สมัครสมาชิก ลงชื่อเข้าใช้
Otaku Fever Fansite หน้าแรก

~ 私 あなたのこと 愛していま ... http://www.feverfansite.com/forum/?1545 [บุ๊คมาร์ก] [คัดลอก] [แชร์] [RSS]

บล็อก

[นิยายแปล] ผู้กล้าในรอบที่สาม :: [42] What Came To Mind During My Third Time in Another World Was to For Now, Depart.

เข้าชม/อ่าน 314 ครั้ง23-10-2017 00:09 |เลือกหมวดหมู่:What Came to Mind During My Third Time i

Ch. 42 สิ่งที่คิดหลังจากเริ่มต้นที่ต่างโลกเป็นครั้งที่สามคือ ออกเดินทาง

[ชานเมืองอีเธอร์แคลน -:- บ้านพักของช่างตีเหล็ก]

     “ งั้นก็ ลุง ถ้าอัลไซน์ผ่านมาแถวนี้ก็ฝากบอกเธอด้วยนะ ”
     “ โอ้ คาซึฮะ เจ้าเองก็เดินทางปลอดภัยละ ”
     " ค่า "

     และหลังจากที่ออกมาจากบ้านของตาลุงช่างตีเหล็ก ชั้นจึงรีบมุ่งหน้าไปยังถนนหลักเพื่อรวมตัวกับพวกรูรุที่รออยู่

     “ โทษทีที่มาช้า เอาละไปกันเลยไหม? ”
     ชั้นพูดออกมาเสียงดังด้วยความตื่นเต้น
     ตอนนี้ดูเหมือนว่าไข้ของชั้นก็จะหายดีแล้วด้วย
     สุดท้ายก็ดูเหมือนว่าต้องใช้เวลาอาทิตย์นึงกว่าไข้จะหาย ปกติแล้วชั้นไม่ค่อยจะป่วยเท่าไหร่ก็เลยต้องใช้เวลาใน
การพักฟื้นนาน
     “ แต่ว่าจะดีหรอคะท่านคาซึฮะ... ไม่ใช่ว่าจะต้องเอาดาบต้องสาปนั่นให้กับมือของอัลไซน์งั้นหรอคะ? ”
     เรย์ซังถามขึ้นพร้อมกับฉวยโอกาสจับมือชั้น
     “ อื้มม-- ฝากไว้กับตาลุงนั่นดีแล้วละค่ะ ชั้นเชื่อใจลุงแก และอีกอย่างดูเหมือนเขาจะเชี่ยวชาญในการใช้ดาบสอง
มืออีกด้วย เพราะงั้นไม่มีใครคิดพยายามขโมยดาบนั่นหรอก ”
     เพราะไม่รู้ว่าอัลไซน์ตอนนี้นั้นอยู่ที่ไหน ชั้นคิดว่านี่น่าจะเป็นแผนที่ดีที่สุด
     หรือพูดง่ายๆก็คือ มันเป็นแผนการที่จะโยนภาระทุกอย่างให้ลุงช่างตีเหล็กนั่นเอง
     ถ้าเกิดอะไรขึ้นชั้นก็ไม่เกี่ยวด้วยแล้วละ เทะเฮะ
     “ คาซึฮะนี่ใจกว้างจังเลยนะอารุ ให้ดาบที่ดีที่สุดแบบนั้นให้กับคนอื่นตั้ง 2 เล่ม... คนทั่วไปไม่มีใครเขาทำกันหรอกอารุ ”
     อืม ชั้นก็คิดอย่างงั้นเหมือนกัน
     “ เต๋าซัง ...ไม่คิดบ้างหรอคะว่า ...คาซึฮะก็แค่ให้คนอื่นไปโง่ๆโดยไม่คิดอะไรเลยแค่นั้นเอง ”
     อืม สาวน้อยนี่ก็ยังปากเสียเหมือนเดิม
     “ ...ยังไงก็แล้วแต่ สถานที่ๆพวกเรากำลังจะมุ่งหน้าไปก็คือ ‘สาธารณรัฐ ราคุชาลเดีย’ สินะ? ถ้าอิงจากเอกสารที่ได้
มาว่า ‘คำอธิบายเพิ่มเติมนั้นขอให้ไปฟังจากท่านนายกรัฐมนตรีเอง’ ......ไม่คิดว่ามันฟังดูเหมือนหลอกลวงหรอกรึ ”
     เซเลนซัง ....นี่คุณเกลียดพวกคนใหญ่คนโตขนาดนั้นเชียว ---แต่ว่าเรื่องนี้น่าจะเป็นเรื่องจริงนะ
     “ เอาละๆ --เริ่มเดินทางไปยังเมืองท่ากันเลยเถอะ ถ้าพวกเรามุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกของเมือง ‘อีเธอร์แคลน’ 
พวกเราก็จะสามารถใช้เรือเพื่อเดินทางต่อจากเมือง ‘โอเชี่ยน วีฟเวอร์ (Ocean Weaver)’ ได้ ”
     เรย์ซังแนะนำแผนการเดินทางของพวกเรา
     ชั้นคิดว่าระยะทางถึงเมืองท่าน่าจะราวๆ 1,200 UL (T:n - ไม่รู้เหมือนกันหน่วยอะไร)
     แล้วจากที่นั่นใช้เรือเดินทางต่อจนถึงเมืองท่าของ ‘สาธารณรัฐ ราคุชาลเดีย’ ก็ราวๆ 3,000 UL จากนั้นก็แล้วเดินเท้า
ต่ออีกราวๆ 400 UL จนถึง ‘แอมเซเรีย’ 
     มันเป็นการเดินทางที่ค่อนข้างยาวเลยทีเดียว แต่ว่าก็ยังพอมีเวลาอีกนานกว่าจะถึงเหตุการณ์ ‘เมืองหลวงถูกบุกจู่โจม’
     ........น่าจะไม่เป็นอะไรถ้าชั้นจะออกห่างจาก “อเซอร์เรียม” สักพัก...น่าจะนะ...
     มันไม่ใช่ความรู้สึกที่ไม่ดีแต่ว่า...
     ชั้นรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น แต่ถ้ามัวแต่วุ่นอยู่กับเมืองหลวงนั่นก็ไม่ค่อยดีเหมือนกัน

