สมัครสมาชิก ลงชื่อเข้าใช้
Otaku Fever Fansite หน้าแรก

โปรไฟล์ของ oShirOyukio http://www.feverfansite.com/forum/?1798 [บุ๊คมาร์ก] [คัดลอก] [แชร์] [RSS]

บล็อก

Corpse Party :: A Coffin For The Lost Lambs บทซะโดริ

เข้าชม/อ่าน 1748 ครั้ง1-11-2013 21:35

- ภายหลังจากการสอบสวน -
ณ เวลา 16.37 น. 
     "เธอคงจะเกิดอาการช็อคจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นน่ะครับ ตอนนี้คงไม่เป็นไรแล้ว จะให้เราทำยังไงกับเธอต่อดีครับ?" เจ้าหน้าที่ฝ่ายสอบสวนยามะโมโตะยืนสนทนากับหัวหน้าฝ่ายควบคุมตัวมุซึดะภายนอกห้องสอบสวน
     "ไม่ต้องแล้วล่ะ เดี๋ยวคุณก็นำตัวเธอไปส่งที่บ้านหน่อยละกันนะ เสร็จจากนี่คุณก็กลับบ้านไปพักก่อนเถอะ" หัวหน้ามุซึดะได้บอกกล่าวและเดินกลับไปทำงานต่อ
หลังจากนั้นยามะโมโตะก็เดินไปพาตัวซะโดริมาส่งที่หน้าสถานีตำรวจ
     "ส่งแค่ตรงนี้ก็พอค่ะ จากนี่เดินไปไม่ไกลจากบ้านเท่าไหร่" ซะโดริมองมุซึดะด้วยใบหน้าที่ดูไร้อารมณ์
     "ไม่เป็นไรแน่หรอ จริงๆจะให้ผมไปส่งถึงหน้าบ้านก็ได้นะ พ่อกับแม่ของเธอจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง ไม่ต้องเกรงใจหรอก" มุซึดะพูดพร้อมกับมองซะโดริด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
     "ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณที่มาส่งนะคะ" ซะโดริพูดตัดบทพร้อมกับเดินกลับบ้าน
- ระหว่างทางกลับ -
ณ เวลา 17.21 น.

    "..พ่อ...แม่...หรอ?.." ซะโดริได้หยุดเดินและหันไปมองต้นซะกุระยามเย็น
    
    
- ณ คอนโดหรูแห่งหนึ่งในห้องของซะโดริ - 
ณ เวลา 19.25 น.



   เมื่อซะโดริถึงห้องก็ถอดเสื้อผ้าและเข้าห้องน้ำลงมาแช่ในอ่างน้ำร้อน พร้อมกับนึกถึงคำพูดที่ยามะโมโตะได้พูดเอาไว้
    "พ่อกับแม่ของเธอจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงงั้นหรอ?...นานแค่ไหนแล้วนะ ที่เราไม่รู้..ว่าพ่อ..แม่..อยู่ที่ไหนกัน?" ซะโดรินอนแช่ในอ่างอาบน้ำพร้อมมองท้องฟ้าในยามค่ำคืนหลังจากที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้วซะโดริก็ปิดไฟและฟุบตัวสลบลงบนที่นอน

ในเวลาไม่นาน ซะโดริก็หลับไป... เมื่อเธอรู้สึกตัว ก็พบว่าเธอยืนอยู่ในห้องมืดๆแห่งนึง.. แม้จะยังมองอะไรไม่เห็นแต่กลิ่นที่คละคลุ้งไปทั่วห้องนั่นชัดเจนมากพอที่จะทำให้ความคิดของซาโดริรับรู้ได้ว่ามันคืออะไร ... กลิ่นที่เธอเคยสัมผัสได้เมื่อไม่นานมานี้ ... กลิ่นที่ยังติดอยู่ในความทรงจำ ...

กลิ่นซากศพ..

1) พยายามคล่ำทาง
2) ยืนอยู่เฉยๆเพื่อปรับสายตา
3) อื่นๆ(โปรดระบุ)


เลือกข้อ 2 
-----------------------
หลังจากปรับสายตาได้แล้วซะโดริก็พยายามมองไปรอบๆ
   "ที่นี่.."ซะโดริพยายามมมองดูว่ามันเกิดอะไรขึ้นและห้องนี้ใช่ห้องของเธอรึเปล่า
   "กลิ่น...กลิ่นของ...เลือดงั้นหรอ?"ซะโดริพูดพร้อมกับพยายามหาที่มาของกลิ่น
   "ทำไมรู้สึกแปลกๆ...เหมือน..เหมือน..เคยได้กลิ่นแบบนี้มาก่อน!? แต่กลับนึกไม่ออก..."
หลังจากที่ได้พยายามหาที่มาของกลิ่นมาสักพัก ซะโดริกลับไม่พบที่มาของกลิ่นเลยและฉุนคิดได้ว่าตนเองกำลังหลับอยู่หรือว่านี่เป็นเพียงแค่ความฝัน?

หลังจากที่ซะโดริได้ยืนปรับสายตาอยู่นั้น ภาพตรงหน้าก็ได้ค่อยๆชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

-:- ????



   "ไม่สิ นิมันไม่ใช่ความฝันสักหน่อย!?" ซะโดริพูดออกไปด้วยความตกใจ
หลังจากนั้นซะโดริก็รีบพยายามหาทางออกไปจากห้องนั้นโดยเร็วที่สุด และไปพบกับประตูบานหนึ่งพร้อมกับข้อความที่เขียนด้วยเลือดบนผนังว่า "อยากออกไปจาก..ห้องนี้หรอ!?...ออกไปทำไมกันหรอ!?..ก็เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่หรอ!?...ชอบแบบนี้ไม่ใช่หรอ!?" หลังจากที่ได้เห็นข้อความซะโดริถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงบนพื้นที่เต็มไปด้วยคราบเลือดและซากศพ 
   "อะ..อะไรกัน..นิมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี้ย!?"ซะโดริพูดพร้อมกับช็อคตกใจ
   "อึ้ก!...ปวด..หัว.."ซะโดริกุมหัวพร้อมกับพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้ตื่นตกใจมากไปกว่านี้
   "ไม่ได้นะ!..อย่า!..ไม่ใช่ตอนนี้!!..."ซะโดริรีบลุกยืนแล้วพยายามเปิดประตู
   "ล็อค?...จะเปิดมันออกได้ยังไง?"
    "ประตูมันดูค่อนข้างเก่าเราน่าจะกระแทกออกไปได้หลังจากนั้นจะได้หาทางกลับบ้าน!"ซะโดริพยายามหาทางเปิดประตูโดยการพังประตูออกไป

ซะโดริเดินถอยออกจากประตู 5 ก้าว หลังจากนั้นก็วิ่งและพยายามเอาไหล่กระแทกประตูอยู่ 2 ครั้ง ในที่สุดประตูก็เปิดออก หลังจากที่ออกมาได้ซะโดริก็แปลกใจกับภาพที่กำลังเห็นอยู่ตรงหน้ามันคือ....



เงาตะคุมๆท่าทางน่าขยะแขยง และดูเหมือนมันกำลังมองซะโตริและพยายามเดินเข้ามาใกล้ๆอีกด้วย!!

1) หนี
2) ตะโกนบอกให้หยุด
3) อื่นๆ(โปรดระบุ)



เลือกข้อ 3 เดินเข้าไปและยื่นมือออกไปสัมผัสใกล้ๆ
-----------------------
ซะโดริมองและเดินเข้าไปดูใกล้ๆพยายามยื่นมือลองสัมผัสไปที่เงาตะคุมๆท่าทางน่าขยะแขยง
    "ขะ..ของจริงหรือภาพหลอนกันนะ..?"ซะโดริคิดในใจ

วูบบบ

พอซะโดริได้เดินเข้าไปใกล้ๆ จังหวะเดียวกับที่มันเดินใกล้เข้ามา ซะโดริก็โดนมันพุ่งเข้ามารวบตัวและโดนบีบรัดคอโดยไม่ทันตั้งตัว

กึดดด..

