สมัครสมาชิก ลงชื่อเข้าใช้
Otaku Fever Fansite หน้าแรก

~ 私 あなたのこと 愛していま ... http://www.feverfansite.com/forum/?1545 [บุ๊คมาร์ก] [คัดลอก] [แชร์] [RSS]

บล็อก

the time of the Last Judgment -:- 01 [ เตรียมการ ]

เข้าชม/อ่าน 246 ครั้ง23-4-2018 02:33 |เลือกหมวดหมู่:the end of the world

     " อืม... "

     ภายในตรอกเล็กๆริมถนนที่หลบสายตาผู้คน ตรงหน้าของซูหลิงคือสุนัขพันเยอรมัน
เชเพิร์ดจำนวน 3 ตัวที่กำลังทำสีหน้าบ้องแบ้วและดวงตาที่กลมโตนั้นก็กำลังจ้องมองมา
ทางตัวเธออยู่
     สุนัขสายพันธุ์ต่างประเทศ...ซูหลิงรู้สึกแปลกใจที่มันมีเจ้าตัวไม่น้อยพวกนี้วางขายอยู่
ในร้านขายสัตว์เลี้ยงไม่ไกลจากอพาร์ทเม้นท์ที่เธอและน้องสาวอยู่ถึงสามตัว
     " นอกจากจะเชืองกับคนแล้ว พวกแกยังเป็นแฝดสามด้วยงั้นหรอ ฮึ? "
     ซูหลิงกล่าวออกไปพร้อมกับยื่นมือไปลูบหัวพวกมันทั้งสามด้วยความรู้สึกหมั่นเขี้ยว
ซึ่งเจ้าตัวไม่น้อยทั้งสามตัวก็เข้ามาคลอเคลียโดยไม่มีท่าทีต่อต้านอะไรสักนิด

     ในอีก 6 วันนั้น โลกจะถึงจุดจบ
     สาเหตุคือเชื้อไวรัสนรกชนิดนึงที่ไม่ทราบที่มาที่ไปนั้น ได้ฝังตัวในสิ่งมีชีวิตทั่วโลก
และเปลี่ยนสิ่งมีชีวิตทั้งหมดนั้นให้กลายเป็นสัตว์ประหลาดคลั่งสติแตกไล่ฆ่าและกัดกิน
สิ่งมีชีวิตอื่นๆโดยปราศจากเหตุและผล
     แน่นอนว่าการใช้คำว่าสิ่งมีชีวิตนั้น ก็หมายถึงสิ่งอื่นๆที่ไม่ใช่มนุษย์ด้วย
     ไม่ว่าจะเป็นยุง หรือหนู หรืออะไรก็ตามนั้นได้รับเชื้อไวรัสกันถ้วนหน้าโดยไม่ยกเว้น
     เป็นความโชคดีในโชคร้ายของมนุษย์ชาติที่สิ่งมีชีวิตเล็กๆบางสายพันธุ์หรือสิ่งมีชีวิต
ที่อ่อนแอทั้งหมดนั้นล้วน 'สูญพันธุ์' ไปในทันทีหลังจากที่เชื้อไวรัสคลั่งเพราะพวกมันทน
ความรุนแรงของไวรัสไม่ไหว
     เพียงแค่ผู้ติดเชื้อธรรมดาที่ประกอบไปด้วยประชากรมนุษย์กว่าหลายพันล้านคนของ
ประเทศจีน มันก็วุ่นวายและมีผู้เสียชีวิตมากมายหลายล้านในแต่ละวันอยู่แล้ว ซูหลิงนั้น
ไม่อยากจะจินตนาการเลยว่าถ้าเผ่าพันธุ์ที่สามารถคลอดลูกทีเดียวเป็นคลอกใหญ่ๆอย่าง
ยุงนั้นเกิดทนไวรัสได้แล้ววิวัฒนาการขึ้นมาจะเกิดอะไรขึ้น
     ไม่ต้องถามเลยว่า ต่อให้เป็นพวกกลายพันธุ์หรือแม้แต่ความสามารถแปลกๆของเธอ
ก็ไม่สามารถต่อต้านอะไรแบบนั้นได้แหงๆ

