สมัครสมาชิก ลงชื่อเข้าใช้
Otaku Fever Fansite หน้าแรก

โปรไฟล์ของ Chavavan http://www.feverfansite.com/forum/?1793 [บุ๊คมาร์ก] [คัดลอก] [แชร์] [RSS]

บล็อก

Corpse Party :: A coffin for the lost lambs บทมิโนรุ

ความนิยม 1เข้าชม/อ่าน 1199 ครั้ง31-10-2013 19:26

วันนี่ก็เป็นวันธรรมดา ของมิโนรุ อีกเช่นเคยแต่สิ่งที่จะทำให้วันไม่ธรรมดานั้นคือ วันนี่เป็นวันที่ราบเรียบมาก ราบเรียบจนเกินไป จนทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้ ว่าทำไม แต่เขาก็ไมได้ใส้ใจอะไรมากนัก 
หลังเลิกเรียน มิโนรุก็ได้เดินเทียวเล่นกับเพื่อน ตามภาษาเด็ก ม.ปลายทั้วไป จนกระทั้งเวลาได้ล่วงเลยมาจนถึงเย็น มิโนรุจึงได้ขอตัวเดินทางกลับบ้าน ในขณะที่เขากำลังเดินทางกลับบ้านนั้นเอง ก็ได้มีเสียงๆนึงทักเขาขึ้น 

"นี่เจ้าหนุ่มตรงนั้นนะ อยากจะมีชีวิตที่ดีกว่านี่มัยละ" 

มิโนรุจึงได้รีบหนัไปหาต้นเสียง ที่ดังขึ้นก็พบว่าเป็นหญิงสาวคนนึง ในชุดดูเหมือนนักดูดวง หรือหมอผี ทำให้เขารู้สึกว่ามันน่าสงสัยสุดๆ "ทำเป็นไม่สนใจดีกว่า" เขาคิดในใจเพื่อตัดปัญหาที่จะตาม ก่อนที่จะค่อยๆเดินต่อไป "เจ้าแน่ใจนะ ที่จะทิ้งโอกาศอันแสนงดงามนี่ไปนะ???" เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้งทำให้เขารู้ตัวแล้ว การเดินหนีไปเฉยๆไม่ใช้ทางออกที่ดีอีกแล้ว "เออ.......ผมไม่รู้ว่าพี่สาวมีอะไรนะครับ......แต่ปล่อยผมไปเถอะ" มิโนรุตอบกลับไปด้วยนำเสียงเรียบๆ   "แหม่ เจ้านี่เลือดร้อนจริงๆเลยนะ ข้าก็แค่อยากจะมาช่วยให้เจ้า พบกับหนทางที่ดีกว่าแต่นั้นเอง" เธอตอบกลับมาพร้อมกับ ยิ้มที่มุมปากอย่างน่าสงสัย "เอาละรับนี่ไป" แล้วเธอส่งกระดาษรูปคนมาให้ มิโนรุ

มิโนรุ ก็ได้มองที่กระดาษนั้น แล้วก็คิดว่า "แค่กระดาษธรรมดาๆ แผ่นนึงมันจะเปรียนชีวิตได้ยังไง ไรสาระสิ้นดี....." แต่แล้วเธอตรงหน้าก็พูดต่อทันที่ "เจ้าคงกำลังคิดว่า ไรสาระ อยู่สินะ" หญิงสาวคนนั้นพูดออกมาราวกับว่าสามารถอ่านเขาได้ "เจ้าจะคิดอย่างนั้นข้าก็ไม่แปลกใจหรอกนะ ยังไงตามตอนนี่เจ้าเสียเวลามามากแล้ว รีบกลับไปซะ" ว่าหญิงก็ได้เดินมาจับไหล่ มิโนรุ พร้อมกับหันหน้าเขาไปในด้านตรงข้าม แล้วกระซิบที่หูเบาๆว่า "ถ้าอยากจะลองพิสูจน์ดู ก็ลองฉีกกระดาษนั้นซะละ" มิโนรุจึงรีบหันตัวกลับไปพร้อมกับพูดว่า "ไรสา...." เสียงของเขาได้หยุดลงเพราะว่าหญิงสาวคนนั้นได้ หาย ไปอย่างไร้ร่องลอยเสียแล้ว..........


ผู้หญิงประหลาดหายไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีแม้กระทั่งเสียงฝีเท้าตอนที่เดินจากไปด้วยซ้ำ สิ่งที่บ่งบอกมิโนรุว่าได้พบกับหญิงสาวคนนั้นมาก่อนก็คือสิ่งที่อยู่ในมือเท่านั้น



*ได้รับ เศษกระดาษรูปคน
1) ฉีกแม่ม
2) ทิ้ง
3) เก็บไว้
4) อื่นๆ(โปรดระบุ)

4) เก็บไว้+กลับบ้านอย่างเสียวๆ

".............................." ความเงียบเขาปรกครุมพื่นที่แห่งนั้น

"ฮาๆ สงสัยพีสาวคงเป็นจอมเวทย์สิน่า วาปได้ด้วย......" เขาพูดออกมาอย่างงงๆ ก่อนที่จะค่อยหนัลงกลับมาที่ แล้วค่อยๆเดินออกจากที่นั้น มุ่งตรงไปที่บ้านด้วยความเร็วที่ ค่อยเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั้งกลายเป็นวิ่งกลับไปในที่สุด

"แล้วทำไมตูต้องวิ่งด้วยเนี้ย........" เขาคิดแต่ก็ไม่ทำให้ความเร็วลดลงเลย.....

??? : คิก.... คิก คิก คิก


เสียงประหลาดดังไล่หลังชายหนุ่มไป แต่เขาคงไม่ได้ยินแล้วกระมัง...


