สมัครสมาชิก ลงชื่อเข้าใช้
Otaku Fever Fansite หน้าแรก

~ 私 あなたのこと 愛していま ... http://www.feverfansite.com/forum/?1545 [บุ๊คมาร์ก] [คัดลอก] [แชร์] [RSS]

บล็อก

watashi wa ZOMBIE .....desu ne? -:- [17] หากยังไม่พบซอมบี้ นั่นก็ยังเรียกไม่ได้ว่าเป็นปัญหา

เข้าชม/อ่าน 266 ครั้ง2-1-2018 14:39 |เลือกหมวดหมู่:Am I . . . A zombie ?

     พอกลับมาถึงจุดที่ยูกินะอยู่ ก็พบว่าเธอนั้นกำลังเดินวนไปวนมาอยู่ในห้องภายในโรงแรมที่พัก
     หลังจากที่รีบวิ่งขึ้นไปผ่านหน้าพนักงานเค้าเตอร์ที่กำลังจะเอ่ยปากต้อนรับไปอย่างไม่ใส่ใจแล้ว เปิดประตู
ห้องออกมา ----ยูกินะที่อยู่ในห้องก็พุ่งเข้ามาชาร์จใส่เต็มๆอกจนได้ยินเสียง แคร๊ก

     ............เดี๋ยว..! นี่..!? เสียงเมื่อกี้ดังมากเลยนะ!? หายใจเข้าปอดไม่ได้แล้วเนี่ย!? ถึงชั้นจะไม่จำเป็นต้อง
หายใจก็เถอะ....!?

     " แงงงง----! หนูเป็นห่วงมากๆเลยนะหม่าม้าาา-----!! "

     ยูกินะร้องไห้ฟูมฟายพลางกอดชั้นแน่นขึ้นไปอีก โอยๆๆ แม่จ๋าจะกลายเป็นนาฬิกาทรายแล้วน้า?
     ว่าแต่เรียกเค้าว่า 'หม่าม้า' ด้วยแหละ.... เพราะตื่นตระหนกอยู่สินะ
     ..............
     .....หยุดนะตัวชั้น ...หยุดความคิดที่จะทำให้เด็กคนนี้ตื่นตระหนกบ่อยๆในอนาคตเดี๋ยวนี้ ค่าความเป็นแม่ยัง
ติดลบไม่พอรึไงยัยบ้า

     " ฮึก..ฮึก... "
     " ..... "

     อะ แย่ละ ความรู้สึกผิดมัน

     " อือว่....ออ....โออออออ.... "

     พอคิดว่าอย่างน้อยก็พูดขอโทษไปก่อนละกัน ก็มีเสียงครวญครางแบบนั้นออกมาจากลำคอ 
     อ้าว เวรกรรม คุณปอดคะ?...............สงสัยเละเป็นน้ำไปแล้วมั้ง
     ทว่ากับชั้นที่ขอโทษ(?)ได้ห่วยแตกสิ้นดีแบบนั้น ยูกินะส่ายหน้าน้อยๆราวกับฟังที่ชั้นจะสื่ออก พลางเอาหน้า
มาถูไถกับแผ่นอกของชั้นจนได้ยินเสียงกรุบกร๊อบ.....

     ....สรุปว่ายังโกรธเค้าหรอตัวเอง

-----------------------------------------------------------------------

     " ขออภัยที่แสดงกริยาที่ไม่น่าดูค่ะท่านแม่ "

     หลังจากที่ลูบหลังปลอบยูกินะโดยไม่พูดอะไรอยู่ประมาณ 10 กว่านาที ลูกสาวคนเล็กของชั้นก็กลับมาสงบ
ใจได้ในที่สุด
     ดูเหมือนว่าทั้งชั้นและซอนนี่จะเข้าใจผิด
     ' ความกลัว ' ที่สัมผัสได้จากเด็กคนนี้นั้น ดูท่าจะเป็นเพราะว่า...

     " ---เพราะว่ากำลังจดจ่ออยู่กับภารกิจ เลยไม่ทันสังเกตว่าท่านแม่ได้ออกไปข้างนอก...แต่กลับตื่นตระหนก
ไปเองแบบนี้....น่าอายจังเลยค่ะ "

     เพราะว่าสัมผัสถึงตัวชั้นไม่ได้นั่นเอง...
     หลังจากที่กลับมาแล้วไม่เห็นว่าชั้นอยู่ในห้อง ไม่พอยังระบุตำแหน่งของชั้นไม่ได้อีกด้วย ยูกินะเลยสติแตก....
     
