สมัครสมาชิก ลงชื่อเข้าใช้
Otaku Fever Fansite หน้าแรก

โปรไฟล์ของ Shinobu http://www.feverfansite.com/forum/?1796 [บุ๊คมาร์ก] [คัดลอก] [แชร์] [RSS]

บล็อก

เรื่องราวของจุดเริ่มต้นและความเจ็บปวดของ Mirai

เข้าชม/อ่าน 289 ครั้ง11-11-2013 20:24

                                                  "มนุษย์นั้นเป็นสิ่งที่มีความละโมภ  มนุษย์นั้นเป็นสิ่งที่ทำความต้องการของตัวเอง"

                         แฮ่ก...แฮ่ก...แฮ่ก เสียงฝีเท้าของชายวัย 35 ที่วิ่งอย่างเหนื่อยล้าวิ่งผ่านตรอกซอกซอยที่มืดมิดมีเพียงแต่เสาไฟฟ้าที่ติดๆดับๆแห่งหนึ่งในเมือง[   ]  ท่ามกลางฝนที่ตกหนักในเวลากลางคืนจนทำให้มองเห็นทัศนียภาพรอบตัวไม่ค่อยชัด เมื่อชายคนนั้นหยุดวิ่งพร้อมกับพิงกำแพงข้างๆตัวด้วยความเหนื่อยล้าเมื่อมองจากแสงไฟที่กระพริบแล้วพอจะรู้ว่าทั้งตัวของชายคนนั้นตั้งแต่บริเวณเสื้อจนถึงต้นขากางเกงเปรอะไปด้วยเลือด สีหน้าของเขาซีดเผือกเหมือนกับกลัวอะไรบางอย่าง
                  "บะ...บ้าเอ้ย...นังนั้นมันอะไรกัน?...แฮ่ก...แฮ่ก...โอ้ พระเจ้าช่วยลูกด้วย" ชายผู้นั้นโอดครวญถึงพระผู้เป็นเจ้าที่เขาหวังผึ่งได้เป็นสิ่งเดียวในเวลานี้ ทั้งๆที่เวลาปกติเขานั้นฆ่าคนโดยไม่คำนึงถึงคนที่ถูกเขาฆ่าเพื่อให้ได้ซึ่งเงินมาใช้อย่างมีความสุขตลอดแต่เมื่อถึงคราวที่ตัวเองถูกล่ากลับอ้อนวอนต่อพระเจ้าให้ช่วยชีวิตของเขา

                                                                                       "แต่...ไม่ใช่กับเธอคนนี้..."

                 "โลกใบนี้ไม่มีพระเจ้าอยู่หรอก  คิคิคิคิคิคิคิคิ" เสียงที่ฟังดูเหมือนกับกำลังสนุกสนานอยู่ออกมาจากมุมมืดของมุมตึกที่มืดสนิท เมื่อชายคนนั้นได้ได้ยินเสียงเกิดอาการสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากภวังค์  แล้วค่อยๆหันสีหน้าที่หวาดกลัวตัวสั่นมาทางต้นเสียงที่กระทบโสตประสาทอย่างชัดเจนทั้งๆที่ฝนตกหนักจนกลบเสียงต่างๆแต่กลับได้ยินเสียงนี้อยู่ในหัวเหมือนกับเสียงนั้นไม่ได้พูดออกมาจากปาก และทั้งๆที่บริเวณนั้นมืดมิดจนแทบจะไม่เห็นสิ่งใดแต่ที่ชายคนนั้นเห็นกลับเป็นเงาของหญิงสาวที่มองเขาด้วยควงตาสีแดงที่กำลังดูสนุกสนานกับท่าทีของชายคนนี้
                "มะ...ไม่นะ...อย่าเข้ามา!!...อย่าเข้ามานะ!!" ชายคนนั้นตะโกนร้องด้วยความหวาดกลัว เงาที่มุมตึกนั้นเริ่มเดินเข้ามาหาเขาทีละก้าวๆเหมือนดั่งยมทูตที่ค่อยๆก้าวเข้ามา
               "คิคิคิคิคิคิ จงหวาดกลัวเข้าไปสิ!! จงรำ้ร้องเข้าไปสิ!!  จงรู้สึกเหมือนเหยื่อที่ถูกล่าเข้าไปสิ!! จงตัวสั่นเข้าไปสิ!! คิคิคิคิคิคิ ฮะๆๆ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!  เสียงนั้นหัวเราะอย่างบ้าคลั่งดังไปทั่วทั้งซอกซอยแห่งนั้นพร้อมกลับเสียงกรีดร้องของชายผู้นั้น...

                                                                                 "เพราะว่าเธอนั้น...แค่ทำตามสัญชาตญาณ!!"