     ซูหลิงนั้นหันกลับมาสนใจสุนัขตัวเกือบเท่าครึ่งนึงของตัวเธออีกครั้ง
     นอกจากพวกมนุษย์ที่ติดเชื้อแล้ว ปัญหาใหญ่ร้ายแรงและอันตรายกว่ามากของมนุษย์
ชาติอีกอย่างนึงก็คือพวกสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์
     สัตว์ประหลาดกลายพันธุ์ --หรือก็คือคำเรียกของสิ่งมีชีวิตอื่นๆที่ได้สามารถต่อต้านเชื้อ
ไวรัสนรกได้แล้วก็กลายพันธุ์ไป
     ต่างจากมนุษย์ สิ่งมีชีวิตอื่นๆนั่นมีภูมิต้านทานที่ต่ำกว่ามนุษย์มาก 
     ผลก็คือหลังจากโลกาวินาศ พวกสัตว์ทั้งหลายหากไม่ตายก็จะกลายพันธุ์ไปในทันที
     ไม่ได้กลายเป็นบ้าเหมือนมนุษย์ แต่กลายไปเป็นอะไรบางอย่างที่เรียกว่าเป็นสิ่งมีชีวิต
ในเผ่าพันธุ์เดิมของพวกมันไม่ได้อีกแล้ว
     ซูหลิงนั้นยกมือลูบไปยังสุนัขด้านหน้าสามตัว ก่อนที่ดวงตาของเธอจะค่อยๆเปลี่ยน
เป็นสีแดง
 
     ควบคุมไวรัส

     หนึ่งในความสามารถที่เธอเองก็ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นกับเธอได้อย่างไร
     พอซูหลิงหลับตา เธอก็รับรู้ได้ถึง 'เชื้อไวรัส' ที่ไหลเวียนอยู่ในสุนัขทั้งสามตัวนี้
     ' .....เยอะมากเลยแฮะ '
     เธอยิ้มออกมาเมื่อพบว่าปริมาณของไวรัสที่กำลัง 'หลับ' อยู่ในร่างกายของสุนัขทั้ง
สามตัวนี้มีอยู่ในปริมาณที่เยอะมาก
     สิ่งมีชีวิตที่มีปริมาณไวรัสขนาดนี้ที่ไม่ใช่มนุษย์ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหลังจากโลกา-
วินาศ พวกมันจะตายเพราะไวรัสในทันทีโดยไม่สามารถวิวัฒนาการได้
     ' ไวรัสในสภาพหลับแบบนี้ ...ชั้นสามารถควบคุมพวกมันได้ง่ายๆเลย... '
     ความจริง การควบคุมไวรัสปริมาณหนาแน่นแบบนี้ในสภาพร่างกายที่ย้อนกลับมา
อดีตแบบนี้ ต่อให้เป็นแค่ตัวเดียว ซูหลิงก็มีความมั่นใจเพียงแค่ 4 ใน 10 ส่วนเท่านั้น
     กระทั่งตัวเธอในอนาคตที่ผ่านการฝึกและพัฒนาความสามารถมามากมายก็ยังควบ
คุมพวกสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์ได้เต็มที่เพียงแค่ 2 ตัวเท่านั้น
     ทว่าในปัจจุบัน ไวรัสในสภาพหลับไหลราวกับจำศีลแบบนี้ แทบจะไม่มีการต่อต้าน
ใดๆในการควบคุมพวกมันเลยแม้แต่น้อย
     ' กัดซะ '
     หลังจากที่สัมผัสถึงไวรัสภายในร่างของสุนัขทั้งสามตัวและ 'ควบคุม' พวกมันได้โดย
สมบูรณ์แล้ว ซูหลิงก็ออกคำสั่ง 'ไวรัส' ภายในตัวพวกมัน 
     ดวงตาทั้งสามคู่ของสุนัขนั้นกลายเป็นสีแดงในทันทีพร้อมกับที่พวกมันได้อ้าปากกัด
แขนเล็กๆเรียวขาวของซูหลิงจนจมเขี้ยว
     ขณะที่รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวด ซูหลิงก็รับรู้ได้ถึงปริมาณไวรัสในร่างกายของเธอที่
กำลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
     ' มันง่ายมาก '
     ในอนาคต การพัฒนาความสามารถของเธอนั้นก็คือการรับเชื้อไวรัสเข้าสู่ร่างกายและ
ควบคุมไวรัสพวกนั้นให้อยู่ใต้อานัติของเธอ
     ทว่ากว่าเธอจะรู้สึกได้ถึงการเพิ่มความสามารถนี้ สิ่งมีชีวิตบนโลกที่ติดเชื้อนั้นก็พัฒนา
ไปจนแข็งแกร่งกว่ากว่าตัวเธอแทบจะหมดแล้ว เป็นเหตุให้ประสบความยากลำบากในการ
ดูดกลืนไวรัสเป็นอย่างมาก
     ทว่าสถานการณ์ก่อนโลกาวินาศนี่นับได้ว่าเป็นโชคลาภของเธออย่างแท้จริง
     ' เอาละ...ชั้นจะเหลือไวรัสไว้ในตัวพวกแก 1 ใน 4 '
     มันเป็นปริมาณที่ปลอดภัยพอสำหรับการ 'กลายพันธุ์' พอดิบพอดี
     หลังจากโลกาวินาศ โลกนั้นได้กลายเป็นแดนเถือนของจริง เป็นดินแดนสำหรับผู้ที่
แข็งแกร่งเท่านั้น
     ไม่มีกฏหมาย ไม่มีศีลธรรมอะไรทั้งสิ้น คนที่แข็งแกร่งนั้นสามารถที่จะกำหนดชะตา
ชีวิตของผู้อื่นได้อย่างง่ายดาย
     เพราะเหตุนั้น เธอจึงต้องมี 'อาวุธ' ไว้รับมือกับเรื่องต่างๆ และสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์
ก็เป็นตัวเลือกที่ยอดเยี่ยมที่สุดสำหรับเธอในตอนนี้เลยทีเดียว
     หลังจากเกิดโลกาวินาศ ช่วงที่ผู้คนยังไม่สามารถปรับตัวกับอะไรได้นั้น สัตว์ประหลาด
กลายพันธุ์เพียงหนึ่งตัวก็เรียกได้ว่าเป็นขุมนรกที่แท้จริงสำหรับพวกผู้เหลือรอดเลยทีเดียว