     “ มีอะไรงั้นหรอคะคาซึฮะ? ทำไมทำหน้าเคร่งเครียดแบบนั้นละคะ ”
     สาวน้อยได้มองมายังที่ใบหน้าของชั้น
     รูรุ มักจะเป็นคนแรกที่มีการตอบสนองเวลาที่ชั้นทำหน้าแบบนี้
     “ ....รูรุ ” (คาซึฮะ)
     “ ....อะไรคะ? ” (รูรุ)
     “ ขอชั้นกอดหน่อยได้ไหม? ” (คาซึฮะ)
     “ แน่นอนค่ะว่าไม่..... ถามทำไมหรอคะ? ” (รูรุ)
     “ เอ๋? ท่านคาซึฮะ ขอชั้นกอดรูรุซังด้วยสิค้า ” (เรน์ฮารีน)
     “ เหมือนอย่างที่พูดไป ไม่มีทางค่ะ ” (รูรุ)
     เรย์ซัง ชั้นคิดว่าคุณควรจะหยุดดีกว่านะ
     “ เฮ้อ... ให้ตายสิอารุ นี่ชั้นกับเซเลนออกเดินทางได้หรือยังอารุ? ” (เต๋า)
     “ นั่นสินะ ข้าเองก็เริ่มเหนื่อยที่ต้องไปพร้อมกับเจ้าพวกนี้แล้วเหมือนกัน ” (เซเลน)

▽▲▽▲▽▲

     “ รูรุ กอด ”
     “ ไม่ค่ะ ”
     “ รูรุซังกอดค่ะ ”
     “ ชั้นบอกว่าไม่ค่ะ ”
     “ โอเค เรย์ซัง ล็อคแขนข้างนั้นไว้นะ ”
     “ รับทราบค่ะ ท่านคาซึฮะ รูรุซัง เตรียมตัวให้ดีนะคะ ฮุฮุฮุ ”
     “ หยุดน้าาาาา ”

▽▲▽▲▽▲

     [ถนนระหว่าง อีเธอร์แคลน และ โอเชี่ยน วีฟเวอร์]

     「Haaaaa!!」
     『GUAAAA!!!!』
     「せいっ!!!」 (เสียงฟาดดาบ)
     『GYOEEEEeeee!!!!』

     เซเลนและเรย์ซัง รับหน้าที่ต่อสู้ โดยมีชั้น รูรุ และเต๋า ทำหน้าเพียงแค่เดินตาม
     อ่า สบายจังน้า