ซะโดริไม่สามารถหายใจและสลัดมันได้ราวกับมันเป็นแค่กลุ่มควันเท่านั้น แต่ถ้าเธอไม่ทำอะไรสักอย่างตอนนี้เธอได้ตายแน่ๆ!!

1) พยายามสะบัดให้หลุด
2) สวดมนต์
3) กัดริมฝีปากตัวเอง
4) อื่นๆ(โปรดระบุ)

เลือกข้อ 4 แกล้งตาย
-----------------------
   "แคก..แคก..ถ้าเกิดเราแกล้งตายมันอาจจะหายไป...ก็ได้.."ซะโดริคิดในใจ
ซะโดริพยายามหาวิธีให้หลุดจากการโดนบีบรัดคอด้วยการทำแกล้งตายและทำตัวแน่นิ่งไปให้เหมือนกับคนตาย
    "นี่มันเป็นความคิด...ที่พอจะคิดได้ในตอนนี้..ถึงมันจะดูโง่่เง่าและน่าอายก็เถอะ!"ซะโดริคิดในใจ
    "ฉันต้องออกไปจากที่นี้...จะต้องออก...ไป..จาก..ที่นี้..ให้ได้.."ซะโดริคิดในใจ
หลังจากนั้นซะโดริก็หมดสติไป
*ซะดายะไม่ออกมา เพราะอยู่ในอีเว้นท์ความฝัน

วี้ดดดดดด

เสียงของมันหวีดร้องไม่หยุด ดูเหมือนว่ามันต้องการร่างกายของซะโดรินะ..

กึด...

ก่อนที่ซะโดริจะหมดสติไป เธอก็เห็นสาวน้อยตัวเล็กๆคนนึง ยืนยิ้มอยู่ตรงประตูที่เธอพังไปเมื่อครู่

- พบ ??? -


??? : ฮี่...ฮี่ฮี่ฮี่..
??? : รอด... ไปได้เหรอ... ดูเหมือน... ....... เข้มแข็ง... หรือแค่ วิกลจิต.... ......

เสียงของเธอเริ่มเลือนลาง ในที่สุดซะโดริก็สลบไป



-:- ซะโดริ Room



ซะโดริสะดุ้งตื่นขึ้นมา ดูเหมือนเรื่องราวเมื่อครู่จะเป็นเพียงแค่ความฝันจริงๆ..

เธอลุกขึ้นมาโดยท่าทีเหนื่อยอ่อนเล็กน้อย เมื่อหันไปมองนาฬิกาก็พบว่ามันบอกเวลาเป็น 16.44 น.ช่วงเวลาเย็น ซึ่งเป็นไปไม่ได้สำหรับซะโดริที่เข้านอนตอนทุ่มครึ่ง... 

1) สำรวจร่างกายตนเอง
2) อื่นๆ(โปรดระบุ)

เลือกข้อ 2 ลุกขึ้นจากที่นอนเดินไปหยิบน้ำในตู้เย็นมาดื่ม
-----------------------
ซะโดริลุกขึ้นมานั่งหลังจากตื่นขึ้นมาราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเธอ
    "รู้สึกคอแห้งจังเลย"ซะโดริพูดพร้อมกับลุกขึ้นจากที่นอน
    "ทำไมวันนี้เจอแต่เรื่องแปลกๆทั้งวันเลยนะ"ซะโดริพูดกับตนเอง
หลังจากที่ซะโดริดื่มน้ำเสร็จก็เดินกลับไปดูนาฬิกาอีกครั้ง
    "16.44..?.."ซะโดริพยายามนึกว่าทำไมเวลาถึงย้อนกลับทั้งๆที่เธอเข้านอนในเวลา 19.30 น.
    "อึ้ก!...ปวดหัวอีกแล้ว.."ซะโดริเอามือกุมหัว
    "พอพยายามจะนึกทีไรจะต้องปวดหัวทุกทีเลย.."
    "เรื่องเมื่อก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นกันนะ...เราจำได้ว่ากำลังรอกลับพร้อม มิสะกิ และก็ คะเอะเดะ นิ.."
ซะโดริพยายามนึกถึงช่วงเวลาก่อนหน้านั้น แต่ดูเหมือนเธอจะจำเรื่องราวก่อนหน้านี้ไม่ได้เลยไม่ว่าจะเป็นการถูกสอบสวน หรือแม้กระทั่งเรื่องที่เธอเป็นผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียว รวมไปถึงความฝัน?
    "ลองส่งข้อความไปหา มิสะกิ กับ คะเอะเดะ ดีกว่า"ซะโดริพูดออกไปพร้อมกับหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา
    [ส่งข้อความถึง : มิสะกิ,คะเอะเดะ
    [เนื้อหา : ถึงบ้านกันรึยังหรอ?
หลังจากซะโดริส่งข้อความไปหาเพื่อน เธอก็เดินไปดูของในตู้เย็น
    "ของที่จะไว้ทำอาหารเย็นก็หมดแล้วสงสัยต้องออกไปซื้อมาเพิ่มหน่อยแล้วล่ะ"ซะโดริพูดกับตนเอง
ซะโดริเดินเข้าไปอาบน้ำและแต่งตัวเตรียมตัวออกไปซื้อวัตถุดิบมาทำอาหารเย็น

- ระหว่างทางเดินไป SuperMarket -
ณ เวลา 17.32 น.
    ณ เวลา 17.32 น.

-:- ระหว่างทางเดินไป SuperMarket



ซะโดริเดินไปตามเส้นทางที่เธอคุ้นเคย ..พระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลงแล้วเธอคิดว่าควรจะรีบซื้อของให้เสร็จก่อนที่ฟ้าจะมืด

??? : ...!

- พบ ??? -


??? : คุณมัน..

เด็กสาวผมสีครีมที่ถือถุงในร้านสะดวกซื้อกำลังยืนมองซะโดริด้วยสีหน้าแปลกใจ.. ก่อนที่จะเมินหน้าหนีแล้วก็เดินไปในทางตรงกันข้ามกับซะโดริอย่างเงียบๆ

1) รั้งตัวไว้
2) ปล่อยไป
3) อื่นๆ(โปรดระบุ)

เลือกข้อ 3 มองด้วยหางตาเล็กน้อย
-----------------------
 ซะโดริแอบมองเด็กสาวที่เดินพาด้วยหางตาก่อนจะเดินทางไป SuperMarket ต่อ แต่แอบสงสัยไม่ได้เลยว่าทำไมเด็กสาวคนนั้นถึงมองเธอด้วยสีหน้าที่แปลกใจ
   "ทำไมถึงทำหน้าแปลกใจกันนะ.."ซะโดริคิดในใจ
   "หรือว่าจะมีอะไรติดอยู่ที่ใบหน้าเรางั้นหรอ?"
ซะโดริรีบหยิบโทรศัพท์มือถือมาดูเพื่อส่องดูใบหน้าของเธอ
   "ก็ไม่มีอะไรติดอยู่นิน่า.."
   "หรือว่าเธอจะเป็นสโตกเกอร์หรอ?"ซะโดริพูดพร้อมกับมองไปรอบๆ
   "ก็ไม่เห็นมีใครเลยนิน่า"
และซะโดริก็ได้เดินทางไปเรื่อยๆจนถึง SuperMarket

- หน้า Super Market - 
ณ เวลา 18.02 น. หลังจากซื้อวัตถุดิบเสร็จ
   "ทำไมปานนี้แล้ว มิสะกิ กับ คะเอะเดะ ถึงยังไม่ส่งข้อความกลับมาสักทีนะ..?"
ซะโดริหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอขึ้นมาเช็คดูข้อความ
   [ไม่มีข้อความใหม่]
    ซะโดริไม่เอะใจอะไรและเดินทางกลับไปยังคอนโด

ณ เวลา 18.15 น.