     ----หนีทันทีเมื่อพบ

     มันเป็นสิ่งมีชีวิตแบบนั้น

     ซูหลิงนั้น หลังจากที่เธอตรวจสอบปริมาณไวรัสในร่างกายของเธอ เธอก็แทบจะหลุด
ยิ้มออกมาพร้อมกับหัวเราะออกมาดังๆ
     ปริมาณไวรัสในร่างกายเธอในตอนนี้เทียบได้กับตัวเธอในอนาคตที่ใช้เวลาเกือบสาม
เดือนได้เลย!
     หลังจากที่กำราบพวกมันโดยไม่รู้สึกลำบากอะไรเลยสักนิด เธอก็รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยน
แปลงภายในร่างกายอย่างชัดเจน
     ความทนทานของร่างกาย พละกำลัง สายตา การตอบสนอง ---ทั้งหมดเพิ่มขึ้นมากกว่า
เดิมถึง 2 เท่า!
     พอซูหลิงนั้นลองออกหมัดในอากาศเต็มแรงดูก็มีเสียง เปรี้ยง! ราวกับอากาศฉีกขาดดัง
ออกมา
     มันยังอีกตั้ง 6 วันกว่าจะเกิดโลกาวินาศ แต่เธอก็แทบจะมีความสามารถเทียบได้กับพวก
มนุษย์กลายพันธุ์ระดับแรกๆแล้ว และยังไม่นับว่าหลังจากนี้เธอมีเวลาที่จะสูบไวรัสจากสิ่งมี
ชีวิตต่างๆถึง 6 วันเต็มๆ!
     ซูหลิงในตอนนี้รู้สึกราวกับฉีดเลือดไก่*ก็ไม่มีผิด
     กำราบไวรัสในช่วงก่อนโลกาวินาศนั้นง่ายดายอย่างมาก!
     พอเหลือบไปมองผู้คนที่เดินผ่านไปมาตามถนนหนทางแล้ว ---นี่มันบุฟเฟ่ชัดๆ!
     ' ชั้นควรเพิ่มความสามารถของตัวเองให้มากที่สุดก่อนโลกาวินาศ '
     อย่างน้อยๆ ก็ควรจะมีปริมาณไวรัสมากกว่าตัวเธอใน 'อนาคต' 
     " เอาละ...ไปกัน "
     หลังจากที่เสร็จสิ้นเป้าหมาย เธอก็สั่งให้ไวรัสในตัวของสุนัขควบคุมสุนัขทั้งสามตัวให้
เดินตามเธอไปอย่างว่าง่าย