     ยูกินะพูดพร้อมกับก้มหัวประหลกๆมาทางนี้โดยที่มีซอนนี่ลูบหลังให้เธออยู่
     ชั้นรีบยกมือขึ้นมาโบกไปมาแล้วก็พูดต่อไปว่า

     " ไม่ๆๆ ...ยูกินะไม่ผิดหรอกนะ...ม-..หม่าม้าต่างหากที่ออกไปเอง....โดยที่ไม่บอก...ก่อน... "
     " ไม่หรอกค่ะ....หนูต่างหากที่ควรจะรับรู้ได้เองว่าท่านแม่ต้องการจะไปที่ไหนแล้วพาไปค่ะ.... "
     " เดี๋ยว...แบบนั้นก็เกินไป.... "
     " จะพยายามค่ะ! "
 
     ไม่ไหว...ไม่ฟังเลย แถมไม่เรียกหม่าม้าแล้วด้วย..
     ยูกินะกำหมัดแน่นแล้วก็พูดออกมาแบบนั้นด้วยรอยยิ้ม

     " หนูเองก็จะพยายาม "

     ซอนนี่ก็ยกมือขึ้นตอบด้วยสีหน้าโมโนโทนเหมือนกัน ...เธอด้วยหรอ
     ทั้งสองคนยังคงตามใจชั้นราวกับไข่แดงไร้เปลือกในก้อนเพชรเช่นเคย
     
-----------------------------------------------------------------------

     หลังจากที่จบเรื่องวุ่นวายเมื่อวานไป ในวันนี้ ยูกินะและซอนนี่ต่างก็ออกไปทำเควสของสมาคมกันตามปกติ

     ส่วนชั้นน่ะหรอ
 
     " ไม้ละ 10 รีกิลจ้า "
     " ขอบคุณ...ค่ะ "

     กำลังเดินเที่ยวเล่นภายในตลาดพลางซื้อนู้นนี่กินโดยเอาเงินของเหล่าลูกสาวมาผลาญเล่นไงละ!
     หากฟังจากประโยคข้างต้นอาจจะดูโฉดชั่วสุดๆไปเลยก็จริง แต่ครั้งนี้ชั้นไม่ได้รู้สึกผิดอะไรหรอกนะ
     ใช่แล้ว! เพราะเงินในครั้งนี้มันถูกเรียกว่า 'ค่าขนม' ไงละ!!
     แม้ว่าทั้งสองคนจะพยายามยัดเยียดให้ชั้นจับจ่ายเงินตามใจชอบจริงๆก็ตาม แต่ชั้นรู้ตัวดีว่าถ้าเกิดให้ชั้น
เป็นคนถือเงินไว้จริงๆละก็ กองทุนของพวกเราได้หมดไปในพริบตาแน่ๆ
     ครั้นจะปฏิเสธทั้งสองคนไป ก็โดนตอบปฏิเสธเสียงแข็งกว่ากลับมา เพราะงั้นจึงเกิดเป็นวิธีการ 'จำกัดเงิน'
ที่จะให้ชั้นใช้ในแต่ละวันแทน
     โดยกำหนดให้ชั้นใช้เงินได้วันละ 1000 รีกิล เท่านั้น และกองเงินที่เหลือก็ให้เก็บเอาไว้ที่ยูกินะ 
     ถึงทั้งสองคนจะมีท่าทีอิดออดนิดๆ แต่ก็ยอมฟังแต่โดยดีละ
     เพื่อปกป้องเงินทุนในการใช้ชีวิตของพวกเรา นี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดละนะ
     ...........
     .....เดี๋ยวนะ

     " ชั้นไม่น่าจะฟุ่มเฟือย....ขนาดนั้นนี่นา.... "

     ก็รู้ตัวอยู่หรอกว่าตัวเองไม่ใช่คนที่น่านับถืออะไร แต่ขนาดตัวชั้นเองยังตัดสินว่าตัวเองเป็นคนใช้ไม่ได้เก็บ
เงินไม่เป็นเนี่ย....แย่แล้วมั้ง?
     ตอนนี้ก็แค่ซื้อเนื้อย่างเสียบไม้ 8 ไม้กับกินอะไรนิดๆหน่อยๆตามทางเอง...
     คิดงั้นพลางแง้มกระเป๋าตังหนังสัตว์(by ยูกินะ)ออกมาดู

     -ยอดเงินคงเหลือปัจจุบัน 114 รีกิล
     -นับเวลาหลังจากได้รับเงินมา ---ราวๆครึ่ง ช.ม.