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

                        "คิคิคิคิคิคิคิ  วันนี้เหยื่อสนุกจริงๆเลยนะ  แต่ว่าคงเล่นเยอะไปหน่อยเลือดติดไปทั้งตัวเลยคงต้องเอาไปซักเยอะๆสักหน่อยแล้ว" รอบๆข้างของมิไรเต็มไปด้วยเลือดที่สาดกระเส็นตามกำแพงถ้ามีคนมาเห็นเข้าคงจะเสียสติไปแล้วแน่ๆ  หลังจากนั้นมิไรก็เดินทางกลับไปที่อยู่อาศัยของตนเอง 
                         ที่อยู่ของมิไรนั้นเป็นปราสาทร้างกลางป่าที่ได้มาจากการตามล่าฆ่าหัวเศรษฐีคนหนึ่งที่อาศัยอยู่ในปราสาทนี้ เนื่องจากเศรษฐีคนนี้ไม่มีครอบครัวรำ่รวยมาได้ด้วยตัวเพียงคนเดียวแต่ก็ไม่ได้มีชื่อเสียงอะไรเพราะเจ้าตัวไม่ใช่คนชอบอวดรวย อาชีพของคนๆนี้คือการติดต่อขายยาเสพติดจนกลายเป็นพ่อค้ารายใหญ่ที่ถูกหมายตาเอาไว้ตลอดเวลาแต่ไม่มีใครสามารถลอบฆ่าได้เพราะได้ใช้เงินส่วนหนึ่งจ้างบอดี้การ์ดฝีมือดีจำนวนมากคุ้มกันรอบปราสาท มีการตรวจตราที่ละเอียดรอบคอบ 
                         แต่มิไรกลับใช้การฆ่าที่คาดไม่ถึงคือใช้ความสามารถพิเศษเหนือมนุษย์ที่เธอมีมาตั้งแต่เกิดสามารถใช้พลังจิตยกสิ่งของต่างๆได้ถ้าใหญ่มากก็ต้องใช้พลังจิตที่มากขึ้นตามไปด้วยใช้ค้อนอันหนึ่งลอยรอบเข้าไปในปราสาทตรงไปยังห้องจ่ายไฟแล้วใช้จิตควบคุมระยะใกลเพิ่มพลังทำลายให้กับค้อนนั้นแล้วทุบแหล่งพลังงานไฟฟ้าให้ไฟดับ ซึ่งจะทำให้เกิดความโกลาหลช่วงขณะหนึ่งและยกท่อนซุงท่อนหนึ่งแล้วขึ้นไปนั่งบนท่อนซุงนั้นใช้พลังจิตอัดกระแทกที่รุนแรงแต่ไม่มีเสียงดีดพุ่งจากพื้นข้างป่าในขณะที่เหล่าบอดี้การ์ดกำลังสับสนวุ่นวายพุ่งขึ้นไปเหลือปราสาทแล้วดิ่งลงมาที่ห้องนอนของเศรษฐีตามเวลาที่ระบุไว้ว่าเวลานั้นเศรษฐีจะเข้านอน  ด้วยวิธีการดังกล่าวนั้นทำให้สามารถสังหารเศรษฐีคนนี้ได้พร้อมกับฆ่าเหล่าบอดี้การ์ดที่เหลือแล้วยึดปราสาทนี้มาได้
                          ปราสาทหลังนี้เป็นปราสาทที่อยู่กลางป่าคนธรรมดาจึงไม่รู้ว่ามีปราสาทอยู่ที่นี่มิไรจึงตัดสินใจยึดเป็นที่อยู่ของตัวเองอย่างสบายๆ  ไม่มีใครมารบกวนให้มิไรรำคาญ เพราะไม่มีถนนที่จะออกไปยังเมืองใกล้ต้องใช้เฮลิค็อปเตอร์เท่านั้นแต่สำหรับการเดินทางออก-เข้าของมิไรคือการวิ่งและกระโดดตามต้นไม้ด้วยความเร็วออกจากป่าไป
                          ครั้งนี้เธอก็กลับมาด้วยวิธีนี้เช่นเดิม เมื่อเธอกลับมาถึงก็รีบเข้าห้องนำ้เพื่อไปอาบนำ้ทันทีพร้อมกับโยนชุดโกธิกของเธอลงในเครื่องซักผ้าหน้าห้องนำ้ "เห้อออ สบายจังเลย หลังจากเจอเหยื่อดีๆแล้วมาแช่นำ้อุ่นอย่างนี้สบายใจจัง คิคิคิคิคิคิคิ" ห้องนำ้ในปราสาทนี้มีความกว้างเท่ากับ 4 ห้องนอนใหญ่เลยทีเดียวตรงกลางห้องเป็นบ่อนำ้ร้อนของปราสาท
                         "จริงสิมีออร์เดอร์มานี่นาเดี๋ยวต้องไปเช็คดูว่าคราวนี้มีงานแบบไหนอีก ให้มันได้อย่างนี้สิ " มิไรพูดบ่นไปอย่างเบื่อหน่าย เพราะเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับงานหลายๆรูปแบบเธอจึงต้องรู้ลักษณะรูปแบบงานเพื่อที่จะได้เตรียมการสังหารได้ถูกต้อง
หลังจากที่เธออาบนำ้ใส่เสื้อผ้าเสร็จเธอจึงเดินไปเช็ครายชื่องานที่เข้ามา...


อืม..ดีๆ ใช้ได้

อะไรก็ไม่รู้

เห็นด้วยๆ

ซึ้งจังเลย

ขำฮาตรึม

ความคิดเห็น (0 ความคิดเห็น)

facelist

คุณต้องลงชื่อเข้าใช้ก่อนจึงจะสามารถแสดงความคิดเห็นได้ ลงชื่อเข้าใช้ | สมัครสมาชิก

รายชื่อผู้กระทำผิด|โทรศัพท์มือถือ|รูปแบบข้อความล้วน|Otaku Fever Fansite

GMT+7, 29-3-2020 13:21 , Processed in 0.025124 second(s), 14 queries .

Powered by Discuz! X3.2 R20150609, Rev.38

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ขึ้นไปด้านบน