     (打鸡血 ต่าจีเสี่ย "ฉีดเลือดไก่" มาจากความเชื่อทางการแพทย์จีนเมื่อยุคปี 60 ว่าการ
ฉีดเลือดไก่เข้าตัวเป็นยารักษาสารพัดโรค เป็นสำนวนที่ใช้เปรียบเปรยคนที่มีอาการคึก ตื่นเต้น)

-----------------------------------------------------------------

     ร่างบางเดินผ่านเข้ามาในตึก
     การดูดกลืนเชื้อไวรัสในช่วงก่อนโลกาวินาศนี่มันลำบากกว่าที่คิด
     หากเป็นภายหลังโลกาวินาศ ซูหลิงนั้นเพียงแค่กรีดมือของเธอแล้วก็ 'แทง' เข้าไปในตัว
ของเป้าหมาย เธอก็สามารถสูบไวรัสมาได้โดยไม่ต้องคิดมากอะไรแล้ว
     ทว่าช่วงก่อนโลกาวินาศนี่ จะให้ไปทำร้ายผู้บริสุทธิ์มันก็ยังไงๆอยู่
     แม้ว่าเธอจะสามารถควบคุมไวรัสแล้ว 'ชักจูงความคิด' ควบคุมผู้คนในช่วงนี้ได้ แต่มันก็
ยังคงยุ่งยากอยู่ดีกับการให้คนหลายๆคนมาทยอยกัดแขนของเธอเวียนวนกันไปเรื่อยๆแบบนี้
     ด้วยเหตุนั้น วันนี้ทั้งวันจึงจบไปด้วยปริมาณไวรัสอีกจำนวนนึงของคนทั่วไปเพียงสิบกว่า
ชีวิตเองเท่านั้น
     ยิ่งไวรัสในร่างกายของเธอแข็งแกร่งมากขึ้นเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งต้องการปริมาณไวรัสมากขึ้น
เท่านั้น
     ในช่วงที่ไวรัสจำศีลกันหมดแบบนี้ ก็เท่ากับเธอไม่สามารถหาไวรัสที่มีความแข็งแกร่งมาก
กว่าตัวเธอได้ ขืนเป็นอย่างนี้อย่าว่าแต่ทำให้ตัวเองมีความสามารถเทียบเท่ากับในอนาคตเลย
จะถึงครึ่งนึงรึเปล่าก็ยังไม่มั่นใจ
     ' การสูบไวรัสที่รวมกันหนาแน่นควรจะเป็นจากพวกสิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่มนุษย์ถึงจะดี... '
     เพราะพวกมันส่วนใหญ่นั้นมีปริมาณไวรัสในร่างกายอยู่เป็นจำนวนมากกันทั้งนั้น
     ' ทำไมในเขตนี้ถึงไม่มีสัตว์จรจัดเลยเนี่ย '
     เธอคิดอย่างขุ่นเคืองเล็กน้อยกับการเดินทัวร์ในวันนี้
     เขตย่านที่อยู่อาศัยในระแวกนี้นั้นแทบไม่มีสัตว์จรจัดอยู่เลย กระทั่งนกสักตัวยังไม่เห็นมี
     ' จะว่าไป..หลังโลกาวินาศเองก็ไม่ค่อยเห็นสัตว์จำพวกสัตว์ปีกเท่าไหร่ '
     ซูหลิงนั้นส่ายหัวไล่ความคิดทั้งหมดออกไป ก่อนที่จะเปลี่ยนกำหนดการภายในหัวของเธอ
     ถ้าหาไม่เจอก็ไม่ต้องหา
     ถ้าการดูดกลืนจากมนุษย์ในตอนนี้มันลำบากนัก งั้นเธอก็เพียงแค่ต้องสร้างสถานการณ์ที่ทำ
ให้เธอสามารถรับเชื้อไวรัสได้ง่ายๆขึ้นมาเท่านั้น
     ซูหลิงคิดเช่นนั้น พลางเดินผ่านประตูกระจกชั้นหนึ่งของตึกอพาร์ทเม้นท์ซึ่งเป็นที่ๆเธอกับ