-:- ชิราอิ Room



หลังจากเผ่นหนีมาจากผู้หญิงลึกลับด้วยความเร็วระดับเกียร์เสือภูเขา(ฮา)แล้ว มิโนรุก็ได้กลับมาถึงห้องตัวเองได้โดยสวัสดิภาพ


1) ดูเศษกระดาษรูปคน

2) อาบน้ำ

3) อื่นๆ(โปรดระบุ)

1)ดูเศษกระดาษรูปคน

"สุดท้ายก็ติดมือกลับมาจนได้ เฮ้อ. . . ." มิโนรุพูดถึงกระดาษที่อยู่ในมือของเขา

"สรุปแล้วเจ้านี่มันคืออัลไล ละเนี้ย. . . ." แล้วเขาพลิกกระดาษนั้นไปมา เพื่อตรวจสอบว่ามีอะไรน่าสงสัยมั้ย

"แล้วยัง ป้าแปลกๆ ในชุดแปลกๆนั้นอีก เฮ้อ . . . . ว่าแล้ว วันสบายๆนี่ต้องมีอะไรอย่างนี่นอน" เขาเริ่มบ่นถึงความซวยของตัวอีกครั้ง

ในขณะที่กำลังบ่นอยู่นั้นเอง ด้านนอกก็ได้เกิดฝนตกขึ้น


ซ่าซ่า..


บางทีอาจจะเป็นฝนไล่ช้างก้ได้ แต่เวลานี้การออกไปข้างนอกคงเป็นสิ่งที่ไม่สมควรแน่นอน


......................


มิโนรุจ้องมองดูกระดาษเจ้าปัญหาอย่างเงียบๆ ดูเหมือนมันก็เป็นแค่กระดาษธรรมดาๆเท่านั้นเองนะ


1) ฉีก

2) เผา

3) เขียนเล่น

4) อื่นๆ(โปรดระบุ)

4)เปิดคอม ถามอากู้ เรื่อง กระดาษรูปคน+ฉีก

"คิดไปก็เปล่าประโยชน์" มิโนรุเลิกคิดในที่สิ่งที่เขาไม่รู้ แล้วเริ่มหันไปใช้ตัวช่วย
"เอาละ ดูสิว่าเจ้านี่จะรู้มั้ย" ว่าแล้วเขากดเปิดPCคู่ใจของเขาขึ้นมา โดยที่หวังว่าเจ้าสิ่งนี่จะช่วยเขาได้
 มิโนรุเริ่มเข้า www.g*o*l*.com แบะเริ่มค้นหาเกียวกับสิ่งที่เขาจะได้รับมา และการฉีกมันด้วย. . . . . 

หลังจากเปิด PC เพื่อหาข้อมูลดูสักพัก มิโนรุก็เจอเรื่องที่เค้าต้องการ

[พิธีกรรมแห่งความสุข]
[พิธีกรรมแห่งโชคลาภ]
[เชือมสัมพันธ์คนเป็น]
[ความสัมพันธ์ที่ไม่มีวันแยกจาก]

และอื่นๆอีกมากที่พูดถึงเกี่ยวกับความสุขราวกับจะเป็นการเชิญชวน และแต่ละพิธีกรรมแม้บางเนื้อหาจะต่างกันแต่ทุกพิธีจะต้องตัดกระดาษออกเป็นรูปคน อธิฐานเรื่องที่อยากขอพรไว้ในใจแล้วฉีกกระดาษออกดังผลคีย์เวิร์ดที่มิโนรุค้นหา

1) ฉีก
2) ไม่สนใจแล้วเข้านอน
3) อื่นๆ(โปรดระบุ)

"[พิธีกรรมแห่งโชคลาภ]. . . . อย่างงั้นหรอ" มิโนรุเริม่คิดต่อจากสิ่งที่เขาอ่านมา
 
"อยู่กับแกนี่มันโชคร้ายจริงๆ"  "ออกไปเลยนะ ไอ้ตัวซวย" "นี่แกไม่รู้ตัวเลยหรอว่า แกนะมันตัวซวย" "ไปไกลๆเลย เดียวเชื้อซวยจะมาติดเอา"

คำูพูำดในอดีตมากมายลอยกลับเข้ามาในหัว มิโนรุอีกครั้ง ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดอีกครั้ง

"โธ่เว้ยยยยย!!!" มิโนรุตะโกนขึ้นพร้อมกับเอามือยีหัวตัวเองไปมา อย่างฉุนเฉียว

"เพราะไอ้กระดาษ เวรนี่แท้ๆ " แล้วเขาก็เริ่มหยิบกระดาษนั้นขึ้นมาอีกคครั้ง

"ถ้าได้ฉีกแก ชีวิตก็คงจะดีขึ้นสินะ" เขาเริ่มนึกถึงสิ่งได้รับรู้มาอีกครั้ง

"ได้!!!!!!" แล้วเขาก็ฉีดกระดาษนั้นออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยนับ10 เพื่อบันดาลโทสะ

"เฮ้อ. . . . ไร้สาระจริงๆ แค่กระดาษแผ่นมันจะไปทำอะได้" พูดอีกครั้งอย่างหน่ายๆก่อนที่จะ ล้มตัวลงนอนเพื่อจะลืมในคืนนี้ไป. . . . . .

หลังจากมิโนรุฉีกกระดาษก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเป็นพิเศษนอกจากเศษกระดาษจะปลิวไปเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยตามพื้นเท่านั้น...

-:- ชิราอิ Room


ครื่นนนน!!!

หากแต่หลังจากที่มิโนรุล้มตัวลงนอนไปได้ไม่กี่นาที ก็เกิดแผ่นดินไหวอย่างรุนแรงขนาดที่บ้านทั้งหลังจะพังไปทั้งๆอย่างนั้นก็ไม่น่าแปลกใจเลย

ไม่กี่วิหลังจากที่เกิดเหตุพื้นห้องก็เริ่มแยกออกเป็นหลุมลึกขนาดใหญ่ จากสายตาของมิโนรุที่มองผ่านช่องไปนั่นไม่ใช่ชั้นล่างของบ้านแน่ๆ

??? : ฮิฮิฮิฮิฮิฮิฮิ...

มีเสียงนึงลอยมา น่าประหลาดทั้งๆที่ตอนนี้ห้องทั้งห้องกำลังถล่มอย่างรุนแรงแต่เสียงเล็กๆนั้นกลับลอยเข้าหูของมิโนรุได้..