     ......เห
     ความเป็นจริงเนี่ย...โหดร้ายจริงๆด้วยนะคะคุณอลิเซี*
     ชั้นยิ้มปลงๆพลางปิดกระเป๋าเงียบๆโดยไม่คิดจะไปใส่ใจอีก ก่อนจะค่อยๆจัดการเนื้อย่างเสียบไม้ที่เหลือ
อยู่ในมือ
     และตอนที่กำลังเดินอยู่นั้น
     
ผลัก!

     ฉึก.. อะเระ
     เหมือนมีอะไรมาชนหลัง...ทำเอาไม้เสียบมันแทงเข้าไปในคอเลย...
     พอหันกลับไปก็เจอเด็กหนุ่มคนนึงนั่งแหมะอยู่ที่พื้น

     " ผ..ผมขอร้องละครับ! "
     " ขอปฏิเสธ! อย่ามารบกวนเวลาของท่านจูดัสเพราะเรื่องไร้สาระของแกนะว้อย ไอ้เด็กเปรต!! "
     " ...มะ!...ไม่ใช่เรื่องไร้สาระนะครับ!! "

     ดูเหมือนว่าคนที่ชนชั้นเมื่อครู่จะเป็นเด็กคนนี้...
     เพราะว่าชั้นจืดจางหรือว่ากำลังคุยเรื่องซีเรียสกันอยู่ ไม่ว่าจะเด็กคนที่ชนตัวชั้นหรือผู้ชายที่ยืนเถียงอยู่
ตรงนั้นเองก็ไม่ได้สนใจชั้นเลย
     
     " หุบปาก! ครั้งหน้าถ้าแกยังมาเซ้าซี้กับกลุ่มของเราอีก! จะไม่ทำแค่โยนออกมาแน่!! "
     " อึก... "

     อ้าว ดูเหมือนว่าคนที่ชนชั้นจะไม่ใช่เพราะเด็กหนุ่มคนนี้ แต่เป็นผู้ชายคนนั้นนี่เอง
     อยากจะขัดไปว่า โยนคนออกมาที่ถนนโดยไม่ดูให้ดีมันอันตรายอยู่เหมือนกัน แต่ก็เก็บความคิดนั้นไป
อย่างรวดเร็ว
     ดูเหมือนจะมีเรื่องยุ่งยากอะไรกันอยู่ด้วยสิ...
     อยากจะช่วยอยู่นะ..แต่น่ากลัวอะ ชั้นไม่ถูกกับคนชอบทำเสียงดังแบบนั้นอ่า
     เผ่นดีฟ่า

     " ...!...อ้า..จริงสิ ไอ้หนู ถ้าแกอยากให้พวกข้าทำงานให้จริงๆละก็ ไปกล่อมให้พี่สาวตรงนั้นมาอยู่กับ
พวกข้าสักคืนสิ "

     ขณะที่ชั้นกำลังค่อยๆย่องเดินออกไป ผู้ชายคนนั้นก็พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มน่าขยะแขยงก่อนจะชี้มาทางนี้
     ..................เอ๋? ชั้นหรอ?
     ไม่ๆๆๆ ไม่เกี่ยวด้วยเลยนะคะ!? มาเอาเค้าเข้าไปเกี่ยวด้วยได้ไงอ้ะ!?

