สมัครสมาชิก ลงชื่อเข้าใช้
Otaku Fever Fansite หน้าแรก

~ 私 あなたのこと 愛していま ... http://www.feverfansite.com/forum/?1545 [บุ๊คมาร์ก] [คัดลอก] [แชร์] [RSS]

บล็อก

the time of the Last Judgment -:- 00 [ กลับมายังอดีต ]

เข้าชม/อ่าน 283 ครั้ง23-3-2018 10:38 |เลือกหมวดหมู่:the end of the world

     " กรี้ดดดดดด!!! "

     เสียงกรีดร้องที่สื่อให้เห็นถึงความตื่นตระหนกสุดขีดดังขึ้นมาจากร่างของซูหลิง
     ร่างบางนั้นยันกายขึ้นมาด้วยสีหน้าหวาผวาและเหงื่อที่ฉโลมไปทั่วตัวในสภาพราวกับมีใครเอา
น้ำมาสาดไปทั่วร่างกายของเธอ
     " ........! ท-..ท้องฉัน.... "
     ร่างบางนั้นกล่าวออกมาเสียงแหบแห้งเล็กน้อยก่อนจะก้มลงมองหน้าท้องของตนเองในทันที 
จากนั้นเธอก็แสดงสีหน้าประหลาดใจออกมา
     ' ......ทำไมฉันยังไม่ตาย...? '
     ซูหลิงนั้นเผยให้เห็นสีหน้าสับสน ...เธอควรจะตายไปแล้วนี่นา?
     ด้วยน้ำมือของ 'สัตว์ประหลาด' ตัวนั้น
     " พี่? "
     " ....เอ๊ะ? "
     ขณะที่ซูหลิงกำลังสับสนไม่เข้าใจสถานการณ์อยู่นั้น ที่หน้าประตูก็มีเสียงเล็กๆดังขึ้น
     ที่ตรงนั้น เด็กสาวเรือนผมสีดำขลับใบหน้าสวยได้รูปค่อยๆเปิดประตูแง้มออกมา
     " เธอมัน.......ละ-...หลินหลิน? "
     วินาทีนั้น ราวกับได้เห็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ที่สุดในชีวิต ซูหลิงนั้นเบิกตาออกกว้างก่อนที่ดวงตา
ของเธอจะค่อยๆมีน้ำใสๆไหลออกมาอย่างช้าๆโดยที่เธอไม่รู้ตัว
     " หวา--!? พ-..พี่! ทำไมสภาพเป็นอย่างนั้นอะ!....อุ๊!? "
     เด็กผู้หญิงตรงหน้าแสดงท่าทีตื่นตระหนกพร้อมกับผลักประตูห้องนอนออกแล้วก็วิ่งตรงเข้ามา
ทว่าซูหลิงนั้นไม่ได้สนใจท่าทีแบบนั้นของ น้องสาว ของเธอ ช่วงเวลาเดียวกับที่น้องสาวของเธอ
ซูหลิน นั้นวิ่งเข้ามาในห้อง เธอเองก็กระฉากผ้าห่มออกไปแล้วพุ่งเข้าไปกอดตัวของน้องสาวของ
เธอไว้แน่น
     น้องสาวของเธอ ---ซูหลินนั้นควรที่จะตายไปตั้งนานแล้ว
     ซูหลิงนั้นไม่ทันได้สนใจคิดว่ามันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นหรือสถานการณ์ตอนนี้มันเป็นอย่างไร
     ความรู้สึกที่ได้รับมาจาก สัญชาตญาณ ของเธอมันบอกออกมาว่าคนที่อยู่ในอ้อมกอดของเธอ
ในตอนนี้นั้นเป็นตัวจริง! มันไม่ใช่แค่ความฝันหรือสิ่งที่เธอคิดไปเองอย่างที่ผ่านๆมา!
     " เอ่อ.......พี่......มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นรึเปล่า? "
     หลังจากที่กอดน้องสาวแน่นอยู่ครู่นึง หลินหลินก็พูดออกมาช้าๆ
     " ........นิดหน่อย....แต่พี่ไม่เป็นอะไรแล้วละ "
     ซูหลิงนั้นตอบกลับน้องสาวของเธอเบาๆแต่ถึงแบบนั้นเธอก็ยังไม่คลายอ้อมกอดอยู่ดี
     " ร-..หรอ...เอ่อ...แล้ว.. "
     ราวกับว่ากำลังรู้สึกลังเลอยู่เล็กน้อย หลินหลินนั้นเว้นช่วงจังหวะของเธอครู่นึง ก่อนที่จะกล่าว
ออกมาต่อว่า
     " ---ทำไมพี่ถึงกลายเป็นแบบนี้ละเนี่ย? "
     พอโดนทักออกมาแบบนั้น ซูหลิงก็รู้สึกตัวขึ้นมาได้
     ด้านขวาของพวกเธอพี่น้องนั้นมีกระจกติดผนังอยู่ และมันก็ได้สะท้อนร่างของเด็กผู้หญิงสอง
คนที่กำลังกอดกันกลมออกมา
     หนึ่งคือเด็กผู้หญิงเรือนผมสีดำขลับ ผิวสีขาวน้ำผึ้งที่คล้ำแดดเล็กน้อย ดูภายนอกแล้วก็ไม่ต่าง
อะไรกับเด็กสาววัยรุ่นที่กำลังจะย่างเยื้อเข้าสู่ช่วง ม.ปลาย ...หรือก็คือเป็นเด็กสาวหน้าตาน่ารักที่
อยู่ในเกณฑ์สูงกว่ามาตรฐานมาเล็กน้อย
     ทว่า ภาพของเด็กสาวอีกคนที่สะท้อนอยู่ในกระจกนั้น --ทำให้ซูหลิงต้องเบิกตากว้างด้วยความ
แปลกใจ

