดผนึกสักหน่อยเธอคงจะรู้สินะ''

ทันทีที่แขนของชายหนุ่มแตะโดนมันก็ได้ทะลุผ่านร่างของปิศาจสาวไป ราวกับที่อยู่ตรงหน้านั้นคือโฮโลแกรมก็ไม่ปาน

??? : ฝันไม่เถอะว่าจะเเตะต้องnanoได้  ถ้านายอยากรู้เรื่องนั้นมากล่ะก็หาขนมหวานมาให้nanoสิnanoชอบขนมหวาด ลูกกวาดด้วย!!! ว่างัย

''ก็ได้แต่เธอต้องบอกก่อนว่าทำยังไงแล้วผมจหาขนมอร่อยๆมาให้''

??? : เจ้ากล้าต่อรองnanoหรอ nanoโมโหแล้วนะ

ปิศาจตัวน้อยได้ตะโกนเสียงแข็งก่อนที่น้ำตาคลอเบ้าแล้วร้องไห้ออกมา

??? : ว้าาาาาาาาาาา แงงงงงงงงงง nanoจะฟ้องท่านแม่ แงงงงงงงงงง

เสียงของเธอเริ่มดังขึ้นจนชาวบ้านเนิ่มจะตื่นกันขึ้นมาแล้ว

''ok ผมไม่ต่อรองแล้วก็ได้แต่ช่วยผมไปหาท่านแม่ของเธอสักหน่อยดีจะชื้อขนมให้เยอะๆเลย'' เขาพยยามทำมห้เธอเงียบก็ที่จะเป็นเรื่องวุ่นวาย

??? : ไม่ nano ต้องได้ขนมก่อน แงงงงงงงงงงงงงงง

เธอยังร้องไม่หยุด ดูท่าเด็กหนุ่มต้องรีบหน่อยแล้วเพราะมีชาวบ้านเริ่มออกมาดูแล้ว

''เอาแต่ใจจริงๆเลยเด็กคนนี้'' เขาคิคใน '''งั้นรอพี่อยู่ตรงนี้แปปนะ'' แจ็ดโดดลงไปข้างล่างแล้วพยายามมองหาร้านขนม ''นั่นไง'' เขาค่อยๆผลักหน้าต่างไปแล้วรีบหยิบอมยิ้มอันใหญ่มา1อันแล้วรับกลับไปหา nano ทันทีก่อนทีเธอจะร้องไห้จนคนตื่นไปหมด ''อะนี่ขนมของเธอ''

??? : อ๊าาาา อมยิ้ม

ปิศาจน้อยรีบเอาอมยิ้มมาอมทันที

??? : nano อิ่มแล้ว  พรุ่งนี้ nano จะพาแม่มาด้วย ไปล่ะ

ว่าแล้วร่างเธอก็หายไปอย่างดื้อ ๆ หลอดไฟตามทางติดขึ้นอีกครั้ง ดูเหมือนเด็กหนุ่มจะลืมเรื่องหาที่พักเสียสนิท

'' .......'' เมื่อ nano ไปแล้ว แจ็ดก็นั่งลงอยู่ที่เดิมแล้วค่อยๆหลับตาลงเพื่อพักผ่อน

เช้า
ชาวบ้านหญิง : ต๊าย  ยาจกที่ไหนมานอนอยู่ตรงนี้เนี๊ย.   อย่าเอาไม้ไปเขี่ยสิลูก

เมื่อชายหนุ่มตื่นขึ้นมาก็ต้องแปลกใจเพราะมีคนมุงดูเค้าอยู่ เหมือนว่าเมื่อคืนหลังจากเค้าหลับบนหลังคาเค้าได้นอนดิ้นจนตกลงมา จึงทำให้ชาวบ้านเข้าใจผิดคิดว่าเป็นขอทาน
[ได้รับเงิน 500z ]

แจ็ดไม่ค่อยใส่ใขกับคนอื่นที่มองเขาว้่าเป็นขอทานสักเท่าไรเขาเดินไปในตลาดอีกครั้งเพื่อหาอะไรทำระหว่างที่รอให้ถึงกลางคืน

ระหว่างที่ชายหนุ่มเดินเข้าไปในตลาดได้ยินหญิงแก่สองคนคุยกัน

หญิงแก่ A : นี่ๆคุณพี่เห็นเด็กคนนั้นมั๊ยคะ เมื่อคืนคุณน้องเห็นเค้าโวยวายอะไรไม่รู้อยู่บนหลังคาบ้านคุณพี่คนเดียวล่ะค่ะ
หญิงแก่ B : จริงหรอคะคุณน้อง น่ากลัวจริงๆ สงสัยเป็นพวกโจรโรคจิต จะมาขโมยกางเกงในคุณพี่แน่ๆเลยค่ะ
หญิงแก่ A : คุณพี่เค้าได้ยินแล้วนะคะ เรารีบไปกันเถอะค่ะ

หลังจากที่ทั้งคู่สบตาโดยบังเอิญกับแจ๊คทั้งคู่ก็รีบเดินหนีไป ตั้งอต่เมื่อคืนชายหนุ่มยังไม่ได้หาอะไรใส่ท้องเลยดูเหมือนว่าเค้าต้องหาอะไรใส่ท้องโดยด่วนก่อนที่ร่างกายเค้าจะไม่มีแรง

เขาได้ยินเรื่องที่ว่าหาเขาว่าเป็นโจรโรคจิตเขาก็คงยังไม่ใส่ใจเหมือนเดิม ตอนนี้แจ็ดรู้หิวขึ้นจึงหันมองไปรอบๆก้ไปเจอจ้านราเมงร้าน1ตั้งอยู่เขารีบเดินเข้าไปในทันทีแจ็ดเลือกที่จะนั่งตรงหน้าของพ่อครัว '' เถ้าแก่ครับขอคัสสึราเมง 1ชามครับ''

ชายหนุ่มรอไม่นานนักราเมงก็มาเสิร์ฟตรงหน้า
พ่อค้า : 700 z ครับ....

แจ็ดกินไปได้สักพักแล้วถามเก้าแก่ว่าห้องนํ้าไปทางนั่นแล้วเขาก็ไปที่ห้องนํ้าก่อนที่จะออกจากหน้าจ่างของห้องนํ้าแล้วรีบออกจากตลาดก่อนที่จะมีใครรู้ตัว

ในขณะที่เค้าหนีมาเรื่อยๆปรากฏว่าเค้ากลับมาที่เดิม มาที่หน้าร้านราเมง!! เจ้าของกำลังยืนรอเค้าอย่างไม่สบอารมณ์ และนอกจากนั้นมือของเค้ากลับมากางเกงในคุณป้า ซักพัก มีคุณป้าที่เค้าเคยเจอพาชาวบ้านนับร้อยชีวิตวิ่งมาทางเค้า พร้อมกับเสียงหัวเราะอย่างสะใจของใครบางคนที่เค้าคุ้นเคย

??? :  อิอิอิอิอิ  ฮะ ฮ่าาาาาาาาาาาๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เขาใช้เวทไฟเผากางเกงในของป้าทิ้งโดยไม่ใยดี แจ็ดหันไปที่ต้นเสียงนั่นแล้วยังคงยืนเฉยๆไม่ได้ทำอะไรมากกว่านั่น

[event]
[หาทางออกจากสิ่งที่เจออยู่ให้ได้ภายใน3เทิร์น]

??? : จงยอมรับความผิดของนายซะสิ
[เทิร์นที่หนึ่ง]

''ยอมรับความผืดเรื่องอะไรละ'' แจ็ดตอบไป

[เหลืออีก 2เทิร์น]
ชาวบ้านต่างกรูมาล้อมตัวเค้าไว้และต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า
ชาวบ้าน : สารภาพในสิ่งที่ทำลงไปซะ!!!

แจ็ดชักจะเบื่อเต็มที่มีแต่คนบอกให้สารภาพอะไรก็ไม่รู้ที่เขายังไม่รู้ดเลยว่าคืออะไร เขาอัดเวทลมไว้รอยๆตัวเขาตะโกนออกไปว่า ''ก็บอกว่าสารภาพเรื่องอะไรไงเล่า !!!''
พร้อมกับปล่อยเวทลมออกไปอัดพวกที่มาล้อมตัวเขารอบๆ

[เหลืออีก 1 เทิร์น]
ชาวบ้านต่างกระเด็นชิ้นส่วนต่างๆของร่างกายขาดเลือดกระเซ็นไปทั่ว แต่พวกเค้าก็ยังลุกขึ้นมาล้อมแจ๊คตามเดิม หนึ่งในนั้นคือเถ้าแก่ร้านราเมงที่แจ๊คได้ชักดาบไป

เถ้าแก่ : ทำไมต้องหนีข้าด้วยยยยย

''นี่คงจะเป็นการแกล้งของ nano ละมั้งเอาสิหน่อยก้จะได้'' แจ้ดทำหน้าหวาดกลัว ''ได้โปรดอย่าทำอะไรผมเลยผมกลัวแล้วผมยอมสารภาพก็ได้อย่าทำอะไรผมเลย '' เขายกมือไหว้ไปรอบๆ

[เหลือ 0 เทิร์น ]
ชาวบ้านได้ยินดังนั้นจึงหยุดลง

เถ้าแก่ : จะสารภาพว่าอะไร
[โอกาสสุดท้ายกรุณาย้อนกลับไปดูว่าทำผิดอะไรไว้กับคนขายราเมง]

''ผะ ผะ ผะ ผมไม่มีเงินข่ายค่าราเมงได้โปรดอย่าทำอะไรผมเลยนะครัช''

[Event Pass]
-Money 2000 z

ทันทีที่พูดจบภาพตรงหน้าก็ค่อยๆร้าวและแตกลงราวกับกระจก และแจ๊คก็ได้พบว่าตัวเค้ายังอยู่ที่เดิมบนหลังคาตอนกลางคืนกับปิศาจตัวน้อยแต่คราวนี้มีปิศาจอีกตนอยู่ข้างๆด้วยแต่มีสภาพเป็นกลุ่มก้อนสีดำ

??? : nano บอกแล้วว่าตานี่ซื่อบื้อ ท่านแม่น่าจะกินๆไปก็สิ้นเรื่อง
??? : ก็วันนี้แม่อิ่มแล้วนี่ nano  ว่าแต่เจ้ามนุษย์ มีธุระอะไรกับข้า

ร่างสีดำนั้นถามชายหนุ่ม

แจ็ดมองไปรอบๆก็ที่จะหันมองไปเงาสิดำนั่น ''พอดีอยากรู้วิธีการปลดผนึกสักหน่อยพอจะรู้วิธีไหมครับ''

เงาดำนั่นได้ยินก็แผดเสียงหัวเราะออกมาเยี่ยงนางมารร้าย แต่แปลกขนาดเสียงดังขนาดนี้ดูเหมือนทุกอย่างยังดูเงียบสงบ ต้องเรียกว่าทุกอย่างถูกห้วงเวลาหยุดเอาไว้มากกว่า

??? : มนุษย์อย่างเจ้าจะอยากรู้ไปทำไม หรือว่าคิดจะปลดผนึก

เงาดำได้มาห่อหุ้มร่างของแจ๊คทันที

??? : โอหังไปหน่อยหรือปล่าว ขนาดเมื่อกี๊แทบจะออกจาก"ฝันร้าย"ของข้าไม่ได้  คิดหรอว่าจะทำอะไรผนึกได้

''ไม่บอกสินะ ... งั้นก็รีบๆกลับไปได้ละหมดประโยชน์ไม่มีค่าอะไรให้จำเป้นต้องคุย'' แจ็ดก็ยังคงนิ่งอยู่ถึงแม้จะมีเงาดำๆนั่นมาห่อร่างของเขาก็ตาม

??? : บังอาจ!!! ไม่มีค่าหรอ ไม่รู้เลยสินะว่าพูดอยู่กับใคร ใครกันแน่ที่ไม่มีค่า

เงาดำได้พุ่งผ่านตัวแจ๊คไป

??? : เป็นแค่มนุษย์ที่มีพลังเพียงหยิบมือเมื่อเทียบกับข้าราชินีปิศาจ ข้าจะทำให้เจ้ารู้ถึงฝันร้ายที่แท้จริง