     ชั้นแสดงท่าทีลนลานพลางสอดสายตาไปรอบๆ ก็พบว่าผู้คนรอบๆไม่ได้สนใจอะไรกับฉากตรงหน้า
นี่เลย....ไม่สิ มีหลายคนที่เหลือบตามามองทางนี้ด้วยความรู้สึกหลากหลาย
     ทั้งคนที่ดูเอาสนุก ทั้งคนที่ทำหน้ารำคาญ และคนที่ส่งสายตาเวทนามาทางนี้
     นั่นสินะคะ! ถ้าไม่ใช่พระเอก ใครเค้าจะสนใจเรื่องชาวบ้านกันละ

     " ...ไม่ได้หรอกครับ! พี่สาวคนนั้นเค้าไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วยเลย ผมให้เค้าต้องมาลำบากกับเรื่องของ
ผมไม่ได้หรอก!! "

     ขณะที่กำลังจะเตรียมวิ่งสุดฝีเท้า ก็มีเสียงตะโกนของเด็กหนุ่มคนนั้นออกมา
     หวา-- มีพระเอกอยู่ตรงนี้ค่า
     เพราะคำพูดนั้น ทำเอาขาที่กำลังจะวิ่งไปหยุดลงแล้วก็หันกลับมาสนใจสถานการณ์ต่อเลย

     " เหอะ! งั้นก็ลืมไปซะ แล้วไสหัวไป! "
  
     ชายคนนั้นกล่าวออกมาปิดท้าย ก่อนจะเดินกลับเข้าไปยังร้าน.....เอ่อ น่าจะเป็นบาร์เหล้า
     พอเห็นว่าชายคนนั้นไปแล้ว รอบด้านก็เริ่มส่งเสียงเซ็งแซ่ขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่ผู้คนจะเริ่มทำกิจกรรมต่างๆ
ของตนเองราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
     ชั้นมองไปยังหน้าประตูบาร์ที่ชายคนนั้นเดินกลับเข้าไปด้วยความรู้สึกไม่สบอารมณ์เล็กน้อย
     อะไรกันน่ะ...มองคนเค้าด้วยสายตาแบบนั้น แถมยังพูดจาเสียมารยาท...เดี๋ยวปัดส่งปรสิตไปแดกหัว
ตอนนอนซะหรอก ฮึ่ม
     ขณะที่กำลังรู้สึกโมโหขึ้นมาเล็กๆ ก็มีแรงดึงที่ชายกระโปรง พอหันมาก็พบเด็กหนุ่มคนเมื่อครู่มองขึ้นมา
ด้วยท่าทีสีหน้ารู้สึกผิด
     ดวงตากลมโต ผมสั้นประบ่า เค้าหน้าสวยแยกไม่ออกว่าเป็นเด็กผู้ชายหรือผู้หญิงกันแน่เพราะยังไม่โต
เต็มที่ อายุน่าจะราวๆ 8 - 9 ขวบเองมั้ง
     ดูผิวเผินภายนอกแล้ว เด็กยิ่งกว่ายูกินะกับซอนนี่เสียอีก
     แต่ทั้งๆที่มีใบหน้าน่ารักสมเป็นโชตะคุณภาพขนาดนี้ กลับแต่งตัวโทรมจนน่าอนาถใจ...

     " ขอโทษนะครับ ที่ทำให้พี่สาวรู้สึกไม่ดี "

     เด็กหนุ่มนั้นกล่าวขอโทษออกมาพลางก้มหัวให้
     ขณะที่ยังไม่ทันได้กล่าวอะไร เด็กหนุ่มก็รีบร้อนวิ่งออกไปเสียก่อน

     ............อืม

     นิวอีเว้นท์สินะคะเนี่ย

อืม..ดีๆ ใช้ได้

อะไรก็ไม่รู้

เห็นด้วยๆ

ซึ้งจังเลย

ขำฮาตรึม

ทั้งหมดผู้เขียนบล็อกล่าสุดอื่นๆ

ความคิดเห็น (0 ความคิดเห็น)

facelist

คุณต้องลงชื่อเข้าใช้ก่อนจึงจะสามารถแสดงความคิดเห็นได้ ลงชื่อเข้าใช้ | สมัครสมาชิก

รายชื่อผู้กระทำผิด|โทรศัพท์มือถือ|รูปแบบข้อความล้วน|Otaku Fever Fansite

GMT+7, 27-1-2022 06:42 , Processed in 0.136640 second(s), 15 queries .

Powered by Discuz! X3.2 R20150609, Rev.38

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ขึ้นไปด้านบน