"ว้อด!! ว้อด!! ว้อด!! ว้อด!! ว้อด!! " มิโนรุตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจอย่างมาก

"เดียวๆๆ นีเกิดบ้าอะไรกัน เนี้ย!!??" เขารู้สึกตกใจเป็นอย่าง ยิ่งมองไปด้านล้างหลุมนั้นยิ่งทำให้เขามั้นใจว่านี่ต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ

"นี่บังคับตู  โดดลงไปสินะ" เขาสังเกตุได้รอบตัวเขาค่อยๆถล่มไปเรื่อง ไม่ช้าก็เร็วเขาคงต้องล่วงลงไปในนั้นอย่างแน่นอน

"เอาไงเอากันฟระ" ว่ามิโนรุก็กัดฟันกระโดดลงหลุมนั้นไป

??? : .......

หลังจากที่มิโนรุได้ตัดสินใจกระโดดลงไปในหลุมลึกที่ราวกับว่ามันไร้ปลายทางอย่างกล้าหาญ เสียงหัวเราะคิกคักก็หยุดไปเสียดื้อๆ..


ระหว่างที่ร่างกายของมิโนรุกำลังลอยเคว้งอยู่ในความมืดที่มองไม่เห็นรอบๆเลย เข้าก็ได้พบกับลูกไฟสีแดงๆที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล

??? : ...น่าเบื่อ .....น่าเบื่อ ...... น่าเบื่อ.... น่าเบื่อ..... น่าเบื่อ......น่าเบื่อ ........น่าเบื่อ .........น่าเบื่อ ...... น่าเบื่อ...... น่าเบื่อ....... น่าเบื่อ

เสียงเล็กๆเหมือนเด็กแต่ฟังดูราวกับผู้ที่เปล่งเสียงนี้ออกมานั้นเป็นผู้สูงอายุ ได้บ่นพึมพำไปรอบๆบริเวณไม่หยุด ซ้ำยังราวกับมีเสียงออกมาจากทุกทิศทาง

มิโนรุได้ฟังเสียงนั้นอยู่สักพักมันก็เงียบไป ก่อนที่จะมีเสียงโผล่ออกมาอีกครั้งที่ข้างหูด้านซ้ายของมิโนรุว่า

??? : ไม่หวาดกลัว.... ไม่สนุก.... น่าเบื่อ.....
??? : แต่ไม่ว่ายังไง.... เดี๋ยวก็.. จะสนุกแล้ว....

ไม่ทันที่มิโนรุจะตอบอะไร เขาก็เกิดอาการปวดหัวอย่างรุนแรงราวกับจะหมดสติไปได้ทุกเมื่อ

1) ฝืนตื่น
2) เอื้อมมือไปตบดวงไฟ
3) ปล่อยเลยตามเลย
4) อื่นๆ(โปรดระบุ)

"หุบปาก!!!" มิโนรุได้ตะโกนตอบกลับลูกไฟนั้นไป

"แกคิดว่าการจับคนโยนลงมาในหลุมนี่มันสนุกมากสินะ การที่ได้เห็นผู้คนหวาดกลัวมันเรื่องที่สนุกสินะ " 

หลังจากที่เขาได้โต้ตอบกลับไปสักพัก เขาเริ่มรู้สึกว่าปวดหัวอย่างมาก
เขาจึงได้รวบรวมแรงสุดท้าย ยกนิ้วชี้ไปที่ดวงไฟนั้น

"จำคำฉันเอาไว้ ถ้าเจอกันครั้งหน้า แกโดนตันหน้าแน่" เขาตอบเป็นคำสุดท้ายก่อนที่จะค่อยๆหมดสติไป

ชั่วขณะก่อนที่มิโนรุจะสิ้นสติไปนั้น เสียงรอบด้านก็พร้อมใจกันเงียบไป ก่อนจะมีเสียงเบาๆดังขึ้นว่า

??? : ...เ....รา.. ไม่.... ไ..ด้ .....ทำ..



- [ โรงเรียนประถมเท็นชิน ] -

-:- ห้องเรียน 1-A


มิโนรุฟื้นขึ้นมา ก็พบว่าตัวนั้นได้อยู่ในที่อันน่าสยดสยองเสียแล้ว เขามองไปรอบก็พบแต่ เลือด เลือดเต็มไปหมด
"อ่า. . . . อยากให้นี่เป็นความฝัน จริงๆ" เขาพูดออกมาพร้อมกับหัวเราะอย่างแหย่ๆ 
แต่น่าเสียดายที่อาการปวดหัวที่ยังตกข้างอยู่นั้น ได้บอกว่านี่คือความเป็นจริง

"แล้วจะยังไงดีละเนี้ย ทำหยังกะหนังผีทุนต่ำ ที่จับคนโยนลงมาแล้วค่อยไล่ฆ่าไปที่ละคนอย่างนั้น"
เขาบ่นๆ ขณะที่สำรวจสิ่งของรอบๆห้องที่ค่อนข้างจะมืดมิด

"แล้วก็ตามสไตร์ เรื่องก็ต้อง. . . ." แล้วเขาก็หยิบมือถือขึ้นมาดูสัญญาณ
"มันจะไปมีได้ยัง" ถึงเขาจะรู้คำตอบนั้นอยู่แล้ว แต่เขาก็ยังหยิบมืดถืดขึ้น ใช้แสงจากมันช่วงส่องให้การสำรวจง่ายขึ้น

เมื่อมิโนรุลองสำรวจไปรอบๆห้อง เขาพบว่าด้านนอกหน้าต่างนั้นไม่มีแสงจันทร์เข้ามาเลยนอกจากนั้นพอมองออกไปไกลๆก็เห็นแต่ป่าที่กว้างสุดลูกหูลูกตาเท่านั้น บนท้องฟ้าเองก็มีแต่เมฆสีดำทะมึนราวกับฝนกำลังจะตกในเวลาอันใกล้นี้..

มิโนรุได้ลองสำรวจห้องไปเรื่อยๆจนสะดุดตากับภาพที่แปะอยู่ข้างๆกระดานดำ...

1) สำรวจ
2) ออกไปดูที่ระเบียงทางเดิน
3) อื่นๆ(โปรดระบุ)

1) สำรวจ

มิโนรุพยายาม เอาไฟจากมือถือส่องดูว่าสิ่งที่เขามองดูมันคืออะไร รวมถึงพยายามดึงมันออกมาด้วย
"เจ้านีมันคืออะไรกันแน่ละเนี้ย......"