-:- ระหว่างทางกลับจาก SuperMarket



ซะโดริเดินกลับโดยไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นเป็นพิเศษ..

-:- ซะโดริ Room



ระหว่างที่เธอไขกุญแจเข้าห้องมาและได้ลงกลอนเรียบร้อยแล้วนั่น จู่ๆเธอก็รู้สึกเจ็บแปล๊บที่คอของตนเอง

1) เข้าห้องน้ำไปสำรวจดู
2) เก็บข้าวของแล้วลองติดต่อ มิสะกิ กับ คะเอะเดะ

เลือกข้อ 1 เข้าห้องน้ำไปสำรวจดู
-----------------------
    "ทำไมถึงรู้สึกเจ็บที่คอแปลกๆนะ"ซะโดริพูดพร้อมกับค่อยๆเอามือคลำที่คอ
เมื่อเธอเข้าไปในห้องน้ำเพื่อส่องกระจก.. ซะโดริก็พบว่าที่คอของเธอมีรอยช้ำสีม่วงราวกับโดนเชือกรัดมา

ปึด



แต่ยังไม่ทันที่จะได้คิดเรื่องรอยที่คอ ซะโดริก็ปวดหัวอย่างรุนแรงจนเธอต้องเอามือทั้งสองข้างมากุมศีรษะไว้.. พร้อมกับมีภาพๆนึงผุดขึ้นมาในหัวของเธอ

-----------------------

   "อะ..อะไร...ภาพ...ภาพในหัวนี่มัน...อะไรกัน!?"ซะโดริทรุดลงกับพื้นพร้อมกับเอามือทั้ง 2 ข้างกุมหัวแน่น
   "...ไม่ไหวแล้ว...รู้สึก...ไม่..ดี.."ซะโดริล้มฟุบลงไปนอนกองกับพื้น
   "..ใคร..ใครก็ได้...ช่...ช่วย..ด้วย.."
ซะโดริได้นอนหมดสติลงด้วยอาการปวดหัวอย่างรุนแรง...

ณ. เวลา 21.30 น

-:- เขตป่า



??? : เฮ้อ....

กร๊อก ... กร๊อก ....

เด็กสาวผมสีม่วงกำลังเดินฝ่าพุ่มไม้เตี้ยขึ้นไปบนเนินคนเดียวอย่างเงียบๆ.. ในมือถือตุ๊กตากระดาษที่มีรูปร่างเหมือนคน ส่วนอีกมือนึงถือมีดสั้นเงาวับและกำลังสะท้อนแสงจันทร์ในยามดึก รอบข้างเงียบสงัดจนได้ยินแค่เสียงย่ำเท้าของสาวน้อยคนนี้กับเสียงใบไม้เสียดสีกันเท่านั้น

??? : เอ้า.. ชั้นมาแล้วไง ...ยัยความสุขจอมปลอม

อยู่ๆเธอก็หยุดเดินพร้อมพูดออกมาเบาๆ

??? : ฮิฮิฮิ ... มาจริงๆด้วยรึเนี่ย พี่สาว.. แต่ทำแบบนี้ใจร้ายจัง..

- พบ ??? -


อยู่ๆด้านหน้าของเธอก็มีสาวน้อยผมสีทองในชุดโกธิคสีแดงมายืนอยู่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ดูเหมือนเธอไม่ได้ว่าอะไรที่เด็กสาวเรียกเธอแบบนั้น

??? : .....

เด็กสาวผมม่วงมองสาวน้อยผมทองเงียบๆด้วยสายตาที่ว่างเปล่า จนทำให้สาวน้อยผมทองยิ้มร่าขึ้นมาพร้อมบอกต่อไปว่า

ความสุขจอมปลอม(?) : ... ฉีกกระดาษสิ

??? : .....

เด็กสาวผมม่วงไม่ฉีกกระดาษหากแต่ใช้มีดในมือขูดกระดาษทึ้งจนเละเทะ

ความสุขจอมปลอม(?) : .........

สาวน้อยผมทองมองตาค้างทั้งๆรอยยิ้ม แต่เด็กสาวผมม่วงกลับไม่ยี่หระพร้อมพูดกลับมาว่า

??? : แล้วไงต่อ

ครืนนนนน!!!

??? : ...!!?

แล้วจู่ๆก็เกิดเหตุการณ์แผ่นดินไหวอย่างรุนแรงราวกับภูเขาทั้งลูกกำลังจะถล่มลงมาเลยทีเดียว แรงขนาดที่เด็กสาวผมม่วงยังยืนไม่อยู่จนต้องคู้ตัวลงไปนั่งกับพื้น..

ความสุขจอมปลอม(?) : ...ไม่ยังไงทั้งนั้นแหละ



- [ โรงเรียนประถมเท็นชิน ] -

-:- ทางเชือมอาคารเรียนหลัก

ซ่า... ซ่า...



ซะโดริถูกปลุกด้วยเสียงฝนรอบด้าน เมื่อเธอมองไปรอบๆ ดูเหมือนว่าที่ๆเธอนอนอยู่นั้นจะไม่ใช่ในห้องของเธอ แต่เป็นทางเดินสั้นๆที่มีประตูบานใหญ่อยู่ข้างหน้าบานนึงเท่านั้น

1) ลุกขึ้นแล้วเข้าประตูไป
2) นั่งทำความเข้าใจในสถานการณ์ก่อน
3) สำรวจรอบๆ
4) อื่นๆ(โปรดระบุ)

เลือกข้อ 4 หาที่หลบฝน
-----------------------
พอซะโดริได้สติขึ้นก็พยายามหาที่หลบฝนก่อน และพยายามหาวิธีจุดกองไฟเพื่อทำให้ตนเองอบอุ่นในสภาพอากาศฝนตก

ปัง!!

ยังไม่ทันที่ซะโดริจะได้จุดไฟ อยู่ๆประตูก็เปิดออกพร้อมร่างของชายหนุ่มคนนึงวิ่งสวนออกมาราวกับกำลังหนีบางสิ่งอยู่..

- พบ ??? -


??? : ฮี้--!!!

เขาได้ตกใจที่เห็นซะโดริยืนขวางอยู่ด้านหน้า เลยเอี้ยวตัวหลบไปทางป่าด้านข้างแล้วสะดุดล้มกับพื้นจนหน้าทิ่มลงไปในดิน

??? : อุก...

เมื่อซะโดริมองกลับไปที่ประตูก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรที่ทำให้ชายหนุ่มคนนี้กลัวได้ขนาดนั้นเลย ...

1) รีบลุกไปช่วยชายหนุ่ม
2) ปล่อยทิ้งไว้แบบนั้นแล้วเดินไปดูที่ประตู
3) อื่นๆ(โปรดระบุ)

เลือกข้อ 1) รีบลุกไปช่วยชายหนุ่ม
-----------------------
   "คุณ...ไม่เป็นไรใช่มั้ย?"ซะโดริยืนมือพร้อมกับมองด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ของเธอในสภาพชุดที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำ

??? : ........

ดูเหมือนชายตรงหน้าจะหมดสติไปทั้งๆอย่างนั้น..

1) พาเข้ามาหลบฝนที่ทางเชือม
2) ลากเข้าไปในประตูที่ชายคนนี้วิ่งมาเมื่อกี้
3) อื่นๆ(โปรดระบุ)

เลือกข้อ 1) พาเข้ามาหลบฝนที่ทางเชื่อม
-----------------------
หลังจากซะโดริได้พาชายหนุ่มปริศนาเข้ามาหลบฝนแล้วก็พยายามจุดไฟต่อจนกองไฟติด
    "ท่าทางคงจะไม่เป็นไรสินะ.."ซะโดริคิดในใจพร้อมกับนั่งจ้องมองชายหนุ่มโดยไม่ละสายตา

??? : อย่าเข้าม๊าาา!!