     สีขาว

     เรือนผม สีดวงตา สีผิว ---ทุกอย่างล้วนเป็นสีขาวสนิท
     แม้ว่าภายในห้องตอนนี้จะมืด และมีแสงเพียงแค่จากด้านหน้าบานประตูเท่านั้น ทว่าดวงตาของ
ซูหลิงนั้นก็ยังคงฉายภาพทุกอย่างกระจ่างชัดเจน
     เงาที่สะท้อนในกระจก ---ภาพของ ตัวเธอ เอง
     " ฮะฮะ... "
     " เอ่อ....พี่? "
     " อะฮะฮะฮะฮะฮะฮะฮะฮะฮะฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮาฮาฮาฮาฮาฮาฮาฮาฮา
ฮาฮาฮาฮาฮาฮาฮาฮาฮาฮาฮาฮาฮาฮะฮะฮะฮะฮะฮะฮะฮะฮะ!!!!!! "
     " ว้าย!? พี่คะ?! เป็นอะไรไป!? เงินที่หนูให้ไว้ทุกวันใช้ไม่พอหรอ!!? "
     โดยไม่ได้สนใจท่าทีตื่นตระหนกของน้องสาว ซูหลิงนั้นหลุดหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งหลัง
จากที่ได้เห็นร่างกายของตัวเธอเองที่สะท้อนในกระจก
     " หลินหลิน ---วันนี้เป็นวันอะไรและวันที่เท่าไหร่? "
     " เอ๋..? ก็ วันที่ 23 มิถุนายน ปี 2024.... "
     ซูหลิงนั้นหยุดหัวเราะแล้วถามน้องสาวของเธอ ซึ่งซูหลินนั้นแม้จะยังคงทำสีหน้างงๆอยู่แต่ก็
ตอบกลับมาอย่างว่าง่าย
     23 มิถุนายน 2024
     ซูหลิงนั้น พอได้ฟังก็ชะงักไปชั่วขณะนึง ทว่าก็เปลี่ยนสีหน้ากลับมาเป็นแสยะยิ้มได้ในทันที
     แม้จะไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทว่าดูเหมือนตัวเธอนั้นจะ ย้อนเวลากลับมายังอดีต 
     สิ่งเดียวที่ทำให้เธอเข้าใจว่านี้ไม่ใช่ความฝันเฟืองไปเองของเธอก็คือ สัญชาตญาณ และ ร่าง
กาย ของเธอที่เห็นอยู่ในตอนนี้
     ' ดูเหมือนจะเป็นช่วงเวลา 1 สัปดาห์ก่อนโลกาวินาศ.......มากเกินพอ '
     ซูหลิงนั้นแสยะยิ้มกับตัวเองก่อนจะกำหมัดแน่น
     เมื่อมันไม่ใช่ความฝัน ถ้าเช่นนั้นในครั้งนี้ เธอสามารถแก้ไขมันได้
     ความผิดพลาด ความแค้น ความสูญเสียทั้งหมด และทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอได้รับและต้องทุกข์
ทนกับมันตลอดระยะเวลาถึง 50 ปีในอนาคตหลังจากนี้
     ' ฉันจะแก้ไขมัน ทุกสิ่งที่อย่างที่ฉันเสียไป และทุกๆสิ่งที่ชั้นควรจะได้รับ ฉันจะไม่มีวันยอมให้
เรื่องพวกนั้นเกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง '
     ร่างบางนั้นกำหนดเป้าหมายไว้ในใจของเธอ ท่ามกลางสายตาที่สับสนของน้องสาวที่อยู่ข้างๆ...