มิโนรุได้ลองเอาแสงไฟไปส่องดู จนได้เห็นภาพๆนั้นอย่างชัดเจน


ดูเหมือนจะเป็นภาพวาดสีเทียน...

1) ฉีกมันออกมา
2) ปล่อยไว้อย่างนั้น
3) อื่นๆ(โปรดระบุ)

3) เก็บมา(ถ้าได้)แล้วเดินออไปเดินดูที่ละเบียงทางเดิน

"ภาพวาดสินะ"เขาพูดจากที่เห็น ถึงอย่างเขาก็นั้นก็พยายามเก็บมันมา
"บรรยากาศที่มันไม่ไหวเลยนะ ให้ตายสิ. . . "เขาเริ่มพึมพัมอย่างจ่อยๆ ระหว่างที่เดินไปสำรวจระเบียงนอกห้อง
"จะไม่ใครอยู่มั้ยเนี้ย ไม่สิ. . . . จะมีใครมาไล่ล่ามั้ยเนี้ย. . . ." เขาเริ่มคิดถึงความเป็นไปได้ที่จะมี

ยังเมื่อมิโนรุฉีกกระดาษ(เอาออกมาก็ต้องฉีก)ภาพออกมา เขาก็รับรู้ได้ว่าบรรยากาศห้องทั้งนั้นดูเย็นเยียบขึ้นมากระทันหัน..

วิ้ง..

- พบ ??? -

เด็กสาวตัวสูงประมาณเกือบอกของมิโนรุยืนมองเขาอยู่ข้างหลังอย่างเงียบๆ แต่สิ่งที่บ่งบอกได้ว่ามิโนรุกำลังเจอกับสิ่งมหัศจรรย์ที่สุดในชีวิตเขาแล้วก็คือ

เด็กสาวตรงหน้าไม่มีตาซ้าย...

1) ทัก(อย่างสุภาพ)
2) ยืนเฉยๆ..
3) อื่นๆ(โปรดระบุ)

1) ทัก(อย่างสุภาพ)

"................................" มิโนรุไม่ได้กรีดร้อง แสดงความตกใจหรือ หวากกลัวแต่อย่างใด

"เอาเถอะ เริ่มจากแม่มดหายตัวได้ แล้วก็ต่อมาโดนบ้านบ้านตัวเองดูดลงมา ไหนยังจะลูกไฟแสนปากดี ถึงตอนนี่จะมีสาวน้อยตัวใสๆ ตาซ้ายหายไปมายืนจ้องอยู่ก็ไม่ค่อยน่าแปลกใจเท่าไรแล้วละ" มิโนรุเริ่มทบทวนสิ่งที่ผ่านในหัวของเค้า

"ประเด็นคือเราจะทำอย่างไรต่อนี่นะสิ. . . . ."
"เอาเป็นคนซะ เป็นเรื่องปกติไปก่อนแล้วกัน" 

เขาคิดรอบสุดท้ายก่อนที่จะค่อยๆรอบรวมความกล้าแล้วพูดออกไป
"สะ. . . สวัสดีครับ สาวน้อย" ถึงแม่เขาจะทำตัวให้ใจเย็นลงแล้วแต่สุดท้ายก็ยังกระตุกกระตักอยู่ดี
"อะ. . .เออภาพนี่เป็นของหนูหรอ???"

??? : อ..ง..... เอื่ ..น...

ดูเหมือนมิโนรุจะยังมีโชคอยู่บ้างที่เด็กสาวตรงหน้ายังตอบกลับคพูดของเขามาได้.. หากแต่คำพูดของเธอดูไม่ชัดราวกับพูดอู้อี้อยู่ในลำคอ

??? : อี้... ฮีก..อัน .........ฮำ...ไฮ..
??? : ...........ออ.....อออ..อ...อ....อ...อ.ออออออ

เด็กสาวเริ่มครวญคราง.. ดูเหมือนมิโนรุจะทำเรื่องใหญ่พอสมควรแล้ว..

1) รีบขอโทษ
2) วิ่งหนี
3) อื่นๆ(โปรดระบุ)

"เอ้~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~!!!!" มิโนรุลากเสียงยาวภายในใจของเขา
"ร้องไห้!! ร้องไห้แล้ว พระเจ้า นี่ตูเก่งกล้าขนาดยืนอยู่เฉยๆ ก็หลอดผีกลับได้แล้วหรอ!!" ดูเหมือนเขาจะเข้าใจอะไรบ้างอย่างผิดไป

"เดียวๆ มันต้องไม่ใช้อย่างนั้นแน่นอน" มิโนรุเริ่มใช้ความอีกครั้ง พร้อมดูรูปที่เอาพึงฉีกออกมา
"อะ. . . . หรือว่า. . . . ." เขาตระหนักในสิ่งที่ตัวได้ทำลงไป 
"อิบอาย. . . . ." เขาคิดพร้อมยิ้มแห่ยๆ พร้อมกับตัดสินใจทำสิ่งต่อไปนี่อย่างรวดเร็ว

1) รีบขอโทษ
"พี่ผิดไปแล้ว ยกโทษให้พี่ด้วย!!!" เขารีบพูดอย่างตรงไปตรงมา ก้มหน้าขึ้นลงรั้วๆ แล้วยื่นรูปภาพนั้นคืนให้เธอไป

ขณะที่มิโนรุกำลังคาดการณ์มั่วๆอยู่ เด็กสาวก็เงียบไป ก่อนที่มิโนรุจะได้ยินเสียงเธอดังก้องขึ้นมาในสมอง

??? : เก็บไว้.. มันอันตรายนะ

แล้วร่างของเธอก็เลือนหายไปเงียบๆทั้งอย่างนั้น

"เดียวๆ ยังคุยกันไม่จบเลย. . . ." มิโนรุพยายามเรียกเธอกลับมา แต่ดูเหมือนจะเปล่าประโยชน์

"เก็บไว้ มันอันตรายอย่างนั้นหรอ . . . . . สรุปมันคือให้เก็บหือไม่ให้เก็บกันแน่เนี้ย" 
ว่าแล้วเขาก็ตัดสินใจเอารูปนั้นเสียบไว้ที่เดิม เพราะคิดว่าจะดีกว่าถ้าปล่อยไว้อย่่างนั้น