ที่กลางหลังของชายหนุ่มได้ปรากฏสัญลักษณ์กางเขนกลับหัวสีดำขึ้น

??? : ฆ่าเจ้ามันง่ายไปจะลิ้มรสความทรมานไปเถอะ

เงาดำได้มาหุ้มร่างปิศาจน้อยและได้หายไปบนฟ้า

[Nightmare curse]
-max hp/2
-all stat -1 rank

แจ็ดสำรวจตัวเองนิดหน่อย ''เหอะนี่นะความทรมานก็แค่คำสาปกระจอกๆ เป็นถึงราชินีปิศาจทำได้แค่นี้กระจอกสิ้นดี'' เขานั่งลงค่อยๆหลับตาลงแล้วพักผ่อน

ชายหนุ่มได้ตื่นขึ้นเพราะได้ยินเสียงเอ๊ะอ๊ะโวยวายข้างล่าง เมื่อเค้าลืมตาขึ้นดูก็พบกับสิ่งมีชีวิตร่างยักษ์กำลังไล่ถล่มหมู่บ้านอยู่  และดูเหมือนมันจะตรงมาทางเค้าเสียด้วย

เมื่อเขาตืนขึ้นมาแล้วเห็นเจ้ายักษ์กำลังมุ่งมาทางเขา แจ็ดกระโดดลงมาจากหลังคาเขาที่เขานอนแล้ววิ่งหลบฉากออกมา ''มันก้ไม่ใช่ะุระอะไรของเราที่ต้องไปช่วยสักหน่อย'' แจ็ดยืนดูหมู่บ้านที่กำลังถูกทำลายไป โดยเขาไม่มีความที่คิคจะเข้าไปช่วยสักนิด

ดูเหมือนว่าแจ๊คจะเข้าใจผิดเพราะพอตัวเค้าหลบออกมาเจ้ายักษ์นั่นก็ตามเค้าไปด้วย  ขณะเดียวกันกางเขนที่แผ่นหลังของเค้าก็ได้เปล่งแสงสีดำออกมาทำให้เจ้ายักษ์นั่นเจอตัวเค้าและได้เอากำปั้นทุบดินทำให้เกิดแรงสั่นสะเทือนจนพื้นดินรอบๆที่ชายหยุ่มอยู่แยกออก

''ดูเหมือนจะตามที่อยู่กลางหลังเรามาสินะ'' แจ็ดทำหน้าเช็งกะตายเพราะจากนี้ไปเขาคิคว่าต้องมีไอพวกนี้มาอีกเรื่อยๆแน่ Elementalist ในมือของเขาได้ปราฎธนูสีแดงออกมา แจ็ดรวมพลังเวทธาตุลมไว้ที่เท้าเพื่อเพื่มสปีดในการวิ่งและกระโดดเขาดึงของดึงคันะนูออกมีลูกะนูไฟเกิดขึ้นมา เขายิงนัดแรกไปที่ขาของมัน เขาเรื่มวิ่งแล้วยิงะนูไปที่เจ้ายักษ์ ดอกที่2 เข้าแขนช้าย ดอกที่3เข้าที่หหัวของมัน ดอกที่4เข้าหน้าอกของมัน หลังจากนั่นเขาเปลี่ยนจากธนูเป็นดาบสีแดงที่อาบไปด้วยเปลวเพลิง
Jack [Hp : 50%]  [AP 20>11]

การโจมตีของแจ๊คเข้าเป้าหมายอย่างง่ายดายแต่ดูเหมือนมันจะไม่สร้างความเจ็บปวดซักเท่าไหร่ แต่เหมือนจะทำให้มันชะงักไปชั่วครู่ถือเป็นโอกาสที่ดี

เมื่อเขาเห็นโอกาศเขาพุ่งตัวไปที่ส่วนหัวของมันแล้วฟันที่ต่าทั่ง2ข้างของมันอย่างแม่นยำ

คราวนี้ดูท่าจะได้ผล เพราะยักษ์นั่นร้องด้วยความเจ็บปวดก่อนที่จะเอามือคว้าตัวแจ๊คไว้แล้วขว้างลงกับพื้น ก่อนที่มันจะล้มลงไปนั่ง
[Hp : 20%]

Elementalist เจาเรียกถุงมือสีแดงออกมา แล้วจับไปที่นิ้วของยักษ์ที่กำลังคว้าเขาอยู่ แจ็ดเร่งพลังไฟไปที่ถุงมือให้เกิดความร้อนจนมือของมันติดไฟเพื่อให้มันปล่อยเขาออกไป
เสร็จสิ้น
โพสต์ 31-8-2014 23:24:05 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย tourt0ur เมื่อ 17-9-2014 20:16

Phanlax



AP 20




นอกเมือง Tara

ท่ามกลางใบหญ้าที่พลิ้วไหวไปตามสายลม
มีเงาสองเงาอยู่กลางในทุ่งหญ้าแห่งนั้น เงาหนึ่งเป็นเงาของมอนส์เตอร์ขนาดยักษ์ที่คาดได้ว่าเป็นบอสประจำถิ่นแถวนี้ที่สภาพกำลังอ่อนแอ ด้วยบาดแผลจำนวนมากบนร่าง อีกเงาหนึ่งเป็นของชายหนุ่มในขุดผ้าคลุม กำลังจ้องมองกัน

สายลมพัดผ่านร่างทั้งสองไป เมื่อสายลมหยุดชายหนุ่มพุ่งเข้าหามอนส์เตอร์นั้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะฟาดฟันร่างอันใหญ่โตของมัน

??? : ผีมือไม่เลว แต่แค่จัดการลูกกระจ๊อกได้  อย่าทำเป็นได้ใจไปละ

ได้มีเสียงพูดพลางหัวเราะคิกคัก มาตามสายลม ซึ่งฟังแล้วน่าจะเป็นเสียงของผู้หญิง เพียวแต่ว่า ชายหนุ่มไม่รูั้เลยว่าใครเป็นคนพูด


ชายหนุ่มนอนลงไปบนหญ้า ราวกับไม่ได้ยินเสียงใดๆ

ขณะที่ชายหนุ่มได้นอนอยู่นั้นได้มีขนนกสีดำพุ่งลงมาจากฟ้ามาตรงที่เค้านอนอยู่


กลิ้งหลบ แล้วนอนต่อ

[ไม่สามารถหลบได้ ]

เหล่าขนนกกินบริเวณกว้างเกินที่ชายหนุ่มจะหลบได้หมดขึ้งทำให้บาดเจ็บเล็กน้อย
[HP : 100>90%]

??? : กระจอกจริงๆด้วย ฮิฮิ

คราวนี่เสียงนั่นดังเหมือนกับมาคนมากระซิบอยู่ข้างหู


ลุกขึ้นแล้วเดินกลับเมืองไปอย่างไม่สนใจอะไร

ทันทีที่ชายหยุ่มหันหลังเพื่อจะเดินกลับเมือง ก็ได้มีโซ่พุ่งขึ้นมาจากดินมาพันตัวเค้าไว้

??? : จะรีบไปไหนล่ะ กลัวข้างั้นหรอ

ทางต้นเสียงได้ปรากฏเป็นเงาปริศนาอยู่ข้างห้นาชายหนุ่ม


เสร็จสิ้น
เจ้าหญิงลีน่า V.3
เจ้าชาย~!
โพสต์ 1-9-2014 00:34:49 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Melonpang เมื่อ 29-9-2014 23:26

Eillia



AP 20




-:- ณ.เมือง Emain Macha

     มีสาวน้อยคนนึงกำลังยืนอยู่ที่แผงลอยขายสินค้าเบ็ตเตล็ด
ภายในตลาดด้วยสายตาจริงจังอยู่
     " อืมมม.... อืมมมมมม.... "

พ่อค้า A: สนใจอะไรเป็นพิเศษหรือครับคุณหนู ร้านเรามีของให้เลือกมากมาย ไม่ว่าจะเป็น ดิxโx้ ตุ๊กตาxางผู้ชาย หนังก็มีนะ
พ่อค้าได้สาธยายเกี่ยวกับร้านตัวเองพร้อมหยิบตัวอย่างมาให้หญิงสาวได้ลอง


     " แหงะ.. "
     เด็กสาวทำหน้าหว๋อหวา ก่อนจะโบกมือเป็นพัลวัล
     " ทำไมถึงได้เสนอสิ้นค้าพรรค์นั้นละคะ... ชั้นแค่จะมาหาสมุนไพรเฉยๆเอง.. "
     อิลเลียมองคุณลุงคนขายตรงหน้าด้วยท่าทีงงๆ แต่ไม่ได้เขินอายเท่าใดนัก
     " ร..หรือว่า การแต่งตัวของชั้นมันมีอะไรแปลกหรือคะ? ทำให้รู้สึกหื่นหรือคะ!?
คุณลุงจะบอกว่าเห็นชั้นแล้วเกิดอารมณ์หรือคะ!? อารมณ์หื่นอะ!!? "
     เด็กสาวตะโกนด้วยท่าทีใสซื่อจนเสียงดังไปสามร้านสี่ร้านใกล้ๆ เธอจับเช็ค
เสื้อผ้าของตนเองว่ามีตรงไหนกันแน่ที่ดูหวื๋อหวา
  
เมื่อได้ยินเสียงดังคนที่เลือกซื้อของ และพวกพ่อค้าแม่จึงหัมมามองเป็นตาเดียว  ไม่ได้มองพ่อค้าหน้าหื่น แต่มองเด็กสาวแทน

พ่อค้า A : โวยวายอะไรคุณหนู ก็คุณหนูเข้ามาในโซน 18+ เองนะ

พ่อค้าได้อธิบายพลางชี้นิ้วไปที่ป้านหน้าทางเข้าถนนที่เขียนว่า "ต่ำกว่า 18 ห้ามเข้า"

??? : เอาน่าลุง น้องเค้าไม่ใช่คนพื้นที่อย่าเเกล้งน้องเค้าสิ
พ่อค้า A : โอ๊ว วันนี้มาเร็วนะ
??? : พอดีงานเลิกไวนะครับวันนี้  สวัสดีครับน้องสาวสุดสวย ตรงนี้มันเป็นโซนของผู้ใหญ่เค้า เพื่อเป็นการขอโทษแทนลุงคนนี้ไปดื่มชาบ้านผมก่อนมั๊ย

หญิงสาวได้มองตามเสียงไปก็ได้พบกับคนใส่ชุดหมีท่าท่างใจดียืมยิ้มอยู่



     เด็กสาวได้หน้าแดงเพราะความเขินขึ้นมา ก็ช่วยไม่ได้นี่ เธออ่านแค่คำว่าสินค้าเบ็ตเตล็ดเท่านั้นเอง
ใครจะไปนึกว่ามีของพรรค์นี้ขายอยู่เป็นโซนเลยด้วย แถมยังเดินเข้ามาได้ง่ายๆอีก เมืองนี้มันจะแหละ
หลวมเกินไปหน่อยแล้ว
     ระหว่างที่กำลังคิดเพลินๆก็รู้สึกเหมือนว่าจะโดนผู้มาใหม่จ้องอยู่.. เพราะไม่ได้ฟังประกอบกับเขา(?)
กำลังใส่ชุดคอสตูม(?)เลยไม่รู้ว่าเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงกันแน่
     " ขอโทษที่ทำให้เดือนร้อนค่ะ "
     สาวน้อยตัดสินใจหันกลับไปหาคุณลุงขายของจำพวก SEX TOY เมื่อสักครู่แล้วก็โค้งหัวขอโทษ
ที่ไม่ทันได้สังเกต จากนั้นก็หันไปหาชาย(?)ในชุดหมีแล้วบอกต่อว่า
     " ขอโทษค่ะ เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะคะ? "