----------------------------------------------------------------------------

     ปี 2024 ---โลกได้ล่มสลายลงโดยเชื้อไวรัสปริศนาไร้ที่มา
     กว่าที่มนุษย์ชาติจะรู้ตัว ไวรัสนั้นก็ได้แทรกซึมอยู่ในทุกอนูของร่างกายสิ่งมีชีวิตทั้งหมดบนโลกแล้ว โดย
เชื้อไวรัสนั้นจะฝังตัวอยู่ในระบบร่างกายทุกส่วนของมนุษย์และในอวัยวะทุกอย่างไม่ว่าจะภายนอกหรือภายใน
ร่างกายในรูปแบบของเหลวที่จับกันเป็นก้อนเหมือนเยลลี่และมีขนาดที่เล็กกว่าเซลล์เม็ดเลือดแดงถึง 10 เท่า
บวกกับการที่มันไม่ได้ทำร้ายระบบต่างๆหรือดูดกลืนสารอาหารของสิ่งมีชีวิตไหนๆเลยขณะที่มันฝังอยู่ จึงทำ
ให้ไม่มีใครพบการคงอยู่ของมันในร่างกายเลย
     ทว่าในวันนึง ขณะที่โลกนั้นกำลังดำเนินไปตามปกติ ไวรัสที่แฝงตัวอยู่ในสิ่งมีชีวิตทั้งหมดนั้นก็ได้เกิดคลั่ง 
ขึ้นมาพร้อมๆกัน และเปลี่ยนให้สิ่งมีชีวิตทุกชนิดกลายเป็นอสูรกายที่ไร้สติสัมปชัญญะที่รู้จักแต่การฆ่าเท่านั้น
     ด้วยระยะเวลาเพียงแค่ 1 ช.ม. กับอีก 23 นาที ---โลกนั้นได้แปรเปลี่ยนกลายเป็นนรกบนดินโดยฉับพลัน
     
     ' และทั้งหมดนั้นก็จะเกิดขึ้นในอีก 167 ช.ม. กับอีก 48 นาทีหลังจากนี้.... '
     