"อยากออกไปจากที่นี่เร็วๆ จัง. . . " เขาเริ่มบ่นอุบอิบก่อนที่จะเดินออกไปสำรวจนอกห้องว่าเป็นอย่างไร

-:- โถงทางเดินอาคารเรียนหลักชั้น 2

เมื่อมิโนรุเดินออกมาก็ไม่พบอะไรเป็นพิเศษ นอกจากทางเดินที่พุพังเท่านั้น... ราวกับเขาหลงเข้ามาอยู่ในโรงเรียนร้างก็ไม่มีผิด

"ดูเหมือนว่าเราจะอยู่ที่ชั้น 2 สินะ" มิโนรุพูดพร้อมกับมองออกไปที่นอกหน้าต่าง
"มันมีสถานที่แบบนี่อยู่บนโลกด้วย หรอไงเนี้ย" เขาพูดพร้อมๆกับ เสียวสันหนัง 
"อยูที่แบบนี่ต่อไปนาน คงได้เป็นบ้าแน่" แล้วเขาก็ตัดสินในเดินลงไปชั้นล่าง โดยอาศัยแสงไฟจามมือถืิช่วยนำทาง

-:- บันไดทางลงชั้น 2 ~ 1

ขณะที่มิโนรุคล่ำทางมาเรื่อยๆก็พบกับบันไดทางเดินลงโดยสวัสดิ์ภาพ.. ขณะนั้นเอง

ตื้อ ~♪

เสียงโทรศัพท์ของเค้าก็ได้ดังขึ้นมา ทั้งๆที่ ที่นี้ไม่สัญญาณโทรศัพท์เลยสักนิดแท้ๆ.. เขาคิดก่อนที่จะได้หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงนักเรียน หน้าจอนั้นขึ้นไฟล์ข้อความเสียงที่ไม่ระบุชื่อผู้ส่ง ...

1) เปิดดู
2) ไว้ทีหลัง
3) ลบทิ้ง
4) อื่นๆ(โปรดระบุ)

"ว้อด นี่ส่งโทรจิตเข้ามือถือตูมารึไงเนี้ย. . . . ." มิโนรุจ้องมองไปที่มือถือของเขา 
เขามองซ้ายมองขวา ก่อนที่จะรวบรวมความกล้า 
1) เปิดดู

[ ชิอาวาเสะกำลังจะไปหาจ้า~★ แล้วเจอกันนะ ~~ ✟ ✟ {{{(>_<)}}} ]

ข้อความที่เหมือนถูกเขียนโดยสาวน้อย ม.ปลาย ถูกปิดทันทีที่มิโนรุอ่านจบ .. ไม่ใช่เพราะว่ามิโนรุคิดว่าไร้สาระ แต่ด้านหลังเขาตอนนี้กำลังมีกลุ่มควันสีดำทะมึนกำลังค่อยๆเคลื่อนตัวมาหาเขาอย่างช้าๆ

1) ********
2) ***************

"เฮ้ยๆๆๆ นี่มันไม่ใช้แล้วมั้งเนี้ย" มิโนรุตกใจต่อสิ่งต่อหน้าเขาอย่างมาก
เขาจึงได้
2) ***************(หนีลงไปชั้นล่าง)

ตึก ตึก ตึก ตึก

มิโนรุได้ตัดสินใจที่จะวิ่งหนีลงไปทางบันไดโดยไม่เหลียวหลังกับไปมองแม้แต่น้อย ไม่ว่าใครต่อให้เป็นคนฉลาดน้อยแค่ไหนก็รู้ว่าสิ่งที่เคลื่อนเข้ามาใกล้นั่นไม่ใช่อะไรดีๆแน่ๆ .....ระหว่างที่ลงบันไดมามิโนรุก็เหลี่ยวกลับไปมองนิดนึง เพราะขึ้นชื่อว่ามนุษย์แล้วก็ต้องมาความอยากรู้อยากเห็นกันทุกคน

ฟู่...

มันยังคงตามลงมาราวกับมิโนรุเป็นแม่เหล็กคนละขั้วของมัน ลักษณะของมันไม่ต่างจากควันที่เกิดจากน้ำแข็งแห้งสักนิดเพียงแต่มันเป็นสีดำเท่านั้น

มิโนรุลงมาถึงชั้นล่างแล้วเขาก็พบว่าชั้นล่างเองก็มีแค่ผนังและพื้นที่พุพังเต็มไปหมด ..หากแต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาใส่ใจเรื่องพรรค์นั้น

1) หนีต่อไปโดยไร้จุดหมาย
2) ซ่อนในห้องสักห้อง
3) วิ่งกลับไปไฟว์

"บ้าจริง นี่มันคิดจะตามเราไปถึงไหนกันนะ" มิโนรุกล่างออกมาอย่างร้อนล้น
"จะให้วิ่งไปตลอดชาติ นี่มันก็ไม่ใช้หรอกนะ" ว่าแล้วเขาก็เริ่มมองซ้ายมองขวาหาที่หลบซ่อน

2) ซ่อนในห้องสักห้อง
"เอาก็เอา ห้องนั้นแล้วกัน" ว่าแล้วเขาก็สุ่มเข้าห้องสักห้องแถวๆนั้น วิ่งในระหว่างที่มันยังตามมาไม่ใกล้มากนั้น
"หวังว่ามันจะหาไม่เจอนะ" เขาคิดในในขณะที่ซ่อนตัวอยู่ 

-:- โถงทางเข้า

มิโนรุได้วิ่งสุดชีวิตและหาจังหวะหลบเข้าไปในโถงทางเข้าที่มีล็อกเกอร์เก็บรองเท้าเต็มไปหมดได้สำเร็จ หากแต่ถ้าไม่รีบหาที่ซ่อนในห้องยังไงกลุ่มควันนั้นก็จะต้องเข้ามาแน่ๆ ...