??? : น้องสาวสุดสวยมาทำอะไรที่เมืองนี้ล่ะครับ ไปแวะดื่มชาที่บ้านพี่ก่อนมั๊ย

หมีได้พูดย้ำอีกครั้ง ก่อนจะรับสินค้าจากลุงคนขาย ซึ่งเป็นหนังซึ่งมีหน้าปกเป็นเด็กประถม ก่อนจะหันมาฟังคำตอบ


     " ก็ไม่รังเกียจหรอกนะคะ... แต่ชั้นกำลังหาสมุนไพรอยู่น่ะค่ะ.. "
     อิลเลียพูดด้วยสีหน้ากังวลใจ

??? : หรอคับ บังเอิญจริงๆบ้านผมเปิดกิจการขายสมุนไพรพอดี อยากได้ตัวไหนหรอคับ


     " จริงหรอคะ?! ชั้นกำลังหาแมนเด**กน่ะค่ะ "
     อิลเลียพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
     " ไม่สิ.. สมุนไพรที่ชั้นหาต้องเก็บเอาจากสุสานนะคะ? "
     จากนั้นเด็กสาวก็อธิบายสรรพคุณที่คนตรงหน้าไม่น่าจะเข้าใจ ก่อนที่จะนึกขึ้นได้ว่า
สมุนไพรที่เธอต้องการนั้นต้องแปรสภาพสดๆหลังจากถอนออกมาภายใน 3 นาที เพราะ
งั้นคนตรงหน้าคงไม่มีสมุนไพรที่เธอตามหาแน่ๆ
     " ไม่รบกวนดีกว่ามั้งคะ?... ถ้าจะยังไงบอกทางไปดันเจี้ยนที่มีสุสานในระแวกเมืองนี้
หน่อยจะได้มั้ยคะ? "
     " อะ แต่ถ้ารบกวนละก็ ไม่เป็นไรค่ะ "
     อิลเลียพูดด้วยท่าทีเกรงใจเล็กน้อยเพราะคนตรงหน้าน่าจะเพิ่งเสร็จจากงาน เธอจึง
ยังไม่ค่อยอยากรบกวนเท่าใดนัก

??? : สิ่งที่น้องตามหาน่ะด้วยความสามารถในการหาสมุนไพรประจำตระกูลพี่สามารถเก็บมันลงโหลไว้ได้นานเหมือนพึ่งเด็ดนะ ว่าแต่จะเอาไปทำอะไรล่ะ จะปรุงยาที่ใช้วัตถุดิบระดับนั้นต้องมีความชำนาญอย่างมากเลยนะ  

เค้าคิดอยู่ครู่หนึ่ง

??? : นี่เราก็ยืนขวางหน้าร้านนานพอดูแล้วตกลงจะไปบ้านพี่ดูมั๊ยครับ


     " อ..หวาๆ ขออภัยค่ะ ถ้าเช่นนั้น "
     อิลเลียขอโทษพลางพยักหน้าจากนั้นเธอก็เดินหันหลังไปทางออกของโซน 18+
แล้วพูดต่อว่า
     " ดูเหมือนว่าชั้นคงต้องไปหาสมุนไพรที่อื่นสินะคะ "
     สาวน้อยตีสีหน้ายิ้มแย้มแล้วเดินหันหลังสับเท้าออกไปอย่างไว เพราะผู้หญิงที่เดิน
ตามผู้ชาย(รึเปล่า?)ในโซนรวมของอันตรายแบบนี้ไปถึงบ้าน ถึงจะมีแต่ไม่ใช่เธอแน่ๆละ

พี่หมีโบกมือแทนคำลา พร้อมกับพูดส่งท้ายเบาๆ

??? : ไม่เป็นไรหรอกเราต้องเจอกันอีกแน่น้องสาว

ตัดมาทางอิลเลียเธอได้เดินมาจนถึงลานที่ทุกคนมาพบปะสังสรรค์กัน เหมือนเธอจะรู้สึกได้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งจับจองเธออยู่แต่เธอหาต้นต่อไม่ได้


     ' น-..หนาว สายตาเร่าร้อนแต่กลับรู้สึกหนาวนี้มันอะไรอะ.. '
     อิลเลียกอดตัวเองไว้พลางทำหน้าเจื๋อนๆ

จู่ๆสายตานั่นก็ได้หายไปและได้มีเด็กสาวเข้ามาทักเธอ

??? : เอ่อ คุณเป็นนักปรุงยาใช้มั๊ยคะ พอจะปรุงน้ำมันหล่อลื่นให้ชั้นได้มั๊ย


     " ห..เห๊! ชั้นไม่ใช่นักปรุงยานะคะะ "
     " อะ สวัสดีค่ะ.. "
     เด็กสาวตอบด้วยท่าทีหวาดๆปนตกใจ จากนั้นเธอก็ทักทายฝ่ายตรงข้าม
อย่างมีมารยาท
     " เอ่อ.. ชั้นเป็นหมอยาต่างหากละค่ะ... ชั้นคงทำน้ำมันหล่อลื่นให้ไม่ได้.. "
     อิลเลียพูดด้วยท่าทีเชิงขอโทษ
     " อ..เอ.. ชั้นยังไม่ค่อยรู้จักเมืองนี้ก็จริง แต่แนะนำว่าไปหาช่างซ่อมรถยนต์
จะดีกว่านะคะ "
     อิลเลียพูดออกไปด้วยเจตนาดีอย่างแท้จริง ถึงจะยังไม่ค่อยเข้าใจว่าน้ำมัน
หล่อลื่นนั่นจะเอาไปใช้ทำอะไรก็เถอะ
     
??? : คุณคงพึ่งย้ายมาจริงสินะคะ เพราะคนที่มีสกิลปรุงยาทำสารละลายทุกอย่างได้นะค่ะ แต่มันขึ้นอยู่กับระดับทักษะ  ชั้นต้องรีบใส่สะด้วยสิ เพราะแขนเริ่มขยับยากแล้ว

เธอพูดพลางหมุนไหล่ไปมา เมื่อดูดีดีแล้วเธอมีข้อต่อแบบตุ๊กตา

??? : เอางี้มั๊ยคะ เราไปหาวัตถุดิบกันแล้วเธอก็สกัดสารหล่อลื่นให้ชั้นดีมั๊ย อ่อลืมแนะนำตัวไป ชั้น ออริส ค่ะ

ตุ๊กตาสาวยื่นข้อเสนอ


     " ตุ๊กตากล..? อะ ไม่สิ ขออภัยด้วยค่ะ ชั้นชื่ออิลเลียค่ะ "
     " เข้าใจแล้วค่ะ ชั้นจะสกัดสารหล่อลื่นให้ได้ค่ะ!! "
     อิลเลียมีข้อเสียอย่างคือเธอทนเห็นคนบาดเจ็บไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นใครหรือตัวอะไร
ก็ตาม เธอพร้อมจะช่วยเหลือพวกเค้าอย่างสุดกำลัง

ออริส : ดีจังมีคนช่วยจนได้ ข้างๆตัวเมืองมีถ้ำที่มีวัตถุดิบอยู่อ่ะคะ จะไปเลยหรือจะเตรียมอะไรก่อนมั๊ยคะ?

ถึงเธอจะเป็นตุ๊กตาแต่เธอแสดงอารมณ์ทางสีหน้าออกมาได้อย่างมนุษย์ทั่วไป เธอดีใจที่มีคนยอมช่วยเธอซักที


     " อยู่ข้างเมืองนี้งั้นหรือคะ? "
     สาวน้อยทวนด้วยน้ำเสียงฉงน
     ' หรือเมืองนี้จะไม่มีช่างเครื่องเลยน้อ '
     สาวน้อยผมสีเขียวอ่อนรำพึงรำพันอยู่ในใจเงียบๆ ก่อนที่เธอจะพยักหน้า
บอกคนตรงหน้าเป็นเชิงว่า ไปกันทั้งๆแบบนี้เลย

แล้วออริสก็นำทางมาจนถึงปากถ้ำ

ออริส : เดินระวังด้วยนะคะ เดินยากหน่อยนะพื้นน่ะ

ระหว่างที่พูดคุยกันอยู่นั้น เมื่อมองเข้าไปในถ้ำที่มืดมิดได้ปรากฏดวงตาสีแดงแปลกๆ


     " อี๋! "
     สาวน้อยอุทานออกมาพลางเผลอหลบไปอยู่หลังคนนำทาง
อย่างไม่ตั้งใจ อิลเลียสั่นงกๆพลางมองไปยังเบื้องหน้าของเธอ
     " คุณออริส น นั่น นั่น นั้น.. "
     ไม่พูดเปล่าพร้อมกับชี้นิ้วไปด้านหน้า

ออริส : เอ๋? อะไรคะ

เธอหันกลับไปมอง

ออริส : อ๋อดูท่าเราจะมีแขกนะคะ
??? : ถึงว่าดวงตาข้าใช้ไม่ได้ผล เพราะเธอไม่ใช่สิ่งมีชีวิตนี่เอง

เจ้าของดวงตานั้นได้เดินออกมาจากเงามืดและสีของดวงตาก็ค่อยๆเปลี่ยนไป



??? : พวกเจ้ามาทำอะไรกัน


     " มะ..ไม่ได้มาทำอะไรนะคะ? แค่มาหาวัตถุดิบทำน้ำมันเท่านั้นเองค่า "
     สาวน้อยผมสีเขียวอ่อนพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆโดยที่ยังหลบอยู่ด้านหลังของ
ผู้ร่วมทางของเธออยู่

??? : งั้นรึ เหมือนกับข้าเลยแต่ วัตถุดิบของข้าคือนมุษย์!!

ชายหนุ่มสวมหมวกพูดจบก็ได้ปล่อยพลังออกจากมือมาที่ทั้งสองทันที


     " กรี้ดดด "
     สาวน้อยกรี้ดร้องขึ้นแต่เธอก็ยังมีสติพอที่จะโยนเมล็ดพันธุ์ในถุงหนังที่อยู่ที่เอวของเธอ
ลงไปบนพื้นสองถึงสามเมล็ด ก่อนที่จะวาดมือขึ้นเพื่อควบคุมการเติบโตของพื้ชขึ้นมาหวัง
จะสร้างกำแพงขึ้นมากั้นขวางถ้ำ(ไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่)
     " น..หนี! "
     ไม่หยุดดูผลงานอะไรทั้งสิ้น อิลเลียก็จูงมือเพื่อนร่วมทางตัวเล็กวิ่งสวนกลับไปนอกถ้ำ
ทันทีด้วยไม่ต้องรีรอความเห็น

เสร็จ..
ปลาหมึก
โพสต์ 6-9-2014 14:45:34 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Loki_Zero เมื่อ 15-9-2014 14:34

ttttttttttttttttttttttttttttttttttttJack   



AP 8




[HP : 20%] [AP 11>8]

ไฟได้ลุกติดมือของยักษ์นั่นแต่มันเหมือนจะไม่สนใจ เอามือข้างนั้นต่อยลงมาตรงที่แจ๊คนอนอยู่
กึง!!
หมัดนั่นได้ปะทะเข้ากับขวานอันยักษ์ที่ถือโดนเมดสาว



??? : เฮ้นายไหวมั๊ย

เธอถามพลางดันหมัดกลับไปแล้วขว้างขวานยักษ์ ใส่ยักษ์นั่นจนมันล้มลง

''ก็ยังน่าจะไหวอยู่ เธอช่วยผมหน่อยสิพอดีมีปัญหาอะไรนิดหน่อยทำให้สู้ได้ไม่สะดวกสักเท่าไร''

ตึ้ง
เมดสาวผู้น่ารัก(?)ไปฟาดขวานลงไปใกล้ชายหนุ่มเฉียดหัวไปหน่อยเดียวแล้วกระชากคอเสื้อเข้ามาหาตัวเอง

??? : นิดหน่อย? อย่าพูดให้ขำหน่อยเลย ปางตายแบบนี้น่ะนอนนิ่งๆไป ไม่งั้น แม่ ตบ คว่ำ

แล้วเธอก็ผลักแจ็คลงไปนอนตามเดิม

[ได้รับบัพ battle maid ]
ทุกเทิร์นจะฟื้นฟู hp 5%
[HP 25%]
[AP 8]