     “ ....นี่คาซึฮะ ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม? ”
     เซเลนถามขึ้น เอ๋? นี่ชั้นทำอะไรผิดอีกแล้วงั้นหรอ?
     “ มีอะไรงั้นเหรอ? ชั้นไม่มีตังให้ยืมหรอกนะ ? ” (คาซึฮะ)

     พูดเล่นน่ะ
     ชั้นมีเงินราวๆ 200,000,000 เลยน้า

     “ นี่เป็นเรื่องซีเรียสนะ... ไม่กี่วันมานี้ ข้ารู้สึกว่าพลังเวทย์ของข้า เหล่าปีศาจ และพวกๆนั้น เริ่มอ่อนพลังลง
เจ้าพอจะรู้อะไรบ้างไหม? ”
     อ๊ะ...
     ชั้นคิดว่าพอจะรู้นะ
     ถึงชั้นพยายามจะไม่สนใจก็เถอะ แต่อย่างที่คิดเลย ดูเหมือน ‘เขา’ กำลังมาสินะ?
     “ ขอร้องละคาซึฮะ ถ้าเจ้ารู้อะไรก็ช่วยบอกข้าที เพราะตอนนี้ข้าไม่รู้จะทำอะไรต่อไปดี ”
     เซเลน กระซิบด้วยสีหน้าที่ดูไม่ค่อยดีนัก
     นี่คงจะเป็นช่วงที่กำลังค้นหาความหมายของการดำรงอยู่สินะ
     ประโยคที่ควรพูดตอนนี้ก็คง

     “ อ่า... คือ... จะว่ายังไงดี ”

     อ๊า ชั้นไม่รู้จะพูดยังไงดี ชั้นนี่เป็นผู้พูดที่แย่จริงๆ
     ถ้าชั้นอธิบายได้ไม่ดีพอ มีหวังเซเลนได้กลายเป็นศัตรูขึ้นมาจริงๆแน่
     “ ข้าก็... พอจะเข้าใจว่าคาซึฮะคงอธิบายออกมาให้ดีที่สุดไม่ได้ แต่ยังไงข้าก็รับได้ ข้าอยากให้เจ้าแค่บอกว่า
ข้ายังเป็น 'ราชาปีศาจ' อยู่หรือไม่ ?”
     ตอนนี้ก็เป็นเวลากว่า 10 วันแล้วที่ ราชาปีศาจหายไป
     และข้องเกี่ยวกับเรื่องประหลาดๆที่เกิดขึ้นที่ปราสาทของราชาปีศาจ
     การรีบเร่งจัดตั้งผู้กล้าของอาณาจัก
     การที่ปีศาจ หรือที่เรียกว่ามอนส์เตอร์นั้นมีการเคลื่อนไหวมากขึ้น 
     และถ้าชั้นไม่ระวังให้ดี เซเลนอาจจะถูกจู่โจมก็ได้
     ถ้าชั้นไม่บอกเธอก็คงไม่ดีสินะ
     “ เอ่อ.. เซเลน เธอพอจะรู้เรื่องของบัลลังก์ที่เธอนั่งหรือเปล่า?”
     “ อืม... ”

     ชั้นไม่อยากพูดในบรรยากาศมาคุแบบนี้เลยแฮะ
     ในสถานการณ์ที่รู้ว่าอีกฝ่ายจะต้องตกใจแน่ๆ แต่ก็ต้องพูดออกไป

     “ ข้างล่าง ของข้างล่าง ของข้างล่าง นั่น ลึ๊กกกก ลงไปในห้วงความมืดนั่น มีบางอย่างที่สุดยอดอยู่ ”
     “ .... ”
     เอ่อ เซเลนซัง ยังอยู่ไหมเอ่ย?
     “ และก็บางทีอาจจะเป็นตอนที่ชั้นยึดบ้านเธอมานั่นก็เป็นช่วงเวลาที่ เ'จ้านั่น' นั่นตื่นขึ้นมา ”
     “ เจ้านั่น..... หมายถึง ราชาปีศาจที่แท้จริงสินะ... หะหะ...หะหะหะ ”