     หลังจากที่พยายามอธิบายว่าตัวเองปกติดีให้น้องสาวของเธอฟังกว่า 2 ช.ม. ก็เป็นเวลาเกือบ 4 โมงแล้ว
     ซูหลิงนั้นเปิดคอมพิวเตอร์ของเธอก่อนที่จะยิ้มออกมาบางๆเมื่อเห็นภาพจอวินโดว์รันขึ้นมา
     ' มันนานมากแล้วจริงๆที่ชั้นรู้สึกว่าไอ้หน้าจอนี้มันไม่คุ้นเลยทั้งๆที่มันเป็นสิ่งที่ชั้นเคยใช้ประจำแท้ๆ.... '
     ถึงแม้จะรู้สึกว่าตนเองไม่ได้ใช้มันมานานมากมายขนาดไหนแล้วก็ตาม แต่นิ้วมือทั้งสิบของซูหลิงก็รัวแป้น
พิมพ์ลงไปอย่างต่อเนื่องด้วยความคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด
     ภาพหน้าจอนั้นเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะขึ้นเพจสำหรับ'สั่งซื้อสินค้า'ขึ้นมา
     " ...มีบริการส่งถึงบ้านภายใน 3 วันไม่ว่าจะไกลแค่ไหนด้วยแฮะ....โลกใบนี้เคยมีการบริการที่ยอดเยี่ยม
ขนาดนี้อยู่ด้วยเนอะ "
     หลังจากที่พึมพำเบาๆ ซูหลิงก็กดสั่งซื้อสินค้าต่างๆลงตะกร้าอย่างรวดเร็ว
     ก่อนอื่นเลย --สารอาหารที่จำเป็นต่อการใช้ชีวิตประจำวันในแต่ละวันสำหรับคนสองคน ยาสามัญประจำบ้าน
และน้ำดื่มจำนวนนึง
     ในส่วนของน้ำดื่มจำนวนมาก และอาหารนั้นก็เน้นไปที่อาหารที่ให้พลังงานสูงและกักเก็บไว้ได้เป็นระยะเวลา
ยาวนาน
     " พวกชุดชั้นในนี่....ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ประดับประดาเลยแต่ราคาก็แพงใช่เล่นแฮะ "
     แม้จะคิดแบบนั้น แต่ซูหลิงก็กดสั่งซื้อไปโดยไม่ได้ใส่ใจอะไร
     ในช่วงเวลาที่ค่าเงินกำลังจะกลายเป็นศูนย์ในอีกไม่กี่วันข้างหน้าแบบนี้ ทำไมจะต้องใส่ใจเรื่องข้าวของราคา
แพงด้วยละ?
     คลิกๆๆ หลังจากที่สั่งข้าวของที่จำเป็นไปคร่าวๆแล้ว ซูหลิงก็พักทุกอย่างไว้เท่านี้ก่อน
     ระยะเวลา 1 สัปดาห์.....เป็นแต้มต่อที่ยอดเยี่ยมมาก
     เธอนั้นยังมีเรื่องอื่นที่สำคัญยิ่งกว่าอาหารหรือน้ำดื่มที่จำเป็นต้องทำ

     ร่างบางกดพักหน้าจอคอมพิวเตอร์ไว้ ก่อนที่จะค่อยๆลุกขึ้นช้าๆแล้วเดินไปสำรวจตัวเองที่กระจกอีกครั้งนึง
     ดวงตา สีผม สีผิว กระทั่งรอยเลือดฟาดก็แทบจะไม่มี
     นี่เป็นร่างกายแบบเดียวกันกับตัวเธอ ในอนาคต ไม่ผิดแน่
     
     หลังจากเกิดโลกาวินาศ สิ่งมีชีวิตบนโลกจะถูกนับรวมๆอยู่เพียงแค่สามประเภทเท่านั้น
     อย่างแรก แน่นอนว่าคือพวก 'ผู้ติดเชื้อ' ที่บ้าคลั่งไปเพราะไวรัสจนกลายเป็นเครื่องจักรสังหารกระหายเลือด
ที่มีชีวิตอยู่เพียงแค่ฆ่าฟันหรือดูดกลืนสิ่งอื่นๆเท่านั้น
     อย่างที่สองคือ เหล่าผู้ติดเชื้อที่ร่างกายมีภูมิต้านทานในระดับนึง ซึ่งสามารถต่อต้าน'ความบ้าคลั่ง'ที่เกิดจาก
ไวรัสในช่วงวินาทีที่มันคลั่งได้ --คนกลุ่มนี้จะถูกเรียกว่า'ผู้เหลือรอด'
     ส่วนอย่างสุดท้าย ...---คือสิ่งมีชีวิตที่เชื้อไวรัสในร่างเกิดการกลายพันธุ์จนกลายเป็นอะไรบางอย่างไป
     สิ่งมีชีวิตที่เกิดการกลายพันธุ์นั้นจะเริ่มมีลักษณะพิเศษทางร่างกายโผล่ขึ้นมา และประเภทของมันก็ขึ้นอยู่
กับความต้านทานไวรัสของโฮส
     หากเป็นพวกสัตว์ ก็อาจจะมีขนาดร่ายกายที่ใหญ่ขึ้นหรือเล็กลง ดุร้ายมากขึ้นหรือกระทั่งมีสติปัญญา 
     ...ในกรณีของมนุษย์นั้น ส่วนใหญ่จะเกิดขึ้นกับการพัฒนาการในด้านของร่างกายเสียส่วนใหญ่ ซึ่งมีทั้งผู้ที่
ไร้ซึ่งสติสัมปชัญญะกลายเป็นสัตว์ประหลาดไป และผู้ที่สามารถควบคุมตัวเองได้จนกลายเป็นมนุษย์พันธุ์ใหม่
ซึ่งคนและวัตว์พวกนี้จะถูกเรียกอย่างง่ายๆว่า 'พวกกลายพันธุ์'
     " ทั้งหมดนั้นควรเป็นเรื่องในอนาคต....แต่ดูเหมือนว่า "
     ซูหลิงจ้องมองร่างกายของเธออีกครั้งก่อนจะค่อยๆยกมือขวาขึ้นมากำหมัดไว้ แล้วก็ชกไปยังแผ่นกระจก
เบื้องหน้าอย่างรุนแรง