เพียงไม่นานยักษ์นั่นก็ตามมาจนเจอทั้งคู่

??? : เฮ้ นายไปทำอะไรมาทำไมโกเล็มสังหารถึงตามนายมาล่ะ โกเล็มสังหารแบบนี้นะจะไไม่มีวันสลายจนกว่าจะทำตามคำสั่งเสร็จ

''คงจะไปเป็นเพราะไอนี้ละมั้ง'' เขาหลังไปให้เธอดู

[HP : 30%] [AP 8]

??? : ห๋าาาา ขี้กลากนี่นะ เอ้ยโทษดูผิด ไม้กางเขนนี่ไปได้มาจากไหน  ตื้อจริงๆ เอาไปกินซะ

เธอดูเสร็จจึงถามต่อ แต่โกเล็มโจมตีมาพอดีเธอจึงต้องเหวี่ยงขวานเข้าปะทะ

??? : ทำไมสาวน้อยบอบบาง(?)อย่างช้นต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย จำไว้เลยนะ"มาสเตอร์"

เธอบ่นอุบอิบ

แจ็ดไม่ตอบว่าได้มันมาจากไหนเขายังคงนั่งดูเธอกับสู้ยักษ์

[HP : 35%] [AP 8]

??? : เฮ้ยไอ้หน้าเต้าหู้ ชั้นถามอยู่นะเฟร๊ย อยากตายนักใช้มั๊ย

เธอรีบกระโดดมาหาแจ๊ค กระชากหลังมาแล้วเอาฝ่ามือประทับเข้าที่หลังอย่างเต็มแรง

ผนึก

วงแหวนเวทย์ปรากฏขึ้นที่กลางหลังของแจ๊คร่องรอยไม้กางเขนค่อยเปลี่ยนรูปร่างไปเป็นกากบาท พอดีกับที่โกเลมโจมตีลงมา พอเครื่องหมายเปลี่ยนโกเล็มได้หยุดลงและหายไปดื้อๆ

??? : เฮ้อออ นึกว่าจะไม่ทันซะแล้ว เอาละไหนเล่ามาสิว่าเกิดอะไรขึ้น

''ไปเจอคนที่บอกว่าตัวเองเป็นราชินีปิศาจก็ไปทำอะไรนิดหน่อยใส่อะนะก็เลยได้กางเขนนี่มา'' แจ็ดตอบคำคามของเธอไป

[HP : 35%] [AP 8]

??? : ทำอะไรนิดหน่อยจริงหรอ  ช่างเถอะมันไม่ใช่กงการอะไรของชั้น ชั้นได้รับคำสั่งแค่ว่าให้พาตัวนายไปหาเจ้านายของชั้น ชั้นชื่อ เรนะ นายล่ะ

เธอได้แนะนำตัวเองล่ะถามชื่อของชายหนุ่ม

''ชื่อแจ็ด แล้วทำไมเจ้านายของเธอถึงต้องการตัวผมช่วยบอกหน่อยได้ไหม'' เขาก็ไม่รู้่ว่าทำไมเจ้านายของเธอนั่นต้องการตัวเขา ก็จำไม่ได้ว่าเคยไปทำอะไรให้ใครสักหน่อย

[HP : 40%]

เรนะ : ชั้นก็ไม่รู้ เห็นแต่บอกว่านายคือคนที่จะมาเปลี่ยนโลกแห่งนี้น่ะ ป่ะไปกันเถอะ เพราะถ้านายไม่มาชั้นคงต้องอัดให้สลบแล้วแบกไปล่ะนะ

เธอยิ้นระรื่นทั้งๆที่พูดเรื่องน่ากลัวอยู่

''.....'' เขาไม่ได้ตอบอะไรยอมตามเธอไปด้วยดี

เรนัได้พาแจ๊คออกมานอกเมืองแล้วหยิบบอลลูกหนึ่งออกมาจากเสื้อในแล้วโยนลงพื้น เจ้าลูกบอลนั่นได้กางออกและปรากฏเป็นประตูมิติขึ้นมา เธอพาเค้าเข้าไป ก่อนที่แจ๊คจะเดินเข้าไปดูเหมือนหางตาจะไปเห็นNanoยืนยิ้มให้อยู่เป็นเหมือนคำบอกใบ้ว่าเค้าไม่สามารถหนีหล่อนได้

เรนะ : พามาแล้วเจ้าค่ะนายท่าน

เมื่อออกประตูมาเค้าพบว่าเค้าอยู่ในห้องๆหนึ่ง เป็นสี่เกลี่ยมไม่ไดตกแต่งอะไรเลยและมีฉากกั้นข้างหลังฉากมีเงาของผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่

??? : ขอบใจมากเรนะ เจ้าชื่อแจ๊คสินะ ก่อนอื่นคงต้องถามก่อนว่าทำไมเจ้าถึงสนใจในผนึกที่ขังร่างราชาปิศาจไว้กัน

ชายลึกลับได้ถามคำถามราวกับอ่านใจชายแจ๊คได้

''ไม่รู้สิก็แค่สนใจมันจำเป็นต้องมีเหตุผลด้วยหรอ'' เขาตอบคำถามไป

ทันทีที่สิ้นเสียงของแจ๊คนั้นขวานอันใหญ่โตของเรนะได้มาจ่อที่หอของแจ๊คอย่างรวดเร็ว

เรนะ : ......
??? : เรนะ !!
เรนะ : ก็หมอนี่มันกว...

ยังไม่ทันที่เมดสาวจะพูดจบเธอได้หน้าถอดสีแล้วรีบเก็บอาวุธออกไปเพราะห้องทั้งห้องไม่สิอาจจะผู้ได้ว่ามิติทั้งมิตินี้สั่นสะเทือนแม้แต่แจ๊คก็ยังรับรู้ได้ว่ามาจากชายลึกลับนั่น แล้วบรรยากาศก็กลับมาเป็นปกติ

??? ; มันต้องมีสิ ทุกความคิดทุกการกระทำ สมองต้องเป็นตัวสั่งการจริงมั๊ยและถ้าไม่มีเหตุผลสมองก็จะไม่คิดไม่สั่งการณ์ให้เกิดการกระทำ อย่างเช่นว่า ที่เจ้าสนใจเรื่องนี้เพราะอาจจะอยากทำลายผนึกเพื่อปลดปล่อยราชาปิศาจอะไรแบบนี้ ว่าไปนั่น คนอย่างเจ้าคงไม่โง่พอที่จะเชื่อเรื่องเล่าปรัมปราสินะ

ชายลึกลับพูดเชิงทดสอบกับแจ๊ค

แจ็ดยังคงนิ่งถึงแม้เมื่อกี้เขาเกือบจะคอหลุดแล้วก็ตาม ''มีไม่มีไม่รู้ก็แค่อยากจะปลดก็แค่นั่นเรื่องบางเรื่องก้ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล ''

??? : คนแบบเจ้าอาจจะทำได้ก็ได้ทำในสิ่งที่ข้าและเพื่อนไม่อาจจะทำได้  เอาล่ะข้ามีงานให้เจ้าทำ คือเจ้าต้องเดินทางไปกับเรนะไปทำลายผลึกตามที่ต่างๆ
เรนะ : ห๋าาาาา ให้ชั้นไปกับไอ้หน้าเต้าหู้นี่นะ
??? : ทำไมล่ะเหมาะกันดีออก ฮ่ะๆๆ แล้วไม่ต้องห่วงข้าไม่ให้เจ้าทำให้ฟรีๆหรอก ถ้าเจ้าทำสำเร็จข้าจะช่วยปลดคำสาปนั่นให้

''เรื่องภารกิจนั่นตกลงแต่เรื่องจะมีผู้ติดตามขอไม่เอา พอดีชอบทำอะไรคนเดียวมันสะดวกกว่า'' ที่เขาชอบทำอะไรคนเดียวนั่นเพราะเขาคิคว่ายิ่งคนมากเท่าไรปัญหาก็มากตามมาเหมือนกัน

??? : เรนะมีความจำเป็นต่อการทำลายผลึกที่ผนึกเศษวิญญาณของราชาปิศาจและอีกอย่าง เจ้าคนเดียวคงทำไม่ได้แน่ๆดูจากเมื่อเช้าก็รู้แล้ว
เรนะ : คิดว่าข้าอย่างไปกับคนอ่อนแออย่างเจ้าเหมือนกันแหละแต่คำสั่งของนายท่านข้าปฏิเสธไม่ได้

เมื่อพูดจบเรนะได้ส่งกระดาษให้แจ๊คดู


??? : แท่นสีฟ้านั่นแหละคือผลึกทั้งหมดที่เจ้าต้องไปทำลาย พอมันถูกทำลาย ประตูไปสู่ผนึกตามเมืองต่างๆถึงจะเปิดออก สงสัยตรงไหนอีกมั้ย

''มีพวกของช่วยเดินทางให้สะดวกอย่างอื่นนอกจากผู้ติดตามอีกหรือป่าวเพื่อความรวดเร็วในการทำลาย''

??? : แค่เรนะก็พอแล้วล่ะเพราะอาวุธของหล่อนนะมีคุณสมบัติในการทำลายผลึกนั่นได้โดยเฉพาะ แต่เพื่อความสะดวกข้าจะให้เจ้ายืมนี่

ชายลึกลับได้ผยักหน้าในเรนะ เธอจึงเข็มอุปกรณ์ขนาดใหญ่เข้ามาในห้อง ได้แก่ เตาหลอม ทั่งตีเหล็ก ค้อนตีเหล็ก และแร่ธาตุชนิดต่างๆ

??? : เจ้าสามารถสร้างอาวุธได้ตามที่เจ้าต้องการ
[สามารถสร้างอาวุธที่ทำจากโลหะได้ 5 ชิ้น]
??? :เอาล่ะเจ้าไปเตรียมตัวเถอะ

เมื่อพูดจบเงาของชายลึกลับได้หายไปเหลือแต่เค้ากับเรนะ

เรนะ : เตรียมอาวุธเสร็จแล้วมาเรียกละกัน

แล้วเธอก็ออกไปรอข้างนอก

''เอาละจะสร้างอะไรดี'' แจ็ดใช้เวลาในสร้างอาวุธสักพักใหญๆ จนเขาอาวุะที่ต้องการได้ แก่ 1.Claymore 2. Rapier 3. Great Cleaver 4. Kris 5.Dao
''เท่านี้นะจะพอ'' เขาเดินออกจากห้องไปเรียกเรนะ ''พร้อมแล้วจะเรื่มไปที่ไหนก่อน??''