ไม่นานนัก ชายหนุ่มก็สะดุ้งตัวตื่นขึ้นมาด้วยใบหน้าสุดหวี้ด ซะโดริเห็นว่าเหงือกาฬได้ไหลทั่วใบหน้าของคนๆนี้อย่างชัดเจนราวกับเขาเพิ่งเห็นฝันร้ายมา..

??? : ...หือ

ดูเหมือนเข้าจะรุ้สึกตัวว่าไม่ใช่เขาคนเดียวที่อยู่ที่นี้ ชายหนุ่มได้ค่อยๆหันมาจนเห็นซะโดริ แล้ววินาทีนั้นเข้าก็รีบถอยจนแทบจะตกไปข้างทางอีกรอบด้วยสีหน้าหวาดผวา

??? : เธอ...เธอเป็นใคร!!?

เขาพูดเสียงดังจนดูคล้ายตะโกน สายตาที่เขามองซะโดรินั้นราวกับมองเห็นสิ่งน่ากลัวก็มิปาน

1) เป็นคนน่ะสิ
2) แล้วนายละเป็นใคร?
3) ที่นี้ที่ไหน
4) อื่นๆ(โปรดระบุ)

เลือกข้อ 4) แนะนำตัว
-----------------------
    "ซะโดริ...ชิโระยูกิ ซะโดริ"ซะโดริแนะนำตัวพร้อมกับมองชายหนุ่มด้วยใบหน้าไร้อารมณ์
ซะโดริค่อยๆคลานเข้าไปดูชายหนุ่มใกล้ๆพร้อมกับยื่นมือไปโอบสัมผัสที่ใบหน้าชายหนุ่มราวกับว่าไม่ได้เจอมนุษย์จริงๆมานาน

??? : ว..เหวอ!!

ชายหนุ่มได้เผลอปัดมือของซะโดริทิ้ง ก่อนที่จะสะดุ้งตัวขึ้นมาว่าเผลอทำเรื่องเสียมารยาทเข้าแล้ว

??? : ข..ขอโทษ

จากนั้นไม่นานชายหนุ่มก็ได้สะดุ้งตัวขึ้นมาอีกแล้วหันไปทางประตูที่ตนเองวิ่งออกมาเมื่อกี้อย่างหวาดๆจากนั้นก็หันหน้ากลับไปถามซะโดริด้วยน้ำเสียงที่ดังจนคล้ายกับตะโกน

??? : ผ...ผู้ชายถือค้อนคนเมื่อกี้ละ!?

-----------------------
    "ไม่ได้ตามมา"ซะโดริตอบไปด้วยคำพูดตรงๆ
หลังจากนั้นซะโดริก็มานั่งพิงก่อนไฟเพื่อให้ราวกายอบอุ่น
    "มานั่งด้วยกันมั้ย?"ซะโดริบอกกล่าวให้ชายหนุ่มเข้ามานั่งพิงข้างๆกองไฟด้วยกัน
    "ชายถือค้อนงั้นหรอ?...จะบอกว่าแปลกก็ไม่เชิง เพราะเรื่องแบบนี้มันค่อนข้างจะกลายเป็นเรื่องปกติหลังจากที่เจออะไรแปลกๆมาทั้งวัน.."ซะโดริคิดในใจ
ซะโดรินั่งชันเข่าพร้อมกับกอดเข่าเพื่อให้ร่างกายอบอุ่น

??? : .......

ชายหนุ่มมองซะโดริด้วยสายตาไม่ค่อยเชื่อถือเท่าไหร่ เพราะคนปกติถ้าเห็นไอ้ตัวแบบนั้นมันไม่มีใครทนนิ่งอยู่แบบนี้ได้หรอก.. ชายหนุ่มลุกขึ้นเพื่อปัดเศษต่างๆบนตัวออกเล็กน้อยก่อนจะเข้ามานั่งตรงข้ามกับซะโดริแล้วพูดว่า

??? : ..ไม่เป็นไร ผมขอนั่งแถวนี้ดีกว่า..
ชิโนโนเมะ นัตซึ : อ่า เรียกผมว่านัตซึก็ได้..

ชายหนุ่มได้นั่งท่าขัดสมาธิพลางทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยม คงเพราะเจอเรื่องสุดหวี้ดมาเขาเลยยังไม่มีอารมณ์จะปริปากพูดอะไรเลย..

1) ถามถึงเรื่องชายถือค้อน
2) ถามถึงเรื่องสถานที่แถวนี้
3) อื่นๆโปรดระบุ

เลือกข้อ 3) เผลอหลับ
-----------------------
    "รู้สึกง่วงยังไงไม่รู้"ซะโดริคิดใจใจพร้อมกับกำลังจะพลอยหลับ
    "พักสายตาสักหน่อย..คงจะไม่เป็นไรหรอก"ซะโดริคิดในใจพร้อมกับค่อยๆหลับตาจนสนิท
    "โอยะซึมิ..นะไซ"
ซะโดริได้เผลอหลับไปจากความเหนื่อยล้าที่ได้เจอมาทั้งวัน

ซะโดริค่อยๆโงนเงนตัวลงจนพล่อยหลับไปในที่สุด..


ซ่า... ซ่า...

เสียงฝนยังคงไม่หยุดลงง่ายๆ... หากแต่มีสิ่งนึงที่แปลกไป นั้คือเสียงฝนนั้นไม่ได้อยู่ข้างๆหูของเธอเหมือนเดิมแล้ว หากแต่ราวกับมันอยู่ห่างไกลออกไป.... ถ้าจะให้พูดเป็นนามธรรมก็คือ... ราวกับเธอกำลังนอนอยู่ในตัวอาคารหรือสิ่งก่อสร้างก็ไม่มีผิด แถมในที่ๆเธออยู่ยังส่งกลิ่นไม่พึงประสงค์ออกมาอีกด้วย..

-:- ห้อง???



ครืด... ครืด...

ซะโดริต้องเบิงตาโพล่งขึ้นมา เพราะสิ่งที่อยู่ชัดเจนในสายตาของเธอตอนนี้คือซากศพ! ราวกับเธอกำลังอยู่ในห้องทรมาณก็ไม่มีผิด แต่สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นคือร่างกายของเธอทั้งสองมือสองเท้าและที่คอของเธอกำลังถูกขึงติดอยู่กับเตียงไม้ด้วยกุญแจมือขนาดเล็กอีกด้วย!!

ครืด... ครืด...

นอกจากเสียงฝนเบาๆแล้วเธอยังได้ยินเสียงเหมือนใครกำลังลากของใหญ่ๆหนักๆเข้ามาใกล้เรื่อยๆในความเงียบด้านล่างของเธอโดยที่เธอไม่สามารถลุกขึ้นไปมองได้..

1) พยายามขยับตัวให้หลุดจากพันธนาการ
2) ส่งเสียงร้องเรียกของความช่วยเหลือ
3) หลับตานอนนิ่งๆ
4) อื่นๆ(โปรดระบุ)

เลือกข้อ 4) ช็อคกับเหตุการณ์
-----------------------
    "นิ!..นิมันอะไรกันน่ะ!"ซะโดริพยายามดิ้นและตกใจกับเหตุการณ์
    "ปล่อยนะ! ปล่อยเดี๋ยวนี้!"ซะโดริตะโกนออกไปด้วยความตกใจ
    "ฮึก...ปะ..ปวดหัว!"ซะโดริหยุดนิ่งด้วยอาการปวดหัวฉับพลัน
    "แย่แน่!...แย่แน่ๆ!"
    "ฮึก...อร๊างงงงง!"
ซะโดริส่งเสียงร้องดังลั่นพร้อมกับน้ำตาไหล เพราะความเจ็บปวดจากอาการปวดหัวอย่างรุนแรงขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับพยายามจะเอามือกุมหัวแต่มือทั้ง 2 ข้างกับติดพันธนาการอยู่ หลังจากนั้นไม่นานซะโดริก็สลบไป

ผวัะ!