เปรี๊ยะ!

     กระจกคุณภาพดีราคาแพงที่แถมมากับอพาร์ทเม้นท์นั้นแตกออกเป็นเสี่ยงๆก่อนจะค่อยๆร่วงกราวลงมา
ที่พื้นห้อง และเผยให้เห็นถึงกำแพงเบื้องหลังกระจกที่มีรอยปริแตกเล็กๆ
     ซูหลิงนั้นยกมือขวาที่ชกออกไปเมื่อครู่ขึ้นมาดู ก็พบว่ามือของเธอนั้นเป็นแผลหวอหวะเลือดไหลนองเละ
เทะเต็มไปหมด
     ทว่าในช่วงวินาทีนั้นเอง บาดแผลทั้งหมดบนฝ่ามือของเธอก็ได้ค่อยๆเริ่มสมานตัวอย่างรวดเร็วด้วยความ
เร็วที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า จนไม่นานมือเรียวขาวของเธอก็หายสนิทราวกับไม่เคยมีบาดแผลมาก่อน
     " .....อา "
     พอเห็นแบบนั้น ซูหลิงนั้นยิ้มออกมาบางๆ
     ความสามารถของเธอยังคงเหมือนเดิม! นั่นเป็นข่าวดีที่สุด!
     ในสามประเภทของสิ่งมีชีวิตข้างตน ซูหลิงนั้นเป็นตัวประหลาดที่ 'ไม่ถูกจัดอยู่ในกลุ่มประเภทไหนเลย'
     แน่นอนว่าเธอติดเชื้อ แต่เธอนั้นไม่มีอาการ 'บ้าคลั่ง' เหมือนกับสิ่งมีชีวิตอื่นๆในโลก
     เธอนั้นไม่กลายเป็นพวกเสียสติไร้ฆ่ากัดกินชาวบ้านเหมือนซอมบี้ และที่สำคัญที่สุด ซูหลิงนั้นไม่จัดอยู่
ในกลุ่มผู้เหลือรอด เพราะปริมาณไวรัสที่อยู่ภายในร่างกายของเธอนั้นมัน 'มากมายมหาศาล' จนน่าตกใจ
     แม้จะมีพละกำลังมากมายผิดมนุษย์ หรือพลังการฟื้นฟูที่ราวกับสัตว์ประหลาด แต่นั้นไม่ใช่การ'กลายพันธุ์'
อย่างแน่นอน
     ความสามารถของเธอ ---พลังในการ 'ควบคุมและดูดกลืนไวรัส'
     มันเป็นพลังที่เธอรับรู้ได้โดยสัญชาตญาณในอนาคตหลังจากนี้ยามที่เธอกำลังจะถูกฝูง'ผู้ติดเชื้อ'รุมทึ้ง
     เธอสามารถรับรู้ถึง 'เชื้อไวรัส' 'ปริมาณ' 'บริเวณที่มันอยู่' ได้ทั้งหมดทุกจุดทุกเซลล์ทุกชีวิตที่มีไวรัสนรก
นี่เกาะติดเป็นกาฝากอยู่ ไม่เพียงเท่านั้นเธอยังสามารถควบคุมมันได้อย่างอิสระอีกด้วย
     การควบคุมไวรัส ทำให้ซูหลิงนั้นเข้าใจถึงระบบการทำงานของมัน เข้าใจถึงการกลายพันธุ์ของสิ่งมีชีวิต
พฤติกรรมของพวกผู้ติดเชื้อ กระทั่ง เชือมต่อ เข้ากับ 'เชื้อไวรัส'เอง 
     ในโลกที่เต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตที่ติดเชื้อไวรัส ---มันเป็นพลังที่ราวกับพระเจ้า
     ทว่ามันก็ยังมีข้อด้อยอยู่