-W.carft [F>E] (แรงค์ต่ำอาวุธจึงไม่บวกสเตตัส)
- Elementalist [F>E] (ผลของสกิลอยู่ได้ 3 เทิร์น)
[Item get]
- Claymore
- Rapier
- Great Cleaver
- Kris
- Dao

แจ๊คได้คาดอาวุธทั้งหมดไว้ที่ข้าวตัว-หลังเหมือนกับบ้าหอบฟาง เรนะเห็นแล้วจึงแอบขำ พอรู้ตัวว่าแจ๊คมองตนอยู่จึงรีบเปลี่ยนเรื่องทันที

เรนะ : ก็ไปที่เมืองนั่นแหละ ทำลายอันใกล้ๆเมืองที่พานายมาก่อนล่ะกัน

พูดจบเธอก็ล้วงอุปกรณ์อันเดิมขึ้นมาใช้อีกรอบ พอออกมาจากประตูเขาทั้งสองก็ได้มาอยู่หน้าคริสตัลที่มีโซ่ล่ามโยงไปที่เสาทั้งสี่ต้นที่อยู่ข้างๆ

เรนะ : นายทำลายโซ่นะ ชั้นจะฟันคริสตัลเอง

เขาหยิบ Dao ออกมาแล้วฟาดลงไปโช่นั่น

เคร้งงง

ดาบนั้นได้ฟาดไปที่โซ่แต่ดูเหมือนว่าโซ่นั้นหนาเกินไปมันเลยไม่มีแม้แต่รอยบิ่น แต่ดาบของแจ๊คกลับเกือบจะบิ่นเสียเอง

เรนะ : อีตาบ้าาาาาา   ฟันเข้าไปทื่อๆแบบนั้นมันจะไปเข้ามั๊ย นอกจากหน้าแล้วสมองยังเต้าหู้อีกหรอย๊าาาา

เรนะชี้นิ้วตวาดแว้ดๆใส่ชายหนุ่ม ดูเหมือนว่าการโจมตีแบบธรรมดาใช้กับโซ่นั้นไม่ได้ผลเสียแล้ว

''งั้นคุณเรนะผู้ฉลาดช่วยบอกวิธีตัดด้วยเถอะครัชหรือถ้าไม่เป็นการรบกวนก็กรุณาตัดเองนะครับ'' เขาหันไปพูดกับเธอ

เรนะ : พูดเข้าหูดีนะ แต่ชั้นไม่ได้ฉลาดอยากเดียวนะสวยด้วย   นายใช้เวทย์ได้นี่ผสานเวทย์ลงไปกะอาวุธสิ ส่วนชั้นตัดเองไม่ได้หรอ เพราะเจ้านี้มันตัดสิ่งที่มีบนโลกนี้ไม่ดะ...
ปังๆๆๆ
เธอพูดไม่จบเธอได้วิ่งไปคว้าตัวแจ๊คและล้มลงทั้งคู่โดยเธอคร่อมเค้าอยู่

เรนะ : ไม่เป็นไรนะ

เธอถามพลางหันไปมองที่มาของวิถีกระสุน

เรนะ : ดันมาเจอคนที่ไม่อยากเจอที่สุดจนได้ เมริน


''.....'' แจ็ดไม่ได้พูดอะไรหรือถามว่าคนนี้คือใครเขาคิคว่ามันคือสถาณกาณ์ที่เขาไม่ควรเข้าไปยุ่ง

เรนะได้ก้มลงมาพูดที่ข้างหูแจ๊ค

เรนะ : นี่นายเต้าหู้รีบไปตัดโซ่ซะชั้นจะถ่วงเวลาให้ ระวังด้วยนะยัยนี่มี eagle eye ยิงมือแม่นเหมือนจับวาง เอ้าไปได้

เธอลุกขึ้นแล้วบรรจงถีบแจ๊คกระเด็นไปใกล้โซ่แล้วพุ่งตัวไปหามือปืนในชุดเมด

[ตัดโซ่ให้ขาดภายใน 5 เทิร์น]

เขาหยิบ Dao ขึ้นมาอีกครั้งแล้วอัดพลังเวทลงไป Elementalist ทำเกิดประกายไฟไปรอบๆ Dao แจ็ดไปไม่รอช้าใช้จังหวะเรนะสู้กับเมดอีกคนรีบวิ่งไปตัดโช่

[HP 50%] [AP 20>17]
[เหลืออีก 4 เทิร์น]
[พลัวไฟในดาบอยู่ได้อีก3เทิร์น]

โซ่นั่นได้ถูกไฟหลอมจนอ่อนลงแล้วไดัขาดลง

ตัดไปทางเรนะ เธอได้พุ่งเข้าโจมตีอย่างรุนแรงแต่ปรากฏว่าเมดอีกคนใช้ปืนรับไว้ได้อย่างสบายๆ

เรนะ : เป็นไปได้งัยกัน อุ๊บ

เธอได้เตะเข้าที่ท้องน้อยจนทรุดลงไป

เมริน : จุดอ่อนของเธอน่ะคิดว่าชั้นไม่รู้หรืองัย เอาล่ะ ต่อไปตานายแล้วชั้นไม่ยอมให้ทำลายผลึกนี้ได้หรอก

เธอยกปืนไปทางแจ๊คโดยแทบจะไม่ต้องเล็งแต่กระสุนเบี่ยงไปเพราะโดนเรนะเตะเข้าที่มือ

เรนะ : เธอใช้ปืนธรรมดาสินะ ขวานอันนี้ถึงฟันไม่ได้
เมริน : หึ!!

ดูเหมือนว่าแจ๊คคงต้องรีบขึ้นอีกหน่อยแล้ว

แจ็ดยังคงไม่สนใจการต่อสู้เกิดอยู่ข้างหน้าเขายังวิ่งไปตัดโช่ทั้งหมดโดยไม่สนในอะไร

[HP:50%][AP 17]
[เหลือเวลาอีก 3 เทิร์น]
[ไฟในอาวุธอยู่ได้อีก 2 เทิร์น]

โซ่เส้นที่สองได้ถูกตัดออกเช่นกันแต่ดูเหมือนว่าดาบของเค้าใกล้จะหักเต็มทีเพราะถึงจะอัดพลังเวทย์ลงไปแต่การเอาเหล็กมาตัดเหล็กมันก็ต้องได้รับความเสียหายกันทั้งคู่

แจ็ดมองไปที่ Dao ที่อยู่ในมือ ''คงจะใกล้หักแล้วสินะ'' เขาไม่รีรอแข็ดวิ่งไปหยิบโช่ที่เหลือทั้ง2มาแล้วตัดมันพอกัน

[Dao เสียหาย]

โซ่ที่เหลืออีก2เส้นได้ขาดลงพร้อมกับดาบของเค้าก็ได้หักกระจุยเหมือนกัน พอโซ่ถูกตัด คริสตัลที่ถูกตรึงไวัก็ร่วงลงมา ดูเหมือนว่าเค้าคงต้องไปตามเรนะที่สู้อยู่มาทำลายมันเสียแล้ว

''เรนะโช๋ทำลายหมดแล้วช่วยจัดการคริสตอลหน่อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย'' เขาตะโกนไปหาเรนะ พร้อมกับขว้าง Dao ที่พังแล้วไปเมริน

เมรินเห็นมีดนั่นตั้งแต่ระยะไกลจึงยิงสกัดไว้ได้ และมันได้สร้างช่องว่างให้เรนะรีบวิ่งมาแล้วกระโดดฟันคริสตัลออกเป็นเสี่ยงๆ เมื่อคริสตัลแตกออกมันได้กลายเป็นไอแล้วไหลเข้าสู่ขวานของเธอ

ปัง

กระสุนไรเฟิลถูกยิงเข้าที่กลางหลังของเรนะ นั่นเพราะเธอกำลังซึมซับคริลตัลอยู่จึงไม่ระวังตัว และมันไกลเกินกว่าที่แจ๊คจะสังเกตุเห็น เมื่อหันไปอีกทีก็เห็นเมรินยืนถือไรเฟิลแบบไม่ติดกล้องอยู่และกำลังจะยิงซ้ำ

แจ็ดใช้รวมพลังเวทลงไปที่เท้าแล้วกระทืบมันออกไปมีคลื่นพุ่งออกไปทางเรนะแล้วแล้วเกิดเป้นกำแพงดินรอบตัวของเธอ

[HP 50 %][AP 17>14]

กำแพงดินสามารถป้องกันพวกเค้าทั้งคู่ไว้ได้  เมรินได้เปลี่ยนเป็นปืนพกคู่แล้วกระหน่ำยิงกำแพงดินพร้อมกับวิ่งเข้าหาทั้งคู่

เมริน : คำสั่งคือกำจัดทุกคนที่จะทำลายผลึก เพราะฉะนั้นพวกเธอต้องหายไปซะ

[เวทย์ดินเหลืออีก3เทิร์น][กำแพงดินความคงทนลดลง 50 %]

''เรนะรีบหนีได้แล้วทำลายผนึกไปแล้วไม่จำเป็นที่จะต้องอยู่'' เขารีบเร่งเรนะให้หนีเพราะถ้าสู้ต่ออาจจะใช้เวลานาน

เรนะ : นายหนีไปก่อนเลย กระสุนถึงจะไม่ถูกจุดสำคัญแต่มันไม่ใส่กระสุนธรรมดา ถ้าชั้นไปด้วยจะเป็นตัวถ่วงปล่าวๆ ไปซะเอานี่ไปด้วย

เรนะยืนขวานให้แจ๊ค

[ ได้รับ Demon Axe]
[หมายเหตุ : ขวานนี้ปกติผู้เล่นต้องมี str [5] ขึ้นไปถึงจะใช้ได้แต่ด้วยสกิลติดตัวของแจ๊คจึงสามารถใช้ได้ ]

เรนะ : จำไว้นะขวานนั่นฟันสิ่งที่ เป็นวิทยาศาสตร์ ไม่ได้

กำแพงได้พังลงพอดี เมรินตั้งท่าจะยิงต่อแต่เรนะใช้แรงฟืนลุกขึ้นมาโถมตัวใส่ทำให้เมรินเสียหลักล้มลง

เรนะ : ไปเร็วเข้า!!!  

แจ็ดรีบขวานนั่นมาแล้วรีบวิ่งออกไปในทันที
เสร็จสิ้น
แมวบ้า
โพสต์ 6-9-2014 22:35:13 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Chavavan เมื่อ 14-9-2014 23:06

Pharis



AP 1




ในบ้านหลังนี้เต็มไปด้วยชิ้นส่วนต่างๆเต็มไปหมด แต่เมื่อเอลฟ์หนุ่มได้ค้นเจอรูปๆหนึ่ง



ซึ่งด้านหลังเขียนว่า "ผลงานระดับสุดของของข้า  ข้าต้องหาตัวเจ้าให้พบ"


"นี่มันคืออะไรกัน. . . ไม่สิหมายความว่ายังไงกันแน่" เขาพึมพัมออกมาหลังจากเห็นรูปนั้นแล้ว

สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจ ออกมาจากบ้านหลังน้้นพร้อมกับ เก็บรูปใบนั้นมาด้วย

"อ่า. . . แล้วข้าจะเอาอย่างไรต่อไปดี" เขาพูดพร้อมเดินทางกลับเข้าไปในเมืองอีกครั้ง หวังหาที่พักฟื่นแรงจากการต่อสู้นี่

เค้าเดินมาจนถึงหน้าที่พักต้นเรื่องทั้งหมด เค้าอาจจะเนียนไปนอนพักที่ห้องของลูน่าได้หรือไม่ก็คงต้องออกไปก่อก่องไฟนอนนอกเมือง


"อืม. . . บางที่ห้องของยัยนั้นก็อาจจะป็นความคิดที่ดี" เขาพูดพร้อมเดินเนียนเข้าห้องลูน่าไป

"มาดูกันสิว่า ในห้องนี่จะมีอะไรอีกบ้าง" แล้วเขาก็ค้นหาอะไรในห้องนี่อีกครั้ง

"เพื่อจะมีอะไรที่ใช้งานได้บ้าง"

ในห้องนั้นไม่มีอะไรเลยนอกจากเสื้อผ้าของผู้หญิงและชุดชั้นใน และเส้นเอ็นที่เค้าคุ้นตาอยู่มัดหนึ่ง


"น่าผิดหวังจริงๆ" พาร์ริชกล่าวขึ้นอย่างเซงๆ พร้อมกับเก็ยมัดเอ็นนั้นมา แล้วล้มตัวลงนอนในห้องนั้น

แต่ก่อนที่จะนอน เขาก็ไม่ลืมที่จะล็อกห้อง และหน้าต่างไว้ด้วย

วันรุ่งขึ้น
[AP 20 ]

พาริชได้ตื่นขึ้นมาเพราะเสียงนกมาร้องที่กระจก ดูเหมือนว่าวันนี้จะเป็นวันที่สงบอีกวัน(?)


". . . . " เขาตื่นขึ้นรับเช้าอันสดใส(?) พร้อมกับเริ่มยืดเส้นสายเล็กน้อย ก่อนที่จะออกจากห้องไปอย่างระมัดระวัง

"อืม. . . วันนี่จะโดนไล่ล่าอีกรึเปล่านะ" แล้วเขาก็ค่อยๆออกจากห้องไปอย่างระมัดระวัง

แล้วเขาก็ตัดสินใจ เดินทางงานทำตามบอร์ดประชาสัมพันธ์

ระหว่างที่เอลฟ์หนุ่มยืนอ่านบอร์ดประชาสัมพันธ์อยู่ก็ได้มีคนทักเค้าขึ้น

??? : เอ่อ โทดนะคะใช่คุณพาริชหรือป่าวคะ



". . . . . . . ." เขายืนคิดอย่างสงสัย 'นี่้ข้าอีกแล้วหรอทำไมละ ไม่มีคนอื่นแล้วหรอ นี่ให้หางานอย่างสงบไม่ได้รึไง'

"ใช้ ข้าเองและ" สุดท้ายเขาก็ตอบกลับไปอย่างช่วยไม่ได้

"มีอะไรรึ?"