1) แอบโซนด้านซ้ายสุด
2) แอบโซนที่สองจากซ้าย
3) แอบโซนที่สองจากขวา
4) แอบโซนด้านขวาสุด
5) หาอะไรสักอย่างมาคั่นประตู
6) อื่นๆ(โปรดระบุ)

5) หาอะไรสักอย่างมาคั่นประตู
"เยียมไปเลย แถวนี่มันซ่อนง่ายสุดๆเลยเนอะ" มิโนรุพูดออกมาพร้อมเอามือกุมหน้า
แล้วเขาก็ตระหนักได้นี่ไม่ใช้เวลา มาพูดนั้นพูดนี่ เขาจึงได้วิ่งไปหาอะไรแถวนั้น มาคั่นประตูไว้ แล้วทำเนียนแอบซ่นไปด้วย

ตูม!!

จังหวะเดียวกับที่มิโนรุเอาอะไรไปขวางประตูแต่ยังไม่ทันจะไปซ่อน ประตูก็ราวกับถูกอะไรบางอย่างกระแทกอย่างรุนแรง ...แต่โชคดีที่ดูเหมือน"อะไรบางอย่าง"ที่กระแทกประตูนั้นไม่สามารถพังประตูเข้ามาได้..

ทันใดนั้นก็มีเสียงเบาๆลอยมาตามลมว่า..

??? : ถ้าเผลอ...... แกตาย......

แล้วเสียงก็เงียบไป.... รวมทั้งควันทมึนๆที่ปรากฏอยู่นอกประตูนั้นด้วย..

1) เปิดออกไปด่ากลับ
2) นั่งรอในห้องนี้เฉยๆอีกสักพัก
3) สำรวจห้อง
4) อื่นๆ(โปรดระบุ)

2) นั่งรอในห้องนี้เฉยๆอีกสักพัก

"หว่า~ จะเอาตายเลยที่เดียว" มิโนรุพูดตอบกลับไป ก่อนที่นั้งพักอยู่แถวๆนั้น

"ฟู่. . . . .เหนือยใช้เล่นนะเนี้ย" ว่าแล้วเขาก็เริ่มหญิบมือถือของเขาขึ้นมาอ่าน ข้อความนั้นอีกรอบ ระหว่างนั้งพัก

หลังจากที่มิโนรุหยิบมือถือขึ้นมาดูก็พบว่าข้อความนั้นได้หายไปแล้ว..

- ไม่มีเหตุการณ์ใดๆเกิดขึ้นเป็นพิเศษ -

1) สำรวจห้อง
2) เปิดประตูเข้าไปในอาคารเรียนอีกครั้ง
3) อื่นๆ(โปรดระบุ)

1) สำรวจห้อง

"นี่มือถือ ตูมันลบข้อความเองได้ด้วยหรอเนี้ย" มิโนรุพูดพร้อมกับขนลุกเล็กน้อยก่อนที่ลุกขึ้นสำรวจบริเวณนั้นโดยรอบ

"จะเจออะไร แปลกๆอีกมั้ยเนี้ย. . . ." แล้วก็เริ่มระแวงข้างหลังตัวเองอีกครั้ง

มิโนรุได้เริ่มสำรวจห้อง แต่เท่าที่ดูแล้วมันก็ไม่น่าจะเป็นอะไรไปได้นอกจากห้องที่มีล็อกเกอร์เก็บรองเท้า และประตูที่ใช้ในการออกไปนอกโรงเรียนที่ไม่สามารถเปิดได้เท่านั้น

1) พังประตูแม่ม
2) เดินกลับเข้าไปในอาคารเรียน
3) สำรวจล็อกเกอร์อีกครั้ง
4) อื่นๆ(โปรดระบุ)

3) สำรวจล็อกเกอร์อีกครั้ง

"อืม. . . . .อุษาดูดตูลงมาขนาดนี่ มันไม่ยอมปล่อยให้เราเดินออกไปได้อย่างหน้าเฉยแน่นอน" มิโนรุคิดก่อนจะล้มเลิกความคิดที่จะออกไป

"เอาละเรามาดูดีกันกว่า ล็อกเกอร์ พวกนี่มีอะไรน่่าสนใจบ้างมั้ย" ว่าแล้วเขาก็เริ่มไล่เปิดล็อกเกอร์พวกนั้นที่ละอัน ที่ละอัน

มิโนรุได้ลองสำรวจทีละช่อง ทีละช่อง แต่สิ่งที่อยู่ข้างในมีแค่ความว่างเปล่าและฝุ่นหนาๆเท่านั้น ไม่มีแม้แต่รองเท้าสักคู่ทั้งๆที่เป็นล๊อกเกอร์เก็บรองเท้า

1) สำรวจประตูทางออก
2) สำรวจล๊อกเกอร์ให้แน่ใจอีกที
3) อื่นๆ(โปรดระบุ)

". . . . . . . . ." มิโนรุแอบผิดหวังเล็กน้อยที่เขาไม่เจออะไร

"อีก สักรอบหน่อยจะเป็นอะไรไป"  ว่าแล้วเขาก็เริ่มไล่เปิดล็อกเกอร์พวกนั้นที่ละอัน ที่ละอัน อีกครั้ง

*แก๊ก*

ทันทีที่มิโนรุเปิดตู้สุดท้ายก็ได้มีเสียงของบางอย่างตกลงมาที่พื้น

1) เก็บดู
2) แมลงสาบ! เหยียบแม่ม!! (?)
3) อื่นๆ(โปรดระบุ)

1) เก็บดู

!!!!!

มิโนรุแอบตกใจเล็กน้อย กับสิ่งตกลงมานั้น

"อะไรละเนี้ย. . . . . ." 

เขาค่อยหยิบมันขึ้นมาดู


*ได้รับลูกอมรสนม

เมื่อมิโนรุได้เก็บมันขึ้นมา ปรากฏว่ามันเป็นลูกอมห่อซองเล็กๆ... ทำไมมันถึงมาอยู่ในล็อกเกอร์เก็บรองเท้าแบบนี้ได้นะ

". . . . . . . ." 

มิโนรุได้แต่จ้องลูกอมนั้นพร้อมกับ ทำหน้าเซงๆ ที่เสียเวลาไปตั้งนาน 

"เอาเถอะ มันอาจจะมีประโยชน์ก็ได้. . . . .มั้ง"

เขาบ่นอย่างเซงๆ ก่อนที่จะเดินไปที่ประตู แล้วค่อยๆดึงไม้ขัดอยู่ออกมา (เก็บมาด้วยถ้าได้)

"หวังว่า มันจะไปแล้วนะ. . . . ." 