กร๊อกกก!!?


??? : กรี้ดดดดดดดดดด!!!

เสียงอะไรบางอย่างแตกหัก ทำให้ซะโดริลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง หากแต่เธอเคลือนไหวคอได้ไม่สะดวกนักจึงทำให้เห็นแค่นิดหน่อยและภาพที่เธอเห็นก็คือ..



??? : เจ็บจังเลย..  ฮึก...ฮืออ... 

ตูม!

??? : กรี้ดดดดดดดดดดดดดด!! อ๊าาาาาาา!! อาาา.... ฮึก... ม..มาม๊า.....!!...

ภาพที่ซะโดริเห็นคือชายคนนึงกำลังค่อยๆกระหน่ำค้อนปอนด์ใส่ร่างกายของเด็กสาวที่นอนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลเธอเท่าใดนัก... และเด็กสาวคนนั้นก็ถูกตรึงเช่นเดียวกับซะโดริพลางร้องไห้และยังไอค่อกแค่กจนน่าเวทนา รวททั้งขาทั้งสองข้างที่เละเทะจนไม่เหลือรูปเค้าเดิมแล้ว..

ตึก..

ชายคนนั้นค่อยๆได้ขึ้นมาคร่อมตัวเด็กสาวพร้อมๆกับถือคีมในมือไว้

??? : ไม่...ไม่เอานะ... ไม่นะ ไม่นะ!! ขอร้องละค่ะ!! อย่า.... ไม่ ม่ายยยยยยยยยยยยย!!!



*คริก...*

??? : อุ... อู.... อ๊อก...

*คริก..คริก....*

??? : คั่ก.... ค่อก..... อ......

1) ตะโกนห้าม!!
2) มองดูต่อไป
3 รีบขยับตัวออกจากเตียงนี้อีกครั้ง

เลือกข้อ 3) รีบขยับตัวออกจากเตียงนี้อีกครั้ง
-----------------------
    "อย่าให้หลุดไปได้นะ..จะแก้แค้น..ให้เด็กสาวคนนั้นให้ได้"ซะโดริคิดในใจด้วยความโกรธแค้นพลางขยับตัวให้หลุดจากพันธนาการ
    "หลุดสักทีสิ!"ซะโดริคิดในใจพร้อมกับพยายามขยับตัวดิ้นให้หลุด
    "ไม่ไหว..ทำยังไงก็ดิ้นไม่หลุดหรอก"ซะโดริพยายามอยู่นิ่งๆและคิดหาวิธีอื่นๆ
    "ถ้าแกล้งตายอีกก็คงไม่ได้ผลกับเจ้านี่แน่ ดูจากสภาพตายไม่ตายก็โดนชำแหละอยู่ดี.."
    "ทำยังไงดี..ทำยังไงดี.."ซะโดริพูดในใจพร้อมกับพยายามหาวิธีหลุดจากพันธนาการ

ซะโดริพยายามขยับแขนขาจนมีเสียงดัง กึง กึง ออกมา แต่นั้นไม่ทำให้พันธนาการขยับแม้แต่น้อยซ้ำร้ายแขนและขาของเธอยังมีเลือดซิบๆไหลออกมาอีกต่างหาก

*แควก*

เสียงแปลกประหลาดดังออกมาเบาๆ เพราะกับเม็ดเลือดหยดเล็กๆมากระทบแก้มของซะโดริ

??? : ....ค .......... .............

ดูเหมือนเด็กสาวจะแน่นิ่งไปแล้ว ชายหนุ่มนั้นเดินลงจากตัวเด็กสาวด้วยท่าทางตาลอยและอ้าปากค้างราวกับคนไม่มีสติ เดินเข้ามาทางซะโดริพร้อมถือแฉลงบนมือ จากนั้นก็จับปากของซะโดริอ้าขึ้นราวกับจะเอาคีมในมือนั้นมาตัดลิ้นของเธอ!! หากแต่ว่า..

??? : คุณซะโดริ!!



-:- อาคารเรียนหลักชั้น 1

ซะโดริลืมตาโพล่งขึ้นมา ..สิ่งที่อยู่ในสายตาของเธอคือชายหนุ่มที่ชื่อว่านัตซึกำลังตะโกนหน้าซีดอยู่ข้างๆเธอ ..

ชิโนโนเมะ นัตซึ : ป..เป็นอะไรไป อยู่ๆก็ครางซะลั่น

เมื่อซะโดริลุกขึ้นมาก็พบว่าเธอไม่ได้อยู่ที่ทางเชือมอาคารหลักแล้วหากแต่อยู่ในทางเดินพุพังที่มืดๆราวกับเธอเข้ามาในตัวอาคารแล้ว

ชิโนโนเมะ นัตซึ : ผ..ผมเปล่าทำอะไรไม่ดีสักนิดนะ!! แค่พาคุณเข้ามาข้างในเฉยๆ!!

เมื่อซะโดริมองไปรอบๆจนมาจบที่สายตาของนัตซึเค้าก็ได้พูดออกมาอย่างร้อนตัว เพราะเค้าเป็นคนลากซะโดริที่อยู่ๆก็ล้มตัวลงนอนที่อาคารเชือมโดยไม่ฟังเรื่องราวจากเขาเลย ส่วนตัวเค้าเองจะทิ้งสาวน้อยให้นั่งไว้ในที่ๆอาจจะมีชายถือค้อนมาพบไว้อย่างนั้นมโนธรรมมันก็เจ็บจี้ดเช่นกัน.. ทั้งๆที่เค้าเองก็กลัวจนตัวสั่นแท้ๆ

-----------------------
ซะโดริจ้องเข้าไปที่นัยต์ตาของนัตซึด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์ และได้ถามออกไปว่า
    "มีไฟฉ่ายรึเปล่า?"ซะโดริยืนมองรอคำตอบจากนัตซึในลักษณะเหมือนไม่ได้คิดอะไรกับการโดนพาเข้ามาในอาคาร

ชิโนโนเมะ นัตซึ : ห..ห๊า.. ไฟฉายหรือ? ไม่มีหรอก..

นัตซึมองอาการของซะโดริด้วยสายตามึนงงเข้าไปอีก เพราะเค้าไม่รู้ว่าซะโดริคิดอะไรอยู่ในสายตาที่ว่างเปล่านั้น..

ชิโนโนเมะ นัตซึ : แล้ว.. ทีนี้จะเอาไงต่อ

นัตซึถามขึ้นพลางลุกขึ้นถอยห่างออกจากซะโดริเล็กน้อยแล้วเกาหัวตนเอง

1) ไม่รู้สิ
2) ถามเกี่ยวกับที่นี้
3) อื่นๆ(โปรดระบุ)

เลือกข้อ 3) หาที่ปลอดภัย
-----------------------
    "ก่อนอื่นเราควรหาที่มันปลอดภัยกว่านี้ดีกว่า"ซะโดริพูดกับนัตซึ
    "หลังจากนั้นค่อยคิดกันอีกที"
หลังจากซะโดริพูดจบก็คว้ามือนัตซึแล้วพาเดินไปหาที่หลบจากสิ่งเลวร้ายที่เธอคิดว่าอาจจะต้องเจอและไม่ปลอดภัยแน่นอน

ชิโนโนเมะ นัตซึ : ห..เหยยย

นัตซึได้เผลอทำสีหน้าเป๋อๆออกมา พลางโดนซะโดริดึงไปตามแรงอย่างง่ายๆ

-:- บันไดทางขึ้นชั้น 1~2

ซะโดริได้พา(ลาก)นัตซึมาจนสุดทางซึ่งทั้งสองก็ได้พบบันไดทางขึ้นแต่ตอนนั้นเอง

??? : กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!