??? : เออ คือว่า อาจารย์ของชั้นให้มาพาคุณไปหาอ่ะคะ เค้าอยากพบคุณ

เธอพูดเฉื่อยๆเข้ากับใบหน้าของเธอแล้วหญิบเอารูปถ่ายของพาริชมาเทียบว่าใช่ตัวจริงมั๊ย


"อ่า. . . ได้ไปก็ไป" เขาตอบตกลงกลับไปอย่างเฉื่อยๆ

"ยังไงตอนนี่ ก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้วละนะ"

"นำทางเลยครับ" เขาตอบต่อ

Lou : เย้... ชั้นลูค่ะ ยินดีที่รู้จัก เอาล่ะชั้นจะร่ายเวทย์เคลื่อนย้ายแล้วนะ

เธอหยิบหนังสือเวทย์มนต์มาเปิดหาทีล่ะหน้า

Lou : อ่ะนี่งัยๆ ประตูแห่งมิติจงเปิดออก

...... ทุกอย่างล้วนเงียบสงบไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

Lou : เอ๊ะเร๊ะ ทำไมร่ายไม่ได้อ่าาาาา

เธอพลิกหน้าไปมาอีกรอบ ดูเหมือนท่าพาริชคงต้องรออีกซักพัก


"อ่า ยินดีท่ได้รู้จัก ข้ามีนามว่า พาร์ริช ถึงเจ้าจะรู้อยู่แล้วก็ตาม" เขาแนะนำตัวกลับไป

"แล้วก็. . . .ตามสบายนะ" แล้วพาร์ริชก็นั้งลงรอ ลู ทำหน้าที่ของเธอต่อไป

"ว่าแต่ ที่จะไปพบข้านี่มีเรื่องอะไรงั้นรึ" เขาเริ่มหาเรื่องคุยฆ่าเวลา

ลูที่กำลังเอากิ่งไม้มาวาดรูปตามหนังสือได้หันมาตอบ

Lou : อาจารย์เค้าบอกว่าคุณคือหนึ่งในผู้เปลี่ยนแปลงโลกนี่นะค่ะ

แล้วเธอก็หันไปวาดต่อโดยที่เหมือนเธอจะวาดผิดไปหนึ่งตัวอักษร

Lou : เอาล่ะ

เธอร่ายคาถาเป็นภาษาโบราณ สัญลักษณ์ที่พื้นได้เรืองแสงแล้วได้ดูดลูกับพาริชเข้าไปแล้วไปโผล่ที่หน้าถ้ำแห่งหนึ่ง

Lou : เออ.....อ สงสัยจะหลงทางอีกแล้วเรา แหะๆ

ขณะที่ลูหันไปยิ้นแก้เก้อกับเอลฟ์หนุ่มก็ได้มีสัตว์ประหลาดออกมาจากถ้ำมาอยู่ข้างหลังเธอ



". . . . . ." พาร์ริชยืนขยิบตามอง เจ้าสัตว์นั้น

"เรามีเรื่องต้องคุยกันนะ" ว่าแล้วเขาก็ช้อนตัวลูมา แล้วหนีออกมาอย่างไม่คิดชีวิต

"แต่ไม่ใช้ตอนนี่" เขาตีหน้าเข้มแล้วพูดใน ขณะที่ขายังซอยวิ่งอยู่

Lou : หว๋าาาาา ทำอะไรคะเนี๊ยะ เกิดอะไรขึ้น มาอุ้มชั้นทำไม

ลูดิ้นไปมาทำให้พาริชวิ่งได้ลำบากขึ้น สัตว์ประหลาดที่คล้ายมังกรก็ได้เลื้อยตามทั้งคู่มาติดๆ



"ได้" พาร์ริช ตอบรับสั้นๆ

แล้วเขาก็วางลูลง

"แล้วก็ช่วยบอกข้าที่ ว่าเราจะเอาตัวรอดจากงูที่หน้าสุดแสนจะเป็นมิตรนี่ได้อย่างไรกัน" แล้วเขาก็ถามคำถามกลับไป

Lou : งูไหน อ้อไม่เห็นต้องทำอะไรเลยนี่คะ

ลูหันกลับไป พอมังกรนั่นตามมาจะถึงตัวลูกก็ได้เอามือแปะไว้บนตัวมังกรนั่นและมันก็หยุดลงล้มหัวให้ลูลูบเล่น

Lou : ถึงวิชาอื่นชั้นเกือบจะตกแต่วิชาสะกดชั้นท๊อปเลยนะคะ ว่าแต่มีเรื่องอะไรหรอ ที่ว่าต้องคุยกันอ่ะ


". . . . . . . . . . . . . " พาร์ริช ขยิบตามองอย่างไม่เชื่อสายตาเล็กน้อย

"ช่างมันเถอะ ไม่มีอะไรมากหรอก" เขาตอบปัดไป

"เอาเป็นว่า เราไปที่จุดหมายของเรากันเถอะ" เขาเกล่าวขึ้นเพื่อจะได้เข้าเรื่องสักที่

"รอบนี่ของให้ถูกที่ถูกทางนะ" เขากล่าวย้ำอีกครั้ง

Lou : อ๋อ คราวนี้ไม่พลาดแน่(?)  งั้นพันก่อนนะเดร๊คคุง

เธอเขียนอะไรบางอย่างไว้บนตัวมังกรนั่นก่อนที่จะตั้งชื่อแล้วสั่งให้มันหลับ

Lou : งั้นใช้ไอนี่ล่ะกัน

เธอล้วงไปในกระเป๋าสะพายหริบกระดาษทีมี่สัญลักษณ์เขียนไว้อยู่ เธอวางมันลงแล้วมันก็เริ่มทำงาน

Lou : อาจารย์บอกว่าถ้าจำคาถาไม่ได้ให้ใช้สิ่งนี้ล้าาาา

ทั้งเธอและพาริชก็ได้หายไปจากตรงนั้นทันที

เอลฟ์หนุ่มได้มาโผล่ในที่ๆหนึ่ง ซึ่งเป็นเหมือนมิติที่ถูกสร้างขึ้นเพราะมันเป็นสีขาวทั้งพื้นและท้องฟ้า แถมมันไม่มีที่สิ้นสุด

??? : ยินดีต้อนรับค่ะ คุณพาริช ชั้นนึกว่าลูจะพาคุณมาไม่ได้เสียอีก

เสียงของหญิงสาวดังขึ้น แต่ไม่ว่าเค้าจะมองไปทางไหนก็ไม่เจอต้นเสียงเจอแต่ลูยืนยิ้มอยู่


"ข้าก็คิดว่า จะไม่ได้มาถึงที่แห่งนี่เหมือนกัน" เขาพูดพร้อมกับมองไปที่ลู เล็กน้อย

"ว่าแต่ เจ้ามีธุระ อะไรจะคุยกับข้าละ" เขาได้พูดต่อ

"แต่อย่าว่าอย่างนู้นอย่างนี่เลยนะ ข้าไม่ค่อยชอบคุยกับคนที่ไม่แสดงตัวเองหรอก"

"เจ้าช่วยแสดงตัว ก่อนที่เราจะคุยกันมากกว่านี่จะได้มั้ย"

"หรือไม่ก็. . . . . อย่างน้อยก็ช่วยบอกว่าตัวเองเป็นใครกัน"

??? : ต้องขออภัยอย่างยิ่งค่ะ ข้าไม่สามารถแสดงตัวตนออกมาเป็นรูปร่างได้ค่ะเพราะร่างกายข้าไม่ได้อยู่ในที่แห่งนี้ ด้วยเหตุผลบางอย่างข้าจึงสื่อกับท่านได้แค่เสียง ส่วนข้าเป็นใครนั่นก่อนที่จะบอกท่านอยากถามท่านว่าท่านทราบเรื่องราวเกี่ยวกับคริสตัลผนึกหรือปล่าวคะ


"อืม. . . ตอบคำถาม ด้วยคำถามสินะ"  พาร์ริชพุดขึ้นมา

"ได้ ไม่มีปัญหา" แล้วเขาก็นั้งลง เพราะดูเหมือนว่าจะคุยกันไม่จบง่ายๆเสียแล้ว

"อืม. . . ถ้าถามว่า ข้ารู้เรื่องราวอะไรบ้างละก็"

"ข้าก็คงตอบได้แต่เพียงว่า ข้าไม่รู้เรื่องราว อะไรเกียวกับผนึกนั้น รวมมทั้งเรื่องของตัวข้าเอง หรือแม้กระทั้งเผ่าพันธุ์ของข้าด้วย"

"ดูเหมือนว่า ความทรงจำของข้ามันจะหายไปสักช่วงนึง. . . . . . นั้นคงเป็นคำตอบที่น่าจพอเพียงแล้วละ"

"เอาละ ข้าตอบคำถามแล้ว ที่คร่าวของเจ้าบ้างแล้วละ" เขาได้จบการตอบคำถามของเขาลง

??? : ช่างน่าเศร้าจังค่ะ งั้นกรุณารับฟัง"เรื่องราวที่แท้จริง"ของนิทานที่ว่าด้วยนะคะ

[ เมื่อ 1000 กว่าปีก่อน โลกแห่งนี้ได้แบ่งเป็น2เขตการปกครองใหญ่ หนึ่งคือที่ท่านได้พึ่งไปพบกับเรื่องราวกลาหลเป็นเขตแดนของมนุษย์และยักษ์ค่ะ ส่วนที่สองเป็นดินแดนอันแห้งแล้งเป็นทะเลทรายกับหิมะถูกปกครองด้วยเอลฟ์ เขตแดนทั้งสองอยู่กับแบบปกติสุขจนกระทั่งมันได้เกิดเรื่องราวที่แสนเศร้าขึ้น มีเอลฟ์คนหนึ่งได้มีความทะเยอทะยานอย่างมากเค้าต้องการความอุดมสมบูรณ์ของดินแดนอีกฝั่ง เค้าจึงหาหนทางที่จะทำให้ได้มันมา ใช่แล้วค่ะ เค้าได้ใช้มนต์ดำเรียกราชาปิศาจขึ้นมา และได้บังคับเหล่าเอลฟ์ให้ร่วมมือกันบุกอีกเขตแดน หลังจากเหตุการณ์นั้นโลกนี้จึงเต็มไปด้วยความสูญเสีย ราชาปิศาจได้ยึดครองทุกอย่างหักหลังเอลฟฺผู้ทำสัญญา แต่ดินแดนนี้ยังไม่หใดหวัง ได้มีเด็ดหนุ่มเผ่ามนุษย์ผู้ที่ซึ่งเชี่ยวชาญด้านการต่อสู้ เค้าได้พบเจอกับยักษ์หนุ่มผู้ทรงพลังและเอลฟ์สาวที่เป็นอัจริยะทางด้านเวทย์มนต์ทุกแขนง ทั้งสามได้เป็นเพื่อนกันและตั้งปณิธานว่าจะกำจัดราชาปิศาจให้ได้  จากการเดินทางทั้งสามได้รับพลังจากผู้พิทักษ์ดินแดน พวกเค้าจึงเข้าห้ำหั่นกับกองทัพของราชาปิศาจ แต่พวกเค้าไม่สามารถจะสังหารราชาปิศาจได้เพราะมันได้สาปคำสาปเอลฟ์หญิงไว้ ถ้ามันตายเธอก็ต้องตายตาม ที่จริงเธอพร้อมที่จะตายแต่อีกสองคนไม่ยอม เลยทำให้ทั้งสามพลาดท่า ราชาปิศาจได้สร้างผลึกขึ้นมาผนึกพลังและร่างของเอลฟ์สาวไว้เพื่อความปลอดภัยของมันเอง ตำนานได้ถูดเติมแต่ง บิดพริ้วจนกลายเป็นเหมือนทุกวันนี้ที่ว่าผลิกนั่นผนึกราชาปิศาจไว้ ]