แล้วเขาก็ค่อยๆแง่มประตูออกไปอย่างช้าๆ เพื่อสังเกตุรอบๆอย่างเสียวๆ

ไม่มีอะไรอยู่... มิโนรุได้สังเกตเห็นว่ารอบๆนอกไม่มีกลุ่มควันน่าขยะแขยงหรืออะไรอยู่อีกแล้ว ตอนนี้เขาน่าจะรีบเผ่นหนีออกไปได้แล้วนะ?

"เอาละ เราควรจะทำอะไรต่อดีละเนี้ย" 

มิโนรุยืนคนว่าเขาควรจะทำอะไรต่อไปดี

"เอาเป็นรีบหนีเจ้านั้นไปไกลๆ ก่อนดีกว่า" 

ว่าแล้วเขาก็เดินไปยังทางเชื่อมของอาคาร หวังจะไปสำรวจตึกเรียนอีกตึกนั้นแทน

-:- ทางเชือมอาคารเรียนหลัก

มิโนรุเดินมาจนสุดท้ายและพอเขาเปิดประตูออกไปก็พบว่าเขาสามารถออกมานอกอาคารได้สำเร็จแล้ว! หากแต่สองข้างทางลึกเข้าไปเป็นป่ามืดถึบมาก แถมท้องฟ้ายังทำท่าเหมือนฝนจะตกอีกด้วย สุดท้ายข้างหน้ามีประตูที่แง้มอยู่ 1 บาน ดุเหมือนมิโนรุจะสามารถเข้าอาคารนั้นได้จากประตูนั้นนะ

1) เดินตรงเข้าไปเลย
2) สำรวจรอบๆก่อน
3) อื่นๆ(โปรดระบุ)

2) สำรวจรอบๆก่อน

มิโนรุได้มองไปรอบๆ เพือดูว่าอะไรน่าสงสัยรึเปล่า

"อ่า. . . . นี่ตูหลุดเข้ามาในที่แบบไหนกันแน่เนี้ย" เขาพูดพร้อมกับมองไปที่ป่าที่แสนน่ากลัวนั้น

รอบด้านเป็นป่าทึบหนาแน่น ดูเหมือนว่าถ้าไม่มองจากที่สูงๆละก็คงจะไม่เห็นขนาดทั้งหมดของป่าแห่งนี้แน่ๆ

*กึก*

ขณะที่มิโนรุเดินดูรอบๆทางแคบๆก็พบว่าที่พื้นหินนั้นมีรอยไหม้ไฟจางๆอยู่ด้วย.. แต่มันคงไม่มีอะไรเป็นพิเศษ..

1) เดินเข้าประตูข้างหน้า
2) เดินย้อนกลับเข้าไปในอาคาร
3) อื่นๆ(โปรดระบุ)

2) เดินย้อนกลับเข้าไปในอาคาร

"อืม. . . . .แถวนี่ไม่ค่อยมีอะไรเลยนะ" เขาพูดแล้วมองไปรอบๆ

"หวังว่าข้างหน้าก็ไม่มีเหมือนกันกันนะ" 

แล้วเขาก็ค่อยๆแง่มประตู ข้างของเค้าอย่างช้าๆ

-:- อาคารเรียนหลักชั้น 1

??? : ว้าย!

เสียงเล็กแหลมดังออกมาแทบจะทันทีที่มิโนรุเปิดประตูกลับเข้าไปในอาคาร

- พบ ??? -

??? : ......!

หญิงสาวผมสีม่วงสวมถุงมือสีดำ ..นั่นเป็นสิ่งที่เข้าสายตาของมิโนรุเป็นอย่างแรก และอย่างที่สองก็คือเธอกำลังเงื้อมมือขึ้นสูงราวกับกำลังจะฟาดอะไรลงมา!!

1) หลบ!!
2) ใช้ท่ารับประกบดาบ(?)
3) อื่นๆ(โปรดระบุ)

2) ใช้ท่ารับประกบดาบ(?)

"ว้อด!!!!!!!"

มิโนรุตกใจกับสิ่งที่เขาพบเจอเป็นอย่างมาก รวมถึงการกระทำนั้นด้วย

"บ้าจริงแบบนี่คงหลบไม่ทันแล้ว!!!"

เขาจริงตัดสินใจใช้ท่าในตำนาน'รับประกบดาบจากสาวสวย'

??? : รับได้งั้นหรือ!? งั้นก็คนสินะ!

เธอพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราวกับโล่งอก จากนั้นก็ลดท่อนไม้ที่อยู่ที่มือลง.. ดูเหมือนสิ่งที่ฟาดมิโนรุสักครู่จะเป็นท่อนไม้บางๆ

??? : ......

เธอทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้แล้วก็มองมิโนรุที่กำลังตกใจอยู่อย่างพิจารณา

??? : ไม่สิ.. อาจจะโดนผีสิงก็ได้..

แล้วเงือมมือขึ้นอีกรอบ

"เดียวๆๆ" 

มิโนรุกล่าวห้ามเธอขึ้นเพื่อไม่ลงมือซ้ำสอง

"ไอ้คนที่เทียว บอกชาวบ้านว่าเป็นผีแล้วเอาไม้ไล่ฟาด นี่มันเหมือนผี่กว่าอีกไม่ใช้หรอ!!!"

เขาตอบกลับตามความคิดแรกที่มีขึ้นมา

"หรือว่า. . . อาจจะโดนผีสิงก็ได้. . . "

แล้วเขาก็พูดต่อเชิงล้อเลียนนิดๆ

เด็กสาวได้อึ้งไปกับคำตอบของมิโนรุก่อนที่จะทำหน้าตายถามมิโนรุโดยที่ยังคงค้างท่อนไม้อยู่ว่า

??? : ผีบ้านเธอเค้าเอาท่อนไม้ฟาดหัวเหรอ..