ชิโนโนเมะ นัตซึ : ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกก!!!!

บนชั้นบันไดได้มีเสียงเด็กผู้หญิงกรี้ดร้องและในจังหวะเดียวกันนัตซึเองก็ได้เผลอตะโกนออกมาเพราะตกใจเสียงอีกด้วย

1) รีบขึ้นบันไดไปดู!!(คนเดียว)
2) รีบขึ้นบันไดไปดู!!(ลากนัตซึไปด้วย)
3) ไม่สนใจแล้วหนีออกจากบริเวณนั้น
4) อื่นๆ(โปรดระบุ)

เลือกข้อ 4) เอามืออุดปากนัตซึแล้ววิ่งหาทางเข้าไปหลบในห้อง
-----------------------
   "ชู่ว..เงียบไว้นะแล้วตามมา"ซะโดริกระซิบข้างหูนัตซึเบาๆ

ชิโนโนเมะ นัตซึ : อุ้! อ้อ้อ้อ้

นัตซึถูกจับหุบปาก แต่น่าแปลกผิดปกติที่เขาสู้แรงของหญิงสาวไม่ได้! เลยถูกลากเข้าประตูแถวๆนั้นตามระเบียบ

-:- โถงทางเข้า

เมื่อเข้ามาหลบในโถงทางเข้านี่แล้ว นัตซึก็ดิ้นหลุดออกมาจนได้ จากนั้นเขาก็ตะโกน(เสียงค่อย)ออกมาว่า

??? : ทำบ้าอะไรของเธอน่ะ!!(เสียงค่อย)
??? : เมื่อ...เมื่อกี้ จะต้องมีคนเดือดร้อนอยู่ไม่ใช่เรอะไง!!(เสียงค่อย+เสียงสั่น)

1) ไม่สนใจนัตซึ
2) อื่นๆ(โปรดระบุ)

เลือกข้อ 2) อธิบาย
-----------------------
   "ที่แบบนี้น่ะจะมีสักกี่คนที่เข้ามาแล้วได้ออกไป ลำพังตัวเราเองจะไม่รอดกัน"ซะโดริพูดพร้อมกับจ้องมองเข้าไปนัยต์ตาของนัตซึ
   "ลองคิดกลับกันสิ ถ้ามันเป็นกับดักล่ะ?"
   "ขนาดได้ยินเสียงแบบนั้นยังร้องเสียงหลงเหมือนผู้หญิงเลย จะไปช่วยเค้าได้ยังไงกัน?"ซะโดริพูดพร้อมกับมองดูสถานการณ์ว่าปลอดภัยรึยัง
ซะโดริหันมาพร้อมกับมองนัตซึด้วยความจริงจัง
   "และก็นะ...สิ่งที่เหนือธรรมชาติที่จ้องจะทำร้ายมนุษย์น่ะ ชอบเอากับดักพรรณนี้ล่ะมาล่อเรา"
   "และยิ่งถ้าเป็นยัยนั้น...ก็คงกลายเป็นเรื่องสนุกกับเรื่องพรรณนั้น.."ซะโดริพูดออกมาเบาๆเหมือนมองพระจันทร์เต็มดวงพร้อมกับนึกเกี่ยวกับซะดายะ
   "ถ้านัตซึเป็นอะไรไป...เราก็ไม่เหลือใครอีกแล้ว.."
พอซะโดริพูดเสร็จก็นั่งลงกอดเข่าอยู่กับพื้น
   
ชิโนโนเมะ นัตซึ : .........

นัตซึยังคงไม่เข้าใจคำพูดของซะโดริ เขาจึงเงียบไป.. ส่วนนึงก็ไม่ใช่ว่าไม่เข้าใจเพราะตัวเค้าเองก็พลัดหลงกับเพื่อนด้วยเหตุการณ์บางอย่าง.. แต่ถึงยังงั้นการได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือแล้วทำเป็นเมินนั้นก็ทำให้เค้ารู้สึกผิดอยู่ดี... ขาที่จะวิ่งออกไปก็พลันก้าวไม่ออก

หลังจากที่เงียบกันอยู่สักพัก นัตซึก็กัดฟันพูดออกมาว่า

ชิโนโนเมะ นัตซึ : ขอโทษนะ..
ชิโนโนเมะ นัตซึ : ถึงจะไม่รู้ว่านี่เป็นรายการล้อกันเล่นหรืออะไรก็ตาม แต่ใครจะไปเมินเสียงของคนที่กำลังเดือดร้อนได้เล่า!!

ท้ายๆประโยคเสียงของเค้าเร่งขึ้นราวกับจะตะโกน

ชิโนโนเมะ นัตซึ : คุณซะโดริรออยู่ตรงนี้แหละ ผมจะไปดูเองคนเดียว!!

จากนั้นนัตซึก็เปิดประตูวิ่งออกไป
-----------------------
ซะโดริรีบคว้ามือของนัตซึพร้อมกับพูดว่า 
   "ยะ..อย่าทิ้งไว้คนเดียว"ซะโดริเปลี่ยนมาดึงชายเสื้อของนัตสึพร้อมกับก้มหน้าลง
   "นัตซึจะไปก็ได้..แต่อย่าทิ้งไว้คนเดียวนะ.."ซะโดริพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นเหมือนลูกแมว

พอโดนเรียกชื่อจริงเข้านัตซึจึงลังเลนิดหน่อย ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า

ชิโนโนเมะ นัตซึ : ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวผมกลับมา! ผมมั่นใจในฝีเท้าอยู่!!

เขาหัวเราะแห้งๆ แล้ววิ่งออกไป..ถ้าจะให้ถูกต้องวิ่งเข้าไปในอาคารต่างหาก เพราะจุดที่ซะโดริอยู่ตอนนี้คือ โถงทางเข้าที่มีล๊อกเกอร์รองเท้าเต็มไปหมด

1) ตามไป!
2) รอเฉยๆ
3) สำรวจห้อง
4) อื่นๆ(โปรดระบุ)

เลือกข้อ 1) ตามไป!
-----------------------
    "ขืนปล่อยไปคนเดียวได้ตายแน่ๆเลย"ซะโดริคิดในใจพร้อมกับรีบวิ่่งตามนัตซึไปติดๆ
    "ถ้าเป็นยัยนั้นก็คงช่วยได้แน่อยู่หรอก...แต่คนรอบๆจะโดนทำร้ายไปด้วยรึเปล่าเนี้ยสิ"
ซะโดริรีบวิ่งตามนัตซึไปติดๆโดยไม่ลังเล

ซะโดริตัดสินใจที่จะวิ่งตามนัตซึไปในทันที และด้วยฝีเท้าที่มีพลังกำลังมากกว่าอย่างแปลกประหลาด จึงทำให้ไม่คลาดสายตา



-:- อาคารเรียนหลักชั้น 2

แต่พอทั้งสองวิ่งมาถึงก็พบว่าด้านบนบันไดนั้นไม่มีอะไรอยู่เลย มีแค่ทางพุๆเก่าๆกับห้องเรียนที่เรียงรายอยู่เท่านั้น

ชิโนโนเมะ นัตซึ : ..เอ๊ะ อา คุณซะโดริ

นัตซึยืนทำหน้างงอยู่เช่นกัน เมื่อกี้พวกเค้าทั้งสองคนได้ยินเสียงกรีดร้องแน่ๆ แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย..