??? : จากที่เล่ามาท่านคงจะพอนึกออกแล้วสินะคะว่าทำไมข้าถึงไม่มีตัวตน ใช่ค่ะ เอลฟ์สาวที่ว่าก็คือข้าเอง ข้าขอถามอีกครั้งว่าท่านคิดอย่างไรในเรื่องนี้



"หืม~~~~~~~~" พาร์ริชตอบรับหลังจากที่ได้ยินเรื่องราวทั้งหมด

"เรื่องมันเป็นแบบนี่เองสินะ" เขาพูดพร้อมกับสายหน้าไปมา

"ที่นี่ ข้าก็เข้าใจแล้วว่าทำไม พวกมนุษย์ถึงได้รักพวกเราเหล่าเอลฟ์หนักหนา ฮะฮะฮะ. . . ." แล้วก็หัวเราะออกมาอย่างช่วยไม่ได้

"มนต์ดำ? ราชาปิศาจ? คำสาป? ผนึกที่แท้จริงแล้วผนึกเจ้าเอาไว้? ถ้าเจ้าไม่พาข้าเข้ามาคุยในที่แบบนี่ละก็ ข้าก็แทบจะคิดได้ว่านี่เป็นเรื่องเพอเจ้อในวงสุราได้เลยนะเนี้ย ฮะฮะฮะ. . . ."  แล้วเขาก็ยังพูดต่อ พร้อมกับหัวเราะต่อไป

"จริงๆแล้วนะ ความทรงจำของข้ามันก็ไม่ได้หายซะหมด ที่เดียวหรอกนะ มันยังมีบางสิ่งหลงเหลือ นอกเหนือจากการยิงธนูของข้า ชื่อของข้า. . . . . " เขาหยุดการพูดของเขาไว้แล้วลุกขึ้นมา

"นั้นคือ ความเกลียดชังที่มีต่อมนุษย์ ยังไงละ. . . . . ใช้แล้วนั้นคืออีกสิ่งนึงที่ยังหลงเหลือ อยู่ในตัวข้าตอนนี่"

"มันน่าตลกนะ ที่อยู่ๆตัวเองก็เกลียดสิ่งๆนึงอย่างหาสาเหตุไม่ได้ ข้าค่อนข้างคาใจมาตลอดว่าเหตุใดกัน" แล้วเขายักไหล่ อย่างช่วยไม่ได้

"แต่พอได้ฟังเรื่องที่เจ้าเล่า ก็ทำให้ข้าเข้าใจขึ้นมาบ้าง ว่าเหตุใดกัน บ้างทีข้าก็คิดนะว่าการฆ่าฟันแต่เพียงอย่างเดียวก็ไม่สามารถ ทำให้อะไรดีขึ้นได้นอกจากทิ้งรอยแผลที่ฝังลึกไป พร้อมกับเริ่มต้นวัฏจักรแห่งความเกลียดชัง ขึ้นใหม่เท่านั้น"

"ดูเหมือนว่า ข้าจะพูดนอกเรื่องมาไกลอยู่นะเนี้ย อืม. . . .คำสาปที่จะที่ทำให้ตกตายตามกันไปสินะ. . . . . . "

"ถ้าถามข้าว่าคิดอย่างไรกับเรื่องนี่ละก็ เหมือนกับการหาคำตอบที่อีกฟากนึงของเนินที่อยู่สุดปลายขอบฟ้า อีกฟากนึงของทะเลที่ไกลโพ้น ราวกับสิ่งที่อยู่ระหว่างกำไรกับขาดทุน นั้นและ"

"เอาละขอตอบคำถามของเจ้าอีกครั้งแล้ว ข้าจะถามกลับบ้างละนะ" แล้วเขาก็นั้งลงอีกรอบ

"เจ้าคิดจะทำอย่างไรกับจอมมาร หลังจากที่ออกจากผนึกมาได้แล้วละ เจ้าจะฆ่าเขาอย่างนั้นหรอ?" แล้วพารร์ริชก็ถามคำถามกลับไป

??? : อาจจะต้องเป็นเช่นนั้นค่ะ แต่ในใจลึกๆแล้วข้าไม่อยากเพราะเค้าคือคนรักของข้าค่ะ ตามที่ได้เล่าไป ข้าโดนผนึก ถึงจอมมารจะไม่ตายแต่ก็บาดเจ็บสาหัส มันได้เข้าไปอยู่ในร่างของชายหนุ่มเผ่ามนุษย์ ชายที่ข้ารักสุดหัวใจ และได้สาปพวกเราทั้งสองค่ะ เมื่อเราพบหน้ากับคำสาปจะทำงาน "จะต้องฆ่ากันจนกว่าจะตายกันไปข้างหนึ่ง" ถึงข้าจะเชี่ยวชาญเวทย์ทุกแขนงอย่างไรมันก็ทำลายคำสาปนั้นไม่ได้ มันอาจจะเป็นการชดใช้ของตระกูลของข้าก็ได้ค่ะ แต่ก็นะถ้าวันนั้นยังมาไม่ถึงก็คงไม่รู้หรอกค่ะว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น เอาเป็นว่าท่านจะช่วยข้าเรื่องทำลายผลึกหรือไม่คะ


"คำสาป คำสาป คำสาป ฟังดูเป็นสิ่งที่ใช้ได้ง่ายดายเสียเหลือเกินนะ" พาร์ริชตอบรับกลับไป

"สรุปที่เจ้าพาข้ามาในที่แห่งนี่ และเล่าเรื่องทั้งหมด ก็เพื่อที่จะบอกให้ข้าไปทำลายผนึกให้เจ้าสินะ" เขาสรุปเรื่องราวทั้งหมด

"ก่อนที่ข้าจะให้คำตอบกับเจ้า ข้าอยากจะถามเจ้าอีก 1 อย่าง"

"ทำไมละ ทำไมเจ้าถึงได้เลือกข้าละ ข้ายังหาเหตุผลที่เข้าถ้าไม่ได้สักข้อ อีกเจ้าน่าจะยังมีตัวเลือกที่ดีกว่าข้าตั่งมากมาย"

"แต่ทำไมต้องเป็นข้าละ???"

เสร็จสิ้น
ปลาหมึก
โพสต์ 14-9-2014 22:35:55 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Loki_Zero เมื่อ 29-9-2014 04:27

Jack   



AP 14




แจ๊คได้วิ่งออกมาเรื่อยๆโดนได้ยินเสียงระเบิดเป็นระยะๆจากทางที่เรนะกับเมรินสู้กันอยู่ จนกระทั้งมาเจอกับถ้ำ และข้างๆปากถ้ำเข้าก็พบกับคริสตัลอันต่อไป

เขาหยิบ Claymore ขึ้นมาแล้วอัดพลังเวทลงไปแล้วฟันโช่ทั้งหมดแล้วตามด้วยหยิบชวานของเระมาทำลายคริสตอลแบบไม่ลังเล เขาหยิบแผนที่มาดูแล้วทำการเดินทางไปที่คริสตอลต่อไปในทันที

[AP : 14>11]

[claymore เสียหาย]

เมื่อเค้าตัดโซ่เส้นสุดท้ายลงดาบเข้าก็ได้หักเช่นกัน แล้วหลังจากที่ใช้ขวานของเรนะ เค้ารู้สึกได้ว่าขวานนั้นได้หนักขึ้น ดูเหมือนว่าเค้าต้องเดินทางทะลุถ้ำเสียแล้วถึงจะไปถึงคริสตัลอันต่อไปได้ แจ๊คคงต้องหาแสงสว่างมานำทางเพราะในถ้ำนั้นมืดมาก


เขาหยิบท่อนไม้เล้กๆแถวนั่นมาแล้วใช้เวทในการจุดไฟเพื่อใช้เป้นแสงสว่างในการเดินต่อไป

แจ๊คได้เดินลึกเข้ามาเรื่อยจนกระทั่งได้ยินเสียงน้ำไหล เมื่อตามเสียงน้ำไปก็พบว่ามีลำธารตัดขวางทางอยู่ ซึ่งด้วยไฟจากคบเพลิงนั้นไม่สามารถบอกได้เลยว่ามันลึกหรือไม่

แจ็ดขวางคบเพลิงไปอีกผั่งของลำธารเพื่อที่จะเตรียมกระโดดไปอีกฝั่งของลำธาณเพื่อมุ่งหน้าไปทำลายคริสตอลอันต่อไป

เมื่อคบเพลิงลอยผ่านเหนือน้ำก็มีสิ่งมีชีวิตกระโดดออกมาจากลำธารนั่นมาคาบคบเพลิงไป


''ตัวอะไรฟะนี่'' เขามองดูปลาตัวใหญ่ที่โดดขึ้นมาเมื้อกี้ ''ทำยังไงดีถ้าโดดข้ามไปมีหวังได้โดนงาบไปกินแน่'' เขานั่งคิคอยู่สักพักว่าจะทำยังไงให้ข้ามไปได้

ระหว่างที่เค้านั่งคิดอยู่นั่นเองดูเหมือนว่าโชค(?)จะเข้าข้างเค้า เพราะมีเสียงดังคล้ายๆน้ำทะลัก และน้ำก็ค่อยๆล้นลำธารออกมา

''ชิ_หายละไง'' มองดูไปที่นํ้าที่กำลังทะลักออกมาเหมือนเขื่อนแตก เขาใช้เวทลมไปที่เท้าเพื่อเพื่มความเร็วในการวิ่ง ''เอาก็เอาวะ'' แจ็ดวิ่งกระโดดข้ามลำธารไปเขาต้องรีบทำอะไรสักก่อนที่นํ้าจะท่วมแล้วเขาจะกลายเป็นอาหารปลาตัวนี้

[AP 11>8]

ด้วยลมที่ห่อหุ้มเม้าอยู่ทำให้เค้าวิ่งข้ามลำธารด้วยความเร็วสูงจนปลายักษ์นั่นกระโดดงับเค้าไม่ทัน  แต่ดูเหมือนมันจะไม่ยอมรามือง่ายมันว่ายตามมาพร้อมกับน้ำที่ล้นออกมา โชคยังดดีที่ข้างหน้าไม่ไกลนักมีแสงสว่างของทางออกอยู่

เขายังคงวิ่งต่อไปที่แสงนั่นโดยไม่หันหลังกลับไป

ปรากฏว่าพอถึงทางออกมันคือหน้าผา แต่ก่อนที่แจ๊คจะตกลงไปได้มีมือมาคว้าเค้าไว้ปล่อยให้เจ้าปลายักษ์ร่วงลงไปตัวเดียว

เรนะ : ก็นึกว่าตัวอะไรจะโผล่มาที่แท้ก็นายนี่เอง

เรนะได้ดึงเค้าขึ้นมา เธอดูไม่บสดเจ็บตรงไหนเลยมีแค่เสื้อผ้าขาดวิ่นไปเท่านั้น

''ยังไม่ตายงั้นหรอ'' แจ็ดมองหน้าเรนะเหมือนเจออะไรบ้างอย่าง ''เอาละเดินทางไปทำลายคริสตอลอันต่อไปได้แล้ว''

เรนะ : เสียมารยาทจริง ชั้นไม่ตายง่ายๆหรอก  เอาล่ะก่อนอื่น

เธอยื่นมือมาหาแจ๊ค

เรนะ : เอาอาวุธคืนมาได้แระ

''อะเอาคืนไปขวานของเธอ'' แจ็ดโยนขวานคืนเรนะไป ''เอาละไปกันต่อได้แล้วเสียเวลามามากแล้ว''

??? : จะรีบไปทำไมล่ะครับ ยังงัยพวกคุณต้องตายอยู่ที่นี่กันอยู่แล้ว

เสียงดังขึ้นมาจากในป่าด้านหลัง ด้วยที่เป็นป่าทึบทั้งคู่ไม่สามารถหาคนพูดเจอ. แถมอีกด้านก็หน้าผาที่พึ่งปีนขึ้นมาคงจะหนีไม่ได้เช่นกัน