     อ๊ะเธอเสียสติไปแล้วสินะ
     เธอน่าจะตกใจมากๆเลยละ
     เพราะเธอคิดว่าเธอมีพลังมากที่สุด เป็นใหญ่ที่สุดของบรรดาปีศาจ ราชาปีศาจ
     แต่เมื่อได้รู้ว่ามีคนที่แข็งแกร่งกว่าเธอ อยู่จุดที่สูงกว่าเธอ ราชาปีศาจที่แท้จริง
     พี่สาว ที่มีความมั่นใจในตัวเองสูงนั้น ก็คงจะเสียสติไปแน่ๆ
     แต่ชั้นไม่เข้าใจความรู้สึกนั่นหรอก

     “ หะหะหะ... ฮ่าฮ่าฮ่า ”
     “ เฮ้ เซเรนซัง? ”
     อยู่ดีๆเธอก็หัวเราะออกมาเสียงดัง
     เอ๋ ชั้นจะทำยังไงดีละเนี่ย

     “ ทำไมถึงต้องพูดคุยกันอย่างลับๆด้วยเนี่ยอารุ? แล้วอยู่ดีๆเซเลนซังก็หัวเราะ? ”
     ชั้นก็คิดยังงั้นเหมือนกันเต๋า
     “ หรือว่าเซเลนได้รับบาดเจ็บงั้นหรออารุ? ”
     ใกล้เคียง...
     “ อ๊า พวกคุณดูสนุกกันจังเลยค่ะ ขอชั้นร่วมด้วยได้ไหมคะ? ”
     ยัยสาว Y นี่ ช่วยหัดอ่านบรรยากาศบ้างสิ
     
     “ ฮ่าฮ่าฮ่า... เฮ้อ ค่อยยังชั่วหน่อย นั่นสินะ ดูเหมือนข้าจะไม่ใช่ ราชาปีศาจ อีกแล้ว คุคุคุ... งั้นก็ คาซึฮะ ข้าขอ
ถามอะไรสักอย่างได้หรือไม่? ”
     “ อะไรหรอ? ”
     “ คาซึฮะ ....เจ้าอยากจะให้โลกนี้เกิดอะไรขึ้น เจ้าอยากจะให้โลกนี้ถูกทำลายโดยราชาปีศาจ หรืออยากจะให้
ผู้กล้าจะสามารถกอบกู้โลกนี้เอาไว้ได้? หรือเก็บรวบรวมเงินเพื่อก่อตั้งประเทศ? เอาละ ถ้าให้เลือกจริงๆแล้ว เจ้าจะ
เลือกอย่างไหนงั้นรึ ”

     .....ไหงมาถามเอาตอนนี้ละ?
     นั่นมันก็แน่นอนอยู่แล้วไม่ใช่หรอว่ามันคือ...

     “ ความสงบสุขของชั้นเองน่ะสิ ”

     “ ..... ”
     “ ..... ”
     “ ..... ”
     “ .....อ๊า ”

     เหมือนจะมีแปลกๆอยู่คนนึงอะ...
     โดยทั่วไปแล้วปฏิกิริยาตอบรับจะต้องเป็นนิ่งกันหมดสิ

     “ นั่นสินะ ...ก็เจ้าคือ ‘คาซึฮะ แอ็กแพ็นท์’ นี่นา ”
     “ เป็นยัยบ้าคนหนึ่งสินะคะ ชั้นมั่นใจเลยละค่ะ ”
     " ฮะฮะ ก็คงงั้นละนะอารุ "
     “ อ๊าง.. สุดยอดไปเลยค่ะ สมกับที่เป็นท่านคาซึฮะ คำพูดของท่านลึกซึ้งมาก... ลึกซึ้งมากซะจนชั้นไม่เข้าใจที่
พูดเลยค่า ”

     ...เอาเถอะ
     ไม่มีใครเข้าใจความรู้สึกของชั้นหรอก...


อืม..ดีๆ ใช้ได้

อะไรก็ไม่รู้

เห็นด้วยๆ

ซึ้งจังเลย

ขำฮาตรึม

ทั้งหมดผู้เขียนบล็อกล่าสุดอื่นๆ

ความคิดเห็น (0 ความคิดเห็น)

facelist

คุณต้องลงชื่อเข้าใช้ก่อนจึงจะสามารถแสดงความคิดเห็นได้ ลงชื่อเข้าใช้ | สมัครสมาชิก

รายชื่อผู้กระทำผิด|โทรศัพท์มือถือ|รูปแบบข้อความล้วน|Otaku Fever Fansite

GMT+7, 27-1-2022 05:54 , Processed in 0.074456 second(s), 15 queries .

Powered by Discuz! X3.2 R20150609, Rev.38

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ขึ้นไปด้านบน