-----------------------
ซะโดริยืนจ้องเข้าไปนัยต์ตานัตซึหลังจากนั้นไม่ลังเลก็ดึกปกคอเสื้อด้านหลังของนัตซึและพากลับไปหลบในที่เดิม
 ระหว่างทาง
    "คุณนัตซึ..มีอะไรจะแก้ตัวอีกรึเปล่าคะ?"ซะโดริพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาตามปกติ

ชิโนโนเมะ นัตซึ : อ..อ๊อกก!?

นัตซึถูกถูลู่ถูกัง แต่ว่าครั้งนี้เค้าหยุดไว้และสะบัดมือของซะโดริออกได้ทัน!

ชิโนโนเมะ นัตซึ : อ..อะไรที่ต้องแก้ตัวนี่มันอะไร..? แล้วทำไมคุณต้องตั้งแง่กับผมด้วยเนี่ย? คุณเองก็ได้ยินเสียงร้องเมื่อกี้ไม่ใช่เรอะ!?

นัตซึถอยออกไปอีกก้าว เพื่อหายใจหายคอเพราะเพิ่งวิ่งมา

ชิโนโนเมะ นัตซึ : เฮ้อ .. อย่าว่างั้นงี้เลยนะ ..จะว่าไปเมื่อกี้คุณบอกว่า[สิ่งที่เหนือธรรมชาติที่จ้องจะทำร้ายมนุษย์]ใช่มั้ย.. หรือว่าคุณรู้อะไรเกี่ยวกับที่บ้าๆแห่งนี้อย่างนั้นเหรอ?

นัตซึได้ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง.. พลางมองตอบกลับซะโดริด้วยสายตาแน่วแน่ ไม่มีความขี้ขลาดปนออกมาจากนัยต์ตานั้นอีก

-----------------------
   "อึ้ก!..."ซะโดริทรุดลงกับพื้นพร้อมกับเอามือกุมหัว
   "ปวด...ปวดหัว.."
จู่ๆอาการปวดหัวของซะโดริก็กำเริบโดยไม่ทราบสาเหตุ
   "ชะ...ช่วย..ด้วย.."ซะโดริพยายามมองไปที่นัตซึหวังจะพยายามให้ช่วยทำอะไรสักอย่าง

อยู่ๆซะโดริก็คู้ตัวลงไป ทำเอานัตซึตกใจลนลานขึ้นมา

ชิโนโนเมะ นัตซึ : ว.. เหวอ! คุณซะโดริ

- ซะดายะ vision -


ซะดายะ : ...ไม่เป็นไรจ้ะ!

เด็กสาวยิ้มหวานให้นัตซึจากนั้นก็โบกมือขึ้นเป็นเชิงบอกเด็กหนุ่มว่าไม่เป็นไร จากนั้นก็พูดต่อว่า

ซะดายะ : คือ ขอโทษที่ทำตัวแปลกๆนะนัตซึคุง แต่ปรากฏการณ์อะไรนั้น ชั้นเองก็ไม่เข้าใจนักหรอก ที่นี้มันก็เหมือนบ้านผีสิงด้วยสิ หรือคิดว่าไม่จริงละ

ซะดายะพูดอย่างฉะฉานราวกับท่องบท เมื่อนัตซึได้ยินดังนั้นจึงทำหน้างงๆแล้วถามต่อไปว่า

ชิโนโนเมะ นัตซึ : คุณซะโดริ.. อย่าบอกนะว่า ที่นี้ ม.. มีผีด้วยน่ะ

ซะดายะ : อืม.. ก็ไม่ค่อยแน่ใจนักหรอกนะ แต่ก็คิดว่าคงจะเป็นแบบนั้นละ เธอเองก็หนีอะไรบางอย่างมาไม่ใช่หรือ

ซะดายะพูดจากนั้นก็เดินนำหน้านัตซึไปหน่อยแล้วหันหน้ากลับมาพูดต่อว่า

ซะดายะ : นัตซึคุงกำลังหาเพื่อนๆอยู่ใช่มั้ย ชั้นก็เหมือนกัน ถ้าแบบนั้นเรามาสำรวจโรงเรียนนี้ด้วยกันดีกว่านะ

เด็กสาวผมสีเขียวอ่อน... เพราะอาคารมันมืด นัตซึเลยไม่เอะใจแล้วก็เดินตามคนที่อยู่ๆก็เปลี่ยนท่าทีตรงหน้าไปแบบงงๆ แต่เพราะพอเค้านึกถึงชายถือค้อนนั้นแล้วมันก็รู้สึกกลัวขึ้นมา เป็นสิ่งตอกย้ำว่าซะโดริพูดนั้นมีมูลความจริงมากขึ้น



ระหว่างที่ทั้งสองเดินมาสักพัก ซะดายะก็พูดพึมพำออกมาเบาๆ

ซะดายะ : ....ยัยโง่เอ๊ย

ในเวลานั้นซะโดริก็รู้สึกตัวทั้งภาพทั้งสัมผัสของร่างกายเธอยังอยู่ครบ เพียงแต่เธอไม่สามารถขยับมันได้! ในขณะที่ปากของเธอขยับพูดเสียงกระซิบเบาๆที่มีแค่เธอที่ได้ยิน!

ซะดายะ : เธอไม่จำเป็นต้องหลับอีกแล้ว ... ต่อไปนี้ก็ดูเรื่องราวนั้นทั้งหมดด้วยตนเองซะไป

1) เธอเป็นใคร?
2) ปล่อยตัวเงียบๆ
3) ขัดขืนเอาร่างคืน
4) อื่นๆ(โปรดระบุ)

เลือกข้อ 4) สนทนา
-----------------------
    "ยะ..อย่าทำร้ายนัตซึนะ!"ซะโดริพูดด้วยท่าทีลนลาน

ซะดายะ : โฮ่... ดูเหมือนจะรู้จักชั้นด้วย? ร่างต้นเองก็ใช่ย่อยนี่.. นึกว่าจะตกใจมากกว่านี้เสียหน่อยน้า~

ซะดายะยักไหล่เบาๆ ไม่เป็นที่สังเกตกับนัตซึ พลางเดินตรงไปตามเส้นทางด้านหน้าเรื่อยๆ

ซะดายะ : ชั้นไม่ทำอะไรหรอก ... ถ้าไม่จำเป็นน่ะ ไอ้สถานที่นี้มันยุ่งยากสุดๆในชีวิตชั้นเลยมั้งเนี่ย ยัยเด็กผีนั้น ..หลอกกันซะได้

ซะดายะพูดเรื่องที่ซะโดริไม่รู้ออกมา ดูเหมือนซะโดริจะถามเรื่องราวต่างๆที่เสียความทรงจำไปได้จากซะดายะตรงๆแล้วนะ?

1) ถามเรื่องตั้งแต่ต้น
2) เอาร่างชั้นคืนมานะ!
3) ปล่อยตัว
4) อื่นๆ(โปรดระบุ)

เลือกข้อ 1) ถามเรื่องตั้งแต่ต้น
-----------------------
    "เธออยู่เบื้องหลังของเรื่องนี้ทั้งหมดเลยใช่มั้ย!?"ซะโดริถามด้วยท่าทีที่รู้ว่าซะดายะคือต้นเหตุที่ทำให้ความทรงจำบางส่วนหายไป

ซะดายะได้ยินดังนั้นก็พ่นลมออกมาเบาๆด้วยจากนั้นก็พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มที่น่ารังเกียจไม่เข้ากับใบหน้าน่ารักๆนั้น

ซะดายะ : แหม.. จะบ้าหรือคะ? ฉายาหนูซื่อบื้อนี่เธอเอาไปเลยมั้ย ... อะ เธอก็ชั้นนี่หวา แย่ชะมัดเลยร่างต้นแบบนี้ ฮิฮิ ฮ่าฮ่าฮา~