''อะไรอีกละนี่'' แจ็ดทำหน้าเบื่อเมื่อเจอคนที่จะขวางเขาทำลายผนึกอีกแล้ว

เรนะ : หาตัวมันไม่เจอแบบนี้เล่นด้วยยากแหะ  คงต้องล่อให้มันโจมตีออกมาซะแล้วล่ะ เด๋วชั้นจะล่อมันเองนายโจมตีนะ

เรนะกระซิบบอกแจ๊ค ก่อนที่จะเดินเข้าไปในเขตป่าอย่างช้าๆ ทันใดนั้นได้มีมีดสั้นถูกปาออกมาจากแถวๆต้นไม้ทางทิศ 11นาฬิกา

แจ็ดเบี่ยงตัวหลบแล้วพุ่งไปตามทิศทางที่มีดออกมา

ระหว่างที่แจ๊คพุ่งตัวไปทางที่มีดถูกปล่อยออกมา มีดที่เค้านั้นหลบได้วกกลับมาหาเค้าทางด้านหลังเหมือนมีเรดาห์. ส่วนทางเรนะก็ถูกกิ่งไม้พันแขนและขา ขึงพืดไว้กลางอากาศ

แจ็ดแตะม้ดที่ตามเขาออกไปแล้วแล้วรวบพลังเวทไฟไว้ที่แล้วปล่อยเผากิ่งไม้ที่พันเรนะออกไป ''เรนะช่วยใช้ขวานของเธอตัดไม้รอบๆนี้ออกให้หมดที่ได้ไหม''
เสร็จสิ้น
แมวบ้า
โพสต์ 14-9-2014 23:06:47 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Chavavan เมื่อ 29-9-2014 22:32

Pharis



AP 1




??? : ฟังดูมันอาจจะน่าขำแต่มันเป็นเพราะโชคชะตาค่ะ ว่าท่านคือผู้ที่จะเป็นผู้สืบตำเเหน่งผู้นำของเหล่าเอลฟ์ในอนาคต แต่ถ้าท่านไม่อยากช่วยข้า ข้าก็ไม่บังคับท่านหรอกค่ะ

ด้านหลังพาริชได้ปรากฏประตูมิติขึ้น

??? : เข้าประตูนี้ไปท่านก็จะถูกส่งไปยังเมืองที่ท่านอยู่ล่าสุดค่ะ เชิญตัดสิ้นใจเอาเองนะคะ


"หึ ผู้นำเหล่าเอลฟ์สินะ" พาร์ริชตอบกลับอย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

"ก็ได้ ข้าจะรับหน้าที่นั้นเอง" แต่สุดท้ายเขาก็ตอบตกลงนั้น

??? : ข้าไม่ให้ท่านช่วยฟรีๆหรอกนะเมื่องานเสร็จข้าจะมีรสงวัลให้ เอาล่ะ ลู

เมื่อลูได้ยินก็เดินมายื่นกระดาษให้พาริช


??? : นี่คือแผนที่ที่บอกถึงตำแหน่งทั้งหมดของผลึก  แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้มีคนๆหนึ่งก็กำลังทำลายผนึกนี้เช่นกัน และมันคงเป็นการเดินทางที่ยาวนาน ข้าจึงอยากให้ท่านช่วยนำลูติดตามท่านไปด้วย ถึงเด็กคนนี้จะไร้เดียงสาแต่เธอมีพลังอันยิ่งใหญ่ซ่อนอยู่ มีคำถามอะไรอีกมั๊ยคะ


"มี" แล้วเขาก็ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

"จะให้ข้าทำลายด้วย วิธีอะไรและ. . . . " แล้วเข่าก็หันไปมองที่ลู

"นี่เจ้าคง ให้ข้าร่วมทางกับเด็กน้อยคนนี่จริงๆสินะ" แล้วเขาก็พูดต่ออย่างช่วยไม่ได้

??? : นั่นแหละค่ะคือเหตุผลที่ต้องให้ลูเดินทางไปกับท่านด้วย ตัวคริสตัลเองต้องใช้พลังของลูค่ะ มันถึงจะถูกทำลาย และข้าขอมอบสิ่งนี้ให้ท่านด้วย

[ลูกธนู ดิน น้ำ ลม ไฟ อย่างล่ะ 30]

??? : ถ้าท่านพร้อมแล้วข้าจะส่งท่านกับลูไปยังคริสตัลที่ใกล้ที่สุดค่ะ และก็ลูทำตัวดีดีล่ะ
Lou : ค่าาา

เมื่อสิ้นเสียงกลางห้องได้มีประตูมิติผุดขึ้น


"ได้ ข้าเข้าใจแล้ว" แล้วเขาก็รับลูกธนูนั้นมา

"เอาละ เราก็ไปกันเถอะ" แล้วเขาก็เดินเข้าประตูมิติไป

เมื่อออกจากประตูมิติเค้าพบว่าได้มาอยู่ทางตะวันตกของตัวเมืองเบื้องหน้ามีคริสตัลยักษ์ลอยอยู่มันถูกล่ามด้วยโซ่ขนาดใหญ่4เส้นตรึงไว้กับเสาอีกที

Lou : เราต้องทำลายโซ่พวกนี้ก่อนค่ะ


"ก็คงต้องทำแบบนั้นสินะ" แล้วพาร์ริชก็หยิบธนูของเขาขึ้นมา แล้วยิง 4 ดอกซ่อนไปที่โซ่พวกนั้น แต่ละเส้น

"หวังว่าจะตัดมัน ขาดได้นะ"

[ลูกธนู ดิน น้ำ ลม ไฟ เหลืออย่างล่ะ 29ดอก]

ลูกธนูทั้งสี่ที่มีธาตุต่างๆบรรจุอยู่ในหัวได้กระทบเข้ากับโซ่อย่างแม่นยำ แต่มันแทบจะไม่ระคายผิวเลย พอสังเกตุใกล้ๆจะเห็นว่าเส้นที่โดนธนูไฟโซ่โดนความร้อนหลอมละลายไปเล็กน้อย.

Lou : นายไม่มีท่าที่ยิงได้แรงๆหราาาาา


"ข้าแค่ต้องการ จะทดสอบอะไรสักหน่อยเท่านั้นเอง" เขาตอบลูกลับไป

"ต้องไฟอย่างนั้นสินะ" แล้วเขาพึมพัมเล็กน้อยก่อน ที่จะหยิบศรไฟออกมา

"แล้วถ้าแบบนี่ละ" แล้วเขาก็เล็งยิง  Piercing shots ไปยังเส้นที่มีการหลอมละลายเล็กน้อย โดยในแนวยิงมีโซ่ทั้ง 2 เส้นอยู่ในแนวเดียวกัน

[HP : 100%][AP 20>15]
[ธนูไฟ เหลือ 28 นอกนั้นเหลือ 29]

ลูกธนูพุ่งไปด้วยความแรงตัดโซ่ขาดออกจากกันทั้งสองเส้น

Lou : เย้~~~~~~ แล้วอีกสองเส้นสู้ๆน้าาาา


"เหลือ 2 เส้นสินะ" เขากล่าวพร้อมกับหยิบลูกธนูไฟขึ้นมาอีกลูก

แล้วเขาก็เล็งยิง  Piercing shots ไปยัง2เส้นที่เหลืออยู่ โดยในแนวยิงมีโซ่ทั้ง 2 เส้นอยู่ในแนวเดียวกัน

[AP15>10]

เมื่อโซ่ทั้งหมดถูกตัดออก คลิสตัลได้ร่วงลงมาตรงกลางวงแหวนแปลกๆที่ลูเอากิ่งไม้วาดไว้ก่อนแล้ว ก้อนคลิสตัลนั่นได้ค่อยๆกลายเป็นไอแล้วลอยเข้าไปในปากของลูที่อ้าอยู่จนหมด

Lou : อิ่มจัง ขอบคุณที่เลี้ยงน้าาา ไปอันต่อไปกาน

ดูเหมือนว่าอันต่อไปจะอยู่ทางตะวันตก แต่ต้องข้ามภูเขาไป


พาร์ริช มองไปที่ลูอย่างตกใจเล็กน้อย

"อย่างน้อยก็เดินทางจนถึงตีนเขา ก่อนแล้วกัน แล้วค่อยตัดสินใจต่อว่าจะเดินทางอย่างไร"

แล้วเขาก็เดินทางไป

ทั้งคู่ได้เดินทางมาถึงตีนเขา ซึ่งกินเวลานานพอสมควรพระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำสื่อให้เห็นว่าบ่ายแก่ๆแล้ว

Lou: เอางัยดีจะเดินขึ้นเขาเลยหรือพักก่อน


"พักก่อนจะดีกว่า เดินทางตอนกลางคืนมันอันตราย" พาร์ริชตัดสินใจที่ พักการเดินก่อน

"เอาละ เรามาตั่งแคมป์ กันเถอะ" แล้วเขาก็จัดเตรียมต่างๆ

"ลู เธอพอจะจับอะไรสักตัวที่พอจะมาทำเป็นมือเย็นนี่ได้มั้ย" เขาได้ถามเธอ เนื่องดูท่าทางวิชาของเธอ น่าจะใช้ได้ดีเลยที่เดียว

"ถ้าไม่อยาก ทำก็ไม่เป็นไรนะ ข้าแค่ลองถามดู" แต่เขาก็ยังคิดว่า การส่งเด็นน้อยไปจับตัวอะไรกิน มันคงจะเป็นเรื่องโหดร้ายเกินไป

Lou : ไม่เห็นต้องจับเลย

เธอพูดพลางหยิบกระดาษที่เขียนอักษรอะไรบางอย่างขึ้นมาแล้ววางลงที่พื้น แล้วก็มีกวางตัวนึ่งปรากฏขึ้นมา

Lou : นี่งาย ชั้นผนึกสัตว์ต่างๆไว้เยอะแล้วก็แค่เรียกออกมาก็ได้วัตถุดิบล้าาา หรือจะกินตัวเมื่อกลางวันนั่นก็ได้นะเอามั๊ย


"อ่าาาาาาา นั้นและที่ข้าพูดถึง" พาร์ริชเอ้ยออกมาโล่งใจ ก่อนที่จะหยิบมีดทำอาหารของเค้าขึ้นมาเตรียมไว้

"หลังจาก ก่อกองไฟนี่แล้วเราก็ค่อย แปรรูปมันแล้วกัน" แล้วเขาก็ทำกองไป

"ลู ช่วยข้า กิ้งไม้หน่อยสิ"

"ข้า ว่าบากที่เนื้อของมันอาจจะมีมาก ที่จะรมควันเก็บไว้ในต่อๆ ไปได้ด้วยนะ" เขาเริ่มคิดถึงการเดินทางในวันต่อๆไป

Lou : โอ๊สสส

ลูตอบรับแล้วเดินไปหากิ่งไม้ใกล้   เวลาผ่านไป10นาที ลูกก็ยังไม่กลับมา


"นาน. . . . นานเกินไปแล้ว" แล้วเขาก็ลุกขึ้นเพื่อออกตามหา ลู

"หวังว่าคงไม่เป็นไรนะ"

พาริชเดินเข้าไปในป่าทึบ ด้วยแสงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้าทำให้การมองเห็นของเค้าแคบลง เค้าเดินตามหาเด็กสาวมาเรื่อยๆจนมาเจอเป้ของเธอนั้นตกอยู่


". . . . . . ." พาร์ริชเก็บกระเป๋าของลูขึ้นมา ก่อนที่จะรีบเดินทางตามหาเธอต่อไป

เสร็จสิ้น
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | สมัครสมาชิก

รายละเอียดเครดิต

รายชื่อผู้กระทำผิด|โทรศัพท์มือถือ|รูปแบบข้อความล้วน|Otaku Fever Fansite

GMT+7, 19-1-2019 11:45 , Processed in 0.096402 second(s), 24 queries .

Powered by Discuz! X3.2 R20150609, Rev.38

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้