โดนย้อนกลับมาซะงั้น แต่เธอก็ลดไม้ลงดีๆแล้วบอกต่อว่า

??? : แต่ก็ไม่มีผีที่ไหนเอามือรับท่อนไม้ด้วยเหมือนกันนี่นะ..
??? : ขอโทษด้วย

เด็กสาวโค้งหัวเล็กๆแต่สีหน้าของเธอก็ยังตายอยู่เหมือนเดิม

"จริงๆแล้วถา้เปรียนจากไม้นั้นเป๋ฃ็นอะไรที่ดูน่ากลัวกว่านี่ก็ดู เป็นผีจริงๆและนะ"

ดูเหมือนมิโนรุจะพยายามตอบคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบนั้น

"เอาเถอะ เวลาแบบนี่เจออะไรก็คงฟาดก่อนก็ไม่แปลกนักหรอกนะ"

"เรา ชิราอิ ชิราอิ มิโนรุนะ จากนีไปก็คงจะต้องหาทางออกจากที่นี่. . . . .ถ้ามันมีละนะ"

เด็กสาวมองการกระทำของมิโนรุด้วยสายตาแปลกใจเล็กน้อย จากนั้นเธอก็พูดออกมาด้วยสำเนียงเรียบๆต่อว่า

เคียวโกะ : ชั้นชื่อเคียวโกะ

แล้วเธอก็เดินผ่านมิโนรุไปแล้วพูดโดยไม่หันกลับมามองว่า

เคียวโกะ : ที่นี้ไม่มีทางออกหรอกนะ
เคียวโกะ : ทั้งประตู หน้าต่าง ไม่มีบานไหนในโรงเรียนนี้ที่เปิดออกได้

เธอเดินผ่านไปด้วยฝีเท้าไม่ช้าไม่เร็ว ดูเหมือนเธอจะรู้เรื่องโรงเรียนนี้พอสมควรนะ?

"หืม. . . .ดูเหมือนเธอจะรู้อะไรเกียวกับที่นี่เยอะดีนะ" เขาพูดกลับไป พร้อมๆกับเดินตามไป

"แล้วตอนนี่เธอคิดจะทำยังไงต่อดีละ" มิโนรุเริ่มสอบถามความเห็นของเธอ

"มันดูไร้จุดจบจริงๆ. . . .นอกจากเราจะตายอะนะ"

เคียวโกะ : ......

เคียวโกะไม่ได้ตอบอะไรกลับมา ..เธอเดินนำมิโนรุเข้าไปในอาคารอีกด้าน

-:- โถงทางเข้า (อาคารเรียนย่อย ชั้น1)

เมื่อทั้งสองเดินเข้ามาด้านในก็พบว่า มันเป็นที่ที่พุพังเช่นเดียวกับอาคารเมื่อสักครู่ หากแต่โถงนี้นั้นมีแค่บันไดทางขึ้นกับเส้นทางขาดที่มีตู้(?)ล้มเป็นทางให้เหยียบผ่านไปได้เท่านั้น

เคียวโกะ : มิโนรุคุง... เธอคิดว่าขึ้นที่สูง กับลงที่ต่ำ อย่างไหนดีกว่ากัน

เด็กสาวผมม่วงอ่อนเท้าคางแล้วพูดขึ้นมาลอยๆ..

1) ขึ้นที่สูง
2) ลงที่ต่ำ
3) อื่นๆ(โปรดระบุ)

1) ขึ้นที่สูง

"สูงๆ น่าจะดีกว่าตำๆและนะ" เขาตอบคำถามไปตามตรง

"ว่าแต่จะถามไปทำละเนี้ย" มิโนรุจับประเด็นไม่ค่อยจะได้มานัก

"ไม่ว่าจะตึกไหนก็พังๆ เหมือนๆกันหมด นี่เราอยู่บนโลกจริงๆหรอเนี้ย. . . ."

เคียวโกะ : นั่นสินะ...

เคียวโกะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงโทนเดิม จากนั้นเธอก็เดินนำไปตามทางขาดที่มีตู้ล้มเป็นสะพานให้อยู่ แล้วก็หันมามองมิโนรุช้าๆ..

เคียวโกะ : ...เชิญเลย

ดูเหมือนเธออยากให้มิโนรุทดสอบดูว่ามันจะไม่พังลงไปด้านล่าง..

"อืม. . .อย่างนั้นละ" เขาตอบรับ

"เอาสิเชิญเลย. . . "

มิโนรุพูดพร้อมกับกวาดมือไปทางตู้นั้น

หลังจากที่มิโนรุได้ตอบกลับมา หนุ่มสาวทั้งสองก็ได้จ้องตากันนิ่งๆอยู่แบบนั้น..... ด้านเคียวโกะเองดูเหมือนจะไม่ยอมแพ้ เธอจ้องมิโนรุกลับนิ่งๆอยู่แบบนั้นโดยไม่เคลื่อนไหวเลยสักนิด...

1) จ้องต่อไป
2) เดินข้ามไปทดสอบให้
3) อื่นๆ(โปรดระบุ)

3) ไปทางอื่นกันเถอะ

"เฮ้อ. . . ." มิโนรุถอนหายใจออกมา

"ถ้ามันจะลำบากขนาดนี่ละก็ ทำไมเราไม่ทางบันไดนั้นละ" เขาพูดพร้อมกับเอานิ้วชี้ไปทางนั้น

"ดูถ้าจะดูว่าไอ้ทางตู้โง่ๆ นี่เยอะ. . . .แถมยังสูงกว่าด้วย"

มิโนรุได้เสนอความเห็นใหม่ เพราะดูท่าทางนี่ดูน่าสงสัยสุดๆ


อืม..ดีๆ ใช้ได้

อะไรก็ไม่รู้

เห็นด้วยๆ

ซึ้งจังเลย

ขำฮาตรึม

ความคิดเห็น (0 ความคิดเห็น)

facelist

คุณต้องลงชื่อเข้าใช้ก่อนจึงจะสามารถแสดงความคิดเห็นได้ ลงชื่อเข้าใช้ | สมัครสมาชิก

รายชื่อผู้กระทำผิด|โทรศัพท์มือถือ|รูปแบบข้อความล้วน|Otaku Fever Fansite

GMT+7, 25-2-2021 09:27 , Processed in 0.048267 second(s), 14 queries .

Powered by Discuz! X3.2 R20150609, Rev.38

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ขึ้นไปด้านบน