เธอพูดอะไรไม่รู้เรื่องแต่รู้สึกจะมีแค่ซะโดริคนเดียวที่รับรู้ผ่านทางสมองและร่างกายเดียวกัน ซะดายะหยุดหัวเราแล้วพูดต่อไปด้วยน้ำเสียงไม่แยแสว่า

ซะดายะ : ก็ใช่ .. ความทรงจำเธอหายเป็นเพราะชั้น แต่ไอ้ตัวการบัดซบที่ทำให้เรามาอยู่ที่นี้ไม่ใช่ชั้นหรอกนะ ซะโดริ

เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความโกรธและความแค้น แต่ดูเหมือนไม่มีเวลาให้ซะโดริถามอะไรต่อ เสียงของนัตซึก็ลอยเข้ามาขัดก่อนว่า

ชิโนโนเมะ นัตซึ : ดูเหมือน.. ทางจะขาดนะ

ที่ๆทั้งสองคนอยู่ตอนนี้เป็นทางเดินยาวของชั้น 2 หากแต่ทางข้างหน้านั้นขาดหายไปจนไม่สามารถเดินหรือกระโดดผ่านไปได้แน่ๆ

ซะดายะ : นัตซึคุง ตรงนั้นมีห้องด้วย มันอาจจะเชือมกับห้องอีกฝากทางด้านนั้นก็ได้นะ?

ซะดายะชี้ไปที่ห้องด้านหลัง จากนั้นก็บอกนัตซึด้วยสีหน้าเป็นกังวลว่าพร้อมกับทำท่าทางน่ารักว่า

ซะดายะ : ต..แต่ว่า ในห้องนั้นอาจจะมีอันตรายก็ได้ นัตซึคุงรออยู่ที่นี้นะ ช..ชั้นจะไปดูเอง

พอได้ยินดังนั้น นัตซึก็ขัดขึ้นมาทันทีด้วยสายตาเตรียมโชว์แมนเต็มที่ว่า

ชิโนโนเมะ นัตซึ : พ..พูดอะไรน่ะ! ซะโดริซัง! ให้เลดี้ไปดูต้นทางแบบนี้ มันไม่ใช่ผม! เดี๋ยวผมไปดูให้เอง!!

พูดจบก็วิ่งแจ้นไป  ซะดายะมองท่าทางนั้นแล้วเค้นเสียงออกมาว่า

ซะดายะ : หัวอ่อนชะมัด ว่างั้นมั้ย? ซะโดริ?

-----------------------
    "คิดจะทำอะไรกันแน่ยัยปีศาจ"ซะโดริพูดกับซะดายะ
    "สาบานได้ ถ้าแกทำอะไรนัตซึละก็..เห็นดีแน่"

ซะดายะ : ต๊าย.. พูดแบบนี้ ใจร้ายจัง

ซะดายะจิ้มนิ้วชี้ขึ้นที่คางของตนเอง แล้วก็พูดยิ้มๆออกไปด้วยน้ำเสียงน่ารังเกียจว่า

ซะดายะ : สารรูปแบบนั้นจะทำอะไรได้.. ฮึฮึฮึ

ซะดายะ : แต่ก็นะ.. บอกแล้วไงว่าไม่ทำหรอก ชั้นก็คือเธอ .. ความต้องการของเธอก็คือความต้องของชั้น ฮิ.. ฮี่ฮี่ฮี่

พูดจบเธอก็หัวเราะขึ้นมาอย่างดัดจริต จากนั้นก็เดินไปทางที่นัตซึวิ่งไปอย่างช้าๆ

ซะดายะ : เพราะแบบนั้นแหละ ถ้าชั้นทำอะไรนาต~ซึคุงไป .....

เธอเว้นช่วงแล้วก็จิ้มนิ้วไปที่หัวสมองของตนเองแล้วบอกต่อว่า

ซาดายะ : คนที่ทำก็คือเธอนั้นแหละ... ฮึ ฮึ ฮ้า ฮ้า ฮ่า ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!!~~

วูบบบบบบ!!

เมื่อสัมผัสต่างๆชัดเจนมากขึ้น ซะโดริก็ได้รู้สึกตัวว่าตอนนี้เธอได้การควบคุมร่างกายของตนเองกลับมาแล้ว

1) รีบเดินไปหานัตซึ
2) เรียกซะดายะ
3) อื่นๆ(โปรดระบุ)

เลือกข้อ 1) รีบเดินไปหานัตซึ
-----------------------
    "นัตซึเรารีบกลับไปแถวทางเชื่อมและออกไปจากที่นี้ดีกว่า"ซะโดริพูดพร้อมกับคว้ามือนัตซึ
ซะโดริรีบจับมือแล้วดึงนัตซึและหาทางกลับไปแถวทางเชื่อมอีกครั้ง

แผละ..

ซะโดริที่เร่งรีบเดินเข้ามาหานัตซึในห้องเรียนนั้น ได้จับมือของนัตซึ(?)ดึงออกมาแต่เธอก็ต้องแปลกใจเพราะมันไม่มีแรงต้านเลยแม้แต่น้อย..แถมมือที่เธอจับอยู่นั้นยังเละๆแข็งๆลื่นๆน่าขยะแขยงอีกด้วย

ชิโนโนเมะ นัตซึ : ค....ค ค ค ค ค ค ค ค ค.... คุณซะโดริ้.....

มีเสียงเรียกออกมาจากด้านข้าง จากนั้นซะโดริก็พบว่านัตซึกำลังนั่งหน้าซีดจนแถมจะเป็นสีขาวอยู่ที่พื้น พร้อมกับชี้นิ้วมาทางสิ่งที่ซะโดริจับอยู่..

1) หันกลับไปดู
2) อื่นๆ(โปรดระบุ)

เลือกข้อ 1) หันกลับไปดู
-----------------------
หลังจากซะโดริรู้สึกแปลกใจก็รีบหันกลับไปดูว่าสิ่งที่กำลังคว้าไว้อยู่นั้นมันคือ....
เมื่อเธอหันมาก็พบกับใบหน้า... จะเรียกแบบนั้นก็คงไม่ถูกนัก หากแต่มันคือใบหน้าของมนุษย์ที่เน่าเปือยติดคาขอบโต๊ะต่างหาก..

-----------------------
  ซะโดริมองด้วยสายตาเย็นชาเหมือนไม่รู้สึกตกใจและกระชากแขนซากศพออกมาพร้อมกับคว้ากลับไปทางซากศพอย่างสุดแรงพร้อมกับรีบหันไปคว้ามือนัตซึและวิ่งกลับไปยังโถงทางออก

-----------------------
ชิโนโนเมะ นัตซึ : เหวอ!!

ขณะที่ซะโดริกำลังจะเอื้อมมือมาจับนัตซึ เค้าก็รีบชักมือกลับไปด้วยท่าทีร้อนลนจนทำให้บรรยากาศมาคุขึ้นเล็กน้อย

ชิโนโนเมะ นัตซึ : ...อ ..ผม

นัตซึเหล่ตามองที่ศพสลับกับซะโดริเล็กน้อยแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
-----------------------

อืม..ดีๆ ใช้ได้

อะไรก็ไม่รู้

เห็นด้วยๆ

ซึ้งจังเลย

ขำฮาตรึม

ความคิดเห็น (0 ความคิดเห็น)

facelist

คุณต้องลงชื่อเข้าใช้ก่อนจึงจะสามารถแสดงความคิดเห็นได้ ลงชื่อเข้าใช้ | สมัครสมาชิก

รายชื่อผู้กระทำผิด|โทรศัพท์มือถือ|รูปแบบข้อความล้วน|Otaku Fever Fansite

GMT+7, 28-10-2020 16:05 , Processed in 0.061862 second(s), 14 queries .

Powered by Discuz! X3.2 R20150609, Rev.38

© 2001-2013 Comsenz Inc.

ขึ้นไปด้านบน