หลินหลินอาศัยอยู่
     " นี่ เธอ! เดี๋ยวก่อน "
     ทว่าพอเข้ามา เสียงทุ้มต่ำของชายคนนึงก็ได้เรียกรั้งตัวเธอเอาไว้
     " ที่นี้ห้ามเอาสัตว์เลี้ยงเข้ามานะคุณหนู "
     ซูหลิงกระตุกคิ้วเล็กๆเมื่อโดนรปภ.เฝ้าทางเข้าเรียกว่าคุณหนู
     หากเทียบกับน้องสาวของเธอที่มีหุ่นดีเพรียวบางและสูงถึง 176 แล้วละก็ พี่สาวอย่างเธอ
ที่ตัวเล็กเพียงแค่ 153 ซ.ม. รวมทั้งความราบเรียบ ซ้ายขวาหน้าหลังเป็นเนินราบ 4x4 ก็คงจะ
ไม่ต่างอะไรกับเด็กม.ต้น นั่นแหละ
     ซูหลิงนั้นถอนหายใจสั้นๆ --ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมาจนกระทั่งตอนนี้ร่างกายของเธอก็อายุ
ปาเข้าไปตั้ง 24 ปีแล้ว แต่กลับไม่โตขึ้นเลย
     ' เพราะไวรัส....รึเปล่านะ '
     หลังจากที่ถอนหายใจออกมาสั้นๆ ซูหลิงก็หันหลังไปเหลือบมองสุนัขทั้งสามตัวที่เดินตาม
เธอมาทั้งวันอย่างว่าง่ายเล็กน้อย ก่อนที่จะหันไปจ้องตา รปภ.ตรงหน้า
     " ยกเว้นให้หน่อยได้ไหม? "
     " เรื่องนั้น.....................เข้าใจแล้ว พาเข้าไปได้เลยครับ "
     แววตาของรปภ.นั้นกลายเป็นสีแดงชั่วครู่นึงก่อนจะเปลี่ยนกลับมาเป็นสีดำเหมือนเดิมพร้อม
กับอนุญาตให้ซูหลิงพาสุนัขทั้งสามตัวเข้ามา จากนั้นเขาก็เดินกลับไปเฝ้าที่เค้าเตอร์ต่อราวกับ
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
     ' ปริมาณไวรัสน้อยชะมัด '
     หลังจากสังเกตเพียงแค่พริบตา ซูหลิงนั้นก็บอกได้ว่ารปภ.คนนี้คงจะเป็นหนึ่งใน 'ผู้เหลือรอด'
หลังจากเกิดโลกาวินาศอย่างแน่นอน
     ' ก็นะ ขอให้นายโชคดีละกัน '
     หลังจากที่อวยพรให้กับ รปภ.ผู้นั้นเงียบๆในใจ เธอก็พาสุนัขทั้งสามตัวเข้าไปในลิฟท์แล้ว
ก็ขึ้นไปยังห้องพักของตัวเองทันที

     โลกาวินาศจะเกิดขึ้นในอีก 6 วัน

อืม..ดีๆ ใช้ได้

อะไรก็ไม่รู้

เห็นด้วยๆ

ซึ้งจังเลย

ขำฮาตรึม

ความคิดเห็น (0 ความคิดเห็น)

facelist

คุณต้องลงชื่อเข้าใช้ก่อนจึงจะสามารถแสดงความคิดเห็นได้ ลงชื่อเข้าใช้ | สมัครสมาชิก

รายชื่อผู้กระทำผิด|โทรศัพท์มือถือ|รูปแบบข้อความล้วน|Otaku Fever Fansite

GMT+7, 22-5-2022 13:51 , Processed in 0.123572 second(s), 15 queries .

Powered by Discuz! X3.2 R20150609, Rev.38

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ขึ้นไปด้านบน