     เธอนั้นไม่สามารถควบคุมไวรัสที่มีความแข็งแกร่งมากกว่าตัวเธอได้ และในอนาคตหลังจากนี้ สิ่งมีชีวิต
ต่างๆ ต่างก็ค่อยๆพัฒนาและปรับตัวจนไวรัสในร่างกายค่อยๆพัฒนาและแข็งแกร่งขึ้นไปอีกทุกวันๆ ไม่เว้น
แม้แต่เหล่า 'ผู้เหลือรอด' และยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวก 'กลายพันธุ์' ที่มีการพัฒนาไวรัสในร่างกายที่แข็งแกร่ง
จนน่าปวดหัวเลย
     อีกทั้งการควบคุมไวรัสในตอนแรกๆของเธอยังจำเป็นต้องใช้พลังสมาธิมาก จนทำให้เธอเกือบตายเพราะ
แบบนั้นอยู่หลายครั้ง
     อย่างไรก็ตาม มันไม่ใช่ปัญหาหากเธอจะเริ่มพัฒนาและเพิ่มความแข็งแกร่งของเธอในตอนนี้
     สำหรับสิ่งมีชีวิตอื่น ไวรัสนั้นจะกัดกินหรือเปลี่ยนแปลงหลอมรวมกันกับสิ่งชีวิตนั้นๆ ทว่าซูหลิงนั้น ร่าง
กายของเธอนั้น 'กัดกินและดูดกลืน' ไวรัสพวกนั้นแทน
     สำหรับเธอ ไวรัสนรกนั้นไม่ต่างอะไรจาก 'สารอาหาร'
     ' กลับกัน ..ถ้ามันไม่มีตัวตนของไวรัสอยู่ ฉันก็เป็นแค่คนธรรมดา '
     ร่างบางสะบัดมือของเธอไปมาเล็กน้อยเพื่อดูว่ามันไม่เป็นอะไรจริงๆ ก่อนจะก้มมองไปยังเศษกระจกที่
แตกกระจายอยู่เต็มพื้นห้อง
     ' .....กรรม '
     ซูหลิงทำสีหน้ายุ่งยากนิดหน่อยเมื่อเห็นเศษกระจก
     ถ้าเธอไม่ทำอะไรสักอย่างกับมันละก็ เธอต้องโดนน้องสาวของเธอมองแปลกๆอีกแน่นอน
     พอคิดได้แบบนั้น ซูหลิงก็เดินออกจากห้องไปเพื่อหาอุปกรณ์ทำความสะอาดพร้อมๆกับวางแผนการถึง
เรื่องที่สมควรเตรียมการหลังจากนี้

     โลกาวินาศจะเกิดขึ้นในอีก 7 วัน

----------------------------------------------------------------------------

อืม..ดีๆ ใช้ได้

อะไรก็ไม่รู้

เห็นด้วยๆ

ซึ้งจังเลย

ขำฮาตรึม

ความคิดเห็น (0 ความคิดเห็น)

facelist

คุณต้องลงชื่อเข้าใช้ก่อนจึงจะสามารถแสดงความคิดเห็นได้ ลงชื่อเข้าใช้ | สมัครสมาชิก

รายชื่อผู้กระทำผิด|โทรศัพท์มือถือ|รูปแบบข้อความล้วน|Otaku Fever Fansite

GMT+7, 22-5-2022 14:01 , Processed in 0.114860 second(s), 15 queries .

Powered by Discuz! X3.2 R20150609, Rev.38

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ขึ้นไปด้านบน